Tekst: MARCIN MORTKA

Ilustracje: MARTA KURCZEWSKA

Redaktor prowadzący: AGNIESZKA SOBICH

Korekta: TERESA ZIELIŃSKA, ANNA WŁODARKIEWICZ

Skład i łamanie: BERNARD PTASZYŃSKI

© Copyright for text by Marcin Mortka, 2014
© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o., Warszawa 2015
All rights reserved

ISBN 978-83-7983-448-8

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.
Al. Jerozolimskie 96, 00-807 Warszawa
tel. 22 576 25 50, fax 22 576 25 51
e-mail: wydawnictwo@zielonasowa.pl
www.zielonasowa.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Opowieść pierwsza,

w której ponownie spotykamy się z Tappim

Pogodny, brzuchaty wiking o imieniu Tappi usiadł wygodnie na ławeczce przed ulubioną Chatą i przeciągnął się, aż mu coś w plecach strzeliło. Chata w odpowiedzi skrzypnęła wesoło, bo lubiła, gdy gospodarz był zadowolony z życia.

– Tak, tak – mruknął wiking i pogładził się po brodzie. – Piękny dzień, prawda?

Chata stęknęła leniwie w odpowiedzi. W istocie, po błękitnym niebie płynęły wesołe, rozczochrane chmurki, a letni wiatr chichotał i żartował z koronami drzew. Słońce powolutku wędrowało przed siebie i czerwieniało w oczekiwaniu na rychły zachód. Pszczoły brzęczały w ogrodzie, a ptaki śpiewały jak opętane.

– Oj, piękny – Tappi odpowiedział sam sobie i ziewnął szeroko. – I tylko smaczna drzemka sprawi, że stanie się jeszcze piękniejszy.

Powieki wikinga robiły się coraz cięższe i już miał zapaść w sen, gdy niespodziewanie obudził go wrzask:

– Tappi, Tappi! Gdzie jesteś?

Był to renifer Chichotek, najbliższy z wielu przyjaciół Tappiego, jak zwykle czymś zaaferowany. Wiking otworzył oczy i ujrzał, jak zwierzak wpada do ogródka, przeskakuje nad grządką z kapustą, mija zdumione pomidory i wyhamowuje tuż przed Chatą.

– Cóż takiego się dzieje? – ziewnął Tappi. – Czyżby znowu pojawił się jakiś olbrzym? Albo smok czy czarodziej?

Od czasu, gdy Tappiemu i Chichotkowi udało się opanować zamieszanie wywołane przez olbrzyma Głazka, w Szepczącym Lesie panował błogi spokój i wiking powoli przyzwyczajał się do myśli, że tak będzie zawsze.

– Jest o wiele gorzej! – jęknął Chichotek.

Tappi podniósł się, przetarł oczy i przyjrzał się małemu przyjacielowi z uwagą.

– O wiele gorzej? – spytał. – Jak to możliwe? Co się dzieje?

– Lato się kończy! – sapnął zwierzak i pokręcił głową z niedowierzaniem. – Niedługo nadejdzie zima!

– Och, tak, wiem o tym – rzekł Tappi. – Niedługo trzeba będzie zająć się zbieraniem zapasów, sprzątaniem Chaty, porządkami w ogródku...

– Ciągle mówisz o pracy! – Chichotek podskoczył. – A mnie żal zabawy! Wiadomo przecież, że latem jest najweselej! Nie chcę, by było smutno i ponuro.

– Ależ nie będzie! – zaprotestował Tappi. – Dobrze wiesz, że mamy w Szepczącym Lesie wielu przyjaciół i nawet podczas najgorszej pogody nigdy nie jest z nimi nudno. Poza tym pamiętaj o tym, że zima mija szybko!

– Wcale nie! – oznajmił Chichotek i tupnął nóżką. – Zima to najdłuższa pora roku! Ciągnie się i wlecze... Nie, nie mam na to ochoty. I właśnie dlatego chciałem przedstawić ci pewien pomysł.

W wielkich, szeroko otwartych oczkach Chichotka pojawił się tajemniczy błysk.

– Jaki to pomysł? – zaciekawił się Tappi.

Reniferek podszedł do przyjaciela i wyszeptał mu prosto do ucha:

– Wiem, co zrobić, żeby jesień i zima nigdy nie nadeszły!

– Oj, Chichotku! – Wiking pokręcił głową. – Takiej sztuki nie dokonałby nawet najpotężniejszy z czarodziejów.

– Ale ja wiem, jak to zrobić! – Chichotek podbiegł do furtki i spojrzał na przyjaciela. – Uwierz mi, naprawdę wiem! Chodź ze mną, to ci pokażę!

– Uff – westchnął Tappi i już miał wstać, gdy kolejne ziewnięcie przypomniało mu o drzemce. Drewniana ławeczka przed Chatą nigdy jeszcze nie wydawała mu się tak wygodna, a słońce nad lasem tak przyjemne. Pszczoły bzyczały kojąco, kwiaty pachniały, wiatr targał wikingowi brodę. Byłoby to wprost idealne popołudnie na drzemkę, ale Chichotek patrzył na Tappiego z taką nadzieją, że wiking nie był w stanie mu odmówić.

– No dobrze – westchnął ciężko i wstał. – Pokaż mi ten swój magiczny sposób!

– Hurra! – Chichotek podskoczył wesoło. – Chodź za mną!

Nikt w całym Szepczącym Lesie nie znał leśnych ścieżek lepiej od małego renifera i Tappi szybko się zgubił. Przekraczali nieznane mu strumyki, mijali polanki, których nigdy dotąd nie widział, przechodzili w cieniu wielkich drzew, które spoglądały na Tappiego ze zdziwieniem. Ogromny wiking poczuł się trochę nieswojo i już miał spytać Chichotka, czy zostało im wiele drogi, gdy niespodziewanie ich oczom ukazał się stary, zardzewiały płot z oplecioną bluszczem furtką.

– To tutaj! – oznajmił rozradowany Chichotek.

– Tutaj? – zdziwił się wiking.

– Widzisz te litery? Paplak mi je kiedyś przeczytał. To Magiczny Ogród, Tappi! Tu trwa wieczne lato!

Tappi podszedł do furtki i dopiero wtedy zauważył drewnianą tabliczkę, na której widniały następujące słowa:

Witajcie w Magicznym Ogrodzie,
gdzie trwa wieczne lato,
a jesień nigdy nie nadchodzi!
Wejdź i starannie zamknij za sobą furtkę.

Zdumiony, podrapał się po głowie i spojrzał na podekscytowanego renifera.

– Sam nie wiem, co o tym myśleć – przyznał. – Nigdy nie słyszałem o miejscach, w których nie byłoby jesieni. Bo to byłaby wielka szkoda! Przecież jesień też jest przepiękna!

– A właśnie, że nie, bo pada deszcz, wieje wiatr, a drzewa tracą liście – uparł się Chichotek. – Chodź, Tappi, musimy odwiedzić to miejsce! Może nawet zostaniemy tam na zawsze!

Ciekawska sroka, siedząca na płocie, zatrzepotała skrzydłami i zerwała się do lotu.

– O tym nie ma mowy, Chichotku – rzekł Tappi. Spojrzał między zardzewiałymi prętami płotu i wydawało mu się, że dostrzega słoneczniki oraz tulipany. Był też pewien, że wyczuwa wspaniałe, kuszące wonie. – Ale skoro ci tak zależy, możemy ów ogród odwiedzić. Przespacerujemy się i wrócimy do Chaty, dobrze?

– Dobrze! – Chichotek podskoczył ucieszony.

Tappi westchnął raz jeszcze, tęskniąc trochę za zaległą drzemką, ale wpuścił reniferka do ogrodu, wszedł do niego w ślad za nim i starannie, tak jak należało, zamknął za sobą furtkę. Potem obaj udali się na spacer.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki