Spis treści

Karta redakcyjna

Dedykacja

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Przypisy

Tytuł oryginału: WATERFIRE SAGA. ROGUE WAVE

Przekład: PATRYK DOBROWOLSKI

Redaktor prowadząca: SYLWIA BURDEK

Redakcja: TERESA ZIELIŃSKA

Korekta: MARZENA KWIETNIEWSKA-TALARCZYK

Copyright © 2015 Disney Enterprises, Inc.
Copyright © for Polish translations by Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.
Warszawa 2015
All rights reserved.

Żaden fragment tej książki nie może być bez zgody wydawcy powielany i przekazywany w żadnej formie, elektronicznej czy fizycznej, w tym kopiowany, nagrywany ani zapisywany w jakimkolwiek systemie przechowywania danych.

ISBN 978-83-7983-655-0

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.
Al. Jerozolimskie 96, 00-807 Warszawa
tel. 22 576 25 50, fax 22 576 25 51
e-mail: wydawnictwo@zielonasowa.pl
www.zielonasowa.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Dla wspaniałego Steve’a Malka z wyrazami wdzięczności

.

Morze nigdy się nie zatrzymuje.

Uderza o brzeg niespokojnie

Niczym młode serce,

Polując.

Morze mówi

i tylko burzliwe serca

znają jego mowę...

Młode Morze,
Carl Sandburg

Prolog

ZA SREBRNYM ZWIERCIADŁEM uśmiechał się mężczyzna z całkiem czarnymi oczami.

Była tam i ona. Przybyła. A on wiedział, że tak się stanie. Serce miała prawe i silne, dlatego doprowadziło ją do domu.

Przybyła z nadzieją, że kogoś jeszcze zastanie. Swą matkę, reginę. Walecznego brata lub zaciekłego wuja.

Mężczyzna powiódł wzrokiem za syreną, gdy ta wpływała do zdewastowanej komnaty w pałacu swojej matki. Patrzył na nią oczami przypominającymi nieprzeniknioną mroczną otchłań.

Wyglądała teraz nieco inaczej. Ubrania miała poszarpane nurtem, niewyszukane i pozbawione ozdób. Długie miedziane włosy ścięła i ufarbowała na czarno, a jej zielone oczy były nieufne i skupione.

W pewnych względach jednak się nie zmieniła. Nadal w jej ruchach oraz spojrzeniu widać było niepewność. Mężczyzna wiedział, że syrena nie poznaje, co jest źródłem mocy, a zarazem w nie nie wierzy. To dobrze. Zanim zrozumie, już będzie za późno. Dla niej. Dla mórz. Dla świata.

Syrena wbiła wzrok w szeroką wyrwę w miejscu, gdzie kiedyś stała wschodnia ściana pałacu, przez który teraz płynął powolny, żałobny prąd. Na poszarpanych krawędziach ścian zaczęły się już osiedlać ukwiały i wodorosty. Syrena zbliżyła się do zniszczonego tronu, po czym pochyliła się, by dotknąć dna otaczającego tron.

Pozostała tak w bezruchu przez jakiś czas, ze zwieszoną głową. Następnie wstała i wycofała się, zbliżając tym samym do północnej ściany.

Zbliżając się do niego.

Już raz próbował ją zabić, przed najazdem na jej królestwo. Przeszedł wtedy przez lustro w jej komnacie, ale nagłe nadejście służącej zmusiło go do wycofania się w srebrne odmęty.

Teraz powstrzymywały go długie, ostre pęknięcia tworzące w zwierciadle coś na kształt sieci naczyń krwionośnych. Przestrzenie między pęknięciami były zbyt małe, by przecisnęło się przez nie jego całe ciało, ale wystarczająco szerokie na dłonie.

Powoli i po cichu przesuwały się na drugą stronę lustra i wisiały w powietrzu zaledwie centymetry od syreny. To takie proste. Wystarczy zacisnąć palce na jej smukłej szyi i zakończyć to, co rozpoczęły iele.

„Nie teraz” – pomyślał jednak mężczyzna i cofnął się. To by było niezbyt mądre. Odwaga i siła syreny o wiele przewyższały jego wyobrażenie i istniała szansa, że może jej się udać to, co nie udało się dotąd nikomu innemu – mogła odnaleźć talizmany. A jeśli tak, to on mógłby je przechwycić. W dodatku z pomocą syrena, którego ona niegdyś kochała i darzyła zaufaniem.

Mężczyzna bez oczu czekał na to tak długo. Wiedział, że nie może teraz stracić cierpliwości. Schował się więc ponownie w szkle i wtopił się w jego ciekłe srebro. W otworach, w których kiedyś znajdowały się jego oczy, płonęła żywa i bezdenna ciemność. Ciemność ta obserwowała i czekała. Ta ciemność się czaiła. Ciemność prastara jak sami bogowie.

Syrena ujrzy ją w swoich ostatnich chwilach.

Rozdział 1

HEJ, TUTAJ! TUTAJ, rybiku!

Serafina, zdyszana i rozdygotana, zawołała tak głośno, jak tylko była w stanie się odważyć. Płynne srebro falowało wokół niej, gdy syrena sunęła przez Korytarz Westchnień w krainie luster Vadus. Na ścianach pomieszczenia wisiały tysiące zwierciadeł, w których migotało tańczące światło żyrandoli. Korytarz był pusty, jeśli nie liczyć kilku vitrin, wpatrzonych pustym wzrokiem we własne odbicia.

Sera miała nadzieję, że ujrzy w pobliżu swoje przyjaciółki, ale myliła się. Uznała, że pewnie trafiły w inne rejony krainy Vadus. Dobrze, że przynajmniej nie podążyli za nią jeźdźcy śmierci. Baba Vrăja dopilnowała, by lustro, przez które przepłynęła Sera, uciekając przed żołnierzami kapitana Markusa Traho, rozbiło się na kawałki.

– Chodź do mnie, rybiku! – powtórzyła głosem nieco głośniejszym od szeptu.

Musiała zachować ciszę, by nie spowodować nadmiernych drgań. Nie chciała, by władca luster dowiedział się o jej przybyciu. Był przecież dla niej równie groźny jak sam Traho.

Przypomniała sobie o chrząszczach, których garść otrzymała od czarownicy w celu zwabienia rybików. Teraz wyjęła je z kieszeni i zagrzechotała nimi.

– Taś, taś, rybeńko! – wołała. Im szybciej znajdzie rybika, tym szybciej będzie mogła wrócić do domu.

Domu.

Serafina uciekła z Miromary dwa tygodnie wcześniej, po tym jak jej stolica, Cerulea, została najechana. Agresorzy próbowali wtedy zamordować jej matkę i udało im się zabić ojca. Wysłał ich admirał Kolfinn, władca Ondaliny, arktycznego królestwa syren, a żołnierzami dowodził brutalny kapitan Traho.

Sera spotkała w jaskiniach ieli córkę Kolfinna Astrid, która przysięgała, że to nie jej ojciec stał za atakiem na Miromarę, lecz Sera nie mogła jej ufać.

Podobnie jak Sera oraz cztery pozostałe syreny – Neela, Becca, Ling oraz Ava – Astrid została przywołana przez iele, klan potężnych rzecznych czarownic. Syreny dowiedziały się od Baby Vrăi, przywódczyni ieli, że są potomkiniami Sześciorga Władców – mocarnych magów, którzy niegdyś rządzili zaginioną wyspą Atlantydą.

Poznały także historię Orfea, najpotężniejszego z sześciorga, który zesłał na wyspę ogromne zło – potwora zwanego Abbadonem. Stwór ten zniszczył Atlantydę, zanim ostatecznie pokonało go pięcioro magów – towarzyszy Orfea, którzy następnie uwięzili go w Carceronie. Wojowniczka imieniem Sycorax zaciągnęła więzienie z potworem do Morza Południowego, gdzie zatopiła je pod lodem. Jednakże teraz bestia ożywiła się na nowo. Ktoś ją obudził. Serafina była przekonana, że to sprawka Kolfinna. Wierzyła, że władca Ondaliny miał zamiar wykorzystać moc Abbadona w celu przejęcia kontroli nad całym światem syren.

Vrăja powiedziała syrenom, że muszą zniszczyć potwora, zanim ten zostanie uwolniony przez osobę, która go zbudziła. Aby to osiągnąć, miały odnaleźć starożytne talizmany, które niegdyś należały do Sześciorga Władców. Z ich pomocą syreny będą mogły otworzyć Carceron i stawić czoło Abbadonowi.

Sera miała świadomość, że jej największą nadzieją w związku z odnalezieniem talizmanów było to, co skrywał ostrokon w Cerulei, czyli prastare nagrania w muszlach opowiadające o Rozwoju Moruadh. Wierzyła, że Moruadh, pierwsza przywódczyni rodu syren, ukryła talizmany podczas podróży przez wody całego świata oraz że muszle mogą ujawnić te tajemne miejsca.

Choć zdawała sobie sprawę z ogromu niebezpieczeństwa, a także bała się ujrzeć stolicę w ruinie, musiała wrócić do domu.

Ale jeszcze nie teraz.

Najpierw powinna odwiedzić inne miejsce.

„Nie, Sero!” – zawołał jakiś stanowczy głos.

Syrena obróciła się, szukając wzrokiem autora słów, ale na próżno.

„Nie płyń tam, mina. To zbyt niebezpieczne”.

– Ava? – wyszeptała Serafina. – To ty? Gdzie jesteś?

„W twojej głowie”.

– Czy to convoca? – spytała Sera, przypominając sobie trudne zaklęcie, którego nauczyły się od ieli.

„Tak... Próbuję... Nie utrzymam... miętasz... Astrid...”.

– Ava, coś się urywa! Tracę cię! – zawołała Sera.

Przez kilka sekund panowała cisza, ale w końcu głos Avy powrócił.

„Pamiętasz, co powiedziała Astrid? Opafagowie zjadają ofiary żywcem... kiedy jeszcze biją ich serca i tętni krew”.

– Wiem, ale muszę płynąć – rzekła Sera.

„Ostrokon... bezpieczna... proszę...” – Ava znów cichła.

– Nie mogę, Avo. Jeszcze nie teraz. Zanim dowiemy się, gdzie są talizmany, musimy odkryć, czym w ogóle są.

Sera czekała na odpowiedź Avy, ale nie doczekała się.

– Hej, rybiku! – powtórzyła, tym razem ze zniecierpliwieniem. Czas mijał. Musiała się spieszyć. – Hej, rybeńko! Mam dla ciebie smakowitą przekąskę!

– To cudownie! Uwielbiam przekąski! – odezwał się nowy głos tuż za jej plecami.

Krew w żyłach Serafiny zmroziła się. Rorrim Drol. W końcu ją odnalazł. Syrena odwróciła się powoli.

– Jak dobrze cię znowu widzieć, principesso! – przywitał się władca luster. Jego wzrok spoczął na twarzy syreny i Rorrim rozkoszował się jej bladością. Zauważył też głębokie rany cięte na ogonie, których sprawcą był potwór, i wyszczerzył się jeszcze szerzej w fałszywym uśmiechu. – Ale muszę przyznać, że nie wyglądasz zbyt dobrze.

– Za to ty tak. Chyba nie wiesz, co to dieta – rzuciła Sera, odsuwając się.

Jego twarz była okrągła niczym księżyc w pełni. Miał na sobie jedwabną szatę w kolorze wściekłej zieleni, której obszerne fałdy ukazywały w pełnej krasie tuszę Rorrima.

– Ach, dziękuję, skarbie! – ucieszył się. – Tak się składa, że właśnie skonsumowałem przesmaczny posiłek. A wszystko dzięki jednemu człowiekowi, dziewczynie mniej więcej w twoim wieku – to mówiąc, beknął głośno, a następnie zasłonił usta. – Ojej, wybacz, proszę. Chyba nieco przesadziłem, ale miałem tam tyle przepysznych wilgotków.

Wilgotki to była nazwa najgłębiej skrywanych lęków, którymi żywił się Rorrim.

– To dlatego jesteś gruby jak mors – rzuciła Serafina, trzymając się od niego z daleka.

– Nie mogłem się powstrzymać. Ta głupiutka dziewczyna bardzo ułatwiła mi zadanie! Bo wiesz, ona czyta te swoje tak zwane czasopisma. Są w nich obrazki innych dziewczyn, tyle że zaczarowane w taki sposób, by dziewczyny wyglądały nieskazitelnie. A ona tego nie widzi. Widzi tylko tyle, że one są idealne, w przeciwieństwie do niej. Spędza godziny, pozując przed lustrem, a ja staję po drugiej stronie i szepczę jej do ucha, że nigdy nie będzie taka szczupła, ładna i dobra. A kiedy doprowadzam ją do skrajnej rozpaczy i lęku, posilam się!

„Biedactwo” – pomyślała Sera, przypominając sobie, jakie to uczucie, gdy nie spełnia się oczekiwań innych. Czasami nadal je miała.

– Czyż to nie cudowne, principesso? Ach, te gogi! Po prostu je uwielbiam. Odwalają za mnie taki kawał roboty. Ale nie ma co o nich gadać. Ile ja się ostatnio o tobie nasłuchałem! – syknął Rorrim, wygrażając palcem. – Kapitan Traho przeczesuje wszystkie rzeki w poszukiwaniu ciebie. Co ty w ogóle robisz w krainie Vadus? Dokąd się wybierasz?

– Do domu – skłamała Sera.

Rorrim zmrużył oczy i oblizał usta.

– Ale pewnie zanadto się nie spieszysz? – Potwór znalazł się za Serafiną, zanim syrena zdążyła spostrzec, że w ogóle się poruszył. Jęknęła, gdy poczuła na plecach zimny dreszcz.

– Nadal jesteś silna! – zawołał z dezaprobatą.

– Łapy precz! – broniła się Sera, usiłując odpłynąć od napastnika.

Ten jednak szybko ją dogonił.

– Dlaczego wołasz mojego rybika? Dokąd naprawdę się wybierasz? – spytał.

– Tak jak mówiłam, do domu – odparła.

Serafina wiedziała, że musi ukryć przed nim swoje lęki. Potrafił je wykorzystać i sprawić, by została tam na zawsze, jak vitriny. Było jednak za późno. Przeszył ją nagły, ostry ból.

– A, to tutaj! – wyszeptał Rorrim, a syrena poczuła na karku jego zimny oddech. – Mała principesso, uważasz się za mądrą i odważną, ale to nieprawda. Ja to wiem. Twoja matka też o tym wiedziała. Przynosiłaś jej zawód raz za razem. Nie sprawdziłaś się, a później pozwoliłaś jej umrzeć.

– Nie! – krzyknęła Sera.

Szybkie palce Rorrima nieustępliwie badały jej kręgosłup w poszukiwaniu najgłębiej skrywanych lęków.

– Zaraz, mamy coś jeszcze! Kto by pomyślał, coś ty planowała? – zamilkł na chwilę, po czym dodał. – Coś niesamowitego, Vrăja powierzyła ci takie zadanie, a ty naprawdę wierzysz, że mu podołasz? Ty? A co zrobi, kiedy ci się nie uda? Pewnie znajdzie sobie kogoś innego. Lepszego. Tak jak to zrobił Mahdi.

Te jadowite słowa uderzyły w serce Serafiny jak kolec trującej płaszczki. Mahdi, książę koronny Matali, jej ukochany syren, zdradził ją z inną, a rana ta była jeszcze świeża.

Syrena wbiła wzrok w dno, sparaliżowana strachem. Zapomniała, po co tam przybyła i dokąd zmierzała. Czuła, jak pewność siebie od niej odpływa, a zaczyna ją otaczać dławiąca szarość niczym podmorska mgła.

Mrucząc z zadowoleniem, Rorrim wyrwał spomiędzy dwóch kręgów niewielką czarną rzecz. Wilgotek piszczał i rzucał się we wszystkie strony, ale w końcu zniknął w jego paszczy.

– Pychota! – rzekł, przełykając. – Nie powinienem już więcej jeść, ale nie potrafię się powstrzymać – to powiedziawszy, połknął kolejny smakołyk i dodał: – Nigdy nie pokonasz Traho. Prędzej czy później cię odnajdzie.

Blask w oczach Serafiny jakby przygasł. Zwiesiła głowę. Rorrim wyrywał kolejne wilgotki i pakował je do ust całymi garściami.

– Mmm! Iście królewska uczta! – zawołał wraz z kolejnym łykiem, po czym beknął z przeraźliwym dudnieniem.

Ten brzydki dźwięk wyrwał Serę z letargu. W ciągu kilku sekund szarość się uniosła i syrena odzyskała jasność umysłu. „Wysysa mnie po kawałku. Nie mogę mu na to pozwolić – rozmyślała z desperacją. – Ale jak stawić mu czoło? Jest taki silny...”.

Z największym trudem uniosła głowę i wydała z siebie stłumiony okrzyk. Rorrim powiększył się dwukrotnie. Brzuch zwisał mu aż do kolan, a jego twarz stała się przedziwnie napęczniała. Pojawił się na niej grymas.

„Zjadł tak dużo, że teraz cierpi” – pomyślała.

Wtedy usłyszała inny głos, głos Vrăi. Rozbrzmiewał on w jej pamięci głośno i wyraźnie. „Zamiast ignorować swój strach, powinnaś pozwolić mu przemówić” – usłyszała kiedyś od czarownicy.

Pozwoli. Nie tylko przemówić, ale i się wykrzyczeć.

– Masz rację, Rorrim – rzekła. – To, o co prosi mnie Vrăja, jest niemożliwe.

Właśnie otworzyła przed potworem serce. Wiedziała, że jeśli przegra, zostanie ono pożarte.

Rorrim pochwycił kolejnego wilgotka i zaczął go przeżuwać. Raz jeszcze beknął, krzywiąc się z bólu. Jego brzuch dotykał już dna.

– Może mała przerwa między daniami byłaby mile widziana – uznał. – Daj mi, proszę, chwilkę...

Sera nie dała mu chwilki.

– Obawiam się, że nie odnajdę ani wuja, ani brata – rzuciła pospiesznie. – Boję się jeźdźców śmierci. Boję się o Neelę, Ling, Avę i Beccę. Boję się, że Astrid mówiła prawdę. Boję się też, że może kłamać. Boję się Traho i mężczyzny z całkiem czarnymi oczami...

Rorrim zajadał wilgotki pełnymi garściami. Ręce miał tak grube, że z trudem dosięgał nimi do ust, ale nie przestawał jeść. Jego zachłanność była silniejsza.

– Wiesz, czego jeszcze się obawiam?

– Na bogów, przestań już! – błagał Rorrim. Potwór zrobił krok w tył, stracił równowagę i upadł. Próbował wstać, ale nie zdołał. Rzucał rękami i nogami jak szalony, niczym przewrócony na skorupę żółw. Był bezsilny.

Serafina pochyliła się nad nim. Teraz już krzyczała na cały głos.

– Boję się, że zwariuję, jeśli będę musiała oglądać jeszcze więcej cierpienia! Boję się, że zginą kolejni mieszkańcy stolicy! Boję się, że Traho zrobi krzywdę Vrăi! Boję się, że Blu nie żyje! Obawiam się o syreny w niewoli na statku Mfemego!

Rorrim zamknął oczy. Kiedy Serafina przestała krzyczeć, potwór kwilił. Gdy się wyprostowała, stwierdziła ze zdziwieniem, że szara mgła odpłynęła. Pokonała Rorrima. Jej strach stał się jej sprzymierzeńcem, nie wrogiem.

Z uśmiechem otworzyła dłoń, w której nadal spoczywały żuczki.

– wołała na cały głos.

Jednak żaden rybik się nie pojawił. Serafina zrozumiała wtedy, że robi coś nie tak.

Powtórzyła jeszcze raz.

Ciekłe srebro drgnęło i wynurzyły się dwa długie, drżące czułki, a następnie głowa. Stworzenie wypełzło z lustra i Sera zobaczyła, jakie jest ogromne – dwukrotnie większe niż typowy konik morski. Z podłużnego, zbudowanego z segmentów pancerza spadały srebrne krople. W syrenę wpatrywała się para gigantycznych oczu.

– powiedziało stworzenie.

– odpowiedziała Sera.

Rybik skinął głową i Serafina wspięła się na jego grzbiet. Stworzenie wygięło swe długie czułki, aby syrena mogła ich używać jako cugli. Sera poczuła się na jego grzbiecie tak, jakby siedziała na swoim własnym koniku morskim, Clio. Ogon podciągnęła lekko pod siebie i przyjęła wyprostowaną pozycję.

– Do Atlantydy? Płyniesz tam na pewną śmierć! – zawołał Rorrim.

– Płynę tam, aby uchronić się przed śmiercią. Własną oraz wielu innych – poprawiła Serafina.

– Głupia syrena! – zawył potwór, nie przestając wywijać szaleńczo rękami i nogami. – Opafagowie pożrą cię żywcem! Połamią ci kości i wyssą z nich szpik. Jeśli się nie boisz, to wiedz, że powinnaś!

– Ja się nie boję, Rorrim...

– Kłamiesz – syknął potwór.

– Ja jestem przerażona.

Rozdział 2

– rzekła Serafina do rybika.

Stworzenie wlepiło w nią wielkie czarne oczyska.

– ryknęło.

Serafina ponownie spojrzała na lustro. Rybik poprowadził ją kawał drogi wzdłuż niekończącego się Korytarza Westchnień i zostawił przed potłuczonym lustrem o ostrych krawędziach, trzymającym się w ramie tylko dwoma bokami. Gdyby wciągnęła brzuch i obróciła się, może zdołałaby przez nie przepłynąć. Nie mogła mieć jednak pewności, a nie chciała ryzykować.

Każde lustro w Korytarzu Westchnień odpowiadało jednemu lustru w świecie terragogów lub syren. Druga strona tego lustra znajdowała się w Atlantydzie, w jakimś zrujnowanym pomieszczeniu, ale gdzie dokładnie?

Wewnątrz szkła panował mrok. Wiedziała, co ją tam czeka. A co, jeśli utknie? Co, jeśli zostanie uwięziona w potrzasku naprzeciw opafagów? Poprosiła więc rybika, by zaprowadził ją do innego zwierciadła.

Stworzenie stanęło dęba, po czym z łomotem opadło na dno.

– zażądał rybik.

– ustąpiła syrena.

Może istniało inne przejście, a może nie, ale rybik dał jej wyraźnie do zrozumienia, że on sam nigdzie dalej się nie rusza. Sera ześlizgnęła się z jego grzbietu, a następnie podała mu obiecane przysmaki. Zwierzę zjadło je prosto z ręki, po czym zanurkowało w srebrne odmęty. Serafina została sama.

Atlantyda była niegdyś wielką wyspą. Poza swą stolicą Elyzją mogła się szczycić również wieloma innymi miastami i wioskami, z których wszystkie zostały zniszczone. Sera wiedziała, że poszukiwania alternatywnego przejścia mogą jej zająć całą wieczność, a i tak nie będzie miała gwarancji, że je odnajdzie. Wzięła więc głęboki oddech, uniosła ręce nad głowę niczym nurek i ostrożnie przepłynęła przez lustro, uważając na ostre krawędzie. Kiedy i ogon znalazł się po drugiej stronie, syrena była na dnie pokrytym zgliszczami. Opuściła królestwo luster, ale nie miała pojęcia, dokąd trafiła.

Mrok przenikał jedynie cienki promień światła wpadający przez pęknięcie w skale nad jej głową. Wykonała więc po cichu pieśń magii śpiewu, czyli zaklęcie illuminata, wzięła w dłonie ów promień i rozszczepiła go tak, by światło oblało całe pomieszczenie. Kiedy jej wzrok przyzwyczaił się do jasności, spostrzegła, że znajduje się w miejscu, które było niegdyś dużym, eleganckim pokojem w domu terragogów. Dwie ściany były zburzone, dwie pozostałe jeszcze stały. Ponad jej głową widać było wiszące krzywo belki, które dawniej podtrzymywały drugie piętro. Wokół leżały porozrzucane gruzy obficie porośnięte roślinnością.

Serafina zbadała pomieszczenie w poszukiwaniu wyjścia, ale na próżno. Zaśpiewała po cichu zaklęcie commoveo, mając na uwadze, by nikogo i niczego nie poinformować o swoim przybyciu. Za pomocą magii próbowała przesuwać wielkie głazy, ale było to bezcelowe. Może tuzin czarownic dałby radę, ale nie ona sama.

Uderzała w cegły i naciskała na resztki murów, ale jedynym, co osiągnęła, było pobrudzenie się morskim mułem.

I wtedy to poczuła. Jakieś drgania w wodzie. I to mocne. Cokolwiek je spowodowało, musiało być duże. Odwróciła się. Metr od niej płynęła duża, rozzłoszczona murena. Murena stanęła dęba i syknęła, obnażając śmiercionośne zęby.

– Proszę, mureno, ciebie nie kłopoczę ja przecie! – zawołała Serafina.

Doznała szoku na dźwięk dziwnych słów, które przed chwilą wypowiedziała. Jej szok był jeszcze większy, gdy okazało się, że przemówiła w języku węgorskim, którego przecież nie znała.

– Co ty tu robisz? – spytała murena niskim, złowrogim tonem.

„Rozumiem ją! – pomyślała Serafina. – Ale jak to możliwe? Jedyną syreną, która mówi po węgorsku, jest Ling”.

Zdała sobie również sprawę, że wcześniej rozumiała także rybika. Rozmawiała z nim przecież w języku rursus.

I wtedy doznała olśnienia: chodziło o więzi krwi.

Kiedy pięć syren połączyło swą krew i złożyło przysięgę, że wspólnymi siłami pokonają Abbadona, Sera musiała otrzymać pewną ilość mocy Ling. Ciekawe, czy posiadła też coś z właściwości Avy, Neeli i Bekki?

– Syreno, zadałam ci pytanie – warknęła murena, podpływając bliżej.

– Teraz wychodzić próbować – rzuciła pospiesznie Sera.

– Jak tu trafiłaś?

– Przez luftro.

Mina murneny zmieniła się z rozgniewanej na zmieszaną.

– Przez luchtro. Lustro. Lustro. Proszę, murenico, gdzie wyjście.

– Jest tutaj tunel – oznajmiła ryba. – Ale nie zmieścisz się w nim. Będziesz musiała wrócić tą samą drogą, którą tu przybyłaś.

– Nie! Nie móc! Tam zły ktoś. Proszę, rybo, wyjście.

– Pokażę ci, ale nic ci to nie da – rzekła murena.

Następnie ryba popłynęła ponad dnem w kierunku szczątek zawalonego muru. Wśród gruzów znajdowała się skała o średnicy mniej więcej pół metra.

– To tutaj – rzekła murena, wskazując ogonem miejsce za skałą.

Ta część pomieszczenia była tak mętna, że Serafina nie widziała nawet samej skały, nie mówiąc o tunelu za nią. Teraz pociągnęła za kamień i uwolniła go z dennego mułu, a następnie rzuciła kolejny czar commoveo, aby usunąć go z przejścia. Zdjęła z ramienia torbę, przyklęknęła, wsunęła dłoń w wąski tunel i poczuła lekki prąd.

– Jak długi? – spytała.

– Nie bardzo. Niecały metr.

– Ja kopać – rzekła Serafina.

– Rób, jak uważasz, bylebyś opuściła mój dom.

Serafina zaczęła wybierać rękami muł z dna tunelu. Udało jej się odkopać może dwadzieścia centymetrów, gdy natknęła się na jakiś duży i twardy przedmiot. Ponieważ nie potrafiła go poruszyć, postanowiła poluzować ziemię ponad nim, a następnie po bokach. W końcu mogła się powoli przecisnąć przez wąskie przejście, leżąc na plecach, odgarniając muł z oczu i żwir z ust oraz modląc się, by ściana nie zwaliła się na nią nagłą lawiną. Kiedy ostatecznie udało jej się dotrzeć na drugą stronę, nawet się nie zatrzymała, by się rozejrzeć, ale błyskawicznie wróciła do domu mureny po swoją torbę.

– Dziękować – rzekła.

– Za co mam dziękować? – zdziwiła się murena.

– Nie, nie. Ja dziękować. Dziękować, mureno.

– Nieważne. Zmykaj już – pożegnała się murena.

Serafina wepchnęła torbę do tunelu, a następnie sama się obróciła i zablokowała przejście skałą. Nie chciała zostawić mureny z wielką dziurą w ścianie mieszkania. Popychając torbę ogonem, raz jeszcze przepłynęła przez dziurę, a kiedy znalazła się po drugiej stronie, ujrzała przed sobą otwartą wodę. Ostrożnie sprawdziła, czy wokół nie ma żadnych śladów ruchu, ale nic nie zwróciło jej uwagi. Woda nad jej głową była jasna. Z kąta padania promieni słonecznych mogła odczytać, że jest około południa. Rozejrzała się po okolicy i odkryła, że znajduje się na tyłach domu terragogów.

Za domem leżało wzgórze, które opadało łagodnie aż do dna morza. Wzgórza zostały skolonizowane przez koralowce i wodorosty, ale Sera wiedziała, że niegdyś, przed zniszczeniem Atlantydy, były one tarasami do uprawy winogron i oliwek. Podpłynęła do frontu domu, w nadziei że uda jej się określić swoją lokalizację.

Tutaj teren stawał się stromy i zamieniał w głęboką dolinę. Wewnątrz niej, wzdłuż czegoś, co dawniej było ulicą, widniały ruiny ciągnące się kilometrami. Serafina na ich widok aż zamarła w bezruchu. Miała zbierać informacje, szukać talizmanów i pokonać potwora, ale teraz była tak przytłoczona widokiem, że nie mogła się ruszyć. Do oczu napłynęły jej łzy.

– Ojej – szepnęła. – Wielka Nerio, tylko popatrz!

Domy były zniszczone. Świątynie zburzone. Pałace zrujnowane.

Było cicho. Pusto. Potwornie.

Ale i tak pięknie.

Było to miejsce, które Serafina wyobrażała sobie od dawna, ale nie wierzyła, że uda jej się je ujrzeć.

To był nierealny sen. Upadłe imperium. Raj utracony.

Była to Elyzja, samo serce Atlantydy.

Rozdział 3

SERAFINA STAŁA NIERUCHOMO, z trudem łapiąc oddech.

Kiedy wyspa została zniszczona, runęło mnóstwo budowli, choć tu i ówdzie dało się dostrzec ocalałe budynki, a przynajmniej ich części. O Elyzji uczyła się w szkole i opracowała nawet kilka semestralnych muszli na temat jej sztuki i architektury.

„Ta kopulasta budowla w oddali to pewnie amfiteatr – pomyślała. – A ta ogromna otwarta przestrzeń otoczona kolumnami to agora, czyli publiczny plac. Jest i ostrokon, który Atlantydzi nazywali biblioteką”.

Syrena nie potrafiła się dłużej powstrzymywać. Rzuciła na siebie zaklęcie canta prax, które dało jej kamuflaż i pozwoliło wtopić się w otoczenie, tak jak to robią ośmiornice. Zaklęcia typu prax, czyli proste, były najbardziej podstawowymi elementami syreniej magii i wymagały niewielkich mocy i umiejętności. Po rzuceniu czaru syrena wpłynęła w ruiny.

Po kilku minutach była już na obrzeżach miasta. Popłynęła szybko w dół, gdyż zależało jej, aby wkroczyć do stolicy tak jak jej przodkowie – z poziomu ulic. Kiedy przez nie przepływała, co rusz przystając, by dotknąć to kolumny, to nadproża, czuła, że przenosi się o czterdzieści wieków wstecz.

Wpływała do domów zarówno pospolitych, jak i najbogatszych. Czas i muł zrobiły swoje, ale w jednym z domów znalazła obraz wykonany techniką mozaiki, przedstawiający mężczyznę, kobietę oraz trójkę dzieci – mieszkańców domu. W innym budynku odkryła posąg bogini morza Nerii, który nie wiedzieć dlaczego pozostał zupełnie nietknięty. W trzecim dostrzegła ludzki szkielet. Sądząc po bransoletkach oraz pierścionkach, była to kobieta. Teraz jej delikatne kości pokrywał meszek alg, dokoła czaszki oraz w jej wnętrzu pływały maleńkie rybki.

„Atlantyda znajduje się pod wpływem jakiegoś czaru. Kim była ta kobieta?” – zastanawiała się Sera ze smutkiem. Czy znała sześcioro magów, którzy rządzili Atlantydą? Czy widziała ich talizmany? Sera tak by chciała, aby umarli mogli przemówić.

Kiedy przyglądała się kościom, nagle wystraszył ją jakiś ruch po jej lewej stronie. Błyskawicznie chwyciła sztylet, na szczęście okazało się, że to tylko przemykający po ścianie krab. Odetchnęła z ulgą, ale strach przypomniał jej, gdzie się znajduje – w królestwie opafagów. Była przekonana, że to tu znajdzie informacje, których poszukuje, wyżłobione w jakimś podeście lub wydłubane we fryzie kolumny. Im szybciej jej się to uda, tym lepiej.

Sera ruszyła głębiej w miasto, bacznie zważając na dźwięki i ruch. Dzięki zaklętemu kamuflażowi jej ciało zmieniało kolory, dostosowując się do otoczenia: najpierw przybrało piaszczyste barwy zwalisk, później brunatno-zielone wodorostów. Wiedziała, że w centrum Elyzji znajdowała się sala Sześciorga Władców oraz świątynie poświęcone najważniejszym bogom i boginiom. Był tam ostrokon i agora. Zdawało jej się, że w tych publicznych miejscach będzie miała większą szansę na powodzenie niż w prywatnych domach.

Minęła coś, co przypominało zakład kołodziejski[1] przed którego wejściem nadal leżały obręcze, tyle że pokryte pąklami. Następnie dostrzegła zakład wagoniarza oraz kowala. Uznała, że pewnie znajduje się w dzielnicy rzemieślniczej, podobnej do fabry w Cerulei. Ulica skręciła w lewo i zwęziła się. Serafina podążyła nią. Charakter mijanych przez nią teraz zakładów stał się nieco poważniejszy. W jednym z nich sprzedawano trumny, w drugim całuny pogrzebowe.

Na końcu ulicy znajdował się budynek przypominający świątynię. Kiedy Sera się do niego zbliżyła, dostrzegła, że jego ściany i dach są nietknięte, podobnie jak i innych okolicznych domów. Masywne drzwi świątyni nadal trzymały się w zawiasach i, o dziwo, nie było na nich ani śladu korozji. Również kamienne kolumny po obu stronach drzwi nie nosiły oznak zniszczenia. Powyżej można było przeczytać wyryte w kamieniu starożytne greckie litery. Sera z trudem je rozszyfrowała, w końcu wyszeptała: „Świątynia Morsy”.

Podobne słowa wypowiedział Abbadon: daimonas tis Morsa – demon Morsy. Samo wspomnienie zmroziło jej krew w żyłach. Czy to możliwe, że to miejsce skrywa informacje na temat potwora? Albo talizmanów?

Ani w Miromarze, ani w żadnym innym syrenim królestwie nigdy nie powstała świątynia na cześć Morsy. Moruadh uznała ją bowiem za boginię obrzydliwości, która nie zasługuje na miejsce w cywilizowanym społeczeństwie.

Gdy Serafina już zebrała siły, by wejść do środka, zaczęła się zastanawiać, czy Moruadh mogła mieć inne powody takiej decyzji. Podobną kwestią było pytanie, dlaczego prastara królowa zasiedliła Pustkowia Thiry, czyli wody otaczające Atlantydę, krwiożerczymi opafagami.

Według historyków Moruadh przekazała kanibalom ten teren, ponieważ ruiny nie były syrenom do niczego potrzebne. Jednak Sera wierzyła, że Moruadh miała na celu ukrycie prawdy o upadku Atlantydy na zawsze.

Jak wynika ze starożytnej pieśni krwi Moruadh, przekazanej Vrăi, świątynia Morsy była miejscem, w którym zamknął się Orfeo, gdy wyspa ulegała zniszczeniu. Czyżby wewnątrz znajdowało się coś, co Moruadh chciałaby zachować w tajemnicy?

– Jest tylko jeden sposób, żeby się przekonać – rzekła do siebie Serafina.

W świątyni było ciemno, gdyż wąskie okiennice budynku wpuszczały niewiele światła z zewnątrz. Sera rzuciła czar illuminata, aby widzieć, dokąd idzie. Zwinęła w kulę promienie światła i gdy wnętrze się rozświetliło, otworzyła szeroko oczy ze zdumienia.

Świątynia wyglądała dokładnie tak jak przed czterema tysiącami lat. Nic nie zostało naruszone. Na posadzce nie było osadu. Ścian nie obrastały ani algi, ani ukwiały, ani wodorosty. To tak jakby nawet ślepe, maleńkie morskie stworzenia wiedziały, że nie należy zakłócać spokoju bogini.

Sera nie mogła uwierzyć, że świątynia przetrwała, i była przytłoczona jej mrocznym pięknem. Wszędzie stały obsydianowe[2] posągi kapłanów i kapłanek Morsy z oczami z oszlifowanych rubinów. Na ścianach widniały malowidła na panelach przedstawiające to tajemnicze królestwo, na półkach stały złote kadzielnice, a z sufitu zwisały srebrne kandelabry[3]. Jednak pod powierzchnią zauroczenia wewnątrz Sery zaczął narastać niepokój. „Jak świątynia mogła przetrwać tyle stuleci?” – dziwiła się.

Sera wypuściła z rąk illuminatę i pozwoliła jej podryfować w mętną wodę. Sama podpłynęła do ołtarza i zwolniła, gdy dostrzegła, co się nad nim znajduje – sześciometrowa mozaika złowrogiej Morsy.

Mimo że był to tylko obraz, syrena się wystraszyła. Morsa, padlinożerna bogini śmierci, niegdyś przybrała postać szakala. Kiedy zaczęła się szkolić w nekromancji, czyli zakazanej sztuce przywracania martwych do życia, Neria zamieniła ją w stworzenie tak szkaradne, że nikt nie odważył się na nią więcej spojrzeć.

Stworzenie, które patrzyło teraz na Serę ze ściany świątyni szklistymi oczami, było kobietą od pasa w górę i wężem zwiniętym w kłębek od pasa w dół. Jej twarz miała wygląd trupiej i była nadgniła. Na głowie miała koronę ze skorpionów, których ogony były gotowe do ataku. W jednej otwartej dłoni leżała idealna czarna perła.

Jednak to, co najbardziej przeraziło Serafinę, znajdowało się na posadzce przed ołtarzem Morsy. Była to rozległa, głęboka kałuża w ciemnym odcieniu czerwieni. Syrena wiedziała, co to jest. Nie wiedziała tylko, dlaczego morska woda nie zdołała przez tyle stuleci tego wypłukać. Kiedy schyliła się, by dotknąć plamy, była przeszyta trwogą, ale i dziwnie zafascynowana.

W swojej arcyistotnej misji Sera popełniła jeden nierozważny błąd. Weszła do budynku, który posiadał tylko jedno wejście oraz wyjście.

Kiedy na jej ramieniu zacisnęła się czyjaś ręka, nie miała żadnej drogi ucieczki.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Przypisy

[1] Zakład kołodziejski – zakład rzemieślniczy, w którym wytwarzano wozy i części do wozów (przypis redakcji).

[2] Obsydian – czarne szkliwo pochodzenia wulkanicznego, z którego wyrabiano ozdobne przedmioty (przypis redakcji).

[3] Kandelabr – ozdobny, kilkuramienny świecznik stojący (przypis redakcji).