Gayle Forman

Zostań, jeśli kochasz
Fragment

Przełożyła Hanna Pasierska 

Wydawnictwo Nasza Księgarnia

Zajrzyj na strony:

www.nk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku

www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

DLA NICKA

Nareszcie... Na zawsze

7:09

Wszyscy uważają, że winien był śnieg. I w pewnym sensie to prawda.

Rano budzę się i widzę biały puch, pokrywający trawnik przed domem niczym cienki koc. Nie ma nawet trzech centymetrów grubości, ale w tej części Oregonu wystarczy, że poprószy, a cały okręg staje, jedyny zaś pług śnieżny budzi się do życia i oczyszcza drogi. To, co spada z nieba – kap, kap, kap – to woda w płynnej, niezamarzniętej postaci.

Śniegu jest akurat tyle, żeby zamknięto szkoły – w tym moje liceum oraz gimnazjum Teddy’ego. Mój młodszy braciszek wydaje okrzyk wojenny, gdy radio oznajmia, że lekcje zostały odwołane.

– Śniegowy dzień! – wrzeszczy. – Tato, chodź lepić bałwana!

Tato uśmiecha się i wystukuje fajkę. Zaczął palić niedawno; to jeden z elementów jego retrofioła na punkcie lat pięćdziesiątych, à la film Father Knows Best. Zaczął nawet nosić muszki. Tak naprawdę nie wiem, czy to powierzchowna moda, czy wyraz autoironii: może w ten sposób tato oznajmia, że dawny punk skończył (o ironio) jako nauczyciel angielskiego w gimnazjum, ale może też dawać do zrozumienia, że kariera zmieniła go w prawdziwy relikt przeszłości. Mimo to lubię zapach jego tytoniu. Jest słodkawy i dymny, przywodzi na myśl zimę i drewno płonące w kominku.

– Śmiało, do dzieła! – mówi tato do Teddy’ego. – Tylko że ten śnieg ledwo się trzyma drogi. Może powinieneś ulepić amebę.

Widzę, że brat jest szczęśliwy. Mama, która pracuje w biurze podróży w miasteczku, wyłącza radio i nalewa sobie drugi kubek kawy.

– Ha, skoro wszyscy dzisiaj wagarujecie, nie ma mowy, żebym ja poszła do pracy. To by była zwyczajna niesprawiedliwość.

Sięga po telefon. Po chwili kończy rozmowę i patrzy na nas.

– Zrobić śniadanie?

Oboje z tatą równocześnie wybuchamy śmiechem. Mama umie przyrządzić owsiankę i grzanki. To tato jest domowym kucharzem.

Mama udaje, że nie słyszała, i sięga do szafki po pudełko naleśników w proszku.

– Litości. Przecież to żadna filozofia. Kto ma ochotę na naleśniki?

– Ja! Ja! – krzyczy Teddy. – A możesz zrobić z kawałkami czekolady?

– Oczywiście, czemu nie – odpowiada mama.

– Juhuu! – woła mały, machając rękami w powietrzu.

– Masz stanowczo za dużo energii jak na tak wczesną porę – drażnię się z nim. Odwracam się do mamy. – Może nie powinnaś mu dawać tyle kawy.

– Przestawiłam go na bezkofeinową – ripostuje mama. – To naturalna żywiołowość.

– Tylko nie próbuj przestawić na bezkofeinową MNIE – ostrzegam.

– To by podpadało pod znęcanie się nad dziećmi – wtrąca tato.

Mama podaje mi parujący kubek i gazetę.

– Widziałam tu niezłą fotkę twojego młodego przyjaciela – mówi.

– Naprawdę? Zdjęcie?

– Aha. Pierwszy raz od lata miałam okazję mu się przyjrzeć – dodaje mama i zerka na mnie z ukosa, unosząc brew. Jest to spojrzenie sięgające głębi duszy.

– Wiem – odpowiadam, a potem wzdycham mimo woli. Kapela Adama, Shooting Star, zaczyna robić karierę, co jest świetną sprawą... w zasadzie.

– Ach, sława, cóż po niej młodym – ironizuje tato, ale z uśmiechem. Wiem, że cieszy się z sukcesu Adama. Jest wręcz z niego dumny.

Przerzucam strony gazety, aż natrafiam na najświeższe wydarzenia. Znajduję maleńką notkę o Shooting Star i jeszcze mniejsze zdjęcie czworga członków zespołu, a obok sążnisty artykuł o Bikini i wielką fotę ich frontmanki, punkrockowej diwy Brooke Vegi. Fragmencik na temat Shooting Star w zasadzie sprowadza się do informacji, że miejscowa kapela wystąpi jako support w czasie portlandzkiego odcinka krajowej trasy Bikini. Nie ma nawet wzmianki o znacznie ważniejszej dla mnie sprawie: że ubiegłego wieczoru Shooting Star okazała się prawdziwym wydarzeniem w Seattle, a jeśli wierzyć SMS-owi, którego dostałam o północy od Adama, sala była pełna.

– Wybierasz się dzisiaj? – pyta tato.

– Tak planowałam. Chyba że cały okręg stanie z powodu śniegu.

– To już niemal zadymka – ironizuje ojciec, wskazując samotny płatek śniegu opadający na ziemię.

– Mam też próbę z jakąś pianistką z college’u, którą wynalazła profesor Christie.

Profesor Christie, emerytowana wykładowczyni muzyki, pod której kierunkiem pracuję od paru lat, ciągle wyszukuje nieszczęśników, z którymi mogłabym pograć.

– Dzięki temu zachowasz formę, żebyś mogła pokazać tym snobom z Juilliard School, jak się to robi – mawia.

Jeszcze się nie dostałam do Juilliard, ale przesłuchanie poszło mi naprawdę nieźle. Suity Bacha i Szostakowicza płynęły jak nigdy wcześniej; jak gdyby moje palce stały się przedłużeniem smyczka i strun. Kiedy skończyłam i stałam, zdyszana, na nogach trzęsących się od mocnego zaciskania kolan, jeden z członków komisji zaklaskał parę razy, co chyba nie zdarza się często. Wychodziłam, potykając się o własne stopy, a ten sam mężczyzna napomknął, że minęło sporo czasu, odkąd w szkole „widziano prostą dziewczynę z Oregonu”. Profesor Christie uznała to za gwarancję przyjęcia. Ja nie byłam o tym przekonana... ani też na sto procent pewna, czy tego właśnie bym chciała. Zarówno niespodziewany sukces Shooting Star, jak i przyjęcie mnie do Juilliard stworzyłyby komplikacje, a ściślej mówiąc: spiętrzyłyby te, które narosły w ciągu ostatnich paru miesięcy.

– Potrzebuję więcej kawy. Ktoś jeszcze ma ochotę? – pyta mama, stając nade mną ze starożytnym perkolatorem[1].

Wciągam zapach – aromatycznego, czarnego jak smoła, oleistego francuskiego naparu, jaki wszyscy lubimy najbardziej. Już on stawia mnie na nogi.

– Ja chyba się prześpię – odpowiadam. – Wiolonczelę zostawiłam w szkole, więc i tak nie mogę poćwiczyć.

– Nie będziesz ćwiczyć? Przez dwadzieścia cztery godziny? Milcz i nie krwaw, serce – żartuje mama. Chociaż z biegiem lat polubiła muzykę poważną („To jak zacząć doceniać cuchnący ser”), nie zawsze była wdzięczną słuchaczką moich niekończących się prób.

Nagle słyszę dobiegający z piętra trzask i huk – Teddy wali w perkusję. Należała do taty, który dawno temu pracował w sklepie muzycznym i grywał w słynnej w naszym miasteczku, ale nieznanej nigdzie indziej kapeli.

Tato szczerzy się w uśmiechu, słysząc łomot, a ja czuję znajome ukłucie. To głupie, wiem, ale ciągle się zastanawiam, czy nie jest rozczarowany, że nie zostałam rockmanką. Naprawdę chciałam. Do czasu aż w trzeciej klasie, na lekcji muzyki, podeszłam przypadkiem do wiolonczeli – wyglądała prawie jak człowiek. Wydawało mi się, że jeśli na niej zagram, zdradzi mi jakąś tajemnicę – więc zaczęłam grać. Od tamtego dnia minęło niespełna dziesięć lat, a ja wciąż nie przestałam.

– To tyle, jeśli chodzi o drzemkę! – woła mama, przekrzykując hałas.

– No i co powiecie, śnieg już topnieje – zauważa tato, pykając z fajki. Podchodzę do kuchennego wyjścia i wysuwam na zewnątrz czubek nosa. Przez chmury przebił się promień słonecznego światła; niemal słyszę, jak topnieje lód. Zamykam drzwi i wracam do stołu.

– Władze okręgu chyba przedobrzyły – stwierdzam.

– Być może. Ale nie mogą „ododwołać” szkoły. Mleko się rozlało, a ja już wzięłam wolny dzień – mówi mama.

– W rzeczy samej. Możemy jednak wykorzystać ten nieoczekiwany dar niebios i gdzieś się wybrać – proponuje tato. – Na przejażdżkę. Odwiedzić Henry’ego i Willow.

Henry i Willow to starzy kumple rodziców z czasów wspólnego grania, którzy także zdecydowali się na dziecko i postanowili zacząć się zachowywać jak dorośli. Mieszkają w wielkim starym domu na farmie. Henry projektuje coś w necie w swoim biurze (dawnej stodole), a Willow pracuje w pobliskim szpitalu. Mają malutką córeczkę – prawdę mówiąc, to ona jest prawdziwym powodem, dla którego rodzice chcą tam pojechać. Teddy właśnie skończył osiem lat, a ja mam siedemnaście, co znaczy, że czasy, gdy wydawaliśmy podobny do mleka zapach, od którego dorośli zupełnie się rozklejają, to odległa przeszłość.

– W drodze powrotnej możemy zajrzeć do Szopy z Książkami – kusi mnie mama. Szopa to ogromny, zakurzony stary antykwariat. W głębi leży hałda płyt z muzyką poważną po dwadzieścia pięć centów; wygląda, jakby nikt prócz mnie ich nie kupował. Cały ich stos trzymam pod łóżkiem – kolekcją muzyki poważnej raczej nie wypada się chwalić.

Pokazałam je Adamowi, ale dopiero po pięciu miesiącach chodzenia. Sądziłam, że mnie wyśmieje. To taki wyluzowany gość z subtelnymi tatuażami, w rurkach, czarnych trampkach i zwyczajnych znoszonych punkrockowych T-shirtach. Typ faceta, który zdecydowanie nie powinien być z kimś takim jak ja. Właśnie dlatego, kiedy dwa lata temu pierwszy raz go przyłapałam, jak mi się przygląda w studiu muzycznym w szkole, byłam przekonana, że się ze mnie nabija, i zaczęłam go unikać. Tak czy inaczej mnie nie wyśmiał. Okazało się, że sam ma pod łóżkiem zakurzoną kolekcję płyt z punk rockiem.

– Możemy też wpaść do babci i dziadka na wczesną kolację – wtrąca tato i już sięga po telefon. – Zdążymy wrócić i jeszcze zostanie mnóstwo czasu, żeby cię odstawić do Portland – dodaje, wystukując numer.

– Wchodzę w to – odpowiadam.

Nie z powodu przynęty w postaci Szopy z Książkami ani faktu, że Adam jest w trasie, ani tego, że moja najlepsza kumpela Kim jest zajęta uzupełnianiem szkolnej kroniki. Nawet nie dlatego, że wiolonczela została w szkole. Szczerze mówiąc, od oglądania telewizji lub drzemki wolę wyjście z rodzicami i bratem. To kolejna rzecz, którą nie należy się chwalić, a którą Adam też rozumie.

– Teddy! – woła tato. – Ubieraj się. Przygoda wzywa.

Brat kończy solówkę na perkusji uderzeniem w talerze. Chwilę później wpada do kuchni w kompletnym rynsztunku, jak gdyby wciągał na siebie ubranie, pędząc po stromych kręconych schodach naszego pełnego przeciągów, wiktoriańskiego domu.

– School’s out for summer... – nuci.

– Alice Cooper? – pyta tato. – Czy ty nie masz żadnych zasad? Śpiewaj przynajmniej Ramonesów.

– School’s out forever... – zawodzi Teddy, zagłuszając protesty.

– Wieczny optymista – komentuję.

Mama się śmieje. Stawia na stole talerz nadwęglonych naleśników.

– Jedz, rodzino.

[1] Perkolator – urządzenie do parzenia kawy lub sporządzania wyciągu z ziół (przyp. red.).

8:17

Pakujemy się do samochodu, przerdzewiałego buicka, który był już stary, kiedy babcia podarowała nam go po narodzinach Teddy’ego. Mama i tato proponują, żebym prowadziła, ale odmawiam. Tato wślizguje się za kierownicę. Lubi prowadzić. Przez lata nie chciał zrobić prawa jazdy i upierał się, że będzie wszędzie jeździł rowerem. W czasach, kiedy grał w zespole, kumple z kapeli zasiadali za kółkiem podczas wspólnych wyjazdów w trasę, kręcąc nosem na jego pomysły. Mama nie ograniczyła się do tego. Zrzędziła, przypochlebiała się, czasami wrzeszczała, by zdał egzamin, choć tato i tak twierdził, że woli polegać na energii własnych mięśni. „W takim razie lepiej zacznij budować rower, który pomieści trzyosobową rodzinę, i to tak, żeby nie zmokła w czasie deszczu” – oznajmiła stanowczo. Na to tato wybuchał śmiechem i odpowiadał, że coś wykombinuje.

Kiedy jednak mama była w ciąży z Teddym, uparła się na poważnie. „Dość” – powiedziała. I tato najwyraźniej zrozumiał, że żarty się skończyły. Przestał się spierać i zdał egzamin na prawo jazdy. Wrócił też na studia i zrobił kurs nauczycielski. Podejrzewam, że z jednym dzieckiem życie w stylu wiecznego nastolatka było okej, ale przy dwojgu należało dorosnąć. Przyszła pora sięgnąć po muszkę.

Dzisiaj rano też ją włożył, a do tego cętkowaną sportową kurtkę i staroświeckie półbuty z niebarwionej skóry.

– Gotowy na wielki mróz, jak widzę – rzucam.

– Jestem jak urzędnik poczty – odpowiada tato, zdrapując z wozu śnieg jednym z plastikowych dinozaurów Teddy’ego, które poniewierają się po trawniku. – Ani śnieg z deszczem, ani ulewa, ani nawet centymetrowa warstwa śniegu nie zmuszą mnie, żebym się przebrał za drwala.

– Hej, w mojej rodzinie byli drwale – ostrzega mama. – Proszę się nie wyśmiewać z biednych białych pracowników leśnych!

– Nigdy bym się nie ośmielił – broni się tato. – Chodziło mi wyłącznie o kontrast stylistyczny.

Musi parę razy przekręcić kluczyk w stacyjce, zanim samochód kaszlnięciem oznajmi gotowość do jazdy. Jak zwykle następuje walka o władzę nad odtwarzaczem stereo. Mama chce słuchać radia, tato woli Franka Sinatrę, Teddy – grupę SpongeBob SquarePants, a ja chcę coś klasycznego, ale jako jedyna wielbicielka muzyki poważnej w rodzinie jestem gotowa na kompromis w postaci Shooting Star.

Tato wypracowuje konsensus.

– Biorąc pod uwagę, że nie ma dzisiaj szkoły, powinniśmy posłuchać przez chwilę wiadomości, żeby się nie pogrążyć w ignorancji...

– Sądzę, że poprawnie będzie „nie popaść w ignorancję” – przerywa mama.

Tato przewraca oczami, ściska jej dłoń i odchrząkuje po belfersku.

– Jak zatem mówiłem, najpierw newsy, a kiedy się skończą, stacja z muzyką poważną. Teddy, nie będziemy cię tym katować. Możesz wziąć discmana – ciągnie, odłączając przenośny odtwarzacz podpięty do samochodowego radia. – Ale w moim wozie Alice Cooper jest zabroniony. Kategorycznie! – Sięga do schowka na rękawiczki, żeby sprawdzić, co się tam znajduje. – Co powiesz na Jonathana Richmana?

– Chcę SpongeBoba, jest w środku! – woła Teddy, podskakując i pokazując discmana.

Naleśniki z kawałkami czekolady oblane syropem najwyraźniej jeszcze zwiększyły jego chorobliwe podniecenie.

– Synu, ranisz mi serce – żartuje tato. Oboje z Teddym zostaliśmy wychowani na głupiutkich melodyjkach Jonathana Richmana, muzycznego ulubieńca mamy i taty.

Zaraz po dokonaniu muzycznych wyborów ruszamy w drogę. Na szosie gdzieniegdzie widać łaty śniegu, ale przeważnie nawierzchnia jest jedynie mokra. Nic dziwnego, znajdujemy się przecież w Oregonie, a tutejsze trasy zawsze są wilgotne. Mama żartowała kiedyś, że prawdziwe kłopoty pojawiają się, kiedy drogi wyschną: „Kierowcy zaczynają kozaczyć, zapominają o ostrożności i jeżdżą jak wariaci. Gliniarze nie nadążają wydawać mandatów za przekroczenie szybkości”.

Opieram głowę o szybę i patrzę na kalejdoskopowy żywy obraz z ciemnozielonych jodeł przysypanych śniegiem, wiotkich pasm białej mgły i ciężkich, ołowianych burzowych chmur w górze. W samochodzie jest tak ciepło, że okna ciągle parują; rysuję na szybie zawijasy.

Wiadomości się kończą i przełączamy na stację klasyczną. Słyszę pierwsze takty Sonaty wiolonczelowej nr 3 Beethovena – utworu, nad którym miałam pracować dzisiejszego popołudnia. Wygląda to na jakiś kosmiczny zbieg okoliczności. Koncentruję się na nutach, wyobrażając sobie, że gram, wdzięczna za okazję do ćwiczenia; szczęśliwa, że znajduję się w ciepłym samochodzie z moją sonatą i rodziną. Zamykam oczy...

Nikt by się nie spodziewał, że po czymś takim radio będzie dalej grać. A jednak...

Samochód został dosłownie unicestwiony. Uderzenie czterotonowej ciężarówki sunącej z prędkością stu kilometrów na godzinę, która wbiła się w nasz wóz od strony pasażera, miało impet bomby atomowej. Wyrwało drzwi, wyrzuciło przedni fotel auta przez okno po stronie kierowcy. Wydarło podwozie, które zatrzymało się do góry kołami w poprzek szosy, i rozdarło silnik na strzępy niczym pajęczynę. Koła i kołpaki odrzuciło głęboko w las. Zapaliło szczątki zbiornika na paliwo, tak że teraz maleńkie płomienie liżą wilgotny asfalt.

Hałas był ogłuszający. Symfonia zgrzytów, chór trzasków, aria eksplozji i na koniec wątłe oklaski hartowanego metalu wbijającego się w miękkie pnie drzew. Potem zrobiło się cicho, nie licząc jednego: nadal rozbrzmiewającej Sonaty wiolonczelowej nr 3 Beethovena. Samochodowe radio jakimś cudem pozostało podłączone do akumulatora i transmisja trwa bez zakłóceń w znów niepozornie spokojny lutowy poranek.

Początkowo sądzę, że wszystko jest okej. Przede wszystkim nadal słyszę Beethovena. Poza tym stoję w przydrożnym rowie. Spoglądam w dół – dżinsowa spódnica, kardigan i czarne buty, które włożyłam rano, wyglądają tak samo jak wtedy, kiedy wychodziłam z domu.

Wspinam się na nasyp, żeby lepiej widzieć samochód. To już nawet nie samochód. To metalowy szkielet bez foteli, bez pasażerów. Czyli członkowie mojej rodziny musieli zostać z niego wyrzuceni podobnie jak ja. Otrzepuję dłonie o spódnicę i wchodzę na szosę, żeby ich odszukać.

Najpierw dostrzegam tatę. Nawet z odległości paru metrów widzę wybrzuszenie – fajkę w kieszeni marynarki. „Tato!” – wołam, ale kiedy się zbliżam, nawierzchnia drogi staje się śliska i pokryta szarymi grudkami podobnymi do kalafiora. Od razu wiem, co to jest, ale jakimś sposobem nie potrafię tego skojarzyć z moim ojcem. Przypominają mi się zasłyszane opowieści o tornadach i pożarach, które spustoszyły jeden dom, lecz sąsiedni pozostawiły nietknięty. Fragmenty mózgu mojego ojca leżą na asfalcie. Ale fajka pozostała w lewej górnej kieszeni marynarki.

Potem znajduję mamę. Na jej ciele prawie nie widać śladów krwi, lecz wargi zdążyły już zsinieć, a białka oczu są całkowicie czerwone, jak u upiora z niskobudżetowego horroru. Wydaje się kompletnie nierzeczywista. Dopiero obraz mamy wyglądającej jak zombie sprawia, że ogarnia mnie fala przerażenia.

„Muszę znaleźć Teddy’ego. Gdzie on jest?”. Obracam się spanikowana jak wtedy, kiedy na dziesięć minut straciłam go z oczu w sklepie spożywczym. Byłam pewna, że został porwany. Oczywiście zaraz się okazało, że zwiedzał alejkę ze słodyczami. Kiedy go znalazłam, nie wiedziałam, czy go przytulić, czy skrzyczeć.

Biegnę z powrotem w stronę rowu, z którego się wygramoliłam, i widzę wystającą dłoń. „Teddy! Tu jestem! – wołam. – Podaj rękę. Wyciągnę cię!”. Kiedy jednak się zbliżam, zauważam metaliczne lśnienie srebrnej bransoletki z maleńką wiolonczelą i gitarą. Dostałam ją od Adama na siedemnaste urodziny. To MOJA bransoletka. Założyłam ją dzisiaj rano. Patrzę na swój nadgarstek. Mam ją NADAL.

Ostrożnie przysuwam się bliżej i już wiem, że to nie Teddy tam leży. To ja. Krew z klatki piersiowej przesiąka przez koszulę, spódnicę i sweter, niczym farba zbiera się w kałużę na nieskalanym śniegu. Jedną nogę mam wykrzywioną, zdarta skóra i mięśnie odsłoniły białe smugi kości. Oczy są zamknięte, ciemnobrązowe włosy mokre i rude od krwi.

Odwracam się. To nie w porządku, to się nie może dziać naprawdę! Jesteśmy rodziną udającą się na przejażdżkę. To nie jest rzeczywiste. Musiałam zasnąć w samochodzie. „Nie! Dość. Proszę, dość. Proszę, obudź się!” – mój krzyk przecina lodowate powietrze. Jest zimno, mój oddech powinien parować. Nie paruje. Patrzę na nadgarstek – ten, który wygląda jak zawsze, bez śladu krwi – i szczypię się ze wszystkich sił.

Nic nie czuję.

Miewałam wcześniej koszmary – że spadam; że gram recital wiolonczelowy, nie znając nut; że zrywam z Adamem... Zawsze jednak potrafiłam się zmusić, by otworzyć oczy, unieść głowę z poduszki, zatrzymać film grozy rozgrywający się pod zamkniętymi powiekami. Próbuję znowu. „Zbudź się! – krzyczę. – Zbudź się! Zbudźsięzbudźsięzbudźsię!”. Ale nie potrafię. Nie budzę się.

I wtedy coś słyszę. To muzyka. Nadal słyszę muzykę. Więc na tym się koncentruję. Palcuję nuty Sonaty wiolonczelowej nr 3 Beethovena, jak często robię, kiedy słucham fragmentów, nad którymi właśnie pracuję. Adam nazywa to „niewidzialną wiolonczelą”. Ciągle mnie pyta, czy któregoś dnia moglibyśmy zagrać w duecie, on na niewidzialnej gitarze, ja na wiolonczeli. „A kiedy skończymy, możemy połamać nasze niewidzialne instrumenty jak muzycy rockowi na scenie – żartuje. – Wiesz dobrze, że miałabyś ochotę”.

Gram, skoncentrowana bez reszty, aż zamiera ostatnie drgnienie życia w samochodzie, a wraz z nim muzyka.

Wkrótce potem rozlegają się syreny.

9:23

„Czy ja umarłam?”.

Naprawdę muszę sobie zadać to pytanie.

„Czy ja umarłam?”.

Z początku wydawało się oczywiste, że jestem martwa. Że ta scena, kiedy stoję i patrzę, jest przejściowa – taki antrakt poprzedzający finał z jasnym światłem i życiem przelatującym przed oczami, kiedy to zostanę przeniesiona do miejsca docelowego.

Tyle tylko, że teraz są tu sanitariusze wraz z policją i strażą pożarną. Ktoś przykrył płachtą ojca. Jakiś strażak zamyka mamę w plastikowym worku. Słyszę, jak o niej rozmawia z drugim strażakiem, który ma na oko nie więcej niż osiemnaście lat. Ten starszy tłumaczy żółtodziobowi, że mama została prawdopodobnie trafiona pierwsza i zginęła natychmiast, co wyjaśnia brak krwi.

– Nagłe zatrzymanie akcji serca – mówi. – Kiedy serce nie może pompować, krew właściwie się nie leje, tylko sączy.

Nie mogę o tym myśleć: o mamie, z której sączy się krew. Zamiast tego wyobrażam sobie, że chciałaby zginąć pierwsza, stanąć między nami i uderzeniem. Choć nie był to oczywiście jej wybór, tak by wolała.

Ale czy ja umarłam? Tę mnie, która leży na skraju drogi, z nogą zwisającą do rowu, otacza grupa mężczyzn i kobiet, desperacko obmywających moje ciało i zatykających mi czymś żyły. Leżę naga do pasa, bo sanitariusze rozdarli mi bluzkę. Jedna pierś jest odsłonięta. Zawstydzona odwracam wzrok.

Policjanci zapalili flary i pokazują kierowcom nadjeżdżającym z obu stron, żeby zawrócili, bo droga zamknięta. Uprzejmie podpowiadają inne trasy; boczne drogi, które zaprowadzą podróżnych tam, dokąd chcą dotrzeć.

Ludzie w samochodach z pewnością mają swoje sprawy, ale wielu nie zawraca. Wysiadają z wozów, obejmując się ramionami dla ochrony przed zimnem. Oglądają scenę wypadku. Potem odwracają wzrok, niektórzy płaczą, jedna kobieta wymiotuje w paprocie na skraju drogi. I mimo że nie wiedzą, kim jesteśmy ani co się stało, modlą się za nas. Czuję to.

I również z tego powodu myślę, że umarłam. Poza tym moje ciało wydaje się zupełnie zdrętwiałe, a przecież wystarczy na mnie spojrzeć – na nogę odartą ze skóry i ciała do gołej kości – by stwierdzić, że powinnam wić się z bólu. Do tego nawet nie płaczę, chociaż WIEM, że zaledwie przed chwilą coś niewyobrażalnego stało się z moją rodziną. Jesteśmy jak Humpty Dumpty[2]: wszyscy królewscy konni i dworzanie złożyć nas w całość nie są w stanie.

Właśnie rozmyślam o tym wszystkim, kiedy opatrująca mnie ruda i piegowata sanitariuszka krzyczy:

– Ósemka według skali śpiączki Glasgow. Intubujemy!

Razem z sanitariuszem z wystającą szczęką wsuwają mi do gardła rurkę, przyczepiają do niej worek z gumową gruszką i zaczynają pompować.

– Za ile może być helikopter?

– Dziesięć minut – odpowiada mężczyzna. – Dwadzieścia, żeby wrócić do miasta.

– Musimy ją tam dowieźć w piętnaście, choćbyś miał gnać jak sam diabeł.

Wiem, co myśli sanitariusz. Że w niczym mi to nie pomoże, i muszę się z nim zgodzić. Ale nic nie mówi. Zaciska tylko szczęki. Pakują mnie do karetki; ruda wsiada ze mną z tyłu. Jedną ręką naciska worek, drugą poprawia kroplówkę i przyrządy kontrolne. Potem przygładza lok na moim czole.

– Zostań z nami – prosi.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

[2] Aluzja do postaci upersonifikowanego jajka z popularnej angielskiej rymowanki.

10:12

Dostępne w wersji pełnej

12:19

Dostępne w wersji pełnej

15:47

Dostępne w wersji pełnej

16:39

Dostępne w wersji pełnej

16:47

Dostępne w wersji pełnej

17:40

Dostępne w wersji pełnej

19:13

Dostępne w wersji pełnej

20:12

Dostępne w wersji pełnej

21:06

Dostępne w wersji pełnej

22:40

Dostępne w wersji pełnej

2:48

Dostępne w wersji pełnej

4:57

Dostępne w wersji pełnej

5:42

Dostępne w wersji pełnej

7:16

Dostępne w wersji pełnej

Podziękowania

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału angielskiego If I stay

Copyright © 2009 by Gayle Forman

„Waiting for Vengeance” © by Oswald Five-0, Serenade,

Grinning Idiot Records

© Copyright for the Polish translation by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”,

Warszawa 2010

© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”,

Warszawa 2010

MOTION PICTURE ARTWORK

© 2014 METRO-GOLDWYN-MAYER PICTURES INC.

AND WARNER BROS. ENTERTAINMENT INC.

ALL RIGHTS RESERVED.

Redaktor prowadzący Katarzyna Piętka

Opieka merytoryczna Magdalena Korobkiewicz

Redakcja Renata Kicka

Korekta Roma Sachnowska, Zofia Kozik

Korekta plików po konwersji Irmina Garlej

ISBN 978-83-10-12796-9

Plik wyprodukowany na podstawie Zostań, jeśli kochasz, Warszawa 2014

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.

02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c

tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,

faks 22 643 70 28

e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl