Konrad T. Lewandowski

Saga o kotołaku
KSIN. POCZĄTEK
Fragment

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA

Zajrzyj na strony:

www.nk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku

www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

W przygotowaniu

KSIN DRAPIEŻCA

KSIN SOBOWTÓR

RÓŻANOOKA

KSIN KOCZOWNIK

KSIN NA BAGNACH CZASU

1

POJEDYNEK

Przeciągłe, wibrujące wycie wilkołaka rozległo się gdzieś w głębi mrocznego matecznika.

Śpiew słowika urwał się, ucichły świerszcze. Nawet wiatr zamarł i wszystkie cienie znieruchomiały. Tylko wielki, okrągły księżyc trwał niewzruszony, siejąc mocną złocistą poświatę.

Ksin przystanął na moment i zwrócił głowę w stronę, z której dobiegł go głos. Ocenił odległość. Było blisko. Za blisko.

Ruszył dalej. Długim susem przesadził strumień i biegł, prawie nie dotykając spiczastych traw. Śpieszył się, lecz to nie strach go poganiał. Powodem był Korzeń. Korzeń dla Starej Kobiety, która tak bardzo go potrzebowała. Czuł, że czasu już mało, i dlatego chciał zdążyć. Musiał zdążyć.

Wypadł spomiędzy drzew na niewielką polanę i stanął jak wryty. Instynkt tylko na chwilę wyprzedził wzrok. Teraz zobaczył. Przypadł do ziemi, jeżąc sierść na grzbiecie.

„Jednak nie biegłem dość szybko” – pomyślał, patrząc na kształt, który wynurzył się przed nim.

Wilkołak był zaskoczony – szedł przecież śladem człowieka, już wyobrażał sobie świeżą krew i ciepłe, drgające jeszcze mięso, a tu...

Dwie pary świecących oczu niemo wpatrywały się w siebie: czerwonosine wilkołaka i zielonkawe Ksina.

„Odejdzie czy nie odejdzie?” – zastanawiał się Ksin.

Wilkołak nie odchodził. Nie mógł się zdecydować. Czuł człowieka, a widział kotołaka, i nie pojmował tego. Najwyraźniej był zbyt głodny, aby zważać na zmysł Obecności. Świeżo przekształcony, jeszcze nienasycony drapieżca, równie dziki, co głupi.

Ksinowi obrzydło czekanie. Poderwał się nagle i runął wprost na tamtego. Chciał tylko wolnej drogi, nie zwady. Odbił się i wyprężył jak struna, przelatując wysoko nad łbem wilkołaka.

I to był błąd – nie docenił napastnika. W ułamku sekundy parskająca pianą morda znalazła się tuż pod nim, a obnażone kły wbiły się w jego udo, nieomal wyrywając kawał ciała.

Ksin zwinął się w kłąb i runęli na ziemię, która aż jęknęła od podwójnego ciosu. Drzewa zatrzęsły się od przeraźliwego ryku, który wypełnił cały las.

Zakręcili się w opętańczym tańcu, a strzępy darni i fontanny ziemi rozpryskiwały się na wszystkie strony. Zwarli się ciasno i miotali tak gwałtownie, że Ksin nawet nie usiłował wyciągnąć pazurów. Każda próba uwolnienia łap mogła zakończyć się tylko w jeden sposób – ucieczką wilkołaka wraz z częścią nogi Ksina. Nie miał więc wyjścia, wypuścił trzymany w paszczy Korzeń i ostro skręcając łeb, wgryzł się w krtań napastnika. Wycie zamieniło się w charkotliwy bełkot.

Gdyby miał zęby takie jak te, co wpiły się w niego, byłoby już po walce, ale jego były krótsze i tkwiły w dużo mniejszej paszczy. Jednak zrobiły swoje – wilkołak puścił i w tym samym momencie uczynił to Ksin.

Odskoczyli od siebie.

Ksin prychnął i warknął gardłowo. Odpowiedziało mu tylko chrypienie wilkołaka. Rzucił kilka szybkich spojrzeń – nigdzie nie dostrzegł Korzenia. Nie było czasu na poszukiwania. Kotołak wyprostował się i powoli uniósł ramiona. Napiął mięśnie. Miękkie opuszki rozchyliły się i potężne szpony w księżycowej poświacie rozbłysły jak polerowana stal.

Wilkołak zamilkł, sprężył się i zaszarżował, rozchylając szczęki. Kły przeciw pazurom. Starcie było szybkie jak myśl, ale Ksin był jeszcze szybszy i nie popełnił już błędu. Dwa błyskawiczne, zamaszyste ciosy zerwały napastnikowi z pyska wszystkie mięśnie i ścięgna, odsłaniając nagą kość oraz wrośnięte w nią zęby, które bezsilnie chwyciły powietrze w miejscu, gdzie przed chwilą stał Ksin.

Wilkołak zarył łbem w trawę i przekoziołkował przez plecy. Natychmiast wstał i znów zaatakował, tym razem z wyskoku. Spotkali się w powietrzu.

Skóra na ramieniu kotołaka rozdarła się z trzaskiem, ale dwa jego pazury trafiły wprost w jedno z sino jarzących się ślepi i wyrwały je razem z kawałem kości czaszki.

Jęk wilkołaka w niczym nie przypominał już tego, co Ksin usłyszał na samym początku – teraz była to przeraźliwa skarga upiora. Na wpół oślepiony zaczął się cofać w stronę drzew, ale rozjuszony kotołak nie pozwolił mu uciec. Palący ból w nodze i łapie zaćmił wszystko oprócz pragnienia zemsty.

Wykorzystał zdobytą przewagę i zaszedł wilkołaka od strony wyłupionego oka. Rwał, gryzł i szarpał, czując, jak ciało tamtego ustępuje pod jego szponami. Ogarnęły go zwierzęca radość i uniesienie. Prawdziwa rozkosz mordowania. Jej szczyt nastąpił wtedy, gdy tylne pazury Ksina rozpruły wilkołakowi brzuch i zaplątały się w jelitach. Na krótko, bo te porwały się niczym marne sznureczki.

Nareszcie odstąpił i spojrzał na swoje dzieło. Potwór leżał bez ruchu, nie wydając żadnego dźwięku, ale żył. Moc Onego skupiła się nad nim, ogniskując światło księżyca, które utworzyło wyraźny, oddzielny snop, łączący powaloną bestię ze świecącą wysoko na niebie tarczą.

Ksin podlegał tym samym prawom i wiedział, że oznacza to, iż żadna z ran, które zadał, nie jest tak naprawdę śmiertelna, i chociaż starczyłoby ich do zabicia dziesięciu zwykłych ludzi, to jednak wilkołak ozdrowieje jeszcze tej samej nocy, a potem pójdzie za nim...

I rzeczywiście: wyprute wnętrzności zaczęły się poruszać, początkowo bezładnie, lecz już po chwili, niczym wielkie białe glisty, z powrotem wpełzały do otwartego brzucha. W trawie coś zaszeleściło. Ksin nie musiał patrzeć, aby się upewnić, że to toczy się owo skrwawione oko, wlokąc za sobą odłupany kawałek czaszki.

Nie miał ochoty na nową walkę i wiedział, co powinien zrobić. Podszedł bez pośpiechu i oparł lewą łapę na gardle leżącego. Prawą uderzył mocno. Zwarł pazury, ściskając żebra i mostek jak chrust, w jeden pęczek. Pociągnął. Rozległ się ostry, wielokrotny trzask i chrzęszczące mlaśnięcie. Cisnął na bok wyrwany ochłap, po czym sięgnął po odsłonięte, trzepoczące źródło życia i mocy... Posoka bluzgnęła na boki.

Kotołak podniósł się z sercem pokonanego wroga w łapach i patrzył. Tylko trzy rzeczy mogły pokonać nekrokreatywną moc Onego: srebrny pocisk, miedziane ostrze albo pazury istoty pokrewnej – właśnie takiej jak on.

Rozerwał zdobycz na strzępy niczym kawał szmaty i rozrzucił. Skutek był natychmiastowy. Struga opalizującego światła postrzępiła się i zgasła, a wszelki ruch ustał. Zerknął w dół. Przemiana już się cofnęła. U stóp kotołaka leżał teraz zmasakrowany trup człowieka. Ksin przyjrzał się mu dokładnie: twarzy właściwie nie było, ale dłonie zabitego świadczyły, że musiał to być młody mężczyzna, mniej więcej w jego wieku.

„Rodzina nie odnajdzie go i nie rozpozna – pomyślał. – Nikt nigdy nie dowie się prawdy o nim...”.

Zaniepokojony, ocknął się z zadumy. Stracił zbyt wiele czasu!

Pośpiesznie odszukał Korzeń i pobiegł w noc.

2

PRZYGODA ZA WSZELKĄ CENĘ

Wazon z barwnej karyjskiej porcelany z trzaskiem rozprysł się na ścianie i osypał gradem tęczowych okruchów.

– Zatem mój los został przypieczętowany, czy tak?! – wybuchła piękna Aspaja, córka Kadora, uszlachconego kupca. Jej ojciec był jednym z najbogatszych przedsiębiorców Katimy, stolicy królestwa Suminoru. Dziewczyna obróciła się na pięcie, zamiatając pokój falbanami sutej sukni, chwyciła szkatułkę z zielonych kości morskiego diabła i cisnęła nią o podłogę. Wieczko odpadło, rozsypały się znajdujące się wewnątrz jadeitowe słoiczki z pachnidłami. Jeden z nich rozjuszona Aspaja kopnęła pod łóżko.

– Co chcesz tym osiągnąć, moja panno? – zapytała spokojnie Fija, jej piastunka. – Jak dotąd wystraszyłaś tylko biednego Kasina... – Starsza kobieta pochyliła się i podniosła najeżonego kota, czystej krwi drzewołaza ronijskiego. Zwierzak miał czarne futro w jagodowym odcieniu i wbrew słowom Fii wcale nie wyglądał na wystraszonego, raczej przeciwnie, był gotów przyłączyć się do figli swej pani i też coś strącić lub poszarpać. I tak zresztą od dawna wszelkie szkody spowodowane przez impulsywną Aspaję przypisywano właśnie jemu. A że nikt nie ośmielił się karcić kocura, co najwyżej pan domu sarknął czasem, że trzymanie półdzikich drzewołazów w mieście musi się skończyć potłuczeniem zastawy oraz podartymi firanami. Faktem, że zniszczone przedmioty rzadko nosiły ślady kocich pazurów, nikt się zbytnio nie interesował.

– Och, mój Kasino! – Aspaja chwyciła zwierzaka i wtuliła twarz w jego futro. – Nie gniewasz się na mnie, prawda? Prawda, że nie?

Zwierzak nie miał ochoty na pieszczoty, więc wyrwał się stanowczo i zeskoczył na łóżko. Jeśli suknia miała pozostać cała, lepiej było nie przytrzymywać go na siłę. Tak naprawdę Kasino był w tym domu jedyną istotą, którą traktowała z prawdziwym respektem. W zamian mogła liczyć na codzienną daninę z upolowanych w nocy nietoperzy, wśród których czasem zdarzały się i porońce, co wzbudzało wielkie przerażenie wśród służby. Drzewołazy były rasą kotów ukształtowaną samoistnie na pograniczu Puszczy Upiorów i nie obawiały się pomniejszych tworów Onego. Ponadto znacznie lepiej od zwykłych kotów wyczuwały demony i sygnalizowały ich obecność. To główny powód, dla którego chętnie widziano je w roli strażników pokoi dziecinnych, pomimo szkód, jakie czasem wyrządzały. Oczywiście na pełnej krwi drzewołaza stać było tylko najbogatszych.

Fija uklękła i zaczęła zbierać rozrzucone słoiczki.

– Cóż ci zawiniły pachnidła? – zapytała zrzędliwie. – Bywasz doprawdy nieznośna...

– I jeszcze rozkapryszona, płocha, uparta, złośliwa... – wyliczała na palcach Aspaja. – Tak, wiem, taka właśnie jestem! I chcę taka być! A gdybym nie była dziewicą, to jeszcze mogłabym być namiętna, wyuzdana i rozwiązła!

– Po ślubie będziesz mogła sobie pozwolić, na co tylko zechcesz – odparła piastunka. – Wystarczy, że urodzisz Warikowi dziedzica, a będzie ci wszystko wolno, jak wszystkim wielkim damom.

– Będę się nudzić jak one!

– Wiele na twoim miejscu chciałoby takiej nudy.

– Ale ja nie chcę! Nie zamierzam się nudzić ani nikomu niczego rodzić! A jaki mam wybór?! Albo wyjdę za mąż za kupca, albo zostanę królewską nałożnicą.

– Wciąż jeszcze masz szanse. Król ostatnio przyglądał ci się dłużej niż innym pannom.

– Jednak w końcu wybrał Danezję. I Danezja już chodzi z brzuchem, wielki mi przywilej! Ani myślę jej zazdrościć.

– Zatem czego ty chcesz, moja panno?

– Przygody.

– Stolica zapewnia wiele przygód.

– Ale nie takich! Ja chcę dotknąć istoty życia i śmierci. Chciałabym na własne oczy zobaczyć Zbójeckie Knieje i Puszczę Upiorów, a nie tylko czytać lub słyszeć o nich krwawe opowieści. Chciałabym choć raz w życiu tam trafić...

– Wielu chce stamtąd uciec.

– Wcale nie, ludzie tam żyją! Są osady, miasta...

– I ghule zamiast cmentarzy.

– Chciałabym zobaczyć żywego ghula. Choćby i powąchać.

– Doprawdy dziwne masz pragnienia, moja panno.

– A nawet zobaczyć wampira! – kontynuowała zaperzona Aspaja. – Oczywiście bezpiecznie otoczona silnym męskim ramieniem... Pamiętam, że kiedy Kasino upolował pierwszego porońca, strasznie się wystraszyłam i zarazem poczułam, że lubię strach... To takie mocne, przenikliwe uczucie... Zawsze oszczędzano mi strachu... ja chcę go więcej...

– Głupia jesteś, moja panno!

– Nie taka głupia, by nie wiedzieć, czego chcę. Chcę zobaczyć Rohirrę, zobaczyć potwory! Poczuć ten dreszcz... przygodę...

– Twój ojciec nigdy się na taką podróż nie zgodzi.

– Wiem, nie jestem aż taka głupia. Jednak to właśnie on nauczył mnie, jak się zdobywa to, czego się pragnie.

– Zamierzasz więc uciec z domu, szalona dziewczyno?!

– Dam się porwać.

– Komu?

– Temu młodemu magowi, który ostatnio tak gorliwie zabiegał o protekcję mojego ojca. Wczoraj podczas kolacji bardzo ciekawie opowiadał o potworach. On byłby dla mnie doskonałym przewodnikiem i opiekunem.

– Mówisz o Galionie? Przecież on chce zrobić karierę w stolicy, po to właśnie przyjechał do Katimy i stara się wkraść w łaski twojego ojca. Ktoś taki miałby porwać córkę swojego dobroczyńcy i uciekać z nią jako banita w Zbójeckie Knieje?

– A co, jeśli nie zrobi tej kariery? – rzuciła od niechcenia Aspaja.

– O czym ty mówisz, moje dziecko?

– Byłam dziś rano w gabinecie mojego ojca...

– I co zrobiłaś? – Fija zamarła nad skorupami wazonu, powoli uniosła głowę. Znała dobrze ten ton swojej podopiecznej i wiedziała, czego się po nim spodziewać.

– Posłużyłam się pieczęcią papy. Nikt niczego nie zauważył.

– Co zrobiłaś?! Ale przecież... ale przecież Galion prosił twojego ojca o list polecający do Akademii Magów – przypomniała zaskoczona Fija. – Chciał, aby uznano jego dysertację o jakichś potworach szczególnego rodzaju...

– Odczłowieczeńcach – dopowiedziała Aspaja.

– On sądzi, że ta dysertacja zapewni mu wielkie uznanie i posadę wykładowcy w stołecznej Akademii...

– Ja mam inne plany! – ucięła Aspaja. – Nie potrzebuję żadnego mistrza magii w Katimie, tylko przewodnika w ostępach Rohirry.

– Na Reha, dziecko drogie! Co ty zrobiłaś?!

– Zamieniłam listy.

– Jak to?

– Galion prowadził swoje badania w Bal, mieście na pograniczu Puszczy Upiorów i Zbójeckich Kniei, a swoje spostrzeżenia wysyłał w listach do Katimy, do tutejszego maga Mordara, mistrza z Akademii Magów. Ten udawał jego przyjaciela i mentora, ale odkrycie przypisał sobie.

– Słyszałam o tym – odparła Fija. – Prowincjonalny mag twierdzi, że sławny mistrz ze stolicy ukradł wyniki jego badań nad upiorami. Przyjechał do Katimy, aby dowieść swojego pierwszeństwa, i prosił o wsparcie twojego ojca...

– Który się na to zgodził.

– Ale ty, moja panno, zamieniłaś listy!

– Papa chciał mieć swojego człowieka w Akademii Magów, ja chcę czego innego. Papa nigdy mi niczego nie odmawiał, więc nie powinien się gniewać...

– Naprawdę to zrobiłaś?!

– Dziś wczesnym rankiem. Ojciec ma zwyczaj dyktować listy w nocy, bo, jak mówi, wtedy jest największy spokój i można zebrać myśli. Zapieczętowane pisma czekają do rana, kiedy przychodzi sekretarz Sedik i zajmuje się ich rozsyłaniem. Ja przyszłam trochę wcześniej...

– I...?

– I napisałam, że czcigodny kupiec Kador jest całkowicie przekonany o pierwszeństwie badań mistrza Mordara i prosi o możliwie dyskretne zamknięcie całej tej przykrej sprawy, bez wymieniania nazwiska Kadora. Potem wysłałam jeszcze własny liścik do mistrza Mordara, w którym powiadomiłam go o poparciu mojego ojca i oznajmiłam, że w przyszłości, jak na kupca przystało, dostojny Kador oczekuje odwzajemnienia tej przysługi. W ten sposób papa będzie miał swojego człowieka w Akademii, a ja swojego przewodnika.

– I mówisz mi o tym tak otwarcie, zepsuta dziewczyno?!

– Oczywiście, przecież ty jedziesz ze mną.

– Ja?!

– Ty i Kasino. Nie mogę przecież podróżować bez służącej i ulubionego pupila. Postaram się więc, aby Galion porwał całą naszą trójkę.

– Zaraz pójdę do twojego ojca i wszystko mu opowiem.

– Nie pójdziesz.

– Dlaczego nie, moja panno?

– Bo na początek powiem, że rzuciłaś na mnie czary.

Fija pobladła. Tak ciężkie oskarżenie groziło okrutnym wyrokiem.

– Nie rzuciłam żadnych czarów, niczego mi nie dowiedziesz – powiedziała drżącym głosem. Choć chciała, nie była w stanie ukryć lęku.

– To ty jesteś głupia! – Aspaja tupnęła nogą. – Wiesz dobrze, że wystarczy jedno moje słowo. Przeciw słowu niewolnicy...

– Ty wiesz?

– Wiem. Już dawno temu znalazłam w papierach ojca twój akt własności. Zostałaś kupiona, kiedy byłam mała, i przeznaczona mi do wszelkich usług. Podarowano mi ciebie, a od kiedy skończyłam piętnaście lat, mogę cię sprzedać, komu zechcę.

– Byłam dla ciebie jak matka...

– Nie pochlebiaj sobie. Jesteś tylko gadającym narzędziem, tak napisano na tym papierze.

– Jak możesz...

– Wszystko jest towarem, jak zwykł mawiać mój ojciec. Ty też, a nawet ja. Tylko że ja nie dam się sprzedać żadnemu Warikowi za kilka nowych koncesji. Może potem, jak już wrócę z Rohirry. Być może prędko zacznę tam tęsknić za stołecznym luksusem i rolą klaczy rozpłodowej rodzącej dziedziców. Na razie jednak będzie tak, jak chcę, a chcę przygody! Takiej jak z kart rozbójniczej opowieści, ale prawdziwej!

– Znam cię od maleństwa, od kiedy ledwie zaczęłaś chodzić. Nigdy bym nie sądziła, że potrafisz być tak wyrachowana.

– Jestem córką kupca, więc umiem rachować. Widziałam wiele razy, jak papa kupuje i sprzedaje bele sukna, zwierzęta i ludzi. Największą głupotą jest nie zrobić interesu, kiedy on sam się pcha w twoje ręce, lub powstrzymać się od niego z powodu głupich sentymentów. Tego właśnie nauczył mnie papa.

– Nie poznaję mojej małej dziewczynki...

– Bo ja jestem już kobietą! Kobietą, która wie, czego pragnie. No, może jeszcze nie całkiem kobietą, ale temu można łatwo zaradzić... Galion będzie niepocieszony, kiedy się dowie, że Akademia mu nie uwierzyła i jego kariera w stolicy przepadła z kretesem. Ktoś go wtedy powinien pocieszyć, prawda?

Fija nie zdołała nic na to odpowiedzieć. Tylko stała i patrzyła szeroko otwartymi oczami.

– Pamiętam wszystko, czego mnie uczyłaś – mówiła dalej Aspaja. – Tego, jak powinnam objawiać mężczyźnie moje powaby... Po południu lub wieczorem przyjdzie odpowiedź z Akademii, więc to stanie się dziś w nocy, a o świcie ruszamy... No, nie stój tak! – ponagliła piastunkę i tupnęła nogą. – Zacznij już pakować potrzebne rzeczy. Przecież nie dam się porwać w jednej koszuli! Ale też... – zawahała się – weź nie za wiele rzeczy, żeby Galion nie pomyślał, że wszystko zostało ukartowane... Najlepiej weź biżuterię, ją łatwo będzie sprzedać i kupić potrzebne rzeczy po drodze. No, nie stój tak! Jesteś tu po to, by mi służyć, po nic innego. Bierz się do roboty!

– Tak, pani... – Fija skłoniła się pokornie.

3

WYGRANA ŚMIERĆ

Między drzewami pojawił się zarys chaty. Ksin przyśpieszył. Po chwili las był już za nim. Ogarnął go lęk. Kiedy odchodził, Cienie Śmierci błąkały się jeszcze na skraju zarośli. Teraz podeszły aż pod sam dom. Bezkształtne i nieokreślone, snuły się, polatywały, aby zaraz rozpłynąć się w powietrzu i znowu ukazać. Dopóki trwała pełnia, widział je, później potrafił jedynie odczuć ich obecność, tak samo jak pies przewidujący nieuchronny zgon swego pana. Jednakże ani teraz, ani wcześniej nie było w jego mocy rozproszyć je lub przegonić – istniały tylko jako pewien rodzaj emanacji umierającego.

Starając się nie patrzeć na zawieszony nad drzwiami Znak, chyłkiem przestąpił próg i przypadł do łoża.

Stara Kobieta z wysiłkiem otworzyła oczy.

– Jesteś... – wyszeptała.

Pochylił się do przodu i otworzył pysk. Korzeń spadł na posłanie. Jej dłoń drgnęła, przesunęła się i szukała, aż w końcu palce natrafiły i rozpoznały poskręcany kształt. Uśmiechnęła się słabo.

– Za późno, synku... – Powiedziała to bardzo cicho, ale wyczuł w tych słowach i żal, i ulgę zarazem.

Wcześniej obawiał się tego, ale teraz, gdy ujrzał Cienie, zyskał tę straszną pewność, która napełniła mu duszę rozpaczą. Stara Kobieta osłabła tak bardzo, że nie mogła już sama przyrządzić sobie leku, a jego potężne, lecz niezgrabne łapy nie wykonałyby tej delikatnej czynności. Do chwili, w której odzyskać miał ludzki wygląd, brakowało jeszcze kilku godzin.

Był bezsilny. Położył łeb na skraju posłania i czekał. Nic innego nie mógł zrobić. Cienie Śmierci przeniknęły już przez ściany i tańczyły w izbie.

Ręka Starej Kobiety uniosła się i opadła na jego głowę. Gładziła krótką sierść, muskała uszy. Gdy natrafiła na kosmyk sztywny od zakrzepłej wilkołaczej krwi, znieruchomiała na moment. Potem znów poczuł słabnącą pieszczotę. Zrozumiał, że domyśliła się wszystkiego.

Czas upływał i nic się nie zmieniało, tylko Cienie ocierały się już o niego. Zamknął ślepia, by na nie nie patrzeć.

– Cieszę się, że jesteś przy mnie – usłyszał nagle zupełnie wyraźnie.

Były to jej ostatnie słowa. Dłoń, którą czuł na sobie, opadła bezwładnie. Cofnął się, spojrzał. Stara Kobieta leżała z zamkniętymi oczami i już nie oddychała. Cienie zniknęły.

Gdyby był wilkołakiem, być może zawyłby teraz, lecz on nie umiał nawet ronić łez. Potrafił za to kochać.

Pochylił się i zaczął lizać jej stygnącą rękę. Tę dobrą rękę, którą, choć nigdy nie sprawiła mu bólu, pokrywała sieć głębokich bruzd – starych śladów jego kłów i pazurów.

Siedział tak, odrętwiały ze smutku i żalu, i nawet nie zauważył godzin, które minęły. Dopiero lekki dreszcz, który wstrząsnął jego ciałem, przypomniał mu o tym, co miało stać się za chwilę...

Tępy ból ocknął się gdzieś w głębi mózgu i narastał, pulsując szkarłatem. Rósł, potężniał, nadymał się, rozsadzając czaszkę, i nagle, jak lodowaty piorun, strzelił wzdłuż kręgosłupa.

Ksin wydał zdławiony skowyt i padł, skręcając się w drgawkach. Pysk i łapy ogarnął żywy ogień. Kości gięły się i zwijały jak wiotkie gałązki, a mięśnie puchły i sztywniały na przemian. Zęby cofały się w głąb szczęk, te zaś zmniejszały się w spazmatycznych zrywach. Miał wrażenie, jakby wydzierano mu oczy, miażdżono palce i nogi. Sierść kryła się w rytm Przemiany pod obrzmiałą skórą.

Nareszcie cierpienie przesiliło się i szybko zaczęło słabnąć. Po chwili w miejscach objętych Przemianą pozostało już tylko delikatne mrowienie, które wkrótce znikło. Ksin podniósł się z podłogi i usiadł.

Mógł już tylko płakać...

Ukrył twarz w dłoniach i bezgłośny szloch wstrząsnął jego barkami.

Dopiero dotkliwy chłód poranka kazał mu wreszcie pomyśleć o sobie – był przecież zupełnie nagi.

Wstał i sięgnąwszy po ubranie, które zdjął tuż przed pełnią, zaczął się pośpiesznie ubierać. Gdy skończył, znów spojrzał na ciało Starej Kobiety. Teraz dopiero dotarło do niego, jak bardzo jest samotny.

„Nie ma jej, już nie ma...” – Poraziła go nowa fala smutku. Ostatni raz popatrzył na tę dobrą twarz, ucałował lodowate policzki i okrył ciało.

Rozejrzał się po izbie, znalazł sznur i jeszcze kawał tkaniny. Zabrał się do roboty.

Niebawem leżał przed nim podłużny, nieforemny tłumok.

Stał wyprostowany, jasnowłosy, a jego zielone oczy zapatrzyły się gdzieś, hen, daleko w przeszłość...

– Tak długo była tu przy mnie... była zawsze... – powiedział cicho do siebie. – Jakże to wszystko się zaczęło?

4

KLIENCI KUPCA KADORA

Dom rodu Kadorów uchodził w Katimie za otwarty. Strażnicy przy bramie za dnia wpuszczali na zewnętrzny dziedziniec niemal każdego, kto chciał tam wejść, nawet co schludniejszych żebraków, choć tych odsyłano zaraz na mały dziedziniec kuchenny, gdzie wydawano im resztki jedzenia. Aby dostać coś więcej – monetę, drobną lub grubszą, czy protekcję w jakiejś sprawie, należało w zamian szepnąć zarządcy kilka słów o jakimś ciekawym zdarzeniu w mieście. Temu właśnie służył cały system. Wszelka pożyteczna wiedza miała do tego domu przychodzić sama.

Przybysz z ulicy Kaletniczej, przy której znajdowała się brama na wewnętrzny dziedziniec, mógł wejść, kiedy chciał, niezaczepiany przez odźwiernych, acz nader uważnie przez nich obserwowany, wypocząć w cieniu krużganku, napić się wody z fontanny bijącej pośrodku dziedzińca i po prostu odejść. Tak jednak bywało rzadko. Zdecydowana większość przybywających szukała tu szczęścia i pomocy w interesach. Młodzi kanceliści, nieustannie kręcący się po dziedzińcu, uważnie wysłuchiwali każdego, kto miał im coś do powiedzenia. Przeważnie były to prośby o spotkanie z samym dostojnym Asfijem Kadorem w sprawie niebywale korzystnej dla obu stron transakcji bądź kredytu. Tych ludzi proszono do kantoru na kubek wina z zarządcą kancelarii, który decydował, czy sprawę istotnie warto przedstawić panu domu. W zamian czekała go nagroda lub potrącenie zarobku, jeśli czcigodny Kador uznał, że niepotrzebnie zawracano mu głowę.

Obiecujący klienci, którzy wszakże musieli poczekać na swoją audiencję kilka godzin lub dni, w tym czasie mogli liczyć na kufel piwa, miskę ciepłej strawy i nocleg w izbie czeladnej. Najbardziej obiecujący po udanej rozmowie z panem domu proszeni byli do rodzinnego stołu i na gościnne pokoje, gdzie tytułowano ich już „przyjaciółmi czcigodnego Kadora” i traktowano na równi ze starymi kompanami oraz kontrahentami gospodarza.

Ten obyczaj, zaprowadzony jeszcze przez pradziadka czcigodnego Asfija, od pokoleń sprawdzał się znakomicie, przynosząc maksimum korzyści przy minimum kosztów. Cóż znaczyło bowiem dla niezmiernie bogatego kupca kilka dodatkowych beczek piwa i wina, parę wozów z jadłem czy garść srebrnych drobniaków wobec wiedzy o każdym istotnym ruchu konkurencji? Łapówki i doraźne kupowanie szpiegów wymagały już ciężkich trzosów złota. Dobrowolny donosiciel, przychodzący z nadzieją na komitywę z dostojnym Kadorem, był o wiele tańszy.

Łatwo się zatem domyślić, że na dziedzińcu i w izbach służebnych nieustannie kłębił się tłum wszelkiej maści szarlatanów, wydrwigroszy, wynalazców, naiwnych głupców lub wyrachowanych intrygantów, dających wszem wobec do zrozumienia, że są w posiadaniu niebywałych sekretów ludzkich i boskich, a przy tym pilnie baczących na każde słowo i gest podobnych im wydrwigroszy. Z tej racji wewnętrzny dziedziniec nazywano pospolicie Dziedzińcem Cudów, gdyż doprawdy wiele niezwykłości tu widywano. Codziennymi gośćmi bywali tu złodzieje, szpiedzy wszelkiej maści, szukające klientów prostytutki tudzież zwykli szaleńcy. Wszystkich ich cierpliwie tolerowano, każdej ślepej i kulawej kurze mogło bowiem trafić się cenne ziarno wiedzy, które należało odsiać od plew. Doświadczeni przez wiele lat praktyki słudzy domu Kadora nieomylnie wyławiali z tej ludzkiej mierzwy wszelkie zawieruszone w niej perły prawdy, względnie okruchy pereł, które właściwi ludzie umieli połączyć w całość. I tak codziennie rano najcenniejsze informacje trafiały do uszu spożywającego śniadanie gospodarza.

Inne kupieckie rody, idąc za tym przykładem, stosowały podobną praktykę, ale z racji rozległości swoich koneksji ród Kadorów był w tej mierze niedościgniony. Szeptano, że dostojny Asfij zna nawet zamysły samego króla. Jeśli tak, to pan tego domu korzystał z tej wiedzy dość mądrze i zręcznie, aby nie tylko nie narazić się na gniew monarchy, lecz wręcz przeciwnie – cieszyć się jego nieustannymi łaskami, czego jawny dowód stanowiły głowa mocno trzymająca się na karku i tytuł szlachecki.

Obecny gospodarz, kiedy dwadzieścia lat temu objął swoje dziedzictwo, zmienił nieco zasady wobec nieproszonych gości, polecając, aby ze szczególną atencją traktowano szukających u niego wsparcia magów. Po pierwsze dlatego, że byli to ludzie wykształceni, którzy częściej od innych wiedzieli, co mówią, a po drugie i ważniejsze, zdecydowana większość z nich prędzej czy później robiła znaczące kariery albo co najmniej znajdowała solidne posady w różnych miastach królestwa Suminoru. Potem w razie potrzeby można było przypomnieć im wyświadczone niegdyś dobrodziejstwa lub – w przypadku ludzi o niegodziwie krótkiej pamięci – pokazać stare weksle. Magowie, zwłaszcza ci młodzi, w spodniach przetartych na tyłku od siedzenia w tylnych, niewyściełanych ławach Akademii, notorycznie zadłużający się na czesne i stołeczne rozrywki, byli zdaniem kupca Kadora najlepszą inwestycją, i tej instrukcji pilnie trzymali się wszyscy jego oficjaliści.

Dlatego właśnie przybywający z głębokiego południa, a dokładniej z zapadłej mieściny Bal, młody Galion Latro, absolwent podrzędnej Akademii Magów w Deremie (nie wykładano tam magii wysokiej, a jedynie przydatną stacjonującemu w tym mieście wojsku półmagię leczniczą i nawigacyjną), przeżył wielkie zaskoczenie, przekroczywszy po raz pierwszy w życiu bramę stolicy. Na Dziedziniec Cudów trafił, ma się rozumieć, idąc za radą przypadkowo spotkanego na ulicy żebraka. Liczył na jakiś posiłek, może kilka noclegów, a został potraktowany jak zaginiony syn, który oto właśnie się odnalazł.

Zaledwie rozpoznano przybrudzone podróżnym kurzem insygnia jego profesji, natychmiast podbiegł do Galiona jeden z niższych sług kupca, prosząc na kubek wina i pytając, czy przybysz nie jest głodny. Był, a więc niezwłocznie zaprowadzono go do kuchni na obfity posiłek z trzech dań. Kiedy młody mag kończył jeść, przysiadł się do niego niebywale serdeczny zarządca z dzbanem wina, grzecznie wypytując wędrowca o stan dróg, pochodzenie oraz plany w stolicy. Wiadomość, że Galion zarabia na życie jako prowincjonalny aptekarz, została przyjęta z uznaniem należnym uczciwej profesji, a fakt, że prowadzi on studia nad naturą tworów Onego – z entuzjazmem i szacunkiem.

W niespełna dwie godziny syty i nieco podpity Galion nabrał głębokiego przekonania, że jest wybrańcem losu. Kiedy zaś wkrótce okazało się, że pan tego domu słyszał już o jego dokonaniach i zaprasza na rodzinną kolację, młody mag był już całkowicie pewien, że wszystkie jego życiowe kłopoty skończyły się raz na zawsze.

Tak oto Galion poznał osobiście kupca Kadora, jego dostojne małżonki Kasnę i Frizis oraz piękną córkę Aspaję. Działo się to osiem dni przed rozmową Aspai z jej piastunką.

Galion nie był jedynym magiem korzystającym z gościny w domu Kadora. Drugi wędrowny kuglarz – iluzjonista, niejaki Tagero, przybył parę dni wcześniej z północnego wybrzeża, ale jego nie traktowano z taką atencją, a właściwie ledwie go zauważano. Nic dziwnego, obu magów oceniano bowiem stosownie do ich ambicji. Galion marzył o katedrze wykładowcy w stołecznej Akademii, zatem mądrze było widzieć w nim jej przyszłego rektora i tak się doń odnosić. Może nieco na wyrost, ale długoterminowe inwestycje mają swoje prawa. Tagero natomiast pragnął jedynie za niewygórowaną opłatę zabawić „dostojnych państwa” swoimi magicznymi sztuczkami. Umożliwiono mu to już pierwszego wieczora, po czym jego umiejętności uznano za warte jednej sztuki złota oraz powtórnego pokazu dla znaczniejszych gości. Okazja trafiła się dwa dni później, podczas prywatnego przyjęcia dla wspólników gospodarza. Ponieważ Tagero był dość rozsądny, aby nie pokazywać tych samych iluzji, a nawet zademonstrował kilka lepszych, tym razem zarobił trzy sztuki złota i rzuconą mimochodem opinię pana domu, iż „ten człowiek może się jeszcze przydać”. Do czego, czcigodny Kador nie sprecyzował, ale sumienny zarządca niezwłocznie przeniósł Tagera do nieco lepszej izby gościnnej, z dostępem do domowego ogrodu, co miało istotne znaczenie dla dalszego biegu wydarzeń.

Tym sposobem Tagero stał się stałym, acz podrzędnym rezydentem domu Kadora. Zapewniono mu przyzwoity wikt i kąt do spania, w zamian zaś w każdej chwili musiał być gotów do świadczenia usług. Małżonki gospodarza poprosiły go jeszcze, aby uświetnił ich wytworny podwieczorek z przyjaciółkami z miasta, po czym o kuglarzu Tagerze najwyraźniej zapomniano. Prędko wtopił się on w gromadę podobnych mu typów kłębiących się na Dziedzińcu Cudów, patrzących z obawą i zazdrością na konkurentów do pańskich łask oraz czekających bez końca na swoją wielką szansę.

Tagero wszakże się jej doczekał.

Prawdę mówiąc, myślał już o odejściu i poszukaniu szczęścia gdzie indziej. Powodem była zazdrość o Galiona, który ledwie przybył, a natychmiast zyskał patronat gospodarza, o jakim marzyli w dzień i w nocy wszyscy hołysze z Dziedzińca Cudów. Tagero z początku nie wiedział, dlaczego konkurentowi się tak poszczęściło. Przypuszczał, że zdecydowała męska uroda i postawa Galiona, który mógł się poszczycić posturą królewskiego legionisty i zapewne znacznie lepiej prezentowałby się w zbroi niż w szatach uczonego. To chudy, przygarbiony Tagero, wyglądający na zabiedzonego gryzipiórka, zdecydowanie lepiej pasował do wyobrażeń o stołecznych akademikach żyjących w wiecznym kurzu manuskryptów, rozprawiających o niedoszłych zaklęciach i ślepnących po czterdziestce.

Kiedy zaś Tagero usłyszał o ambitnych planach Galiona, ze złości długo pluł sobie w brodę. Cóż, zaproponował lichy towar, więc licho mu zań zapłacono. Sam sobie był winien.

Dręczony zazdrością kuglarz nie próbował w żaden sposób zbliżyć się do szczęśliwszego konkurenta. Planował opuścić dom Kadora, zwłaszcza że to elokwentny Galion, z zapałem rozprawiający o potworach Rohirry, był teraz główną atrakcją kolacji przy pańskim stole.

* * *

Pasją Galiona byli odczłowieczeńcy – fascynujący swoim okrucieństwem, ale mało znany gatunek tworów Onego. Istoty owe, kryjące się w lasach pomiędzy Puszczą Upiorów a Zbójeckimi Kniejami, jawiły się jako forma pośrednia pomiędzy ludźmi i potworami. Potwierdzenie tego wymagało dokładniejszych badań, którym właśnie, z niewątpliwym sukcesem, poświęcił się młody mag i aptekarz z Bal.

Otóż Galion odrzucał pospolity pogląd, że odczłowieczeńcy to pół ludzie, pół potwory, gdyż jego zdaniem jako zwyrodniali psychopaci już nie byli ludźmi, jeszcze zaś nie stali się tworami Onego. W większości należeli niegdyś do band zbójeckich, ale zostali wygnani przez własnych kamratów – za bunt wobec herszta albo stwarzanie zagrożenia dla towarzyszy. Nawet w najbardziej zdegenerowanej bandzie opryszków muszą bowiem być zachowane podstawowe zasady społeczne, takie jak posłuszeństwo wobec przywódcy i lojalność wobec kompanów, tymczasem odczłowieczeńcy nie są do tego zdolni, a ich postępowaniem kierują paranoiczne kaprysy.

Galion odkrył, że przekształcenie w odczłowieczeńca następuje pod wpływem długotrwałego oddziaływania mocy Onego na umysły ludzi prymitywnych, pozbawionych zahamowań moralnych, pragnących jedynie zaspokajać własne zachcianki.

Bandyci ze Zbójeckich Kniei żyli krótko – z reguły po kilku latach ginęli w walce lub na szafocie – a ci, którzy zdołali przetrwać dłużej, zwykle przeobrażali się w końcu w odczłowieczeńców. Przed takim losem, jak się okazało, chroniło posiadanie kodeksu honorowego, choćby najdziwniejszego, byle przestrzeganego.

Rozbójnicy ze Zbójeckich Kniei zwykle zabijali kamratów, u których zaczynali dostrzegać pierwsze objawy odczłowieczenia. Czasem jednak, gdy zdegenerowanie osobowości nie było jeszcze zbyt zaawansowane, poprzestawali na wygnaniu delikwenta z bandy. Z dala od ludzi, w całkowitej samotności, proces odczłowieczenia pogłębiał się i przebiegał coraz szybciej. Następowała całkowita utrata resztek uczuć wyższych, po czym zanikał instynkt samozachowawczy. Doprowadzało to w końcu do śmierci odczłowieczeńca, który popełniał samobójstwo, ginął w wypadku lub rozszarpany przez dzikie zwierzęta.

Odczłowieczeńcy tracili też życie w morderczych starciach z podobnymi sobie, gdyż ani ból, ani rany nie były w stanie skłonić przeciwników do zaprzestania walki. Nierzadko przypadkowi świadkowie mieli okazję widzieć sczepione ze sobą ciała, częstokroć już w agonii, ale wciąż jeszcze próbujące walczyć.

Z powodu skłonności do samozagłady odczłowieczeńcy nie stanowili dużego zagrożenia dla mieszkańców Zbójeckich Kniei, pomijając samotnych wędrowców i dzieci, które odeszły zbyt daleko od domu. Dopiero po śmierci odczłowieczeniec przekształcał się w śmiertelnie groźnego typowego potwora Onego, żywego trupa lub wilkołaka, którego wytropienie i zabicie rzadko kończyło się bez ofiar.

Młody Galion, wykazując wielką odwagę, zdołał obalić szereg przesądów oraz potwierdzić niezbitymi dowodami, że zanim nastąpi śmierć i Przemiana, odczłowieczeńcy nie mają zdolności przekształcania ciała, nie posiadają zmysłu Obecności ani nadnaturalnej siły i szybkości.

Tymi teoriami zyskał uznanie gospodarza oraz zaimponował paniom domu podczas pierwszej rodzinnej kolacji, na którą go zaproszono. Zachęcony okazywanym mu podziwem i przekonany, że oto przekracza próg wielkiej kariery w stolicy, podekscytowany Galion z wielkim zapałem czytał zgromadzonym przy stole rękopis swego wiekopomnego, jak mniemał, traktatu:

Odczłowieczeńcy wykazują pewne cechy i odruchy potworów, jak skłonność do gryzienia i rozszarpywania ofiar gołymi rękami. Są też wyraźnie szybsi i silniejsi od normalnego człowieka, mają zwiększoną odporność na ciosy, prawie nie odczuwają bólu i zmęczenia, a ich rany goją się szybciej i nigdy nie ulegają zakażeniu. Zabija ich wykrwawienie się albo odrąbanie głowy, przy czym głowa odczłowieczeńca przez wiele godzin po odcięciu zachowuje zdolność kąsania, po czym ostatecznie przekształca się w pająkołaka, to znaczy z jej szyi wyrastają pajęcze nogi i rozpoczyna ona żywot tworu Onego. Pierwszej nocy po wykrwawieniu z martwych powstaje żywy trup.

Odczłowieczeniec, który nie został zabity od razu, szybko dochodzi do siebie. Jego decydującym atutem w walce jest całkowity brak zdolności odczuwania strachu. Potrafi przy tym być bardzo przebiegły, nigdy się nie waha, nie można go odstraszyć ani z nim pertraktować. Dostanie się w jego ręce oznacza wyjątkowo okrutną śmierć, rodem z sennego koszmaru.

Zabity odczłowieczeniec przekształca się w potwora w czasie od godziny do trzech dni. Jeśli nie zastosuje się magicznych zabezpieczeń, Przemiana jest nieuchronna, a jej rezultat zależy od rodzaju śmierci. Na przykład utopienie powoduje powstanie utopca, poćwiartowanie – pająkołaka, zagłodzenie – wampira, zagryzienie przez wilki lub psy – wilkołaka, ukąszenie węża – wężołaka, a popiół ze spalonego ciała przybiera postać spaleńca. W strzygi przekształcają się odczłowieczone kobiety, które używały węży, aby zaspokoić się seksualnie. Wszyscy odczłowieczeńcy bez wyjątku są maniakami seksualnymi o bardzo wysokim libido. Rozmaite formy zoofilii i nekrofilii stanowią wśród odczłowieczeńców praktyki najbardziej niewinne, jeżeli można tu użyć tego słowa. W większości przypadków ich zachowania seksualne są trudne do opisania i nazwania, na przykład często spotykaną formą aberracji płciowej jest gwałt dokonywany w miejscu ran kłutych...

Wspomnijmy tu mimochodem, że piękna Aspaja, słuchając tych fragmentów opowieści Galiona, zaczęła się ekscytować i rumienić tak bardzo, że natychmiast odesłano ją do jej panieńskich komnat.

Młody mag nie zwrócił na nią uwagi. Po chwilowej przerwie spowodowanej zamieszaniem przy stole kontynuował z poprzednią pasją:

Chociaż odczłowieczeńcy nigdy na nic nie chorują, często są jednak nosicielami wielu groźnych i wstydliwych chorób, zatem szanse wyleczenia zakażonych przez nich ran są niewielkie. Ponadto ofiary odczłowieczeńców, nawet jeśli przeżyją bezpośredni atak, doznają tak wielkich urazów psychicznych, że rozwijają się u nich bardzo silne stany lękowe i depresyjne, prowadzące z czasem do samobójstwa, a niekiedy też odczłowieczenia...

Tak więc wiedza Galiona była rzeczywiście ciekawa i poruszająca. Jedyny błąd, jaki ów młody mag popełnił, polegał na obdarzeniu nadmiernym zaufaniem i wiarą w naukową uczciwość autorytetów ze stolicy, zwłaszcza mistrza Mordara, którego powiadamiał na bieżąco o postępie swych badań, nie mając pojęcia, że ten całkiem serio liczy, iż młody zapaleniec zginie od kłów i szponów tworów Onego, zanim zdąży ogłosić autorstwo swoich odkryć. Młody mag okazał się wystarczająco sprytny, by przeżyć wśród potworów, ale nie dość chytry, by poradzić sobie z kolegami po fachu.

Cóż, nie każdy jest doskonały, jednak talentu i ambicji Galionowi odmówić nie było można. Jak z tak dobrze zapowiadającym się młodym uczonym mógł równać się domokrążny iluzjonista, którego szczytowe osiągnięcie polegało na przedstawieniu wizji dna morza w rejonie Archipelagów Południowych? Czyż bajecznie kolorowe rybki i ukwiały mogły zapewnić dreszcz podniecenia porównywalny z relacją z pierwszej ręki o upiorach Rohirry?

Nigdy wcześniej Tagero nie czuł się bardziej upokorzonym nieudacznikiem, choć z Galionem nie zamienił ani słowa. Ze wstydem schodził mu z drogi, ale wciąż zwlekał z decyzją o odejściu z domu kupca, desperacko licząc na uśmiech losu. I, o dziwo, to szczęście uśmiechnęło się do niego ustami córki gospodarza.

Aspaja bowiem właśnie Tagera wysłała z listem do mistrza Mordara – listem, którym wbijała ostatni gwoźdź do trumny niedoszłej błyskotliwej kariery naiwnego Galiona. Panna zwróciła uwagę na ponurego chudzielca snującego się po przydomowym ogrodzie, ponieważ wiedziała dobrze, że każdy inny, bardziej zasiedziały rezydent domu Kadora prędko zdradziłby jej sekret ojcu za parę nędznych srebrników. Wybrała więc osamotnionego przybłędę, co do którego mogła mieć prawie całkowitą pewność, że nie zdążył jeszcze dołączyć do żadnej z koterii. Obcego, któremu zewsząd odmawiano zaufania, a nie szczędzono jedynie fałszywej przyjaźni. Ponadto Tagero był magiem, więc jednak kimś wyrastającym ponad zwykły plebs, a jako mag, choćby najpośledniejszej rangi, mógł łatwo wejść w mury Akademii. Człowiek każdej innej profesji miałby z tym trudności, musiałby tłumaczyć się, po co, z czym i do kogo.

Plan Aspai się powiódł, w każdym razie o tyle, że list trafił do adresata, a żaden donos o tym zdarzeniu nie dotarł do uszu jej ojca. Kupiecka córka nie doceniła jednak przebiegłości swego posłańca, który bynajmniej nie zamierzał krępować się zasadą tajemnicy korespondencji. Zaledwie dom Kadora zniknął za rogiem ulicy, drobne, acz finezyjne zaklęcie sprawiło, że pieczęć Aspai, w żaden sposób niezabezpieczona przed takim magicznym przypadkiem, odskoczyła od listu. Tagero przeczytał posłanie i zrozumiał, że jego znacznie szczęśliwszemu konkurentowi właśnie powinęła się noga, a on sam stał się posiadaczem nadzwyczaj cennej wiedzy.

Powstało zatem pytanie, jak najlepiej wykorzystać tę jakże sprzyjającą okoliczność.

Sprzedanie zdobytej informacji według stawek obowiązujących na Dziedzińcu Cudów, które Tagero zdążył już dobrze poznać, nie wydawało się zbyt korzystne. Lwią część nagrody zgarnie pośrednik, a nielojalny posłaniec nie będzie już mile widziany, nie tylko przez pannę Aspaję. Co więcej, na pewno prędko znajdą się chętni, by wkraść się w łaski dziedziczki za pomocą sztyletu wbitego między żebra zdrajcy. A więc jaki byłby lepszy pomysł? Najmądrzej poczekać, co z tej intrygi wyniknie, i mieć oczy szeroko otwarte. Wtedy korzyści mogą okazać się stokrotne...

Zatem za sprawą kolejnego zaklęcia pieczęć wróciła na swoje miejsce, a Tagero niezwłocznie dostarczył list adresatowi, zadowalając się na razie zwyczajową odprawą. Potem wrócił do domu kupca i zbliżywszy się mimochodem do spacerującej po ogrodzie Aspai, szepnął jej: „Sługa uniżony wypełnił swoją misję”.

Panna bez słowa upuściła w trawę złotą monetę i odeszła na pokoje.

5

IMIĘ

Znalazła go dawno temu. Podrzutka, paromiesięczne niemowlę – tak mu przynajmniej powiedziała. Twierdziła, że nie wie, czyim był dzieckiem i dlaczego tak go potraktowano. Leżał porzucony na jakimś pustkowiu, przygwożdżony do ziemi trzema osikowymi kołkami. Oprawcy przesadzili – do zabicia całkowicie wystarczyłby jeden, ale wbity w serce. Te trzy akurat je ominęły i jego kocia żywotność skorzystała z tej szansy.

Kobieta uwolniła dziecko, opatrzyła rany, po których nie został żaden ślad, i nakarmiła. Szybko wyzdrowiał. Musiała domyślać się, kim jest, a jednak którejś nocy, gdy mały, gaworzący na swoim posłaniu bobas zamienił się w szalejącego potworka, dała się zaskoczyć. Zlekceważyła Przemianę, nie podejrzewając, jak potężna siła i nienawiść wstąpiły w jego malutkie ciałko. Rzucił się na nią, opętany morderczym szałem. Walczyli długo. Ona robiła wszystko, aby go nie skrzywdzić, on chciał tylko zabić. Bardzo ją wtedy pokaleczył, zwłaszcza ręce. Na drugi dzień, gdy ona płakała z bólu, on jak zwykle krzykiem domagał się mleka.

Nie zemściła się ani go nie ukarała. Wciąż pielęgnowała malca najlepiej, jak tylko umiała. Stała się jedynie ostrożniejsza, kiedy nadchodziła pełnia. Jednak nawet wtedy nie próbowała go wiązać czy zamykać. Przeciwnie, raczej sama uciekała i ukrywała się, dając mu całkowitą swobodę. Nie zagrażało to nikomu, gdyż najbliższe osady dzieliło od nich wiele dni drogi.

Nigdy się nie dowiedział, dlaczego przybyła na to przerażające pustkowie. Nie była czarownicą, prostą wieśniaczką też nie. Prosiła go, aby nie pytał, więc uszanował jej wolę. Wiedział tylko, że wspomnienia sprawiają jej wielki ból.

Pierwsze lata przebiegały tak samo; był zdrowym, roześmianym chłopczykiem, uwielbiającym bawić się i biegać. Czasami tylko, zwykle na kilka bezchmurnych nocy w miesiącu, stawał się krwiożerczym upiorem. Wtedy to z całą bezwzględnością polował na tę, którą za dnia nazywał mamusią. Gdyby nie Znak wiszący teraz nad drzwiami, z pewnością by ją dopadł i pożarł.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

6

KIPIĄCE EMOCJE

Dostępne w wersji pełnej

7

DZIEWCZYNA

Dostępne w wersji pełnej

8

UCIECZKA

Dostępne w wersji pełnej

9

CZYM SIĘ STAJESZ?!

Dostępne w wersji pełnej

10

TRÓJKA WYRZUTKÓW

Dostępne w wersji pełnej

11

ODDAJ JĄ!

Dostępne w wersji pełnej

12

SAMOZWAŃCZY TĘPICIEL

Dostępne w wersji pełnej

13

WŁADCZYNI DEMONÓW

Dostępne w wersji pełnej

14

MARZENIA I SZPONY

Dostępne w wersji pełnej

15

OGIEŃ NA STARYCH KRESACH

Dostępne w wersji pełnej

16

ROHIRRYJSKIE POBOJOWISKO

Dostępne w wersji pełnej

17

RODMIN

Dostępne w wersji pełnej

18

SZEREG NIEPOROZUMIEŃ

Dostępne w wersji pełnej

19

CMENTARNE ZJAWY

Dostępne w wersji pełnej

20

MATKA

Dostępne w wersji pełnej

21

NEGOCJACJE

Dostępne w wersji pełnej

22

POCAŁUNEK

Dostępne w wersji pełnej

23

CZAS PRZEZNACZENIA

Dostępne w wersji pełnej

24

PUSZCZA UPIORÓW

Dostępne w wersji pełnej

25

KAMIENNY UMYSŁ

Dostępne w wersji pełnej

BESTIARIUSZ

Dostępne w wersji pełnej

© Copyright by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2014

Text © copyright by Konrad T. Lewandowski, 2014

Ilustracje na okładce Kerem Beyit

Projekt okładki Marta Weronika Żurawska-Zaręba

Redakcja Sylwia Sandowska-Dobija

Korekta Agnieszka Rybczak-Pawlicka, Ewa Mościcka, Katarzyna Sobiepanek-Szczęsna

Korekta plików po konwersji Irmina Garlej

ISBN 978-83-10-12826-3

Plik wyprodukowany na podstawie Ksin. Początek, Warszawa 2014

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.

02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c

tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,

faks 22 643 70 28

e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl