Richelle Mead

Kroniki krwi
Magia indygo
Fragment

Świat Akademii wampirów

Przełożyła Monika Gajdzińska 

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA

Zajrzyj na strony

www.nk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku

www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

Poznaj naszą ofertę z serii KRONIKI KRWI

http://www.nk.com.pl/kroniki-krwi/194/seria.html

Poznaj naszą ofertę z zakresu FANTASTYKA i HORROR

http://www.nk.com.pl/fantastyka-i-horror/3/kategoria.html

W serii

Akademia wampirów:

AKADEMIA WAMPIRÓW

W SZPONACH MROZU

POCAŁUNEK CIENIA

PRZYSIĘGA KRWI

W MOCY DUCHA

OSTATNIE POŚWIĘCENIE

W serii

Kroniki krwi:

KRONIKI KRWI

ZŁOTA LILIA

MAGIA INDYGO

W przygotowaniu:

SERCE W PŁOMIENIACH

Nowa seria autorki

Akademii wampirów!

Sydney jest alchemiczką, członkinią tajnej organizacji stojącej na straży ładu i równowagi na świecie, chroniącej życie ludzi i... sekrety wampirów. Alchemicy skrzętnie zacierają wszelkie ślady działania magii oraz istnienia nadnaturalnych istot. Ich symbolem jest złota lilia wytatuowana na policzku.

Dziewczyna popada w niełaskę, po tym jak udzieliła pomocy Rose Hathaway, uciekinierce oskarżonej o królobójstwo. Teraz udowadnia swoją wierność organizacji, ochraniając morojską księżniczkę Jill Dragomir, której zagrażają zamachowcy.

Między alchemiczką a aroganckim Adrianem Iwaszkowem, towarzyszem Jill, narasta dziwne napięcie, ale Sydney pamięta o swojej zasadzie.

Nigdy nie zadawać się z wampirami.

Sydney sądziła, że zaprowadziła względny spokój w Palm Springs. Jednak gdy ma się pod opieką morojską księżniczkę i jej nieumarłych przyjaciół, nic nie jest proste. Zwłaszcza że do alchemiczki dołącza również Dymitr Bielikow. Adrian nie jest tym zachwycony. Nie przepuszcza też żadnej okazji, by dogryźć Braydenowi, który wydaje się wręcz stworzony dla Sydney.

Dziewczyna ma jednak większy kłopot. Nauczycielka pod pretekstem pracy semestralnej nakłania ją do eksperymentowania z magią. A posługiwanie się czarami jest wbrew wszelkim zasadom, jakie wpaja organizacja. Poza tym Sydney nie wie, na jaką zażyłość może sobie pozwolić względem nowych znajomych, a szczególnie Adriana.

Komu powinna zaufać – zwierzchnikom czy własnemu sercu?

Rozdział pierwszy

NIE PO RAZ PIERWSZY wyciągnięto mnie z łóżka w pilnej sprawie, ale nigdy wcześniej nie zrobiono tego, by omówić tak delikatną kwestię.

– Jesteś dziewicą?

– Słucham?

Na wszelki wypadek przetarłam oczy. Podobnie absurdalny sen mógł się rozwiać w każdej chwili. Zaledwie pięć minut wcześniej obudził mnie natarczywy dzwonek telefonu. Nie zdążyłam oprzytomnieć.

Panna Terwiliger, nauczycielka historii, nachyliła się nade mną i powtórzyła pytanie szeptem:

– Czy jesteś dziewicą?

– Uhm, tak...

Oprzytomniałam i rozejrzałam się w obawie, że ktoś usłyszy tę dziwaczną wymianę zdań. Niepotrzebnie się martwiłam. Nie licząc wyraźnie znudzonej dziewczyny siedzącej na stanowisku portiera pod przeciwległą ścianą, hol był pusty. O tej porze wszyscy normalni ludzie spali.

Panna Terwiliger poinformowała mnie telefonicznie, że musimy się natychmiast spotkać w sprawie niecierpiącej zwłoki. Nie sądziłam jednak, że będzie mi zadawała tak intymne pytania.

Odsunęła się nieco i odetchnęła z ulgą.

– Tak, oczywiście. Oczywiście, że jesteś.

Zmrużyłam oczy, zastanawiając się, czy się nie obrazić.

– Oczywiście? Co to ma znaczyć? O co chodzi?

Nauczycielka poprawiła na nosie okulary w drucianej oprawce. Wiecznie jej się zsuwały.

– Nie ma czasu na wyjaśnienia. Musimy iść – rzuciła stanowczo.

Popchnęła mnie lekko, ale nie ruszyłam się z miejsca.

– Jest trzecia nad ranem! – oświadczyłam i żeby uświadomić powagę sytuacji, dodałam: – Za kilka godzin zaczynają się lekcje.

– To teraz nieważne. – Panna Terwiliger zwróciła się do dziewczyny na portierni: – Zabieram Sydney Melrose. Pani Weathers będzie mogła jutro złożyć zażalenie.

Dziewczyna się zaniepokoiła, lecz była tylko studentką college’u dorabiającą nocami. Nie mogła zaprotestować. Szczególnie że wygląd mojej nauczycielki budził respekt: miała imponujący wzrost i drapieżną ptasią twarz. Mocniejszą pozycją szczycił się strażnik przed budynkiem, ale ten tylko skinął przyjaźnie głową, gdy nauczycielka go minęła, ciągnąc mnie za sobą. Zastanawiałam się, ile dziewczyn porywała nocami przede mną.

– Jestem w piżamie – poinformowałam ją w ostatniej próbie protestu, gdy dotarłyśmy do jej samochodu zaparkowanego na drodze ewakuacyjnej.

Panna Terwiliger jeździła czerwonym volkswagenem garbusem pomalowanym w kwiaty. Na swój sposób to do niej pasowało.

– Poradzisz sobie – mruknęła, grzebiąc w wielkiej aksamitnej torbie w poszukiwaniu kluczyków.

Otaczała nas chłodna noc. Wysokie palmy rzucały wokół pająkowate cienie. Księżyc w pełni odcinał się od granatowego nieba, połyskiwał rój gwiazd. Objęłam się ramionami. Pod szlafrokiem z polaru miałam piżamę w paski, a na nogach miękkie beżowe pantofle. Ten strój pasował do przytulnego wnętrza mojego pokoju, ale nie nadawał się na nocną eskapadę po Palm Springs. Zresztą nie wychodzi się w piżamie w żadnym miejscu na świecie.

Nauczycielka otworzyła samochód, więc wśliznęłam się ostrożnie do środka, usiłując nie usiąść na pustych papierowych kubkach po kawie i starych numerach czasopisma „Utne Reader”. Lubię porządek, więc wzdrygnęłam się na widok bałaganu, ale w tej chwili stanowił najmniejsze z moich zmartwień.

– Panno Terwiliger – zaczęłam, gdy jechałyśmy ulicami przedmieścia. – Co się stało? – Miałam nadzieję, że po wyjściu z dormitorium powie mi coś więcej. Denerwowałam się coraz bardziej.

Nauczycielka patrzyła na drogę. Jej twarz znaczyły zmarszczki świadczące o niepokoju.

– Musisz rzucić pewne zaklęcie.

Znieruchomiałam, usiłując przetrawić to, co usłyszałam. Jeszcze niedawno byłabym oburzona. Teraz także nie czułam się komfortowo, bo magia wciąż napawała mnie lękiem. Panna Terwiliger za dnia uczyła w moim prywatnym liceum w Amberwood, a nocami przemieniała się w czarownicę. Twierdziła, że posiadam naturalny talent do magii i nawet udało jej się nauczyć mnie kilku zaklęć, chociaż dzielnie się temu opierałam. Mam ważne powody, by trzymać się z dala od czarów. Od dziecka wpajano mi przekonanie, że magia jest zła. Nie chciałam zagłębiać się w świat zjawisk nadprzyrodzonych bardziej niż to konieczne. Już i tak poświęcałam mnóstwo czasu tajnej organizacji, której celem jest ukrywanie istnienia wampirów w tajemnicy przed ludźmi. To zadanie oraz obowiązki szkolne pochłaniały mnie niemal całkowicie.

Jednak ten świeżo odkryty magiczny talent pozwolił mi wyjść obronną ręką z kilku naprawdę niebezpiecznych sytuacji.

– Dlaczego ja? – spytałam po chwili namysłu. Na ulicach panował niewielki ruch, tylko od czasu do czasu lampy mijających nas samochodów rzucały widmowe światła. – Pani ma nieskończenie większą moc. I nieporównanie większą wiedzę.

– Tak – potwierdziła nauczycielka. – Ale są pewne przeszkody, na które nie mam wpływu. Akurat tego zaklęcia nie mogę rzucić.

Skrzyżowałam ramiona i oparłam się wygodniej. Uznałam, że najlepiej będzie skupić się na szczegółach.

– I to nie mogło poczekać do rana?

– Nie – odparła ze śmiertelną powagą. – Nie mogło.

Ton jej głosu przyprawił mnie o dreszcze. Umilkłam. Wyjechałyśmy już poza granice miasta i otoczył nas dziki teren pustynny. Im bardziej oddalałyśmy się od cywilizacji, tym mroczniej stawało się wokół. Po zjeździe z autostrady nie widziałam już żadnych świateł ani ludzkich siedzib. Cienie, rzucane przez kolczaste zarośla pustynne na pobocze, kojarzyły mi się z dzikimi zwierzętami gotującymi się do skoku.

„Kompletnie tu pusto – pomyślałam. – I nikt w Amberwood nie ma pojęcia, gdzie teraz jesteś”.

Zaniepokojona przypomniałam sobie pytanie nauczycielki, czy jestem dziewicą. Czyżby zamierzała złożyć mnie w ofierze w jakimś bluźnierczym rytuale? Pożałowałam, że nie zabrałam komórki, chociaż za nic nie chciałabym informować zwierzchników o znajomości z czarownicą. Nie tylko znajomości, bo przecież panna Terwiliger próbowała nauczyć mnie magicznych praktyk. Po krótkim namyśle uznałam, że lepiej będzie się poświęcić niż narazić na gniew alchemików.

Dwadzieścia minut później zatrzymałyśmy się nareszcie na poboczu drogi. Nauczycielka wysiadła i poprosiła mnie gestem, bym zrobiła to samo. W głuszy było dużo chłodniej niż na terenie szkoły. Spojrzałam w nocne niebo i zaparło mi dech. Brak sztucznego miejskiego oświetlenia sprawił, że gwiazdy jaśniały pełnym blaskiem. Zobaczyłam Drogę Mleczną i kilkanaście konstelacji zazwyczaj niewidocznych gołym okiem.

– Odłóżmy gwiezdne obserwacje na później – usłyszałam. – Musimy się pośpieszyć, zanim księżyc zmieni położenie.

Rytuał w świetle księżyca, naga pustynia, ofiara z dziewicy... W co ja wdepnęłam? Naciski panny Terwiliger, która za wszelką cenę chciała mnie skłonić do zajęcia się magią, od początku mnie irytowały, ale teraz dałam się wpakować w wyjątkowo niezręczną sytuację. Skarciłam się w duchu za naiwność.

Moja towarzyszka przerzuciła przez ramię marynarski worek i ruszyła raźno przed siebie, drogą wśród kamieni i kolczastych zarośli. Szła pewnie, jakby wiedziała, dokąd zmierza. Chcąc nie chcąc, powlokłam się za nią, krzywiąc się za każdym razem, gdy natrafiałam na ostre kamienie. Miękkie pantofle nie nadawały się do marszu po dzikim pustkowiu.

– Tutaj – oznajmiła panna Terwiliger, gdy stanęłyśmy na niewielkiej polanie. Postawiła ostrożnie worek i przyklękła, by coś z niego wyjąć. – Jest wystarczająco daleko.

Pustynia, tak bezlitośnie upalna za dnia, nocą staje się zimna, a mimo to zdążyłam się spocić. Uznałam, że przyczyną jest zdenerwowanie. Opatuliłam się ciaśniej połami szlafroka i związałam pasek w idealny supeł. Ta czynność nieco mnie uspokoiła.

Nauczycielka wyciągnęła z worka duże owalne lustro w srebrnej ramce w ząbki. Położyła je pośrodku polany, spojrzała w niebo i nieco przesunęła.

– Proszę tu podejść, panno Melbourne. – Wskazała mi miejsce obok siebie, po drugiej stronie lustra. – Niech pani sobie wygodnie usiądzie.

W Amberwood uchodziłam za Sydney Melrose, ale naprawdę nazywam się Sydney Sage. Pierwszego dnia w szkole panna Terwiliger przekręciła moje fałszywe nazwisko i niestety tak już zostało.

Posłuchałam, ale wcale nie było mi wygodnie. Zdawało mi się, że słyszę w zaroślach odgłosy jakichś dużych zwierząt i dodałam „kojoty” do listy zagrożeń czyhających tu na mnie zaraz po „czarach” i „braku kawy”.

– A zatem do rzeczy. – Panna Terwiliger utkwiła we mnie spojrzenie ciemnych oczu, które w nocy na pustkowiu wydało mi się wręcz złowieszcze. – Masz na sobie coś metalowego? Jeśli tak, to zdejmij.

– Nie mam. Och, zaraz.

Sięgnęłam do szyi i rozpięłam zameczek małego złotego łańcuszka, na którym nosiłam krzyżyk. Mam ten naszyjnik od lat. Niedawno podarowałam go komuś, kto potrzebował otuchy. Kilka dni temu ta osoba zwróciła mi go za pośrednictwem naszej wspólnej przyjaciółki, Jill Mastrano Dragomir. Nawet teraz pamiętałam gniewny wyraz jej twarzy, gdy podbiegła do mnie w szkole i bez słowa wcisnęła mi w dłoń cenny przedmiot.

Patrzyłam teraz, jak krzyżyk błyszczy w świetle księżyca. Poczułam motyle w brzuchu na wspomnienie o Adrianie, chłopaku, któremu go podarowałam. Zrobiłam to, zanim powiedział, że mnie kocha, czym absolutnie mnie zaskoczył. Może nie powinnam być zdziwiona tym wyznaniem. Im więcej przypominałam sobie z naszych spotkań – a ostatnio myślałam o nich bez przerwy – tym więcej odkrywałam sygnałów, na które nie zwróciłam wcześniej uwagi. Ale byłam zbyt naiwna, by cokolwiek podejrzewać.

Oczywiście to, że domyśliłabym się jego uczuć, niczego by nie zmieniło. Nie pasowaliśmy do siebie z Adrianem i bynajmniej nie ze względu na jego liczne wady ani obawy, że może popaść w obłęd. Przede wszystkim był wampirem. Co prawda, morojem – czyli tym dobrym, żywym wampirem – ale to nie stanowiło istotnej różnicy. Ludzie i wampiry nie powinni się ze sobą zadawać. W tej kwestii moroje i alchemicy mieli jednakowe poglądy. Mimo wszystko wyznanie miłości wytrąciło mnie z równowagi. Szczególnie że Adrian miał czelność mnie pocałować. I to tak, że zabrakło mi tchu i zakręciło mi się w głowie.

Musiałam go odtrącić. Tak mnie wychowano. Ale sytuacja w Palm Springs zmuszała nas do nieustannych spotkań towarzyskich, przez co czułam się nieswojo. Nie tylko z powodu nieoczekiwanego zwrotu w naszej relacji. Po prostu... tęskniłam za Adrianem. Wcześniej byliśmy przyjaciółmi i spędzaliśmy ze sobą dużo czasu. Przywykłam do jego złośliwego uśmieszku i naszych iskrzących kąśliwością rozmów. Zanim to wszystko straciłam, nie uświadamiałam sobie, jak bardzo to sobie cenię. Potrzebowałam Adriana. Bez niego czułam się pusta... Co oczywiście brzmiało absurdalnie. Niby dlaczego miałoby mi zależeć na jakimś wampirze?

Chwilami wpadałam w złość. Dlaczego popsuł to, co było między nami? Dlaczego skazał mnie na tęsknotę? I czego się spodziewał? Musiał zdawać sobie sprawę, że nie możemy być razem. Nie mogłam się w nim zakochać. Po prostu nie mogłam. Gdybyśmy żyli wśród Stróżów – w grupie niecywilizowanych wampirów, ludzi i dampirów – może wtedy...

Nie. Nawet gdybym czuła do Adriana cokolwiek poza przyjaźnią, a powtarzałam sobie stanowczo, że nic więcej nas nie łączy, nie powinniśmy nawet myśleć o podobnym związku.

Obecnie Adrian odzywał się do mnie tak rzadko, jak to było możliwe. I niezmiennie patrzył na mnie z udręką w tych zielonych oczach, a ja cierpiałam na myśl, że...

– Ach! Co to jest?

Krzyknęłam, gdy panna Terwiliger wysypała mi na głowę suche liście i kwiaty z jakiejś miseczki. Tak się zamyśliłam, że nie zauważyłam, co ona wyprawia.

– Rozmaryn – stwierdziła rzeczowo. – Hyzop. Anyż.

Próbowałam wyciągnąć sobie te liście z włosów, ale nauczycielka mnie powstrzymała.

– Są potrzebne do zaklęcia.

– Jasne. – Wróciłam do rzeczywistości. Położyłam troskliwie krzyżyk na ziemi, próbując odsunąć od siebie wspomnienie zielonych oczu. – Zaklęcia, które tylko ja potrafię rzucić. Proszę mi powiedzieć dlaczego.

– Ponieważ może to zrobić jedynie dziewica – wyjaśniła wiedźma. Choć zrozumiałe, że sama, jako czterdziestolatka nie mogła nadal być dziewicą, potrzebowałam chwili, by się oswoić z tą świadomością. – Poza tym osoba, której szukamy, ukryła się przede mną. Ciebie się nie spodziewa.

Spojrzałam w dół na lśniące lustro i zrozumiałam.

– A więc chodzi o zaklęcie odnajdujące. Czemu nie to, którego użyłam ostatnio?

Wcale nie miałam ochoty go powtarzać. Poprzednio musiałam godzinami gapić się w taflę wody w misce. Ale skoro już rzuciłam ten czar, ostatecznie mogłabym spróbować jeszcze raz. Zupełnie nie podobał mi się pomysł wypróbowania nowego zaklęcia. Słowa i zioła mogą się wydawać nieszkodliwe, lecz obawiałam się, czego jeszcze ta kobieta może ode mnie zażądać. Sprzedać moją duszę? Zapragnąć mojej krwi?

– Tamto zaklęcie pomaga odnaleźć kogoś, kogo znasz – wyjaśniła. – To pozwoli ci zlokalizować osobę, której nigdy nie spotkałaś.

Zmarszczyłam czoło. Nie lubię magii, ale uwielbiam rozwiązywać zagadki, więc to mnie zaintrygowało.

– Jak ją rozpoznam?

Panna Terwiliger podała mi fotografię. Mój wzrok przyzwyczaił się już do ciemności i zobaczyłam twarz ładnej młodej kobiety. Istniało uderzające podobieństwo między nią a moją nauczycielką, choć nie od razu je dostrzegłam. Zamiast nijakich brązowych kosmyków panny Terwiliger zobaczyłam ciemne, niemal czarne loki. Kobieta ze zdjęcia wyglądała dużo bardziej elegancko w czarnej satynowej sukni wieczorowej, podczas gdy moja nauczycielka zwykle nosiła byle jakie ciuchy w hipisowskim stylu. Poza tymi rzucającymi się w oczy różnicami obie kobiety miały takie same wysokie kości policzkowe i wyraziste oczy.

Podniosłam głowę.

– To pani krewna.

– Moja starsza siostra – potwierdziła bezbarwnym tonem.

Starsza? Mogłabym przysiąc, że kobieta na zdjęciu jest co najmniej dziesięć lat młodsza.

– Czy zaginęła? – spytałam.

Poprzednim razem poszukiwałam porwanej przyjaciółki.

Wargi panny Terwiliger zadrżały.

– W pewnym sensie. – Ze swojej przepastnej torby wyjęła małą książeczkę oprawioną w skórę i otworzyła ją na oznaczonej stronie. Mrużąc oczy, usiłowałam odczytać łaciński manuskrypt opisujący lustro i mieszankę z ziół. Dalej następowały wskazówki, jak użyć zaklęcia. Szczęśliwie obyło się bez puszczania krwi.

– Wydaje się zbyt proste – mruknęłam podejrzliwie.

Nauczyłam się już, że zaklęcia, na które składa się tylko kilka czynności i niewiele komponentów, zwykle pochłaniają mnóstwo energii mentalnej. Podczas próby rzucenia poprzedniego czaru zemdlałam z wysiłku.

Panna Terwiliger kiwnęła głową, potwierdzając moje podejrzenia.

– Będziesz musiała się skoncentrować bardziej niż ostatnio. Wiem, że nie masz ochoty tego słuchać, ale teraz jesteś silniejsza i to zadanie okaże się dla ciebie łatwiejsze niż poprzednie.

Nachmurzyłam się. Miała rację. Nie chciałam o tym słyszeć.

Czy na pewno?

Z jednej strony wiedziałam, że powinnam odmówić udziału w tym szaleństwie. Z drugiej obawiałam się, że wiedźma porzuci mnie na pustyni i odjedzie. Poza wszystkim byłam niezmiernie ciekawa, jak działa ten czar.

Odetchnęłam głęboko, a potem położyłam zdjęcie na tafli lustra, recytując inkantację z książki. Powtórzyłam tekst i zabrałam zdjęcie. Nachyliłam się niżej i wpatrzyłam w lśniącą taflę, usiłując uspokoić umysł i wtopić się w ciemność i światło księżyca. Poczułam przepływającą falę energii. Ale lustro pozostawało puste. Patrzyło zeń tylko moje odbicie. Mrok przyciemniał jasne włosy, które wyglądały okropnie. Nie dość, że nie rozczesałam ich po wyjściu z łóżka, to jeszcze w kosmyki zaplątały się suche liście.

Wciąż przepełniała mnie energia, zaskakująco ciepła i orzeźwiająca. Zamknęłam oczy i poddałam się jej. Miałam wrażenie, że unoszę się w powietrzu w świetle pełni, jakbym sama była księżycem. Mogłabym tak trwać wieczność.

– Widzisz coś?

Głos panny Terwiliger przerwał stan błogości, ale posłusznie otworzyłam oczy i spojrzałam w lustro. Odbicie zniknęło. Zobaczyłam budynek spowity srebrnoszarą mgłą, która – wiedziałam – nie była naturalnym zjawiskiem. Wytworzono ją w magiczny sposób jako barierę mentalną, niepozwalającą zajrzeć w głąb. Zebrałam siłę woli i przedarłam się przez blokadę. Po kilku chwilach mgła znikła.

– Widzę jakiś dom. – Mój głos poniósł się echem w pustą noc. – Stare wiktoriańskie domostwo. Ciemnoczerwony mur i tradycyjna weranda. Przed budynkiem rosną krzewy hortensji. Jest też jakaś tablica, ale nie mogę jej odczytać.

– Potrafisz określić, gdzie stoi ten dom? – Głos nauczycielki docierał do mnie teraz z bardzo daleka. – Rozejrzyj się.

Spróbowałam się odsunąć, żeby zobaczyć więcej z dystansu. Trochę to trwało, ale powoli obraz się poszerzył, jakbym oglądała film. Zobaczyłam kilka podobnych domostw w wiktoriańskim stylu, z szerokimi werandami porośniętymi winoroślą. Były piękne, perełki starej architektury we współczesnym świecie.

– Nie wiem dokładnie – odparłam. – To jakaś elegancka dzielnica.

– Spróbuj go zobaczyć z jeszcze większego dystansu.

Zrobiłam, co mi kazała i odniosłam wrażenie, że się unoszę i oglądam okolicę z lotu ptaka. Ujrzałam sąsiednie ulice, a dalej tereny przemysłowe i centra handlowe. Wciąż się oddalałam. Zabudowania gęstniały, przecinało je coraz więcej uliczek. Budynki stawały się coraz wyższe, aż w końcu ukazał mi się znajomy obraz.

– To Los Angeles – mruknęłam. – Dom stoi na przedmieściach.

Usłyszałam, jak panna Terwiliger gwałtownie nabiera powietrza.

– Dziękuję, panno Melbourne. To wszystko – powiedziała po chwili.

Machnięcie ręki rozwiało oglądaną przeze mnie wizję i miasto rozprysło się na kawałki. Jednocześnie zniknął mój stan euforii. Już nie unosiłam się w przestrzeni, utkana ze światła. Spadłam z hukiem na skalistą pustynię, gdzie tkwiłam w piżamie. Byłam wyczerpana, dygotałam i czułam, że lada chwila zemdleję. Moja towarzyszka podała mi termos z sokiem pomarańczowym, który łapczywie wypiłam. Gdy składniki odżywcze spłynęły do mojego organizmu i dodały mi siły, poczułam się trochę lepiej. Magiczne wizje zużywają cały cukier.

– Pomogłam? – spytałam, gdy osuszyłam termos. Drażniący głos w mojej głowie już podpowiadał, ile kalorii właśnie pochłonęłam, ale zlekceważyłam go. – To chciała pani usłyszeć?

Panna Terwiliger uśmiechnęła się kącikami ust.

– Tak, pomogłaś. Czy tego chciałam? – Zapatrzyła się w dal. – Niezupełnie. Miałam nadzieję, że wskażesz inne miasto. Daleko stąd.

Podniosłam z ziemi krzyżyk i zapięłam łańcuszek na szyi. Znajomy dotyk przywrócił mi poczucie normalności po tym, czego doświadczyłam. Ogarnęły mnie wyrzuty sumienia ze względu na stan euforii, któremu się poddałam pod działaniem magii. Ludzie nie powinni parać się czarami, a już na pewno nie wolno nam czerpać z nich przyjemności. Przesunęłam palcami po powierzchni krzyżyka i zorientowałam się, że znów pomyślałam o Adrianie. Czy kiedyś go zakładał? Może tylko nosił w kieszeni na szczęście? Czy jego palce muskały kształt krzyża, tak jak często robiły to moje?

Panna Terwiliger pozbierała swoje rzeczy. Wstała i wtedy ja również się podniosłam.

– Co to dokładnie znaczy, proszę pani? – spytałam. – Że widziałam Los Angeles?

Szłam za nią do samochodu. Nie odpowiedziała od razu. Odezwała się po chwili nienaturalnie posępnym głosem.

– To znaczy, że ona jest znacznie bliżej, niżbym sobie życzyła. Poza tym, czy tego chcesz, czy nie, będziesz musiała popracować nad doskonaleniem umiejętności magicznych w dużo szybszym tempie.

Stanęłam jak wryta. Ogarnęła mnie złość. Dosyć tego dobrego. Byłam wyczerpana i obolała. Wyciąga mnie z łóżka w środku nocy i jeszcze waży się wygłaszać impertynencje, chociaż wie, co myślę o magii. Co gorsza, napędziła mi stracha. Co ja miałam z tym wspólnego? To było jej zaklęcie, jej sprawa. Ale wygłosiła uwagę tak stanowczo i z taką siłą, że zabrzmiało, jakbyśmy przyjechały na to pustkowie z mojej inicjatywy.

– Proszę pani... – zaczęłam.

Panna Terwiliger obróciła się i nachyliła do mnie blisko. Przełknęłam słowa oburzenia, które cisnęły mi się na usta. Jeszcze nigdy jej takiej nie widziałam. Nie wyglądała groźnie, ale uderzyły mnie jej siła i skupienie, tak różne od zwykłego stanu rozkojarzenia. Wyglądała na... przerażoną.

– Sydney – rzadko zwracała się do mnie po imieniu. – Zapewniam cię, że nie próbuję na tobie żadnych sztuczek. Podszkolisz swoje umiejętności, czy ci się to podoba, czy nie. Nie jestem okrutna, nie zamierzam się tobą posłużyć w egoistycznych celach. Nie chodzi nawet o to, że nie mogę patrzeć, jak marnujesz talent.

– Więc dlaczego?! – pisnęłam. – Po co mam zgłębiać magię?

Wiatr szeptał wokół nas, rozwiewając mi włosy i uwalniając z nich suche liście i kwiaty. Cienie nabrały posępnego wyrazu, a światło księżyca i gwiazd, które przedtem tak mnie zachwycało, wyostrzyło się i stało się zimne.

– Ponieważ – odparła moja mentorka – musisz zadbać o swoje bezpieczeństwo.

Rozdział drugi

PANNA TERWILIGER nie chciała powiedzieć już nic więcej. Odwiozła mnie do Amberwood i sprawiała przy tym wrażenie, że ledwo sobie zdaje sprawę z mojej obecności. Raz po raz mruczała pod nosem: „za mało czasu” albo „potrzebuję więcej dowodów”. Kiedy wreszcie mnie wysadziła, spróbowałam po raz ostatni wydobyć od niej więcej informacji.

– Co pani miała na myśli, mówiąc, że muszę się chronić? – spytałam. – Przed czym?

Znów zaparkowałyśmy na drodze przeciwpożarowej. Nauczycielka miała nieobecny wyraz twarzy.

– Wyjaśnię ci to później, na naszej jutrzejszej sesji.

– Nie przyjdę jutro – przypomniałam. – Wyjeżdżam zaraz po ostatniej lekcji. Nie pamięta pani? Muszę zdążyć na samolot. Mówiłam pani o tym w zeszłym tygodniu. Wczoraj również. Nawet dzisiaj.

Dopiero teraz nieco oprzytomniała.

– Naprawdę? No cóż. W takim razie będziemy sobie musiały poradzić z tym, co mamy. Zobaczę, co uda mi się dla ciebie przygotować do rana.

Zostawiłam ją i poszłam do łóżka, ale nie mogłam zasnąć. A kiedy następnego ranka pojawiłam się na lekcji historii, podeszła szybko do mojej ławki i podała mi starą księgę z popękaną skórzaną okładką w kolorze czerwieni. Książka miała łaciński tytuł, który przetłumaczyłam jako Strategia walki i natychmiast poczułam ciarki na plecach. Oswoiłam się już z zaklęciami kreującymi światło i tymi, dzięki którym mogłam stać się niewidzialna. Prawie przekonałam sama siebie, jak są praktyczne i przydatne. Ale czary używane w walce? Coś mi mówiło, że szykują się kłopoty.

– Lektura do samolotu – powiedziała panna Terwiliger. Mówiła swoim zwykłym nauczycielskim tonem, ale tak jak poprzedniej nocy dostrzegłam błysk niepokoju w jej oczach. – Skoncentruj się na pierwszym rozdziale. Ufam, że jak zwykle zabierzesz się do tego rzetelnie.

Wchodzący uczniowie nie zwracali na nas uwagi. Na ostatniej lekcji miałam indywidualny kurs historii starożytnej u panny Terwiliger. Bardzo często na tych zajęciach usiłowała przekazywać mi techniki magiczne spisane w starych księgach. Nikt się nie dziwił, że przekazała mi kolejny tom.

– Poza tym postaraj się proszę zorientować, gdzie znajduje się ta dzielnica – dodała.

Zatkało mnie. Miałam odnaleźć ulicę w tak rozległej metropolii, jaką jest Los Angeles?

– Ależ to... ogromny obszar – wybąkałam, starannie dobierając słowa ze względu na obecnych świadków.

Nauczycielka kiwnęła głową i poprawiła okulary.

– Wiem. Większość ludzi by sobie z tym nie poradziła. – Po tym zdawkowym komplemencie odeszła do swojego biurka z przodu sali.

– O jakim obszarze mowa? – usłyszałam z boku.

Eddie Castile właśnie wszedł i usiadł w sąsiedniej ławce. Był dampirem, co oznaczało, że posiadał geny ludzkie i wampirze – mieszanka pochodząca z czasów, gdy obie rasy jeszcze się ze sobą łączyły. Eddie wyglądał jak zwykły człowiek. Jego włosy koloru piasku i brązowe oczy były również bardzo podobne do moich. Dzięki temu mogliśmy udawać rodzeństwo. Tak naprawdę Eddie przyjechał do Amberwood jako strażnik Jill. Rebelianci z jej świata, moroje, polowali na tę dziewczynę i chociaż nie natknęliśmy się na ich trop od przyjazdu do Palm Springs, Eddie prezentował niezmienną czujność i gotowość do obrony.

Wsunęłam czerwoną skórzaną książkę do torby listonoszki.

– Nie pytaj. Kolejne absurdalne zadanie. – Żadne z moich przyjaciół, wyjąwszy Adriana, nie podejrzewało nawet, że uczę się magii pod okiem panny Terwiliger. Tylko Jill dowiedziała się o tym przypadkiem. Wszyscy moroje władają magią jakiegoś żywiołu. Adrian posiadał rzadki dar ducha, który dawał mu możliwość uzdrawiania innych. Skorzystał ze swojej mocy, by wskrzesić Jill, gdy ta została zamordowana. Od tamtej pory nosiła „pocałunek cienia”, co oznaczało, że połączyła ją z Adrianem niezwykła więź. Dziewczyna odbierała uczucia wampira i czasem patrzyła na świat jego oczami. W efekcie wiedziała więcej na nasz temat, niżbym sobie życzyła.

Wyjęłam z torebki kluczyki i niechętnie podałam Eddiemu. Tylko jemu mogłam powierzyć mój samochód i pożyczałam mu go zawsze, gdy wyjeżdżałam z miasta na wypadek, gdyby musiał coś załatwić dla kogoś z naszej gromadki.

– Proszę. I lepiej, byś mi go oddał w jednym kawałku. Nie pozwalaj Angeline nawet zbliżyć się do kierownicy.

Eddie wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Wyglądam na samobójcę? Pewnie nawet z niego nie skorzystam. Na pewno nie chcesz, żebym cię odwiózł na lotnisko?

– Straciłbyś lekcję – odparłam.

Mnie udało się wyrwać wcześniej tylko dlatego, że miałam indywidualny tok nauczania.

– Możesz mi wierzyć, że nie cierpiałbym z tego powodu. Mam test z fizyki. – Skrzywił się i obniżył głos. – Za pierwszym razem też nie znosiłem fizy.

Musiałam się uśmiechnąć. Eddie i ja mieliśmy już po osiemnaście lat i skończyliśmy szkołę średnią – ja w domu, a on w elitarnej akademii dla wampirów i dampirów. Nie moglibyśmy jednak uchodzić za uczniów, nie podejmując nauki w liceum. Podczas gdy ja nie miałam nic przeciwko zdobywaniu wiedzy, Eddie nie przepadał za nauką.

– Nie, dziękuję – powiedziałam. – Pojadę taksówką.

Odezwał się dzwonek i Eddie wyprostował się w ławce. Podczas gdy panna Terwiliger uciszała klasę, zdążył jeszcze szepnąć:

– Jill jest naprawdę załamana, że nie może jechać.

– Wiem – mruknęłam. – Ale wszyscy wiemy, że to niemożliwe.

– Tak – zgodził się Eddie. – Nie mam pojęcia, dlaczego jest na ciebie taka wściekła.

Usiadłam prosto w ławce, ignorując jego uwagę. Jill jako jedyna wiedziała, że Adrian wyznał mi miłość. Była to właśnie informacja z gatunku tych, których za nic w świecie nie chciałabym nikomu ujawnić. Adrian jednak nie umiał ukrywać przed nią swoich uczuć. Jill zdawała sobie co prawda sprawę, że związki ludzi i wampirów są zakazane, lecz nie mogła mi wybaczyć, że tak bardzo zraniłam Adriana. Co gorsza, zapewne doświadczała również jego bólu.

Nasi przyjaciele nie wiedzieli wprawdzie, co się stało, ale było oczywiste, że poróżniłyśmy się z Jill. Eddie od razu zorientował się, że coś jest nie tak i wciąż mnie o to pytał. Odpowiadałam mętnie, że Jill nie ma ochoty stosować się do zasad, jakie dla niej ustaliłam na czas pobytu w szkole. Eddie nie uwierzył, a że Jill również milczała w tej kwestii jak zaklęta, wściekał się, nie mogąc z nas nic wyciągnąć.

Po lekcjach wsiadłam do taksówki i pojechałam na lotnisko. Zabrałam tylko lekką walizkę i torbę listonoszkę, które sama mogłam unieść bez trudu. Chyba po raz setny sięgnęłam po srebrnobiałą torebkę i obejrzałam jej zawartość. W środku znajdował się kosztowny kryształ, w którym odbijały się promienie słońca – ozdoba, jaką zwykle wiesza się na werandzie albo w oknie. Kryształ miał formę pary gołębi stykających się dzióbkami. Owinęłam go z powrotem w chusteczkę i schowałam torebkę do listonoszki. Miałam nadzieję, że wybrałam odpowiedni prezent na tę okazję.

Wybierałam się na wampirze wesele.

Nigdy nie brałam udziału w takiej ceremonii. Podobnie jak zapewne żaden z alchemików. Współpracujemy z morojami, ukrywamy ich istnienie przed ludźmi, ale moi koledzy stanowczo wyznaczają granicę kontaktów służbowych. Dopiero po ostatnich wydarzeniach obie strony uznały, że powinniśmy poprawić nasze relacje. Ten ślub był wielkim wydarzeniem, toteż zaproszono oprócz mnie jeszcze dwoje alchemików.

Znałam parę młodą i cieszyłam się, że się pobierają. Miałam tylko obawy co do przebiegu samej imprezy: czekało nas wielkie zgromadzenie morojów i dampirów. Trójka alchemików z pewnością będzie się czuć osaczona. Życie w Palm Springs razem z Eddiem, Jill i innymi znacznie osłabiło moją początkową nieufność wobec tej rasy. Dobrze się z nimi czułam i uważałam ich za przyjaciół. Ale mimo rosnącej tolerancji, wciąż żywiłam typowe dla alchemików obawy dotyczące świata wampirów. Może moroje i dampiry nie były stworami mroku, za jakie je niegdyś uważałam, ale z całą pewnością różniły się od ludzi.

Właściwie żałowałam, że przyjaciele z Palm Springs ze mną nie jadą, ale to nie wchodziło w rachubę. Przybyliśmy tutaj razem z Jill, żeby ją ukryć i chronić przed wrogami. Moroje i strzygi unikają nasłonecznionych pustynnych rejonów. Gdyby Jill nieoczekiwanie zjawiła się w większym skupisku morojów, nasza misja zostałaby zaprzepaszczona.

Eddie i Angeline – dampirzyca przysłana do Amberwood również dla bezpieczeństwa Jill – musieli zostać w szkole razem z nią. Na ślub zaproszono więc wyłącznie mnie i Adriana, ale szczęśliwie mieliśmy polecieć osobno. Gdyby ktoś zobaczył, że podróżujemy razem, mógłby się zainteresować Palm Springs, co naraziłoby Jill na potencjalne niebezpieczeństwo.

Adrian wylatywał nawet z innego lotniska. Miał startować z Los Angeles położonego o dwie godziny drogi na zachód.

Przesiadając się w Los Angeles, przypomniałam sobie o misji powierzonej przez pannę Terwiliger. Kazała mi odszukać małą uliczkę w wielkiej metropolii. Bułka z masłem. Jedyną wskazówką był fakt, że wiktoriańskie domostwa stanowiły tu pewną rzadkość. Może gdybym udała się do jakiegoś towarzystwa miłośników historii i opisała posiadłość z wizji, skierowano by mnie pod właściwy adres. Z pewnością oszczędziłoby mi to wiele trudu.

Przeszłam przez bramkę godzinę przed odlotem. Rozsiadłam się wygodnie z książką panny Terwiliger, gdy usłyszałam komunikat podawany przez głośniki: „Prosimy, aby pasażerka Melrose skontaktowała się z obsługą lotniska”.

Ścisnęło mnie w dołku. Zabrałam swoje rzeczy i podeszłam do biurka uśmiechniętej przedstawicielki linii lotniczych.

– Bardzo mi przykro, ale na ten lot sprzedano za dużo biletów – zaszczebiotała.

Wcale nie było jej przykro.

– A jaki to ma związek ze mną? – spytałam z przestrachem. – Mam potwierdzoną miejscówkę. – Chociaż nieraz zetknęłam się z biurokracją i najróżniejszymi komplikacjami, do tej pory nie rozumiałam, jak można sprzedać za dużo biletów. Przecież obsługa dysponuje wykazem miejsc w każdym samolocie.

– Taki, że nie poleci pani tym rejsem – wyjaśniła urzędniczka. – Pani i paru innych ochotników oddało swoje miejsca tamtej rodzinie. W przeciwnym razie musiałaby się rozdzielić.

– Ochotników? – powtórzyłam, wędrując wzrokiem za jej ręką. Pokazała mi siedzącą na uboczu rodzinę z siedmiorgiem uśmiechniętych dzieci. Maluchy miały wielkie oczy i urok, jaki prezentują małoletnie gwiazdy musicali o sierotkach, które właśnie odnalazły nowe domy. Odwróciłam się do agentki. Byłam oburzona.

– Jak mogliście zrobić coś takiego? Zarezerwowałam bilet z dużym wyprzedzeniem! Muszę zdążyć na ślub. Nie mogę się spóźnić.

Kobieta pokazała mi bilet.

– Dołożyliśmy wszelkich starań, by to pani wynagrodzić. Mamy dla pani miejsce w samolocie lecącym do Filadelfii. Startuje wcześniej. Dodatkowo umieścimy panią w pierwszej klasie.

– To już coś – mruknęłam, chociaż nadal byłam naburmuszona choćby dla zasady. Lubię porządek i dobrą organizację. Wszelkie zmiany zaburzają ład. Zerknęłam ponownie na bilet. – Ale on już startuje!

Urzędniczka potwierdziła skinieniem głowy.

– Uprzedzałam, że odlatuje pani wcześniej. Na pani miejscu bym się pośpieszyła.

Jak na umówiony znak w głośnikach rozległ się komunikat wzywający opieszałych pasażerów na pokład samolotu do Filadelfii. Lada moment mieli zamknąć bramkę.

Zwykle nie przeklinam, ale w tej chwili miałam ochotę burknąć coś niecenzuralnego, bo moja bramka znajdowała się na drugim końcu terminalu. Chwyciłam swoje manatki bez słowa i ruszyłam biegiem, nakazując sobie w myślach napisanie skargi do linii lotniczych. Cudem zdążyłam, a pracowniczka obsługi poinformowała mnie, że następnym razem powinnam stawić się przy bramce punktualnie.

Zignorowałam ją i weszłam na pokład, gdzie powitała mnie znacznie milsza stewardesa, zwłaszcza gdy zobaczyła bilet pierwszej klasy.

– Oto pani miejsce, panno Melrose – powiedziała, wskazując mi trzeci rząd. – Miło nam powitać panią na pokładzie.

Pomogła mi włożyć torbę do schowka nad fotelami, co okazało się trudne, bowiem inni pasażerowie zajęli już większość przestrzeni. Cała operacja wymagała sporo kreatywności i umiejętności myślenia przestrzennego, więc kiedy wreszcie nam się udało, klapnęłam na fotel, wyczerpana tą nieoczekiwaną zmianą planów. Na tym się skończyła relaksująca wycieczka. Ledwo zdążyłam zapiąć pas, gdy samolot zaczął kołować. Odzyskując równowagę, sięgnęłam po kartę z procedurami bezpieczeństwa, by śledzić prezentację stewardesy. Ilekroć wyruszałam w podróż samolotem, niezmiennie stosowałam się do wszystkich zalecanych reguł. Patrzyłam, jak stewardesa zakłada maskę tlenową, gdy owiał mnie znajomy, oszałamiający zapach. W całym tym zamieszaniu nie zwróciłam uwagi, kto siedzi obok.

Adrian.

Gapiłam się na niego, nie wierząc własnym oczom. Przyglądał mi się z rozbawieniem. Bez wątpienia czekał, kiedy wreszcie go zauważę. Nawet nie spytałam, co tu robi. Wiedziałam, że ma polecieć innym rejsem... a teraz na skutek zbiegu okoliczności posadzono nas obok siebie.

– To niemożliwe! – wykrzyknęłam. Byłam zbyt oszołomiona, by w pełni uświadomić sobie komplikacje wynikającej z nowej sytuacji. – Rozumiem zmianę samolotu. Ale miejsce obok ciebie? Czy wiesz, jakie mieliśmy statystyczne szanse na takie spotkanie? Niewiarygodne.

– Ktoś mógłby to nazwać przeznaczeniem – zauważył Adrian. – A może po prostu nie ma zbyt wiele lotów do Filadelfii. – Uniósł szklankę z jakimś przezroczystym napojem w geście toastu. Ponieważ jeszcze nie widziałam, by Adrian kiedykolwiek pił wodę, uznałam, że raczy się wódką. – Przy okazji, miło cię widzieć.

– Uhm, ciebie też.

Rozległ się huk silników, który wybawił mnie z konieczności kontynuowania tej rozmowy. Powoli zaczynał do mnie docierać przerażający fakt. Utknęłam na pięć godzin z Adrianem Iwaszkowem. Pięć godzin. Będę siedziała tuż obok niego, czuła zapach nazbyt drogiej wody kolońskiej i patrzyła w te wszystkowiedzące oczy. Co ja zrobię? Nic, to oczywiste. Nie było dokąd pójść, nie mogłam uciec, bo nawet pasażerom pierwszej klasy nie daje się spadochronów. Serce biło mi jak szalone, gdy usiłowałam powiedzieć coś niezobowiązującego. Adrian przyglądał mi się w milczeniu z tym swoim irytującym uśmieszkiem, czekając, aż zacznę rozmowę.

– A... – zagaiłam w końcu, wpatrując się w swoje dłonie – jak tam twój samochód?

– Zostawiłem go na ulicy. Uznałem, że nic mu się tam nie stanie podczas mojej nieobecności.

Poderwałam głowę i otworzyłam usta ze zdumienia.

– Co zrobiłeś? Przecież go odholują, jeśli zostawisz go na noc!

Adrian parsknął śmiechem, zanim skończyłam zdanie.

– Więc tego trzeba, by sprowokować jakąś twoją żywą reakcję, co? – Potrząsnął głową. – Nie bój się, Sage. Żartowałem. Zaparkowałem bezpiecznie w hali garażowej.

Poczułam, że palą mnie policzki. Złościło mnie, że dałam się nabrać i byłam nieco zażenowana, że tak wybuchłam z powodu samochodu. Ale to nie było zwykłe auto. Całkiem niedawno Adrian kupił pięknego klasycznego mustanga. Wybrał ten wóz, żeby zrobić na mnie wrażenie i potem udawał, że nie potrafi obsługiwać ręcznej skrzyni biegów, by spotykać się ze mną pod pretekstem nauki. Mustang był olśniewający, ale wciąż nie mogłam się nadziwić, że Adrian zadał sobie tyle trudu, by spędzać ze mną więcej czasu.

Osiągnęliśmy już właściwy pułap wysokości i stewardesa podeszła do Adriana z nowym drinkiem.

– Podać coś dla pani? – spytała.

– Dietetyczną colę – odparłam automatycznie.

Kiedy odeszła, Adrian zwrócił się do mnie.

– Mogłaś ją dostać gratis w autobusie.

Przewróciłam oczami.

– Muszę cierpieć prześladowania w ciągu najbliższych pięciu godzin? Jeśli tak, pójdę do drugiej klasy, a jakiś szczęściarz otrzyma mój bonusowy bilet.

Adrian uniósł ręce w geście poddania.

– Nie rób tego. Już dobrze. Zajmę się sobą.

I zrobił to: zaczął rozwiązywać krzyżówkę w magazynie dostarczanym przez linie lotnicze. Wyjęłam książkę panny Terwiliger i próbowałam czytać, ale trudno było mi się skupić, gdy Adrian siedział obok. Raz po raz zerkałam na niego kątem oka. Wyglądał tak samo jak zawsze, irytująco przystojnie z brązową czupryną w nieładzie i posągowymi rysami twarzy. Przysięgałam sobie, że nie będę z nim rozmawiać, ale zauważywszy, że nie wpisał żadnego hasła od dłuższego czasu i stuka długopisem o tacę, nie umiałam się powstrzymać.

– Nad czym myślisz? – spytałam.

– Wyraz na siedem liter, „wynalazca odziarniarki bawełny”.

– Whitney – podsunęłam.

Pochylił się nad gazetą i wpisał hasło.

– Zajmuje pierwsze miejsce w skali Mohsa. Też na siedem liter.

– Diament.

Pięć wyrazów dalej uświadomiłam sobie, co się stało.

– Hej – żachnęłam się głośno. – Nie dam się.

Posłał mi niewinne spojrzenie.

– O co chodzi?

– Dobrze wiesz. Wkręcasz mnie. Wiesz, że nie mogę się oprzeć...

– ...mnie? – podsunął.

Wskazałam czasopismo.

– Łamigłówkom. – Odchyliłam się od niego i ostentacyjnie otworzyłam książkę. – Muszę popracować.

Czułam, że Adrian zerka mi przez ramię i próbowałam udawać przed sobą, że jego bliskość nie robi na mnie wrażenia.

– Zdaje się, że Jackie nadal zmusza cię do harówki. – Adrian poznał niedawno pannę Terwiliger i tak ją oczarował, że pozwoliła mu zwracać się do siebie po imieniu.

– To zadanie nie należy do moich szkolnych obowiązków – wyjaśniłam.

– Naprawdę? Sądziłem, że stanowczo odmówiłaś udziału w dodatkowych zajęciach.

Zatrzasnęłam książkę z frustracją.

– Otóż to! Ale ona powiedziała... – Ugryzłam się w język i przypomniałam sobie, że nie powinnam wdawać się z Adrianem w żadne dyskusje. Tak łatwo było zagłębić się w przyjacielską pogawędkę. Czułam się z nim swobodnie, a nie powinnam.

– Co powiedziała? – dopytywał łagodnie.

Spojrzałam na niego i przekonałam się, że nie drwi. Nie okazywał też, jak bardzo go zraniłam, co zdarzało się w ostatnich tygodniach. Wydawał się szczerze zainteresowany, a ja na chwilę zapomniałam o zleceniu panny Terwiliger. Adrian zachowywał się teraz zupełnie inaczej. Tak się denerwowałam na samą myśl o tym, że będę musiała siedzieć obok niego podczas lotu, a tymczasem on chciał po prostu mnie wesprzeć. Skąd ta zmiana?

Zawahałam się. Od ostatniej nocy bezustannie obracałam w myślach słowa nauczycielki, usiłując odgadnąć ich znaczenie. Adrian jako jedyny (oprócz Jill) wiedział o tym, że zajmuję się magią, a do tej chwili nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo potrzebuję rozmowy na ten temat. Poddałam się i opowiedziałam mu wszystko o nocnej wyprawie na pustynię.

Kiedy skończyłam, stwierdziłam ze zdumieniem, że Adrian spochmurniał.

– Mogła namawiać cię do opanowania zaklęć i czarów, ale nie ma prawa narażać cię na tak wielkie niebezpieczeństwo.

Zapalczywość, z jaką to powiedział, zaskoczyła mnie.

– Wygląda na to, że nie miała wyboru. Była tym szczerze zmartwiona... Cokolwiek to znaczy.

Adrian pokazał palcem książkę.

– I to ma wam pomóc?

– Chyba tak. – Przesunęłam palcami po okładce i tłoczonych łacińskich literach. – Zawiera czary ochronne i zaklęcia przydatne w walce. Wydają się potężniejsze od tych, których wcześniej próbowałam. Nie podoba mi się to, a przecież te zaklęcia nie należą do najbardziej zaawansowanych. Kazała mi je pominąć.

– Nie znosisz magii – przypomniał Adrian. – Ale jeśli możesz zapewnić nią sobie ochronę, lepiej jej nie lekceważ.

Nie lubiłam przyznawać mu racji. To go tylko zachęcało.

– Chciałabym wiedzieć, przed czym muszę się chronić. Nie. Nie możemy tego robić.

Nie zorientowałam się, kiedy nasza rozmowa nabrała dawnego, przyjacielskiego tonu. Zwierzyłam się Adrianowi. Był zaskoczony.

– Czego robić? Przecież nie proszę, byś rozwiązywała ze mną krzyżówkę.

Odetchnęłam głęboko, nakazując sobie wziąć się w garść. Czułam, że ta chwila nastąpi, chociaż bardzo się starałam ją od siebie odsuwać. Nie spodziewałam się, że to się wydarzy akurat na pokładzie samolotu.

– Adrian, musimy porozmawiać o tym, co się między nami wydarzyło – oświadczyłam.

Przez chwilę zastanawiał się nad moimi słowami.

– Cóż... zrozumiałem, że nie wydarzyło się nic.

Odważyłam się na niego zerknąć.

– Otóż to. Przykro mi z powodu tego, co się stało... Musimy o tym zapomnieć i żyć dalej jakby nigdy nic. Tak będzie najlepiej dla naszej grupki w Palm Springs.

– Zabawne, bo mnie się to udało – odparł Adrian. – Nie wiem, czemu ty poruszasz ten temat.

Znowu się zaczerwieniłam.

– To przez ciebie! Przez ostatnie tygodnie obnosiłeś się z cierpiętniczą miną i ledwo się do mnie odzywałeś. A kiedy już otworzyłeś usta, padały z nich docinki.

Podczas obiadu u Clarence’a Donahue zobaczyłam najbardziej przerażającego pająka, jaki kiedykolwiek wpełzł na salony. Zebrałam się na odwagę, chwyciłam stwora w palce i posłałam na wolność.

Adrian rzecz jasna skomentował mój wyczyn:

– No, no, nie sądziłem, że potrafisz się skonfrontować z czymś, co cię przeraża. Myślałem, że twoją jedyną reakcją jest ucieczka z głośnym krzykiem i udawanie, że obiekt lęku nie istnieje.

– Masz rację, głupio się zachowywałem, ale już z tym skończyłem – oznajmił, kiwając głową z poważną miną. – Przepraszam cię.

– Słucham? – Gapiłam się na niego ze zdumieniem. – Z czym skończyłeś? Zostawisz mnie w spokoju? – Nie umiałam tego wyrazić w bardziej wyrafinowanych słowach. Tak szybko się odkochał?

– Ależ skąd – zaprzeczył lekko. – Nic bardziej mylnego.

– Powiedziałeś...

– Skończyłem z humorami – wyjaśnił. – Nie będę się z nimi obnosił, chociaż z reguły łatwo ulegam nastrojom. Taki już jest Adrian Iwaszkow. Po prostu będę bardziej powściągliwy. Nadmiar emocji nie doprowadził do niczego dobrego z Rose. Teraz także mi nie pomoże.

– Cokolwiek teraz wymyślisz, nic nie wskórasz! – wykrzyknęłam.

– Tego nie wiem. – Miał zamyśloną minę. Zaskoczył mnie i zaintrygował. – Z tobą sprawa nie jest tak beznadziejna jak z Rose. Musiałem przezwyciężyć jej żarliwą miłość do rosyjskiego boga wojny. My musimy jedynie pokonać setki lat zakorzenionych uprzedzeń i zakazów dzielących nasze gatunki. Błahostka.

– Adrian! – zaczynałam się wkurzać. – To nie jest śmieszne.

– Wiem. Dla mnie na pewno nie. I dlatego nie zamierzam ci się naprzykrzać. – Zrobił efektowną pauzę. – Będę cię kochał na odległość, czy tego chcesz, czy nie.

Stewardesa podeszła do nas z gorącymi ręcznikami, więc tymczasem przerwaliśmy rozmowę. Byłam lekko oszołomiona i milczałam do czasu, gdy wróciła, by zabrać ręczniki.

– Czy tego chcę, czy nie? Co to ma znaczyć?! – wybuchłam.

Adrian się skrzywił.

– Przepraszam. To nie miało zabrzmieć jak groźba. Chciałem tylko powiedzieć, że nie przejmuję się, gdy mówisz, że nie możemy być razem. Możesz mnie nawet nazywać wybrykiem natury i stworem mroku.

Słowa, których użył, na ułamek sekundy przeniosły mnie do chwili, gdy powiedział, że jestem najpiękniejszą istotą, jaka chodzi po ziemi. Nie mogłam o tym zapomnieć. Siedzieliśmy wówczas w półmroku oświetlonym jedynie blaskiem świec, a on patrzył na mnie tak jak jeszcze nikt przed nim...

„Uspokój się, Sydney. Skup się”.

– Możesz myśleć, co chcesz i robić, co chcesz – ciągnął Adrian nieświadomy moich zdradzieckich myśli. Dostrzegłam w nim jakiś godny podziwu spokój. – Będę cię nadal kochał, nawet bez nadziei.

Nie wiem, dlaczego tak mną to wstrząsnęło. Rozejrzałam się niepewnie, czy nikt nas nie podsłuchuje.

– Ja... Co? Nie. Nie możesz!

Adrian przechylił głowę na bok i przyglądał mi się uważnie.

– Dlaczego? Przecież nie robię nic złego. Obiecałem, że nie będę się narzucał, jeśli sobie tego nie życzysz. Chociaż gdybyś zmieniła zdanie, jestem do usług. Więc jakie to ma znaczenie, że będę cię kochał z daleka?

Straciłam rezon.

– Bo... tak nie wolno!

– Dlaczego?

– Musisz... musisz pójść dalej – zdobyłam się nareszcie na jakiś argument, który zabrzmiał sensownie. – Znaleźć sobie kogoś innego. Wiesz, że ja nie... nie mogę. No wiesz. Tracisz ze mną czas.

Adrian był nieugięty.

– To mój czas i mogę go tracić.

– Ale to szaleństwo! Po co?

– Nic na to nie poradzę. – Wzruszył ramionami. – Poza tym jeśli nie przestanę cię kochać, może kiedyś zmiękniesz i również mnie pokochasz. Do diabła, jestem pewien, że już jesteś we mnie na wpół zakochana.

– Wcale nie! Pleciesz bez sensu. To nielogiczne.

Adrian wrócił do krzyżówki.

– Myśl, co chcesz, ale pamiętaj: to, co nas łączy, może ci się wydawać kompletnie pozbawione sensu, jednak ja wciąż cię kocham i zależy mi na tobie bardziej, niż jakiemukolwiek facetowi – dobremu czy złemu – będzie zależało kiedykolwiek.

– Nie uważam, że jesteś zły.

– Widzisz? Już teraz wygląda to bardziej obiecująco. – Stuknął długopisem w gazetę. – Romantyczna poetka epoki wiktoriańskiej. Osiem liter.

Nie odpowiedziałam. Zatkało mnie. Adrian nie poruszał już drażliwego tematu do końca lotu. Zajął się swoimi sprawami, a jeśli się odzywał, mówił o neutralnych sprawach, jak obiad czy zbliżające się wesele. Gdyby przysłuchiwał się nam ktoś z zewnątrz, nie wyczułby między nami napięcia.

Tylko ja je wyczuwałam.

Ta świadomość mnie dręczyła. Nękała. W ciągu lotu i po lądowaniu nie mogłam już patrzeć na Adriana tak jak do tej pory. Za każdym razem, gdy spotykaliśmy się spojrzeniem, przypominałam sobie, co powiedział: „Jestem tutaj i wciąż cię kocham. Zależy mi na tobie bardziej, niż będzie zależało komukolwiek”. Po części czułam się urażona. Jak on śmiał? Miał czelność mnie kochać niezależnie od tego, czy sobie tego życzyłam, czy nie? Przecież mu zakazałam! Nie miał prawa.

Z drugiej strony... byłam przerażona.

„Jeśli będę cię kochał, może któregoś dnia zmiękniesz i też mnie pokochasz”.

To śmieszne. Nie można nikogo zmusić do miłości. Nieważne, jak jesteś czarujący, przystojny i zabawny. Alchemik i moroj nie mogą się ze sobą wiązać. To niemożliwe.

„Jestem pewien, że jesteś we mnie na wpół zakochana”.

BARDZO niemożliwe.

Rozdział trzeci

ZGODNIE Z OBIETNICĄ Adrian zostawił temat. Mimo to wciąż miałam wrażenie, że widzę w jego oczach jakiś błysk. Uczucie czy raczej zwyczajowa impertynencja?

Zmiana samolotu i godzinna jazda samochodem sprawiły, że gdy nareszcie dotarliśmy do małego kurortu w górach Pocono, zapadła noc. Przeżyłam szok. Grudzień w Pensylwanii bardzo się różnił od grudnia w Palm Springs. Opłynęło mnie rześkie, lodowate powietrze, takie które zatyka nos i usta. Wszystko pokrywała warstwa świeżego śniegu lśniąca w świetle księżyca w pełni. Gwiazdy były tu tak samo widoczne jak na pustyni, jednak chłód sprawiał, że ich blask wydawał się zimny.

Adrian został w samochodzie, ale wychylił się, gdy kierowca wręczył mi małą walizkę.

– Pomóc ci? – spytał.

Jego oddech utworzył mroźny obłok.

To była niespodziewana oferta.

– Dam sobie radę. Ale dziękuję, że zapytałeś. Rozumiem, że nie zatrzymasz się tutaj? – Pokazałam niewielki pensjonat, przed którym stanęliśmy.

Adrian obrócił się w stronę zbocza, gdzie pysznił się wielki, jasno oświetlony hotel.

– Będę spał tam, gdzie odbywają się wszystkie imprezy. Gdybyś była zainteresowana, pewnie właśnie zaczynają.

Wzdrygnęłam się, lecz nie z powodu zimna. Moroje prowadzą nocny tryb życia i budzą się zwykle o zachodzie słońca. Ci, którzy żyją między ludźmi – jak Adrian – muszą się przystosować do funkcjonowania za dnia, ale w tym małym miasteczku, w którym zapewne stanowili większość gości, mogli wrócić do zwyczajowego trybu.

– Przyjęłam informację – odparłam i zapadła między nami niezręczna cisza. Na szczęście chłód pozwalał się wykręcić. – Lepiej schronię się w cieple. Miło się z tobą podróżowało.

Uśmiechnął się.

– Z tobą również, Sage. Do jutra.

Drzwi samochodu się zamknęły i nieoczekiwanie poczułam się samotna. Auto ruszyło w kierunku hotelu. Mój pensjonat wydawał się maleńki w porównaniu z tamtym molochem, ale był uroczy i dobrze utrzymany. Alchemicy celowo wybrali dla mnie to miejsce, wiedząc, że goście morojów zostaną umieszczeni gdzie indziej. W każdym razie – większość.

– Przyjechałaś na ślub, złotko? – spytała właścicielka, gdy się zameldowałam w recepcji. – Mamy tu więcej weselnych gości.

Kiwnęłam głową, kwitując zapłatę. Nie zdziwiłam się, że część gości będzie nocowała w tym pensjonacie, lecz spodziewałam się ich tutaj znacznie mniej. Postanowiłam zamknąć na noc pokój. Ufałam przyjaciołom z Palm Springs, ale nie miałam pewności co do czystości intencji innych morojów i dampirów.

Podobne miasteczka i ich pensjonaty zdawały się wymarzonym miejscem wypadów dla zakochanych par. Wystrój mojego pokoju to potwierdzał. Stało tam gigantyczne łóżko z tiulowym baldachimem, a przy kominku zainstalowano jacuzzi w kształcie serca. Wszystko wokół krzyczało o miłości, co przypomniało mi o Adrianie. Starałam się nie zwracać uwagi na otoczenie i napisałam krótkiego esemesa do Donny Stanton, uznanej alchemiczki, która przydzieliła mi misję w Palm Springs: „Dotarłam do Pocono Hollow i zameldowałam się w pensjonacie”.

Odpisała szybko: „Doskonale. Zobaczymy się jutro”. Chwilę później dostałam drugą wiadomość: „Zamknij drzwi na klucz”.

Stanton i jeszcze jeden alchemik również otrzymali zaproszenie na ślub, ale przebywali na wschodnim wybrzeżu i mogli dojechać dopiero nazajutrz. Zazdrościłam im.

Mimo że czułam się nieswojo, spałam zaskakująco dobrze i rankiem odważyłam się zejść na śniadanie. Niepotrzebnie przejmowałam się obecnością morojów. Byłam jedynym gościem w zalanej słońcem jadalni.

– Dziwne – zauważyła gospodyni, podając mi kawę i jajka. – Co prawda wielu naszych gości wróciło bardzo późno, ale sądziłam, że przynajmniej kilkoro zjawi się na śniadaniu.

I, żeby podkreślić nienormalność tej sytuacji, dodała:

– Ostatecznie śniadania są w cenie noclegu.

Fakt, że moroje spotykali się nocą, a w dzień pozostawali w łóżkach, zachęcił mnie do zwiedzania miasteczka. Zapobiegliwie wzięłam ze sobą kozaki i ciepłą kurtkę, ale zimno i tak przyprawiało mnie o dreszcze. W Palm Springs odwykłam od chłodu. Szybko zaniechałam przechadzki i resztę popołudnia spędziłam przy kominku nad książką od panny Terwiliger. Przejrzałam pierwszą część i otworzyłam drugą, dla zaawansowanych, którą poleciła mi zignorować. Może właśnie dlatego, że ten fragment był zakazany, nie mogłam się od niego oderwać. Opis zaklęć i czarów okazał się tak fascynujący, że nieomal podskoczyłam, gdy rozległo się pukanie do drzwi. Zamarłam, zastanawiając się, czy jakiś moroj nie pomylił przypadkiem pokoi, biorąc mnie za jedną ze swoich. Albo jeszcze gorzej, za karmicielkę.

Odebrałam esemesa od Stanton. „Jesteśmy pod twoimi drzwiami”.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Rozdział czwarty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział piąty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział szósty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział siódmy

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział ósmy

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział dziewiąty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział dziesiąty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział jedenasty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział dwunasty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział trzynasty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział czternasty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział piętnasty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział szesnasty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział siedemnasty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział osiemnasty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział dziewiętnasty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty pierwszy

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty drugi

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty trzeci

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty czwarty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty piąty

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału angielskiego The Indigo Spell

Copyright © 2013 Richelle Mead

© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2013

Cover design by Emilian Gregory

Front cover photograph © 2012 Michael Frost

Redaktor prowadzący Joanna Wajs

Opieka redakcyjna Joanna Kończak

Korekta Magdalena Adamska, Joanna Morawska, Krystyna Wysocka

Redakcja techniczna Joanna Piotrowska

Przygotowanie pliku do konwersji Agnieszka Dwilińska-Łuc

ISBN 978-83-10-12587-3

Plik wyprodukowany na podstawie Kroniki krwi. Magia indygo, Warszawa 2013

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.

02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c

tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,

faks 22 643 70 28

e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl