Zatoka latarnii Fragment

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Zajrzyj na strony:

Dedykacja

„The Times” - notka z gazety

Prolog

1 - 2011

2

3

4 - 1901

5

6

7

8

9 - 2011

10

11

12 - 1901

13

14

15

16

17 - 2011

18

19 - 1901

20

21

22

23

24

25

26 - 2011

27

28 - 1901

29

30

31 - 2011

32 - 2012

33 - 1902

Podziękowania

Reklama

Strona redakcyjna

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Zajrzyj na strony:

www.nk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku
www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

Przeczytaj również inne książki tego autora
http://nk.com.pl/kimberley-freeman/451/pisarz.html

Dla Mary-Rose. Nasze tajemnice na zawsze pozostaną tajemnicami.

„The Times”

Brisbane, maj 1901

Przyjmuje się, że wszystkie dwadzieścia dwie osoby podróżujące na pokładzie żaglowca Aurora zginęły w czasie huraganu u wschodnich wybrzeży Australii. Wśród pasażerów znajdował się pan Arthur Winterbourne, pierworodny syn śp. lorda Winterbourne’a, londyńskiego jubilera. Pan Winterbourne i jego małżonka wieźli dar od Jej Królewskiej Mości królowej Wiktorii dla nowo utworzonego parlamentu australijskiego. Z naszych doniesień wynika, że darem tym była bezcenna buława, ceremonialna maczuga wykonana ze złota i wysadzana klejnotami. Pan Percy Winterbourne, drugi syn lorda, wybiera się do Australii na poszukiwanie zguby.

PROLOG

Biała skóra kobiety lśni w ostrym słońcu. Mokra jasnoniebieska suknia przylega do kostek. Niebo przyprawia o ból oczu, zupełnie jakby przez jego błękit można było zajrzeć w otchłań kosmosu. Piasek skrzypi pod bosymi stopami. Buty pochłonęło morze. Podobnie jak inne przedmioty i męża. Wszystko przepadło w odmętach zimnej, ciemnej, słonej wody. Wszystko oprócz kufra, który kobieta ciągnie za sobą po piasku.

Krok za krokiem. Kobieta nie widziała ludzkiej twarzy od momentu, kiedy uścisk jej męża zelżał, a on sam zniknął gdzieś między statkiem a szalupą ratunkową. Wyglądał niemal na zaskoczonego.

Ręce bolą od ciężaru kufra, ale kobieta wie, że go nie porzuci, póki starczy jej tchu w piersiach. W środku znajduje się coś tak cennego, że na samą myśl o utracie kufra serce kobiety ściska ból. Przez cały czas morze ryczy i cofa się, ryczy i cofa się. Na początku ten dźwięk koił, ale teraz zaczyna irytować. Kobieta marzy o ciszy. Chce spokojnie zastanowić się nad tym, co się wydarzyło, nad tym, co straciła, i nad tym, co właściwie powinna teraz zrobić.

1

2011

Libby siedziała w jednej z ostatnich ławek małego kościółka parafialnego, opłakując mężczyznę, którego kochała przez dwanaście lat. Nikt z osiemdziesięciorga obecnych nie uścisnął jej dłoni ani nie posłał smutnego uśmiechu. Nikt nie wiedział nawet, kim jest, a jeśli wiedział – nie dał tego po sobie poznać.

W pewnym sensie była to duża ulga. Przynajmniej obyło się bez ukradkowych spojrzeń, szeptów czy oziębłych gestów ze strony pozostałych żałobników. Jednak ta anonimowość potwierdzała smutną, paskudną prawdę. Nikt nie wiedział, że mężczyzna, którego dziś żegnano – mężczyzna, którego silne ciało i fenomenalną żywotność wciśnięto jakimś sposobem w ciasne pudło stojące przed ołtarzem – był najważniejszym człowiekiem w jej życiu. Pięćdziesięcioośmioletni Mark Winterbourne zmarł z powodu pękniętego tętniaka. Opłakiwała go rodzina: żona Emily i ich dwie dorosłe córki.

Libby nie wiedziała, czy istnieją jakieś specjalne wytyczne dla tajnych kochanków zmarłych osób, ale założyła, że powinna usiąść w tylnej ławce, z sercem bolącym, jakby miało się rozpaść na kawałki, i opanować impuls, który nakazywał jej wstać i krzyknąć: „Ale nikt z was nie kochał go tak bardzo jak ja!”.

W jej własne urodziny. Czterdzieste urodziny.

Po raz kolejny dyskretnie otarła chusteczką załzawione oczy. W kościele było zimno. Na zewnątrz ziemię wciąż pokrywał lutowy śnieg. Libby trzęsła się w żakiecie. Jej strój nie zyskałby uznania w oczach Marka, który nie lubił, kiedy nosiła się zbyt elegancko. Twierdził, że Libby za dużo czasu spędza w towarzystwie ludzi w garniturach. Najbardziej podobała mu się w dżinsach i luźnych sukienkach lub naga. Gdy rano przed pogrzebem wkładała żakiet, żeby nie odstawać od nienagannie odzianych żałobników, przypomniała sobie dzień, kiedy po raz ostatni tak się ubrała. Mark powiedział wtedy:

– Gdzie jest ta koronkowa bluzka, która tak mi się podoba? Włóż lepiej ją zamiast żakietu.

Świadomość, że Mark już nigdy nie skrytykuje jej stroju, sprawiła, że Libby poczuła się jak uderzona obuchem w głowę. Już nigdy, przenigdy Mark się do niej nie odezwie. Już nigdy nie zmruży oczu w uśmiechu. Nigdy nie weźmie jej za rękę, nie przywrze wargami do jej ust, nie przytuli jej…

Od powstrzymywanego szlochu Libby piekła skóra na głowie. Jak by to wyglądało, gdyby nieznana kobieta w tylnej ławce rozpłakała się i zdradziła tajemnicę skrywaną od tak dawna? Mark postawił sprawę jasno: jego żona i córki nie mogą cierpieć. W niczym nie zawiniły, nie zasługują na ból. Mark i Libby muszą wziąć cały ciężar na własne barki. A ciężar był naprawdę straszny: dwanaście lat wyczerpującego tańca kwitnącej nadziei i oślepiającego poczucia winy.

Zaczęły się mowy żałobne. Libby słuchała ich przez chwilę, ale szybko uznała, że żaden z opisów nie pasuje do jej Marka. Zamknęła więc oczy i ułożyła w myślach własną mowę, którą wygłosiłaby, gdyby to było możliwe.

„Mark Winterbourne zmarł jako pięćdziesięcioośmiolatek, ale nie myślcie, że był typowym mężczyzną w średnim wieku. Wysoki i w dobrej formie, miał gęste włosy, płaski brzuch i twarde uda, świadczące o zdrowym stylu życia i miłości do biegów długodystansowych. Był inteligentny, dowcipny i pełen determinacji. Nigdy nie zwalniał tempa. Pokonał chorobę z dzieciństwa i dysleksję, jako piętnastolatek poradził sobie po śmierci ojca. Spędziliśmy razem wiele cudownych, choć potajemnych i skradzionych chwil. Nawet po dwunastu latach Mark zapierał mi dech w piersiach. Był wspaniałomyślny, uroczy i miły. Bardzo miły. Najmilszy człowiek, jakiego w życiu spotkałam”.

Gorące łzy wypłynęły spod zaciśniętych powiek Libby i stoczyły się po policzkach. Otworzyła oczy, by zobaczyć, jak w pierwszej ławce żona Marka pochyla głowę, chowa twarz w dłoniach i szlocha. Ksiądz podszedł do niej i objął ją ramieniem. Libby poczuła kłujący wyrzut sumienia. Nie powinna była tu przychodzić.

Pociąg, którym wracała przez kanał La Manche do Paryża, był prawie pusty, więc Libby położyła torbę na siedzeniu obok i oparła na niej głowę. Dopiero teraz otwierała się przed nią wielka pustka. Mark został pochowany; granicę między dawnym i nowym życiem znaczyły dwa metry ziemi. Libby próbowała nie myśleć o tym wszystkim, czego nie zrobiła razem z Markiem, o tym, czego on chciał, a na co ona się nie zgadzała. O sprawach, z którymi będzie musiała się zmierzyć w pojedynkę, bo została sama. Dotarło do niej, jak kruche jest życie. Pociąg się kołysał i podskakiwał, a Libby oddychała głęboko. Wdech, wydech, skupienie. Jak krótko każdy oddech mieszkał w jej ciepłym ciele.

– Claudette chce cię widzieć.

Libby podniosła wzrok. Dopiero co zdjęła szalik i odwiesiła torebkę na krzesło. W firmie Pierre-Louis Design nijakość boksów dla pracowników dorównywała jaskrawości ścian recepcji. Libby całymi dniami pracowała przed wielkim monitorem swojego maca, projektując lśniące katalogi biżuterii i mody, a otaczały ją szare meble i beżowe ścianki. Cały budynek przechodził stopniowo przemeblowanie, ale zmiany nigdy nie dotarły do jej stanowiska.

– Czemu Claudette chce mnie widzieć?

Monique, sekretarka szefowej, zamrugała zaskoczona.

– Nie wiem, ale powiedziała, że mam cię złapać, jak tylko przyjdziesz.

Libby westchnęła. Wystarczająco trudno było wstać z łóżka w małym mieszkaniu w Levallois. Nie mogła uwierzyć, jak ciężkie stały się jej ręce i nogi. Po śmierci Marka udało jej się wziąć pięć dni urlopu. Wytłumaczyła się chorobą i w pewnym sensie faktycznie była to choroba. Ból wypełniający całe ciało. Ale ten ból nie ustępował, a ona nie miała sił, żeby pracować.

– No dobrze – powiedziała. – Już idę.

Kiedy dwadzieścia lat wcześniej przyjechała do Paryża, jej francuski był kulawy i bardzo szkolny. Teraz posługiwała się nim płynnie, potrafiła myśleć po francusku, ale brakowało jej angielskiego. Tęskniła za niuansami znaczeń licznych synonimów, za układaniem długich ciągów przymiotników i wciąż miała momenty zawahania, kiedy musiała powiedzieć coś po francusku w stanie wzburzenia. Claudette, jej szefowa, słynęła z umiejętności wyprowadzania pracowników z równowagi, więc Libby miała się na baczności.

Gabinet Claudette mieścił się w pokoju z oknami sięgającymi od podłogi do sufitu, przez które można było całymi dniami oglądać Sekwanę, gdyby ktoś miał na to ochotę. Jednak Claudette celowo przestawiła biurko tak, żeby siedzieć plecami do okien. Od kiedy przed ośmioma miesiącami została szefową, wprowadziła tę jedyną, lecz jakże wymowną zmianę. Nie chciała marnować czasu na wyglądanie przez okno, a swobodna atmosfera, którą Libby tak kiedyś lubiła w pracy, po prostu zniknęła.

– O, Libby – powiedziała Claudette, wskazując dłonią krzesło przy swoim biurku. – Usiądź. Musimy porozmawiać.

Libby usiadła i zdała sobie sprawę, że serce wali jej w piersi. Spróbowała wziąć głęboki wdech, ale tak dyskretnie, by nie zwróciło to uwagi szefowej. Założyła nogę na nogę i czekała. Tymczasem Claudette wbijała w nią lodowate spojrzenie błękitnych oczu. Przez otwarte okno słychać było odgłosy ruchu ulicznego na dwóch mostach przecinających Wyspę Świętego Ludwika.

– Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin – odezwała się w końcu Claudette.

– Dziękuję – powiedziała zaskoczona Libby.

Nastała chwila milczenia. Claudette wciąż się nie uśmiechnęła.

– To wszystko? – spytała Libby.

– Mam pewne podejrzenia – stwierdziła Claudette. – Wzięłaś pięć dni wolnego w okolicy swoich czterdziestych urodzin.

– Źle się czułam.

– A dzisiaj wcale nie wyglądasz na chorą.

Naprawdę?

– Bo miałam pięć dni wolnego.

Claudette zmrużyła oczy i odchyliła się na krześle, obracając w palcach ołówek.

– Chyba muszę ci uwierzyć. Po prostu nie lubię, kiedy ktoś robi mnie w konia, Libby. Pięciodniowy urlop oznacza dla mnie wysokie koszty. Nie chciałabym myśleć, że wykorzystałaś swojego pracodawcę, żeby świętować okrągłą rocznicę urodzin.

Takie drobne złośliwości należały do stałego repertuaru Claudette, więc Libby się nie odgryzła.

– Zapewniam cię, że nie byłam w stanie pracować.

– A Henri widział cię wczoraj po południu na Gare du Nord.

– Wracałam z Londynu, miałam tam wizytę u specjalisty.

– Specjalisty?

Libby trzymała się swojej wersji.

– To sprawa osobista.

Claudette zmarszczyła brwi. Libby walczyła z poczuciem winy. Nawet po dwunastu latach romansu z Markiem kłamstwo nie leżało w jej naturze.

– W takim razie muszę ci uwierzyć na słowo – oświadczyła Claudette, wzruszając lekko ramionami.

– Mówię prawdę – skłamała Libby.

Claudette zerknęła do notesu.

– A skoro już tu jesteś… Dziś rano dowiedziałam się, że zmarł Mark Winterbourne. Współpracowałaś z nim, prawda?

Serce Libby wyło z bólu, ale nie dała tego po sobie poznać.

– Owszem.

– Możesz zadzwonić dziś do jego firmy i sprawdzić, kto go zastąpił? Był naszym klientem od dwunastu lat i nie chciałabym stracić takiego kontraktu. Katalog wyrobów marki Winterbourne to nasze popisowe dzieło.

– Mam zadzwonić jeszcze dzisiaj? Przecież umowy podpisujemy zwykle w połowie roku.

– Będą tam mieli urwanie głowy. Nic nie jest postanowione. Nie możemy ryzykować, że przejmie ich ktoś inny. – Claudette potrząsnęła głową. – Wyobraź sobie, że miał tętniaka – dodała. – Podobno to dziedziczne, a w jego rodzinie były już takie przypadki.

Libby się wzdrygnęła. Nic o tym nie wiedziała. Byli z sobą tak blisko, ale Mark nigdy nie wspomniał, że może nagle paść trupem. Nie chciał jej martwić? A może nic nie powiedział dlatego, że była tylko jego kochanką?

Claudette wzruszyła ramionami.

– Życie jest krótkie. Zdobądźmy ten kontrakt. Zadzwoń tam dzisiaj.

Libby wróciła do biurka ze ściśniętym żołądkiem. Jak miała wybrać znajomy numer, wiedząc, że Mark nie odbierze telefonu? Jak mogła pracować nad katalogiem bez jego udziału? Obowiązki dotychczas stanowiły dla niej przyjemną odskocznię, bo dzięki nim mogła się legalnie kontaktować z Markiem. Teraz nie zostało jej już nic oprócz beżowych ścianek i wrednej szefowej. Libby przez dłuższą chwilę wbijała wzrok w ciemny monitor – nawet nie zdążyła go włączyć – zastanawiając się, czy komukolwiek udało się dojść do siebie po takiej stracie. Potem wstała, zebrała torebkę, szalik oraz płaszcz i bez słowa wyszła z firmy.

Nie zamierzała dzwonić do Winterbourne Jewellers. Zamierzała zadzwonić do siostry.

Libby przysiadła na brzeżku wynajętej kanapy w wynajętym mieszkaniu przy Villa Rémond i wystukała na telefonie swój numer z czasów dzieciństwa; znajomy, ale na wpół zapomniany, nienaturalnie długi przez międzynarodowe kody. Nagle zdała sobie sprawę, że wstrzymuje oddech, i z wysiłkiem rozluźniła ramiona.

– Słucham? – W słuchawce rozległ się ochrypły głos i do Libby dotarło, że nie wzięła pod uwagę stref czasowych. Obudziła Juliet.

Ze wstydu i poczucia winy nie była w stanie wykrztusić ani słowa i pozwoliła, by cisza trwała trochę za długo.

– Słucham? – powtórzyła Juliet, tym razem lekko zaniepokojona.

Libby się rozłączyła. Nie miała pojęcia, co robić. Kogo chciała oszukać? Juliet nie przyjmie jej z otwartymi ramionami. Gdyby wiedziała o planach Libby, zapewne starałaby się ją od nich odwieść. „Nie wracaj tu. Nigdy”. Tak kiedyś powiedziała. A Libby odparła: „Nie wrócę. Nigdy”. I przez dwadzieścia lat dotrzymywała obietnicy.

Jednak to, co mówią nastolatki, nie powinno określać planów na całe życie, a Libby miała kilka dobrych powodów, żeby wrócić do domu. Przypomniała sobie słowa Marka:

– Będziesz malować. Razem będziemy patrzeć na morze. Spróbujemy rozwiązać tajemnicę mojej rodziny. Jak mógłbym nie kupić tego domku? Co rok będziemy tam uciekać.

Potem Mark wręczył jej klucze (przysięgała, że nigdy ich nie użyje) i akt własności (przysięgała, że nigdy go nie przeczyta). Czasami wracał do tego tematu, zawsze wtedy, kiedy miał lecieć do Australii po opale. Sprawdzał, czy Libby nie zmieniła zdania. Ale ona była uparta. Gdyby Juliet zobaczyła ją z Markiem… Boże, gdyby Juliet opowiedziała wszystko Markowi…

Libby rozejrzała się po mieszkaniu. Zawsze było dla niej zbyt drogie, ale nie wyprowadzała się, bo Mark chciał, żeby mieszkała blisko centrum. Wbiła wzrok w drzwi sypialni i wstrzymała oddech, pewna, że za moment Mark wyjdzie z pokoju, wysoki i silny, ubrany tylko w bokserki i niebieski jedwabny szlafrok, z ciemną czupryną zwijającą się w loczki nad uszami. A potem uśmiechnie się do Libby, dotknie jej włosów i znowu będzie mogła się do niego przytulić, poczuć jego bliskość, jego ciało i oddech. Ale Mark nie wychodził. I nigdy już nie wyjdzie.

A jedną z niewielu osób, które zaznały podobnej straty, była Juliet.

Ulubiona kafejka Libby i Marka znajdowała się przy bulwarze Saint-Germain. Wystroju w stylu art déco nie zmieniono od lat trzydziestych. Kochankowie siadali w ogródku niedaleko wejścia, po lewej stronie. Mark zawsze miał przy sobie egzemplarz „Guardiana”, zazwyczaj kupowany w kiosku z międzynarodową prasą, ale czasem przywożony z Londynu. Irytował się irracjonalnie, kiedy tam przychodzili, a „ich” stolik był zajęty.

Dziś Libby przyszła do kafejki sama, położyła złożoną gazetę na stoliku, przy miejscu zajmowanym przez Marka, i zamówiła to, co zwykle: café au lait dla siebie, espresso dla niego. W oczekiwaniu na kawę chłonęła wzrokiem znajomy widok: kremowe i białe neoklasycystyczne budynki przy rue Saint-Benoît, przejeżdżające samochody, przechodniów w ciemnych płaszczach, pączki wysoko na gałęziach wiązów. Wciągała w płuca woń Paryża – spalin, świeżo ściętych lilii, deszczu na chodniku – i zastanawiała się, czy zdoła stąd wyjechać. Miała wrażenie, że przyjęcie pożegnalne w pracy urządzono na cześć kogoś innego: jakiejś szczęśliwej, pogodzonej z losem kobiety bez mrocznej przyszłości i ze świetlaną przyszłością.

– Czeka pani na kogoś? – zagadnął kelner, stawiając espresso Marka obok jego gazety.

Zmusiła się do uśmiechu, ale poczuła ukłucie w sercu. Nie, on już nigdy nie przyjdzie. Popijała swoją kawę, podczas gdy kawa Marka stygła w wiosennym chłodzie poranka. Libby przymknęła oczy, wyobrażając sobie, że rozmawia z ukochanym, tak jak robiła to tyle razy.

– Jak tam podróż? – pytała.

– W porządku – odpowiadał on. – W pociągu odwaliłem sporo pracy.

– Masz dużo do zrobienia?

– Zawsze. – Z lekkim uśmiechem stukał palcem w gazetę, którą bardzo chciał przeczytać.

Libby otworzyła oczy. Niebo pokryły szare chmury, a powietrze wypełniła chłodna wilgoć. Samolot odlatywał za trzy godziny. Jej obolałe serce uderzało zimno o żebra. Ból w całym ciele. Libby powoli dopiła kawę. Po raz ostatni. Zebrała torebkę i klucze, po czym wstała. Po raz ostatni. Zaczęło mżyć. Libby obejrzała się przez ramię. Nietknięte espresso stało wciąż na stoliku, a kartkami gazety poruszał wiatr.

– Żegnaj – powiedziała, zostawiając za sobą Paryż i Marka.

Po raz ostatni.

2

Ocean.

Oddech uwiązł Libby w gardle, gdy skręciła z autostrady na drogę prowadzącą wybrzeżem, żeby po raz pierwszy rzucić okiem na Pacyfik. Był idealny lutowy dzień. Bezchmurne niebo i białożółte słońce świecące nad wodą. Ocean mienił się odcieniami błękitu i zieleni, połyskiwał złotem. Zerwał się popołudniowy wietrzyk, marszczący wodę w pieniste fale i łopoczący pod skrzydłami mew. Libby zatrzymała samochód na szczycie klifu, przeszła przez drogę na porośniętą trawą krawędź i dała sobie chwilę, żeby wchłonąć wszystkie wrażenia.

Ten zapach. Dobrze znany z dawno pogrzebanych wspomnień. Woń wodorostów i soli, orzeźwiająca, a jednocześnie oszałamiająca. Libby wdychała ją haustami. Stąd roztaczał się widok na północ, na cypel okrążający północny kraniec Zatoki Latarni – jej rodzinne strony – i starą latarnię morską, której białe ceglane ściany lśniły w słońcu. Serce Libby zadrżało.

Odwróciła się i ruszyła z powrotem w stronę samochodu. Kupiła go dwa dni wcześniej, wciąż oszołomiona po locie do Brisbane. Od wielu lat nie siedziała za kierownicą. W Paryżu nie było takiej potrzeby, a podczas wakacji z Markiem to on prowadził. Miał lekkiego bzika na punkcie swojego mercedesa i każda propozycja, że Libby przejmie kierownicę, spotykała się z szybką i łagodną odmową. Wyjazd małym subaru z parkingu stanowił ciekawe doświadczenie. Libby zbyt szybko puściła sprzęgło i auto dało susa na podjazd. Potem musiała sobie przypomnieć, jak ruszać pod górkę. Wkrótce jednak zaczęła jeździć tak jak kiedyś, co dodało jej otuchy.

Teraz odpaliła silnik i wyjechała na drogę wijącą się wzdłuż klifu w kierunku północnym. Klif obniżał się powoli, ustępując miejsca złocistobiałej plaży; pustej, jeśli nie liczyć kilku wędkarzy i paru szaleńców owładniętych manią opalania się w południowym słońcu. Zatoka Latarni, w przeciwieństwie do słynnych plaż Noosa i Peregian, leżała zbyt daleko na północ, by stanowić dogodny cel wycieczek. Kiedy Libby wyjechała z miasteczka pod koniec lat osiemdziesiątych, była to prowincja, z której młodzi ludzie uciekali do gwarnego Brisbane czy Sydney. Teraz jednak, dojeżdżając na miejsce, Libby dostrzegała pewne zmiany. Wzdłuż głównej ulicy było mnóstwo sklepów: butików z plażowymi ciuchami, restauracji na świeżym powietrzu, eleganckich lodziarni, modnych lokali z jedzeniem na wynos. Pojawił się nawet duży sklep monopolowy. Wygląd małego centrum handlowego dowodził powolnego, ale nieustannego postępu: biały tynk, mnóstwo okien i witryna sieciowego baru z koktajlami owocowymi.

Dalej Libby zobaczyła pensjonat swojego ojca; wyglądał tak samo jak przed laty, może został jedynie odmalowany. Kiedy była dzieckiem, wszystkie cztery pokoje wynajmowano latem, a zimą ona i Juliet biegały po nich, bawiąc się w księżniczki na zamku. Teraz pensjonat należał do jej siostry. Szyld „U Reggiego” zmieniono na inny, z napisem „U Juliet”. Libby zwolniła, ale nie zatrzymała samochodu. Z siostrą planowała spotkać się później. Nie teraz, kiedy dopiero się oswajała z poczuciem wyobcowania, jakiego doznała po powrocie. Powrocie do miejsca, do którego miała już nie wracać. Nigdy.

Dotarła do rozwidlenia drogi. Mogła teraz wrócić na wybrzeże, by dostać się do domku, albo pojechać w głąb lądu, przed przedmieście, gdzie dorastała, aż do cmentarza, na którym pochowano jej ojca.

Libby włączyła kierunkowskaz i skręciła w stronę cmentarza.

Cmentarz w Zatoce Latarni był mały i cienisty. Zaparkowała na ulicy i przeszła wzdłuż niskiego żelaznego płotu aż do bramy, która skrzypnęła przy otwieraniu i zamykaniu. Libby stała przez chwilę zdezorientowana. Ojciec gdzieś tu był, tylko gdzie? Szła między nagrobkami, szukając wzrokiem znajomych liter. Okrążyła staw i skręciła na wąską ścieżkę prowadzącą do tylnego ogrodzenia. Wreszcie znalazła to, czego szukała.

Reginald Robert Slater, ur. 1938, zm. 1996.

Niech spoczywa w pokoju.

Libby przeczytała prosty napis kilka razy. W chwili śmierci ojciec miał raptem pięćdziesiąt osiem lat, tak jak Mark, ale jej wydawał się wtedy stary. Uważała, że zawał serca i nagła śmierć to naturalna kolej rzeczy w przypadku starszego pana. Gdyby umierał powoli, gdyby długo chorował, czułaby potrzebę powrotu do domu i pożegnania. A tak nawet nie przyleciała na pogrzeb: Paryż był po prostu za daleko.

Siedzący na pobliskim drzewie srokacz szary zaczął śpiewać, przerywając strumień myśli, które napełniały Libby dręczącym poczuciem winy. Szkoda, że nie przyniosła kwiatów na grób. Zdawała sobie jednak sprawę, że byłby to tylko pusty gest. Rozejrzała się po cmentarzu. Jej matka też gdzieś tu leżała, ale zmarła przed drugimi urodzinami Libby, zaledwie trzy dni po narodzinach Juliet. Libby zupełnie jej nie pamiętała i nie tęskniła za nią. Odwrotnie niż teraz, gdy nagle i niespodziewanie uświadomiła sobie, że brakuje jej ojca.

W oddali słychać było szum oceanu. Libby poczuła przypływ emocji tak gwałtownych i przytłaczających, że nie wiedziała, czy zdoła ustać na nogach. Smutek, żal, bolesna miłość, lodowate poczucie winy. Od śmierci Marka zastanawiała się czasami, po co właściwie żyje. Dlaczego ból dotąd jej nie zabił? Przecież nie można tak cierpieć i żyć.

A jednak żyła. Mimo złamanego serca poruszała się i oddychała. W drodze powrotnej do samochodu minęła rząd nagrobków, odruchowo czytając inskrypcje. Większość nazwisk nic jej nie mówiła, ale jedno, pod rozłożystymi konarami drzewa, Libby znała bardzo dobrze. ANDREW NICHOLSON. Andy. Ciekawe, czy Juliet wciąż odwiedza jego grób.

Wsiadła do auta. Dziś nie mogła stanąć oko w oko z siostrą. Dziś musiała zrobić coś prostego, ale przytłaczającego: zobaczyć domek, który Mark kupił dla niej – dla nich obojga.

Rozpoznała domek, kiedy tylko go zobaczyła. Stał samotnie przy końcu żwirowej ścieżki prowadzącej do latarni morskiej. Widziała go wcześniej, nie tylko na zdjęciach, które pokazał jej Mark, lecz także w młodości. Poszukała w pamięci informacji dotyczących historii okolicy. Budynek postawiono w latach czterdziestych jako nowy dom dla latarnika. Kiedy Libby mieszkała w Zatoce Latarni, stał pusty. Pirat Pete wolał mieszkać w latarni, wzniesionej jeszcze w dziewiętnastym wieku. Myśl o Piracie przywołała kolejne wspomnienia. Nastoletnia Libby i grupka jej znajomych rzucają sobie wyzwanie: kto ośmieli się pójść do latarni i zastukać do drzwi? Chichoczą przy tym jak wariaci. Pirat Pete otwiera z rozmachem. Ma długą siwą brodę i lodowate spojrzenie.

– Odczepcie się ode mnie, cholerni smarkacze!

Dzieciaki opowiadały sobie o nim upiorne historie podczas piżamowych przyjęć. Oczywiście Pete wcale nie był piratem, tylko latarnikiem i prawdopodobnie samotnym starszym panem.

Libby wjechała na zarośnięty podjazd i wyłączyła silnik. Potem przez kilka minut siedziała z dłońmi na kierownicy, poddając się myślom i wspomnieniom. W torebce miała klucze – te same, których przysięgała nigdy nie użyć. Westchnęła. Nie spodziewała się takiego obrotu spraw. Nie przypuszczała, że wróci do domu, w żałobie, bez pracy, że stanie przed domkiem, który do niej należy, ale którego wnętrza nigdy nawet nie widziała.

Mark co rok latał do Queensland, żeby kupować opale. Sześć lat temu zrobił sobie wycieczkę na pobliską plażę. Plażę Winterbourne, nazwaną tak na cześć jego rodziny, popularną wśród nurków ze względu na legendy o skarbie należącym do Winterbourne’ów i zatopionym wraz ze statkiem na początku dwudziestego wieku.

– A skoro już byłem tak blisko, to jak mógłbym nie odwiedzić rodzinnych stron mojej małej dziewczynki? – powiedział wtedy. – Ten domek został akurat wystawiony na sprzedaż, a ja chciałem pokazać, jak bardzo cię kocham.

Połykając łzy, Libby zgarnęła torebkę i wysiadła z samochodu. Już pierwszy klucz pasował do zamka, więc po chwili znalazła się w środku.

Woń stęchlizny. Stare meble. Tumany kurzu. Szyby pokrywała cienka warstwa soli, przysłaniająca widok na świat. Punkt pierwszy: trzeba umyć okna. Libby przeszła przez salon – na podłodze brązowe płytki, cienki brązowy dywanik, kwadratowy drewniany stół, żadnych krzeseł – i spróbowała otworzyć drzwi prowadzące na taras; musiała je mocno szarpnąć, by wpuścić do środka świeże powietrze znad oceanu. Domek może i powstał w latach czterdziestych, ale umeblowano go w duchu lat siedemdziesiątych. Ławę w kuchni pokrywał jaskrawozielony laminat, a płytki nad blatami miały odcień rzęsy na brudnym stawie. Kuchenka gazowa była zasnuta pajęczynami i upstrzona odchodami karaluchów. Punkt drugi: trzeba wyszorować wszystko jakimś silnym detergentem.

Krótki korytarz prowadził do odrapanej łazienki, pralni zaopatrzonej w tylne drzwi i dwóch sypialni. Pierwsza i większa z nich została pomalowana na bladoróżowo. Stało w niej ogromne łóżko z kutego żelaza. Materac wciąż jeszcze osłaniała fabryczna folia. W szafkach Libby znalazła bladozieloną pościel, też jeszcze opakowaną. Przystanęła i wzięła głęboki wdech.

Raz już mieli tu przyjechać. Mark wziął sobie wolne w pracy, ona wybrała kolory do sypialni. Właśnie te kolory. Jednak tydzień przed datą wylotu wpadła w panikę.

– Daj mi jeszcze pół roku – poprosiła. – Napiszę do Juliet i zobaczę, jak zareaguje. Mamy zadawniony konflikt.

– Jaki konflikt?

Nigdy nie zdobyła się na to, żeby mu o wszystkim powiedzieć. Łączące ich więzi były przecież takie kruche; bała się, że jeśli wyzna Markowi cały swój wstyd i winę, jego uczucia wobec niej osłabną. Minęło pół roku, potem rok, potem dwa lata. Libby nie napisała do Juliet, a Mark przestał ją pytać. Może uznał, że popracuje nad nią powoli? Tylko zabrakło mu czasu.

Drugi pokój był właściwie zbyt mały na sypialnię. Przypominał raczej gabinet, w którym całą jedną ścianę wypełniały przesuwne okna. Urządzono go jako pracownię malarską: stały tam dwa komplety sztalug z rozpiętym czystym płótnem, pokryte pajęczynami. Na ten widok Libby przysiadła na podłodze i się rozpłakała.

Kiedy Mark kupił ten domek, nie mogła zrozumieć, dlaczego tak naciska, żeby wróciła do miejsca, którego przyrzekła już nigdy nie odwiedzić. Tymczasem chciał tylko, żeby rzuciła pracę w firmie Pierre-Louis Design i odprężyła się trochę, znalazła czas na odpoczynek i malowanie. O tym ostatnim marzyła od dzieciństwa. Teraz miała wszystko, czego potrzebowała. Domek z widokiem na ocean stanowił doskonały początek. Ale Marka przy niej nie było, więc nie mógł się przekonać, jaka jest mu wdzięczna, jak bardzo docenia ten dowód miłości.

Wydawało jej się, że płacze całymi godzinami. W końcu wstała i otarła dłonią łzy. Wcisnęła włącznik światła, ale nic się nie stało. Nie było prądu. Wróciła do kuchni. Otwarta lodówka stała pusta, podobnie jak spiżarnia. Pod zlewem Libby nie znalazła żadnych środków czystości ani ścierek. Musiała kupić kilka podstawowych produktów. A to oznaczało wycieczkę do sklepu. Im dłużej przebywała w miasteczku, tym bardziej rosło prawdopodobieństwo przypadkowego spotkania z siostrą. Jednak jeszcze nie potrafiła się wybrać do pensjonatu. Wyśpi się porządnie i wtedy to zrobi. Zdecydowanie.

Lepki upał był męczący. Libby chciała po prostu zwinąć się w kłębek i zasnąć, ale musiała przeznaczyć całe popołudnie na doprowadzenie domku do porządku. Włożyła bawełnianą koszulkę bez rękawów oraz szorty, długie ciemne włosy spięła w koński ogon i zebrała tyle energii, ile tylko mogła. O zachodzie słońca, cała spowita pajęczynami i spocona, pomyślała, że warto by wziąć prysznic, ale przypomniała sobie, gdzie jest, więc znalazła kostium kąpielowy i poszła na plażę.

Lata mieszkania w mieście, daleko od morza, zaszczepiły w niej lęk. A jeśli trafi na meduzy? Albo rekiny? Jednak szmaragdowa woda, czysta i ciepła, zachęcała; otaczała ją łagodnie ze wszystkich stron. Libby weszła po pas, a potem zanurkowała w fale. Ich ciągły szum zastąpiło teraz bulgotanie wody w uszach. Wynurzyła się, ze śmiechem łykając powietrze. Absurdalna myśl, że o tak późnej porze ma na sobie tylko kostium i kąpie się w oceanie, rozbawiła ją. W Paryżu Libby wkładałaby właśnie rękawiczki oraz szalik, przygotowując się na powrót do metra i przejażdżkę w tłumie innych pasażerów. Tu, na plaży, jedyną osobą był rybak stojący po kostki w wodzie jakieś pół kilometra dalej.

Libby przez chwilę dryfowała na plecach, pozwalając, by unosiły ją fale. Na wargach czuła słoną wodę, koński ogon ciągnął się za nią. Potem wróciła na plażę i usiadła na piasku, żeby wyschnąć. Niebo zaczynał pokrywać słodki rumieniec zmierzchu; jasny róż i złoto ustąpiły miejsca subtelnym fioletom i miedzi. Libby czuła się, jakby otulał ją aksamit: sypki piasek, lekka mgiełka nad klifem, łagodny wietrzyk, jej własne miękkie ciało, mięśnie i obolałe serce. Przymknęła oczy.

Kiedy je ponownie otworzyła, rybaka już nie było, a zmierzch ustępował nocy. Wstała, otrzepała się z piasku i ruszyła z powrotem w stronę domku. Plażę oddzielał od cywilizacji pas zieleni: banksje, pandany, mangrowce. Kraby uciekały spod nóg na ścieżce prowadzącej w stronę ulicy. Libby weszła do domku i z zadowoleniem stwierdziła, że woń stęchlizny zniknęła. Wpadająca przez okna bryza poruszała cienkimi firankami. Libby zrobiła sobie kanapkę z masłem orzechowym, szybko spłukała sól z ciała pod zimnym prysznicem i pomyślała, że mogłaby przygotować płótno oraz otworzyć część farb. Znużenie jednak zwyciężyło, więc zamiast tego weszła do łóżka.

Obudziła się około dwudziestej trzeciej, zastanawiając się, co wyrwało ją ze snu. Odgłos silnika. Przez chwilę leżała w ciemnościach i nasłuchiwała. Samochód się nie zbliżał ani nie oddalał. Po prostu stał.

Podniosła się z łóżka i odsunęła róg zasłony. Rzeczywiście, na drodze tuż przed jej domem stał samochód z włączonymi światłami i silnikiem. Bez ruchu. Libby przyglądała mu się z zaciekawieniem. Potem poczuła lekki niepokój. Było zbyt ciemno, żeby rozpoznać markę, nie mówiąc już o odczytaniu tablicy rejestracyjnej. Minęło pięć i następne dziesięć minut. W końcu samochód ruszył, zawrócił, skrzypiąc kołami na żwirze, i odjechał.

3

To nie był najlepszy dzień na spotkanie grupy matek. Cheryl zadzwoniła o siódmej rano i zgłosiła, że jest chora, a Juliet nie zdołała namierzyć Melody i poprosić jej o wcześniejsze przyjście do pracy. Obliczyła, że jeśli zostawi brudną pościel w pokoju numer dwa, to jakoś poradzi sobie sama w jadalni aż do lunchu, kiedy to miała się zjawić Melody. Po lunchu wymknie się na górę, zmieni pościel, przygotuje łóżka, szybko odkurzy jedyny zajęty pokój i zdąży zejść na dół, zanim zaczną się schodzić popołudniowi goście. Plan ten zadziałałby jednak tylko w zwykły poranek.

– Mam nadzieję, że to nie problem – powiedziała pyzata młoda kobieta z równie pyzatym niemowlęciem na rękach. – Chciałyśmy się spotkać u mnie w domu, ale zapomniałam, że dziś przychodzą robotnicy, którzy mają powiesić nowe półki. Byłoby za głośno.

– Oczywiście, że to nie problem – odparła Juliet z uśmiechem, robiąc w pamięci gorączkowe obliczenia. Kobiet było dwanaście. Nawet gdyby każda z nich zamówiła angielskie bułeczki z masłem i dżemem, zostałoby jeszcze czternaście sztuk dla stałych klientów. Może już teraz trzeba zacząć wyrabiać ciasto, tak na wszelki wypadek? Zanim kobiety poproszą o podgrzanie butelek z mlekiem i zamówią najróżniejsze rodzaje kawy?

Nie miała czasu do namysłu. Zamówienia już spływały, a Juliet biegała – ostrożnie i z gracją – między stolikami a kuchnią, rzucając żałosne spojrzenia czterem nierozpakowanym bochenkom chleba, które wyjęła wcześniej, żeby przygotować kanapki na lunch. Dzień zapowiadał się koszmarnie, bez dwóch zdań. Trzeba było zakasać rękawy i szybko działać. Na szczęście Juliet miała w tym niezłą wprawę. Związała długie brązowe włosy i wzięła się do roboty.

Pensjonat i herbaciarnia U Juliet, zwane przez wszystkich po prostu U Juliet, częściowo zawdzięczały swoją popularność położeniu: budynek stał tuż przy plaży, miał obszerny drewniany taras, z którego dzieci mogły karmić mewy, podczas gdy ich zmęczone matki koiły pozbawione snu oczy widokiem oceanu. Jednak sukces lokalu był przede wszystkim zasługą samej Juliet. „Niesamowita osoba” – mówiono o niej często. Raz czy dwa razy usłyszała również opinię, że jest pracoholiczką, ale stało się to po tym, jak odrzuciła zaloty sierżanta Scotta Laceya, dupka i licealnego rozrabiaki, dowodzącego teraz miejscowym posterunkiem. Juliet wcale nie była ani niesamowita, ani uzależniona od pracy. Gdy przed piętnastu laty zmarł jej ojciec, został po nim interes, którym ktoś musiał się zająć. Zaledwie dwudziestotrzyletnia wtedy Juliet wiedziała, że nie może pozwolić, by starania ojca poszły na marne. Do pensjonatu dołożyła herbaciarnię, zmieniła nazwę i odtąd nie miała ani jednego wolnego dnia. Nawet podczas trzytygodniowych wczasów medytacyjnych w Nowej Zelandii codziennie dzwoniła do Cheryl, żeby sprawdzić, co słychać, rozwiązywać problemy i układać długaśną listę spraw do załatwienia po powrocie.

O wpół do dwunastej, gdy Melody sprzątała ze stolików na tarasie, Juliet gorączkowo robiła kanapki, a w tle dzwonił telefon, rozległ się dźwięk dzwonka nad drzwiami. Przez głowę Juliet przemknęła myśl: „Błagam, tylko żadnych nowych klientów. Potrzebuję dziesięciu minut, żeby skończyć te kanapki”.

Jednak Melody stanęła w drzwiach kuchennych i powiedziała:

– Ktoś do ciebie.

Juliet podniosła wzrok, wierzchem dłoni ocierając pot z czoła i zdmuchując z oczu niesforny kosmyk włosów.

– Kto taki?

– Mówi, że ma na imię Libby.

W kuchni panował lepki upał, ale ciało Juliet przeszył zimny dreszcz.

– To niemożliwe. Jesteś pewna?

– Tak się przedstawiła – odparła ostrożnie Melody. – Wszystko w porządku?

Juliet nigdy nie przeklinała. Nie była pruderyjna, ale wulgaryzmy brzmiały zwykle tak gniewnie i grubiańsko, że wzdrygała się na ich dźwięk. Teraz jednak odłożyła nóż do masła, oparła dłonie na blacie z nierdzewnej stali i wykrzyknęła:

– O kuuurrwa!

Dziewiętnastoletnia zaledwie Melody, w tej chwili bardziej przerażona niż zaintrygowana, zrobiła krok w tył.

– Nie ma sprawy. Powiem jej, że jesteś zajęta i nie możesz z nią teraz porozmawiać.

Juliet zdjęła fartuch.

– Nie, nie. Spotkam się z nią. To moja siostra. Ta, której nie widziałam od dwudziestu lat.

Poczuła, jak wali jej serce. Dwadzieścia lat. Od czasu kiedy… Juliet potrząsnęła głową.

– Masz – dodała, wręczając fartuch Melody. – Zrób cztery z szynką i sałatką, cztery z indykiem, serem i żurawiną i cztery z… nie wiem, wymyśl coś. Gdzie ona jest?

– Na tarasie. Nie skończyłam jeszcze sprzątać po spotkaniu matek.

Juliet z wysiłkiem wciągnęła powietrze. Zaschło jej w ustach. Wyszła przez drzwi wahadłowe, przemierzyła pokrytą wykładziną podłogę jadalni i wkroczyła na taras. Libby siedziała tam odwrócona tyłem do siostry, w czystej trykotowej koszulce i drogich dżinsach, a jej czarne włosy połyskiwały w słońcu. Juliet nerwowo przygładziła własne, mokre od potu, ściągnięte w węzeł na karku. Na okolicznych stolikach piętrzyły się puste filiżanki, talerze i łyżeczki. Mewy skubały resztki jedzenia zostawione przez dzieci. Juliet przegoniła ptaki.

Libby odwróciła się w jej stronę.

– Cześć, Juliet – odezwała się, wstając gwałtownie.

– Nie spodziewałam się ciebie.

Czy zabrzmiało to zbyt chłodno? Może powinna raczej powiedzieć: „Miło cię widzieć”? Czy faktycznie było jej miło zobaczyć siostrę po dwudziestu latach i jakichś ośmiu kartkach świątecznych, które zawsze dostawała w lutym? Nie, tak naprawdę chciała zapytać: „Co ty tutaj robisz?”, bo przestraszyła się – nagle i poważnie – że Libby chce odzyskać swoją połowę spadku po tacie.

– Przepraszam – powiedziała Libby z tym uroczym uśmiechem, którym zawracała w głowie wszystkim chłopakom z liceum. Wszystkim oprócz Andy’ego. Rozłożyła bezradnie ręce. – Powinnam była wcześniej zadzwonić. Nie myślę jasno. To przez różnicę czasu.

– Mam wolne pokoje, ale nie są jeszcze posprzątane. Rano miałam urwanie głowy i…

– Nie potrzebuję pokoju, nie przejmuj się.

– To gdzie się zatrzymałaś?

Gdyby siostra wynajęła coś przez jedną z agencji nieruchomości, ktoś na pewno doniósłby o tym Juliet.

– W domku latarnika na wzgórzu. Hej, może usiądziemy i pogadamy?

Fakt, że Libby w ogóle nie dostrzegła, jak zajęta jest jej siostra, był irytujący.

– Nie mogę. Lunch tuż-tuż, mam mnóstwo pracy. Przecież to domek nie do wynajęcia. Kupił go jakiś biznesmen z Anglii.

– To był mój znajomy.

– Przepraszam, Juliet – wtrąciła Melody, stając w drzwiach. – Przed chwilą miałyśmy telefon od pań z klubu książki. Chcą wpaść tu na lunch i herbatę o wpół do drugiej. Jest ich osiemnaście.

Juliet skuliła ramiona i spojrzała na siostrę.

– Przepraszam, ale nie mam teraz czasu na rozmowę.

Źrenice Libby się zwęziły. A zatem się obraziła. Juliet poczuła gniew. Jeśli jej siostra nie potrafi zrozumieć, że wizyta w godzinach szczytu, i to po dwudziestu latach, jest fatalnym pomysłem, ona nie zamierza się tym przejmować.

– Jak długo tu zostaniesz? Możemy pogadać innym razem, kiedy nie będę zajęta?

– Jasne – odparła Libby, zakładając torebkę na ramię.

Juliet odprowadziła ją wzrokiem. Czuła w sobie nagromadzone przez lata gorycz, żal, smutek i strach, ale teraz nie miała czasu, żeby o tym myśleć.

W głównej sali Klubu Surfingowego Zatoki Latarni odbywały się wszystkie przyjęcia weselne, lunche z okazji dorocznych wyścigów konnych w Melbourne i spotkania lokalnej społeczności. Pierwsza praca nastoletniej Juliet polegała na kelnerowaniu w tej sali. Trzeba było roznosić kanapki i kieliszki taniego szampana. Jednak tego popołudnia Juliet siedziała tam na twardym plastikowym krześle razem z dwoma tuzinami innych mieszkańców zaangażowanych w życie miejscowej społeczności i słuchała przystojnego, ale śliskiego jak węgorz Tristana Catherwooda. Reprezentował on firmę Ashley-Harris Holdings, która niczym stado wilków osaczała Zatokę Latarni już od dwóch lat. Rada miasta odrzuciła dotychczas wszystkie oferty firmy, czyli plany zbudowania ośmio-, pięcio-, a ostatnio trzypiętrowego ośrodka wczasowego dla turystów. Wyglądało na to, że Catherwood i jego banda nadal nie rozumieli podstawowego przesłania: nikt w miasteczku nie chciał takiego ośrodka.

Nie było to jednak do końca prawdą. Część mieszkańców wierzyła, że ośrodek wczasowy z prawdziwego zdarzenia – taki z siłownią, wymyślnym basenem, słomianymi parasolami i automatami do gier – przysporzy Zatoce popularności. Koniec z sennym miasteczkiem, oferującym kilka apartamentów i pokoi dla rodzin z dziećmi. Duży ruch turystyczny i duże pieniądze.

Juliet tego nie chciała. Duży ruch turystyczny oznaczał sieciowe sklepy i lokale, a ona się bała, że już jedno takie miejsce odbierze jej klientów. Na samą myśl o tym kręciło jej się w głowie, jakby miała upaść. Wszyscy wiedzieli, że U Juliet podają najlepszą kawę w miasteczku. Jej śniadania były w okolicy sławne. Sama Juliet jednak oczyma wyobraźni już widziała, jak jej klienci uciekają, żeby usiąść przy chromowanych stolikach i popijać caffè latte z firmowych kubków, gdy ona utrzymuje cztery puste pokoje i piecze babeczki, których nikt nie zamawia.

Wzdrygnęła się. Widocznie ktoś przesadził z klimatyzacją.

ZRÓWNOWAŻONY. To właśnie słowo ciągle powtarzał Tristan Catherwood, zupełnie jakby rozumiał jego znaczenie. Jakby wiedział coś o kruchej równowadze ekosystemu w nadmorskim miasteczku i o tym, jak łatwo ją zniszczyć.

– Firma jest wyczulona na państwa obawy. Dokładamy wszelkich starań, by stworzyć wizję ZRÓWNOWAŻONEGO rozwoju Zatoki Latarni, MAKSYMALIZUJĄC przy tym zyski dla lokalnej SPOŁECZNOŚCI i naszych inwestorów.

Dramatyczne podkreślenia były obraźliwe: zupełnie jakby przemawiał do tłumu głuchych emerytów.

Juliet rozejrzała się dokoła. Okej, było tu kilku głuchych emerytów, ale mimo to…

Po spotkaniach firma Ashley-Harris zawsze częstowała uczestników herbatą i ciastkami, ale Juliet nigdy nie miała ochoty, żeby zostać i pogawędzić. Czy spadłaby im korona z głowy, gdyby kupili trochę lokalnych produktów? Juliet minęła bar, powstrzymując się od sięgnięcia po szklaneczkę whisky, i przez park wyszła na plażę. Chciała trochę uporządkować myśli przed powrotem do pracy. Po co tak się torturowała udziałem w konsultacjach? Po nich zawsze czuła się parszywie przez kilka dni. Wiadomo, że ludzie z Ashley-Harris Holdings znajdą w końcu sposób, żeby wybudować ośrodek wczasowy. Kupią działkę, dogadają się z radą miasta i postęp zaleje Zatokę Latarni niczym nocny przypływ plażę: spienionymi, bezwzględnymi falami, niosącymi ją w kierunku, w którym wcale nie chce zmierzać.

Juliet dostrzegła na plaży duży, ciemny kształt. Najpierw pomyślała, że ktoś zostawił ubranie na piasku i poszedł pływać, ale po kilku krokach rozpoznała dużego żółwia morskiego.

Wstrzymała oddech i podbiegła w jego kierunku. Pod wieloma względami byłoby gorzej, gdyby zwierzę jeszcze żyło. Sama nie dałaby rady podnieść czegoś tak ciężkiego, a skoro żółw znalazł się na plaży z powodu choroby, to pewnie i tak by nie przeżył. Zwierzę było jednak martwe. Patrzyło przed siebie niewidzącymi czarnymi ślepiami, a z pyska wystawał mu kawałek niebieskiej plastikowej torby na zakupy. Żółw wziął ją za meduzę i się zadławił. Śmieci, zwłaszcza te plastikowe, były główną przyczyną śmierci stworzeń morskich w okolicznych wodach.

Juliet żałowała, że nie stoi koło niej Tristan Catherwood. „Zrównoważony rozwój, co? – zapytałaby go. – Jak zamierzacie sprawić, by wszyscy ci turyści przestali bezmyślnie mordować nasze zwierzęta?”.

Westchnęła i spojrzała na ocean. Bryza rozwiewała jej długie brązowe włosy i tarmosiła luźną bawełnianą sukienkę. Juliet nie rozumiała, czemu cały świat ulega urokowi wszystkiego, co większe i lepsze. Czemu nie może zostać po staremu? Rzuciła okiem w stronę starej latarni, myśląc przy tym o Libby. Dla niej Zatoka Latarni zawsze była zbyt ciasna i Juliet bardzo się ucieszyła, kiedy siostra wreszcie wyjechała. Nigdy nie spodziewała się powrotu Libby, która wciąż tu nie pasowała, ze swoimi lśniącymi czarnymi włosami, gładką białą skórą i wyglądem kogoś, kto nie ma powodów do zmartwień. Spędziła dwadzieścia lat w Paryżu, pracując jako… Juliet właściwie nie wiedziała, na czym polegała praca siostry. Ale jeśli Libby wyobraża sobie, że może tu tak po prostu wrócić i dostać połowę interesu – jest w błędzie. To Juliet się napracowała. Może udałoby się jej wziąć kredyt pod zastaw pensjonatu i spłacić siostrę. Od myślenia o pieniądzach zakręciło jej się w głowie, więc powiedziała sobie, że musi się skupić na obecnej chwili.

Popołudniowe cienie kładły się powoli na piasku. Juliet zawróciła w kierunku domu, żeby zadzwonić do Opiekunów Wybrzeża. Ci ludzie na pewno chcieliby zabrać żółwia, przeprowadzić sekcję i ustalić przyczynę śmierci. A przecież ta przyczyna była oczywista: postęp dla samego postępu, bez względu na wszystko i bez sumienia. Specjalność Tristana Catherwooda.

Codziennie o dwudziestej drugiej robiło się idealnie cicho. Wszystkie prace były już wykonane, goście spali, dokumenty leżały na miejscu. To właśnie wtedy Juliet przez godzinę odprężała się przy herbacie, a dopiero potem szła do łóżka. Tego wieczoru miała jednak w swoim pokoju gościa, który zostanie na noc: siedmioletnią córeczkę Cheryl, swojej przyjaciółki i współpracownicy. Cheryl raz w tygodniu pracowała na nocną zmianę w klubie surfingowym, żeby zarobić na czesne w prywatnej szkole. Jako samotna matka nie miała z kim zostawić małej, więc Juliet jej pomagała. Katie już o dwudziestej spała twardym snem na rozkładanym łóżku w sypialni.

Juliet zamknęła arkusze kalkulacyjne w komputerze, włączyła przeglądarkę i zaczęła odwiedzać znajome strony. Wieczór był ciepły, więc odchyliła się, by otworzyć okno. Słyszała szum fal, ale niestety ich nie widziała. Dziesięć lat wcześniej wyprowadziła się ze swoich pokoi z widokiem na ocean i zamieniła je na apartamenty dla gości, a sama zajęła lokal na tyłach, licząc, że to tymczasowe rozwiązanie, że kiedy wyjdzie za mąż i urodzi dzieci, zamieszka w większym domu. Ciągle jednak tkwiła tutaj. Sama ciasnota mieszkania nie przeszkadzała jej zanadto. Na dole miała wielką kuchnię, z której mogła skorzystać, gdyby chciała zaszaleć i upichcić coś wyjątkowego, a na mniejszym metrażu łatwiej było utrzymać porządek przy jej zwariowanych godzinach pracy. Przeszkadzał jej natomiast brak męża i dzieci. Miała trzydzieści osiem lat i słyszała coraz głośniejsze tykanie zegara. Jeśli chciała wyjść za mąż i urodzić dzieci, nim będzie za późno, powinna była poznać tego Jedynego przed czterema laty.

Drzwi do sypialni się otworzyły i stanęła w nich rozespana Katie w piżamce.

– Co się stało, skarbie? – spytała Juliet.

– Miałam zły sen. – Dziewczynka przydreptała bliżej, wdrapała się na kolana Juliet i mocno do niej przytuliła. – Gdzie mamusia?

– Jest jeszcze w pracy. Przyjedzie po ciebie rano – wyjaśniła Juliet, gładząc włosy Katie. – Pomożesz mi jutro przy śniadaniu?

Mała wzruszyła ramionami. Była bardzo śpiąca.

– Nie przejmuj się złymi snami. Znikają, kiedy otwierasz oczy.

Katie milczała, przytulona do Juliet, która słyszała bicie jej serca. Bum-bum, bum-bum, bum-bum. W końcu mała zapytała:

– Kto jest na tych zdjęciach?

Juliet rzuciła okiem na ekran.

– Mężczyźni.

– Znasz ich?

– Nie, nie znam – odparła zawstydzona Juliet. Miała nadzieję, że Katie nie opowie swojej mamie o serwisie randkowym. Cheryl wciąż żywiła nadzieję, że Juliet w końcu ulegnie namowom Scotta Laceya. – To tylko taka strona internetowa, przez którą można poznać nowych przyjaciół.

Dziewczynka straciła zainteresowanie i zaczęła ziewać rozdzierająco.

– No dobrze – powiedziała Juliet. – Zaniosę cię z powrotem do łóżka.

Wzięła Katie na ręce, położyła ją na rozkładanym łóżku, otuliła kołdrą i zaśpiewała kolejną kołysankę, a potem zamknęła cichutko drzwi i wróciła do salonu. Z ekranu wciąż spoglądały na nią twarze mężczyzn. Nigdy nie skontaktowała się z żadnym z nich. Ani razu. A jednak sporo czasu spędziła na przeglądaniu ich profili, czytaniu o ich zainteresowaniach, poglądach politycznych i przekonaniach religijnych. Niektórzy sprawiali wrażenie uroczych i szczerych, inni byli koszmarnymi egotykami. Kilku przystojniaków, kilku przeciętnych, ale miłych. Żaden z nich jednak nie skłonił jej dotąd do rejestracji, nawiązania kontaktu, wyjścia na kawę, pogawędki. Juliet spojrzała na oprawione zdjęcie Andy’ego, wciąż stojące na półce, na tę wiecznie dziewiętnastoletnią twarz.

– Juliet?

Odwróciła się. W drzwiach znów stała Katie.

– Położysz się ze mną? Boję się.

Juliet wyłączyła komputer.

– No to chodźmy.

Leżenie w ciemnościach i śpiewanie kołysanek siedmiolatce nie stanowiło wymarzonego scenariusza na piątkowy wieczór, ale co na to poradzić? Cheryl, siedem lat starsza od Juliet, była w jej wieku, kiedy uznała, że samotne macierzyństwo jest lepsze niż brak dziecka.

– Problem polega na tym – powiedziała wtedy – że czterdziestoletni faceci szukają dwudziestoletnich kobiet.

Juliet nie wiedziała, ile złotych myśli Cheryl, dotyczących mężczyzn i ich marzeń, miało jakiś związek z prawdą, więc starała się zachować optymizm. „Będzie, co ma być” – powtarzała zawsze.

Czasami jednak, w środku nocy, zaczynała podejrzewać, że jej marzenia nigdy się nie ziszczą. Dostała już jedną szansę. Prawdziwą, szaloną, wielką miłość. Może oczekiwanie na kolejną zakrawało na zachłanność?

Katie owinęła pasmo długich brązowych włosów Juliet wokół palca wskazującego. Gdzieś w oddali rozległ się grzmot.

– Nie wychodź – poprosiła dziewczynka.

– Nie wyjdę – szepnęła Juliet. – Zamknij oczy.

Patrzyła, jak dziecko zasypia, a potem leżała jeszcze chwilę, czekając na nadciągającą burzę. Cieszyła się, że nie jest sama.

Efekty zmiany czasu ustąpiły dopiero po kilku dniach. Libby wciąż miała problemy ze spaniem. W jej głowie kłębiły się pytania. Niektóre z nich dotyczyły kwestii praktycznych (na przykład tego, kiedy jej paryskie rzeczy dotrą na miejsce), inne były bardziej skomplikowane: jak przywyknąć do nowego życia i pogodzić się z siostrą. Libby zamknęła oczy. Położyła się na lewym boku, potem na prawym. W końcu się poddała i wstała. W oddali grzmiało. Włączyła latarkę i weszła do małego pokoju, który zaczęła już nazywać pracownią. Otworzyła okno. Wnętrze wypełniło się powietrzem znad oceanu i szumem fal. Libby wstawiła latarkę do pustej filiżanki, żeby oświetlić sufit, i zaczęła rozpakowywać przybory malarskie. Może się zmęczy i dzięki temu zdoła zasnąć? Mark oczywiście pomyślał o każdym szczególe. Nie tylko o widoku i świetle wpuszczanym przez okna. Zapewnił wszystko: sztalugi, płótno rozpięte na cedrowych ramach, komodę pełną farb, pędzli, palet, szpachli, buteleczek oleju lnianego, gumy arabskiej, terpentyny, werniksu, szmatek przewiązanych niebieską wstążką, a nawet słoików szelaku, wosku pszczelego i proszku pumeksowego. Głowę Libby wypełniły zapachy olejków, rozpuszczalnika, drewna i ziemi. Na półce ułożono tusze, stalówki i papier do akwareli, ustawiono albumy z reprodukcjami Cézanne’a, Moneta i Turnera, jej ulubieńców. A więc Mark jednak jej słuchał. Wiatr wiał coraz silniej, grzmoty rozlegały się coraz bliżej, podczas gdy Libby rozpakowywała przybory, układała je w szufladach. Robiła to automatycznie, nie tylko ze zmęczenia, lecz także dlatego, że bez Marka u boku trudno jej było czerpać radość z tego zajęcia. To przecież Mark kupił wszystkie akcesoria i przywiózł je do domku w nadziei, że kiedyś Libby rozpakuje je przy nim, że będzie mógł zobaczyć jej rozpromienioną twarz i usłyszeć okrzyki radości, wypić wspólnie lampkę szampana, wznosząc toast za nową pracownię w domku na plaży. A ona, z powodu własnego uporu i strachu, nie chciała tu przyjechać. Teraz Marka zabrakło. Teraz już nie mogła wyrazić wdzięczności za jego hojność, a szczególnie za to, że tak poważnie potraktował jej marzenia o malowaniu.

Gdy rozpadało się na dobre, Libby przypomniała sobie, że wszystkie okna są otwarte, więc chwyciła latarkę i pognała do salonu, a potem do kuchni. Wściekłe podmuchy wiatru szarpały zasłonami, wnosząc do środka słodką woń deszczu. Libby zamknęła okna i poczuła, że pomieszczenie wypełnia lepka wilgoć. Miała ochotę ponownie otworzyć okna, ale to oznaczałoby konieczność wytarcia kałuży deszczówki z samego rana. Przeszła na drugą stronę domku i otworzyła drzwi wejściowe. Stąd widziała burzowe niebo, ale nie mokła, stała więc przez chwilę, przyglądając się błyskawicom i drzewom szarpanym przez wiatr to w jedną, to w drugą stronę. Potem spojrzała w kierunku latarni.

W jednym z okien dostrzegła słabe, drżące światło. Zmrużyła oczy, pewna, że uległa przywidzeniu. W latarni nikt przecież nie mieszkał. A jednak z całą pewnością widziała blask, chyba płomyk świecy. Kto mógł siedzieć w latarni przy świecy o tak późnej porze? Poczuła lekki dreszcz, bo przypomniała sobie, jak bardzo bała się tego miejsca przed laty. Pirat Pete rzucał długi cień.

Nie, nie, to wszystko przez zmęczenie i burzę. Libby wróciła do łóżka, odrzuciła kołdrę i zasnęła naga, nieprzykryta, w lepkim upale. Nie spała zbyt dobrze. Śniły jej się drżące płomyki w oknach latarni i zimny ocean ryczący jak wielka bestia.

4

1901

Isabella nie ma wyboru – musi zaufać oceanowi. Nie czuje gruntu pod stopami, więc lekko podwija palce na deskach pokładu i przygląda się skłębionym falom. Słońce świeci jasno, a wiatr łopocze w żaglach i postukuje knagami. Isabella błaga po cichu ocean: „Nie rób nam krzywdy, bo nie jesteśmy rybami, tylko ludźmi daleko od lądu”. Każdego ranka przychodzi tu i odmawia swoją modlitwę, niezależnie od pogody. Do tej pory nie znaleźli się w niebezpieczeństwie. Isabella zdaje sobie sprawę, że nie może to mieć żadnego związku z jej modlitwami, ale jakaś przesądna część jej serca nie traci wiary.

– Znowu urządzasz przedstawienie, Isabello?

Kobieta się odwraca. Jej mąż, Arthur, stoi kilka kroków dalej, przed nadbudówką. Ramiona ma skrzyżowane na piersiach, a czoło zmarszczone pod cienkimi jasnymi włosami. Zresztą może to już jego stały wyraz twarzy, przynajmniej w obecności Isabelli.

– Nie obawiaj się – mówi kobieta, jego zdaniem z pewnością zbyt śmiało. – Nikt mnie tu nie słyszy.

– Ale wszyscy widzą, jak tu stoisz, poruszasz wargami i przemawiasz do nieba.

– Raczej do morza – odpowiada Isabella, ruszając w kierunku schodów.

– Buty, Isabello. Gdzie są twoje buty?

Buty. Dziś problemem są buty. Wczoraj były nim rozwichrzone włosy, a przedwczoraj – rękawiczki. Rękawiczki! Po co miałaby się stroić jak na przyjęcie, chcąc tylko wyjrzeć na pokład, żeby zaczerpnąć świeżego powietrza i zobaczyć słońce? Przecież nikogo na tym przeklętym statku nie obchodzi jej strój.

– Buty są w naszej kajucie, Arthurze.

– Idź po nie. Włóż je. Mogę jeszcze znieść to, że chodzisz bez kapelusza i rękawiczek, ale buty to konieczność.

Po tych słowach Arthur jak zwykle przenosi wzrok na czarną wstążkę zawiązaną wokół nadgarstka żony. Jego i tak już rumianą twarz zalewa głęboka czerwień.

Isabella naciąga rękaw na wstążkę. Nie chce się dziś kłócić. „Dlaczego ciągle nosisz tę starą wstążkę? Wyroby Winterbourne Jewellers słyną na cały świat, a ty wolisz coś takiego? Nie zakładasz nawet obrączki ślubnej”. Isabella nie ma ochoty po raz kolejny tłumaczyć mężowi, że obrączka na nią nie pasuje. Podejrzewa, że Arthur specjalnie wybrał zbyt ciasną, żeby na dobre utknęła na palcu żony.

Teraz kręci lekko głową.

– Dbaj o swój wygląd, Isabello. Miej wzgląd na nasze nazwisko.

– Dobrze, Arthurze.

Nie ma żadnych względów dla nazwiska Winterbourne’ów i prawie żadnych dla męża. Kiedyś była taka sama jak inne kobiety: miała miękkie serce, lecz czas i smutek pochłonęły pokłady jej dobrej woli. Niewiele już tego zostało. Isabella schodzi pod pokład niezupełnie przekonana do idei noszenia butów i zatrzymuje się koło mesy. Stąd można zajrzeć głęboko do mrocznego wnętrza statku, miejsca tak ciasnego, ponurego i wypełnionego wonią niemytych mężczyzn, że Isabella z trudem tam oddycha. Załoga składa się z siedemnastu ludzi i nawet teraz, po ośmiu tygodniach na morzu, Isabella rozpoznaje tylko kapitana i pierwszego oficera. Surowa męskość marynarzy przeraża ją, a jednocześnie fascynuje. Meggy, siedząca w mesie z drutami w dłoniach, woła:

– Isabello!

Isabella się odwraca i uśmiecha do przyjaciółki. Statek to nie miejsce dla kobiet, ale w towarzystwie drugiej kobiety staje się znośne.

– Idę po buty – tłumaczy Isabella.

Meggy krzywi ładną twarz.

– No tak, trzeba nosić buty. Pełno tu ostrych i szorstkich przedmiotów.

– Ale bez butów łatwiej wejść po schodach.

Schody między górnym i środkowym pokładem przypominają raczej drabinę. Tu, w mesie, małe okrągłe okna zapewniają nieco światła. Mahoniowy stół, wyszywane poduszki i wiszące abażury stwarzają wrażenie komfortu. Tuż pod bulajem stoi biurko kapitana. Leżą na nim książki i mapy, choć byłoby dziwne, gdyby kapitan faktycznie czytał książki i korzystał z map, biorąc pod uwagę, ile whisky codziennie wypija. Isabella, nadal bez butów, siada koło Meggy i bierze do ręki tamborek.

– Nie chciałabyś nadepnąć na gwóźdź – mówi Meggy. – Polałoby się więcej krwi niż po upadku ze schodów.

Przemawia przez nią autorytet osoby, która odbyła wiele rejsów i widziała wiele doznanych na statku urazów. I taka jest prawda. Meggy Whiteaway to jeden z powodów, dla których Isabella się tu znalazła. Meggy często podróżuje ze swoim mężem kapitanem i brakuje jej damskiego towarzystwa. Statek towarowy nie jest środowiskiem naturalnym dla kobiety, więc Meggy od lat namawiała Isabellę, by ta towarzyszyła jej podczas rejsu. Arthur i kapitan przyjaźnią się jeszcze od czasów szkolnych. Isabella poznała Meggy w dniu ślubu z Arthurem i zawsze żywiła wobec niej sympatię albo współczucie. A może jedno i drugie.

Drugim powodem obecności Isabelli na statku jest oczywiście parlamentarna buława. Zamówiona przez królową, zaprojektowana przez Arthura Winterbourne’a, wykonana pieczołowicie na brytyjskiej ziemi i wysłana do Sydney jako dar dla nowego australijskiego rządu w celu uczczenia pierwszych wyborów federalnych. Arthur chciał ją tam dostarczyć osobiście, więc Isabella popłynęła razem z nim. Lepsze to, niż gdyby miała zostać w Somerset, wydana na pastwę jego żmijowatej rodziny.

Isabella wie jednak, że najważniejszy powód, dla którego znalazła się na pokładzie żaglowca Aurora, to tymczasowe rozwiązanie problemu CO-ZROBIĆ-Z-ISABELLĄ, zawierającego się w pytaniu szeptanym ukradkiem w salonie teściowej i wypisanym w oczach męża. Kiedyś zamartwiałaby się tym, że przysporzyła im tyle trosk i wstydu, lecz po śmieci Daniela towarzyska kompromitacja straciła dla niej znaczenie.

– Dobrze się czujesz, Isabello? – pyta Meggy z troską w okrągłych błękitnych oczach. – Jesteś blada.

Isabella walczy ze łzami. Zawsze walczy ze łzami. Zrywa się z krzesła.

– Moje buty – mówi tylko i idzie sama do cichej kajuty.

Budzi się wcześnie. Leży na wąskim łóżku, nękana zimnymi mdłościami znanymi tylko matkom, które straciły dziecko. Każdego dnia po przebudzeniu zaznaje dwóch, może trzech sekund wytchnienia, a potem potężną falą wraca smutek i Isabella przypomina sobie, że jej życie legło w gruzach. Ten przeskok od nieświadomości do świadomości jest straszliwie bolesny. Isabella wolałaby się obudzić smutna, ale każdego ranka dręczą ją te sekundy spokoju, fałszu, okrutnej obietnicy szczęścia, którego nie da się zatrzymać. Zupełnie jak piętnastu i pół dnia życia Daniela.

Zegar jednak tyka dalej, a Isabella wie, że musi wstać i wyjść na pokład, żeby odmówić swoją modlitwę do oceanu. Wymyka się przez właz i natychmiast widzi Meggy siedzącą na pokładzie ze smutną miną i rudozłotymi włosami połyskującymi w porannym słońcu. Zaciekawiona Isabella podchodzi bliżej i siada obok przyjaciółki. Arthur często narzeka, że ona i Meggy na statku „zachowują się jak dzieci”. Jego zdaniem damy powinny siadać wyłącznie na krzesłach, ale tu, na dziobie statku, cudownie jest usiąść z brodą opartą na kolanach i poczuć, że mknie się po krawędzi znanego sobie świata, z blaskiem słońca we włosach.

Na początku rejsu Isabella dbała o pozory, ale im bardziej oddalała się od domu, tym szybciej zapominała o manierach. Gdy wypływali z Bristolu, przemierzali rzekę Avon, mijali St. Vincent’s Rocks, wciąż nosiła kapelusz i rękawiczki. Gdy raptem dwa dni później złapali przeciwny wiatr, a ona nie mogła przestać wymiotować, pośpiesznie zdjęła wszystko, co utrudniało jej szybki bieg do burty. Po trzech tygodniach wypłynęli w strefę pasatów. Prędkość statku i narastający upał sprawiły, że Isabella postanowiła zrezygnować z gorsetu. Pierwszy raz od czasów dzieciństwa oddychała swobodnie.

– Wcześnie wstałaś? – pyta teraz przyjaciółkę.

Meggy patrzy nie w stronę dziobu, tylko nadbudówki rufowej.

– Nie mogłam spać.

Śledzi wzrokiem kogoś na głównym pokładzie, po drugiej stronie steru. Isabella przygląda jej się przez chwilę, aż w końcu orientuje się, że przyjaciółka obserwuje pierwszego oficera.

– Dziś rano interesuje cię pan Harrow? – pyta cicho, pochylając się lekko w stronę Meggy, w której oczach pojawia się błysk, gdy odpowiada:

– Nie sądzisz, że jest wspaniały?

– Chyba nie użyłabym tego słowa – mówi Isabella, mierząc mężczyznę wzrokiem. Pierwszy oficer rozmawia z dwoma marynarzami przy nadbudówce. Jest niski, niższy od Isabelli, ale to raczej nie stanowi problemu dla Meggy – niedużej kobietki o sylwetce przypominającej dzwon. Isabella walczy z sobą. Chce chronić Meggy, a jednocześnie irytuje ją głupota przyjaciółki. Damy dotknięte podwójną klątwą urody i dobrego pochodzenia nie mogą wybierać, kogo obdarzą miłością.

– Meggy, wiesz, że to niebezpieczne kochać się w nim potajemnie.

– Ja go nie kocham, Isabello. Ja tylko całym sercem go podziwiam. Jego żona, Mary, zmarła w zeszłym roku. Opiekował się nią do samego końca; umarła w jego ramionach.

– Skąd wiesz?

– Słyszałam, jak opowiadał o tym Francisowi podczas ostatniego rejsu. Nie sądzisz, że to cudowne, kiedy mężczyzna tak gorąco kocha? Mężczyźni powinni być silni i twardzi, ale w głębi serca potrafią być niezwykle delikatni.

Isabella nie odpowiada. Wyobraża sobie, co by się stało, gdyby zachorowała, gdyby umierała. Arthur po prostu trzymałby się z daleka, aż byłoby po wszystkim. Tak samo jak wtedy, kiedy umarł Daniel. Isabella zobaczyła męża dopiero po pogrzebie, który odbył się bez jej wiedzy. Arthur bał się, że jego żona będzie robić sceny.

– To potwornie smutne, taki młody wdowiec – wzdycha Meggy. – Przeszedł przez piekło.

Isabella rzuca okiem na twarz przyjaciółki. Oczy Meggy wilgotnieją od łez. W Isabelli wzbiera gniew. Meggy ani razu nie zapłakała wraz z nią po śmierci Daniela, a przecież utrata syna boli znacznie bardziej niż utrata żony. Meggy, która nigdy nie miała własnego dziecka, powiedziała tylko: „Urodzisz następne i twój smutek zamieni się w radość”, zupełnie jakby dzieci były kompletami zastawy stołowej, jakby stratę jednego można było łatwo powetować sobie kupnem drugiego.

Diabeł wstępuje w Isabellę.

Kobieta wstaje i woła:

– Panie Harrow!

Meggy się kuli, przyciskając kolana do piersi. Wygląda jak pająk zaatakowany miotłą.

– Isabello, przestań! – syczy.

Ale już się stało: pan Harrow odwraca się w ich stronę i macha. Meggy zrywa się z miejsca w nadziei, że zdoła jeszcze uciec. Isabella przyzywa pana Harrowa gestem jednej ręki, a drugą łapie przyjaciółkę za ramię. Jest silna, wysoka, królewska; Meggy jej się nie wyrwie. Na lśniącej i różowej twarzy zbliżającego się pana Harrowa widać zaciekawienie.

– Słucham, pani Winterbourne.

Meggy odwraca twarz, czerwoną ze wstydu. Isabella w duchu zaczyna sobie robić wyrzuty, ale z jej ust płyną słowa:

– Pani Whiteaway i ja ucięłyśmy sobie małą pogawędkę. Okazuje się, że pani Whiteaway żywi dla pana głęboki podziw.

Teraz to pan Harrow się rumieni, a Isabella żadnym sposobem nie potrafi wykrzesać z siebie tej iskry złośliwości, która pchnęła ją do działania. Czuje już tylko zażenowanie. Puszcza ramię Meggy, która szlochając, wybiega i znika za drzwiami. Pan Harrow odprowadza ją wzrokiem, a potem znów spogląda na Isabellę. Nie sposób odgadnąć jego uczuć. Jest zły? Zdziwiony? Może też czuje coś do Meggy?

No tak, oczywiście, że coś do niej czuje. Podróżują razem po całym świecie i ciągle do siebie ćwierkają albo spuszczają wzrok, mijając się w wąskich, wykładanych drewnem korytarzach.

– Przepraszam – udaje się wykrztusić Isabelli. – Zupełnie nie wiem…

Po tych słowach urywa, żegna rozmówcę skinieniem głowy i idzie na pokład kotwiczny, żeby odmówić swoją poranną modlitwę do oceanu.

Dochodzi do wniosku, że Meggy prawdopodobnie nie będzie z nią rozmawiać do końca rejsu. Wzburzenie sprawia, że przez kilka chwil nic jej to nie obchodzi, ale potem gniew ustępuje miejsca rozpaczy, bo Isabella jest zbyt poraniona, by łatwo odzyskać równowagę w trudnej sytuacji. Ma złamane serce i nie potrafi obcować z ludźmi, którzy nie znają podobnego cierpienia.

Statek jest duży, ale kajuty ciasne. Isabella i Arthur śpią na dwóch wąskich kojach w kajucie zajmowanej zwykle przez bosmana, który w trakcie tego rejsu mieszka wraz z resztą załogi w ciemnej części statku. Nocami statek trzeszczy. Na zewnątrz wyje wiatr. Fale uderzają o burty. A jednak Isabella nigdy w życiu nie spała lepiej niż tu, kołysana przez ocean.

Nocą, leżąc w swojej koi, nasłuchuje, jak Arthur i kapitan rozmawiają w mesie. Nie wiedzą, że ich słyszy, bo rozmawiają o niej bez oporów, bez ogródek. Isabella spina się na dźwięk swojego imienia.

– Słuchaj, Winterbourne, moja żona była dziś w fatalnym stanie. Isabella zrobiła jakieś głupstwo.

Arthur chrząka głośno. Słychać odgłos nalewania alkoholu.

– Czy Meggy powiedziała ci, o co chodziło?

– Nie chciała. Dowiedziałem się tylko tyle, że Isabella postawiła ją w bardzo krępującej sytuacji i że zachowuje się jak wściekła kotka.

Serce Isabelli ściska się boleśnie. Meggy ją zdradziła. Chociaż Isabella zna powód, to i tak czuje rozczarowanie. Dlaczego nikt nie okazuje jej zrozumienia? Zrozumienia, którego tak potrzebuje. Czy coś w jej twarzy albo postawie zniechęca innych do serdeczności?

– No tak. Cała Isabella – narzeka Arthur. – Wiesz, Francis, ona nie zawsze się tak zachowywała. Kiedy się z nią ożeniłem, była bardziej uległa. Śmierć niemowlęcia…

– Muszę być z tobą szczery, Winterbourne. Isabella nie może ciągle używać tego jako wymówki.

– Niektóre kobiety nie potrafią się pogodzić z utratą dziecka.

– Bo nie chcą. Rozkoszują się własnym bólem. Mówisz, że Isabella na początku była bardziej uległa, ale ja pamiętam, że nawet wtedy miała swoje zdanie. Po śmierci dziecka szalała i bredziła, i nikt nie był w stanie jej powstrzymać. Wszyscy ją usprawiedliwiali, więc szybko się nauczyła, że może robić, co zechce, nawet jeśli innym się to nie podoba.

Isabella sama nie wie, co jest bardziej obraźliwe: sugestia, że nauczyła się złego zachowania niczym źle traktowany pies, czy fakt, że mężczyźni tak bezceremonialnie dzielą się poglądami na temat jej uczuć. Nie, najbardziej boli ją sposób, w jaki mówią: „dziecko” i „niemowlę”. Jej synek miał na imię Daniel.

– Francis, nie wiem, co jeszcze mogę zrobić. Któregoś dnia wysłałem ją do żony znajomego i usunąłem z domu wszystkie pozostałości po dziecku. Kołyskę, ubranka, króliczka wydzierganego przez moją matkę. Isabella oczywiście wpadła w szał. Musiałem całkiem mocno złapać ją za ręce, żeby nie wydrapała mi oczu.

CAŁKIEM MOCNO. Po tym uścisku zostały dwa ciemne siniaki, które zniknęły dopiero po tygodniu.

Wtedy kapitan mówi coś, czego Isabella tak się obawiała.

– Meggy twierdzi, że ta czarna wstążka na jej nadgarstku ma spore znaczenie.

– Naprawdę?

Isabella wstrzymuje oddech.

– Dziś o tym rozmawialiśmy. O Isabelli, o dziecku, o tym, że ona nie chce wziąć się w garść. Meggy powiedziała mi, że w tej czarnej wstążce na nadgarstku Isabella zaszyła dziecięcą bransoletkę, którą przeoczyłeś. Koralową, zrobioną przez Isabellę i jej siostrę, kiedy były małe.

Gdy kapitan wypowiada te słowa, Isabella przesuwa palcami po znajomej wypukłości pod wstążką. To prawda, Arthur wszystko wyrzucił. Kiedy wróciła do domu po nieznośnie długim dniu spędzonym w Bath z panią Evans, okazało się, że pokój dziecięcy opustoszał. Została tylko bransoletka, niezauważona, z tyłu szuflady. W dzieciństwie Isabella i jej siostra Victoria uwielbiały robić biżuterię. Ich ojciec był jubilerem, choć oczywiście nie tak słynnym jak rodzina Winterbourne’ów. Miał małą pracownię w Port Isaac, nadmorskim miasteczku, w którym dorastała Isabella. Ręcznie wykonywał pojedyncze sztuki dla swoich zamożnych klientów z bohemy, często europejskich arystokratów, i nauczył córki, jak osadzać kamienie bez lutowania. Isabella i jej siostra miały odpowiednio jedenaście i dwanaście lat, kiedy wykonały koralową bransoletkę. Każde ogniwo spowijał ciasno zwój srebrnego drutu, kamyków było niewiele, całość – maleńka. Victoria przez wiele lat trzymała ją w swojej szkatułce z biżuterią, ponieważ się umówiły, że bransoletka powinna przypaść tej z nich, która pierwsza urodzi dziecko. Dzień przed narodzinami Daniela Isabella dostała specjalną przesyłkę z Nowego Jorku, gdzie zamieszkała Victoria – zamężna, ale dotąd bezdzietna.

– Musisz jej to zabrać, Winterbourne. Wyrzucić do morza. Isabella nie dojdzie do siebie, póki będzie nosić tę bransoletkę.

Kobieta czuje w sercu palący lęk. Wiedziała, że kapitan podsunie Arthurowi taki pomysł, teraz wie, że Arthur się z nim zgodzi. Bransoletka to jedyna rzecz, jaka została jej po Danielu, jedyna rzecz, dzięki której Isabella nie rozpadła się jeszcze na kawałki. To całkiem proste: jeśli straci bransoletkę, straci samą siebie. Dlatego szybko zdejmuje wstążkę z ręki i chowa pod poduszkę. Tam jednak bransoletka nie jest bezpieczna, a przynajmniej nie na długo. Arthur, szukając jej, od razu zajrzy pod poduszkę.

Bransoletka będzie bezpieczna tylko w jednym miejscu, o ile Isabella odważy się ją tam ukryć.

5

Kolacja zawsze podawana jest w mesie i tutaj właśnie zaczyna się plan na ten wieczór. Żeby wszystko poszło tak jak trzeba, Isabella musi dotrzeć do kajuty przed mężem, więc kiedy steward przynosi kawał niedogotowanej, przesolonej wieprzowiny i kilka starych ziemniaków zatopionych w tłustym sosie, Isabella udaje nagły atak mdłości. Aczkolwiek na widok takiego jedzenia właściwie nie musi symulować. Jakże brakuje jej świeżego mięsa i młodych ziemniaków.

– Och – mówi, przysłaniając dłonią usta.

– Co się stało, Isabello? – pyta Arthur swoim zwykłym, nieufnym tonem.

– Zrobiło mi się niedobrze – mówi Isabella.

Meggy, siedząca naprzeciwko w gniewnym milczeniu, unika jej wzroku. Kapitan jest zajęty nalewaniem wina do kryształowego kieliszka. A zatem problemem musi się zająć Arthur.

– Nie zjesz z nami? – pyta.

– Raczej nie. Pójdę prosto do łóżka.

Arthur otwiera usta, chcąc ją namówić, by została. Jest typem mężczyzny, który nieustannie się zamartwia, co pomyślą o nim inni, więc każde rzekome uchybienie Isabelli powoduje, że zaczyna prychać i sapać niczym parowóz. Teraz jednak prawdopodobnie podejrzewa, że złe samopoczucie pogorszy jej maniery, więc rezygnuje z namawiania i gestem pulchnej białej dłoni odsyła żonę do kajuty.

Zamknąwszy za sobą drzwi, Isabella rozpina górę sukni i gorset, zsuwa spódnicę i wiesza wszystkie części garderoby w wąskiej szafie w kącie za kojami. Narzuca koszulę nocną i stoi przez moment bez ruchu, za to z bijącym mocno sercem, i nasłuchuje odgłosu kroków. Cisza. Na drzwiach wisi kamizelka Arthura. Isabella sięga do kieszeni. Kiedy już znajduje to, czego szukała, kładzie się na łóżku, ale nie zasypia. Leży spokojnie i nasłuchuje dalej. Słyszy brzęk sztućców i zastawy. Rozmowę: jak zwykle o pogodzie, choć tu, na morzu, łatwiej zrozumieć obsesję na ten temat. Tydzień wcześniej, kiedy wypłynęli z Indii Wschodnich, spadł na nich tak nagły i nieoczekiwany sztorm, że Isabella spodziewała się najgorszego. Od pogody zależy ich życie lub śmierć.

Teraz Meggy się żegna. To dobrze. Isabella chce, by Meggy – obdarzona niespotykanie czujnym uchem – wyszła z mesy. Następnie Arthur i kapitan wracają do rozmowy. Otwierają butelkę wina, a ich kieliszki stukają na polerowanym drewnie. Codziennie po kolacji Arthur pije z kapitanem. A kapitan bynajmniej nie wylewa za kołnierz. Im bardziej są pijani, tym głośniej rozprawiają.

Isabella słucha ich przez dłuższą chwilę. Rozmawiają o pogodzie, znajomych i o niej. Arthur mówi kapitanowi, że po powrocie do Anglii zamierza wybudować nowy dom. Przez moment w głosie mężczyzny słychać podniecenie i radość. Isabella nie dzieli z nim tej radości. Ona nie chce tego domu, ponieważ ma tam z nimi zamieszkać matka Arthura. Jej obecność oznacza częste odwiedziny Percy’ego, Isabella zaś już nigdy w życiu nie chce oglądać twarzy szwagra.

W końcu Arthur wraca do swego zwykłego, kwaśnego tonu.

– Jak bardzo ufasz załodze? – pyta kapitana.

– Raczej im ufam. Czemu pytasz?

– Masz tu siedemnastu ludzi z nizin społecznych. Jesteś pewien, że żaden z nich niczego ci nie ukradnie?

– Nie mieliby gdzie schować łupu, Winterbourne – bełkocze kapitan, dziwnym trafem sepleniąc przy każdym słowie.

Jedną z głównych życiowych trosk Arthura jest to, że ktoś mu coś ukradnie. Kilku służących z Somerset padło już ofiarami tej obawy, którą podziela właściwie cała rodzina Winterbourne’ów. Obawy nieuzasadnionej, ponieważ (o ile Isabelli wiadomo) nikt niczego im jeszcze nie ukradł. Może taki strach jest efektem pracy z klejnotami: małymi, drogocennymi przedmiotami, które łatwo ukryć i przewieźć. Jednak lęk przed utratą takich rzeczy zawsze był Isabelli obcy.

– Jeśli któremuś z nich przyjdzie do głowy chociaż tknąć buławę… – ciągnie Arthur. Do Isabelli dociera, jak bardzo pijany jest jej mąż. Pod wpływem alkoholu wszystkie jego chorobliwe myśli wydostają się na światło dzienne, niczym spłoszone nietoperze z jaskini.

– Nikt nie tknie buławy.

– Jestem czujny – oświadcza Arthur. – Klucz mam przy sobie, we dnie i w nocy.

Isabella się uśmiecha, bo w tej chwili to ona ma przy sobie klucz. Arthur nosi go w kieszeni kamizelki, a kamizelkę codziennie przed kolacją wiesza na drzwiach. Wiesza, podwija rękawy koszuli, myje twarz i dłonie w porcelanowej misce stojącej przy łóżkach, zaznaczając w ten sposób koniec dnia i początek nocy. Arthur jest niewolnikiem przyzwyczajeń.

Kapitan mruczy coś do niego, a potem mężczyźni zmieniają temat rozmowy. Isabella odczekuje jeszcze chwilę, by w końcu uznać, że jeśli będzie zwlekać, Arthur kompletnie się upije i zatęskni za łóżkiem, więc po cichu odrzuca kołdrę i schodzi z koi.

Na statku musiała się przyzwyczaić do nieustannego kołysania pod stopami. Teraz więc staje, odzyskuje równowagę i rusza w stronę drzwi. Nie mają klamki, więc nigdy nie są porządnie zamknięte, tylko leciutko uchylone; dzięki temu słychać przez nie cudze kroki, a do środka wpada nieco światła z mesy. Isabella czuje w uszach miarowe pulsowanie. Upewnia się, że pijani mężczyźni dalej tkwią w swoich fotelach, zawraca, kuca przy koi męża i szuka pod nią orzechowego kufra.

Jej palce trafiają na mosiężne uchwyty umieszczone po obu stronach i powoli, bardzo powoli zaczynają za nie ciągnąć.

Statek nagle podskakuje na fali; kufer szura po drewnianej podłodze, a Isabella traci równowagę, puszcza uchwyty i przewraca się na plecy. Nie robi tego ani z gracją, ani bezszelestnie.

– Co to było? – pyta Arthur.

Isabella szybko wstaje i stopą wpycha kufer z powrotem pod koję, gdzie podpiera go dodatkowo własnym kufrem. Drzwi kajuty się otwierają i staje w nich Arthur.

– Co się dzieje, Isabello?

– Schodziłam na dół, żeby się napić wody, i spadłam z ostatniego szczebla – odpowiada kobieta, wskazując palcem drabinkę.

Arthur zatrzymuje wzrok na jej nagim nadgarstku, opasanym jeszcze niedawno czarną wstążką.

– Dalej źle się czujesz? – pyta w końcu.

Isabella kiwa potakująco głową. Klucz do kufra parzy jej dłoń.

– Wracaj do łóżka. Przyniosę ci wody.

Nie ma wyboru, musi się wycofać. Kilka sekund później Arthur podaje żonie kubek wody i czeka, aż Isabella ją wypije. W drzwiach staje kapitan.

– Idę spać, Winterbourne – mówi.

– Ja też. Dobranoc, Francis.

Tylko nie to! Plan legł w gruzach, a ona ciągle ściska w dłoni ten przeklęty klucz. Jak odłoży go z powrotem do kieszeni kamizelki, nie zwracając na siebie uwagi męża, skoro Arthur jest z nią w kajucie?

Mężczyzna się rozbiera i życzy Isabelli dobrej nocy. Z wysiłkiem i przy akompaniamencie stękania zwala się na dolną koję. Isabella leży nad nim na boku i czeka, aż mąż zaśnie. Potem zdecyduje, co robić dalej.

W końcu znajome chrapanie sygnalizuje, że pijany mężczyzna śpi głęboko. Teraz można zrobić tylko jedno: zejść na dół, wsunąć klucz do kieszeni kamizelki, wrócić do łóżka i poczekać na inną okazję.

Isabella po raz drugi zsuwa z siebie kołdrę. Ponownie schodzi na dół. Gdy jej nagie kostki mijają śpiące mężowskie ciało, wzdryga się mocno, jakby przechodziła koło węża.

W końcu staje na podłodze, ale nie chce już odkładać klucza na miejsce. Nie od razu. W ciemności staje blisko męża, a on jej nie słyszy. Nie budzi się. Kobieta czuje nagły przypływ szaleńczej odwagi. Kuca i sięga pod dolną koję.

Jeśli Arthur się obudzi, zostanie zdemaskowana. Isabella wie o tym, a jednak działa dalej.

Delikatnie przyciąga kufer do kolan. Skrzynia jest wąska, ale ma metr długości. Teraz trzeba namacać pięć zamków. Isabella w ciemnościach zmaga się z kluczem. Mija cała wieczność, zanim udaje jej się znaleźć wszystkie zamki, wsunąć do nich klucz i obrócić go powoli z cichym kliknięciem. Przez cały czas kobieta wstrzymuje oddech. W szarym pokoju brakuje światła. Wszystko musi robić po omacku.

W końcu Isabelli udaje się otworzyć kufer. Dwa cienkie złote łańcuchy przytrzymują wieko, by nie opadło do tyłu i nie uderzyło o podłogę. Kobieta unosi warstwy czarnego aksamitu i dostrzega lekki błysk złotej, wysadzanej klejnotami buławy. Ostrożnie szuka palcami brzegów aksamitnej poduszki, na której spoczywa przedmiot, podnosi jej róg, wyciąga spod koszuli nocnej cenną czarną wstążkę, umieszcza ją pod poduszką, opuszcza jej róg i wreszcie zamyka kufer.

TRZASK.

Zbyt pewna powodzenia nieco za szybko puściła wieko. W ciemnościach ten dźwięk wydaje się nieprawdopodobnie głośny. Isabella zamiera w bezruchu. Jej serce wali, jakby chciało się wyrwać z piersi, nawet oczy zdają się pulsować. Arthur przestaje chrapać i wydaje niski pomruk.

A potem znowu zaczyna chrapać, powoli i miarowo. Isabella nigdy w życiu nie cieszyła się tak na ten dźwięk. Jest bliska śmiechu.

Ponownie odnajduje palcami wszystkie zamki i po kolei je zamyka. Ogarnia ją brawurowa odwaga. Wszystko będzie dobrze, więc Isabella działa powoli. Wsuwa kufer z buławą pod koję, a potem wkłada klucz do kieszeni kamizelki.

Wspina się po drabince i kładzie na koi. Jeszcze przez kilka godzin nie udaje jej się zasnąć z podniecenia.

Bransoletka Daniela jest na razie bezpieczna. Dotrze przynajmniej do Sydney, gdzie Arthur ma w imieniu królowej wręczyć buławę panu Bartonowi. Oczywiście Isabella wie, że przed ceremonią znów będzie musiała wykraść klucz i dostać się do kufra, ale na razie po prostu się cieszy, że czarnej wstążce nie grozi wyrzucenie za burtę. Nad resztą pomyśli, kiedy wydostanie się wreszcie z tego cuchnącego statku.

Kolejne dni są ponure. Isabellę spowija ciemna chmura. Z początku kobieta sądzi, że ma to związek z brakiem bransoletki na nadgarstku i może rzeczywiście jest to jeden z powodów jej złego samopoczucia. Jednak większy wpływ na nie ma zapewne pogoda: ołowiane niebo, silny wiatr, duże fale.

Podczas sztormu najlepszym miejscem na statku jest pokład. Pod pokładem oczy nie mogą znaleźć widnokręgu i łatwo o chorobę morską. Dlatego Isabella co dzień spędza kilka godzin na pokładzie kotwicznym, słuchając okrzyków i przekleństw krzątających się za jej plecami mężczyzn, obserwując szare morze i szare niebo, kryjąc się przed deszczem pod brezentowym zadaszeniem. Zwykle w takich chwilach mogłaby liczyć na towarzystwo Meggy, ale ta unika teraz Isabelli i woli spędzać czas, haftując w mesie. Pod pokładem życie toczy się dalej, wszystkie przyziemne doświadczenia pomagają odmierzać czas. Na pokładzie widać tylko bezkresny ocean. Czas się zatrzymuje, a Isabella dryfuje przez szarą wieczność. Ta niekończąca się podróż przypomina jej smutek. Nie widać ziemi, nie da się przewidzieć końca, wokół szaleje sztorm.

Czasami, kiedy deszcz przechodzi w ulewę, choć nigdy nie staje się zimny, a Isabella musi szukać schronienia w ostatnim suchym zakątku za sterem, słyszy głos pana Harrowa wykrzykującego głośno rozkazy i myśli o tym, co powiedziała Meggy. Ten człowiek stracił żonę, a mimo to świetnie sobie radzi. Isabella na jego miejscu nie byłaby w stanie kierować statkiem. Z pewnością nie potrafiłaby się otrząsnąć z żałoby. Tymczasem kiedy kapitan ma problemy, pan Harrow zachowuje spokój i profesjonalizm. Czasami Isabella rzuca mu ukradkowe spojrzenie, szukając na jego twarzy jakichś oznak bólu, ale ich nie widzi. Potem zdaje sobie sprawę, że zachowuje się równie okropnie jak Meggy, ponownie kryje twarz, opierając czoło na kolanach, i czeka. Zastyga i trwa tak bez końca, przeczekuje czas, odległość i wzburzone morze.

Na obrzeżach ciemności pojawiają się pierwsze przebłyski szarego światła.

Isabella spotyka w kambuzie pana Harrowa. Podobnie jak ona zszedł tam, żeby zaspokoić głód przed obiadem. Kuca z głową schowaną w kredensie.

Na jej „dzień dobry” podskakuje i uderza się w głowę.

– Przepraszam – mówi Isabella.

– Nic mi nie jest – zapewnia mężczyzna, wstając i pocierając głowę. – Pani też szuka czegoś do jedzenia?

Isabella kiwa głową.

– Schowałam suszone jabłka w puszce z tyłu, za mąką.

Pan Harrow znów zerka na kredens i się uśmiecha.

– Bardzo sprytnie – stwierdza, po czym wyciąga puszkę i zaczyna się zmagać z pokrywką. – Sama ją pani zamknęła? – pyta.

Isabella śmieje się, rozkładając ręce.

– Moja matka mówiła zawsze, że powinnam być chłopcem. „Silna jak koń, dzika jak ptak” – powtarzała.

Wspomnienie powiedzonka matki natychmiast wprawia Isabellę w smutny nastrój. Teraz nie czuje się już ani silna, ani dzika.

Pan Harrow otwiera puszkę i podaje ją Isabelli, która wyciąga ze środka nieco suszonych jabłek. Mężczyzna już ma wyjść, kiedy Isabella go zatrzymuje.

– Proszę poczekać – mówi. Kładzie dłoń na jego ramieniu i ma wrażenie, że ta dłoń nie należy do niej. Nie planowała rozmowy, ale impuls jest silniejszy.

Pan Harrow przystaje i oboje milczą przez dłuższą chwilę.

W końcu odzywa się Isabella:

– Meggy powiedziała mi o pańskiej żonie.

I wtedy widzi ból, którego tak długo szukała w jego twarzy. Wreszcie znalazła kogoś, kto WIE, kto ją rozumie. Z przerażeniem zdaje sobie sprawę, że kąciki jej ust unoszą się w uśmiechu, więc opanowuje ten odruch.

Bezbronność widoczna na twarzy pana Harrowa znika szybko pod starannie wyćwiczonym wyrazem uprzejmości.

– To prawda, straciłem Mary. Było mi bardzo ciężko – mówi mężczyzna. – Ale życie musi toczyć się dalej.

– Naprawdę musi?

Pytanie go zaskakuje. Pan Harrow otwiera usta, żeby coś powiedzieć, ale milczy i stoi bez ruchu z lekko rozchylonymi wargami.

– Mój syn, Daniel, umarł prawie trzy lata temu – pośpiesznie wyjaśnia Isabella. – Miał piętnaście dni. Urodził się jako okaz zdrowia, wszystko było w porządku. Pewnego dnia obudziłam się późno, zbyt późno, słońce stało już wysoko, i zaczęłam się zastanawiać, czemu mnie nie obudził. Nie obudził mnie, bo był martwy. Martwy i zimny, rozumie pan? – Po tych słowach głos Isabelli się łamie, a ona sama podnosi dłonie do twarzy, żeby powstrzymać łzy. – Ponieważ szalałam z bólu, rodzina mojego męża pochowała dziecko pod moją nieobecność. Nawet nie zdążyłam się z nim pożegnać.

– Och, tak mi przykro. – Pan Harrow delikatnie odsuwa jej dłonie od twarzy i przytrzymuje w swoich szorstkich palcach. – Strata ukochanej osoby to potworne przeżycie, ale kiedyś znowu zaświeci słońce.

– To niemożliwe.

Isabella zaczyna mieć wątpliwości. Ten człowiek stracił tylko żonę, nie dziecko. Jak mógłby zrozumieć jej ból?

Pan Harrow szuka odpowiednich słów. Statek podskakuje na falach, wprawiając wiszące na ścianie łyżki w brzęczące drżenie. W końcu mężczyzna mówi:

– Taki smutek nie blednie z upływem czasu. On kompletnie nas niszczy. A potem trzeba wszystko odbudować, kamień po kamieniu. Czasami brak nam sił lub chęci, więc siadamy wśród ruin i czekamy na zmianę, ale nic się nie zmieni, dopóki sami nie staniemy na nogi i nie zaczniemy zbierać roztrzaskanych kawałków.

Pod wpływem tych słów przez serce Isabelli przemykają sprzeczne uczucia: nadzieja, rozpacz, nadzieja, rozpacz – niczym chmury to zakrywające, to odsłaniające słońce. Mężczyzna rozumie jej ból, ale radzi dokonać wysiłku, by się od niego uwolnić. Czyżby nie wiedział, że jeśli Isabella faktycznie się od niego uwolni, ponownie straci Daniela? Dochodzenie do siebie polega na zapominaniu.

Isabella od dawna czekała jednak na takie słowa otuchy, a pan Harrow czekał być może na kogoś, z kim będzie mógł się podzielić swoim cierpieniem, więc teraz stoją w milczeniu ze złączonymi dłońmi i oczyma pełnymi łez. I wtedy właśnie wkracza Meggy.

– Och – mówi, chłonąc jasnymi oczyma ich sylwetki, dłonie i oczy. Początkowo Isabella nie rozumie znaczenia tego widoku: jej bliskość z panem Harrowem nie ma w sobie niczego romantycznego. Ale, na Boga, wygląda, jakby miała.

Pan Harrow jest zaniepokojony – Isabella podejrzewa, że czuje coś do Meggy – więc puszcza jej dłoń i cofa się o krok, uderzając głową w wiszącą u sufitu miedzianą patelnię.

Isabella zwraca się do żony kapitana:

– Meggy, zaczekaj.

Jednak ta obraca się na pięcie i wychodzi.

Pan Harrow pociera głowę.

– Lepiej już pójdę – oznajmia.

Isabella odpowiada skinieniem głowy i po chwili zostaje w kambuzie sama, zadając sobie pytanie, kiedy będzie musiała stawić czoło nieuchronnym konsekwencjom swojego zachowania.

W kambuzie gotuje się kolacja. Woń duszonego mięsa wypełnia mesę, w której Isabella siedzi samotnie i wyszywa. Tego wieczoru popełniła już wiele błędów i spędziła tyle czasu na usuwaniu nieudanych ściegów, że równie dobrze mogłaby zacząć od nowa. Nigdzie nie widać Meggy. Isabella zaczyna żywić nieśmiałą nadzieję – może dawna przyjaciółka postanowiła nikomu nie mówić o scenie między nią a panem Harrowem. Nadzieja jednak nie trwa długo. O zmroku Arthur zbiega po schodach i chwilę później staje przed Isabellą ze zmarszczonymi brwiami i ponurym wyrazem twarzy. Isabella odkłada tamborek, starając się nie mrugać, nie wzdrygać i nie zdradzać, że wie, co ją czeka.

– Coś się stało, Arthurze? – pyta. Z wysiłkiem opanowuje drżenie rąk, bierze zapałki, zapala lampkę naftową na ścianie i delikatnie zamyka klapkę.

Przez kilka chwil Arthur nie potrafi wykrztusić z siebie ani słowa. Prycha i pluje, kiedy w końcu mówi:

– Nie będę tolerował okazywania przez ciebie względów innemu mężczyźnie.

Isabella udaje zaskoczenie, ale boli ją zdrada Meggy.

– I słusznie. Nie powinieneś tego tolerować ani znaleźć się kiedykolwiek w takiej sytuacji – odpowiada spokojnie.

– Nie udawaj niewiniątka! – krzyczy Arthur. Isabella wyobraża sobie, że wszyscy pod pokładem, od korytarza aż po kwatery załogi, słyszą te słowa. Statek ma wprawdzie ponad pięćdziesiąt metrów długości, ale pod pokładem jest bardzo ciasno. Arthur czuje, że naraża się na śmieszność, więc ścisza głos. – Meggy widziała cię z Harrowem.

– Pan Harrow mnie pocieszał – mówi Isabella. – W naszym zbliżeniu nie było nic oprócz zwykłego ludzkiego współczucia.

– Jakiego współczucia? – Arthur jest zaskoczony. Naprawdę nie ma pojęcia, z jakiego powodu ktoś miałby pocieszać jego żonę.

Jakże Isabella go w tej chwili nienawidzi! Nienawidzi jego ślepoty i całkowitego braku zrozumienia.

– Pan Harrow stracił żonę. Pomyślałam, że zrozumie, co czuję po śmierci Daniela.

– Isabello, nie masz prawa afiszować się ze swoimi uczuciami wobec obcych mężczyzn…

– Rozmawiałam o nich z drugim człowiekiem, który również poniósł bolesną stratę. – Isabella przerywa mężowi, choć zdaje sobie sprawę, że on tego nie znosi. „Isabello, powinnaś więcej słuchać i znacznie mniej mówić”.

Arthur wścieka się jeszcze przez chwilę, chodząc w kółko po małym pomieszczeniu. Jego kroki dudnią na drewnianej podłodze. Czuć mocną woń deszczu i szronu. Isabella myśli o nieustannie wzburzonym morzu i o własnym nieustannym wzburzeniu.

W końcu Arthur oznajmia:

– Śmierć dziecka nie uczyniła z ciebie kogoś wyjątkowego, Isabello. Nadal jesteś po prostu kobietą, którą zawsze byłaś. Nie zasługujesz na wyjątkowe traktowanie i nie możesz stawiać siebie ponad zasadami obowiązującymi w naszej sferze. – Po tych słowach rzuca okiem na nadgarstek żony. – Przynajmniej zdjęłaś już tę okropną wstążkę.

Isabella jeży się cała, ale nie odpowiada.

Arthur prostuje ramiona i porusza nozdrzami.

– Aż do Sydney masz zostać pod pokładem.

– Co takiego? Nie!

– Będziesz siedzieć tu, w mesie, albo w naszej kajucie. Dotrzymasz towarzystwa Meggy. Nie obchodzi mnie, co zrobisz, ale trzymaj się z daleka od załogi. Zachowuj się przyzwoicie. I nie szukaj pocieszenia z powodu starych, dawno zagojonych ran, tylko po to, żeby zwrócić na siebie uwagę.

– Moje rany wcale się nie zagoiły! – krzyczy Isabella, ale jej mąż zdążył się już odwrócić i zniknąć na schodach. Isabella chętnie wbiłaby mu nożyczki w czoło; może wyryłaby tam imię Daniela, żeby Arthur przypomniał sobie dziecko, które stracił, które stracili oboje. Ma wrażenie, że zaraz oszaleje. Aż dygocze z frustracji, odczuwa mrowienie każdego nerwu, każdego zęba. Narasta w niej gniew, wypełniający pierś, oplatający serce. Chciałaby teraz coś stłuc albo kogoś uderzyć. Najchętniej Arthura, ale gdyby Meggy zeszła teraz na dół, Isabella chętnie podrapałaby jej twarz. Skąd się bierze ta agresja? Kiedyś Isabella była łagodną kobietą o miękkich dłoniach, którymi tak czule obejmowała słodkie ciałko synka.

A teraz uwięziono ją pod pokładem. Wśród woni przewożonego ładunku, nie mówiąc już o odorze dochodzącym z kwater załogi. To oznacza chorobę morską, ale Arthura nie obchodzi, czy jego żona się pochoruje. Po co w ogóle trzyma ją przy sobie, skoro jej obecność jest dla niego źródłem rozczarowania i irytacji? Jak może znieść małżeństwo z nią? Przecież ona ledwo wytrzymuje w tym związku.

Isabella zdaje sobie sprawę, że mocno ścisnęła tamborek i igła wbiła się w jej dłoń. Ostrożnie wyjmuje igłę. W miejscu ukłucia pojawia się idealnie okrągła kropla krwi. Isabella nie może oderwać od niej wzroku, wpatruje się w delikatną siatkę linii pokrywających wnętrze dłoni. Przyciska miejsce tuż koło maleńkiej ranki i patrzy, jak kropla rośnie, a potem spływa po ręce.

Ucieka.

Isabella jest daleko od domu. Jeśli zaginie w Australii, Arthur nie zdoła jej przecież odnaleźć. Mogłaby uciec dalej, do Ameryki, gdzie mieszka Victoria. Plan nabiera realnych kształtów. W ostatnim liście siostra napisała, że spodziewa się dziecka. Isabella mogłaby zawieźć jej bransoletkę Daniela. Trudno byłoby się rozstać z tą pamiątką, ale może dzięki temu Daniel odżyłby na nowo w dziecku Victorii. W mgnieniu oka Isabella zyskuje pewność, że podjęła jedyną słuszną decyzję. O niczym bardziej nie marzy.

Po raz pierwszy od kilku lat czuje ulgę.

6

Isabella siada na swojej koi. Drzwi do kajuty są zamknięte i zabarykadowane kufrem pełnym ubrań. Kobieta trzyma w dłoni pióro i papier. Robi spis rozłożonych przed nią kosztowności.

1 bransoletka z rubinami i brylantami

1 złoty wisior z szafirami

1 złoty wisior z perłami

1 platynowy wisior z perłami i ametystami

1 para kolczyków z brylantami i oliwinami

1 para złotych kolczyków z francuskimi opalami

1 broszka z węgierskimi szmaragdami

1 szkliwiona broszka w kształcie bratka z brylantami

1 platynowa broszka z rubinami i perłami

1 pierścionek z kamieniem księżycowym i brylantami

1 pierścionek z szafirem

Oto wszystkie wartościowe przedmioty w jej posiadaniu. Butów i ubrań nie da się sprzedać tak łatwo, ale biżuterię – owszem. Każda z wymienionych rzeczy to prezent od męża albo jego rodziny, ale Isabella nie nosi tych kosztowności. Pod naciskiem albo na specjalną okazję pozwala, by Arthur wybrał dla niej coś, co będzie pięknie lśnić w świetle świec, ale przez większość czasu biżuteria leży w wykładanym jedwabiem puzderku jako dyskretne przypomnienie faktu, że Isabella jest teraz własnością rodziny Winterbourne’ów, ponieważ każdy z tych drobiazgów to wytwór ich firmy. Isabella stała się własnością rodziny, ponieważ Winterbourne’owie wykupili firmę jej ojca, i to, jak powtarzała nieustannie matka Arthura, za „absurdalnie wygórowaną cenę”.

Cała zawartość puzderka należy do Isabelli, więc nie może być mowy o kradzieży. Isabella jest tego niemal całkowicie pewna.

Po sporządzeniu listy z powrotem pakuje biżuterię na dno kufra z ubraniami, składa kartkę i wsuwa ją pod poduszkę. Kładzie się z dłońmi za głową i zamyka oczy. W kajucie nie ma okna, więc choć na zewnątrz jest jasno, w środku panuje szary półmrok. Statek miarowo pokonuje fale.

Isabella wciąż na nowo wraca myślami do swojego cudownego pomysłu: jeśli po dotarciu do Sydney sprzeda biżuterię, będzie ją stać na rejs do Nowego Jorku, gdzie spotka się z siostrą. I popłynie już nie na pokładzie kolejnego przeklętego żaglowca, tylko przyjemnym, dużym, bezpiecznym parowcem. Z każdą chwilą plan obrasta w szczegóły, a Isabella przekonuje samą siebie, że tego właśnie chce los, że to jej przeznaczenie, które ona po prostu wypełnia. W oczach Winterbourne’ów jest niezrównoważona i niespełna rozumu. Być może mają rację. A jeśli tak, to czemu nie miałaby uciec? Jej ojciec i teść już nie żyją, a to oni zaaranżowali małżeństwo Isabelli z Arthurem. Reszta rodziny męża wcale jej nie chce. Isabella powinna zwrócić Arthurowi wolność, żeby mógł poślubić inną kobietę, być może taką, która urodzi mu dziecko. Jej łono pozostaje jałowe. Isabella wierzy, że i ono tęskni wciąż za Danielem. Niewykluczone, że nowej żonie nawet spodobają się cotygodniowe zbliżenia, choć Isabelli trudno to sobie wyobrazić. W wieku piętnastu czy szesnastu lat często myślała o tajemnicach miłości fizycznej i wydawało jej się, że to coś niesłychanie podniecającego. Albo była w błędzie, albo Arthur jest bardzo kiepskim kochankiem.

Pogoda się pogarsza. A może Isabelli tylko tak się zdaje, ponieważ od dwóch dni siedzi zamknięta w kajucie. Mogłaby się przenieść do mesy, gdzie są przynajmniej obmywane falami okna, ale to oznaczałoby towarzystwo Meggy i Arthura. Szaleje sztorm, a deszcz nie ustaje. Zauważyła na korytarzu pana Harrowa i kapitana, przemoczonych do szpiku kości, nawet pod ochronnymi pelerynami, z wodą chlupoczącą w butach. Isabella nie może się oprzeć przesądnemu lękowi, że fatalna pogoda jest skutkiem zaniechania przez nią codziennej modlitwy do oceanu.

Kapitan wygląda na wyjątkowo zatroskanego. Nie wiadomo czemu; przecież na pewno pływał już przy gorszej pogodzie. Isabella chciałaby zapytać pana Harrowa, co się dzieje, ale nie ma odwagi tego zrobić w obecności Arthura. Mogłaby zapytać męża, ale nie chce z nim rozmawiać.

Czasami próbuje przypomnieć sobie czasy, kiedy nie żywiła do Arthura nienawiści. Może było tak przez chwilę, kiedy spodziewała się Daniela. Na kilka miesięcy Arthur stał się łagodniejszy, zadowolony, że Isabella tak szybko da mu dziecko. Może traktował ją trochę jak psa, który przyniósł swojemu panu kapcie, ale i tak był miły. Któregoś dnia po pracy wręczył żonie nieoczekiwany prezent – broszkę w kształcie bratka. Isabella nosiła ją przez jakiś czas, z ulgą odnotowując, jak jego surowość ustępuje. Zaczęła nawet żywić nadzieję, że ich nierozerwalny związek nie okaże się aż tak straszny, jak początkowo sądziła.

Tak, przez chwilę lubiła męża. Nadal był zdystansowany i spięty, ale widziała w nim zadatki na dobrego ojca: takiego, który wraz z nią będzie rozpieszczał dziecko. Po narodzinach Daniela Arthur nie spełnił jednak tych oczekiwań.

Kiedy po raz pierwszy zobaczył synka, Isabella leżała właśnie w łóżku i drzemała. Było to późnym popołudniem, trzydniowy Daniel spał spokojnie, z mięciutkimi piąstkami ułożonymi przy uszach, poruszając ustami, jakby ssał niewidzialną pierś. Arthur wmaszerował hałaśliwie do pokoju i zapytał:

– Dlaczego leżysz w łóżku o czwartej po południu?

Isabella się zerwała, ale Daniel spał dalej.

– Przepraszam, Arthurze – powiedziała. – Jestem taka zmęczona. W nocy maluszek ciągle się budził.

– W takim razie powinnaś znaleźć mamkę, tak jak ci sugerowałem. Nie możesz całymi dniami wylegiwać się niczym ladacznica.

Myśl, że ktoś inny miałby karmić jej dziecko, wydała się Isabelli odrażająca. Kobieta usiadła prosto, próbując się jakoś pozbierać. Nie szło jej to łatwo, bo zaledwie kilka dni wcześniej urodziła dziecko, więc nadal była obolała i wciąż coś z niej ciekło.

– Arthurze, proszę cię. Pozwól mi zajmować się Danielem po mojemu.

– No cóż, jeśli się upierasz, a widzę, że tak jest, koniecznie porozmawiaj z moją matką. Wychowała dwóch synów i jestem pewien, że nigdy nie spała w dzień.

Isabella wolałaby połknąć truciznę, niż poprosić teściową o radę. Starsza pani Winterbourne wyglądała jak anioł: była krągła, miała jasne kręcone włosy, duże niebieskie oczy i łagodny uśmiech, ale pod tą maską kryły się druty i kamienie. Isabella nigdy nie powiedziała Arthurowi, jak wieczorem w dniu ich wesela pani Winterbourne wzięła ją na stronę i oznajmiła, że jej zdaniem syn popełnił mezalians, więc Isabella powinna dołożyć wszelkich starań, by dostosować swe maniery do obyczajów panujących w domu męża. Isabella nie powtórzyła tego Arthurowi, ponieważ podejrzewała, że zgodziłby się z matką. Podobnie jak cała reszta rodziny, szczególnie ten oślizgły Percy i drżąca myszka, którą nazywa swoją żoną.

Arthur podszedł do kołyski. Promień popołudniowego słońca wkradł się przez żaluzje, oświetlając kremową koronkową pościel oraz niewiarygodnie miękki policzek dziecka.

– Nie chcę, żeby był beksą – powiedział mężczyzna.

– Dopiero co przyszedł na ten świat – szepnęła Isabella. – Pozwólmy, by jeszcze przez jakiś czas pozostał delikatny.

Arthur splótł dłonie za plecami, jakby się bał, że zapragnie wziąć dziecko na ręce. Obejrzał synka z wydętymi ustami, tak samo jak oceniał czystość diamentów.

– Jest mniejszy, niż się spodziewałem.

– Waży prawie trzy i pół kilo.

I na tym się skończyło. Arthur się odwrócił, wciąż z dłońmi splecionymi na plecach, i wyszedł z pokoju. Isabella wstała, pochyliła się nad kołyską Daniela, pogłaskała miękki puszek na jego ciepłej główce, wciągnęła do płuc słodką woń mleka i obiecała sobie, że będzie kochać synka za nich oboje.

Teraz otwiera oczy. To wszystko jest zbyt bolesne: wspomnienie Daniela – ciepłego i oddychającego, a nie zimnego i martwego – niczym nóż wbiło się w jej serce. Isabella bardzo chciałaby otworzyć orzechowy kufer, wyjąć czarną wstążkę i przez resztę popołudnia przesuwać koralową bransoletkę między palcami, przywołując w pamięci ciepło synka, ale brakuje jej odwagi. Bransoletka musi pozostać w ukryciu aż do Sydney. Tam Isabella ją wydobędzie i jakoś wyrwie się z tego nieszczęsnego małżeństwa, ucieknie od Arthura oraz jego jadowitej rodziny. Ten straszny sztorm wreszcie ucichnie, a ona odzyska spokojne morze i blask słońca.

Dwa dni później pan Harrow przychodzi do niej rano. Jest sprytny – robi to pod nieobecność Arthura, przebywającego akurat w ładowni z kapitanem i Meggy, zajętego dyskusją na temat marmurowych płytek. Oprócz buławy Arthur przewozi do Australii kosztowne płytki i dywany. Im mniej Isabella wie o jego interesach, tym lepiej, ale Arthur jest tym wszystkim bardzo przejęty i boi się, że ktoś z załogi ukradnie albo uszkodzi towar.

Na dźwięk pukania Isabella czuje lęk. Nie ma ochoty na kolejny wykład męża.

– To pan, panie Harrow? – pyta ostrożnie.

– Przepraszam panią. Ja tylko na chwilę. Czy pozostaje pani pod pokładem z powodu naszej… rozmowy w kambuzie?

Isabella wie, że kobieta z jej sfery powinna go zbyć, nie poruszając tematu uczuć swojego męża, ale szkoda jej czasu na konwenanse.

– Owszem. Wszystko mu wyjaśniłam, ale to rozwścieczony głupiec.

– Bardzo mi przykro – mówi mężczyzna. – Mam z nim porozmawiać?

– Nie, to by tylko pogorszyło sprawę.

Pan Harrow rozgląda się dokoła.

– Jeśli mógłbym coś dla pani zrobić… Bardzo pani współczuję.

– A ja panu – mówi szczerze Isabella. W jej sercu świta promień nadziei. Być może lód jeszcze stopnieje.

– Przepraszam, że dopiero teraz zrozumiałem, co się stało. Ostatnio mamy mnóstwo roboty, wszystko przez tę pogodę.

Wzmianka o pogodzie wywołuje lekki niepokój. Isabella uświadamia sobie, że minionej nocy śniło jej się szare morze podchodzące coraz wyżej i wyżej, wlewające się przez burty, zalewające kajutę i koję Arthura, porywające z sobą koce oraz czarną wstążkę, którą ona starała się złapać dłońmi śliskimi jak płetwy. Tak, ona też myśli o pogodzie. Gdyby tylko mogła wyjść na pokład i odmówić swoją modlitwę…

– Ale ta pogoda nie odbiega od normy, prawda? W tej części świata i o tej porze roku?

Pan Harrow potrząsa głową.

– Muszę pani wyznać, że w tej właśnie kwestii nie zgadzam się z kapitanem. Moim zdaniem gdzieś w pobliżu jest huragan, a on twierdzi, że o tej porze roku huragany już się nie zdarzają, ale… – tu ścisza głos – …kapitan Whiteaway nie lubi złej pogody.

Isabella czuje na skórze kropelki zimnego potu.

– Dlaczego więc upiera się przy kontynuowaniu rejsu? Nie powinniśmy zawinąć do portu, dopóki nie zyskamy pewności, że to nie huragan?

– Kapitan nie lubi złej pogody, więc zaprzecza jej występowaniu. – Po tych słowach pan Harrow zaciska mocno wargi, jakby uznał, że powiedział za dużo i wbrew zwierzchnikowi. – Proszę się tym nie martwić. Mamy tu dobrą załogę i z pewnością nic nam się nie stanie.

– Kapitan za dużo pije – mówi Isabella bez ogródek.

Pan Harrow odpowiada, niemal bezbłędnie naśladując głos kapitana:

– W ten sposób uspokajam żołądek.

– Biorąc pod uwagę, ile pije przy kolacji, musi mieć wyjątkowo niespokojny.

Mężczyzna uśmiecha się niepewnie.

– Jak już mówiłem, proszę się nie martwić. Niech załoga na pokładzie zajmie się pogodą, a pani tutaj – swoimi sprawami – kończy i na dźwięk głosów dochodzących z drugiego końca korytarza wycofuje się szybko, bez słowa pożegnania.

Isabella decyduje się zajrzeć do mesy i zerknąć na mapę pokrywającą biurko kapitana. Kapitan Francis Whiteaway od dwudziestu lat przemierza świat z północy na południe i ze wschodu na zachód. O ile Isabelli wiadomo, zawsze sporo pił, często napotykał fatalną pogodę i za każdym razem wracał bezpiecznie do Anglii. Jeśli twierdzi, że o tej porze roku nie występują już huragany, to być może ma rację. Przecież pan Harrow jest od niej starszy raptem o kilka lat. Isabella przygląda się na wpół pustej karafce z whisky. Ileż razy widziała już, jak ją napełniano, a potem znów opróżniano? Przesuwa palcami po linii wschodniego wybrzeża Australii. Różowa plama na tle turkusowego oceanu. Gdzieś tu są. Tylko że na mapie nie ma chmur, a powierzchnia morza jest gładka i nieruchoma niczym wieko grobowca.

Isabella jest sama. Po śniadaniu pogoda przyprawia ją o mdłości. Fale nieustannie ciskają statkiem to w górę, to w dół. Powinna zostać pod pokładem, ale nie wytrzyma kolejnego długiego dnia w kajucie, a więc, żeby unikać Meggy i Arthura, rusza w stronę mrocznej części statku. Ma przy sobie pióro i swoją listę. Może uda jej się znaleźć gdzieś ciche i ustronne miejsce, by podliczyć wartość posiadanej biżuterii oraz ocenić, ile pieniędzy potrzeba na bilet do Nowego Jorku, jedzenie, przejazdy… Tyle jeszcze musi zaplanować, że nocami trudno jej zasnąć z podniecenia. Spisanie wszystkiego na kartce powinno pomóc. Poza tym zajmie się czymś innym niż myślenie o pogodzie.

Cała załoga jest na pokładzie i pracuje przy żaglach. Isabella schodzi do ładowni, siada na stosie płytek przytwierdzonych liną do podłogi i rozprostowuje listę na kolanach. Światło jest słabe, ale ona zaczyna robić notatki.

Statek dygocze. Isabella bierze głęboki wdech, po czym pisze dalej.

Nagle przeszywa ją dreszcz. Zdaje sobie sprawę, że jednak nie jest sama. Podnosi wzrok, instynktownie zasłaniając dłonią zapisany papier.

– Czy to liścik miłosny? – pyta kapitan Whiteaway.

Isabella szybko składa kartkę.

– Nie, to tylko lista.

– Jaka lista?

– Moich osobistych myśli. Nic, co by pana dotyczyło.

Isabella przygląda się kapitanowi. Już pijanemu.

– Czemu nie jest pan na pokładzie z resztą załogi?

– Przyszedłem sprawdzić, czy ładunek się nie przesunął. Statek nieźle podskoczył.

– Tak, ja też to poczułam.

Isabella ma ochotę zapytać, czemu kapitan przyszedł tu sam, czemu nie przysłał kogoś innego, ale zna odpowiedź: był zbyt pijany, leniwy lub przerażony złą pogodą i udawał, że nic się nie dzieje. Przyszedł do ładowni, ponieważ jest niekompetentny, a żaden mężczyzna nie przyzna się do czegoś takiego.

Oczy kapitana wciąż śledzą kartkę w jej dłoni.

– Jakie sekrety tam pani chowa, Isabello? – pyta.

– Nie mam żadnych sekretów.

Mężczyzna wyciąga rękę i gestem pokazuje, żeby Isabella oddała mu kartkę.

– To sprawy osobiste.

Kapitan pochyla się nad nią. To wysoki, zwalisty mężczyzna, jego oddech cuchnie brandy, a w głowie Isabelli budzą się przerażające wspomnienia. Otwiera usta, by zaprotestować, ale nie udaje jej się wykrztusić ani słowa.

Nagły błysk – powrót przeszłości: oranżeria w domu teściów. Wczesny ranek, wszyscy jeszcze śpią. Serce Isabelli wciąż złamane żałobą, piersi wciąż nabrzmiałe od mleka. Percy Winterbourne, młodszy brat Arthura, dobiera się do niej.

Trawę za oknami pokrywa szron, z kominka dochodzi kwaśna woń popiołu. Dłoń mężczyzny na jej ustach, smak jego skóry, jej gorączkowy oddech palący nozdrza.

– Masz jeszcze trochę? – spytał Percy, brutalnie ściskając jej obolałe piersi przez materiał sukni. Isabella poczuła ból i wstyd. Im bardziej się szarpała, tym bardziej wściekły i grubiański stawał się napastnik. Potem weszła służąca, więc Percy odskoczył od Isabelli, poprawił kamizelkę i wyszedł jakby nigdy nic.

A kiedy opowiedziała o tym Arthurowi, ten zarzucił jej kłamstwo.

– Zostaw mnie w spokoju! – krzyczy teraz Isabella, przerażona i, co dziwne, zawstydzona.

Kapitan Whiteaway cofa się o krok. Najwyraźniej nieco oprzytomniał; Isabella jest blada i roztrzęsiona. Mężczyzna opuszcza rękę. Próbuje zachować twarz, mówiąc:

– I tak nie interesują mnie babskie bzdury. Ale jeśli się dowiem, że ty i Harrow pisujecie do siebie listy miłosne, wyrzucę go z pracy i zostawię w najbliższym porcie. Arthur jest moim dobrym przyjacielem.

– To nie jest list miłosny – mówi z wysiłkiem Isabella. – To lista. To tylko lista.

Mogła sobie darować te tłumaczenia. Kapitan gładzi się po brodzie i obraca na pięcie.

Poza tym to nie jest „tylko lista”. To również plan, bilet do lepszego życia, pierwszy krok ucieczki od męża.

Trzecia w nocy, pora najgłębszego snu. Isabella słyszy pukanie i nawoływanie, ale dopiero po chwili uświadamia sobie, że to ją ktoś woła. Rozpoznaje głos Arthura.

– Wstawaj, Isabello!

Otwiera oczy. Wszystko jest w ruchu. Siada, żeby opanować zawroty głowy. Statek jęczy. Podskakuje i opada. Na zewnątrz wyje wiatr.

– Co się dzieje? – pyta przerażona.

– Ubierz się. Francis wprowadzi statek do zatoki. Chce go osadzić na mieliźnie.

– Osadzić…

– Po prostu się ubierz, kobieto! – ryczy Arthur. – Wrócę po ciebie za dwie minuty.

Potem wybiega z kajuty, zatrzaskując za sobą drzwi. Isabella słyszy z mesy czyjś głos. To Meggy. Po chwili Arthur wychodzi razem z nią na pokład, podczas gdy Isabella drżącymi dłońmi sznuruje suknię.

Morze ma zęby. Isabella zawsze o tym wiedziała: w jej oczach piękno morza nie przesłoniło jego okrucieństwa. Morze ma zęby, a teraz tymi zębami atakuje statek. Arthur nie powinien był zamykać jej pod pokładem. Dzięki codziennej porannej modlitwie byli bezpieczni. Isabella okazywała morzu szacunek, nigdy nie przyjmowała jego łaskawości za pewnik. Teraz czuje w sobie chłód. To niemożliwe. Statek pływa po morzach od kilkudziesięciu lat; dlaczego miałby zatonąć akurat dziś, z nią na pokładzie? To niesprawiedliwe. Isabella pochyla się, by włożyć buty. Statek się unosi, przez moment zastyga w bezruchu, jakby stał na wodzie, a potem ciężko i gwałtownie opada. Przedmioty spadają na podłogę; Isabella również upada. Właz prowadzący z mesy na pokład zatrzaskuje się. Isabella wstaje, wybiega z kajuty, wspina się po drabinie i pcha klapę włazu, ale tędy nie da się wyjść. Kobieta wali pięściami w drewno. Wokół jej stóp leżą odłamki potłuczonej zastawy.

– Ratunku! – woła Isabella. – Pomocy! Coś zablokowało właz!

Czy uda jej się przekrzyczeć ryk fal?

– Arthurze! – woła. – Arthurze!

– Isabello! – Jego głos jest stłumiony przez drewno. – Przynieś buławę. Jakaś belka spadła i przywaliła właz. Właśnie próbujemy ją usunąć. Przynieś buławę i czekaj.

Isabella wraca do kajuty i wyszarpuje kufer spod koi, po czym unosi go niepewnie. Klucz do kufra jest w kieszeni Arthura, więc nie może podnieść wieka i wyjąć swojej cennej pamiątki. Ciągnie zatem kufer pod drabinę i czeka, powtarzając sobie, że nie ma powodu do paniki. Kapitan osadzi statek na mieliźnie. Staną na suchym lądzie, a tam wiatr i deszcz nie będą już tak groźne. Żaglowiec znów podskakuje gwałtownie. Wszystkie okna po zawietrznej pękają na kawałki, a do środka wdziera się woda. Isabella krzyczy rozpaczliwie. Światło lampy w mesie gaśnie. Ciemna, zimna woda kłębi się u stóp i ściąga z nich buty. Serce Isabelli wali jak szalone.

– Ratunku! Pomocy!

Odgłosy nad nią są przerażające. Słychać trzask pękającego drewna i lin napinanych ponad granice wytrzymałości. Przy każdym podskoku na falach do środka wdziera się więcej wody, ale statek nie tonie.

Jeszcze nie.

– Pchnij klapę, Isabello! – woła Arthur.

Isabella pcha, z całych sił wytężając mięśnie. Po drugiej stronie słychać chrzęst drewna trącego o drewno i w końcu klapa odskakuje.

Arthur wkłada ręce do środka.

– Podaj buławę! – krzyczy. Isabella zdaje sobie sprawę, że po raz pierwszy w historii ich związku oboje mają jeden i ten sam wspólny cel: ocalić drewniany kufer przed zatonięciem w morzu.

Kobieta dźwiga kufer po drabinie, obijając go o każdy szczebel, i popycha w stronę Arthura, który wyciąga skrzynię przez właz, a potem podaje żonie lewą rękę. Isabella wychodzi na pokład. Panuje tu chaos. Morze jest spienione, żagle w strzępach, liny splątane przez wiatr, takielunek poszarpany, a niebo ryczy wściekle.

– Co się dzieje? – pyta Isabella.

– Francis osadza nas na mieliźnie, ale musi zdążyć przed wiatrem.

Isabella się rozgląda. Deszcz zalewa oczy, a wszędzie wokół tylko morze.

– Nie widzę lądu.

– Jest tam – mówi Arthur, gestykulując szeroko. Stoi w rozkroku nad orzechowym kufrem. – Gdzieś tam.

Nagle któryś z marynarzy krzyczy:

– Fala przybojowa!

Isabella ma tylko moment, żeby odwrócić głowę i zobaczyć białe, spienione bałwany. Potem słyszy makabryczny odgłos wydawany przez poszycie statku trące o podwodne skały i czuje, jak wibracje przenoszą się na jej żebra i serce.

– Opuścić statek! Opuścić statek! – wrzeszczy kapitan, stojący za kołem wśród potarganych żagli i połamanych desek. – Ratuj się, kto może!

Isabella całą sobą rzuca się w stronę wody. Arthur dźwiga już kufer do szalupy ratunkowej. Isabella podąża za nim, przedzierając się przez chaos, zgiełk, słoną wodę i deszcz. Arthur szarpie się z linami, więc mu pomaga. Ludzie wskakują do szalup przy sterburcie. Isabella wypatruje wśród nich Meggy i pana Harrowa, gdy nagle potężna fala obraca statek o czterdzieści pięć stopni i miota nim ponownie o rafę. Spieniona woda się rozstępuje. Tam, gdzie jeszcze przed chwilą byli ludzie i ruch, teraz jest tylko rozszalałe morze. Isabella czuje, że serce zaraz wyskoczy jej z piersi.

– Pośpiesz się, Arthurze! – krzyczy. Wciąż szuka wzrokiem kapitana, Meggy, kogokolwiek. Może ktoś jeszcze wsiada do ostatniej szalupy na dziobie?

Arthur opuszcza szalupę i jakimś cudem oboje w niej lądują. Łódź podskakuje na płyciźnie nad rafą. Arthur chwyta jedno wiosło, a Isabella drugie i razem spychają szalupę na głębszą wodę. Orzechowy kufer stoi między nimi na dnie. Fale próbują zawrócić łódź w stronę statku, który przełamał się na pół. Isabella przypomina sobie biżuterię pozostawioną na pokładzie, ale nie żal jej straty. Jeśli przeżyje, będzie miała szczęście. Jeśli ocaleje też koralowa bransoletka Daniela, jej szczęście będzie niewiarygodne.

W pewnym momencie Arthur lekko się unosi, żeby oprzeć wiosło o skałę i odepchnąć łódź. Fala szarpie niewielką łódką i mężczyzna wpada do wody.

– Arthurze! – krzyczy Isabella. Jego wiosło wciąż wystaje z wody, więc kobieta chwyta je kurczowo. Arthur mocno trzyma drugi koniec, łykając wodę i walcząc o przeżycie.

– Ciągnij, ty niedołęgo! – wrzeszczy.

– Przecież ciągnę!

Nagle woda zalewa mu twarz i choć Isabella stara się ze wszystkich sił, nie daje rady pomóc mężowi w dostaniu się na pokład. Sytuacja się zmienia i teraz to on ją wciąga pod wodę. Jeśli utonie, ona utonie wraz z nim. Zanim Isabella zdąży to sobie uświadomić i wypuścić wiosło, ono podskakuje w jej dłoni. Jest lekkie. Arthur zniknął.

Isabella też czuje się lekko, jakby uwolniła się z ciała. Śmierć już na nią czeka, jest na wyciągnięcie ręki. Rosnąca fala unosi szalupę i odpycha ją od statku. Isabella wraz z łodzią leci w dół, krzycząc z przerażenia, ale sztorm zagłusza jej głos.

Teraz jednak widzi ląd i zaczyna wiosłować.

Na przekór wściekłym prądom.

Na przekór skałom.

Ponieważ w kufrze spoczywa ostatnia pamiątka po jej synku.

Wiosłuje. Przez czarną wodę. Przez sztorm. Przez ciężkie, lodowate igły deszczu. Dla Daniela.

7

Isabella koncentruje się na jednym zadaniu, bo myślenie o czymkolwiek poza najbliższą przyszłością napawa ją paraliżującym lękiem. Musi znaleźć schronienie, lecz za ogromną plażą widać tylko plątaninę czarnych, kolczastych drzew, która w ciemnościach przypomina scenerię sennego koszmaru. Na ten widok Isabella ma ochotę wrócić do wody, ale wyciąga szalupę na brzeg, na skalistą półkę wystającą z białego piasku. Liczy do dwóch i podnosi łódkę. Przy trzeciej próbie jej obolałym rękom udaje się odwrócić szalupę do góry dnem. Jedna burta wbija się między skały, a Isabella wpełza pod spód, mocno obejmując kufer z buławą.

Deszcz bębni o dno łodzi. Kobieta zwija się w kłębek. Dzięki wąskiej szczelinie między burtą, skałą i piaskiem do środka wpada nieco światła i świeże powietrze. Morze ryczy i wali o brzeg. Isabella czeka na pozostałych rozbitków. Jej ciało drży bezwiednie: czuje chłód deszczu i morza, a co gorsza – strachu i szoku. Nikt nie przychodzi. Kobieta nie odrywa oczu od wody. Żadnej łodzi. Żadnych odważnych pływaków. Nie ma nikogo.

Nie ma Arthura. Ani Meggy. Ani kapitana Whiteawaya. Ani pana Harrowa.

Po jakiejś godzinie ciemność ustępuje miejsca szarości. Zbliża się świt. Gdzie oni są? Dlaczego tak długo płyną z wraku do brzegu?

Isabella czeka w swoim schronieniu.

Deszcz i wiatr nieco słabną, ale wciąż jest zbyt burzliwie, by wyjść na zewnątrz. Kobieta cały czas leży na boku ze wzrokiem wbitym w morze. Blade światło dnia sączy się przez chmury. I nadal nikogo nie ma.

Około południa przestaje padać. Isabella wyczołguje się spod szalupy, żeby rozprostować nogi, i odkrywa, że ledwo może na nich ustać. Siada na piasku. Płacze. Przez łzy rozgląda się dokoła. Czy ktoś ją tu znajdzie? Czy przypłynie statek ratunkowy? Isabella nie wie, jakie procedury stosuje się w podobnych przypadkach, ale boi się, że statek nie przypłynie. Siedzi na ogromnej plaży i przygląda się zatoce mającej kształt kotła. Gdzieś tam, we wzburzonej wodzie, jest jej mąż. Nie żyje. Wszyscy nie żyją. Isabella czuje, jak w jej żyłach rozprzestrzenia się chłód. Próbuje wstać i zmusić nogi do działania. Idzie po piasku, w kółko mrucząc pod nosem: „Wszyscy nie żyją”, żeby jakoś przyzwyczaić się do tej myśli.

Wszyscy nie żyją.

Isabella podchodzi do brzegu, unosi spódnicę i wchodzi po pas do wody, cieplejszej niż powietrze. Opróżnia pęcherz, rumieniąc się ze wstydu, choć wokół nie ma żywej duszy. Potem wraca na plażę, do kryjówki pod szalupą. Na dziś wystarczy. Burczy jej w brzuchu: jest głodna, ale nie ma apetytu. O jedzeniu pomyśli jutro. Przez resztę dnia leży na piasku pod łodzią. Znów zaczyna padać. O zmierzchu, pokonana przez zmęczenie, w końcu zasypia.

Po przebudzeniu stwierdza, że deszcz ustał. Na jaśniejącym niebie pojawia się tylko kilka chmurek o fioletowych brzegach. Czyli zaświeci słońce. Ta myśl poprawia Isabelli humor, ale na krótko, ponieważ po nocy widać na plaży coś jeszcze.

Ciała.

W pierwszej chwili pełna nadziei Isabella sądzi, że widzi śpiących ludzi, jednak im bliżej podchodzi, tym bardziej oczywiste staje się to, że ciała dwóch mężczyzn są nienaturalnie powyginane, a nogi falują bezwładnie w obmywającej brzeg wodzie.

Isabella odwraca się na pięcie i rusza w przeciwnym kierunku. Nie chce sprawdzać, czy to ktoś, kogo zna, czy po prostu członkowie załogi. Czuje w sobie ogromną pustkę. Wczołguje się pod łódź i szlocha przez kilka godzin.

Teraz już wie, że musi ruszyć w drogę.

Oprócz ciał morze wyrzuciło na brzeg kawałki wraku. Isabella przygląda im się uważnie, szukając wszystkiego, co mogłoby jej się przydać. Nie znajduje niczego takiego. Same odłamki drewna, żadnych butelek czy beczek z jedzeniem, żadnych ubrań lub butów. Kobieta ponownie patrzy na ciała, ale szybko odwraca wzrok. Nie ukradnie przecież ubrań trupów. Potem spogląda w stronę wyjścia z zatoczki. Jeśli tam dotrze, przekona się, co jest dalej. Może miasto. Ta myśl dodaje otuchy. Może zobaczy tam domy.

A może niekończącą się plażę i las kolczastych drzew.

Isabella oddycha głęboko. Najpierw musi wyjąć z kufra bransoletkę Daniela.

Wokół odwróconej łodzi leżą rozrzucone kawałki skał różnej wielkości. Isabella podnosi jeden z nich i wyciąga skrzynię spod szalupy. Bierze zamach, a następnie uderza kamieniem w zamek. Siła uderzenia jest tak duża, że jej ręce i ramiona wibrują. Ozdobne zapięcie ze żłobionego mosiądzu odpada, ale zamek jest nienaruszony. Arthur bał się złodziei, więc wybierał solidne zabezpieczenia, mocno przykręcone do drewna.

Isabella, rozważając, czy jest złodziejką, odrywa kawałek halki i skręca tkaninę w sznur. Przywiązuje go do mosiężnego uchwytu, po czym wstaje i ciągnie skrzynię za sobą.

Brnie przez piasek. Palące słońce stoi już wysoko na niebie. Isabella się zatrzymuje, zdejmuje resztę halki i wiąże ją na głowie niczym turban. Kawałek białej bawełny naciąga do przodu, żeby osłonić twarz. Następnie chwyta sznur i znów rusza przed siebie. Piasek skrzypi pod stopami. Fale wybijają rytm: pięć kroków i fala się cofa, pięć kroków i wraca. Kobieta zbliża się do podstawy długiego cypla osłaniającego zatokę i wdrapuje się wyżej. Za sobą ciągnie orzechowy kufer. Ziemię pokrywa długa, twarda trawa, która kłuje w stopy. Drzewa rosnące wzdłuż plaży są szare i oliwkowe. Isabella czuje przypływ przemożnej tęsknoty za Anglią, gdzie słońce świeci delikatnie, a drzewa mają ciemnozielone liście, gdzie chodziła w butach i wiedziała, co ją czeka.

Idzie dalej w stronę wierzchołka cypla. Słońce staje w zenicie, a potem zaczyna opadać. Trawa rzuca coraz dłuższe cienie na piasek. W końcu Isabella dociera na sam koniec cypla. Nie ma odwagi spojrzeć dalej. Widzi skałę i płytką sadzawkę, która musi być pełna deszczówki, bo znajduje się zbyt wysoko, by zawierać morską wodę, toteż Isabella pije z niej, choć woda jest mulista. Żałuje, że poprzedniego dnia podczas deszczu nie zrobiła zapasów wody pitnej, ale po chwili uświadamia sobie, że nie miałaby jej do czego zbierać.

Kładzie kufer na ziemi, prostuje się i patrzy odważnie przed siebie. Najpierw na północ. Nie ma tam nic oprócz niekończącej się plaży i kolejnego odległego cypla spowitego mgiełką. Następnie spogląda na południe. Tam też widzi pustkę. Znowu mgiełka. Znowu szmaragdowy ocean, ryczące i szalejące fale poza spokojną enklawą zatoki.

Bezkresna plaża. Bezkresny ocean.

Isabella czuje się maleńka. Wydaje jej się, że świat jest ogromny, a Bóg – milczący i obojętny. Dostrzega potęgę oceanu i własną słabość. Osuwa się na ostrą trawę, która kłuje przez suknię. Z głową opartą na kolanach kobieta zaczyna rozpaczać, że nie zginęła tak jak inni.

Siedzi w ten sposób przez dłuższy czas. Słyszy dudnienie własnego serca i głośny szum oceanu. Marzy o ciszy, o kryjówce, o jedzeniu. W końcu unosi głowę. Nie może tu siedzieć bez końca, bo wtedy bez wątpienia umrze. Na północy gromadzą się chmury. Być może niosą z sobą sztorm. Statek płynął na południe, więc coś tam na pewno jest. Boleśnie daleko, może nawet setki kilometrów stąd, ale coś tam jest, więc tam właśnie trzeba podążać. Nie można zostać na tym pustkowiu. Żołądek zaczyna burczeć z głodu, a słońce wysusza całą deszczówkę. Strach wejść między drzewa; ich widok przyprawia o dreszcze. Isabella postanawia zatem trzymać się plaży i iść na południe.

Ma ochotę płakać, ale płacz nie pomoże. Płacz nie zwrócił jej Daniela. Płacz nie ocali jego bransoletki ani nie ułatwi wyprawy do Nowego Jorku i odnalezienia siostry. Isabella wstaje, chwyta sznur zrobiony z halki i schodzi na drugą stronę porośniętego trawą wzniesienia, gdzie czeka gładki, czysty piasek. Lepiej wędrować wieczorem, kiedy jest chłodniej, a odpoczywać podczas największego upału. Isabella idzie przed siebie, ciągnąc za sobą orzechowy kufer. Idzie, a na czarnym niebie pojawiają się tysiące gwiazd ułożonych w nieznane wzory. Idzie, choć minęła już północ, przepędzając ciepłe powietrze. Isabella idzie, aż w końcu uginają się pod nią kolana i dosłownie leci z nóg. Zbliża się do krawędzi kolczastego lasu, kładzie się na piasku i zasypia.

Po przebudzeniu zdaje sobie sprawę, że nie zaznała dotąd prawdziwego głodu. Może kiedyś czuła przed śniadaniem lekkie ssanie w żołądku. W tej chwili głód jest obezwładniający, aż bolą wnętrzności. Słońce stoi wysoko na niebie i Isabella wie, że marsz teraz równałby się samobójstwu. Nie boi się już tak bardzo lasu, więc wchodzi między drzewa w poszukiwaniu cienia. Znajduje tam kałuże deszczówki, więc może zwilżyć wyschnięte na wiór wargi. Skóra na jej twarzy, mimo osłony, jest popękana i przesuszona od soli, wiatru i blasku słońca odbitego w wodzie, a ręce poparzone i obolałe od ciągnięcia ciężkiego kufra. Isabella patrzy na swoje dłonie, zastanawiając się, gdzie jest teraz jej obrączka ślubna.

Z całą resztą biżuterii, w wyściełanym jedwabiem puzderku, na dnie oceanu. Raptem kilka dni temu Isabella przeglądała swoje kosztowności i spisywała je, planując ucieczkę. Wszystko pochłonęła woda.

Kobieta siada, obejmuje kolana i pochyla się do przodu, próbując znaleźć wygodną pozycję wśród piasku i opadłych liści, jednak jej żołądek kurczy się z głodu. Powinna coś zjeść. Cokolwiek. Rozgląda się dokoła. W Anglii wiedziałaby, gdzie szukać jagód lub brzoskwiń. Na myśl o owocach zaczyna się ślinić. Wstaje, na chwilę zostawiając kufer bez nadzoru. Tutaj i tak nikt go nie ukradnie. Wchodzi jeszcze głębiej między drzewa, gałązki drapią jej ręce. Powietrze wypełnia intensywna, nieznana woń, kwaśna i ostra. Drzewa i krzewy wyglądają, jakby nie mogły rodzić owoców. Wszystko jest nagie, suche, jałowe.

Isabella zamiera na dźwięk odgłosu pełzania dochodzącego gdzieś z krzaków. Czy to wąż? A może coś jeszcze gorszego? Kobieta wraca do kufra, siada obok niego i stara się nie myśleć o jedzeniu czy piciu.

Oczywiście zdaje sobie sprawę, że Winterbourne’owie będą szukać buławy. Chce się jej pozbyć, chce się uwolnić od rodziny męża. Szczególnie od Percy’ego. Zdążyła już wpaść w panikę na myśl o tym, co zrobiłby jej szwagier, gdyby się dowiedział, że Isabella ma buławę. W najbardziej upalnych godzinach dnia raz po raz stara się otworzyć kufer. Używa do tego kamieni, patyków i ostrych muszli. Uderza się przy tym w palec, który sinieje, ale kufer pozostaje zamknięty. Klucz został w kieszeni kamizelki jej męża. Może ocean wyrzucił ciało Arthura na brzeg, a może spoczywa ono głęboko w wodzie. Kiedy Isabella dotrze do cywilizacji, na pewno zdoła otworzyć kufer. Przecież jest zrobiony z drewna. Wystarczy pożyczyć narzędzia, żeby podnieść wieko i wyjąć bransoletkę Daniela. Potem Isabella musi się dostać do portu, z którego odpływają statki do Nowego Jorku. Winterbourne’owie pomyślą, że zginęła, więc nie zaczną jej szukać. Będzie wolna, jeśli tylko zdoła przeżyć i pozbyć się jakoś tej przeklętej buławy.

Cienie się wydłużają, więc Isabella wstaje i rusza w dalszą drogę. Dziś idzie wolniej: na jeden przypływ i odpływ fali przypadają cztery kroki. Osłabia ją głód, ale tuż przed zmrokiem widzi przed sobą koryto wyżłobione w piasku przez brązowy strumień. Brnie przez plażę, wchodzi między drzewa, pochyla się nad strumieniem i garściami czerpie wodę. Po ulewnym deszczu strumień płynie wartko, wody jest dużo. Isabelli nie przeszkadza jej dziwny mineralny smak, pije, aż zaczyna ją boleć brzuch. Postanawia spędzić tu noc i następny poranek. Będzie mogła słuchać szumu wody, spokojna, że nie umrze z pragnienia. Ziemia wokół strumienia jest miękka. Isabella leży na niej dłuższą chwilę, nie śpiąc, tylko wpatrując się w nieznane gwiazdy lśniące między ostrymi liśćmi.

O świcie budzi ją głód. Isabella ma zdartą skórę ze stóp i ręce pokryte pęcherzami, ale czuje tylko głód. Nie jest już kobietą, składa się z bolesnej pustki. Musi znaleźć jedzenie. Wie, że trzeba się zdobyć na odwagę i wejść głębiej między drzewa.

Słabymi, drżącymi palcami owija kufer sznurem splecionym z halki i mocuje go na plecach, wiążąc węzły i uchwyty wokół ramion. Widziała rysunki, na których tubylcze kobiety nosiły w ten sposób dzieci. Idzie powoli, w górę strumienia, przedzierając się przez kamienie, gałązki i gnijące liście. Poszycie jest gęste, ale Isabelli udaje się znaleźć piaszczystą ścieżkę. Słysząc głosy nieznanych ptaków, zaczyna tęsknić za kosami.

I nagle kątem oka zauważa jakiś ruch. Wzdryga się, odwraca głowę i widzi dużą, szaro-brązową jaszczurkę oplatającą nogami cienki pień drzewa. Jaszczurka przygląda się Isabelli, a Isabella – jaszczurce.

Czuje lęk i obrzydzenie, ale jednocześnie zdaje sobie sprawę, że jeśli złapie i ugotuje to zwierzę, będzie mogła je zjeść.

Jednakże wielkie pazury gada wyglądają na ostre, a Isabella zwleka zbyt długo i zwierzę ucieka po drzewie na wyższą gałąź. Teraz widać już tylko ogon. Kobieta żałuje, że się nie pośpieszyła, ponieważ jej żołądek burczy z głodu, a ona czuje się słabo i ma zawroty głowy.

Spogląda za siebie. Drzewa zasłaniają plażę, ale wciąż słychać ocean i można znaleźć drogę powrotną.

Iść głębiej w las? Ale po co? Na co można tam liczyć? Isabella czuje przypływ rozpaczy, jednak nie pada na kolana i nie wali pięścią w drzewo. Prze dalej, kalecząc stopy o kamienie i opadłe gałązki. Cały czas się rozgląda. Nie wie, co jest jadalne, a co nie. Widzi krzew pokryty pozwijanymi żółtymi kwiatami i jagodami w kształcie jajek. Część z nich spadła już na ziemię. Isabella pochyla się, podnosi jeden owoc i obraca go w palcach. A jeśli to trujące?

Jeśli tak jest, to umrze szybciej, zamiast konać powoli.

Isabella zjada słodką zieloną jagodę. Uderza zębami o nasionko, które wypluwa. Zjada wszystkie opadłe jagody, a potem zrywa jeszcze trochę owoców z krzewu. Te są twarde i kwaśne. Isabella idzie w głąb lasu, szukając na ziemi innych owoców. Żołądek jęczy z głodu. Nie wystarczy jej garść jagód, ale przynajmniej coś zjadła.

Słońce grzeje coraz mocniej, a Isabella nie może znieść strużek potu pod piersiami. Bolą ją plecy, więc zdejmuje z nich kufer i układa go między ciemnymi korzeniami drzew. Potem siada na skrzyni, starając się ukryć w cieniu spalone słońcem ręce.

Coś się rusza w poszyciu, widać błysk bieli. Isabella patrzy niepewnie, po chwili wstaje i rusza w tamtą stronę. Widzi mewę, ranną albo starą, trzepocącą jednym skrzydłem, niezdolną do latania czy ucieczki.

Instynkt jest silniejszy niż wszystko inne. Od czterech dni Isabella nie zjadła nic prócz garści jagód. Szuka wzrokiem kamienia, a gdy go znajduje, przymyka oczy i uderza w cienką czaszkę ptaka. Ten przestaje trzepotać.

Robi jej się niedobrze na myśl o tym, co właśnie zrobiła. Nigdy wcześniej nie zabijała, a teraz jest słaba i nieodporna, więc jej serce ściska żal. Mewa tak dzielnie walczyła o życie, tak okropnie zginęła. Isabella kuca przy okaleczonym ciałku i z dłońmi we włosach zaczyna szlochać. Jej szloch rozlega się w świeżym morskim powietrzu, odbija się echem od kolczastych drzew, wsiąka w ziemię i przyprawia ją o drgania.

Głód przypomina, że trzeba przestać płakać. Musi iść dalej. Isabella podnosi ptaka za nogi i układa go na brzuszku, starając się patrzeć w inną stronę. Widziała, jak kucharka skubała i patroszyła ptactwo, więc ma pewne pojęcie o tym, co powinna robić. Nigdy jednak nie krzesała ognia. Postanawia działać metodycznie. Znajduje kamienie do obłożenia paleniska, podpałkę i kilka suchych patyków do pocierania. Ma na rękach plamy krwi, więc powtarza sobie, że nie może się zniechęcać, bo przy gotowaniu zawsze leje się krew. Rozlewa się regularnie w kuchniach na całym świecie. Isabella pociera patyki, pociera, pociera, pociera. I nic. Siada na podwiniętych nogach i próbuje raz jeszcze. Wciąż nic. Okrzyk zawodu rozdziera jej gardło. Znów pociera patyki. Gdzie jest ogień? GDZIE TEN PRZEKLĘTY OGIEŃ?

Nagle słyszy jakiś dźwięk. Przestraszona ogląda się za siebie.

To pies. Nie, raczej wilk. Coś pomiędzy psem a wilkiem stoi po drugiej stronie kufra. Isabella patrzy na zwierzę, a potem na martwą mewę i rzuca się naprzód.

Dziki pies robi to samo. Otwiera szeroko pysk i chwyta mewę w zęby w tej samej chwili, kiedy dłonie Isabelli dotykają miękkich piór. Dziki pies się nie waha. Wypuszcza ptaka i zaciska mocne, ostre kły na jej dłoni. Isabella krzyczy, czuje gorący, przenikliwy ból. Próbuje się wycofać, ale dziki pies nie puszcza jej ręki. Kobieta zaciska drugą dłoń w pięść i uderza nią w głowę psa. Zwierzę otwiera pysk, ona zatacza się do tyłu, a dziki pies ucieka, unosząc w zębach martwą mewę.

– Nie! – krzyczy Isabella. – Nie, nie, nie!

Krew cieknie z pogryzionej dłoni, na poparzonej skórze został dokładny zarys pyska. Isabella zdejmuje halkę z głowy i tkaniną owija rękę, żeby powstrzymać krwawienie. Czuje, że wypełnia i otacza ją nicość. Kompletna nicość. Opada ciężko na kufer i nie może się ruszyć.

Wczesnym wieczorem jej zmysły zaczynają szwankować, ponieważ Isabella ma wrażenie, że czuje woń pieczonego mięsa. Wstaje i wciąga powietrze w nozdrza. Ślina napływa jej do ust, ale kobieta zdaje sobie sprawę, że to tylko złudzenie, coś jak fatamorgana na pustyni, choć w jej przypadku nie chodzi o wodę, ale o jedzenie. Ponownie przymocowuje kufer do pleców i postanawia, że musi coś zjeść, choćby miała się od tego pochorować. Nie może iść dalej z pustym żołądkiem. Bez namysłu sięga tak wysoko, jak tylko się da, po różowe jagody rosnące na kolczastych drzewach, zrywa je i zaczyna ssać. Przedziera się przez gałęzie i splątane poszycie, ignorując zadrapania, których siatkę widać przez dziury w poszarpanych rękawach sukni, i przystając często, żeby się napić wody ze strumienia. Głowa jej pęka, myśli są ponure i chaotyczne.

– Cicho – mówi sama do siebie. – Cicho. Pozbądź się tych myśli. Jeśli tylko coś zjesz, wszystko się ułoży. Wszystko będzie dobrze.

Kiedy napełni żołądek, znów ruszy prosto na południe. Znajdzie jakieś miasto, a tam jedzenie: pieczoną wołowinę z młodymi ziemniakami, yorkshire pudding i sos.

Isabella jest zbyt zajęta mówieniem do siebie, by usłyszeć odgłosy kroków. Na widok cienia podnosi wzrok. Serce skacze jej do gardła. Przed nią stoją dwaj mężczyźni ubrani wyłącznie w bransoletki z muszli. Każdy z nich dzierży w dłoni długą dzidę.

Kobieta zaczyna krzyczeć. Robi krok w tył i próbuje uciec, ale potyka się o gałąź i przewraca na wznak. Kufer na jej plecach czyni upadek jeszcze boleśniejszym. Czując przeszywający ból w szyi, Isabella krzyczy i wymachuje rękami w powietrzu. Nagle zapada się w ciemność i nie ma już ucieczki.

8

Jej pole obserwacji jest ograniczone do wąskiej szczeliny. Przez nią widać tylko gwałtowne ruchy, światło i mrok. Isabella ponownie zamyka oczy, chcąc jeszcze raz zanurzyć się w miękką ciemność, ale coś jej przeszkadza. Z wysiłkiem otwiera znów oczy. Jej głowę przeszywa ostry ból. Próbuje poruszyć rękami i nogami, ale kończyny są słabe, bezwolne. Mruga powiekami, po czym uświadamia sobie, że ktoś ją niesie – niesie niczym małe dziecko. To jeden z tubylców. Isabella się szarpie, a on przyciska ją mocniej do nagiej piersi. Ona sięga do jego oczu i próbuje drapać, mężczyzna jednak z łatwością unieruchamia jej dłoń i przytrzymuje na brzuchu Isabelli. Mówi coś do swoich towarzyszy, a Isabella zdaje sobie sprawę, że nie ma już orzechowego kufra. Złodzieje! Porywacze! Co oni z nią zrobią? Krzyczy, złorzeczy im i szarpie się, ale jest słaba i poraniona.

Niosący ją mężczyzna rzuca jej kilka słów. Isabella ze łzami w oczach kręci głową.

– Nie rozumiem.

Mężczyzna podnosi dłoń do jej gardła. Isabella się wzdryga, ale po chwili czuje jego palce na karku. Mężczyzna pokazuje, że są pokryte krwią. Isabella sięga w to samo miejsce i znajduje tam piekące rozcięcie, z którego cieknie krew. Ból przeszywa ją od stóp do głów.

Dwaj nadzy czarnoskórzy mężczyźni zabierają ją w głąb lasu, biegnąc po nierównym terenie. Podeszwy ich stóp muszą by twarde jak wyprawiona skóra, ponieważ biegną szybko i lekko. Isabella czuje się jak mewa: jest zbyt obolała, by walczyć. Czeka ją upiorna śmierć.

Nagle czuje woń pieczonego mięsa. Tubylcy niosą Isabellę do zielonego zagajnika, przeciętego przez strumień. Po jego drugiej stronie widać kilkunastu czarnoskórych ludzi zebranych wokół ogniska. Z boku stoi pięć chatek. Kobiety zajmują się pulchnymi dziećmi albo pieką nad ogniem wbite na dzidy mięso; mężczyźni rozmawiają albo siedzą na kamieniach, ostrząc i naprawiając broń. Nikt nie ma na sobie odzienia. Isabella nigdy wcześniej nie widziała nagiego mężczyzny, tylko Arthura w ciemnej sypialni. Nie wie, gdzie podziać oczy.

– Co ze mną zrobicie? – pyta. Czy ci tubylcy są kanibalami?

Tymczasem porywacze ostrożnie układają Isabellę na ziemi i wołają kogoś. Po krótkiej chwili zjawia się tęga kobieta o łagodnym spojrzeniu i rozkołysanych piersiach. Mężczyźni tłumaczą jej coś w swoim narzeczu. Kobieta pomaga Isabelli usiąść i sugestywnie podnosi dłoń do ust. Proponuje jedzenie.

– Tak! – krzyczy Isabella. – Tak. Jeść. Tak.

Tubylcy znów wołają coś do siebie, a potem przynoszą dzidę z pieczoną jaszczurką. Isabella odrywa kawałek białego mięsa i bez chwili namysłu wpycha do ust. Mięso jest miękkie, lekko gumowate i ma dymny posmak. Wygłodniała Isabella ma wrażenie, że nigdy w życiu nie jadła niczego smaczniejszego.

Podczas gdy ona je, czarnoskóra kobieta mówi coś cicho, czyszcząc przy tym ranę i smarując ją maścią o bardzo ostrej woni. Potem ogląda ślady zębów dzikiego psa na dłoni Isabelli, cmoka i dodaje jeszcze kilka słów. Isabella tłumaczy, że nic nie rozumie, ale kobieta mówi dalej. Jakieś dziecko, dopiero uczące się chodzić, zbliża się do nich chwiejnym krokiem i łapie Isabellę za drugą rękę. Isabella uśmiecha się, oczarowana pyzatymi policzkami i ciemnymi oczami malucha, który podciąga rękaw jej sukni i podziwia białą skórę. Pod dotykiem dziecięcych rączek Isabella odpręża się nieco. Malec jest szczęśliwy i zdrowy, a zatem ludzie, którzy go wychowują, muszą być dobrzy.

Isabella odwraca się do kobiety i mówi z serdecznym uśmiechem:

– Dziękuję bardzo.

Tubylcza kobieta może nie rozumieć tych słów, ale bez trudu wychwytuje ich znaczenie. Pokazuje palcem chatki, a potem ciemniejące niebo. Proponuje nocleg.

Isabella patrzy w stronę otwartych chatek. Niebo zaczynają pokrywać chmury, zanosi się na deszcz. Kufer pozostał w lesie, wciąż leży tam, gdzie upadła. Ale kto miałby go ukraść? Z pewnością można spędzić tu noc. Przespać się na czymś miękkim, może nawet zjeść jakieś śniadanie.

Isabella kiwa głową.

– Tak, dziękuję.

Isabella leży na miękkich liściach i skórach zwierząt. Śpi jak kłoda. Kiedy się budzi, wczorajsza opiekunka przynosi jej więcej jedzenia i ponownie opatruje ranę. Isabella próbuje wstać, ale kobieta każe leżeć, cmokając przy tym językiem. Przesłanie jest jasne: „Jeszcze nie odzyskałaś sił. Musisz tu zostać”. Isabella chętnie się zgadza. Przez cały dzień obserwuje, jak tubylcy wychodzą z obozu i wracają do niego, przynosząc ryby, jaszczurki i dzikie psy, koszyki pełne jagód i owoców, które Isabella widziała po drodze. Dobrze ją karmią. Zaczyna padać. Isabella się zastanawia, czy w promieniu kilkuset kilometrów są tu jeszcze jacyś inni ludzie. Może powinna zostać z tubylcami i przyłączyć się do ich plemienia. Przynajmniej już nigdy nie zaznałaby głodu. Ogarnia ją jednak przemożne pragnienie, by wrócić do kufra i odzyskać bransoletkę Daniela. Isabella tęskni za rodziną, za siostrą. Obiecuje sobie, że o brzasku wyruszy w dalszą drogę.

Nic jej się nie śni aż do świtu. Dopiero wtedy przed jej oczami przemykają chaotyczne obrazy. Znowu jest w ciąży, spomiędzy jej nóg leje się krew, ale kiedy patrzy w dół, na piasek, nie widzi tam dziecka, tylko martwe ciała marynarzy. Urodziła śmierć. Budzi się gwałtownie. Próbuje czerpać otuchę ze świadomości, że przeżyła i jest bezpieczna, lecz to jej nie pociesza. Czuje tylko rozpacz, szarą jak niebo przed świtem.

Wstaje z posłania. Wszyscy jeszcze śpią. Musi stąd uciekać: koszmarny sen z pewnością uwiązł teraz wśród otaczających chatki drzew, przeniknął do piaszczystej gleby, zostanie tu przez cały dzień, cały tydzień. Głowa już nie boli, a Isabella jest wystarczająco silna, by iść dalej. Musi wrócić po kufer i skierować się na południe, gdzie na pewno znajdzie domy i gotowane posiłki na talerzach. W słabym świetle świtu cichutko, na palcach przemyka koło tubylców i wchodzi między ciemne drzewa. Kufer cały czas leży tam, gdzie upadła. Jest nietknięty. Isabella na nowo obwiązuje sznurkiem mosiężne uchwyty i znów ciągnie za sobą ciężar w stronę opustoszałej plaży.

Niebo pokrywają ciemne, skłębione chmury. Spadnie jeszcze więcej deszczu, ale to pozwoli na chwilę wytchnienia po palącym upale.

Nagle serce Isabelli zamiera. Czy to błyskawica? Kobieta spogląda na południe. To błyskawica? Czy może…?

Jest. Znowu. Światło, ledwo widoczne w szarym świetle brzasku, ślizga się po chmurach i znika.

Latarnia morska. Sens powraca. Zmysły się wyostrzają. Na nowo rodzi się nadzieja.

Przecież tam, gdzie latarnia, musi być latarnik.

Plaża ciągnie się bez końca. Ocean jest niemal szmaragdowy, pokryty pianą bielszą niż świeży śnieg. Faluje i ryczy, faluje i ryczy, a Isabella stawia stopę za stopą, wlokąc swój ciężar po piasku. Rytm marszu zaczyna się zmieniać. Isabella zaspokaja pragnienie w spotykanych regularnie strumieniach, wie już także, które owoce i jagody są jadalne, nawet jeśli wydają się twarde i suche. Jest jednak tylko człowiekiem. Ulega znużeniu. Robi sobie coraz dłuższe przerwy. Idzie wolniej, pokonuje mniejsze odległości. Nogi jej się plączą, czasem pada na kolana. Każdego dnia próbuje zostawić za sobą kolejny odcinek drogi; idzie popołudniami i wieczorami, starając się oszczędzać siły. Otacza ją bezkresna, bolesna pustka. Ta pustka wypełnia również jej wnętrze. „Jesteś tu sama” – zdaje się powtarzać ocean. Sama, sama. Powoli, poważnie, bez końca Isabella idzie w milczeniu, ale kiedy przystaje, zaczyna mówić, nawet sobie tego nie uświadamiając. Słyszy swój własny głos i czuje niepokój. Dlaczego mówi? Co właściwie mówi? Powtarza sobie, że musi przestać, ale po chwili znów słyszy swój głos. Nie próbuje już tego powstrzymać. Jest zbyt zmęczona, by się skupić i kontrolować myśli. Otwiera umysł i zagląda pod podszewkę świata. Widzi tam wielkie tryby, które nim poruszają, i jego oślepiająco autentyczny bezsens. Teraz wie, że nigdy tego nie zapomni. Przyszłość może przynieść jej bezpieczeństwo, pożywienie, może nawet szczęście, ale i tak jest już za późno. Poznała prawdę na temat życia.

Bolą ją ramiona. Idzie dalej.

Idzie dalej.

Nie liczy dni. Nie chce ich rozpamiętywać, bo to tylko pogłębia jej wyczerpanie, podsyca rozpaczliwy lęk, że na południu niczego jednak nie ma. Niczego. Noce są pogodne i światło latarni nie może się odbić od chmur, więc już go nie widzi. Zawsze miała bujną wyobraźnię: może latarnia morska była tylko złudzeniem. Codziennie przed rozpoczęciem marszu Isabella wchodzi do ciepłej wody, żeby spłukać głowę, oczyścić rany i zebrać odwagę, która poniesie ją jeszcze kawałek dalej. Elegancka niegdyś suknia zwisa teraz w strzępach, brudna, poplamiona krwią. Wydyma się i unosi wokół swojej właścicielki niczym ogromna meduza. Isabella zamyka oczy, poddaje się ruchowi fal. Potem znowu unosi powieki i spogląda na południe.

I wreszcie któregoś dnia znowu to widzi. Jasno i wyraźnie, na własne oczy, bez żadnych złudzeń i przywidzeń na tle chmur.

Światło. Rozświetlona latarnia morska w mglistej oddali.

Isabella wyskakuje z wody, która spowalnia jej ruchy. Nie jest już głodna ani zmęczona, ani obolała. Ma tylko jeden cel – dotrzeć do latarni. To w tej chwili jakieś dwadzieścia pięć kilometrów. Może dotrze tam jutro, nim światło znowu rozbłyśnie.

A potem niech będzie, co ma być.

Tej nocy nie może zasnąć z podniecenia. Opiera się pokusie całonocnego marszu; wie, że prędzej czy później padłaby z wyczerpania. W końcu pogrąża się we śnie. Po przebudzeniu znów czeka na nią ten sam widok. Przysłonięty lekką mgiełką cypel. Biało-czerwona latarnia. Już niedaleko, już niedaleko. Isabella zbiera nieco owoców i pije wodę ze strumienia, ale nie może się już doczekać, by ruszyć w drogę, nie zważając na słońce i upał, przekroczyć granice własnej wytrzymałości. W oddali wreszcie majaczy kres jej wędrówki.

Powolutku, krok za krokiem i często przystając, idzie przed siebie po plaży.

Nie uda się jej. Jeszcze nie dziś. Gdyby była w pełni sił i szła bez obciążenia w cieniu wielkich dębów, może dałaby radę. Teraz boi się jednak, że nadmierny wysiłek ją zabije. Przed południem znów chowa się w lesie. Po południu idzie dalej. Widzi rozbłyskujące światło i ma ochotę zapłakać. Myślała, że już tam dotrze. Nie chce umierać tak blisko celu.

Śpi długo i twardo. Jej ciało nie ma już energii. Isabella nie może ryzykować marszu w żarze dnia, więc czeka, aż słońce zacznie się chylić ku zachodowi, i dopiero wtedy wstaje. Nogi ma jak z waty, stopy obolałe. Rusza z trudem, ciągnąc znienawidzony sznur. Jest blisko, tak blisko celu.

Jedna stopa. Druga stopa. Z każdym krokiem plaża robi się coraz bardziej kamienista. Jedna stopa. Druga stopa. Każdy ruch trwa całą wieczność. „Musisz przeżyć, Isabello – napomina się surowo. – Nie możesz teraz upaść”.

Jedyna droga do latarni wiedzie po kamiennym klifie, wysokim na jakieś trzy metry. Isabella rozważa, czy nie obejść tego miejsca, brnąc przez zarośla, ale boi się, że nie widząc oceanu, straci orientację. Ponownie przywiązuje kufer do pleców i zaczyna się wspinać.

Dokoła zapada zmierzch. W górze kołują mewy, zaczyna wiać orzeźwiająca bryza. Zgięta wpół Isabella dyszy i sapie, wdrapując się boso po kamieniach. W pewnym momencie ziemia ucieka jej spod stóp, a ona upada i kaleczy zranioną dłoń o ostrą krawędź skały. Teraz jednak nawet nowa rana nie może jej zatrzymać. Naprzód, naprzód. Wyżej, wyżej. Dociera na szczyt w chwili, gdy latarnia rozbłyskuje na nowo. Światło w ciemnościach. Wreszcie jest u celu. Teraz wszystko będzie dobrze.

Na pewno.

Isabella czuje zawroty głowy i dzwonienie w uszach.

Okrąża latarnię na ciężkich jak ołów stopach. W pobliżu widzi maleńką chatkę, właściwie drewniane pudło dobudowane do latarni. Resztkami sił podnosi rękę i słabo puka do drzwi. Boi się, że nikt jej nie otworzy, więc po kilku sekundach puka raz jeszcze i przerażająco cichym głosem woła:

– Ratunku! Potrzebuję pomocy!

Widzi, że zostawiła na drzwiach smugę krwi. Ogląda dłoń. W półmroku krew jest ciemna.

Ktoś uchyla drzwi. Isabella spogląda w czarne oczy wysokiego, szczupłego, mniej więcej czterdziestoletniego mężczyzny, które otwierają się szeroko na jej widok.

– Proszę… proszę… – mówi Isabella. Tylko tyle jest w stanie wykrztusić. Wszystkie inne słowa ulatują, a ona traci równowagę i pada na kolana. Mężczyzna podtrzymuje ją silnymi ramionami, bierze na ręce i wnosi do środka. Przed jej oczami wirują plamy mroku i drżącego światła, a potem wszystko spowija szarość.

Kiedy Isabella znów wraca do rzeczywistości, jest noc. Pali się świeczka, a ona leży na prostym wąskim łóżku przykrytym szorstkimi kocami.

Otwiera i zamyka oczy, próbując odzyskać świadomość. Na stołku koło posłania siedzi brodaty mężczyzna z poważnym wyrazem twarzy. Latarnik. A zatem wreszcie dotarła do latarni. Wzdycha z ulgą.

– Jak pani na imię? – pyta cicho mężczyzna.

Isabella otwiera usta, żeby się przedstawić, ale zmienia zdanie. A jeśli Winterbourne’owie zaczęli jej szukać?

– Mary Harrow – mówi.

– Da pani radę wstać, Mary? Mam zupę, chleb i czystą wodę. Powinna pani jeść, żeby odzyskać siły.

– Jak długo spałam?

– Sześć godzin. Już prawie północ.

Isabella siada i ostrożnie opuszcza stopy na podłogę.

– Pomogę pani – mówi mężczyzna, po czym obejmuje ją w talii i prowadzi koło krętych schodów do małego, niskiego pomieszczenia. Jest tam umywalka, okrągły stolik, krzesło i żeliwny piecyk. W powietrzu unosi się woń smażonej ryby i tytoniu. Mężczyzna pomaga Isabelli usiąść na krześle. Kobieta widzi teraz swój kufer, wciąż obwiązany sznurem z halki, stojący na drewnianej podłodze.

Siedzi w milczeniu. Jest pod opieką latarnika, może odpocząć. Mężczyzna wyciąga ze skrzyni pod umywalką pudełko ze środkami opatrunkowymi, potem zapala lampę i ustawia ją na stole, tuż koło dłoni Isabelli. Czyści i opatruje ranę, unikając wzroku kobiety. Pochyla głowę w skupieniu, więc Isabella może mu się swobodnie przyjrzeć: ma ciemne, kręcone włosy, schludną szpakowatą brodę, poważnie zmarszczone brwi i zręczne palce.

– Skąd się pani tu wzięła? – pyta ją wreszcie.

– Nie mogę powiedzieć.

– Co jest w tym kufrze, który pani dźwigała?

– Ciężar, od którego chciałabym się jak najszybciej uwolnić.

Mężczyzna się pochyla, by obejrzeć kufer, a Isabella zrywa się z krzesła i zastawia mu drogę.

– Nie może pan go tknąć.

Zaskoczony latarnik się wycofuje. Mówi do niej, jakby przemawiał do rannego zwierzęcia, lekko unosząc dłonie.

– Spokojnie – zapewnia. – Nie tknę kufra, jeśli pani sobie tego nie życzy.

Isabella jest przygnębiona i zdezorientowana. Ma wrażenie, że się rozsypuje, niczym rzeźba z piasku pod wpływem wiatru.

– Jestem bardzo głodna – wyznaje.

Latarnik kiwa głową i podchodzi do piecyka. Isabella wbija wzrok w skaleczoną dłoń i nie może sobie przypomnieć, jak ją zraniła. Wytęża pamięć. Wspomnienia powracają przebłyskami. Jadła jaszczurkę. Zbierała jagody. Brnęła przez piasek. Potem przypomina sobie, że skaleczyła się zaledwie kilka godzin temu, podczas wspinaczki po skałach. Zanik pamięci przyprawia ją o atak paniki. Co się dzieje z jej głową? Isabella ponownie zrywa się z krzesła i zaczyna przemierzać pokój.

Latarnik podchodzi do niej z talerzem parującej zupy. Obserwuje ruchy Isabelli i stoi nieruchomo, jakby liczył na to, że jego spokój udzieli się kobiecie. W końcu Isabella też się zatrzymuje i spogląda na niego w gęstniejących ciemnościach.

– Nazywam się Matthew Seaward – mówi mężczyzna.

– Jestem bardzo głodna – powtarza Isabella.

Latarnik gestem zaprasza ją do stołu, więc Isabella siada. Powietrze w chatce jest gorące i przesycone wonią oleju, stęchlizny, starych wodorostów, wilgotnego drewna. Isabelli to nie przeszkadza. Wciąga w płuca kojącą woń. Czuje się bezpieczna, przynajmniej na razie. Zupa jest słona i gęsta. Isabella z zachwytem ją zajada, a potem popija kubkiem czystej, chłodnej wody. Jej umysł zaczyna funkcjonować normalnie. Uspokaja się.

– Nie mam się gdzie podziać – mówi. – Nie wiem, co robić.

Mężczyzna opiera się o umywalkę, przebiegając wzrokiem po włosach, sukni i dłoniach Isabelli. Na koniec spogląda jej w oczy.

– W pani oczach jest strach. Co pani widziała?

Isabella potrząsa głową.

– Proszę mnie nie pytać.

Pochyla głowę i opiera ją na wyciągniętych ramionach.

Latarnik odzywa się dopiero po dłuższej chwili.

– Do miasteczka jest niecały kilometr. Ktoś na pewno przyjmie panią pod swój dach.

– Nie mogę się nikomu pokazać w takim stanie.

– W sypialni są ubrania. Należały do żony poprzedniego latarnika. Są też buty. Na początku głównej ulicy stoi duży dom. Bladoróżowy. Mieszka tam pani Katherine Fullbright. Może się pani zatrzymać u niej.

Żołądek Isabelli ściska się pod wpływem rozczarowania. Ona nie chce iść do miasteczka. Chce zostać tutaj, nie ruszać się z krzesła. Jej męka miała się tu zakończyć, ale najwyraźniej to jeszcze nie ten moment. Isabella zaczyna sobie uświadamiać, że nie będzie żadnego końca. Przed zatonięciem statku miała złamane serce, teraz ma również zamęt w głowie.

Nieskończenie łagodny ton mężczyzny kontrastuje z jego potężną sylwetką i zauważalną siłą mięśni.

– Mary, dziś może pani przenocować tutaj. Jutro się pani wykąpie i ogarnie. Pani Fullbright zwraca uwagę na wygląd, więc podarta suknia i brudna twarz nie przypadłyby jej do gustu. Ale nie może pani zostać tu dłużej. Tak nie wypada.

Oszołomiona Isabella z trudem pojmuje znaczenie tych słów. W końcu dociera do niej, że mężczyzna chce zadbać o jej reputację. Ona sama zupełnie się o nią nie troszczy, ale kiwa głową, bo czuje, że jej rozmówca nie zmieni zdania.

– Dziękuję. Bardzo dziękuję.

Kończy zupę i wraca do łóżka. Koce są szorstkie, a materac się zapada. Widać, że w pokoju mieszka mężczyzna: nie ma tu ozdobnych poduszek, zasłon, obrusów, kryształowych karafek ani wazonów. Czuć woń tytoniu, gazet, oleju i kurzu. Rzeczy Matthew Seawarda. Isabella zasypia w jego łóżku i nic jej się nie śni.

9

2011

Libby przez cały tydzień starała się na nowo uporządkować swoje życie, wprowadzić w nim jakiś ład i plan. Czuła się jak mrówka, której ślady zostały zmyte przez deszcz i która musi teraz znaleźć drogę przez nowe terytorium. Robiła zakupy w miejscowym sklepie spożywczym i poznała imię właściciela, który pakował jej warzywa. Załatwiła podłączenie prądu i telefonu, znalazła kogoś do umycia okien. Wyrobiła sobie kartę w najbliższej bibliotece. Wypucowała domek od dachu do podłogi. Siostry unikała: chłodne przyjęcie dowodziło, że uczucia Juliet wobec niej są wyłącznie wrogie. Codziennie po południu pływała w oceanie, dopóki nie zapadła noc, kiedy to na osnutym mgiełką południu zaczynały się zapalać światła nad zatoką w Noosa. Poza tym rysowała, spędzając długie godziny w doskonale oświetlonej pracowni, zwinięta na bujanym fotelu z notesem na kolanach. Snuła przy tym plany, że już wkrótce coś namaluje.

Między zajęciami musiała sobie robić przerwy, odpoczywać i walczyć ze łzami. Żałoba wypełniała każdą jej myśl, każde działanie. Libby zmuszała się do pracy, do organizowania sobie nowego życia. Tego życzyłby sobie Mark.

Tydzień po przyjeździe kupiła nową kartę SIM z lokalnym numerem do swojego telefonu. Przed jej włożeniem naładowała baterię, żeby sprawdzić, czy w poczcie głosowej nie ma jakichś nowych wiadomości. Nie spodziewała się żadnych, więc zaskoczył ją dźwięk głosu Cathy, sekretarki Marka.

– Dzień dobry, Libby. Tu Cathy z Winterbourne Jewellers. Mam prośbę – czy mogłabyś do mnie zadzwonić? Chciałabym coś ci przesłać i potrzebuję twojego adresu.

Zdezorientowana Libby ponownie przesłuchała nagranie. W Anglii była teraz pierwsza w nocy. Trzeba poskromić ciekawość jeszcze przez jakieś osiem godzin.

Libby podeszła do lśniącego czystością okna i ujrzała szeroki pas niebieskiego oceanu, złote promienie słońca na spienionych falach. Jej myśli znowu pobiegły do Marka. Czasami udawało jej się o nim zapomnieć. Trwało to pięć, dziesięć błogich minut. Jej ciało wciąż było obolałe od środka, ale czasami nie pamiętała o swoim złamanym sercu. Potem świadomość brutalnie wracała, a Libby wyrzucała sobie, że choćby na chwilę przestała myśleć o ukochanym.

Dzień wypełniło jej rysowanie, sprzątanie i pływanie. Po kąpieli i wstawieniu do mikrofalówki kolejnej porcji lasagne wybrała londyński numer.

W oczekiwaniu na połączenie czuła, jak mocno wali jej serce. Kiedy ostatni raz tam dzwoniła, powiedziała to co zawsze: „Cześć, Cathy, tu Libby Slater. Czy mogłabym porozmawiać z Markiem?”. Teraz musiała powiedzieć coś innego.

– Winterbourne Jewellers, Cathy przy telefonie.

– Cześć, Cathy, tu Libby. Prosiłaś, żebym zadzwoniła.

No i proszę, wcale nie było to takie trudne.

– Cześć, Libby! Odeszłaś z pracy, nie mogliśmy cię namierzyć.

– Wróciłam do Australii.

– A to niespodzianka.

Cathy była jedyną osobą, która mogła coś wiedzieć o romansie Libby i Marka.

– Od dawna męczyłam się w tej pracy. Zostawiłaś mi wiadomość, że chcesz mi coś wysłać?

Libby zdała sobie sprawę, że chodzi nerwowo po pokoju, więc się zatrzymała i oparła o kuchenny stół. Kuchnię zaczęła wypełniać woń lasagne.

– No tak. Tajemnicza sprawa. Przeglądałam papiery w gabinecie Marka. Sama rozumiesz, że było to strasznie smutne zajęcie.

– Przykro mi. Na pewno jest ci ciężko – powiedziała Libby ze ściśniętym gardłem. Chciałaby teraz być w Londynie i przeglądać papiery Marka, znaleźć jakąś pamiątkę, choćby odręczną notatkę.

– Bardzo go nam wszystkim brakuje, Libby…

– A jak radzi sobie rodzina?

– Nie widziałam żadnej z córek, ale z tego, co wiem, starsza jest w ciąży. Emily chyba dzielnie to znosi. Oczywiście jest załamana, ale od dnia pogrzebu regularnie przychodzi do pracy. Wygląda na to, że przejmie obowiązki Marka, przynajmniej na jakiś czas. No, ale miałam mówić o tajemniczych listach. Znalazłam ich sześć, wszystkie adresowane do ciebie, ale wysłane na adres firmy. Mark nie otworzył żadnego z nich, tylko upchnął wszystkie do szuflady.

Libby poczuła jednocześnie podniecenie i strach. Kto miałby pisać do niej na adres Marka? Czy chodziło o kolejną niespodziankę? A może szantaż?

– Jest adres zwrotny?

– Wszystkie wysłano z tej samej firmy, Ashley-Harris Holdings w Australii.

Z firmy. Czyli to nie szantaż ani też niespodzianka.

– Cathy, nie mam pojęcia, co to za firma ani dlaczego ktoś stamtąd pisał do mnie, podając adres Marka. Czy mogłabyś przesłać mi te listy?

– Oczywiście.

Libby podała Cathy swój nowy adres, z żalem zdając sobie sprawę, że kiedy tylko odłoży słuchawkę, jej więź z Markiem zostanie ponownie nadwątlona. Wtedy jednak Cathy powiedziała:

– Libby, mam do ciebie jeszcze jedną sprawę. Nie wiem, czy się zgodzisz, ale Emily powiedziała, że muszę cię o to zapytać.

Libby poczuła ucisk w żołądku. Po dwunastu latach romansu imię żony Marka budziło w niej strach.

– O co chodzi?

– Ktoś z twojej byłej firmy dzwonił, żeby odnowić umowę o współpracy, ale kiedy się dowiedzieliśmy, że już dla nich nie pracujesz, postanowiliśmy jej nie przedłużać. Emily nalegała, żeby cię zapytać, czy zgodziłabyś się zaprojektować nasz katalog jako wolny strzelec. Naturalnie zdaję sobie sprawę, że być może nie jesteś już zainteresowana taką pracą, ale…

– Tak! – przerwała Libby. – Chętnie się tym zajmę.

– Cudownie! Emily będzie zachwycona. Jest wielbicielką twojego talentu.

– Naprawdę?

Mark nigdy nie mówił o żonie, chyba że było to absolutnie konieczne. Libby miała teraz wrażenie, że ktoś zdjął z niej ochronny klosz.

– Pracowałaś dla nas przez dwanaście lat. Jesteś w firmie bardzo wysoko ceniona. Teraz, po śmierci Marka, chcielibyśmy kontynuować współpracę.

– Bardzo mi to pochlebia. W takim razie… – Libby przypomniała sobie nagle, że nie ma komputera, dostępu do internetu ani adresu mejlowego. – Czy mogłabyś dać mi tydzień? Dopiero się tu urządzam i…

– Ależ oczywiście. Odezwij się, kiedy będziesz gotowa, zlecenie czeka na ciebie.

Pożegnały się w momencie, kiedy piknęła mikrofalówka, ale Libby nie siadła do kolacji. Stała w kuchni, patrząc przez okno na ciemniejące niebo, myśląc o przepaści oddzielającej jej stare życie od nowego. Mark już na zawsze miał pozostać odległy o lata świetlne od niej. Po chwili jednak wyprostowała się i postanowiła skończyć z rzewnymi myślami. Co poradziłby jej Mark, gdyby tutaj był? Żeby pogodziła się z siostrą? No cóż, na razie nie odniosła sukcesu, ale nie pożegnała się jeszcze z nadzieją. Żeby rozwiązała tajemnice rodziny Winterbourne’ów? Szanse powodzenia były niewielkie, ale Mark na pewno chciałby pojechać do Winterbourne Beach i zobaczyć wszystko na własne oczy. A zatem miała już plan na następny dzień.

Wyszła z domu tuż po ósmej. Paryż w godzinach szczytu wyglądał zupełnie inaczej. Prawdę mówiąc, w Lighthouse Bay nie istniało coś takiego jak godziny szczytu. Kilka samochodów czekało w kolejce przed rondem, a po ścieżce wzdłuż plaży jechało paru rowerzystów. To wszystko. Libby przypomniała sobie zatłoczone perony w metrze, dławiącą woń cudzych papierosów albo perfum, nieustanne trąbienie paryskich samochodów, których obłąkani kierowcy przepychali się przez wąskie ulice. Teraz opuściła szybę i wciągnęła do płuc zapach oceanu i słońca. Wycieczka na północ autostradą, wzdłuż pól trzcinowych, trwała niecałą godzinę.

Miejscowość Winterbourne Beach była maleńką, mniejszą niż Lighthouse Bay wioską otoczoną przez busz. Znajdowały się tam ogromna, pusta plaża i sklep wielobranżowy pełniący jednocześnie funkcję punktu informacji turystycznej. Libby wstąpiła tam, żeby kupić czekoladę i sok, a przy okazji wzięła kilka ulotek dotyczących dostępnych w okolicy rozrywek.

„Chcecie znaleźć zaginiony skarb? Wybierzcie nurkowanie przy wraku Aurory!”.

Libby przebiegła wzrokiem treść ulotki. Z zamieszczonej mapki wynikało, że właściciel wypożyczalni sprzętu nurkowego mieszka raptem cztery domy dalej. Telefon nie miał tu zasięgu, więc Libby postanowiła wybrać się tam osobiście. W palącym słońcu podążyła za wskazówkami i po chwili znalazła się przed podniszczonym domem. Na podwórku stała przyczepa, a na niej duża motorówka. Jeśli łódź była tutaj, jej właściciel musiał siedzieć w domu.

Libby ruszyła w stronę drzwi, kiedy zza łodzi wychylił się mężczyzna bez koszuli na wydatnym brzuszysku, który zawołał ponuro:

– Dzisiaj nici z nurkowania!

Libby posłała mu uśmiech.

– Nie chcę nurkować, tylko zadać kilka pytań. Ma pan wolną chwilę?

Mężczyzna wytarł dłonie w zatłuszczoną szmatę. Wyglądało na to, że naprawia silnik łodzi.

– A co panią interesuje?

– Historia wraku.

Brzuchacz pokiwał głową.

– Złociutka, moja motorówka nie działa od tygodnia. Straciłem przez to kupę kasy. Jeśli zapłaci mi pani pięćdziesiąt dolców, zaparzę kawę i podzielę się wszystkim, co wiem. Taka płatna usługa.

Libby rozłożyła ręce.

– Oczywiście. Ale niech to będzie dobra kawa.

Facet się uśmiechnął i wyciągnął do niej wielkie łapsko.

– Nazywam się Graeme Beers.

– Libby Slater. Miło cię poznać.

Graeme zaprowadził ją na górę i przez jasny, przestronny salon na szeroką werandę z widokiem na zarośla i ocean. Tam wskazał jej miejsce przy stole. Słońce paliło ramiona Libby, która z irytacją przypomniała sobie, że nie posmarowała ich kremem z filtrem. Odsunęła więc krzesło jak najdalej w stronę ściany, żeby uniknąć promieni.

Nie wyobrażała sobie, że miło będzie się napić porannej kawy w lepkim upale i towarzystwie much, ale napój był wyśmienity. Idealnie zaparzony, podany w białej filiżance, ze śmietanką i herbatnikiem o smaku mango. Od czasu do czasu znad oceanu powiewała mocna bryza, chłodząca skórę i wichrząca włosy. Było zupełnie inaczej niż z Markiem w paryskiej kafejce, ale taka odmiana miała swoje plusy.

Graeme włożył bawełnianą koszulę w niebieską kratę, przyniósł plastikowy segregator i usiadł przy stole.

– Jesteś tu nowa?

– Niezupełnie. Wychowałam się w Lighthouse Bay, więc słyszałam już o skarbie Winterbourne’ów, ale kiedy tu mieszkałam, raczej nie interesowałam się wrakiem.

– Czemu zmieniłaś zdanie?

– Przez wiele lat współpracowałam z firmą Winterbourne’ów.

Ukłucie w sercu. Dlaczego nie powiedziała po prostu na głos: „Mark Winterbourne i ja byliśmy w sobie zakochani”. To nadal musiało pozostać tajemnicą. Już na zawsze tajemnicą.

Graeme pokiwał głową, najwyraźniej pod sporym wrażeniem.

– No dobra, pogadajmy o wraku Aurory. Statek zatonął w kwietniu 1901 roku. Wtedy nie było tu jeszcze miasteczka, tylko kilometry pustego wybrzeża, garstka Aborygenów, mnóstwo dzikich roślin i zwierząt. Aurora była trójmasztowcem… – Po tych słowach otworzył segregator na pierwszej foliowej koszulce zawierającej niewyraźne zdjęcie imponującego okrętu. – …Statkiem towarowym zbudowanym w stoczni w Glasgow, ale należącym do kapitana Francisa Whiteawaya z Bristolu. Kapitan pływał na okrągło; kursował między Australią i Anglią, zarabiając przy tym krocie. Sprowadzał z Anglii kafelki, zasłony i inne wymyślne bzdety, które sprzedawał następnie tutejszym bogaczom, a stąd zabierał wełnę dla zmarzniętych Anglików. W momencie katastrofy miał czterdzieści trzy lata. – Graeme przerwał, siorbnął łyk kawy i mówił dalej. – Tym razem miał na statku cenny ładunek. Królowa Wiktoria zamówiła parlamentarną buławę jako prezent dla federalnego rządu australijskiego. – Teraz Graeme pokazał akwarelkę, być może kopię szkicu buławy. – Buława była wykonana ze złota i wysadzana czterema szmaragdami, ośmioma rubinami i czterema szafirami, a na jej wierzchołku umieszczono brylant. Zaprojektował ją Arthur Winterbourne, najstarszy syn rodziny jubilerów. On też nadzorował wykonanie. Chciał sam zawieźć buławę do Australii. Winterbourne i Whiteaway chodzili razem do szkoły, więc Whiteaway chętnie przyjął kumpla na pokład. – Kolejne głośne siorbnięcie, kolejna plastikowa koszulka, tym razem zawierająca meteorologiczną fotografię cyklonu. Głos Graeme’a nabrał teraz złowieszczych tonów; gospodarz z pewnością przemawiał tak zawsze, by podkreślić dramatyzm historii i zrobić wrażenie na klientach. – Mieli wyładować towar w Brisbane, a potem ruszyć do Sydney, ale zbliżając się do południowo-wschodniego wybrzeża, natrafili na cyklon. Wieczorem siódmego kwietnia widziano ich z latarni morskiej w Cape Franklin, ale latarnik z następnej latarni w Lighthouse Bay już ich nie zauważył. Bóg raczy wiedzieć, po co zbliżyli się do tej plaży; być może nabierali wody i chcieli osadzić okręt na mieliźnie. W każdym razie uderzyli w podwodną rafę, o tam. – Gestem wskazał ocean. – Pogoda była straszna, środek nocy, statek rozpadł się na kawałki. Nikt nie przeżył. Kiedy Aurora nie zawinęła do Brisbane, miejscowa policja wszczęła poszukiwania. Wyrzucone na tutejszą plażę szczątki kazały im szukać statku w okolicy. W ciągu kilku tygodni odnaleziono większą część ładunku i kilka ciał. Młodszy z braci Winterbourne’ów, Percy, przybył tu, żeby zobaczyć wszystko na własne oczy. Kręcił się po wschodnim wybrzeżu, przekonany, że ktoś musi coś wiedzieć. Szukał i szukał, ale bez skutku. Pewnego wieczoru zmarł nagle w pokoju hotelowym w Tewantin.

Percy był pradziadkiem Marka.

– Nagle? Było w tym coś podejrzanego?

Graeme pokręcił głową.

– Z tego, co wiem, to nie. Po prostu wyzionął ducha.

Libby pomyślała o tętniaku Marka.

Graeme mówił dalej.

– Tak czy inaczej, nikt nie znalazł buławy, więc ludzie nadal chętnie jej szukają. I dlatego otworzyłem ten biznes.

Mężczyzna przerzucił strony i wyjął jeszcze jedno zdjęcie przedstawiające połowę statku leżącą na boku na dnie oceanu, pokrytą pąklami.

– Myślisz, że buława jeszcze tam jest? – spytała Libby.

– Nie wiem. To tajemnica. Wrak przeszukało wiele osób, ale nikt nie zgłosił znalezienia skarbu. Ludzie lubią tam nurkować (kto nie lubi szukać skarbów?), ale moim zdaniem większość zdaje sobie sprawę, że niczego tam nie znajdzie. Ty też powinnaś się tam kiedyś wybrać i rozejrzeć.

– Nie jestem pewna, czy potrafię nurkować – przyznała Libby. Na myśl o przebywaniu pod wodą czuła niepokój.

– Jeśli umiesz pływać, to umiesz nurkować. To łatwe.

Mark na pewno by to zrobił. I zachęciłby Libby, żeby spróbowała.

– Policzę ci taniej – ciągnął Graeme, widząc, że klientka się waha. – Naprawdę powinnaś rzucić na to okiem.

Przewertował segregator, pokazując jej zdjęcia odnalezionego ładunku, opowiedział o obchodach stulecia katastrofy i podzielił się znanymi w okolicy szczegółami. Nie wspomniał już jednak o rodzinie Winterbourne’ów, więc Libby sączyła kawę, wpatrując się w widnokrąg i tęskniąc za Markiem. Żałowała, że on nie może wziąć jej za rękę, zabrać pod wodę i pomóc wrócić bezpiecznie na powierzchnię.

Po powrocie do domu włączyła wentylator nad łóżkiem i położyła się, żeby odpocząć. Kilka godzin później obudziła się oszołomiona, z pulsującym bólem głowy, w bawełnianej sukience mokrej od potu. Było późne popołudnie, a w brzuchu burczało jej z głodu. Libby podgrzała w mikrofalówce smażony ryż i poszła do pracowni. Zaintrygowało ją zdjęcie Aurory pokazane dziś przez Graeme’a. Jako artystka uwielbiała głębię i detale, i stare okręty oplecione pajęczyną lin. Przewertowała album z reprodukcjami Turnera i znalazła jeden z jego obrazów przedstawiających okręt. Potem usiadła ze szkicownikiem na kolanach i zaczęła kopiować szczegóły takielunku. Mijały godziny, w końcu zapadł zmierzch.

Libby odłożyła szkic i postanowiła, że następnego dnia wpadnie do najbliższej biblioteki po książki na temat statków. Zamierzała namalować Aurorę w celu upamiętnienia Marka. Na początku jednak musiała działać ostrożnie, odświeżyć umiejętności zdobyte w akademii sztuk pięknych.

Zsunęła klapki, wyszła z domu i ruszyła ścieżką w kierunku plaży. Dopiero tam zdała sobie sprawę, jak szybko zrobiło się ciemno. Kiedy po palcach jej stopy przebiegł krab, uznała, że ma dość, i zawróciła na ścieżkę.

I wtedy ujrzała sylwetkę mężczyzny stojącego przy drzwiach latarni morskiej. Miał jasne włosy i szerokie bary, ale niczego więcej nie zdołała dostrzec. Schowała się za domkiem. Nieznajomy gmerał przy zamku, potem otworzył drzwi. Nerwowo rozejrzał się dokoła, a następnie wszedł do środka i zamknął za sobą drzwi.

A zatem ktoś był w latarni; ktoś, kto wiedział, że nie powinien tam przebywać. Libby weszła do domku i starannie zaryglowała drzwi. Nagle poczuła, że mieszka na kompletnym odludziu.

W nocy coś wyrwało ją z głębokiego snu. Przez moment leżała, zastanawiając się, co to było.

Jakiś dźwięk.

Wszystkie zmysły się wyostrzyły, uszy zaczęły nasłuchiwać.

Libby poczuła w sercu falę gorąca. Ktoś kręcił się pod jej oknem.

Ze strachu nie mogła się ruszyć. Chciała znów się pogrążyć w błogim śnie. Potem usłyszała kroki oddalające się w stronę bocznej ściany domu. Przypomniała sobie mężczyznę, którego widziała koło latarni. Powoli zsunęła z siebie kołdrę, wyszła z łóżka i na przygiętych nogach pobiegła do kuchni po telefon.

Gdzieś tu go przecież położyła. Po omacku szukała aparatu na blatach, ale był mały i nie mogła go znaleźć. Zastanawiała się, czy włączyć lampę. Może to odstraszy intruza albo sprowokuje go do działania i… i co dalej? Jakie zamiary mógł mieć ten ktoś?

Libby stłumiła jęk przerażenia. Była daleko od miasteczka, na samym końcu drogi. Ręką uderzyła łyżeczkę, którą zostawiła tu po zrobieniu kawy. Przedmiot z brzękiem spadł na podłogę. Libby zamarła, wstrzymując oddech. Z zewnątrz dochodził tylko szum wiatru i oceanu.

Postanowiła zebrać się na odwagę i włączyła kuchenną lampę.

Usłyszała odgłos przyśpieszonych kroków – ktoś biegł. Po chwili włączył się silnik samochodowy, a ona zdała sobie sprawę, że na jej własnym podjeździe stoi czyjeś auto. Ruszyła do drzwi i otworzyła je na oścież. Dokładnie w tym momencie zapaliły się oślepiające reflektory. Ciemna sylwetka – zbyt duża i barczysta, by należeć do kobiety – wślizgnęła się na siedzenie pasażera, a samochód odjechał z piskiem opon, zostawiając w oczach Libby wspomnienie jaskrawego światła. W oddali gaźnik strzelił jeszcze donośnie.

Libby zawróciła do środka i zamknęła drzwi na klucz, a potem wybrała numer miejscowego posterunku policji.

– Sierżant Scott Lacey – odezwał się zaspany głos.

Zdyszana Libby opowiedziała, gdzie jest i co się wydarzyło.

– Intruzi już odjechali? – spytał sierżant Lacey.

– Na to wygląda.

– Moim zdaniem nie ma powodu do obaw. Dom stoi tuż przy plaży… Ludzie zawsze się tam kręcą o najdziwniejszych porach.

– Ten ktoś nie kręcił się po plaży, tylko wokół mojego domu.

– Dom długo stał pusty. Gość pewnie uznał, że nikt w nim nie mieszka… Ale za chwilę przyjadę, żeby się rozejrzeć, i jeśli pani chce, dopilnuję, żeby w tym tygodniu przejeżdżały tamtędy nocne patrole.

Libby się odprężyła.

– Naprawdę? Będę bardzo wdzięczna.

– Jasne. Nie podała mi pani swojego nazwiska.

– Libby Slater.

– Libby? Siostra Juliet? Nie pamiętasz mnie? Chodziliśmy razem na matematykę.

Libby wytężyła pamięć. Scott Lacey. Surfer z rozwichrzonymi lokami i kieszeniami pełnymi petard.

– No tak, pamiętam.

Niezupełnie uspokajała ją świadomość, że ktoś taki zawiaduje teraz posterunkiem policji.

– Fajnie, że wróciłaś. Juliet i ja przyjaźnimy się od dawna.

Libby zdała sobie sprawę, że jeśli faktycznie tak jest, to Scott z pewnością zna także jej przeszłość. Zalała ją nagła fala wstydu.

– Nie martw się, Libby, będę miał na ciebie oko.

Powiedział to, żeby ją pocieszyć, ale ona czuła tylko, jak wymyka jej się upragnione poczucie bezpieczeństwa. Czasami, kiedy Mark zatrzymywał się w jej paryskim mieszkaniu, zasypiała z głową na jego piersi, wdychając ciepły zapach mężczyzny. Wtedy czuła się bezpieczna, całkowicie bezpieczna. Zupełnie jakby otaczał ją nieprzenikniony pancerz ochronny. W środku były miłość i światło. Świadomość, że już nigdy się tak nie poczuje, przyprawiła ją o dreszcz. Libby mocno przycisnęła drżące stopy do podłogi.

– Dzięki – zdołała wykrztusić. – Dobranoc.

Wróciła do łóżka. Po półgodzinie usłyszała radiowóz, ale nie zmrużyła oka aż do świtu, kiedy to już nikt nie mógł się ukryć w ciemnościach.

Powtarzała sobie, że milczenie Juliet nic jej nie obchodzi, ale wcale tak nie było. Wykonała pierwszy krok; teraz kolej na Juliet. Dopiero w sobotnie popołudnie zdała sobie sprawę, że nie zostawiła siostrze numeru telefonu, a Juliet może nie mieć ochoty na spontaniczne odwiedziny.

Cholera jasna, dlaczego rodzinne sprawy muszą być takie zagmatwane?

Z lekko drżącym sercem zadzwoniła do herbaciarni. Juliet podniosła słuchawkę po trzecim sygnale.

Libby starannie dobierała słowa.

– To ja, Libby – powiedziała. – Nie przeszkadzam?

– Właśnie zamykałam.

– Chciałabym się z tobą spotkać. – Czy to zabrzmiało zbyt obcesowo? Zbyt ckliwie? Libby przypomniała sobie ostatnie spotkanie. Bałagan na stolikach. Zagonioną Juliet. – Jeśli chcesz, mogę ci pomóc w sprzątaniu.

Ta propozycja najwyraźniej nie przypadła Juliet do gustu. Libby zachodziła w głowę, co powiedziała nie tak.

– Nie, nie, nie, poradzę sobie sama. Zawsze sobie radzę. Może wpadniesz tu koło dziewiętnastej? Przygotuję kolację.

– Fantastycznie.

– Zostawię otwartą bramę. Mamy o czym pogadać.

Podczas kąpieli i przebierania się serce Libby trzepotało jak ptak. MAMY O CZYM POGADAĆ. Co Juliet chciała przez to powiedzieć? I dlaczego tak ponurym tonem? A może ton wydawał się Libby tak ponury z powodu jej własnego poczucia winy? Wiedziała, że jako siostra jest beznadziejna. Przez dwadzieścia lat zapominała o urodzinach i świętach. Nie przyjechała nawet na pogrzeb taty. Nigdy jej nie było. Oddaliła się od jedynej żyjącej krewnej. Przez przypadek? Celowo? Było coś jeszcze; stare, głębokie, wciąż niezabliźnione rany, które może już nigdy się nie zagoją.

O dziewiętnastej Libby zaparkowała samochód przed herbaciarnią i podeszła po schodach do drzwi mieszkania, w którym dwadzieścia lat wcześniej mieszkała z Juliet i tatą. W wieczornym powietrzu wisiał deszcz. Juliet zawołała coś z piętra.

– Chodź na górę! Nasze stare mieszkanie przerobiłam na pensjonat!

I nagle stanęły twarzą w twarz w drzwiach domu Juliet. Wieczorna bryza szumiała w liściach palm rosnących przy ulicy. Libby nie wiedziała, czy powinna uściskać siostrę. Jak się zachować po tylu latach? Jej ramiona stały się nagle ciężkie i nieporadne.

– Wchodź – powiedziała Juliet, gestem zapraszając siostrę do środka.

– Mieszkasz w pokojach z widokiem na ulicę?

– W nocy samochodów jest niewiele. Słychać ocean – wyjaśniła Juliet nieco obronnym tonem.

– Ślicznie tu – stwierdziła szczerze Libby. Juliet urządziła mieszkanie w kolorach morskiego błękitu i bladej żółci, całą kanapę pokrywały kraciaste poduchy, a wnętrze wypełnione łagodnym światłem lamp wyglądało przytulnie. Domowo. Libby poczuła przedsmak otuchy, akceptacji i ciepła, które może dać tylko rodzina.

– Siadaj – odezwała się Juliet. Jej głos był pełen rezerwy i znużony. – Robię risotto. Już prawie gotowe.

– Wielkie dzięki. Wiem, że masz mnóstwo roboty.

– Nawet sobie nie wyobrażasz! – zawołała z kuchni Juliet.

Kiedy siostra podawała do stołu, Libby rozglądała się po pokoju: biurko na komputer zawalone papierami, półka pełna podniszczonych książek w broszurowych wydaniach i… serce Libby zabiło szybciej. Zdjęcie Andy’ego. Juliet wciąż trzymała zdjęcie Andy’ego. Libby szybko odwróciła wzrok i zajęła się oglądaniem paznokci oraz lamówek pokrycia kanapy. W końcu wstała i zaproponowała:

– Mogę ci w czymś pomóc?

– Nie ma w czym – odparła Juliet, wychodząc z kuchni. – Zjedzmy na kanapie, będzie nam wygodniej.

Usiadły i zjadły. Milczenie było męczące, ale jedzenie wyśmienite.

– Genialnie gotujesz – pochwaliła Libby.

– Po co wróciłaś? – spytała dokładnie w tej samej chwili Juliet.

Tę nagłą synchronizację siostry skwitowały nerwowym śmiechem.

– Poczułam, że już czas – wyjaśniła Libby, licząc na to, że jej enigmatyczna odpowiedź usatysfakcjonuje Juliet. Nie usatysfakcjonowała.

– To znaczy?

Libby westchnęła.

– Sprawy przybrały… kiepski obrót. Miałam… – Nie, tego nie mogła powiedzieć siostrze. Nie mogła wyznać, że przez dwanaście lat miała romans z żonatym mężczyzną. – Mój bliski przyjaciel, ten sam, który kupił domek, zmarł.

Okropnie było nazwać Marka „bliskim przyjacielem”, ale Libby od dawna trzymała swój związek w tajemnicy, umiała więc udawać, że ukochany niewiele dla niej znaczy.

– Poza tym miałam już dość swojej pracy. Źle się tam czułam. Uznałam, że… że powrót do domu to dobry pomysł.

Juliet wyraźnie się spięła. Jej kłykcie zbladły, kiedy zacisnęła palce na widelcu. Libby nie wiedziała, czym mogła wywołać taką reakcję.

– Czyli zamierzasz tu zostać? – spytała Juliet.

– Nie wiem. Na razie to chyba etap przejściowy. Żyję z dnia na dzień.

– I chcesz połowę interesu?

– Połowę czego?

– Tato zapisał dom nam obu. Twoje nazwisko nadal figuruje w dokumentach.

– Nie! O Boże, Juliet. Nie. To wszystko jest twoje. Nigdy tego nie chciałam, a już na pewno nie chciałam ci niczego odbierać. Nawet nie przyszło mi to do głowy.

Juliet, choć wciąż nieufna, odprężyła się nieco.

– Rozumiem.

– Zapomnij o tym. Naprawdę nie zamierzam się domagać zwrotu swojej części spadku.

Libby poczuła się niezręcznie. Siostra miała o niej fatalne zdanie. Ale czemu miałaby mieć dobre? Nie wiedziała o niej nic oprócz tego, co zapamiętała z czasów ich młodości. A z tamtego okresu swojego życia Libby nie była przesadnie dumna.

– Niestety nie mogę cię spłacić i jest mi strasznie głupio z tego powodu – mówiła teraz Juliet. – Nie wiem, jaka jest twoja sytuacja finansowa, ale ja urabiam tu sobie ręce po łokcie. Interes wygląda zupełnie inaczej niż wtedy, kiedy go przejęłam. Odłożyłam trochę pieniędzy na remont kuchni, ale mogłabym ci je dać, jeśli…

– Nie chcę twoich pieniędzy. Nie musisz się o mnie martwić. Domek przy latarni należy do mnie.

Juliet szeroko otworzyła oczy.

– Serio? Ten przyjaciel ci go zostawił?

– Tak – skłamała Libby. Po co miała mówić siostrze, że była właścicielką domu od sześciu lat, ale nie miała odwagi tu przyjechać i stawić czoło przeszłości.

– Latarnia też jest twoja?

– Według ksiąg wieczystych – nie. Latarnia chyba nadal należy do rządu. Już nie działa, prawda?

– Nie. Zrezygnowali z niej w dziewięćdziesiątym dziewiątym. Zbudowali nową, całkowicie zautomatyzowaną, na wyspie Maroona. – Juliet podciągnęła stopy na kanapę. – Jakieś stowarzyszenie ochrony zabytków uniemożliwiło wyburzenie starej. Nie jest bezpiecznie, ale zabrakło im funduszy na renowację, a potem facet, który tam pracował, zmarł. Od tego czasu chyba nic się nie zmieniło.

– Na drzwiach wisi jakieś ostrzeżenie.

– Tak? Nie dziwi mnie to. Melody, dziewczyna, która u mnie pracuje, mówiła, że kiedyś wybrała się tam z grupką znajomych. Weszli do środka przez okno. Schody się sypią i niewiele brakowało, a złamałaby nogę w kostce.

Libby doszła do wniosku, że to wyjaśnia czyjąś obecność w latarni. Wścibskie nastolatki z małego miasteczka zawsze znajdą sobie jakieś lekko ryzykowne zajęcie.

– No, to opowiadaj, co się z tobą działo przez te dwadzieścia lat – zachęciła Juliet. Informacja, że siostra nie zamierza się upominać o swój udział, wyraźnie ją uspokoiła.

Rozmawiały długo, ale Libby nie powiedziała Juliet wszystkiego i podejrzewała, że siostra też przemilczała parę rzeczy. Bez problemu poruszały tematy pracy, podróży i wydarzeń na świecie, jednak nie posunęły się dalej. Żadna z nich ani słowem nie wspomniała o życiu uczuciowym czy kochankach, dzieciach lub rezygnacji z ich posiadania, nadziejach i planach na przyszłość. No i zdecydowanie nie chciały dyskutować o tym, co się stało przed dwudziestu laty.

Dopiero przy pożegnaniu Libby w końcu odważyła się wyznać:

– Przepraszam, że mnie tu nie było. Przepraszam za… za wszystko.

Myślała przy tym o zdjęciu Andy’ego.

Juliet wyciągnęła rękę i lekko pogładziła ramię siostry. Wyglądała, jakby chciała coś dodać, ale nie mogła nic z siebie wydusić. Wreszcie powiedziała:

– W porządku.

Odsunęły się od siebie i Libby pośpiesznie wróciła do samochodu. Przepełniały ją jednocześnie nadzieja i rozpacz. Powtarzała sobie, że to dopiero początek. Jeśli nie wykona już żadnego błędnego ruchu, naprawi swoje stosunki z siostrą. A wtedy może wreszcie uda im się porozmawiać o przeszłości i naprawdę pogodzić.

Zanim podjechała pod domek, zerwał się orzeźwiający wiatr od oceanu. Kiedy wyjęła z kieszeni klucz, podniosła wzrok i zauważyła, że drzwi do latarni są otwarte, a w oknie na samej górze migocze płomyk świecy.

Zorientowała się, że wstrzymuje oddech. Pragnęła tam podejść i zajrzeć do środka. Mogła zapukać. Albo po prostu wejść do własnego domu i zapomnieć o całej sprawie.

Chciała jednak sprawdzić, czy ktoś rzeczywiście jest w latarni.

Wyjęła z torebki komórkę i ścisnęła ją w dłoni niczym rycerz rękojeść miecza przed bitwą. Następnie zdecydowanym krokiem zbliżyła się do latarni. Na drzwiach wisiało ostrzeżenie: „Uwaga, niebezpieczeństwo: budynek w złym stanie technicznym”. Zapukała lekko do drzwi.

– Jest tam kto?! – zawołała.

W środku panowały ciemności. Libby zauważyła dwie spore etażerki stojące na gołej podłodze oraz zarys krętych schodów prowadzących na górę. Powietrze przenikała woń oleju, ryb i wodorostów.

– Jest tam kto?! – powtórzyła Libby.

Odpowiedziała jej cisza.

Libby włączyła telefon, żeby oświetlić nieco wnętrze, i weszła dalej. Etażerki miały oszklone półki, a na nich leżał zbiór muszli i stworzeń morskich przypiętych do deszczułek, niczym w pracowni biologicznej. Za etażerkami znajdowały się kolejne drzwi, solidnie zabite deskami. W wilgotnym mroku Libby stanęła u stóp schodów i spojrzała w górę. Sześć metrów wyżej stopnie znikały za zamkniętą klapą. Libby przez moment rozważała, czy się tam wspiąć, ale brakowało jej odwagi. Zwłaszcza że schody nie wyglądały stabilnie. Po raz ostatni rozejrzała się dokoła, po czym wyszła na zewnątrz i wróciła do domu.

Kiedy zbudziła się następnego ranka, drzwi latarni były zamknięte.

10

Libby od dwunastu lat nie musiała się martwić o pieniądze. Chociaż czynsz pochłaniał większość jej pensji, Mark zawsze dbał, by ukochanej niczego nie zabrakło. Płacił za wszystkie wspólne kolacje i potajemne wyjazdy, kupował buty, torebki i ciuchy. Dzięki jego hojności Libby zdołała odłożyć niemałą sumkę, ale nie postąpiła z nią rozważnie. Nie inwestowała. Jak większość kochanek żyła z dnia na dzień. Nie musiała robić planów na przyszłość, bo wmówiła sobie, że przyszłość nigdy nie nadejdzie. Jej wieloletni związek z Markiem składał się z okruchów teraźniejszości. Mark zresztą często powtarzał: „Żyjmy chwilą. Po prostu żyjmy chwilą”.

A teraz ta chwila minęła. Samochód był drogi, podobnie jak sprzęt komputerowy i oprogramowanie niezbędne do realizacji zamówienia na katalog kolekcji Winterbourne’ów. Pieniędzy, bez stałego dochodu, mogło jej wystarczyć ledwie do Bożego Narodzenia.

Libby siedziała na nowym krześle i lekko się na nim obracała. Przez cały dzień instalowała oprogramowanie, podłączała sprzęt do internetu, konfigurowała zabezpieczenia antywirusowe i programy do kopii zapasowych oraz ustawiała pocztę. Była z siebie bardzo zadowolona. Przez te wszystkie lata takie rzeczy wykonywał za nią Mark.

Kiedy pomyślała o nim, natychmiast zaczęła płakać. Musiała się wziąć do pracy, żeby zagłuszyć przejmującą tęsknotę.

Stary stół się chwiał, więc Libby złożyła kawałek papieru i podparła nim krótszą nogę. Pocieszała się myślą, że jej klienci nie muszą wiedzieć o chwiejnym stole w kącie brzydkiego salonu. Wykręciła londyński numer, by poinformować Cathy, że jest już gotowa do przyjęcia zamówienia na katalog. Odchyliła się na krześle i oparła nogi na stole.

– Winterbourne Jewellers, Cathy przy telefonie.

– Witam z Australii. Tu znowu Libby Slater.

– O, Libby, tak się cieszę, że dzwonisz. Już cię przełączam do Emily, wszystko razem uzgodnicie.

– Może… – Ale Cathy już się rozłączyła, a ze słuchawki dobiegały tylko dźwięki walca Szopena. Za moment miała się odezwać żona Marka. ŻONA MARKA.

– Dzień dobry, Libby. – Jej głos brzmiał kulturalnie, ale też nieco niepewnie.

– Dzień dobry, Emily. Miło cię… poznać.

– Mnie również. Tyle o tobie słyszałam.

– Naprawdę?

– Ależ oczywiście. Mark zachwycał się twoimi projektami. Kiedy dowiedziałam się o twoim odejściu z pracy, poprosiłam Cathy, żeby cię koniecznie odnalazła. U nas… u nas wszystko się zmienia, a ja… – Głos jej zadrżał i Libby poczuła ukłucie w sercu. – A ja chciałabym, żeby jak najwięcej zostało po staremu. Na przykład żebyś to ty zaprojektowała nasz katalog.

– Rozumiem – zapewniła Libby. Czuła się tak, jakby obserwowała samą siebie z dużej odległości. ROZMAWIAŁA Z ŻONĄ MARKA. Rywalką. Wrogiem. Kiedyś chciała wierzyć, że to zimna, nieprzyjemna, próżna kobieta, ale teraz, po kilku chwilach rozmowy, przekonała się, że jest inaczej. Zupełnie inaczej. Nagle przypomniała sobie, co powinna powiedzieć:

– Bardzo współczuję ci z powodu tej straty. Mark był wspaniałym człowiekiem. – Czy to nie zabrzmiało zbyt ciepło? – W każdym razie takie robił wrażenie, kiedy z nim pracowałam.

– Był po prostu człowiekiem, Libby. Czasem cudownym, czasami nie dało się z nim wytrzymać. – Emily roześmiała się lekko. – Nie umiem sobie radzić z jego perfekcjonizmem.

Nie umiem. Emily przeszła na czas teraźniejszy. Libby znalazła w tym dziwną pociechę: sama też wciąż myślała o Marku w czasie teraźniejszym.

– Ale kochałam go z całego serca mimo wszystkich wad i nie potrafię opisać, jak bardzo mi go brakuje.

Libby przełknęła łzy.

– A jak się mają wasze córki?

– Świetnie, dziękuję. Żyją już własnym życiem, a ja nie mogę się doczekać lipca, kiedy zostanę babcią. Staram się żyć z dnia na dzień. Och, co ja wygaduję! Zanudzam cię tymi wyznaniami. Od śmieci Marka zamęczam obcych ludzi, których nic to nie obchodzi.

Libby oblizała wargi, ostrożnie dobierając słowa.

– Ja nie jestem kimś obcym i mnie to obchodzi – odparła.

Po drugiej stronie rozległo się westchnienie. Emily najwyraźniej powstrzymywała łzy. Potem odzyskała równowagę.

– No tak. Ale bierzmy się do roboty. Praca trzyma mnie w pionie. Powiedz mi, jak to zorganizujemy. Mamy ci przesłać zdjęcia?

– Tak, Mark zawsze znajdował fotografa i przysyłał mi pliki. Potem siadaliśmy razem i omawialiśmy motywy przewodnie kolekcji na dany sezon. Mark opowiadał, jak sobie wyobraża wygląd katalogu, które sztuki biżuterii mają się w nim znaleźć i tak dalej.

– Naprawdę robił to wszystko? Nic dziwnego, że tak często jeździł do Paryża. Libby, ja nie mam o tym pojęcia, ale ty przez dwanaście lat współpracowałaś z Markiem. Poradzisz sobie sama?

– Oczywiście.

– Zapłacę ci dodatkowo.

– Nie ma takiej potrzeby.

Libby zrugała się w myślach. Firma Winterbourne Jewellers miała spory budżet, ale ona nie mogła się zmusić, by wziąć więcej pieniędzy od Emily, bo przecież ta kobieta była żoną Marka, a Libby przez ostatnie dwanaście lat marzyła gorąco – bądźmy szczerzy – żeby żona Marka w ogóle nie istniała.

– Możesz znaleźć też fotografa? – spytała Emily.

Robiło się coraz trudniej.

– Znam sporo ludzi w Londynie i Paryżu, ale najpierw muszę zobaczyć kolekcję. Czy mogłabyś mi przesłać jakieś zdjęcia? Niekoniecznie wysokiej jakości. Zrób je po prostu telefonem, a ja przejrzę wszystko i przyślę ci moje pomysły.

– Tak, chyba dam radę. Będę miała jakieś zajęcie. Libby, nie masz chyba nic przeciwko temu, żebym dzwoniła bezpośrednio do ciebie? Naprawdę przyda mi się twoja pomoc.

– Jestem do usług – zapewniła Libby. Podała Emily swój numer i nowy adres mejlowy, po czym zakończyła rozmowę. Zerwała się z krzesła, zrzuciła klapki i pognała prosto na plażę.

Było ciemno; chłodno, ale nie zimno. Libby podeszła do brzegu i stanęła tam, pozwalając, by fale obmywały jej stopy. Jakież to nieprzyjemne uczucie wygoniło ją z domu? Smutek – tak, on wciąż był obecny. Niepokój – normalna sprawa, ale Libby wiedziała, że z łatwością wykona zlecenie, gdy tylko znajdzie odpowiedniego fotografa.

Poczucie winy.

Dobrze je znała. Towarzyszyło jej przez dwanaście lat, powracając od czasu do czasu niczym mdłości, które nigdy nie prowadzą do opróżnienia żołądka. Tym razem jednak było jakieś inne. Mark miał żonę. Żonę o imieniu Emily, która go kochała. Gdyby dowiedziała się o romansie męża z Libby, pękłoby jej serce.

Libby złamałaby jej serce.

Wciąż mogła to zrobić. I nagle poczuła gorące pragnienie, by jej tajemnica nigdy, przenigdy nie wyszła na jaw. W przeszłości czasami miała nadzieję, że tak się jednak stanie, a to pchnie Marka do czynu. „Niech odejdzie od niej i zostanie ze mną!” – myślała. Teraz utrzymanie tajemnicy wydawało się niemożliwe. Cathy już się czegoś domyślała: listy w szufladzie stanowiły poważny dowód. Kto jeszcze mógł żywić jakieś podejrzenia? Kto jeszcze mógł się wygadać teraz, kiedy zabrakło Marka, który nakłaniał tego kogoś do milczenia? „Błagam, niech nikt się nie dowie. Niech nikt się nie dowie, jaka ze mnie egoistka”. Libby stała na plaży prawie przez godzinę, podczas gdy fale szalały u jej stóp, a ocean ryczał, zagłuszając szloch.

Następnego dnia o szesnastej Libby podjechała pod dom Graeme’a Beersa. Przez całe przedpołudnie szkicowała, z przyjemnością odtwarzając detale lin i żagli, ich skomplikowaną plątaninę, faktury i cienie. Na razie kopiowała głównie ilustracje z książek, ale bardzo jej zależało, żeby namalować Aurorę. Jedyny dostępny w sieci rysunek okazał się zbyt mały, więc miała nadzieję, że Graeme pozwoli jej wykorzystać ilustrację ze swojego segregatora, i dlatego, pod wpływem impulsu, wybrała się na północ do Winterbourne Beach.

Łodzi przed domem nie było. Mimo to Libby wysiadła z samochodu, weszła po schodkach i zapukała. Nikt nie otworzył.

Westchnęła. Powinna odnaleźć numer Graeme’a i uprzedzić go o swoim przyjeździe. Potem doszła do wniosku, że mężczyzna zapewne zabrał klientów na nurkowanie. Robiło się późno, więc pewnie wkrótce wróci do domu. Libby wsiadła do auta i pojechała na plażę.

Dzięki znakom odnalazła przystań i parking, a tam Graeme’a, mocującego łódź na przyczepie.

– Cześć! – zawołała, machając ręką.

Mężczyzna podniósł wzrok. Wyraźnie jej nie poznał, ale i tak poczekał, aż podejdzie.

– To ja, Libby. Spotkaliśmy się…

– Tak, już pamiętam. Zmieniłaś zdanie? Chcesz jednak ze mną zanurkować?

– Nie, wolę coś bezpieczniejszego. Miałeś w segregatorze rysunek Aurory. Mogłabym go skserować? Bo, widzisz, chciałabym namalować ten statek.

– Aha, kapuję – powiedział Graeme, zaciskając pasy i przechodząc na drugą stronę łodzi. – Czyli jesteś malarką?

– Chciałabym być.

– Spotkajmy się u mnie za dziesięć minut. Mam coś dla ciebie.

Libby z zaciekawieniem czekała przed domem Graeme’a, który po chwili przyjechał z łodzią na przyczepie i zaparkował samochód, a następnie gestem zaprosił gościa do środka i poprowadził po schodach do domu.

– Poczekaj tutaj – poprosił, wskazując palcem kanapę.

Libby usiadła. Dopadły ją pierwsze wątpliwości. Siedziała sama w domu obcego mężczyzny i nikt nie wiedział, gdzie jej szukać. Jednak Graeme powrócił z tak hojnym darem, że zawstydziła się swoich podejrzeń.

Gospodarz usiadł obok Libby i wręczył jej kopię zdjęcia. Następnie rozłożył na stoliku kawowym zatęchły zwój starego papieru.

– Co to?

– Plany statku.

Libby otworzyła szeroko oczy.

– Plany Aurory?

– Ano.

Libby przebiegła wzrokiem stronę leżącą na wierzchu, a potem również tę pod spodem. Zaznaczono na nich każdy wymiar, każdy szczegół.

– Jak to zdobyłeś?

– Chytrym podstępem – odparł Graeme z szerokim uśmiechem. – Należały do Percy’ego Winterbourne’a. Przywiózł je z Anglii, zapewne po to, by pomogły mu w przeszukiwaniu wraku. Z tego, co wiem, kiedy zmarł w hotelu, papiery wpadły w ręce jakiejś pokojówki, która potem w poczuciu winy upchnęła je na dnie swojej szafy. Ja trafiłem na nie kilka miesięcy temu podczas wyprzedaży rupieci. Lubię takie wyprzedaże. Staruszka, która sprzedała mi papiery, nie miała pojęcia, co przedstawiają, więc kupiłem je za grosze.

– I wykorzystałeś je do poszukiwań buławy?

– Jasne.

– Ale nie pokazujesz ich nurkom?

– To by zaszkodziło moim interesom. Gdyby ktoś faktycznie znalazł buławę, wrak przestałby budzić zainteresowanie. W tej chwili wszyscy sądzą, że tam znajduje się skarb.

– I naprawdę pożyczysz mi te plany?

– Jeśli obiecasz, że nie zrobisz kopii, i oddasz mi je, kiedy tylko skończysz pracę. Mogę ci je pożyczyć za pięćdziesiąt dolców. Będziesz musiała podać mi swój adres, żebym wiedział, gdzie cię szukać, jeśli sama się nie zgłosisz.

Libby musiała stłumić śmiech. Widać było, że bez opłaty Graeme nie rozstanie się z planami.

– W porządku. Umowa stoi.

Mężczyzna odprowadził ją do drzwi, a na pożegnanie rzucił:

– Może jednak skusisz się na nurkowanie, kiedy będziesz mi oddawać plany? Trzeciego wybieram się do wraku z kolejną grupą.

– Nigdy w życiu nie nurkowałam.

– To żaden problem. Mam tu sporo takich osób. Na dole jest pięknie. Jesteś artystką, więc na pewno spodobają ci się kolory. Nie policzę ci za sprzęt. Wycieczka na dół i z powrotem kosztuje dwie stówy.

Libby była pod wrażeniem jego siły perswazji. Już chciała odmówić, kiedy nagle w jej głowie pojawiła się myśl: „Dlaczego? Dlaczego ciągle mówię »nie«?”. Mark na pewno by się zgodził. W tym momencie poczuła tak przejmującą, bolesną tęsknotę, że mogła powiedzieć tylko jedno:

– Okej. Dobrze.

Graeme puścił do niej oko.

– Nie pożałujesz tego, skarbie. Spotkamy się za parę tygodni. Pamiętaj, że musisz tu być przed dziewiątą. I koniecznie zabierz z sobą plany.

Wracając z plaży w środowe popołudnie, Libby znów go zauważyła. Jakiś mężczyzna kręcił się przed domkiem. Jej serce zamarło, ale po chwili wypełnił je gniew.

Miała za sobą fatalny dzień i równie fatalną noc. O pierwszej znów usłyszała samochód pod oknem. Nie była w stanie zasnąć. Męczyły ją koszmarne obrazy Marka i ludzi włamujących się do jej domu. Przez cały dzień czuła się zmęczona i spięta. A ten facet bezczelnie paradował przed nią w biały dzień.

Wciąż było jasno, więc nabrała odwagi. Dlaczego po prostu nie podejść do intruza i nie zażądać, żeby zostawił ją w spokoju? Dlaczego znów przez całą noc miałaby się kulić ze strachu? Zapomniała, że ma na sobie tylko mokry strój kąpielowy i pasiasty ręcznik. Podbiegła w stronę domu, ale mężczyzna zdążył już się oddalić. Zmierzał do latarni. A zatem miała rację, ktoś tam naprawdę mieszkał. I to na pewno on budził ją po nocach, hałasując silnikiem. Libby przyśpieszyła. Mężczyzna przez chwilę zmagał się z zamkiem i już miał zniknąć w środku, kiedy zawołała:

– Ej, ty!

Nieznajomy podniósł wzrok z wyraźnym niepokojem. Chcąc szybko wejść do latarni, zanim Libby go dogoni, upuścił klucze i musiał się po nie schylić.

Libby stanęła przed nim zdyszana, ociekająca wodą, z ubłoconymi stopami i chwyciła intruza za ramię.

– Stój – powiedziała. – Kim ty jesteś, do jasnej cholery?

Mężczyzna przyjrzał jej się uważnie, poruszając lekko brwiami. Miał zielone oczy, jasne włosy spięte na karku w kędzierzawy koński ogon i schludną bródkę. Libby z bijącym sercem próbowała odczytać jego myśli.

On się w końcu uśmiechnął i zapytał:

– Elizabeth Slater?

Libby puściła jego ramię i przypatrzyła się twarzy. Nie mogła go zidentyfikować. Wytężała pamięć, ale bez skutku.

– Twoja siostra Juliet była kiedyś moją opiekunką. – Mężczyzna wyciągnął dłoń na powitanie. – Jestem Damien Allbright. Pamiętasz mnie?

Tak, pamiętała. Kiedy widziała go po raz ostatni, miał osiem lat. Czyli teraz miał dwadzieścia osiem. Nie poznawała jednak tamtego chudziutkiego dzieciaka w wysokim facecie, który przed nią stał. I dalej nie rozumiała, dlaczego się kręcił wokół jej domu.

– Co jest grane? – spytała. – Dlaczego włóczysz się w nocy pod moimi oknami?

– Mieszkasz tu?

Skinęła głową.

– Nie łażę po nocy. Nie opuszczam latarni po ciemku. Chyba że akurat skądś wracałem.

– Słyszałam samochód. I widziałam jakiegoś mężczyznę…

– Ja też słyszałem samochód. To nie mój. Nie mam samochodu. Nie mam… Posłuchaj, Elizabeth, wracasz z plaży. Chcesz wpaść tu później i pogadać? Na pewno marzniesz.

Libby w tym momencie uświadomiła sobie okrutną prawdę, że jej odzienie jest bardzo skąpe. Założyła ręce na piersiach.

– Wszyscy mówią do mnie Libby. Mieszkasz w latarni?

– Długo by mówić.

Była coraz bardziej zaintrygowana. Znad oceanu powiał wiatr i na jej ramionach pojawiła się gęsia skórka.

– Okej. Nie musisz się tłumaczyć.

– Do zobaczenia wkrótce. – Damien skinął głową na pożegnanie i wszedł do środka, nie zamykając za sobą drzwi.

Libby pośpieszyła do domu. Myśli wirowały jej w głowie. A zatem Damien Allbright nielegalnie pomieszkiwał w latarni. Czy powinna przymknąć oko na ten podejrzany fakt tylko dlatego, że jej siostra opiekowała się kiedyś Damienem? Spędzał u nich wszystkie piątkowe wieczory, a Juliet czytała mu książki i bawiła się z nim, podczas gdy Libby robiła makijaż i szła do klubu surfingowego na drinka z przyjaciółmi. Był uroczym dzieciakiem: myślącym i bystrym. Nie znaczyło to jednak, że teraz mogła mu zaufać.

Wzięła prysznic, ubrała się i poprawiła włosy. Kiedy ponownie podchodziła do latarni, zapadał już zmierzch.

– Halo! – zawołała w ciemnościach.

– Poczekaj, już schodzę! – odkrzyknął Damien. Na schodach zamigotało słabe światełko, a po chwili pojawił się Damien ze świeczką osadzoną w lampce. – Przepraszam, nie ma tu prądu – wyjaśnił. – Trzymaj się poręczy. Schody są trochę rozchwiane.

Schody były wąskie i strome, niemal jak drabina. Idąc za Damienem, Libby musiała trzymać się poręczy po obu stronach. Przez właz weszli na piętro. Damien ustawił tu kilkanaście lampek ze świeczkami. Na podłodze leżał materac i koce oraz duży plecak. Była tam też podniszczona drewniana szafa i dwa pudła wypełnione po brzegi papierami.

Damien wskazał palcem materac.

– To jedyne miejsce do siedzenia, wybacz.

Libby przysiadła na brzegu materaca i rozejrzała się po oświetlonym świecami pomieszczeniu.

– Damien, czegoś nie rozumiem. Mieszkasz tu?

– Nie na stałe. Mam nadzieję, że nie na długo.

– Gdzie gotujesz? Gdzie się kąpiesz?

– Przy plaży jest mnóstwo publicznych szaletów i pryszniców, a jem bardzo prosto. Czasami korzystam z gazowych grilli w parku za klubem surfingowym. Szkoda, że zburzyli stary domek latarnika. Kiedy byłem mały, dało się wejść przez zabite deskami drzwi do dwóch małych pokoi. – Wzruszył ramionami. – Nie jest źle. Radzę sobie.

Teraz Libby skierowała spojrzenie na Damiena. Siedział na podłodze metr od niej z kolanami pod brodą.

– Ledwie cię poznałam – przyznała Libby.

Damien wyciągnął prawe ramię i obrócił dłoń do światła.

– Pamiętasz to? – zapytał, pokazując głęboką białą bliznę na przedramieniu. Libby natychmiast wszystko sobie przypomniała. Któregoś wieczoru szalał w kuchni i wpadł do spiżarni, gdzie roztrzaskał słoik miodu. Jeden z odłamków szkła wbił mu się w rękę. Juliet nie miała wtedy jeszcze prawa jazdy, więc Libby musiała ich zawieźć do szpitala.

– No tak – powiedziała teraz. – Słynna noc krwi i miodu. Nigdy nie udało mi się wywabić plam z tapicerki.

Damien ponownie objął ramionami podkulone nogi.

– A co słychać u Juliet?

– Juliet… Dopiero co wróciłam do Lighthouse Bay. Długo mnie tu nie było. U Juliet chyba wszystko w porządku.

– Wyszła za Andy’ego Nicholsona? Pamiętam ten wieczór, kiedy powiedziała mi o swoich zaręczynach. Miałem złamane serce. Byłem w niej po uszy zakochany, ale zaraz potem moja mama wyniosła się z Lighthouse Bay, więc nie mam pojęcia, co się działo później.

Damien mówił to z uśmiechem, ale na widok wyrazu twarzy Libby uśmiech zniknął.

– Andy nie żyje – powiedziała Libby.

– Rany, to straszne.

– Zginął dzień przed ich ślubem. U… utopił się. Tuż przed klubem surfingowym.

– Co za koszmar.

Koszmar. Absolutny koszmar. Nawet po dwudziestu latach Libby wciąż pamiętała wszystko, jakby to się stało wczoraj.

– Byli w sobie szaleńczo zakochani. No bo kto inny chce wziąć ślub w wieku dziewiętnastu lat? Ale oni byli parą od początku liceum. Tato nie miał nic przeciwko, a Juliet… Juliet bardzo kochała Andy’ego. – Głos uwiązł Libby w gardle. Poczuła mdlące wyrzuty sumienia.

Damien pokiwał poważnie głową.

– A teraz jest szczęśliwa? Ułożyła sobie życie?

– Nie wyszła za mąż i nie ma dzieci, za to samodzielnie prowadzi herbaciarnię i pensjonat. Interes się kręci. – Wypowiedziane słowa brzmiały głucho, Libby dobrze o tym wiedziała. Jej siostra najbardziej na świecie marzyła o rodzinie. – No dobrze, wystarczy już ponurych opowieści o Juliet. Powiedz lepiej, czemu tu jesteś.

– Z dwóch powodów – odparł Damien, odchylając się i opierając na łokciach. – Po pierwsze, chwilowo nie mam się gdzie podziać. Powiedzmy, że… – Wzruszył ramionami. – Przeszedłem dość trudne chwile. Sprawy nie ułożyły się po mojej myśli, więc wróciłem tutaj.

– Mogę to zrozumieć. Ale czemu mieszkasz w latarni morskiej, bez prądu?

– W tej chwili mam problemy prawne z dostępem do moich pieniędzy i jestem bez pracy. Na razie nie mogę pracować. Ale to wszystko przejściowa sprawa. Naprawdę. Chcę tu pobyć, póki jest ciepło.

Libby zaczęła się zastanawiać, na czym polegały problemy prawne Damiena. Czyżby zszedł na złą drogę? Miał pod trzydziestkę, nie pracował i mieszkał nielegalnie w latarni.

– A ten drugi powód?

– Pamiętasz Pirata Pete’a?

– Tego szurniętego starego latarnika?

Damien skrzywił się lekko.

– Ano. Był moim dziadkiem.

– Pirat Pete był twoim dziadkiem? Strasznie cię przepraszam, w życiu nie powiedziałabym niczego takiego…

– Nie ma sprawy. Przyzwyczaiłem się już, że ludzie mówią o nim wredne rzeczy. Poza tym faktycznie miał lekkiego bzika. Kiedy byłem mały, pokazał mi wszystkie tajne schowki na górze, tam gdzie jest latarnia.

– Tajne schowki?

– Tak, wbudowane w ściany. Jako młody chłopak nie zobaczyłem tam niczego ciekawego: ot, szpargały, papierzyska. – Wskazał palcem stojące przed nim pudła. – Dopiero kiedy dorosłem, znowu się nimi zainteresowałem. Po śmierci dziadka (a dożył dziewięćdziesiątki) wciąż myślałem o historii zamkniętej w tych ścianach. Nikt inny nie wiedział, że coś tu jest. Przyjechałem do latarni i zobaczyłem, że schowki się rozpadły. Wszędzie leżały papiery. Uznałem, że powinienem tu zostać, dopóki tego jakoś nie ogarnę.

– Moim zdaniem wszystko przez wilgoć. Puchną od niej drzwiczki szafek. W każdym razie u mnie tak się dzieje. I co, siedzisz tu, czytając stare dokumenty? Po nocach? Przy świeczce?

Damien się uśmiechnął.

– Czasami tak, ale głównie w dzień. W nocy po prostu śpię.

– I nigdy nie podchodziłeś po zmierzchu pod mój domek?

Potrząsnął głową.

– Nie, nigdy.

– Ktoś tam był, i to kilka razy. W środku nocy. Długo parkował pod oknem. Nieźle mnie wystraszył.

– Rozumiem cię, ale to nie ja. W tej chwili nie mam samochodu. Wiesz co? Mogę mieć oko na domek, a jeśli ktoś tu podjedzie, wpadnę do ciebie. Nie musisz się już bać.

Libby się ucieszyła.

– Dzięki. To przemiła propozycja. – Odchyliła się i jak on oparła na łokciach. – Znalazłeś coś ciekawego w tych starych dokumentach?

– Większość z nich jest dosyć nudna, ale wyłowiłem kilka perełek. Mam tu dzienniki latarni datujące się od połowy dziewiętnastego wieku. Niektórzy latarnicy rejestrowali tylko zjawiska pogodowe i przepływające statki, ale jeden bez końca pisał o swojej pięknej żonie. Zobacz sama.

Pogrzebał w pudle i wyjął z niego oprawiony w skórę dziennik, po czym znalazł stronę zaznaczoną karteczką samoprzylepną i przeczytał:

Osiemnastego grudnia 1878 roku. Zeszłej nocy zerwała się burza i wiatr tłukł okiennicami. Moja kochana, delikatna Eliza bardzo się zaniepokoiła, więc musiałem ją mocno przytulić, żeby uspokoić trzepoczące serduszko. Dziś rano, kiedy się obudziłem, była na nogach już od pół godziny i przyrządzała moje ulubione śniadanie – zapiekankę z boczkiem. Powiedziała, że to podziękowanie za uspokajanie jej poprzedniej nocy. Mam wyjątkowe szczęście, że kocha mnie tak cudowna kobieta.

Libby się uśmiechnęła.

– To urocze.

Zachęcony tym Damien wyjął ze skrzyni kolejny dziennik.

– Ten z lat dziewięćdziesiątych dziewiętnastego wieku też jest ciekawy. Mam wrażenie, że latarnik cierpiał na jakieś zaburzenia psychiczne.

Idę do miasteczka i widzę, że wszyscy mi się przyglądają. Wiem, czego chcą. Ale póki oddycham, póty nie skradną moich myśli.

Zaskoczona Libby uniosła brwi.

– Jest tu więcej takich wpisów?

– Tylko ten jeden. Dwa tygodnie później pojawił się nowy latarnik. Bardzo tajemniczy, posłuchaj. Wpis z kwietnia 1901 roku. Ten gość, Matthew Seaward, pisał bardzo zwyczajnie, a nagle to:

Wczoraj wieczorem niespodziewanie zjawiła się nieznajoma kobieta, bosa i krwawiąca. Przyszła do latarni w poszukiwaniu schronienia. Jej odzież była w strzępach, ale maniery świadczyły o dobrym pochodzeniu. Nakarmiłem ją i dałem jej starą suknię po żonie poprzedniego latarnika, a potem wysłałem do miasteczka, żeby znalazła tam bardziej odpowiednie mieszkanie.

– To było w kwietniu 1901 roku?

– Tak tu napisano.

– A jest coś więcej o tej kobiecie?

– Nie wiem. Być może. Nie przeczytałem jeszcze wszystkiego.

– Odzież w strzępach, rany, bose stopy… – Libby zaczęła łączyć fakty. – W kwietniu 1901 roku rozbiła się Aurora. Może ta kobieta uratowała się ze statku?

– Na pewno by o tym wspomniała.

– Może wspomniała, a on tego nie zapisał. – Wyobraźnia Libby podsuwała jej kolejne możliwości. – Daj znać, jeśli coś znajdziesz.

– Będę pamiętał.

Libby zawahała się na moment, a potem powiedziała:

– Gdybyś miał ochotę wpaść do mnie kiedyś wieczorem na gorący posiłek…

– Bardzo chętnie – wszedł jej w słowo Damien. – Mógłbym wpaść już w tym tygodniu?

– Jasne. W czwartek o dziewiętnastej? A do tego czasu sprawdź, czy jest tam coś jeszcze o tej „nieznajomej kobiecie”. – Po tych słowach Libby wstała i się przeciągnęła.

– Odprowadzę cię na dół. – Damien sięgnął po lampę.

Kiedy stanęli w drzwiach latarni, Libby rzuciła okiem w kierunku domu.

– Mam nadzieję, że dziś dadzą mi spokój.

– Jak myślisz, czego oni chcą? – spytał Damien.

Libby zaniemówiła na chwilę. Nigdy się nad tym nie zastanawiała; była zbyt pochłonięta lękiem i gniewem.

– Pojęcia nie mam. Wystraszyć mnie?

– Ale po co? A jeśli naprawdę chcą cię przestraszyć, mogliby to zrobić skuteczniej.

Libby znów się zastanowiła i poczuła, że cierpnie jej skóra.

– Może czegoś szukają?

Jeśli miała rację, intruzi nie spoczną, póki tego czegoś nie znajdą.

– Możliwe. Ale się nie martw, będę nasłuchiwał. Gdyby cię coś zaniepokoiło, przyjdź tutaj.

– Wielkie dzięki.

– Mam tylko jedną prośbę: możesz nie mówić nikomu, że tu jestem?

Libby wzruszyła ramionami.

– Oczywiście. I tak z nikim nie rozmawiam.

– Nie mów Juliet. Sama rozumiesz.

– Dobra. Nie powiem.

– To nie potrwa wiecznie, a ja w końcu przekażę wszystkie te papiery jakiemuś muzeum albo bibliotece.

Libby otworzyła usta, żeby zapytać o coś jeszcze, żeby się dowiedzieć, dlaczego właściwie Damien mieszka w latarni, ale zrezygnowała.

– Jasne – obiecała. – Nie wydam twojej tajemnicy.

Tej nocy śniło jej się, że jest na statku. Fale kłębiły się przerażająco blisko niej, a ona była przekonana, że Mark znalazł się za burtą i trzeba go ratować. Jednak za każdym razem, kiedy podchodziła do szalupy ratunkowej, jakaś wielka fala odrzucała ją do tyłu. W końcu pokład przechylił się tak mocno na bok, że z trudem się utrzymywała na czworakach, przywierając do niego obolałymi opuszkami wszystkich palców.

W środku nocy obudził ją jej własny szloch. W oddali szumiał ocean. Jej piersi wypełniała pustka. Mark był poza zasięgiem.

11

Wczesnym rankiem następnego dnia Libby zajęła się mejlami. Emily w końcu przysłała jej materiały. Osiemdziesiąt zdjęć, najwyraźniej zrobionych komórką. Libby rozpoznała wiele przedmiotów jako klasyczne projekty Winterbourne Jewellers, ale pojawiło się też kilka nowych, zaskakujących modeli. Przejrzała zdjęcia i przeczytała mejla do Emily.

Chciałabym, żeby katalog był wyrazem hołdu dla Marka i rodzinnej historii, a jednocześnie żeby wyrażał nową nadzieję, otwierał drzwi do przyszłości. Chyba zgodzisz się, że niektóre projekty są bardzo nowatorskie. Zależy mi na tym, by stanowiły najważniejszą część katalogu, ale posłucham Twoich wskazówek. Co o tym myślisz?

Libby zdała sobie sprawę, że dla Emily nowa kolekcja i katalog są szansą na uporanie się z żałobą i stawienie czoła przyszłości. Mark nigdy nie podjąłby takiej decyzji artystycznej. Jego zdaniem o sile rodzinnej firmy decydowała jej historia, nawet jeśli w efekcie wizerunek Winterbourne Jewellers był nieco sztywny. Nowe projekty, szczególnie te eksperymentalne, ukrywano zwykle na końcu katalogu. Libby pomyślała ciepło o Emily, która zdołała się wyzwolić spod dyktatu tradycji i znaleźć coś pozytywnego w tych przejmująco smutnych okolicznościach. W odpowiedzi wyraziła jej swoje entuzjastyczne poparcie i zaczęła szkicować pomysły w notesie. Później rozesłała kilka zapytań do znajomych fotografów z Paryża i Londynu i przystąpiła do układania harmonogramu prac nad katalogiem. Popełniła błąd, nie zgadzając się, by Emily zapłaciła jej dodatkowo za koordynację całego projektu. Czekało ją mnóstwo pracy.

Wstała od biurka, słysząc motocykl listonosza, i uzmysłowiła sobie, że przez kilka godzin nie rozprostowała nóg. Wyszła na zewnątrz, głęboko wciągając w płuca morskie powietrze. Zauważyła, że dzięki pracy lepiej się czuje. Oczywiście nadal tęskniła za Markiem, ale dzięki Emily dostrzegła w sobie coś jeszcze oprócz smutku. Nie wiedziała, co to jest, wydawało jej się jednak, że dowie się tego, gdy tylko podąży we właściwym kierunku.

Otworzyła skrzynkę na listy i wyjęła dużą żółtą kopertę nadaną w Londynie przez Winterbourne Jewellers. Rozerwała ją w drodze do domu i wyjęła znalezione przez Cathy nieotwarte listy adresowane do niej.

Usiadła przy biurku i ułożyła listy w porządku chronologicznym. Wszystkie wysłano z firmy Ashley-Harris Holdings. Najstarszy przed dwoma laty. Otworzyła kopertę. List zaczynał się od słów: Dziękujemy za odpowiedź. Rozumiemy powody, dla których nie chce Pani zdecydować się na sprzedaż. Mimo to chciałbym się Pani przedstawić…

A zatem nie był to pierwszy list. Mark przechwycił już wcześniej ofertę kupna domku i odrzucił ją. Libby pośpiesznie otworzyła pozostałe listy. Ci ludzie przez dwa lata regularnie ponawiali propozycję: prosili o spotkanie, chcieli przylecieć do Londynu, przysłać plany i szkice. Wszystkie listy podpisał ten sam człowiek – Tristan Catherwood. Był wytrwały, ale nie nachalny. Ostatni list nadano cztery miesiące przed śmiercią Marka.

Libby oparła się wygodnie na krześle i zaczęła porządkować fakty. Jakaś jej część – część, z której nie była dumna – odczuwała irytację. Dlaczego Mark nie wspomniał o listach? Oczywiście nigdy nie sprzedałaby domku, ale przecież Mark przekazywał jej wszystko inne: rachunki, naturalnie już opłacone, oraz coroczne wyceny nieruchomości. Czyżby się obawiał, że Libby przyjmie ofertę pierwszego lepszego kupca? Czy jednak mogła mieć mu za złe takie podejrzenia? Nie chciała tu przyjechać. Nie okazywała wdzięczności. Mark kupił jej dom, a ona potraktowała to nie jak prezent od losu, tylko dopust boży.

Nurtowała ją też ciekawość. Dlaczego firmie Ashley-Harris Holdings tak bardzo zależało na tym domu? Przecież w okolicy nie brakowało ziemi pod budowę nowych hoteli.

Tristan Catherwood od dawna czekał na odpowiedź, więc usiadła i zaczęła pisać odmowę. Potem zdała sobie sprawę, że podany u dołu numer telefonu jest miejscowy. Siedziba Ashley-Harris Holdings mieściła się w Noosa, toteż Libby postanowiła tam zadzwonić.

– Tristan Catherwood przy telefonie. – Głos był miękki, niezbyt niski i pozbawiony arogancji, jakiej się spodziewała.

– Dzień dobry. Nazywam się Elizabeth Slater i…

– Właścicielka domu przy latarni! Bardzo miło panią słyszeć, Elizabeth.

– Przepraszam, że musiał mi pan przysłać tyle listów. Z różnych skomplikowanych przyczyn ostatnie sześć dostałam dopiero teraz. Chcę tylko powiedzieć, że nie jestem zainteresowana sprzedażą, więc nie musi się pan już więcej trudzić. Dobrze się tu czuję i planuję zostać.

– Mieszka pani teraz w domku?

– Tak, od kilku tygodni.

– To piękny zakątek świata. Widok z latarni zapiera dech w piersiach. Skoro jest pani na miejscu, proszę dać się zaprosić na lunch. Ma pani czas jutro?

– Jutro? Jeszcze… nie wiem, co będę jutro robić.

– W takim razie dzisiaj. Ledwo minęło południe. Mogę wpaść po panią o pierwszej i zabrać tutaj, do Noosa. Przy Hastings Street jest włoska knajpka, gdzie robią niewiarygodne penne puttanesca.

Libby wiedziała, że facet próbuje wziąć ją pod włos. Podobała jej się jednak myśl o kosztownym posiłku i wygodnej podróży. Poza tym chciała poznać plany Tristana Catherwooda dotyczące Lighthouse Bay.

A Juliet o niczym nie musiała wiedzieć.

– W porządku – wykrztusiła. – Chyba mogę się zgodzić.

Catherwood przyjechał punkt pierwsza czarnym audi. Libby obserwowała przez szczelinę między zasłonami, jak zmierza w stronę drzwi. Wyglądał zupełnie inaczej, niż się spodziewała. Po pierwsze, był znacznie młodszy, mniej więcej w jej wieku. Po drugie, miał na sobie swobodne ciuchy: luźną szarą koszulę i sprane dżinsy. Zapukał, a Libby otworzyła dopiero po dłuższej chwili. Nie chciała, żeby wiedział, że na niego czekała, choć tak właśnie było.

– Witam – powiedziała.

Mężczyzna zdjął okulary przeciwsłoneczne i uśmiechnął się ciepło. Spojrzenie jego głębokich, brązowych oczu było łagodne i serdeczne. Libby odwzajemniła uśmiech.

– Pani Elizabeth, zgadza się? – zapytał, wyciągając dłoń na powitanie.

– Mów mi Libby – odparła, ściskając ją. Roztaczał cudowną woń wody kolońskiej o piżmowo-drzewnej nucie.

– Myślałem, że będziesz starsza.

– Nawzajem. – Libby cieszyła się w duchu, że włożyła ciemnoczerwoną bluzkę, która pięknie podkreślała jej jasną karnację. Z przyjemnością odnotowała uznanie w oczach mężczyzny.

– Możemy ruszać w drogę? Konam z głodu.

Libby podeszła do samochodu i usiadła na kremowym skórzanym fotelu. Tristan włączył silnik. Wkrótce jechali na południe nadmorską drogą. Minęli lokal Juliet. Libby skuliła się na moment, ale Tristan raczej tego nie zauważył. Potem dotarli do głównej drogi.

– A więc mieszkałaś w Londynie? – zapytał mężczyzna.

– Nie, w Paryżu. Londyński adres należał do mojego przyjaciela, który nie przekazał mi twoich listów.

– W końcu jednak przekazał.

– Zmarł.

– Bardzo mi przykro. – Tristan zmienił ton na poważny, po czym gładko ciągnął: – Od jak dawna jesteś w Australii?

– Od kilku tygodni. Pochodzę z tych stron. Moja siostra jest właścicielką pensjonatu w Lighthouse Bay.

– Juliet? Oczywiście, powinienem był skojarzyć. Nosicie to samo nazwisko.

– Dziwię się, że znasz Juliet.

– Poznałem sporo ludzi z miasteczka, ale obawiam się, że w mało sprzyjających okolicznościach. To ja musiałem reprezentować firmę podczas wszystkich spotkań z radą miasta, kiedy staraliśmy się o pozwolenia na budowę, więc wiem, jak bardzo mnie tu nienawidzą. – Skrzywił się, ale potem parsknął śmiechem. – Bycie wrogiem publicznym numer jeden to żadna frajda.

– No to dlaczego przy tym obstajesz? Skoro wiesz już, że zdecydowanie nikt nie chce tu wysokich budynków?

– Zrezygnowaliśmy z nich – odparł Tristan, zbywając temat machnięciem dłoni. – Ludzie wyrazili swoją opinię. Nie chcą bloków, a my mamy swoje zasady etyczne. W zeszłym roku dostaliśmy nawet nagrodę za wysokie standardy moralne w branży budowlanej. Bardzo się tym szczycimy.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Tytuł oryginału angielskiego Lighthouse Bay

Copyright © Kimberley Freeman 2012

Lighthouse Bay was first published in Australia in 2012 by Hachette Australia Pty Ltd and this Polish language edition is published by arrangement with Hachette Australia Pty Ltd through Graal Ltd.

© Copyright for the Polish translation by Anna Nowak, 2015

© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2015

Projekt okładki Krzysztof Kibart
Cover image © Depositphotos/wpd911/Cheryl Valle

Redaktor prowadzący Joanna Wajs
Redakcja Katarzyna Szroeder-Dowjat
Korekta Ewa Mościcka, Przemysław Komenduła, Małgorzata Ruszkowska
Korekta pliku po konwersji Irmina Garlej

ISBN 978-83-10-12877-5

Plik wyprodukowany na podstawie Zatoka Latarni, Warszawa 2015

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.
02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c
tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,
faks 22 643 70 28
e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl

Konwersję wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.