Młody samuraj Droga wojownika Fragment

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Zajrzyj na strony:

W serii Młody samuraj:

Dedykacja

Mapa

Prolog – Masamoto Tenno

1 Ognista kula

2 Majtek

3 Pomiędzy diabłem a bezdennym oceanem

4 Kraj wschodzącego słońca

5 Cienie wśród nocy

6 Gorączka

7 Samuraj

8 Ofuro

9 Kimona i pałeczki

10 Abunai!

11 Sencha

12 Pojedynek

13 Ojciec Lucius

14 Wezwanie

15 Yamato

16 Bokken

17 Gaijin

18 Do trzech zwycięstw

19 Powrót Masamoto

20 Akiko

21 Niten Ichi Ryū

22 Droga Tokaido

23 Butoku-den

24 Sensei

25 Roztaczający blask

26 Pokonać miecz

27 Powód, by trenować

28 Lalka Daruma

29 Sensei Kyuzo

30 Trafić do celu

31 Wojna Kazukiego

32 Przyjęcie hanami

33 Taryu-Jiai

34 Tajemnica Yamady

35 Podmiana

36 Demon i motyl

37 Jadeitowy Miecz

38 Wodospad Szelest Piór

39 Przeprosiny

40 Pozostać na ścieżce

41 Gion Matsuri

42 Dokugan Ryu

43 Kendo – droga miecza

Informacje na temat źródeł

Podziękowania

Uwagi o języku japońskim

Poznaj Chrisa

Najskuteczniejsze techniki sztuk walki używane przez przez Jacka

Przeczytaj również

Karta redakcyjna

Zajrzyj na strony:

www.mlodysamuraj.pl

www.nk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku

www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

W serii Młody samuraj:

Droga wojownika

Droga miecza

Droga smoka

Krąg ziemi

W przygotowaniu:

Krąg wody

Mojemu ojcu

Mapa

Prolog – Masamoto Tenno

Kioto, Japonia, sierpień 1609

Chłopiec przebudził się gwałtownie.

Chwycił miecz.

Ledwie śmiał oddychać, wyczuwając, że w pokoju jest jeszcze ktoś. Kiedy wzrok przyzwyczaił się do ciemności, rozejrzał się, wypatrując intruza. Nic jednak nie dostrzegł prócz cieni pośród cieni i widmowego światła księżyca, sączącego się przez półprzejrzyste papierowe ściany. Pewnie mu się zdawało... Instynkt samuraja ostrzegał jednak, że tak nie jest.

Tenno z napięciem nasłuchiwał najcichszego dźwięku, sygnału świadczącego, że w pokoju jest nieproszony gość. Nie dobiegło go jednak nic niepokojącego. Powiała lekka bryza, a drzewa wiśni w ogrodzie zaszeleściły cicho niczym jedwab. Słyszał znajomy szmer wody ściekającej z niewielkiego źródła do stawu z rybkami, gdzieś w pobliżu cykada ćwierkała wytrwale jak każdej nocy. W pozostałej części domu panowała cisza.

Zareagował zbyt nerwowo... To tylko zły duch kami zakłócił jego sny, wytłumaczył sobie.

Przez ostatni miesiąc wszyscy w gospodarstwie Masamoto odczuwali napięcie z powodu plotek o wojnie. Wspominano o buncie, a ojca Tenny wezwano pod broń, na wypadek gdyby trzeba było stłumić powstanie. Pokój, jakim Japonia cieszyła się przez ostatnich pięć lat, był zagrożony, i mieszkańcy obawiali się kolejnej wojny. Nic dziwnego, że chłopiec miał napięte nerwy.

Tenno się odprężył i na powrót ułożył do snu na futonie. W tej samej chwili cykada zaćwierkała trochę głośniej i dłoń chłopca zacisnęła się na rękojeści miecza. Ojciec powiedział mu kiedyś: „Samuraj powinien zawsze słuchać swego instynktu”, a instynkt podpowiadał Tenno, że coś jest nie w porządku.

Podniósł się z materaca, by to sprawdzić.

Naraz z ciemności wyprysnęła srebrna gwiazdka.

Tenno uchylił się, lecz o sekundę za późno.

Shuriken zranił go w policzek, po czym wbił się głęboko w futon, gdzie przed momentem spoczywała głowa chłopca. Przetaczając się, Tenno czuł, jak gorąca krew szybko spływa mu po twarzy. Potem usłyszał stuk drugiego shurikena uderzającego o wyścieloną tatami podłogę, i jednym płynnym ruchem zerwał się na nogi, unosząc miecz do obrony.

Z cieni niczym duch wynurzyła się postać od stóp do głów odziana w czerń.

Ninja! Nocny zabójca!

Z opanowaniem, bez pośpiechu ninja wysunął z pochwy saya groźnie wyglądającą klingę. W odróżnieniu od długiego, wygiętego miecza katana należącego do chłopca, tantō napastnika był krótki, prosty i idealnie się nadawał do pchnięć.

Ninja w milczeniu zbliżył się o krok i uniósł broń; ludzka kobra gotowa do ataku.

Tenno, uprzedzając natarcie, ciął mieczem z góry. Ninja jednak zręcznie wyminął ostrze, zawirował w miejscu i kopnął chłopca w pierś.

Pchnięty gwałtownie, Tenno roztrzaskał shoji, papierowe drzwi swego pokoju, i wypadł w noc. Wylądował ciężko pośrodku wewnętrznego ogrodu, w oszołomieniu starając się złapać oddech.

Ninja wyskoczył przez wybity otwór i niczym kot wylądował przed chłopcem.

Tenno próbował zerwać się do obrony, lecz nogi odmówiły mu posłuszeństwa. Zdawały się zdrętwiałe i bezużyteczne. W panice próbował zawołać o pomoc – lecz ze spuchniętego gardła nie wydobył się żaden dźwięk. Paliło niczym ogień; zamiast krzyczeć, bezowocnie próbował chwytać powietrze.

Postać ninja się rozmyła, a potem rozpłynęła w chmurze czarnego dymu.

Chłopcu pociemniało w oczach; zrozumiał, że shuriken zanurzono w truciźnie, która teraz paraliżuje jego członki. Ciało szybko ulegało zabójczej sile; Tenno leżał zdany na łaskę przeciwnika.

Oślepiony, nasłuchiwał kroków mordercy, lecz dolatywało go jedynie ćwierkanie cykady. Przypomniał sobie, jak ojciec wspominał kiedyś, że ninja wykorzystują nawoływanie tych owadów, by zamaskować odgłosy swoich ruchów. To w ten sposób zabójca prześlizgnął się niezauważony przez straże!

Wzrok wrócił Tenno na chwilę i w słabym blasku kurczącego się księżyca pojawiła się przed nim zasłonięta twarz. Ninja przysunął się tak blisko, że chłopiec poczuł gorący oddech zabójcy, kwaśny i zwietrzały niczym tania saké. Przez szparę w kapturze shinobi shozoku zobaczył jedno jedyne, lśniące nienawiścią szmaragdowe oko.

– Oto wiadomość dla twojego ojca – syknął ninja.

Tenno poczuł nagle śmiertelnie zimne ostrze tantō nad swoim sercem.

Jedno gwałtowne pchnięcie i całe jego ciało przeszył ból palący niczym ogień...

A potem już nic...

Masamoto Tenno odszedł w wielką pustkę.

1

Ognista kula

Pacyfik, sierpień 1611

Chłopiec gwałtownie się przebudził.

– Wszyscy na pokład! – ryknął bosman. – To oznacza, że ty też, Jack!

Spalona słońcem twarz marynarza majaczyła w ciemnościach nad chłopcem, który pośpiesznie wyskoczył z kołyszącego się hamaka na deski środkowego pokładu statku.

Jack, choć miał dopiero dwanaście lat, był wysoki na swój wiek, szczupły i muskularny po dwóch latach spędzonych na morzu. Oczy, przesłonięte niesforną czupryną słomianoblond włosów odziedziczonych po matce, miały kolor lazurowy i błyszczały dorosłą determinacją oraz energią.

Marynarze, znużeni długim rejsem na pokładzie Alexandrii, ciężko zeskakiwali z koi i przepychali obok niego, śpiesznie zmierzając na górny pokład. Jack rzucił bosmanowi pełen nadziei, przepraszający uśmiech.

– Ruszaj się, chłopcze – burknął tamten.

Naraz rozległ się ogłuszający huk, a potem trzask drewna i Jack potoczył się na pokład. Niewielki kaganek zawieszony u belki stropowej brudnej ładowni zakołysał się gwałtownie, płomień zatańczył.

Chłopiec wylądował wśród pustych butelek po grogu, roztrącając je po kołyszących się deskach pokładu. Próbował się podnieść, a tymczasem inni obrośnięci brudem, wychudzeni członkowie załogi, potykając się, wymijali go w migotliwym półmroku. Czyjaś dłoń chwyciła go za koszulę na plecach i postawiła na nogi.

Był to Ginsel.

Niski, przysadzisty Holender uśmiechnął się do Jacka, ukazując komplet połamanych, nierównych zębów, nadających mu wygląd wielkiego białego rekina. Mimo surowej powierzchowności marynarz zawsze odnosił się do chłopca życzliwie.

– Kolejny sztorm daje nam w kość, Jack. Zdaje się, jakby samo piekło otwarło podwoje! – rzucił. – Lepiej pędź na pokład dziobowy, zanim bosman dobierze ci się do skóry.

Chłopiec, śpiesznie wspiąwszy się zejściówką w ślad za nim i pozostałymi marynarzami, wynurzył się w samym sercu sztormu.

Przerażające czarne chmury mknęły po niebie, a utyskiwania marynarzy natychmiast ginęły w bezlitosnym wietrze targającym olinowaniem statku. W nozdrza chłopca uderzył ostry zapach morskiej soli, lodowaty deszcz smagał go po twarzy, kłując niczym tysiące drobnych igieł. Zanim jednak zdołał to wszystko spostrzec, statkiem zakołysała fala olbrzymia niczym góra.

Pokład spłynął spienioną wodą morską i Jack w mgnieniu oka przemókł do suchej nitki. Woda kaskadami wylewała się przez spływniki, a kiedy chłopak próbował nabrać tchu, po deskach przetoczyła się z rykiem następna fala. Ta, gwałtowniejsza od poprzedniej, przewróciła Jacka; cudem zdołał się chwycić relingu, by go nie zmyła za burtę.

Ledwie stanął na nogach, poszarpana błyskawica przemknęła przez nocne niebo i uderzyła w główny maszt. Na krótką chwilę cały statek zalało upiorne światło. Handlowy oceaniczny trójmasztowiec ogarnął chaos. Członkowie załogi leżeli rozrzuceni po pokładzie niczym kawałki drewna wyrzucone przez fale. Wysoko na rei grupa żeglarzy walczyła z wiatrem, próbując zrzucić grotżagiel, zanim sztorm go podrze albo – co gorsza – przewróci cały statek.

Na pokładzie rufówki trzeci oficer, dwumetrowy olbrzym z ogniście rudą brodą, zmagał się z kołem sterowym. Obok niego stał kapitan Wallace, surowy mężczyzna, i wykrzykiwał komendy do swoich ludzi, lecz na próżno, bo wiatr porywał jego słowa, nim ktokolwiek zdołał je usłyszeć.

Oprócz nich jedynym człowiekiem na pokładzie rufówki był wysoki i silny marynarz o ciemnobrązowych włosach związanych na karku kawałkiem cienkiej liny. To był ojciec Jacka, John Fletcher, pilot Alexandrii; oczy utkwił w horyzont, jak gdyby miał nadzieję przebić wzrokiem sztormowe chmury i wyszukać za nimi bezpieczny ląd.

– Wy wszyscy! – rozkazał bosman, wskazując Jacka, Ginsela i dwóch innych członków załogi. – Na górę i postawić topsel. Już!

Natychmiast skierowali się na dziób, lecz kiedy przechodzili przez główny pokład w kierunku fokmasztu, nie wiadomo skąd spadła ognista kula – prosto na Jacka.

– Uważaj! – krzyknął jeden z marynarzy.

Chłopiec, który w czasie rejsu przeżył już kilka poważnych ataków wroga, uchylił się instynktownie. Poczuł podmuch gorącego powietrza i usłyszał cichy świst, gdy ognisty pocisk przeleciał obok i spadł na pokład. Uderzenie nie przypominało jednak odgłosu kuli armatniej: nie dobiegł ich przerażający trzask żelaza wbijającego się w drewno. Zabrzmiało głucho i tępo, jak gdyby spadła bela płótna. Jack z odrazą i przerażeniem spojrzał na przedmiot leżący teraz u jego stóp.

To nie ognista kula.

To były płonące zwłoki jednego z marynarzy, zabitego przez piorun.

Chłopiec stał jak wrośnięty w ziemię, czując mdłości wzbierające w żołądku. Twarz zmarłego wykrzywiał ból i była tak zniekształcona ogniem, że Jack nie mógł nawet rozpoznać rysów.

– Święta Mario, Matko Boża! – wykrzyknął Ginsel. – Nawet niebiosa są przeciwko nam!

Zanim jednak zdołał coś powiedzieć, kolejna fala przelała się przez reling i zmyła zwłoki do morza.

– Jack, trzymaj się mnie! – rozkazał marynarz, widząc szok na twarzy chłopca. Chwycił go za rękę i pociągnął w kierunku fokmasztu.

Jack jednak stał jak wmurowany. Wciąż czuł odór zwęglonego ciała zmarłego marynarza, przypominający swąd świni przypalonej na rożnie.

W żadnym razie nie była to pierwsza śmierć, jaką oglądał podczas rejsu, i wiedział też, że nie ostatnia. Ojciec ostrzegał, że rejs przez Atlantyk i Pacyfik będzie najeżony niebezpieczeństwami. Chłopiec oglądał marynarzy umierających z powodu odmrożeń, szkorbutu, gorączki tropikalnej, ran od noża i kul armatnich. Lecz zetknięcie się ze śmiercią nie znieczuliło go na jej grozę.

– Chodźże, Jack – ponaglił Ginsel.

– Modliłem się za niego – wyjaśnił po chwili chłopiec. Wiedział, że powinien iść za marynarzem i resztą załogi, jednak teraz potrzeba bycia z ojcem przeważyła nad poczuciem obowiązku.

– Dokąd to? – wrzasnął Ginsel, kiedy Jack rzucił się w stronę rufówki. – Jesteś potrzebny na maszcie!

Chłopiec jednak nie baczył na sztorm i walcząc desperacko, próbował dotrzeć do ojca, podczas gdy statek kołysał się i przetaczał z burty na burtę.

Ledwie dotarł do bezanmasztu, gdy następna gigantyczna fala natarła na Alexandrię. Była tak potężna, że zbiła Jacka z nóg i zmyła przez całą długość pokładu aż do relingu na lewej burcie.

Statek znowu zanurkował; chłopiec przeleciał nad burtą i wpadł do mrocznej kipieli oceanu...

2

Majtek

Jack przygotował się na śmiertelne uderzenie o powierzchnię morza, lecz nieoczekiwanie coś szarpnęło jego ciałem i stwierdził, że zwisa za burtą, a wzburzony ocean faluje pod nim.

Podniósłszy wzrok, zobaczył wytatuowaną dłoń mocno zaciśniętą na swoim nadgarstku.

– Nie bój się, chłopcze, trzymam cię! – stęknął jego wybawca, kiedy na spotkanie Jacka uniosła się fala, próbując go znowu wciągnąć pod powierzchnię. Zdawało się, że kotwica wytatuowana na przedramieniu marynarza wygina się pod ciężarem i Jack poczuł, iż jego własne ramię omal nie wyskoczyło ze stawu, gdy bosman wciągał go z powrotem na pokład.

Chłopak padł bezwładnie u stóp marynarza, wymiotując morską wodą.

– Będziesz żył. Urodzony z ciebie marynarz jak z twojego ojca, chociaż ciut bardziej zalany. – Bosman wyszczerzył zęby. – A teraz odpowiadaj, chłopcze! Coś ty chciał zrobić?

– Ja... biegłem z wiadomością dla ojca.

– Nie taki wydałem rozkaz. Kazałem ci zostać na pokładzie! – krzyknął mu prosto w twarz. – Możesz sobie być synem pilota, ale to cię nie uchroni przez batami za niesubordynację! A teraz jazda na fokmaszt, wyswobodzić żagiel, albo zrozumiesz, co to jest kot!

– Niech cię licho, bosmanie! – mruknął Jack i szybko ruszył w stronę pokładu dziobowego, świadomy, że miał wielkie szczęście. Kot o dziewięciu ogonach nie był czczą groźbą. Bosman karał chłostą innych marynarzy za wykroczenia znacznie mniej poważne niż niewykonanie rozkazu.

Mimo to zawahał się, kiedy dotarł na dziób. Fokmaszt był wyższy od kościelnej wieży i chwiał się dziko pośród sztormu. Palce tak już zgrabiały chłopcu z zimna, że nie czuł dotyku lin, a przemoczone ubranie stało się ciężkie i krępowało ruchy. Kłopot w tym, że im dłużej zwlekał, tym bardziej marzł i wkrótce jego kończyny zesztywnieją za bardzo, by mógł im zaufać.

„No, śmiało – przekonywał sam siebie. – Starczy ci odwagi”.

W głębi duszy wiedział jednak, że to nieprawda. W rzeczywistości był śmiertelnie przerażony. Podczas długiego rejsu z Anglii na Wyspy Korzenne zdobył sobie opinię jednego z najlepszych majtków pracujących z olinowaniem. Lecz jego umiejętność wspinania się na maszty, naprawiania żagli i rozplątywania lin na wielkiej wysokości nie brała się z pewności siebie ani wprawy – zrodziła się z czystego strachu.

Jack spojrzał w sztorm. Niebem zawładnęły wiatr i chaos, ciemne burzowe chmury przemykały przez bladą tarczę księżyca. W mroku ledwie potrafił dostrzec Ginsela i resztę załogi na wantach. Maszt poruszał się tak gwałtownie, że ludzie kołysali się niczym jabłka strząsane z drzewa.

„Nie bój się życiowych sztormów” – przypomniał sobie rady ojca w dniu, kiedy polecono mu pierwszy raz wspiąć się do bocianiego gniazda. „Każdy musi się nauczyć kierować własnym statkiem bez względu na pogodę”.

Pamiętał też, jak obserwował nowicjuszy próbujących przerażającej wspinaczki. Każdy z nich albo trwał skamieniały ze strachu, albo wymiotował na marynarzy w dole. Zanim nadeszła kolej Jacka, wiatr bardzo przybrał na sile i olinowanie dygotało prawie tak rozpaczliwie jak jego własne nogi.

„Za każdym razem, kiedy stawiamy czoło strachowi, zyskujemy dzięki temu siłę, odwagę i pewność siebie – rzekł wtedy ojciec i z miłością ścisnął go za ramiona, dodając mu otuchy. – Wierzę w ciebie, synu. Potrafisz to zrobić”.

Przekonany wiarą, jaką pokładał w nim ojciec, wspiął się na olinowanie i nie spojrzał w dół dopóty, dopóki nie przelazł nad krawędzią bocianiego gniazda i nie znalazł się bezpiecznie w środku. Wyczerpany, lecz szczęśliwy, krzyknął z zachwytem do ojca, maleńkiego jak mrówka, na odległym pokładzie w dole. Strach prowadził go całą drogę aż na sam szczyt. Zejście było zupełnie innym wyzwaniem...

Zanim miał stracić tę odrobinę odwagi, jaka mu pozostała, Jack chwycił się olinowania i się podciągnął. Szybko wpadł w zwykły rytm; powtarzanie dobrze znanych ruchów podniosło go nieco na duchu. Szybko zyskiwał wysokość, aż zobaczył białe grzywy fal uderzających o statek. One jednak nie stanowiły już zagrożenia. Był nim bezlitosny wiatr. Przerażające podmuchy ze wszystkich sił starały się cisnąć Jacka w noc, lecz kulił się instynktownie i piął dalej. Wkrótce stanął na noku rei obok Ginsela.

– Jack! – ryknął marynarz; wyglądał na wyczerpanego, oczy miał zapadnięte i nabiegłe krwią. – Jeden z fałów się splątał. Nie możemy zwinąć żagla. Musisz odczepić fał.

Chłopiec spojrzał w górę i zobaczył gruby sznur zaplątany w olinowanie bramstengi; blok i talia groźnie miotały się na wietrze.

– Chyba pan żartuje! Dlaczego ja? A co z innymi? – krzyknął chłopiec, ruchem głowy wskazując dwóch skamieniałych marynarzy, ze wszystkich sił wczepionych w drugi koniec rei.

– Poprosiłbym twego przyjaciela Christiaana – odparł Ginsel, zerkając na drobnego dwunastoletniego Duńczyka, w którego mysich oczach czaił się strach – ale on się nie nazywa Jack Fletcher. Jesteś naszym najlepszym majtkiem.

– Przecież to samobójstwo... – zaprotestował chłopiec.

– Podobnie jak żeglowanie dokoła świata, a jednak tego dokonaliśmy! – odparł Ginsel, próbując uśmiechnąć się zachęcająco, lecz rekinie zęby sprawiły, że wyglądał jedynie jak szaleniec. – Nie ma mowy, żeby bez tego topsla kapitanowi udało się uratować statek. Trzeba to zrobić, i ty się tym zajmiesz.

– W porządku – odrzekł chłopiec, widząc, że nie ma wielkiego wyboru. – Ale oby był pan gotowy mnie złapać!

– Wierz mi, braciszku, nie chciałbym cię teraz stracić. Obwiąż się w pasie tą liną. Ja chwycę drugi koniec. I lepiej weź mój nóż. Będziesz musiał przeciąć fał.

Jack zawiązał mocno linę i zacisnął w zębach topornie wykonane ostrze. Potem wspiął się po maszcie na bramstengę. Wykorzystując olinowanie, ostrożnie wędrował w górę, w kierunku zaplątanego fału.

Posuwał się teraz bardzo powoli, wiatr szarpał go tysiącem niewidzialnych dłoni. Kiedy zerknął w dół, ledwie zdołał dojrzeć ojca daleko w dole na pokładzie rufówki. Przysiągłby, że w pewnej chwili tato do niego pomachał.

– Uważaaaaj! – ostrzegł Ginsel.

Jack obejrzał się i zobaczył, jak luźny blok oraz talia lecą z wiatrem wprost ku jego głowie. Rzucił się w bok, by się przed nimi uchylić, ale równocześnie jego dłonie straciły uchwyt i zsunął się z drzewca.

Spadając, próbował się złapać olinowania – pochwycił luźny fał. Ręce zsunęły mu się po linie, a szorstkie konopie głęboko poraniły dłonie. Mimo palącego bólu jakimś cudem nie wypuścił liny.

Zawisł w powietrzu, miotany wiatrem.

Morze. Statek. Żagiel. Morze. Wszystko wokół wirowało.

– Nie bój się! Trzymam cię! – zawołał Ginsel, przekrzykując sztorm.

Napiął sejzing przymocowany do bramstengi i pociągnął Jacka w jej kierunku. Chłopiec sięgnął w górę nogami i chwycił się drzewca, a potem podciągnął do pozycji siedzącej. Trwało parę chwil, zanim uspokoił oddech, wciągając powietrze przez zęby wciąż zaciśnięte na nożu Ginsela.

Kiedy palący ból w dłoniach osłabł, podjął boleśnie powolną wspinaczkę po drzewcu. Na koniec zaplątany fał znalazł się parę cali od jego twarzy. Jack wyjął nóż z zębów i zaczął ciąć namokłą linę. Nóż jednak okazał się zbyt tępy; dopiero po kilku próbach nici zaczęły się rozrywać. Palce chłopca skostniały z zimna, nóż ślizgał się niezgrabnie w zakrwawionych dłoniach. Podmuch wiatru szarpnął Jackiem na boki, a kiedy chłopiec starał się mocniej przytrzymać, ostrze wysunęło się z dłoni i odleciało w burzę.

– Nieeee! – krzyknął, na próżno wyciągając rękę.

Załamany niepowodzeniem, odwrócił się do Ginsela.

– Przeciąłem sznur ledwie w połowie! Co robić?

Ginsel, z liną ratowniczą w ręce, gestem rozkazał mu wracać, lecz kolejny podmuch zarzucił Jackiem tak silnie, że chłopiec byłby przysiągł, iż statek wpadł na mieliznę. Maszt zadrżał w posadach, topsel zatrzepotał, napierając na fał. Osłabiona cięciami noża lina trzasnęła niczym łamana kość, żagiel rozwinął się i z ogłuszającym hukiem wypełnił wiatrem.

Żaglowiec pomknął naprzód.

Ginsel i pozostali marynarze krzyknęli radośnie, Jack zaś nabrał ducha, widząc nagłą odmianę fortuny.

Lecz nie trwała długo.

Rozwijając się, żagiel cisnął blokiem i talią o maszt; odbiły się i niczym kamień poleciały w stronę Jacka – tym razem nie miał się gdzie ukryć.

– Skacz! – ryknął Ginsel.

3

Pomiędzy diabłem a bezdennym oceanem

Jack wypuścił drzewce i zanurkował, by umknąć przed blokiem i talią.

Przeleciał łukiem po niebie; Ginsel wytężył siły, starając się utrzymać chłopca uwiązanego do drugiego końca sejzingu. Jack wpadł w olinowanie po przeciwnej stronie fokmasztu, wplątał rękę w sznury i trzymał się ich ze wszystkich sił.

Blok oraz talia leciały teraz wprost na Ginsela. Minęły go o włos i uderzyły w stojącego tuż za nim Sama. Nieszczęsny marynarz wirując, spadł w fale.

– Sam...! – krzyknął Jack, pośpiesznie spuszczając się po olinowaniu w ślad za nim.

Kiedy znalazł się na pokładzie, podbiegł do relingu, ale tylko bezradnie obserwował, jak Sam zmaga się z wielkimi niczym góry grzywaczami, znikając i ukazując się znowu, aż z żałosnym krzykiem po raz ostatni został wciągnięty pod powierzchnię.

Zrozpaczony chłopiec spojrzał na bosmana, który stanął obok.

– Nic nie możesz dla niego zrobić, chłopcze. Będziesz go opłakiwał rankiem, jeśli ujdziemy cało – powiedział.

Widząc rozpacz na twarzy Jacka, złagodniał nieco.

– Dobrze sobie poradziłeś tam w górze, chłopcze. Teraz idź się zobaczyć z ojcem; jest w kajucie z kapitanem.

Jack śmignął do zejściówki, wdzięczny, że może uciec przez srożącą się burzą. We wnętrzu żaglowca sztorm nie wydawał się tak groźny, pod pokładem niepowstrzymana furia żywiołu zmieniała się w stłumione wycie. Chłopiec przecisnął się na rufę, gdzie zakwaterowano Johna, i cicho wszedł do ciasnej, niskiej kajuty.

Ojciec, pochylony nad biurkiem, w skupieniu studiował plik morskich map.

– Pilocie, to pański obowiązek, by nas z tego wydostać! – warknął kapitan i uderzył pięścią w blat. – Twierdził pan, że zna tutejsze wody! Dwa tygodnie temu obiecywał pan, że przybijemy do lądu! Dwa tygodnie! Z bożą pomocą mogę żeglować tym statkiem w każdym sztormie, ale muszę wiedzieć, dokąd płynę, do kroćset! A jeśli żadna Japonia nie istnieje? To wszystko może być jedynie legendą. Oszustwem wymyślonym przez przeklętych Portugalczyków, by nas zgubić.

– Japonia istnieje, kapitanie – odparł spokojnie ojciec Jacka. – Jak zapisano w moim rutterze, leży pomiędzy trzydziestym a czterdziestym stopniem szerokości północnej. Wedle moich obliczeń znajdujemy się zaledwie parę mil morskich od wybrzeża. Proszę spojrzeć.

Wskazał niezgrabnie naszkicowaną mapę na stronie wielkiego, oprawnego w skórę notesu, w którym Jack rozpoznał rutter.

– Znajdujemy się na wyciągnięcie ręki od japońskiego portu Toba. O, tutaj. To kilkaset kilometrów od naszego celu, Nagasaki. Jak pan widzi, sztorm zniósł nas z kursu. To jednak nie jedyny nasz problem – o ile mi wiadomo, całe wybrzeże roi się od piratów. Toba nie jest przyjaznym portem, więc zapewne nas także wezmą za morskich rozbójników. Co gorsza, pewien pilot z Bantamu poinformował mnie, że jezuici z Portugalii założyli tam katolicką misję. Z pewnością zatruli umysły tubylców. Nawet jeśli zdołamy przybić do brzegu, zostaniemy wymordowani jako protestanccy heretycy!

W trzewiach statku rozległ się niski grzmot, a potem jęk belek, kiedy olbrzymia fala uderzyła w burtę Alexandrii.

– W takim sztormie, pilocie, nie mamy innego wyboru, jak tylko za wszelką cenę zmierzać do lądu. Możliwe, że to wybór pomiędzy diabłem a bezdennym oceanem, John, ale wolę już się mierzyć z jezuickim diabłem!

– Mam inny pomysł, kapitanie. Dwie mile na południe od Toby znajduje się kilka osłoniętych zatok. Są bezpieczniejsze, lepiej ukryte, choć wejścia do nich bronią te oto zdradliwe rafy.

Chłopiec przyglądał się, gdy ojciec wskazywał na mapie rząd poszarpanych linii.

– Sądzi pan, że zdoła nas przez nie przeprowadzić?

– Owszem, jeśli Bóg będzie po naszej stronie.

Kapitan odwrócił się do wyjścia i spostrzegł Jacka.

– Lepiej ufać, że twój ojciec się nie myli, chłopcze; los statku i życie załogi spoczywają w jego rękach.

Wyszedł, zostawiając Jacka z ojcem.

John starannie owinął rutter w ochronną, nieprzemakalną tkaninę i podszedł do wąskiej koi w kącie kajuty. Uniósł cienki materac i otworzył ukrytą przegródkę, włożył do niej notes i zatrzasnął schowek.

– Pamiętaj, Jack, to nasz mały sekret. – Mrugnął konspiracyjnie do syna, przyklepując materac. – Rutter jest zbyt cenny, by go zostawiać na widoku. Kiedy się tylko rozejdzie, że dotarliśmy do Japonii, wszyscy będą wiedzieć, że go mamy na pokładzie.

A gdy chłopiec nie odpowiedział, John przyjrzał mu się z troską.

– Trzymasz się jakoś?

– Nie uda się, prawda? – zapytał chłopiec bez ogródek.

– Oczywiście, że się uda, synu – odpowiedział ojciec, przytulając go do siebie. – Zdołałeś rozwinąć fok. Z takimi marynarzami jak ty nie może być inaczej.

Jack próbował odpowiedzieć uśmiechem na jego uśmiech, lecz w głębi serca stracił nadzieję. Był naprawdę przerażony. Ogarnął go strach mroczniejszy niż ten, który towarzyszył mu w olinowaniu i podczas całego wyczerpującego rejsu. Ojciec schylił się i spojrzał mu w oczy.

– Nie trać nadziei, Jack. Morze to porywcza dama, lecz widziałem wiele sztormów znacznie gorszych od tego, a przecież wyszedłem z nich cało. Przeżyjemy.

Kiedy wracali na pokład rufówki, Jack trzymał się blisko ojca. Jakimś sposobem w jego obecności czuł się chroniony przed najgorszym; niezachwiana pewność Johna dodawała mu otuchy w beznadziejnej na pozór sytuacji.

– Nie ma to jak porządny sztorm, kiedy trzeba zmyć pokład, co? – zażartował ojciec na widok trzeciego oficera, który wciąż dzielnie zmagał się z kołem sterowym; z wysiłku jego twarz przybrała kolor prawie tak ognisty jak broda.

– Kurs północ – północny zachód. Powiadomić wszystkich, że przed nami rafy. Ostrzec ludzi na oku, żeby zachowali czujność.

Mimo przekonania ojca, że zmierzają we właściwym kierunku, widzieli ocean bez końca; fala za falą uderzały w Alexandrię. Nadzieje Jacka opadały równie szybko jak piasek w klepsydrze.

Dopiero kiedy piasek przesypał się po raz drugi, rozległ się krzyk: „Ziemia!”. Fala radości i ulgi obiegła całą załogę. Zmagali się ze sztormem przez blisko pół nocy. Teraz zapaliła się iskierka nadziei, ujrzeli cień szansy, że zdołają przetrwać sztorm ukryci za jakimś cyplem albo znajdą schronienie w zatoce.

Niemal w tej samej chwili, gdy ich nadzieje zostały rozbudzone, marynarz na oku krzyknął znowu.

– Rafy z prawej burty!

A wkrótce później...

– Rafy z lewej burty!

Ojciec Jacka zaczął wykrzykiwać wskazówki trzeciemu oficerowi.

– Ster na prawą burtę!... Teraz trzymaj kurs. Trzymaj... Trzymaj... Trzymaj...

Alexandria wznosiła się i opadała na spienionych falach; wymijając rafy, zmierzała szybko ku czarnej sylwetce lądu w oddali.

– Ster na lewą burtę! – ryknął ojciec i całym ciałem naparł na koło sterowe.

Płetwa sterowa wbiła się we wzburzone fale. Pokład przechylił się gwałtownie. Żaglowiec skoczył w przeciwną stronę... lecz za późno. Alexandria trafiła na rafę. Fał pękł i osłabiony fokmaszt zatrzeszczał, złamał się i runął.

– Ciąć olinowanie! – rozkazał kapitan, gdy dziób niebezpiecznie zarył w fale, pociągnięty przez fokmaszt.

Marynarze na pokładzie rzucili się z toporami ku linom. Rąbali ile sił, uwalniając maszt, lecz statek wciąż nie reagował. Stało się oczywiste, że kadłub został uszkodzony.

Alexandria tonęła!

4

Kraj wschodzącego słońca

Załoga walczyła całą noc, by utrzymać żaglowiec na powierzchni, choć zdawało się, że wysiłki pójdą na marne. Zalało zęzę i Jack pracował z marynarzami, szaleńczo starając się wypompować wodę, lecz jej poziom podnosił się gwałtownie, sięgała mu już powyżej piersi. Ze wszystkich sił starał się zapanować nad paniką. Utonięcie to najgorszy koszmar marynarza: wodny grób, gdzie kraby pełzają po twoim wzdętym ciele, wyżerając zimne, pozbawione życia oczy.

Zwymiotował przez burtę Alexandrii czwarty raz tego ranka, przypominając sobie, jak ciemna, słona woda zalewała mu usta. Wstrzymując oddech, nie przestawał pompować. Jaki jednak miał wybór? Uratować statek albo utonąć, starając się go ocalić.

Jednak szczęście uśmiechnęło się do nich. Dotarli bezpiecznie do niewielkiej zatoczki. Ocean nagle się uspokoił, Alexandria gładko wsunęła się do zatoczki i poziom wody szybko opadł. Chłopiec przypomniał sobie, jak wciągał do płuc stęchłe powietrze zęzy niczym najświeższy górski powiew, kiedy wystawił głowę nad pokład i usłyszał głuchy odgłos spuszczanej kotwicy.

Odpoczywał teraz na pokładzie rufówki; czyste morskie powietrze rozjaśniło mu umysł, a żołądek zaczął się uspokajać.

Powiódł wzrokiem po morzu, falach łagodnie pluszczących o burty; ryk burzy zastąpiły poranne nawoływania ptaków, a niekiedy skrzypienie olinowania.

Pozwolił, by otaczający spokój przeniknął jego myśli. Wkrótce wspaniałe szkarłatne słońce wynurzyło się nad ocean, odsłaniając piękny widok.

Alexandria stała na kotwicy pośrodku malowniczej zatoczki zamkniętej wyniosłym cyplem wbijającym się w ocean. Porastały go bujne zielone cedry i rdzawe sosny, wzdłuż brzegu ciągnęła się piękna złota plaża. W szmaragdowych wodach zatoki roiło się od ruchliwych rybek w kolorach tęczy.

Uwagę chłopca przyciągnął jakiś przedmiot na półwyspie, odbijający blask słońca; wyjął lunetę ojca. Wśród drzew stała przepiękna budowla wyglądająca, jakby wyrosła ze skały. Jack nigdy nie widział niczego podobnego.

Na masywnym kamiennym piedestale przycupnął rząd kolumn z ciemnoczerwonego drewna. Każdą z nich zdobiły pieczołowicie wykonane złote wizerunki smoków i egzotyczne, wijące symbole. Kolumny podpierały wielopiętrowy dach z kunsztownie zdobionych dachówek, o końcach zawiniętych ku niebu. Na szczycie najwyższego poziomu umieszczono smukłą, wysoką iglicę z koncentrycznymi złotymi kulami, przebijającą sklepienie lasu. Przed budowlą, dominując nad zatoką, wyrastał z ziemi olbrzymi, ustawiony pionowo kamień. Także jego powierzchnię zdobiły skomplikowane rzeźbione symbole.

Chłopiec próbował odgadnąć ich znaczenie, gdy naraz dostrzegł jakiś ruch.

Obok kamienia był uwiązany wspaniały biały wierzchowiec, w jego cieniu zaś, ledwie sięgając głową siodła, stała smukła ciemnowłosa dziewczyna. Wydawała się ulotna jak zjawa. Skórę miała białą niczym śnieg, włosy ciemne i lśniące jak dżet kaskadą spływały jej do pasa. Nosiła czerwoną niczym krew suknię, połyskującą w zamglonym porannym świetle.

Jack tkwił jak wrośnięty w ziemię. Nawet z tej odległości czuł na sobie jej wzrok. Z wahaniem uniósł rękę na znak powitania. Dziewczyna nie drgnęła. Pomachał znowu. Tym razem skłoniła się ledwie zauważalnie.

– O, cudowny dniu! – rozległ się za jego plecami jakiś głos. – O tyleż słodszy, że poprzedzony sztormem.

Jack obejrzał się i zobaczył ojca podziwiającego rubinowy dysk słońca unoszący się nad oceanem.

– Ojcze, spójrz! – zawołał, wskazując dziewczynę na półwyspie. John przebiegł wzrokiem cypel.

– Mówiłem ci, synu! Ten kraj jest pełen złota – powiedział wesoło, przyciągając do siebie syna. – Wznoszą z niego nawet świątynie...

– Nie, nie chodziło mi o świątynię, ojcze, tylko o dziewczynę i... – Lecz dziewczyna i koń zniknęli. Pozostał tylko kamień. Jakby młodą damę uniósł ze sobą wiatr.

– Jaką dziewczynę? Zbyt długo byłeś na morzu! – zażartował ojciec, uśmiechając się porozumiewawczo, jednak po chwili zbladł, jakby porwany przez dawne wspomnienie. – O wiele za długo...

Umilkł, smutno wpatrując się w cypel.

– Nie powinienem był cię tu przywozić, Jack. Postąpiłem bardzo lekkomyślnie.

– Ale to ja chciałem jechać – zaprotestował chłopiec, patrząc mu w oczy.

– Twoja matka... niech spoczywa w spokoju... nigdy by na to nie pozwoliła. Chciałaby, żebyś został w domu z Jess.

– Prawda, ale mama nie pozwalała mi nawet przejść przez doki, jeśli jej nie trzymałem za rękę!

– I miała rację! – odparł ojciec i uśmiech powrócił na jego twarz. – Zawsze szukałeś przygód. Pewnie wskoczyłbyś na pokład jakiegoś żaglowca zmierzającego do Afryki i tyle byśmy cię widzieli!

Jack znalazł się naraz w potężnym, niedźwiedzim uścisku.

– No i oto jesteś w Japonii. I słowo daję, synu, wczorajszej nocy dowiodłeś swojej wartości. Pewnego dnia zostaniesz doskonałym pilotem.

Chłopiec całym sobą chłonął ojcowską dumę. Wtulił twarz w pierś Johna, chcąc tak pozostać na zawsze.

– Jack, jeśli rzeczywiście spostrzegłeś kogoś na cyplu – ciągnął ojciec – powinniśmy się mieć na baczności. Wakō nawiedzają te wody, więc nigdy dość czujności.

– Kto to są wakō? – spytał chłopiec, podnosząc głowę.

– Piraci, synu. Lecz nie zwyczajni. Japońscy piraci, zdyscyplinowani i bezlitośni – wyjaśnił ojciec, przebiegając wzrokiem horyzont. – Budzą powszechny lęk i bez skrupułów mordują na równi Hiszpanów, Holendrów, Portugalczyków i Anglików. To najgorsze diabły tych mórz.

– I przez nich, młody człowieku – wtrącił kapitan, stając za jego plecami – musimy się szybko uporać z naprawą Alexandrii. Jak tam, pilocie, otrzymał pan od pierwszego oficera raport o uszkodzeniach?

– Tak jest, kapitanie – odparł ojciec Jacka, ruszając z kapitanem w kierunku steru. – Jest tak źle, jak się obawialiśmy.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

5

Cienie wśród nocy

Dostępne w wersji pełnej

6

Gorączka

Dostępne w wersji pełnej

7

Samuraj

Dostępne w wersji pełnej

8

Ofuro

Dostępne w wersji pełnej

9

Kimona i pałeczki

Dostępne w wersji pełnej

10

Abunai!

Dostępne w wersji pełnej

11

Sencha

Dostępne w wersji pełnej

12

Pojedynek

Dostępne w wersji pełnej

13

Ojciec Lucius

Dostępne w wersji pełnej

14

Wezwanie

Dostępne w wersji pełnej

15

Yamato

Dostępne w wersji pełnej

16

Bokken

Dostępne w wersji pełnej

17

Gaijin

Dostępne w wersji pełnej

18

Do trzech zwycięstw

Dostępne w wersji pełnej

19

Powrót Masamoto

Dostępne w wersji pełnej

20

Akiko

Dostępne w wersji pełnej

21

Niten Ichi Ryū

Dostępne w wersji pełnej

22

Droga Tokaido

Dostępne w wersji pełnej

23

Butoku-den

Dostępne w wersji pełnej

24

Sensei

Dostępne w wersji pełnej

25

Roztaczający blask

Dostępne w wersji pełnej

26

Pokonać miecz

Dostępne w wersji pełnej

27

Powód, by trenować

Dostępne w wersji pełnej

28

Lalka Daruma

Dostępne w wersji pełnej

29

Sensei Kyuzo

Dostępne w wersji pełnej

30

Trafić do celu

Dostępne w wersji pełnej

31

Wojna Kazukiego

Dostępne w wersji pełnej

32

Przyjęcie hanami

Dostępne w wersji pełnej

33

Taryu-Jiai

Dostępne w wersji pełnej

34

Tajemnica Yamady

Dostępne w wersji pełnej

35

Podmiana

Dostępne w wersji pełnej

36

Demon i motyl

Dostępne w wersji pełnej

37

Jadeitowy Miecz

Dostępne w wersji pełnej

38

Wodospad Szelest Piór

Dostępne w wersji pełnej

39

Przeprosiny

Dostępne w wersji pełnej

40

Pozostać na ścieżce

Dostępne w wersji pełnej

41

Gion Matsuri

Dostępne w wersji pełnej

42

Dokugan Ryu

Dostępne w wersji pełnej

43

Kendo – droga miecza

Dostępne w wersji pełnej

Informacje na temat źródeł

Dostępne w wersji pełnej

Podziękowania

Dostępne w wersji pełnej

Uwagi o języku japońskim

Dostępne w wersji pełnej

Poznaj Chrisa

Dostępne w wersji pełnej

Najskuteczniejsze techniki sztuk walki używane przez przez Jacka

Dostępne w wersji pełnej

Przeczytaj również

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału angielskiego Young Samurai: The Way of the Warrior

Text copyright © Chris Bradford, 2008 All rights reserved

The moral right of the author has been asserted

© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2009

© Copyright for the Polish translation by Hanna Pasierska, Warszawa 2009

Cover illustration by Paul Young

First published in Great Britain in the English language by Puffin Books Ltd, 2008

Konsultacja merytoryczna Stanisław Ryu Matsumoto

Redaktorzy prowadzący Agnieszka Betlejewska, Joanna Wajs

Redakcja Bogumiła Widła

Korekta Joanna Kończak, Zofia Kozik

Przygotowanie pliku do konwersji Agnieszka Dwilińska-Łuc

ISBN 978-83-10-12459-3

Plik wyprodukowany na podstawie pliku Młody samuraj. Droga wojownika, Warszawa 2012

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.

02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c

tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,

faks 22 643 70 28

e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl

Plik mobi przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl