Zajrzyj na strony

Zajrzyj na strony:

www.nk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku
www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

Poznaj naszą ofertę - FANTASTYKA I HORROR

http://www.nk.com.pl/fantastyka-i-horror/3/kategoria.html

DEDYKACJA

Dla Jenny Jenner

DZIEŃ PIERWSZY

1

Woliera sokolniczki, Wioska Dwunastu

Nova Chastain wyszła ponownie na balkon, niosąc ostatniego z siedmiu ptaków. Jej szarobrązowe oczy lśniły wilgocią, jakby pokryła je rosa; ciemne, sięgające poniżej krzyża włosy splątały się nieco po poprzednich wyprawach na smagany wiatrem balkon. Już sześć sokołów opuściło wieżę, niosąc straszne wiadomości sześciu zastępcom przy bramach granicznych. Dzień ledwie się zaczął, a Nova już opadła z sił. Czuła ból głowy i ssanie w żołądku, choć nie miała ochoty na śniadanie. Wydawało się, że minęły wieki, odkąd usłyszała katastrofalną nowinę, ale kąt padania promieni słonecznych świadczył, że nie upłynęła nawet godzina, od chwili gdy Dzwon Księcia wydał pojedynczy dźwięk, zwiastujący kolejny świt nad Archenfieldem. Świt, którego samemu księciu nie było już dane ujrzeć.

Posłaniec kapitana gwardii zastał sokolniczkę, gdy jak zwykle przyglądała się narodzinom nowego dnia ze swojego punktu obserwacyjnego wysoko nad Wioską Dwunastu. Usłyszawszy zimne, złowieszcze słowa, odwróciła się – z pałającymi oczami – by dalej podziwiać złote promienie słoneczne, rozpraszające różową mgiełkę brzasku. Widok był zachwycający jak zawsze, lecz dziś to piękno wydawało się okrutne.

Nova czuła niepokój ptaka, gotowego rozpostrzeć skrzydła i ulecieć w ślad za sześcioma towarzyszami. Szpony drobiły niecierpliwie na rękawicy ze znoszonej skóry, osłaniającej szczupłe lewe ramię sokolniczki od muskularnego bicepsa po czubki palców. Swoją ulubienicę zachowała na koniec.

Trzymała Mistral jeszcze przez chwilę; wiedziała, że gdy sokolica wzbije się w powietrze, ona zostanie sama z rozpaczą. Woliera na szczycie wieży bez swoich mieszkańców stawała się zimna i pusta.

Nova ujrzała oczami wyobraźni pozostałe sześć ptaków – już lecących szybko w wyznaczonym kierunku z najsmutniejszą z wiadomości:

Książę Anders został zamordowany. Zabójca lub zabójcy pozostają na wolności. Zamknąć granice i podjąć wszystkie stosowne czynności.

Po dwóch z trudem wywalczonych, ledwie posmakowanych latach pokoju ta informacja będzie druzgocząca dla poddanych czuwających na granicy.

Nova wolną ręką pogłaskała Mistral po zakapturzonym łebku i spojrzała na rozpościerający się przed nią krajobraz – miejsce, które kochała zapamiętale, całą sobą. Pomyślała o tym, jak szybko rozejdą się wieści z pałacu i dworu do osad za Wioską Dwunastu. Zanim dzwon znowu się odezwie, każdy mężczyzna, każda kobieta i każde dziecko usłyszy o zamordowaniu księcia Andersa. Przez kraj przetoczy się fala przerażenia i rozpaczy jak najniebezpieczniejszy pożar lasu – nie, raczej jak niesiona wiatrem zaraza. Ludzie, którzy nigdy nie widzieli swego władcy z bliska ani nie słyszeli jego głosu, będą padać na ziemię, lamentując. Nova w przeciwieństwie do nich znała księcia. Jego twarz stała się dla niej znajoma jak słońce, a głos brzmiał naturalnie niczym szelest drzew. Nie potrafiła sobie wyobrazić świata bez niego, tak jak dnia bez słońca, wiatru i drzew.

Spróbowała odetchnąć głęboko, żeby się uspokoić. Należała do Dwunastu – rady, która wspierała księcia w rządach. Musiała opanować prywatne uczucia i skupić się na obowiązkach. Posłaniec kapitana gwardii zreferował jej sytuację z nadzwyczajną klarownością, a ona dokładnie wykonała to, czego od niej wymagał. Tak jak zawsze. Nikt nie mógł powiedzieć, że Nova Chastain wymiguje się od swoich powinności.

Po raz ostatni pogłaskała Mistral. Zawsze czuła z nią szczególną więź. Sokolniczka i sokolica. Od samego początku wyczuwała emocje podopiecznej – dobre i złe – i nie wątpiła, że i Mistral ma taki sam dar.

Teraz zdjęła ptakowi kaptur i spojrzała czule w jego oczy, lśniące jak drogie kamienie. Odzwierciedliły jej własny niepokój. Mistral gwałtownie poruszyła głową. Każdy z wychowanków sokolniczki po zdjęciu kaptura łapczywie chłonął każdy szczegół otoczenia. Często wydawało jej się, że każdego dnia na nowo doświadczają świata – wszelkich widoków, odgłosów, zapachów i tajemnic.

Nie mogła dłużej zwlekać. Musiała uwolnić Mistral. Wprawnym gestem poruszyła nadgarstkiem i sokolica wzleciała do góry, rozłożywszy potężne skrzydła. Patrząc za nią, Nova poczuła zawrót głowy. Obiema rękami przytrzymała się balustrady. Łapiąc powietrze urywanymi haustami, zauważyła nagle ruch na pałacowych terenach.

Poranna mgła opadła i teraz księstwo ukazało się w całej okazałości – wspaniały, zróżnicowany krajobraz Archenfieldu. Po prawej ciągnął się ciemny niebieskozielony las, a za nim – srebrzysty fiord. Po drugiej stronie przez Polanę sunęła grupka myśliwych. Nova wytężyła wzrok, by kogoś rozpoznać, ale oczy szybko zaszły jej łzami. Osuszyła je chusteczką. Kiedy znowu spojrzała, w stronę Polany zmierzał samotny jeździec.

Po ruchach poznała, że to Lucas Curzon, wielki koniuszy, zasiadający jak ona w Radzie Dwunastu. Należał do najłagodniejszych i najszlachetniejszych ludzi na świecie. Mówił niewiele – w każdym razie do ludzi, bo czasem słyszała, jak rozmawia ze swoimi końmi, gdy wydawało mu się, że w pobliżu nie ma nikogo.

Lucas zapewne wiózł wiadomość dla myśliwych. Teraz zrozumiała, że wśród nich może się znajdować młodszy brat Andersa, książę Jared. Czy to możliwe, że młodzieniec jeszcze nie słyszał strasznych wiadomości? Na tę myśl poczuła skurcz w żołądku. Otworzyła usta, żeby krzyknąć, ale nie wydobył się z nich żaden głos. Jej cierpienie tkwiło zbyt głęboko, by tak łatwo się uwolnić. Trzymając się za brzuch, zakołysała się, zaklinając ból, by ustał. Jednak był uparty i zdawała sobie sprawę, że pozostanie ukryty w niej głęboko jak zakopany kufer. Wiedziała to z równą pewnością jak to, że czekają ich mroczne i trudne czasy. Nie tylko Dwunastu, lecz także cały Archenfield.

Nagły hałas wyrwał ją z zamyślenia. Drzwi Północne zatrzasnęły się z taką siłą, że jedna z szybek pękła, a szklane odłamki posypały się na podłogę. Nova, w której głowie rozkwitła kolejna eksplozja bólu, spojrzała na iskrzący się wachlarz na posadzce.

Lepiej wrócić do środka. Na razie nie miała nic więcej do zrobienia.

Podeszła do drzwi z wybitą szybką. Choć otworzyła je najdelikatniej, jak mogła, okruchy szkła posypały się na jej buty. Jeden z odłamków, pewnie uniesiony wiatrem, wbił się w opuszkę jej palca wskazującego. Spojrzała z odrazą i fascynacją na rosnący koralik krwi – jakby obserwowała rozkwitającą różę.

Gdy czerwona kropla spłynęła jej po palcu, uniosła go do ust i poczuła metaliczny smak. Dziwne, ale to przyniosło jej ulgę, jakby współdzieliła los księcia Andersa. Krew to życie, ale także śmierć. Jeszcze raz pomyślała o życiu uciekającym z młodego władcy. Zamknęła oczy, żeby nie widzieć tego jaskrawego obrazu. Ale nie zgasł, wciąż wyświetlał się na tle jej powiek.

– Książę Anders… – szepnęła. A potem, jak ciche echo: – Anders…

Oczy miała nadal mocno zamknięte. Spod jej powieki wymknęła się łza i spłynęła słoną strużką na zakrwawione wargi.

2

Polana

– Nie opuszczaj kuszy, panie – pouczył księcia Jareda Kai Jagger, wielki łowczy. – Zaczekamy tutaj.

Zsiedli z wierzchowców i stanęli w wysokiej trawie. Tymczasem dwoje innych uczestników wyprawy łowieckiej ruszyło pieszo w stronę lasu. Przez cholewy butów do jazdy konnej księcia wlewała się woda. Uczucie było nieprzyjemne, ale zimno i wilgoć nie pozwalały mu tracić czujności. Nie chciał wyruszać dziś na polowanie – nigdy z własnej woli nie wstał z łóżka tak wcześnie – ale należało to do jego obowiązków. Wiedział, że nie uniknie łowów – tak jak zwierzyna nie umknie przed ścigającymi.

Celował z kuszy w las, z którego – o ile podwładni Jareda dobrze się spiszą – powinien się wyłonić jeleń, prosto w zasięg jego strzału. Wysłani – mężczyzna i kobieta – zbliżali się do Polany. Poruszali się w przemyślany sposób, trzymając się blisko drzew, by ich zielonobrązowe stroje zlewały się z listowiem. Z coraz większym trudem odróżniał ich od tła – więc i jeleń nie miał żadnych szans.

Książę spojrzał na stojącego obok mężczyznę. Skoro już musiał narażać się na trudy polowania o tej nieludzkiej godzinie – a zdecydowanie wolałby zostać w komnacie pod pierzyną – dobrze, że miał za towarzysza kogoś tak miłego i nienatrętnego. Kai Jagger nie lubił pogawędek – ani w ogóle rozmów. Jared, przyglądając się mu, doszedł z kolei do wniosku, że Kai o wiele bardziej interesuje się światem zwierząt i roślin niż ludźmi. Bardzo fortunna cecha.

Jared mimo woli czuł onieśmielenie. Uważał się za względnie sprawnego. Jego szesnastoletnie ciało nieustannie zmieniało się z chłopięcego w męskie. Z każdym dniem mięśnie twardniały, nabierał tężyzny i wytrzymałości. Może te wszystkie ćwiczenia fizyczne jednak miały z tym coś wspólnego. Lecz choć książę zyskiwał siłę, w porównaniu z Kaiem Jaggerem czuł się słabeuszem.

Nie wiedział, ile lat liczy sobie wielki łowczy – i nie ośmielił się go w tej kwestii zagadnąć. Pytanie wydawało mu się zbyt osobiste, choć jako książę miał prawo pytać o wszystko, co tylko przyszło mu do głowy. Jagger musiał mieć koło czterdziestki. Jego broda i włosy od zawsze lśniły srebrem. A jednak twarz, choć ogorzałą od niezliczonych dni na wietrze i słońcu, zachował gładką i niemal wolną od zmarszczek.

Kai należał do starszych członków Dwunastu. Inni z jego otoczenia zginęli podczas ostatniej wojny. Nikt się nie zdziwił, że on sam wrócił z pola bitwy bez jednego draśnięcia. W spędzonym na dworze dzieciństwie Jared marzył, żeby stać się kimś podobnym do wielkiego łowczego. Ale teraz, w wieku szesnastu lat, czuł, że choć przybywa mu sił, w porównaniu z Jaggerem zawsze będzie się wydawać niedorostkiem.

Kai był pod wieloma względami zagadką. Z jednej strony drapieżnik, żyjący po to, by polować. Wielki tygrysi kieł, który nosił na rzemyku na szyi, był świadectwem jednego z jego największych sukcesów. Ale każdy też widział, że ze zwierzętami zamieszkującymi dzikie ostępy Archenfieldu łączy go jakaś głęboka więź. Wielki łowczy mówił z zaskakującą czułością nawet o jeleniu, którego miał zabić książę.

– Powinien wyjść lada chwila – oznajmił, unosząc kuszę. Jared wiedział, że ma za zadanie zabić zwierzę jednym bełtem. Jagger przygotowywał broń tylko na wypadek, gdyby jego strzał okazał się niecelny.

Rozległ się jakiś hałas i Jared stężał, gotów do działania. Szybko uświadomił sobie, że odgłosy nie dochodzą z lasu, lecz z góry. Podniósł wzrok i ujrzał sokoła.

– Nova – szepnął.

Widok jej posłańca o tej porze nie należał do rzadkości, ale dziś ptak leciał w jakiś złowróżbny sposób. A może to tylko złudzenie? Książę z podziwem przypatrywał się wielkim skrzydłom, gdy sokół najwyraźniej niemal bez wysiłku wzbijał się wyżej, korzystając z prądu powietrza.

Książę poczuł na uchu ciepły oddech Kaia.

– Nie rozpraszaj się – szepnął wielki łowczy. – Patrz na las. Będziesz miał tylko jedną szansę.

Jared posłusznie skierował wzrok ku linii drzew. Słońce świeciło już mocniej i złoty promień padł na gąszcz. A wówczas Jared ujrzał coś osobliwego – i niemożliwego. Jego ojciec, książę Goran, wynurzył się spomiędzy gałęzi i spojrzał na syna. Osłupiały chłopak uniósł rękę w powitaniu. Ojciec powtórzył ten ruch jak lustrzane odbicie. Jared poczuł, że drży. Jego ojciec dwa lata temu poległ na polu bitwy, zanim Anders zdołał poderwać wojowników do ostatniego, decydującego zwycięstwa. Co więc może oznaczać obecność zmarłego?

– Skup się, panie! – instruował go Kai Jagger. – Patrz! Nadchodzi. Celuj!

Jared spojrzał jeszcze raz; ojciec zniknął. Na jego miejscu stał oblany słonecznym blaskiem jeleń. Majestatycznie wynurzył się z lasu, jakby przyciągany przez światło. Nagonka wykonała swoje zadanie. Teraz strzelec powinien je zakończyć. Ale zwierzę było zbyt szlachetne i doskonałe w swojej urodzie – a Jared nadal nie mógł oprzytomnieć po szoku. Zawahał się, stojąc z naciągniętą cięciwą.

– Już! – syknął Jagger. – Natychmiast!

Żadnego „panie” czy „książę”. Jasny sygnał, kto tu rządzi.

Zlany zimnym potem Jared wypuścił bełt w stronę drzew. I dokładnie tam trafił – w pień jednego z nich.

Zanim jeleń zdołał się zerwać do ucieczki, w powietrzu świsnął drugi bełt. Oczywiście godząc dokładnie w cel. Z takiej odległości Kai nigdy nie chybiał.

W szyi jelenia zadrżała lotka. Zwierzę stanęło dęba, a potem powoli opadło, gdy głęboko wbity grot przemieścił się jeszcze dalej i doprowadzał do ustania kolejnych funkcji życiowych. Jared widział, jak przez ciało jelenia przechodzą fale bólu, które w końcu odebrały stworzeniu siłę i powaliły je na mokrą ziemię. Pod ciężarem padającego ciała w powietrze uleciały setki kropelek rosy. Książę patrzył na to sparaliżowany smutkiem. Skąd to uczucie? Z powodu własnego niepowodzenia czy śmierci pięknego zwierzęcia? Nie wiedział.

Jagger westchnął i położył na ramieniu młodzieńca ciężką rękę.

– Następnym razem bardziej ci się poszczęści, panie. Nie możesz się rozpraszać. Chyba już ci to mówiłem.

Bez słowa ruszyli w stronę konającej ofiary. Ludzie z nagonki wyłonili się z lasu i szli im na spotkanie. Cała czwórka stanęła nad zwierzęciem, które spojrzało na nich ze zmęczeniem i wydało ostatni drżący, zgnębiony oddech.

– Doskonale, panie! – odezwała się kobieta z nagonki. Najwyraźniej nie zauważyła, że to nie bełt Jareda powalił jelenia.

Książę otworzył usta, by ją poprawić, ale Jagger go uprzedził. Rzucił zwięzłe instrukcje oddziałowi, a ludzie zaczęli oplątywać zwierzę sznurami, by zaciągnąć je do pałacu. Jared odwrócił wzrok.

Odkąd został edlingiem – następcą – Andersa, co tydzień zmuszano go do tych polowań. Nie miał do nich talentu, w odróżnieniu od starszego, a także i młodszego brata. Wyglądało na to, że średni z braci Wynyard nie posiada instynktu zabójcy. Ale gdyby – co mało prawdopodobne – został kiedyś księciem Wszecharchenfieldu, musiał być równie precyzyjnym i bezwzględnym strzelcem jak wszyscy mieszkańcy tych ziem. W każdym razie tak przedstawiał się plan. Ale dzisiejsza eskapada tylko udowodniła, jak wiele mu brakuje do osiągnięcia celu.

Anders strzeliłby równie celnie jak Jagger. Wielki łowczy musiał się czuć o wiele bardziej spełniony, kształcąc starszego brata Jareda. Gdybyż Anders wybrał na swojego następcę kuzyna Axela! Jemu strzelanie i szermierka szły o wiele lepiej. Bawiły go wszystkie sporty – zwłaszcza te, w których można zabijać.

Zadumę księcia przerwał tętent kopyt. W ich stronę na złamanie karku pędził wielki koniuszy. Jego wierzchowiec jakby unosił się w powietrzu. Jared zerknął na Kaia, który skamieniał. Czy wiedział lub podejrzewał, z czym przyjeżdża Lucas Curzon? Jeśli tak, niczego nie zdradził.

Przybyły zatrzymał konia tuż koło zastrzelonego jelenia. Szybko zeskoczył na ziemię i podszedł do myśliwych. Na widok bólu w jego wyrazistych błękitnych oczach Jared wstrzymał oddech. Zrozumiał, że wydarzyło się coś złego, jeszcze zanim wielki koniuszy upadł przed nim na kolana.

– Przyjmij moje wyrazy ubolewania, panie – zaczął Lucas dziwnie ochrypłym głosem. Odetchnął i podjął pewniej: – Książę Anders nie żyje. – Urwał, lecz tylko na chwilę. – Jego ciało znaleziono w sypialni. Wygląda na to, że został zamordowany.

Jared jak przez mgłę zdał sobie sprawę, że Kai Jagger zadaje pytanie, a Lucas Curzon mu odpowiada. Widział, że usta wielkiego koniuszego się poruszają, ale dziwnie powoli – i nie padał z nich żaden zrozumiały dźwięk. Przez ciało księcia przebiegła fala konwulsji. Przypomniało mu się, jak strzała utkwiła w ciele jelenia, powodując zamieranie wszystkich jego funkcji. Teraz to on stał się zwierzyną łowną, a ta straszna wiadomość – bełtem. Jego brat nie żyje. A on, Jared, nie jest już jedynie księciem, lecz księciem Wszecharchenfieldu, władcą ziem, które jego przodkowie podbili i których bronili w wielu wojnach.

Poczuł na ramieniu czyjąś rękę. W pierwszej chwili myślał, że to znowu Kai Jagger. Ale podniósł głowę i przekonał się, że ten nadal rozmawia z Lucasem. Obok niego stali jego dwaj towarzysze. W takim razie kto go dotknął? Odwrócił się i znowu spojrzał w twarz ojca.

Duch – jeśli to był on – milczał, ale chłopak zrozumiał, że chce go pocieszyć, prosić, by się opanował. Książę skinął głową – dyskretnie, żeby inni tego nie zauważyli. Wyprostował się jak struna. A wtedy, ku jego żalowi, ojciec zniknął.

Książę poczuł zawroty głowy. Potem mdłości. Jego wnętrzności skręcił gwałtowny skurcz. Nie mogąc się powstrzymać, otworzył usta i obryzgał wymiocinami swoje buty.

3

Pałac

Gdy chłopcy stajenni odprowadzili konie do stajni i myśliwi się rozeszli, rozbrzmiał trzykrotny sygnał Dzwonu Kucharki. Szesnastoletni nowy władca Archenfieldu ruszył samotnie w stronę bocznego wejścia do pałacu. Jak przez mgłę uświadamiał sobie, że wokół niego tętni życie: pracownicy kuchni zbierali zioła i warzywa w Ogrodzie Kuchennym, uwijając się niczym w ukropie, by zadowolić groźną Verę Webb; Emelie Sharp, pszczelarka, zakrywała właśnie ul. Taki widok świadczył o porządku i spokoju. Ale jak to możliwe? Po zabójstwie Andersa całe życie księstwa zostało okaleczone.

Jared czuł łomot serca na myśl o wszystkim, co miało go spotkać w ścianach pałacu. Na schodach czekał na niego Logan Wilde, gotów się nim zająć. Logan był kolejnym ważnym członkiem Dwunastu. Jego tytuł – poeta – mógł się wydawać zwodniczy. Tak, Wilde potrafił układać piękne wiersze i opowiadania, ale pełnił również funkcję doradcy politycznego.

Logan uniósł rękę. Jared skinął głową, jakby po raz pierwszy w życiu widział tego wysokiego, szczupłego mężczyznę, który skłonił się mu z szacunkiem. Gdy podniósł głowę o ciemnych, krótko przyciętych włosach, w jego orzechowych oczach pojawiło się ciepło. Wilde uśmiechał się do Jareda, starając się, jak potrafił, dodać mu otuchy. Ale twarz poety ściągnęło napięcie. Zmarły książę był jego najbliższym przyjacielem.

Dwunastu stanowiło nie tylko książęcą świtę, lecz także radę bezgranicznie lojalnych wobec władcy ludzi. Jared doskonale zdawał sobie sprawę, że jego starszy brat budził we wszystkich, od dostojników po najzwyklejszych poddanych, silne poczucie przywiązania. Kręgi, które wzburzyła jego śmierć, rozejdą się daleko. Książę już teraz oblewał się potem na samą myśl, że musi zająć miejsce uwielbianego brata.

– Muszę go zobaczyć – rzucił do Logana Wilde’a, gdy tylko znalazł się w zasięgu jego słuchu.

– Tak, oczywiście, najjaśniejszy panie – powiedział młody mężczyzna. – Zaprowadzę cię do niego.

Dziwnie było usłyszeć, jak ktoś nazywa go najjaśniejszym panem zamiast księciem. Jared czuł, jakby Anders, prawowity władca, stał tuż za jego plecami, albo jakby poeta płatał mu jakiś żart. Ale to działo się naprawdę i wszystko wskazywało na to, że przyjdzie mu się do tego przyzwyczaić – do tej i innych, poważniejszych zmian.

Logan otworzył drzwi pałacu i wpuścił go do środka. Razem ruszyli szybko korytarzem.

– Kto go znalazł? – spytał Jared. Chciał ustalić fakty.

– Silva. Jak wiesz, książę i jego małżonka mają… mieli – poprawił się – …oddzielne, lecz połączone ze sobą komnaty. Silva w środku nocy usłyszała jego krzyk i zajrzała, by sprawdzić, co się dzieje. – Przeszli przez masywne dębowe drzwi, prowadzące w głąb głównego pałacowego budynku. – Oczywiście doznała szoku. Twoja matka i bracia czuwają przy niej. Zaprowadzę cię do nich…

– Najpierw chcę zobaczyć Andersa – uciął Jared.

– Oczywiście, najjaśniejszy panie. Miałem na myśli, że zaprowadzę cię tam potem. Zdajesz sobie sprawę, że jako edling Andersa musisz teraz przejąć wiele nowych obowiązków; jeszcze przed pogrzebem brata i z całą pewnością przed koronacją? Nie miej złudzeń, w chwili gdy znaleziono ciało zmarłego, stałeś się nowym księciem Archenfieldu.

Zanim Jared zdołał odpowiedzieć, zza zakrętu korytarza wyłoniła się dwójka służących. Spojrzeli na niego z zaskoczeniem, a on, widząc w ich oczach rozpacz, uświadomił sobie, że to u niego szukają pociechy. Jak, na litość boską, miał im dodać otuchy? Odwrócił twarz, czując się niczym tchórz – jakby nie podołał pierwszemu niewielkiemu wyzwaniu napotkanemu na drodze władcy. Odetchnął, gdy służący go minęli.

Może Logan wyczuł jego skrępowanie, bo delikatnie położył mu rękę na ramieniu. Dotyk poety bardziej przypominał muśnięcie, ale podniósł Jareda na duchu. Pokonali następny zakręt.

– Teraz wszystko zacznie się dziać bardzo szybko – powiedział Logan. – Staniesz przed wielkim wyzwaniem. Będziesz potrzebować komnaty audiencyjnej. Oczywiście powinieneś się przeprowadzić do apartamentów brata.

Jared spochmurniał i pokręcił głową.

– Nie mam najmniejszego zamiaru spać w łóżku mojego zmarłego brata!

– Nie, oczywiście, że nie. Na razie. Ale zakładam, że nie masz obiekcji przeciwko zasiadaniu za jego biurkiem. – Poeta spojrzał Jaredowi w oczy. – Można by powiedzieć, że w ten sposób nawiązujesz z nim kontakt.

Książę zrozumiał, że został pokonany.

– Niech będzie. Tak, przejmę jego biurko i komnatę. Ale do czasu, gdy zdecyduję inaczej, będę spać u siebie.

Logan skinął głową zadowolony.

– Zasadniczo powinniśmy stosować taktykę małych kroczków, jednak jutro czeka cię wielkie wyzwanie. Musisz wygłosić do ludu mowę z balkonu pałacu.

Jared już teraz poczuł, że krew ścina mu się lodem na samą tę myśl.

– Masz dwie możliwości. Albo to ja przekażę wiadomość o śmierci księcia Andersa, a ty przemówisz ku pokrzepieniu serc…

Jared zatrzymał się, myśląc w panice, że nie potrafi znaleźć słów krzepiących serca jego ludu. Logan także przystanął. Wydawało się, że czyta w jego myślach.

– Nie trap się, najjaśniejszy panie – powiedział, podając mu dwa arkusze złożonego papieru. – Pozwoliłem sobie coś przygotować. Ot, tak na początek.

– Dziękuję – mruknął książę z wdzięcznością, chowając tekst do kieszeni.

Niemal dotarli do głównych pałacowych schodów, rozwidlających się w holu w kształcie litery Y. Ściany Wielkiego Holu niemal w całości zajmowały portrety rodziny królewskiej – obecnej i dawnych pokoleń. Jared przystanął przed wizerunkiem ojca. Znowu poczuł się gorszy. W chwili powstania obrazu ojciec miał nie więcej niż szesnaście lat. Na wstąpienie na tron musiał czekać jeszcze lata, ale już wtedy jego spojrzenie świadczyło o gotowości do przejęcia władzy.

Patrząc na portret księcia Gorana, Jared zauważył wielkie podobieństwo Andersa do ojca. Nie chodziło tylko o to, że obaj mieli włosy złote jak słoma i błękitne oczy, podczas gdy włosy i oczy Jareda były ciemnobrązowe; rysy Gorana i Andersa, na płótnie i w życiu, tchnęły władczością. I ojciec, i syn żywili niezachwianą pewność, że objęcie tronu stanowi ich przeznaczenie. Jared nigdy tego nie pragnął, a teraz czuł się jeszcze mniej zdatny do sprawowania rządów niż kiedykolwiek.

Stojący o parę kroków od niego Logan Wilde przyglądał się mu z nieodgadnioną miną. Z pewnością myślał o tym samym – że kiedy ktoś taki jak Jared obejmuje władzę, sprawy muszą się skomplikować. Ale jeśli poeta naprawdę tak uważał, nie dał tego po sobie poznać. Uśmiechnął się ciepło i dał Jaredowi znak, by ten poszedł za nim po schodach.

Minęły ich dwie służące – tym razem dźwigające naręcza czarnego materiału. Powierzono im zadanie zakrycia wszystkich luster w pałacu. Podobnie postąpiono przed dwoma laty po śmierci ojca Jareda: książę pamiętał, jak wuj Viggo wyjaśnił mu, że w zwierciadle może ugrzęznąć dusza zmarłego. Materiał miał pozostać na miejscu przez całe siedem dni.

Może to tylko przesąd, ale budził dreszcz. Jared patrzył, jak kobiety otulają wielkie ozdobne lustro w kir. Uderzyło go wrażenie nierealności tej sceny, lecz przykryte czarną materią zwierciadło uświadomiło mu również, że wszystko dzieje się naprawdę. To było jak koszmar, ale nie taki, z którego można się obudzić.

– Wspomniałeś, że mam dwie możliwości? – zapytał Logana, usiłując się skupić na konkretnych zadaniach.

– Tak. Druga jest taka, że sam powiadomisz lud o śmierci księcia. Ale skoro niektórzy służący już wiedzą, plotka z pewnością lada chwila wyjdzie poza mury pałacu.

– Co proponujesz?

– Pchnąć posłańców do osad – doradził poeta zdecydowanie. – Wówczas ludzie zjawią się już ze świadomością tego, co zaszło. Przybędą sprawdzić, ile jesteś wart i jak zapewnisz im spłatę Ceny Krwi.

– Ceny Krwi – powtórzył Jared jak echo.

Logan postanowił zinterpretować to jako pytanie. Spojrzał księciu w oczy.

– Winny śmierci księcia Andersa musi spłacić dług swoją krwią. – Odkaszlnął i dodał: – To najważniejsze prawidło życia w Archenfieldzie.

Naprawdę sądził, że trzeba to wyjaśnić? Jared dorastał na dworze, a zatem znał obyczaje księstwa równie dobrze jak wszyscy.

– Zgadzam się. – Kiwnął głową. – Powinniśmy powiadomić wszystkich o śmierci Andersa. Dzięki temu sytuacja będzie… – Nie potrafił od razu znaleźć właściwego słowa, co go zirytowało.

– Klarowniejsza? – podsunął Logan, pełen chęci do działania.

Jared przytaknął. Uświadomił sobie, że właśnie wydał poecie rozkaz. Może jednak istniała szansa – aczkolwiek blada – że poradzi sobie jako władca.

Podniósł wzrok – szli galerią na piętrze – i zobaczył przed sobą drzwi do komnaty Andersa. Raz jeszcze przeszył go dreszcz, który nie miał nic wspólnego z temperaturą otoczenia.

– Kapitan gwardii zabezpieczył apartamenty księcia – kontynuował Logan. – Lekarz Elias Peck właśnie bada ciało. Gdy skończy wstępną ocenę, zwłoki zostaną zabrane do jego gabinetu na dalsze… oględziny.

– Najpierw sam chcę zobaczyć brata – nalegał Jared.

Logan skinął głową, choć było to raczej przyjęcie do wiadomości życzenia niż zgoda na jego spełnienie.

Jared, który formalnie pełnił już funkcję władcy, zaczął podejrzewać, że nie on tu pociąga za sznurki.

Chciał spytać o wiele spraw związanych ze śmiercią brata, ale Logan Wilde zdołał pokierować rozmową tak, by ze śledztwa zmienić temat na szczegóły ceremonii następnego dnia.

Zamkniętych drzwi do komnaty księcia Andersa strzegł główny strażnik, Hal Harness. Skinął serdecznie głową poecie i zwrócił się do Jareda:

– Najjaśniejszy panie, proszę przyjąć wyrazy współczucia z powodu straty.

– I nawzajem. – Jared usłyszał własny głos. – Śmierć księcia Andersa jest taką samą stratą dla nas wszystkich.

– W rzeczy samej – zgodził się Hal.

Nadal stał przed drzwiami.

– Odsuń się – polecił Logan. – Książę Jared pragnie ujrzeć brata.

Zapadła chwila niezręcznego milczenia. Hal spojrzał poecie w oczy, ale nawet nie drgnął.

– Powiedziałem: odsuń się – powtórzył Wilde.

– Mam rozkaz nie wpuszczać nikogo do czasu, aż lekarz skończy oględziny.

Jared zacisnął zęby. Jego oczy zwęziły się w gniewie.

– Nie jestem nikim – zaczął.

– Pozwól, że ja to załatwię – wpadł mu w słowo Logan i zanim książę zdołał zareagować, dodał: – Hal, rozumiemy, że Elias Peck musi mieć spokój i ciszę podczas wstępnych oględzin, lecz książę Jared ma prawo natychmiast ujrzeć zwłoki brata.

Hal rozważył to zagadnienie, ale się nie odsunął.

– Z drogi! – krzyknął wściekle Jared. – Bo przysięgam, zmuszę cię!

Pożałował tych słów, ledwie padły. Powiedzieć a dotrzymać słowa – to dwie odmienne sprawy. Jared mógł być nowym władcą Archenfieldu, ale Hal Harness położyłby go jedną ręką. Główny strażnik miał przewagę kilku lat więcej, paru kilogramów wyraźnie twardszych mięśni i – jakby tego było jeszcze mało – znajomości sztuk walki, o których Jared nawet nie słyszał. Wszystkie te cechy umieszczały go na końcu listy osób, z którymi warto na dworze wszcząć awanturę.

Sytuację bez wyjścia zakończyło lekkie uchylenie drzwi komnaty. Axel Blaxland – kuzyn Jareda i kapitan gwardii Archenfieldu – wyjrzał na zewnątrz, a na widok Jareda odsunął Hala Harnessa i położył rękę na ramieniu młodszego kuzyna.

– Brak słów, by wyrazić moje uczucia i by cię pocieszyć w takiej chwili.

Kiedy cofnął dłoń, Jared nad jego ramieniem ujrzał wnętrze komnaty. Drzwi były tylko nieco uchylone, zdołał jednak zauważyć leżące na wznak ciało i pochylonego nad nim lekarza Eliasa Pecka, który po chwili wyprostował się i powiedział coś do stojącej obok osoby.

Książę wiedział, że Axel nadal do niego mówi – a po nim głos zabrali Logan i Hal – ale nie odwracał uwagi od tego, co się działo za drzwiami. W polu jego widzenia pojawiła się niewidoczna dotąd postać.

Znał tę dziewczynę, choć nie potrafił sobie przypomnieć jej imienia. Była siostrzenicą i uczennicą lekarza. Jej włosy miały wyjątkowo niespotykany kolor – głęboki, miedziany, przywodzący mu na myśl drzewa w pałacowych ogrodach, które stały obecnie we wspaniałej jesiennej szacie. Dziewczyna pilnie notowała uwagi wuja.

Elias Peck zanadto skupił się na pracy, by zauważyć, co się dzieje za progiem, ale dziewczyna podniosła głowę znad notatnika i spojrzała na Jareda lśniącymi szarymi oczami. Uśmiechnęła się do niego. Choć smutny, uśmiech niósł otuchę, był ciepły jak poranne słońce.

Książę skinął jej głową. Odwzajemniła gest, znowu uniosła pióro i wróciła do zapisywania komentarzy wuja.

– Zatem zgoda? – spytał Axel.

– Przepraszam – powiedział Jared, uświadomiwszy sobie, że nie uważał. – Na co konkretnie się zgodziliśmy?

Spojrzenie ciemnych oczu kuzyna znowu na nim spoczęło.

– Że posłańcy przyniosą także wiadomość, kiedy wygłosisz jutro przemówienie, że Logan potwierdzi śmierć księcia Andersa, potem zaś odda ci głos, byś mógł wygłosić kilka dobrze dobranych słów. Zapewne poeta napisał ci już przemówienie?

– Zanotowałem tylko parę pomysłów – zastrzegł się Logan.

Jared miał inne, pilniejsze troski.

– Obejrzę ciało mojego brata w tej chwili – oznajmił.

– Oczywiście – zgodził się Axel. – Kiedy tylko Elias zakończy wstępne oględziny, poślę kogoś po ciebie.

– Wolę zobaczyć go teraz – upierał się chłopak.

Logan uśmiechnął się szeroko. Książę już się zorientował, że poeta ma zwyczaj uśmiechać się ciepło zwłaszcza wtedy, gdy czegoś chce.

– Najjaśniejszy panie – powiedział – twoja matka prosiła, bym cię przyprowadził.

– Moja matka?

– Wspomniała, zdaje się, że wraz z Edvinem czeka u Silvy. Sądzę, że największą ulgę przyniesie wam teraz spotkanie. Chodzi nie tylko o zabójstwo księcia, lecz także o śmierć męża, brata i syna. – Poeta przymknął oczy. – Przepraszam – dodał – nie musiałem tego podkreślać.

Jared zamyślił się, niepewny. Bez wątpienia Logan miał rację.

– Zaraz dołączę do matki. Chcę zobaczyć ją, Edvina i Silvę.

Poeta łagodnie skinął głową.

– Ale najpierw – dodał książę – porozmawiam z kapitanem gwardii. Na osobności.

Wbrew własnym obawom udało mu się zdobyć na władczy ton. Usłyszał go i widział, że innym także to nie umknęło. Nie potrafił stwierdzić, kto z nich jest bardziej zaskoczony.

– Oczywiście – oznajmił Axel, jakby to nie stanowiło problemu. – Loganie, zaczekaj tu z Halem. Książę, zechcesz przejść do biblioteki? Tam możemy porozmawiać w spokoju. – Wskazał drzwi komnaty nieopodal.

Jared skinął stanowczo głową, po czym minął Hala Harnessa i Logana Wilde’a. Czuł, że wygrał pierwszą bitwę. Może małe to zwycięstwo, ale zawsze zwycięstwo.

4

Książęca biblioteka, pałac

– Nie chciałbym, żeby zabrzmiało to protekcjonalnie – odezwał się Axel, gdy drzwi biblioteki zamknęły się za nimi – ale na razie radzisz sobie doskonale.

– Dziękuję – powiedział Jared, jednocześnie zadowolony i zaniepokojony.

– Ten wstrząsający wypadek, do którego doszło przed wschodem słońca, wywrócił całe nasze życie do góry nogami. Jednak twoje życie i twój świat ucierpiały najbardziej.

Towarzystwo Axela wydawało się księciu nieco dziwne. Nie czuli do siebie wrogości, jednak Axel nigdy nie traktował chłopca przyjaźnie, pomimo – a może z powodu – jego tytułu edlinga Andersa. Wszyscy wiedzieli, że Axel pragnął tego zaszczytu dla siebie. Ale teraz kuzyn zaczął z nim w końcu rozmawiać jak równy z równym.

– Czy wiesz, jak umarł mój brat? – spytał Jared.

Axel przytaknął.

– Na widok zwłok księcia Andersa lekarz w pierwszej chwili orzekł otrucie.

– Co konkretnie naprowadziło go na tę myśl?

Kuzyn zacisnął zęby.

– Powiedzmy, że pewne oznaki wskazywały na działanie śmiercionośnych toksyn. – Milczał przez chwilę. – Ale musi przeprowadzić pełne badanie.

Książę spojrzał w ciemne oczy Axela.

– Nie masz wątpliwości, że mój brat został zamordowany? Czy jego śmierć nie mogła nastąpić w wyniku strasznego wypadku?

– Twój brat rządził księstwem, które zaczynało zyskiwać przewagę nad sąsiadami. Ci sąsiedzi zaś w niedawnej przeszłości nawet nie starali się ukryć, że zamierzają zasiać chaos i śmierć w samym sercu Archenfieldu. Jak wiesz, mamy szpiegów we wszystkich najważniejszych sąsiedzkich państwach – Eronezji, Paddenburgu, nawet Woodlarku. Z przysyłanych przez nich wiadomości wynika, że książę Anders nie mógł umrzeć w wyniku nieszczęśliwego zbiegu okoliczności. Twój brat wniósł spokój do Archenfieldu, ale widać nie był to ten trwały pokój, jaki nam obiecał. – Axel wzruszył ramionami. – Elias z pewnością rozważy każdą możliwość.

Jared pokręcił głową.

– Jeszcze nie wierzę, że Anders nie żyje, co dopiero mówić o tym, że ktoś go zabił.

– Czuję to samo. Ale mimo że książę cieszył się w Archenfieldzie wielką popularnością, a poprzez swoje małżeństwo stworzył silne przymierze z Woodlarkiem, nie powinniśmy się łudzić, że nie miał wrogów. – Zamilkł i dodał cicho, choć złowrogo: – A teraz, gdy zająłeś jego miejsce, wraz z szatą i koroną brata odziedziczyłeś także tych wrogów.

– Ale kto konkretnie mógł zabić mojego brata? I dlaczego?

– Za wcześnie, by odpowiedzieć na to pytanie. Ale mam pewność co do jednego: zabójstwo księcia zostało zaplanowane poza granicami Archenfieldu.

To stwierdzenie, wygłoszone z najwyższą pewnością siebie, zrodziło mnóstwo innych pytań w głowie Jareda, lecz zanim książę zdążył je zadać, Axel podjął wątek:

– W tej chwili toczy się dochodzenie. Moi ludzie pracują dniem i nocą i nie spoczną, dopóki nie znajdą odpowiedzi – dla ciebie, naszej rodziny i całego Archenfieldu. Znajdziemy zabójcę Andersa. Cena Krwi zostanie spłacona. – Przeszył chłopaka spojrzeniem. – W tej chwili, jako kapitan gwardii, przysięgam ci, że zagrożenie zostanie wkrótce usunięte, byś mógł w spokoju rządzić krajem. Jeśli, jak podejrzewam, na obcych dworach rodzą się inne intrygi, to nie ujrzą tego świata. Historia się nie powtórzy. – Położył rękę na ramieniu Jareda. – Obiecuję, że zadbam o twoje bezpieczeństwo.

Słowa kuzyna i brzmiące w nich uczucie wzruszyły księcia – a jednocześnie uświadomiły mu własną bezbronność.

– Pewnie rzuca się w oczy – zwierzył się Axelowi – że czuję się kompletnie nieprzygotowany na to wszystko. Głupio, prawda? Od dwóch lat jestem edlingiem Andersa. Musiałem się liczyć z taką możliwością.

Kapitan gwardii nie okazał oburzenia czy nawet zaskoczenia.

– Potrafię w to uwierzyć – zapewnił. – Szczerze mówiąc, wyobrażałem sobie, że panowanie księcia Andersa potrwa tak długo jak rządy księcia Gorana. I spodziewałem się, że tron odziedziczy dziecko Andersa, nie ktoś z naszego pokolenia.

Jared uśmiechnął się ze smutkiem.

– Pod wieloma względami to ty bardziej nadajesz się na moje miejsce. Mam nadzieję, że nie poróżnimy się dlatego, iż brat wybrał mnie.

Axel pokręcił głową, spoglądając mu prosto w oczy.

– Książę Anders miał prawo podjąć taką decyzję, tak jak teraz to ty musisz wyznaczyć właściwego edlinga, by zabezpieczyć przyszłość księstwa.

W jego głosie zabrzmiała źle ukrywana prosząca, natarczywa nutka. Widać musiał bardzo pragnąć tego tytułu. Jared zaczekał, zaciekawiony, czy kuzyn zacznie naciskać bardziej. Tak się nie stało.

– Potrzebuję cię – wyznał książę. – Nie wiem, jak zareaguje Dwunastu czy lud Archenfieldu na szesnastolatka na tronie. Ty o wiele lepiej ode mnie znasz się na mechanizmach działania księstwa.

– Całe moje doświadczenie składam u twoich stóp – oznajmił Axel. – Jak i pozostali z Rady Dwunastu mam przede wszystkim obowiązek pomóc ci w sprawowaniu rządów. Ale łączy mnie z tobą więź dwa razy silniejsza niż tamtych. Należymy do tego samego rodu. Ja pochodzę z Blaxlandów, ty z Wynyardów, a to dwie splecione gałęzie tego samego prastarego drzewa. Jesteś moim władcą, ale i bratem. Jeśli ktoś atakuje ciebie, atakuje mnie. Jeśli ty krwawisz, i ja krwawię.

– Dziękuję – powiedział Jared, czując, że spada z niego część ciężaru – za te słowa, dobroć i wszystko, co robisz. – Spojrzał kuzynowi w oczy. – Kiedy dowiesz się czegoś o zabójcy mojego brata, niezwłocznie mnie poinformuj. Bez względu na porę dnia czy nocy.

Axel skinął głową.

– Jedna mała rada… Wykorzystaj ten dzień, by odpocząć i nabrać energii, bo w najbliższym czasie staniesz przed wielkim wyzwaniem. Dostaniesz ode mnie wszelkie możliwe wsparcie, ale potrzebujesz przede wszystkim własnej siły. – Jeszcze raz położył rękę na ramieniu księcia. – Gdyby twój brat lub ojciec tu byli, pewnie powiedzieliby ci to samo. Ponieważ oni nie mogą tego zrobić, te słowa z konieczności wypowiadam ja. Jesteśmy ich spadkobiercami, kuzynie. Nie przyniesiemy wstydu ich imieniu, a kiedy przyjdzie czas, dorównamy ich bohaterskim czynom.

5

Dolna galeria, pałac

Hal Harness, główny strażnik książęcy, szedł ponurym korytarzem. Słońce dawno już wspięło się wysoko na niebo, ale w nisko położonych zakamarkach pałacu nadal zalegały ciemności. Panowała też upiorna cisza, taka jaka dźwięczy w środku nocy, choć tak naprawdę dzień zbliżał się ku południu.

Zapalono pochodnie na obu ścianach korytarza; trzask płomienia mącił ciszę. Migoczące światło rzucało tańczące cienie na kamienną posadzkę. Hal zmierzał ku końcowi korytarza. Nie spuszczał oczu z grubych drewnianych drzwi, wzmocnionych żelaznymi okuciami.

Gdyby ktoś go w tej chwili zobaczył, pewnie uznałby go za człowieka niezwykle pewnego siebie i nieulękłego, człowieka przywykłego do niebezpieczeństwa – tego, któremu musiał stawiać czoło, i tego, które sam powodował. Ludzie często przyklejali tę łatkę Halowi Harnessowi z powodu jego pozycji przy Książęcym Stole oraz z powodu jego siły fizycznej. Łatwy do zrozumienia błąd – ale błąd.

Serce Hala nieco przyspieszyło. Strażnik nabrał tchu, by je uspokoić, i wyciągnął rękę ku klamce.

Komnata nie była zamknięta na klucz. Hal jeszcze raz upewnił się, czy nikt za nim nie idzie, otworzył drzwi i wszedł do pałacowego arsenału.

Jedyne źródło światła, równie słabego jak w korytarzu, stanowił żelazny kandelabr wiszący na środku pomieszczenia bez okien. Jego blask odbijały szeregi kling.

Zamknął za sobą drzwi. W tej samej chwili w głębi arsenału rozległy się kroki. W mroku zamajaczyła sylwetka Axela Blaxlanda, który odwrócił się ku Halowi, trzymając obustronny topór.

Stali tak przez chwilę. Axel zastygł, gotowy do ataku, z błyskiem stali odbijającym się w białkach jego oczu. Bezbronny Hal podszedł i zatrzymał się tuż przed nim. Uśmiechnięty Blaxland zbliżył ostrze broni do jego szyi.

– Byłoby łatwo – powiedział ze śmiechem i odłożył topór na kamienną posadzkę.

Hal przytaknął.

– Byłoby – powtórzył. Spojrzał w oczy Axela. – Cieszę się, że cię znalazłem, panie. Szukałem cię po całym pałacu.

– Powinieneś zacząć stąd. Często tu przychodzę, by pomyśleć. W zimnym, ostrym metalu jest coś niezwykle uspokajającego.

Rysy głównego strażnika nieco się odprężyły. Niespodziewanie dla siebie samego się uśmiechnął. Fakt, że Axel Blaxland znajdował wytchnienie w magazynie narzędzi służących do zadawania tortur i śmierci, wiele o nim mówił.

– No to co mogę dla ciebie zrobić? – spytał kapitan gwardii.

Hal podszedł jeszcze bliżej.

– Musimy się naradzić. Wcześniej nie mogłem poruszyć tego tematu.

Oczy Axela jarzyły się jak węgielki – bardzo czarne, usiane iskierkami wewnętrznego żaru.

– Jakiego tematu? Konkretnie.

– Zabójstwa księcia Andersa.

Blaxland pokiwał głową. Odwrócił się i odszedł kilka kroków, by odłożyć topór na miejsce. Potem ruszył wśród drewnianych stojaków z bronią, muskając ich rękojeści. Zatrzymał się przy mieczu, który najwyraźniej szczególnie go zainteresował. Hal czekał cierpliwie. W końcu kapitan gwardii znowu zaszczycił go uwagą.

– No więc? – spytał Axel, jakby to nie on przerwał rozmowę.

– Nie ja go zabiłem – rzucił strażnik.

Wydawało się – w każdym razie tak to odebrał Hal – że te słowa odbiły się echem niosącym się od jednego metalowego ostrza do drugiego.

Teraz to Axel się uśmiechnął.

– Wiem. Anders został najprawdopodobniej otruty, o czym z pewnością już słyszałeś. A my nie mieliśmy w planach trucizny, prawda?

– Tak.

– No właśnie. – Kapitan gwardii sięgnął po miecz i ciął nim powietrze, jakby bronił się przed niewidocznym przeciwnikiem.

Hal odczekał, aż ostrze znieruchomieje, a wówczas podjął:

– Nie rozumiem.

– Czego? – Axel uniósł brew.

– Czy plan zakładał śmierć Andersa?

Blaxland zastanawiał się przez chwilę. Skinął głową.

– Tak, oczywiście, od zawsze. Najpierw Andersa, potem Jareda. Wiesz, jak to wygląda. Usuwamy niechciane gałęzie drzewa Wynyardów. Nie ma to jak dobra przecinka. – Przez chwilę milczał. – Widzę, że rozumiesz jeszcze mniej.

– Tak. Mieliśmy plan. A teraz nie całkiem pojmuję, o czym mówisz.

Axel uśmiechnął się raz jeszcze.

– Zadaj kolejne pytanie. Ale konkretne.

– Zabiłeś go?

– Nie.

– Poleciłeś komuś go zabić?

Pauza. I kolejny uśmiech.

– No pewnie! Tobie. Ale teraz rozumiesz równie dobrze jak ja, że ktoś nas uprzedził.

– Rozumiem.

– Zabawne, nie sądzisz? I niewątpliwie pożyteczne.

– Wiesz, kto go zabił? – spytał Hal. Kręciło mu się w głowie.

– Jeszcze nie. Ale zapewniłem księcia Jareda, że wyznaczyłem do zbadania tej sprawy najlepszych śledczych. Wkrótce znajdziemy winnego. A wtedy… – Axel znowu podniósł miecz.

– A wtedy co? Będziemy kontynuować plan A?

– Plan A? – Teraz to kapitan gwardii nie zrozumiał.

– To znaczy – ciągnął Hal, uprzedzając ewentualne ironiczne uwagi – czy mam zamordować księcia Jareda?

Axel spojrzał na niego ze zgrozą.

– Nie! Zabić księcia Jareda?! Co za okropna myśl! – Nie potrafił opanować uśmiechu lekko unoszącego mu kąciki ust. – Nie wolno dopuścić, żeby kuzynkowi coś się stało. W każdym razie dopóki nie mianuje mnie edlingiem. I dopóki nie zrozumiemy, kto nam się wtrąca do gry.

– A potem?

Kapitan gwardii opuścił miecz. Podszedł do Hala i położył mu rękę na ramieniu.

– Powoli, dobrze? Nie wszystko naraz. Szczęśliwy zbieg okoliczności uratował nas przed zabrudzeniem sobie rąk. Teraz musimy sprawdzić, do czego to wszystko zmierza.

Strażnik pokręcił głową.

– Dla ciebie to tylko gra, prawda?

W oczach Axela mignęło coś bardzo mrocznego.

– O, nie. To nie gra. To najważniejsza rzecz na świecie.

– Co powinienem teraz zrobić?

– Jesteś książęcym strażnikiem – powiedział Blaxland przyjaźnie. – Wykonuj swoje obowiązki. Strzeż i chroń Jareda. Nie spuszczaj go z oczu ani na chwilę. Jeśli pójdzie się odlać, idź za nim i go osłaniaj. Nie może go spotkać nic złego, słyszysz? Nie możesz dopuścić, żeby sobie choćby zadrapał tę mlecznobiałą buźkę. Dopóki nie mianuje mnie swoim edlingiem. Rozumiesz?

– Tak, panie. Rozumiem.

– Doskonale. – Axel cofnął rękę. – Cieszę się, że zdołałem rozwiać twoje wątpliwości. A teraz lepiej się już zbieraj. Kto wie, jakie niebezpieczeństwa mogą spaść na księcia Wszecharchenfieldu, gdy my tu plotkujemy jak dwie pomywaczki. Musimy się zająć wykryciem zabójcy.

6

Apartamenty królowej, pałac

Przed drzwiami komnat królowej stał muskularny gwardzista o twarzy posiekanej bliznami. W ręku trzymał miecz. Książę zrozumiał ten sygnał: kapitan gwardii zrobi wszystko, co w jego mocy, by zademonstrować potęgę pałacowych strażników i zapewnić, że drugi atak się nie powtórzy. Ale Jared wiedział także, że choćby wartownicy stanęli przed wszystkimi królewskimi komnatami – zakładając, iż mieliby do dyspozycji dość ludzi – taki pokaz nie mógł przekreślić ponurego faktu: ktoś jednak wdarł się do fortecy i zbliżył się do księcia Andersa na tyle, by go zabić. I że ten ktoś nadal może się kryć we wnętrzu strzeżonego pałacu, przygotowując się do następnego ataku. Choć im dłużej Jared nad tym myślał, za tym bardziej prawdopodobne uważał, że zabójca zniknął równie łatwo, jak się pojawił. Książę Anders stracił życie. Misja zakończona. Koniec gry.

Te mroczne myśli sprawiły, że Jared warknął opryskliwie do gwardzisty:

– Przepuść mnie!

Olbrzym natychmiast odstąpił w bok i z niskim ukłonem wypowiedział kondolencje. Wysłuchał ich, jak się okazało, tylko Logan Wilde, bo Jared natychmiast wszedł do komnaty, w której ujrzał rozpaczliwą scenę.

Młoda wdowa po jego bracie, Silva, siedziała, drżąc, w stopach łoża z baldachimem. Otaczali ją królowa Elin, matka Jareda, i jego czternastoletni brat Edvin.

Jared nie wątpił, że oboje pocieszają Silvę najlepiej, jak potrafią. I równie wyraźnie widział, że nie odnieśli sukcesu. Spojrzeli na niego z wyraźną ulgą. Może sądzili, że wyręczy ich w tym niewdzięcznym zadaniu.

Zauważył, że wdowa nie podniosła wzroku, by sprawdzić, kto wszedł; spojrzenie kobiety nadal było utkwione w misternie tkanym dywanie, na którym spoczywały jej odziane w pończochy stopy. Jeszcze nigdy nie widział jej boso. Zwykle nosiła najwykwintniejsze buty na dworze – ale teraz o nich zapomniała. Książę nie mógł oderwać wzroku od jej stóp, trochę skrępowany, jakby nie powinien oglądać takiego widoku. Wydawały się malutkie – jak stópki dzieci albo lalek, które nosiła ze sobą kuzynka Koel.

– Przyjmij wyrazy współczucia – odezwał się Jared ostrożnie, robiąc krok naprzód.

Silva w końcu podniosła głowę. Jej cera zawsze odznaczała się bladością, ale dziś rano stała się biała jak kora brzóz – i lśniąca od łez. Na widok Jareda młoda wdowa zadrżała. Co musiało się z nią dziać, skoro przeraził ją widok młodszego brata męża? Ale, o dziwo, ta pierwsza reakcja szybko minęła i twarz o wysokich kościach policzkowych rozjaśnił uśmiech. Silva wysunęła ręce z uścisku Elin i Edvina, po czym wstała. Coś w jej ruchach nasunęło księciu skojarzenie z ulatującymi podopiecznymi Novy Chastain. Silva niewątpliwie przypominała ptaka, choć z pewnością bardziej kojarzyła się z gołębicą czy słowikiem niż drapieżnym sokołem.

Zanim zdołał ochłonąć, rzuciła się na niego i chwyciła go w objęcia. Uwięziony Jared nie mógł się pozbyć myśli o bratowej jako ptaku. Wyobraził sobie, że zamknęła go w uścisku delikatnych, lecz silnych skrzydeł. Silva przywarła do niego jak do skały, stanowiącej jedyny ratunek przed upadkiem w przepaść. Wpiła smukłe palce w jego ramiona. Bolało, ale nie starał się wyrwać. Spojrzał tylko na jej twarz i zdziwił się bijącym od niej osobliwym spokojem.

– Wróciłeś! – szepnęła. – Wróciłeś do nas!

Jared uśmiechnął się z wahaniem, głównie dlatego, że nic innego nie przyszło mu do głowy. Potem usłyszał cierpki głos królowej, coraz głośniejszy i niosący się w komnacie niczym dym.

– Wzięła go za Andersa! Widzicie, jak ból doprowadza ją do szaleństwa?

Silva wtuliła twarz w pierś księcia, a ten spojrzał ponad jej głową na zaniepokojonych matkę i brata.

– Jared w niczym nie przypomina Andersa – ciągnęła Elin. – Nigdy nie był do niego podobny. Odziedziczył cechy po mojej rodzinie, Blaxlandach. Jego i Axela można by wziąć za braci. – Odwróciła się do Edvina. – A ciebie nie. Ty masz budowę i karnację po Wynyardach. Ty, twój ojciec i Anders, wszyscy wyciosani z tej samej pradawnej skały. W przeciwieństwie do Jareda. Dlaczego to jego, nie ciebie, wzięła za zmarłego?

– Nie wiem! – Edwin niecierpliwie potrząsnął głową. – Co to ma do rzeczy? Widać, że Silva przeżywa wstrząs. To naturalne. Żałuję, że nie potrafimy jej pomóc.

„Moglibyście ją ode mnie zabrać” – pomyślał Jared, ale nie powiedział tego głośno. Silva nadal wbijała mu palce w ciało, lecz znacznie bardziej niepokoił go jej ciężar. Nie ciężar ciała, lecz ciężar jej pragnienia, które wydawało się niemal namacalne. Czy naprawdę uznała go za Andersa, który powrócił ze świata zmarłych?

Bratowa mocniej wtuliła się w niego, jakby jeszcze głębiej zanurzała się w swoich złudzeniach.

– No, no… – odezwał się łagodnie Logan. Stanął przy Silvie i położył na jej ramionach swoje eleganckie, niemal kobiece dłonie. – Dajże spokój. To nie książę Anders, lecz jego brat, książę Jared.

Słowa poety były równie delikatne jak jego dotyk, ale wdowa zadrżała i cofnęła się ze zgrozą i nową rozpaczą. Przez chwilę wyglądała, jakby miała upaść. Edvin przyskoczył, gotów ją chwycić.

– Jared – powiedziała Silva, jakby dopiero go zauważyła. Jej głos brzmiał dziwnie, jakby nie przywykła do właściwej melodii nowego języka. – Nie jesteś Andersem.

Jared wiedział, że jeszcze wiele razy usłyszy te trzy słowa. Nawet jeśli ludzie ich nie wypowiedzą na głos, to z pewnością je pomyślą. Mógł się stać władcą, mógł nosić koronę Archenfieldu, ale nie był swoim bratem. Już teraz zrozumiał, że gdy znowu usłyszy te słowa lub zauważy czyjeś rozczarowanie na swój widok, przypomni sobie o tej komnacie i zawodzie rysującym się w boleśnie pięknych oczach Silvy Lindeberg Wynyard. Uświadomił sobie, że w pewnym sensie zawiódł – po prostu dlatego że nie jest swoim bratem.

Edvin i Logan odprowadzili Silvę na łóżko. Książę poczuł, że teraz to on drży. Nie wiedział, czy z rozpaczy po bracie, czy bratowa przekazała mu swoje uczucia.

Ulżyło mu, kiedy matka podeszła do niego. Wyciągnęła ręce – jej ciemne rękawy otoczyły go jak noc, a on wstąpił z wdzięcznością w utworzony przez nie krąg. Ale gdy go objęła, poczuł jej wstrzymywany ból i zrozumiał, że według niej to on powinien ją pocieszyć. W uścisku matki nie znalazł nic łagodnego ani krzepiącego – jak zwykle. Nieraz żartował z Edvinem, że prędzej doznają pocieszenia, obejmując drzewa w lesie, niż przytulając matkę.

Elin cofnęła się i położyła mu ręce na ramionach, sygnalizując w ten sposób, że pora zająć się sprawami księstwa.

– Przed nami wiele zadań – powiedziała tonem, którego stalową twardość tak dobrze znał. – Musimy wszyscy wykazać się siłą.

Jared przytaknął. Jego głos zabrzmiał podobnie jak głos matki.

– Tak, zgadzam się. Trzeba zrobić wszystko, by odkryć, co spotkało Andersa i jak to było możliwe tu, w samym środku Archenfieldu. Musimy działać szybko, by usunąć wszelkie zagrożenie.

Matka pokiwała głową zachęcająco.

– Za godzinę odbędzie się spotkanie Dwunastu. Oboje musimy się na nim zjawić. Edvinie, ty także.

– Niekoniecznie – odezwał się Logan. Powierzył Silvę opiece Edvina i stanął obok pozostałych na środku komnaty.

– Jak to? – spytał Jared.

Ton poety brzmiał kojąco.

– Jednym z celów Dwunastu jest zatroszczenie się o rządy nad księstwem w takich właśnie chwilach. Istnieją protokoły nawet na tak straszliwe i pozbawione precedensu sytuacje. – Odwrócił głowę, by także Edvin poczuł się adresatem następnego zdania, ale wkrótce jego błyszczące oczy wróciły do Elin i Jareda. – Waszej rodzinie zadano potworny cios. Powinniście poświęcić leczeniu tej rany tyle czasu, ile to konieczne. – Jego głos przycichł, choć zachował swą siłę. – Rozpacz Silvy rzuca się w oczy, ale wiem, że wszyscy czujecie to, co ona. Księstwo zaczeka, aż skończycie opłakiwać księcia Andersa.

Jared dał się przekonać – w przeciwieństwie do swojej matki.

– Księstwo nie zaczeka – oznajmiła Elin. – Ktoś zajmujący naszą pozycję musi wiedzieć, że to właśnie żałobę należy odłożyć na później.

Książę z zażenowaniem uświadomił sobie, że te słowa zostały skierowane do niego, nie do Logana.

– Archenfield i jego obywatele mają wobec nas wymagania, którym musimy sprostać. To cena, którą płacimy za przywilej władzy. – Królowa spojrzała na poetę. – Zapewniam cię, że stawimy się na spotkaniu.

Żelazna wola matki dodała Jaredowi sił. Chłopak uświadomił sobie, że Elin wie to, czego on jeszcze musi się nauczyć.

Rozległy się cztery uderzenia Dzwonu Leśnika.

– Czas upłynął szybciej, niż się spodziewaliśmy. Zebranie zaraz się zacznie, a zatem musimy iść. – Elin odwróciła się do Jareda. – Musisz zmienić ten myśliwski strój, ale spiesz się.

Jared zerknął na swoje buty, ubrudzone krwią jelenia i wymiocinami. Podejrzewał, że matka oględnie wytknęła mu to, w jakim są stanie.

– Chodź, znajdziemy ci szatę ceremonialną. Od dziś jesteś księciem Wszecharchenfieldu. Anders żyje dalej w tobie.

– Nie – rozległ się za nimi słaby, lecz pełen emocji głos.

Odwrócili się i spojrzeli na Silvę, która podniosła się z łóżka i stanęła naprzeciwko nich z mocno błyszczącymi oczami.

– Co powiedziałaś, dziecko? – spytała Elin.

Silva patrzyła na nich z nową determinacją.

– Anders żyje we mnie.

– Jak to?

Wdowa uśmiechnęła się, lecz nie odpowiedziała. Uniosła tylko delikatną dłoń i położyła ją na brzuchu.

7

Komnata rady, pałac

Logan Wilde wszedł do komnaty rady kilka kroków przed rodziną królewską. Zaraz po nim wkroczył Jared, mający z jednej strony Edvina, a z drugiej matkę. Pozostałych jedenastu członków Rady Dwunastu czekało już na nich przy imponującym Książęcym Stole.

Jared zauważył, że narada już się rozpoczęła. Ten fakt nie umknął także uwadze Logana Wilde’a. Gdy głosy ucichły i wszystkie oczy zwróciły się na nowo przybyłych, Logan zwrócił się do Axela Blaxlanda, który zajmował najważniejsze miejsce przy stole.

– Raz jeszcze więc postanowiłeś złamać protokół? – zagadnął poeta. – Zacząłeś Radę Dwunastu bez księcia?

Axel mocno chwycił oparcie krzesła potężnymi dłońmi.

– Czy to właśnie cię martwi? A może pienisz się, bo zaczęliśmy bez ciebie?

– Mam obowiązek zarządzać sytuacją podczas kryzysu – rzucił Logan, dokładnie tak władczo jak kapitan gwardii.

– Wszyscy mamy taki obowiązek – warknął Axel. – Jako poeta masz znajdować odpowiednie słowa, które przekażą dworzanom i ludowi, co postanowiliśmy.

Jared wiedział, że to nie pierwsza ani nie ostatnia ich kłótnia, choć do tej pory nie dostrzegł tak jawnej wrogości między Loganem a Axelem. Zastanawiał się, czy zawsze się tak nie zachowywali, tylko on tego nie zauważał. Teraz, gdy zaczął przewodniczyć posiedzeniom Rady Dwunastu, musi uważnie się im przyglądać.

Raz jeszcze z wdzięcznością usłyszał, że matka postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce.

– To, czy możesz rozpocząć tę naradę bez poety, pozostaje kwestią dyskusyjną – zauważyła jadowicie. Podeszła do stołu i stanęła dokładnie naprzeciwko Axela. Oczy wszystkich zebranych zwróciły się na nią. – Ale to, że powinieneś zaczekać, aż nowy książę zasiądzie na swoim miejscu, jest kwestią dobrego wychowania.

Po tych słowach wszyscy przytaknęli.

– Ma rację, naturalnie – powiedział kapłan, ojciec Simeon.

– Robiliśmy tylko to, czego wymaga od nas obowiązek – zaprotestowała pszczelarka, Emelie Sharp. – Omawialiśmy sytuację.

Emelie, najmłodsza w radzie, często zachowywała swoją opinię dla siebie, ale kiedy już ją wyrażała, potrafiła boleśnie użądlić.

– Czy przez słowo „sytuacja” rozumiesz zabójstwo mojego syna, a twojego władcy? – warknęła Elin. Emelie poczerwieniała, a wówczas królowa zwróciła się do zebranych: – Cóż, gdybyście wszyscy wywiązywali się ze swoich obowiązków, jak należy, nie musielibyśmy sobie radzić z tą SYTUACJĄ. – Spojrzała z furią na Axela. – Wydawało mi się, że przyjmiesz moją pomoc z wdzięcznością

Kapitan gwardii skinął głową z ciepłym uśmiechem.

– Zawsze jesteśmy ci wdzięczni za pomoc. Masz tak wiele… doświadczenia.

Elin zmrużyła oczy, ugodzona do żywego, a tymczasem on brnął dalej.

– A teraz może zechcesz zająć miejsce wraz z kuzynem Edvinem?

Wskazał podest.

– Oczywiście – wycedziła Elin i dodała: – Ale może i ty zechcesz wrócić na miejsce, by książę Jared mógł zająć swoje krzesło?

Zadawszy ten cios, wzięła Edvina za rękę i poszła z nim na podest.

Zebrani nie wiedzieli, czy mają patrzeć na Axela, czy na Jareda. Młody książę wahał się przez chwilę. Książęcy Stół – jak żaden inny przedmiot w pałacu – symbolizował księstwo i sprawowane w nim rządy. Ogromny mebel został wyciosany przed wiekami z najmocniejszych dębów w Archenfieldzie, a jego wiek i solidność świadczyły o sile rodu, który przeprowadził kraj przez burzliwe rozdziały historii.

Kilkaset lat temu na blacie stołu wyryto czternaście tytułów. W wyżłobione linie wlano płynną cynę.

Jared spojrzał na słowo „edling”. Oznaczało ono miejsce – na wąskim boku stołu – w którym zasiadał od dwóch lat na zebraniach rady. Obecnie trzy krzesła pozostały puste – edlinga, kapitana gwardii i księcia. Stojący naprzeciwko chłopaka Axel ściskał mocno oparcie książęcego krzesła. Młody władca uśmiechnął się do siebie. Kuzyn nie mógłby jaśniej wyrazić swoich ambicji; nie był nawet edlingiem, a jednak mierzył o wiele wyżej.

Jared ruszył z nagłym zdecydowaniem wokół stołu i zatrzymał się ramię w ramię z Axelem. Ten nadal ściskał misternie rzeźbioną belkę oparcia. Wyglądało na to, że znaleźli się w impasie. Jak go przerwać? Na szczęście los oszczędził księciu podejmowania decyzji. Axel uśmiechnął się i puścił krzesło.

– Proszę, książę, zajmij należne ci miejsce – powiedział.

Jared po raz pierwszy usiadł na książęcym krześle, a zebrani nagle wstali. Zrobili to jednocześnie, niemal bezszelestnie. Zauważył, że matka i brat również się unieśli. Nie wątpił, że na niego skierowane są oczy wszystkich, i zrozumiał, że od tej pory tak będzie zawsze, w każdym pomieszczeniu, do którego wejdzie. Ta świadomość nie wróciła mu spokoju ducha.

– Dziękuję – powiedział, dając wszystkim znak, by usiedli.

Czuł się dziwnie, zajmując miejsce naprzeciwko tego, do którego przywykł. Gdy spojrzał na puste krzesło – czekające, aż i on wybierze edlinga – jego wzrok przyciągnął wielki fresk na ścianie w głębi. Oczywiście pamiętał o jego istnieniu, ale dopiero dziś naprawdę go zobaczył. Fresk przedstawiał historię Archenfieldu – od burzliwych początków po czasy pokoju zaprowadzonego przez Andersa. Chłopak uświadomił sobie, że jego brat musiał patrzeć na ten sam obraz za każdym razem, gdy zasiadał przy Książęcym Stole. Czy jako człowiek pewny siebie i swoich praw znajdował w malowidle pociechę? Jared przypuszczał, że Anders, wolny od zwątpienia, gratulował sobie zwycięstwa nad Eronezją; zmarły książę zawsze uważał, że jest mu pisana rola największego w historii władcy Archenfieldu.

Natomiast Jared na widok fresku poczuł jeszcze większe zagubienie. Miał wrażenie, że patrzą na niego nie tylko oczy znajdujących się w komnacie, lecz także wszystkich poprzednich władców Archenfieldu. Oczywiście jego znaczenie wzrosło dziś w niemal magiczny sposób, jednak swojej prawdziwej wartości dopiero musiał dowieść.

Czuł, że obecni czekają na decyzję. Musiał nad nimi zapanować – dla ich i własnego dobra. Odkaszlnął.

– Musimy zająć się ważnymi sprawami. Axelu, zechcesz streścić nam, którzy spóźniliśmy się na zebranie, do czego doszliście?

Tylko Axel nie usiadł, choć teraz przynajmniej stanął za przynależnym mu krzesłem. Skłonił się na znak posłuszeństwa.

– Powiadamiałem innych, co zrobiliśmy, by zadbać o bezpieczeństwo księstwa i odnaleźć zabójcę twojego brata. – Przez chwilę milczał. – Przeszukujemy budynki i tereny pałacowe.

– O, tak – mruknęła Elin do Edvina. – To prawda. Nie można przejść z komnaty do komnaty, by nie natknąć się na gwardzistę ze sztyletem w garści.

Axel zlekceważył jadowitą uwagę ciotki i kontynuował:

– Nasza gwardia przeczesuje tereny pałacu i przylegające do nich ziemie. – Zerknął na Jonasa Drummonda, leśnika, który zrozumiał znak i przejął narrację.

– Wraz z moimi ludźmi ustawiłem pułapki. Możecie być spokojni, zabójca nie znajdzie w lesie schronienia – powiedział Drummond.

Przez twarz Axela przemknął cień uśmiechu.

– W rzeczy samej. Granice także zostały zamknięte. – Tę informację skierował prosto do Jareda. – Nova wysłała sokoły do wszystkich strażników bram, kiedy tylko się dowiedzieliśmy…

Dobiegło ich kaszlnięcie Elin.

– Możesz nam przypomnieć, kiedy to było?

– Tuż przed wschodem słońca – odparł Axel, nawet na nią nie spojrzawszy.

– Minęło dużo czasu. Masz pewność, że odciąłeś zabójcy wszystkie drogi ucieczki?

– Wysłałam sokoły, jak rozkazał mi kapitan gwardii – przemówiła Nova. – Po jednym na każdą bramę graniczną. Zaniosły wiadomość, by zamknąć granice i podjąć inne stosowne czynności.

– No cóż, nad wyraz to imponujące – rzuciła królowa z nutką lekceważenia. – Choć zaczynam podejrzewać, że wszystko to zrobiono, zanim powiadomiono nowego księcia. Rozumiem, że to wyjątkowa sytuacja, ale tym bardziej należy dbać o przyzwoitość.

Nova zamilkła spłoszona. A Axel znów przemówił. Zwracał się tylko do Jareda.

– Drobiazgowo sprawdzamy każdego mężczyznę, kobietę i dziecko, którzy przekraczają nasze granice. Ostatnie rejestry znajdują się w moim posiadaniu i wynika z nich, że w ciągu tygodnia nikt nie zawitał do naszego kraju. – Zrobił efektowną pauzę. – Zabójca księcia Andersa nadal znajduje się w Archenfieldzie.

– O ile te rejestry nie kłamią – wtrąciła Elin. – A nasze granice są tak szczelne, jak twierdzisz.

– Możesz mi zaufać w obu tych sprawach – zapewnił Axel.

Jared odszukał wzrokiem Eliasa Pecka.

– Czy zdołasz nam wkrótce wyjaśnić, jak umarł mój brat?

Lekarz przytaknął.

– Tak, już teraz zawęziłem znacznie wachlarz możliwości. Natychmiast po zakończeniu tej narady wracam do siebie, by wykonać sekcję.

– Dziękuję – powiedział książę. Lekarz miał w sobie coś, co budziło natychmiastowe zaufanie. – Zatem chętnie zezwolę ci na natychmiastowe odejście. W tej chwili nie ma nic ważniejszego niż twoje badanie ciała mojego… ciała księcia.

O dziwo, Elias nie wydawał się uradowany, raczej zmartwiony.

– Zebranie nie potrwa długo – rozległ się znowu głos Axela. – Elias nie pełni jedynie funkcji lekarza, lecz także ważnego członka Rady Dwunastu. Sprawiedliwość nakazuje, by pozostał tutaj i głosował nad innymi kwestiami, które mogą się pojawić w trakcie dyskusji.

To rozumowanie nie trafiło do przekonania Jaredowi, który jednak nie widział sensu w upieraniu się przy swoim zdaniu.

– Mam tylko jedno pytanie – powiedział. – Czuję, że reszta z nas także. – Odetchnął głęboko. – Kto pragnął śmierci mojego brata?

Ojciec Simeon przytaknął.

– Słusznie. To pytanie dręczy nas wszystkich. I razem musimy niezmordowanie dążyć do znalezienia odpowiedzi.

– Coś podejrzewacie? Cokolwiek? – W tym ostatnim słowie księcia zabrzmiała – jakże niefortunnie – rozpacz.

– Sprawdzamy kilka hipotez – podjął Axel. – Według mnie najprawdopodobniej była to prowokacja któregoś z rywalizujących z nami państw.

– Przecież żyjemy w pokoju ze wszystkimi sąsiadami – zauważył kapłan Simeon, spoglądając na fresk.

– Tak – przyznał Axel. – O ile wiemy, żaden z krajów ościennych nie chce nam wypowiedzieć wojny. Nasi szpiedzy nie donieśli nic niepokojącego.

– A zatem może powinniście popędzić szpiegów, by pracowali szybciej i skuteczniej – wtrąciła Elin.

– Słusznie. Dotychczas jako najbardziej prawdopodobnego przeciwnika typowałbym Eronezję. Trudno sobie wyobrazić, że zdobyliby się na drugi atak, ale gdyby mieli sojuszników? Nie możemy też wykluczyć zagrożenia ze strony Paddenburga – odkąd na tamtejszym tronie zasiedli ci dwaj stuknięci książęta. Do tej pory moglibyśmy się również spodziewać napaści ze strony Woodlarku, ale – z oczywistych powodów – nie wydaje się to już możliwe.

– Nie powinniśmy ich lekceważyć – zauważył Hal Harness.

Jared spojrzał na głównego strażnika, który odezwał się po raz pierwszy od rozpoczęcia zebrania. Hal nie należał do osób szczególnie gadatliwych. „Być może małomówność stanowi warunek sprawowania tej funkcji” – pomyślał Jared i powiedział:

– Uważam, że możemy bezpiecznie założyć, iż małżeństwo Andersa i Silvy położyło kres waśniom między nami a Woodlarkiem. Tak więc wydaje się, że żaden z naszych sąsiadów nie żywi wobec nas wrogich zamiarów.

Axel przytaknął.

– Istotnie, lecz niestety pokój nie ma wiecznej gwarancji. Ta zbrodnia – zamach na twego brata – może sygnalizować początek nowego zagrożenia.

Elin raz jeszcze wróciła do gry.

– Zdarzało się, że musieliśmy występować zbrojnie przeciwko każdemu z naszych sąsiadów. – Wskazała fresk. – Spójrzcie, jeśli potrzebujecie dowodu, że bitwy zawsze stanowiły element krajobrazu naszej ojczyzny.

Axel przytaknął z powagą.

– Może ten czas znowu nadejdzie.

– Niech się zatem stanie – oznajmiła Elin twardo.

Jared pokręcił głową.

– Nie sądzicie, że to dziwne? Przez dwa lata, gdy zasiadałem przy tym stole, często rozmawialiśmy o naszych stosunkach z państwami ościennymi. Pod przewodnictwem Andersa uczyniono wiele, by umocnić wywalczony przez niego pokój.

– Racja – odezwał się Kai Jagger. – Zabójstwo z przyczyn politycznych wydaje się mało prawdopodobne, zważywszy na bieżące relacje z zagranicą. – Zamilkł na chwilę. – Ale jeśli Anders nie został zamordowany z przyczyn politycznych, to z jakich… i przez kogo?

– Może odpowiedzi należy szukać bliżej domu – odpowiedziała mu Emelie Sharp. – Może zabójcą kierowały powody osobiste.

Jared zauważył, jaką reakcję spowodowały słowa pszczelarki. Napięcie stało się niemal wyczuwalne.

– Kuzynie, powinieneś wziąć pod uwagę także ten motyw morderstwa, choć wydaje się nieprawdopodobny… Ale należy go choćby wykluczyć.

Ku jego zaskoczeniu Axel nie zaprotestował.

– Możesz być spokojny, że sprawdzimy każdą hipotezę. Nie sądzę, aby ktokolwiek zarzucił mi lenistwo. Moi ludzie będą zadawać niewygodne pytania każdemu, komu trzeba. Również obecnym w tej komnacie. – Zrobił pauzę, by uzyskać lepszy efekt. – Jeśli macie coś do ukrycia, zacznijcie się już bać.

Ten zwrot sytuacji zaskoczył zarówno Jareda, jak i pozostałych. Czy Axel nie zapewnił go, że zabójca brata pochodził spoza granic Archenfieldu? Zerwały się okrzyki oburzenia. Wszyscy zaczęli mówić jednocześnie. Gdy zgiełk stał się nie do zniesienia, Jared uświadomił sobie, że to do niego – i tylko do niego – należy zaprowadzenie spokoju.

– Proszę o ciszę! – krzyknął.

Siła jego głosu odniosła zamierzony efekt. Książę dostrzegł, że Axel ma więcej do powiedzenia, więc dał mu znak, by mówił dalej.

– Oczywiście wiem, że moje słowa nie przypadły wam do gustu – podjął kapitan gwardii. – I nie liczyłem na to. Trzeba stawić czoło faktom – książę Anders nie żyje. A ja muszę znaleźć winnego. Chociaż sądzę, że atak przypuszczono spoza granic księstwa, należy też przyjąć do wiadomości niewygodną prawdę, że w kraju znajdują się sojusznicy naszych wrogów. Może są nawet wśród nas.

– Oczywiście wszyscy to rozumiemy – odezwał się Jared. Nie potrafił stłumić smutku brzmiącego w jego głosie.

– Zapewniam, że wkrótce odkryję prawdę – oświadczył Axel, coraz bardziej się rozogniając. – Zabójca zostanie znaleziony, a Cena Krwi spłacona.

Cena Krwi.

Dwa krótkie słowa zawisły ciężko w powietrzu. Zebrani milczeli przez dłuższą chwilę.

Ciszę przerwał kapitan gwardii, który zwrócił się do księcia bardziej oficjalnym tonem:

– Musisz się zastanowić, co powiesz ludowi. Wkrótce do pałacu przybędą całe pielgrzymki.

– Już się tym zająłem – oznajmił Logan Wilde.

Odezwał się po raz pierwszy od czasu sprzeczki na początku zgromadzenia. Milczący strażnik nie budzi zdziwienia, milczący poeta – tak. Jared zaciekawił się, czy Logan nadal chowa urazę do Axela za wcześniejszą wymianę zdań, czy też jego uwagę zajmowały całkiem inne sprawy.

Poeta uśmiechnął się i znowu zwrócił się do kapitana gwardii.

– Komunikacja z ludem to moje zadanie, o czym tak dobitnie mi przypomniałeś.

– No cóż. Czy to wszystko? – spytał Jared, zwracając się do Axela. – Możemy zwolnić wszystkich do ich zajęć?

– Nie całkiem – odparł Logan. – Pozostała jeszcze kwestia zorganizowania pogrzebu księcia Andersa i twojej koronacji, najjaśniejszy panie.

– Tak, tak! – Axel lekceważąco machnął ręką. Wydawało się, że tylko czeka, by rozpocząć dochodzenie. – Dwa lata temu doskonale sobie poradziłeś. Ufam, że i teraz staniesz na wysokości zadania.

– Zanim się rozejdziecie – odezwał się Jared – chcę powiedzieć, że dzisiejszy dzień jest straszny dla nas wszystkich. Nie wierzę, nie potrafię uwierzyć, że zabójca mojego brata znajduje się w tej komnacie. Mimo to kapitan gwardii musi prowadzić dochodzenie w kierunkach, które uzna za stosowne. Lecz proszę, pamiętajcie, że przez to przejdziemy. Przetrwamy mroczne godziny i czekające nas trudne dni. Archenfield może się znowu zachwiać, ale powstanie. Jak zawsze. Teraz i na wieki.

Miał nadzieję, że zdołał podnieść zebranych na duchu, choćby chwilowo. Czy przeszedł pierwszą próbę i zaprezentował się im jako godny tytułu, czy też ich nie przekonał? Nie potrafił zgadnąć. Rozejrzał się w poszukiwaniu przyjaznych twarzy. Niektóre znalazł bez trudu – dostrzegł autentyczną życzliwość w oczach Lucasa Curzona. Inni okazali się znacznie trudniejsi do rozszyfrowania; sporo czasu spędził w lasach Archenfieldu z wielkim łowczym, lecz Kai Jagger pozostał przy Książęcym Stole równie nieprzenikniony jak na Polanie i wśród drzew.

Książę uświadomił sobie z nieprzyjemnym ukłuciem strachu, że nie wie, komu z Dwunastu może ufać. Zrozumiał, że powinien się tego jak najszybciej dowiedzieć. Szczerze mówiąc, nie znał żadnego z członków rady.

8

Apartamenty królowej, pałac

Asta Peck w głębi ducha nie posiadała się z radości, że wuj Elias sprowadził ją do pałacu – obcego jej terytorium. Usiadła wygodniej na wysokim drewnianym krześle pod oknem, uniosła poduszkę i podłożyła ją sobie pod plecy. W ten sposób mogła wygodnie obserwować młodą kobietę śpiącą w łożu królowej Elin. Miały mniej więcej tyle samo lat, ale pod wszystkimi innymi względami pochodziły z innych światów.

Asta od zawsze była zafascynowana piękną Silvą Wynyard; teraz, gdy znalazła się tak blisko niej, nie potrafiła oderwać od niej oczu. Dziewczyna mieszkała na dworze – choć nie w samym pałacu – lecz nigdy nie poznała książęcej małżonki. Silva wydawała się oddychać innym powietrzem niż reszta śmiertelników. Miała wrodzony wdzięk. Jej jasna cera i gładkie złote włosy, czy splecione w warkocze, czy po prostu spływające na jej wąskie plecy, nadawały jej wygląd istoty nie z tego świata.

„Dobrze, że śpi” – pomyślała Asta. Przyda się jej odpoczynek po torturach, jakie przyniósł ten dzień. Z rozmów prowadzonych przez różne osoby w komnacie księcia wynikało, że Silva obudziła się o świcie, usłyszawszy krzyk męża, a potem łomot do drzwi łączących ich pokoje. Znalazła księcia Archenfieldu ukrytego za filarem łoża. Bredził w wielkim wzburzeniu o przerażających bestiach, które zakradły się do jego sypialni, i o krwi spływającej kaskadami ze ścian. Każdego stwora opisał z najdrobniejszymi ohydnymi szczegółami – oślizłe łuski, siekące języki, zgrzytające zęby i ostre szpony. Wizje te przejmowały dreszczem i kojarzyły się z kazaniami ojca Simeona o piekle.

W końcu pościel poruszyła się i Silva usiadła, przez chwilę mrugając i rozglądając się po nieznanym otoczeniu. Asta odczekała moment, po czym powiedziała:

– Znajdujesz się w komnacie królowej Elin.

Silva spojrzała na nią.

– Kim jesteś? Co tu robisz? Uważają, że nie można mnie zostawić samej?

– Nie – rzuciła odruchowo Asta. – Nie, pani – poprawiła się, przypomniawszy sobie nauki wuja Eliasa. – Uznali, że zechcesz mieć towarzystwo.

Silva uśmiechnęła się łagodnie.

– Szczerze mówiąc, rzadko zdarza mi się przebywać w samotności. Tak wygląda życie na dworze. – Wskazała kąt komnaty, gdzie pokojówka Elin cicho i metodycznie wyjmowała suknie z szafy – być może wybierając stosowną na okres żałoby. – Ale doceniam ten gest. Wybacz, że znowu spytam – kim jesteś?

Asta wstała w tej samej chwili, gdy młoda wdowa opuściła nogi na podłogę.

– Nazywam się Asta, Asta Peck. Jestem uczennicą lekarza.

Oczy Silvy, które tak nagle odnalazły dziewczynę, równie spiesznie spojrzały w innym kierunku. Na otomanie w nogach łoża Elin leżał jedwabny szlafrok – błękitny jak niebo, obsypany wiosennymi kwiatami. Może przyniosła go pokojówka księżnej wdowy. Asta zauważyła, że służąca Elin dyskretnie znikła. Zostały same.

Silva podeszła do otomany, ale zatrzymała się tuż przed nią. Miała opuszczone ręce. Asta nie od razu uświadomiła sobie, że powinna wziąć szlafrok i pomóc go włożyć księżnej, przywykłej do usługiwania.

„Rób wszystko, żeby poczuła się lepiej” – przypomniała sobie słowa wuja Eliasa. Podniosła piękny szlafrok i rozchyliła go, by Silva mogła wsunąć szczupłe ręce w rękawy. Asta zastanowiła się, czy ma zawiązać pasek, i odetchnęła z ulgą, gdy jej towarzyszka zrobiła to sama.

– Już cię widziałam – powiedziała księżna, znowu odwracając się do niej.

Dziewczyna przytaknęła, komicznie zadowolona, że obiekt jej uwielbienia ją dostrzegł.

– Mieszkam z wujem. Nie przedstawiono nas, ale…

– Dzisiaj – przerwała ostro Silva. – Widziałam cię dzisiaj w komnacie mojego męża. – Westchnęła. – Zanim mnie z niej przemocą wyprowadzono.

– To prawda. Pomagałam wujowi Eliasowi.

Silva spojrzała na nią z zaskoczeniem.

– Badać ciało mojego męża?

– Tak, pani – przyznała Asta, wiedząc, że po tych słowach muszą nastąpić nowe pytania. Na większość z nich nie wolno jej było odpowiedzieć.

– Znasz przyczynę jego śmierci?

Dziewczyna milczała przez chwilę.

– Za wcześnie wyrokować – oznajmiła w końcu zgodnie z prawdą – lecz wydaje się, że książę został otruty. – Wiedziała, że wuj domyślał się, jakiej trucizny użyto, ale musiał mieć więcej czasu na zbadanie dowodów fizycznych i przemyślenie tych, których dostarczyła sama Silva: osobliwość halucynacji księcia niezwykle ucieszyła wuja Eliasa, ponieważ znacznie zawężała liczbę podejrzanych toksyn. Ale nie należało teraz zasypywać biedaczki podobnymi faktami – zresztą nie do Asty to należało.

Teraz, czując na sobie palące spojrzenie Silvy, rozejrzała się po komnacie w poszukiwaniu czegoś, czym mogłaby przez chwilę zająć wdowę. Na niskim stoliku przy krześle, na którym do niedawna siedziała, stała taca z dzbankiem i filiżankami.

– Czy mam nalać herbaty? – spytała, podchodząc do stolika, by dotknąć imbryka z kutego żelaza. – Jeszcze ciepła. Przyniesiono też miód z pałacowej pasieki.

– Pszczoły śpią – powiedziała Silva jakby do siebie. – Zaczną robić miód dopiero na wiosnę. – Spojrzała na Astę oczami pełnymi smutku. – Pory roku są ważne, prawda? – Rzuciła okiem na okno i znowu wróciła do swojej rozmówczyni. – Drzewa stoją w płomieniach jesiennych liści. Ale choć przybrały tak intensywne barwy, to pora odchodzenia i umierania. – Zamilkła. – A jednak ze śmierci rodzi się nowe życie.

Spojrzała znacząco na dziewczynę. Asta, nie całkiem rozumiejąc, przytaknęła w nadziei, że towarzyszka podejmie monolog. Na szczęście tak się stało.

– Oczywiście wiesz, że noszę w łonie dziecko mojego męża?

Nie, tego nie wiedziała! I wszystko wskazywało na to, że Elias także. Wiadomość przejęła ją radością – ale miała świadomość, że musi zareagować spokojnie i taktownie. Zaczęła nalewać herbatę do filiżanki. Mimo woli zauważyła, że na porcelanowej ściance widnieje herb Archenfieldu. Wonna para uniosła się w górę spiralą; herbata pachniała przepysznie. Asta dodała do niej sporo miodu, patrząc, jak ze żłobionej łyżki z oliwnego drewna spływa do naparu ciężka bursztynowa strużka.

– Wiem, że to tylko herbata – powiedziała, podając Silvie filiżankę ze spodkiem. – Ale jest gorąca i słodka i może trochę ukoi twoje nerwy.

Jej towarzyszka nie odpowiedziała wprost. Spojrzała na filiżankę i przeniosła rozgorączkowane spojrzenie na dziewczynę.

– Skąd mam wiedzieć, że mnie nie otrujesz? Nie znam cię. Nie wiem, kim jesteś.

Jej emocje zmieniały się gwałtownie z chwili na chwilę. Taki stan nie dziwił, zważywszy na okoliczności, jednak Asta zrozumiała, że musi postępować bardzo ostrożnie, by nie zdenerwować podopiecznej jeszcze bardziej.

– Znasz mnie – oznajmiła łagodnie. – Już mówiłam, jestem uczennicą lekarza, nazywam się Asta Peck.

Silva zareagowała, jakby usłyszała to nazwisko po raz pierwszy.

– Zamierzasz mnie otruć, Asto Peck?

– Nie! – rzuciła dziewczyna gwałtowniej, niż zamierzała. Właściwie takie podejrzenia nie powinny jej dziwić; po wydarzeniach ostatnich godzin młoda wdowa miała prawo nie ufać nikomu. – Może naleję i sobie filiżankę herbaty i obie ją wypijemy?

Silva uniosła porcelanową filiżankę do ust i upiła łyk.

– Dziś śmierć nie wydaje się najgorszym z pomysłów.

Asta poczuła ciężar jej rozpaczy. Może z czasem księżna wdowa nauczy się czerpać otuchę ze świadomości, że rośnie w niej dziecko Andersa, ale na razie to splątanie życia i śmierci pewnie wytrąca ją z równowagi. Ręce dziewczyny zadrżały, gdy i ona uniosła filiżankę.

– Proszę, nie mów tak. Wiem, jak strasznie musisz się teraz czuć. Ale może z czasem dojdziesz do wniosku, że nadal masz po co żyć.

– Skąd to przypuszczenie? – rzuciła Silva, wpatrując się żarliwie w twarz Asty, jakby szukała w niej choćby najbledszej nadziei.

– Zostaniesz matką. Urodzisz dziecko swojego męża. – Zauważyła, że księżna odruchowo dotknęła brzucha, jeszcze płaskiego. Ten dotyk na chwilę ją uspokoił. Potem jej oczy znowu wypełniło przerażenie.

– Czy do tej herbaty dodano środek uspokajający?

Asta pokręciła głową.

– Nie. Takich środków nie powinno się podawać kobietom w stanie błogosławionym.

– Ogarnęło mnie wielkie zmęczenie. Na pewno wcześniej coś mi podali.

– Tak, rzeczywiście. Niefortunnie się złożyło, ale chyba nie wiedzieli o twojej ciąży – przyznała Asta, a na widok strachu w oczach księżnej dodała: – Nie martw się. Jedna dawka nie zaszkodzi.

Silva przyjrzała jej się z zaciekawieniem.

– Wydajesz się znawczynią spraw medycznych.

Dziewczyna oblała się rumieńcem.

– Ależ skąd. Jednak uczę się od wuja. Jestem jego praktykantką. Dlatego tu przyjechałam.

– Skąd?

– Z osad. Wuj potrzebował pomocnicy, a rodzice uznali, że tu czeka mnie lepsza przyszłość niż w domu.

Silva nie odpowiedziała, zamyśliła się nad czymś.

– Jesteś na wygnaniu. Jak ja.

– Możliwe. Ale dobrze mi tu. – Dziewczyna spojrzała w oczy księżnej. Uświadomiła sobie, że łączy je więcej, niż sądziła. – Tęsknię za rodzicami, przyjaciółmi i sąsiadami, lecz cieszy mnie tutejsze życie. Dwór to takie piękne miejsce…

Silva upiła łyk herbaty i uśmiechnęła się tęsknie.

– Nigdy nie odwiedziłaś Woodlarku, prawda?

– Jeszcze nie. Może kiedyś…

– O wiele tam piękniej niż tutaj. Tęsknię za moim krajem… Czasem bardzo.

– Często tam wracasz?

– Nie byłam tam od ślubu.

– Dlaczego?

– Dobre pytanie. Może dlatego, że gdybym wróciła, bardzo by mnie kusiło, by zostać. A szczerze mówiąc, nie sądzę, by mój mąż pozwolił mi opuścić Archenfield. Choć nigdy tego nie powiedział wprost.

Asta słuchała tych zwierzeń ze skrępowaniem. Owszem, księżna wdowa przeżyła szok, a takim wyrwanym z kontekstu informacjom łatwo przypisać większe znaczenie, niż miały w rzeczywistości, ale w głosie kobiety brzmiała nutka goryczy świadcząca, że małżeństwo z księciem nie stanowiło takiej bajki, jak powszechnie twierdzono.

– Czy Anders wiedział, że spodziewasz się dziecka? – spytała nieoczekiwanie dla samej siebie.

Silva uśmiechnęła się niespodziewanie.

– O tak! Wiedział. Postanowiliśmy, że zachowamy to w tajemnicy, jak długo się da. – Znowu spojrzała jej w oczy. – Na dworze trudno o sekrety. Jak powiedziałam, samotność to dla nas rzadki luksus.

Asta skinęła zachęcająco głową. Silva pociągnęła kolejny łyk.

– Nie pamiętam, kiedy ostatnio czułam takie zmęczenie. Myślisz, że to przez dziecko?

– Może to po prostu wpływ wstrząsu – powiedziała dziewczyna. Widywała już takie reakcje w osadzie, gdzie śmierć zjawiała się zbyt często. Przyszło jej do głowy coś jeszcze. – Kiedy ostatnio jadłaś?

Silva pokręciła głową.

– Naprawdę nie wiem. Przez kilka ostatnich dni miałam takie mdłości, że nie mogłam nic utrzymać w żołądku. Wczoraj przy kolacji nie potrafiłam się nawet zmusić, by włożyć jedzenie do ust. – Uśmiechnęła się i na chwilę jej twarz się rozpogodziła. – Anders zjadł porcje nas obojga. Nie chciałam, żeby ktoś zauważył moją niedyspozycję, więc tuszował to, kiedy tylko mógł… – Głos jej ugrzązł w gardle. Jej piękna twarz pobladła jeszcze bardziej. – O Boże, nie…

Asta zrozumiała, co Silva chce powiedzieć, jeszcze zanim ta otworzyła usta.

– Myślisz, że ktoś chciał otruć mnie, a nie Andersa?

Asta pokręciła głową i położyła rękę na ramieniu księżnej.

– Nie sądzę. – Mimo woli jej palce ześliznęły się na miejsce, w którym mogła wyczuć puls; tętno dziko łomotało. – Lady Silvo… – Po raz pierwszy zwróciła się do swojej towarzyszki po imieniu, czym zdołała przebić się przez jej wzburzenie. – Nikt nie ma powodu, by źle ci życzyć.

Księżna zadygotała jeszcze bardziej i po twarzy spłynęły jej łzy. Odezwała się drżącym głosem:

– Skąd… możesz… to… wiedzieć?

Asta mocno chwyciła ją za nadgarstek.

– Jestem pewna. Los cię dostatecznie doświadczył. Nie wolno ci się dręczyć dodatkowymi troskami. Musisz myśleć o sobie i dziecku. Tego chciałby Anders, prawda?

Silva skinęła głową, nie przestając płakać.

– Masz rację. Ale zostałam całkiem sama… Potrzebuję pomocy…

– Ja ci ją zapewnię – obiecała dziewczyna bez zastanowienia.

Ktoś zapukał do drzwi i otworzył je, nie czekając na zaproszenie. Do komnaty weszła Elin. Twarz miała zaróżowioną – z wysiłku lub oburzenia.

Asta wstała szybko i dygnęła.

– Najjaśniejsza pani…

Elin skwitowała jej powitanie rutynowym oficjalnym skinieniem głowy.

– Dziękuję, że pod moją nieobecność zajęłaś się księżną wdową – rzuciła. – Możesz odejść.

Dziewczyna zerknęła na Silvę. Ich spojrzenia spotkały się na przelotną chwilę. Przez oczy starszej kobiety przemknęło wiele uczuć. Żal. Strach. Samotność. Ale najsilniejszym z nich było – o dziwo – pragnienie przyjaźni.

– Twój wuj ucieszy się, że wróciłaś bezpiecznie – dodała Elin. Asta skinęła głową i wymknęła się z komnaty. Odchodząc, usłyszała, jak matka księcia zwraca się do synowej:

– Wyglądasz na rozpaczliwie zmęczoną, moja droga. Musisz się znowu położyć. Sen to najlepsze lekarstwo. Dla ciebie i bezcennego pasażera, którego w sobie nosisz.

9

Lodownia lekarza, wioska

Asta stała w małej, zimnej komnatce pod głównym gabinetem wuja, patrząc na nagie ciało księcia Andersa. Zadrżała mimowolnie – nie na widok zwłok, lecz z odrętwiającego zimna. Mocniej otuliła się swetrem i zaplotła ręce na piersi, usiłując ochronić resztkę ciepła, jakie w sobie zachowała. Temperaturę poniżej zera utrzymywały bloki lodu, wyrąbane z fiordu w zimowych miesiącach – bądź przywożone z gór, gdy zapasy się kończyły – i obłożone izolującą warstwą słomy. Ten sam system zastosowano w kuchni, by w spiżarni Very Webb panował chłód.

Asta bywała już w lodowni. Odkąd przyjechała na dwór, by uczyć się pod kierunkiem wuja, kilka razy zeszła już tu w jego towarzystwie.

– Jeśli naprawdę chcesz zgłębiać tajemnice życia i śmierci – powiedział, gdy po raz pierwszy sprowadził ją wąskimi kamiennymi schodami – w gabinecie na górze dowiesz się niewiele. Największe sekrety naszej egzystencji znajdziesz tutaj.

Gabinet na piętrze pękał w szwach od najrozmaitszych skarbów – od przyrządów chirurgicznych po ludzkie i zwierzęce szkielety oraz najróżniejsze organy w słojach z konserwującymi płynami. Podczas pierwszych nocy w domu wuja Asta widywała w koszmarach gabinet i kolekcję jego makabrycznych osobliwości. Tymczasem choć lodownia tchnęła śmiercią, do tej pory nie zakłóciła spokoju jej snów.

Stożkowata komnata nie miała naturalnego światła – co nie powinno dziwić, skoro znajdowała się pod ziemią. Do Asty należało zapewnienie odpowiedniego oświetlenia, żeby Elias Peck mógł wykonać swoje zadanie. W miarę jak zapalała kolejne świece, jej oczom ukazywały się kolejne zakamarki obszernego pomieszczenia o kopulastym suficie. W przeciwieństwie do gabinetu lodownia była niemal zupełnie pozbawiona mebli czy ozdób. Elias trzymał tu jedynie najpotrzebniejsze rzeczy – te, których używał do przygotowywania zwłok do pogrzebu czy też, jak teraz, dokładnych oględzin.

Nic więc nie odciągało uwagi od stołu na środku komnaty i od leżącego na nim bladego niczym marmur ciała, pogrążonego jakby w głębokim śnie.

Asta widziała już nieboszczyków na stole wuja – mężczyzn i kobiety, starych i młodych. Nagie ciało księcia Andersa wydawało się jednocześnie uderzająco znajome i całkowicie obce. Dziewczyna nie rozmawiała zbyt często z księciem, ale miała wiele okazji, by się mu przyjrzeć, gdy towarzyszyła wujowi w obowiązkach służbowych.

Książę Anders zawsze wydawał się jej kimś nie z tego świata, wyrastającym ponad innych ludzi. Inaczej niż Jared, który był uderzająco ludzki – choć teraz, kiedy został władcą Archenfieldu, mogło się to zmienić. Anders nigdy nie robił wrażenia śmiertelnika – raczej półboga, składającego krótką wizytę ludowi tego kraju. „Teraz – pomyślała dziewczyna ze smutkiem – wizyta nagle dobiegła końca”. Spojrzała na jego nieruchomą rękę, przyjrzała się żyłom i mięśniom, które miała naszkicować w raporcie. Śmierć zrównała władcę z poddanymi.

Jego niemal całkowicie obnażone ciało było ciałem człowieka w najlepszej kondycji. Wyraźnie zarysowane, pozbawione grama tłuszczu mięśnie jego piersi, ramion, rąk i nóg świadczyły o dniach spędzonych w ruchu – na jeździe konnej, polowaniu, a w razie potrzeby i walce. Za życia to ciało czyniło go niezwyciężonym. Ale tutaj prawda wychodziła na jaw. A prawda przedstawiała się tak, że ciało księcia nie zdołało zwalczyć trucizny podanej przez zabójcę. „Wiesz, dlaczego cię zabito? – pomyślała. – Jakie tajemnice ukrywasz, idealny władco?”.

– Spójrz tutaj – odezwał się Elias, po raz pierwszy zwracając się do niej.

Wyglądał jak przebudzony z transu. Wskazywał prawą stopę Andersa.

Asta zbliżyła się do stołu. Jej serce nagle załomotało. Duży palec u stopy księcia, a także dwa sąsiednie, były skurczone i poczerniałe. Przypominały kawałki spieczonego mięsa. Paznokcie przybrały kolor rdzawozielonożółty.

– To gangrena? – spytała dziewczyna.

Wuj przytaknął.

– Na drugiej stopie także?

W odpowiedzi lekarz odsunął się i uniósł lampę. Trzy palce na lewej stopie młodego mężczyzny prezentowały się identycznie.

– Tę martwicę mogła spowodować trucizna – oznajmił Elias. – Oczywiście pamiętasz, co to martwica?

– Tak. Śmierć komórek tkanki spowodowana obrażeniami, chorobą lub niedokrwieniem – wyrecytowała Asta.

Elias, oszczędny jeśli chodzi o komplementy, skinął głową z zadowoleniem.

– Martwicę powoduje brak dopływu krwi. Trucizna mogła zakłócić krążenie. To jedna z przyczyn śmierci. – Urwał i spojrzał na nią z lekkim rozdrażnieniem.

– Ach, przepraszam! – zawołała. – Mam to zanotować?

– Tak, jeśli łaska – odparł, nie potrafiąc – lub nie chcąc – powstrzymać się od sarkazmu. Skarcona Asta szybko zapisała jego słowa.

Podniosła głowę. Wuj stał nad korpusem Andersa, pogrążony w zamyśleniu.

– Czy obecność gangreny zdradza, jakiej trucizny użyto? – spytała dziewczyna.

Wuj milczał przez chwilę. Poprawił prześcieradło, które już teraz wydawało jej się całunem. Potem wyprostował się i spojrzał jej przenikliwie w oczy.

– Tak – oznajmił. – Widzę dwie możliwości.

Serce Asty zabiło szybciej. Uniosła pióro, gotowa do notowania.

– Pierwsza to sporysz.

Dziewczyna zapisała to i znowu spojrzała na wuja. Ten jakby czekał na jej uwagi.

– Sporysz – powtórzyła. – Grzyb żerujący na zbożach, zwłaszcza na życie.

Elias uśmiechnął się łagodnie. Potem odezwał się z niespodziewaną czułością:

– Czasem martwię się, czy mój brat byłby zadowolony, wiedząc, jakimi informacjami karmię twój chłonny umysł.

Ten komplement jednocześnie ją zaskoczył i sprawił jej przyjemność, ale pragnęła jak najszybciej poznać wyjaśnienie zagadki.

– Czy sporysz powoduje też gangrenę?

– Tak. Trucizna paraliżuje współczulny układ nerwowy i prowadzi do problemów z krążeniem. Dlatego objawy mogą się zacząć od swędzenia, doprowadzić do pieczenia, a w końcu martwicy.

Asta skinęła głową, pisząc.

– Czyli pasuje.

– Tak. Sporysz powoduje także objawy innego rodzaju – i tu relacja Silvy może się okazać pomocna. Skutkiem spożycia tej trucizny mogą być konwulsje i bardzo plastyczne halucynacje, wręcz dzikie wizje…

Serce dziewczyny znowu załomotało.

– Andersowi wydawało się, że widzi w komnacie zwierzęta. I krew spływającą po ścianach.

– On je naprawdę widział. Były dla niego jak najbardziej realne. Oto potęga halucynacji wywoływanych zatruciem sporyszem.

– A zatem wygląda na to, że znaleźliśmy truciznę? Objawy pasują.

– Drugi podejrzany to jałowiec sabiński. On również mógł doprowadzić do martwicy, a także innych objawów fizycznych, jakie zauważamy na ciele księcia. Mówię choćby o tych pęcherzach. Jałowiec sabiński w dużych dawkach powoduje konwulsje i wymioty – które, jak opowiadała księżna wdowa, męczyły Andersa przed śmiercią.

Asta zanotowała uwagi wuja. Jednocześnie pomyślała o Silvie. Biedaczka… Sam fakt, że straciła Andersa, mógłby ją doprowadzić do rozpaczy, ale śmierć tak brutalna i poniżająca…

– Może cię zainteresuje, że niektórzy pozbawieni skrupułów lekarze stosują jałowiec sabiński do wywoływania poronień.

Dziewczyna zamarła.

– Przepraszam – mruknął po chwili Elias. – Zapomniałem o twojej wrażliwości. I o tym, że rozmawiam z dziewczyną… szesnastoletnią dziewczyną.

W innej sytuacji widok jąkającego się z zakłopotania wuja bardzo by ją rozbawił, ale teraz zastanawiała się gorączkowo nad tym, co powiedział.

– Nie o to chodzi. Myślałam o lady Silvie. Wiesz oczywiście o jej stanie błogosławionym?

Elias spojrzał na nią z ukosa.

– Nie, tego nie wiedziałem. Jakim to sposobem to odkryłaś?

– Powiedziała mi, kiedy kazałeś mi się nią zaopiekować.

– I nie przyszło ci do głowy, by mnie o tym powiadomić?

– Przepraszam – szepnęła Asta. Druga przygana w ciągu paru minut! – Założyłam, że wiesz. Powiedziała mi, że wraz z księciem małżonkiem postanowili zachować ten fakt w tajemnicy, ale przecież jesteś nadwornym lekarzem. Nie przyszło mi do głowy, że mogliby ci się nie zwierzyć.

Elias wzruszył ramionami. Minę miał niewyraźną.

– Najwyraźniej tego nie zrobili.

Znowu spojrzał na zwłoki.

Bystry umysł dziewczyny pracował na najwyższych obrotach, a nie potrafiła zachować swoich przemyśleń w tajemnicy.

– Z powodu swojego stanu Silva od paru dni czuła zbyt silne mdłości, by jeść. Chcąc zachować ich sekret, książę Anders zjadał również jej porcję.

Elias zerknął na nią z ukosa.

– Chcesz o coś spytać?

Asta przytaknęła.

– Czy to możliwe, że truciznę przygotowano dla Silvy, a nie dla księcia?

Wuj zmrużył oczy, jak zawsze, gdy czuł się zmieszany. Dziewczyna zamierzała zadać mu jeszcze jedno pytanie i wiedziała, że jeszcze bardziej wytrąci go ono z równowagi.

– A czy to możliwe, że trucizna nie miała odebrać jej życia, lecz jedynie doprowadzić do poronienia?

Elias przez chwilę patrzył jej w oczy. Wyglądało na to, że poważnie rozważa tę hipotezę.

– Uważam, że nie do nas należy dochodzenie tożsamości ofiary i powodów ataku. Mam ustalić przyczynę zgonu…

– Ale naszym zadaniem…

– Moim zadaniem – przerwał jej wuj – jest ustalenie przyczyny zgonu. Twoim – tylko sporządzenie notatek dla kapitana gwardii, który z pewnością ma wszelkie predyspozycje do prowadzenia śledztwa i obędzie się bez twoich niestworzonych pomysłów.

Wuj rzadko unosił się aż tak – być może stracił panowanie nad sobą z powodu wszechobecnego stresu, choć raczej rozdrażniło go, iż jego bratanica wcześniej od niego poznała tajemnicę Silvy.

– Potwierdzimy, że książę Anders zginął otruty i skierujemy podejrzenie tak na sporysz, jak i na jałowiec – oznajmił twardo.

– Nie kusi cię, by dokładnie określić truciznę? – spytała Asta.

Wiedziała, że przeciąga strunę, ale czasem po prostu nie potrafiła się pohamować.

– Nie – warknął wuj. – Znajduję wystarczająco wiele argumentów przemawiających zarówno za jedną, jak i za drugą rośliną. Zostawię sprawę na tym etapie i niech kapitan gwardii prowadzi dalsze dochodzenie.

– Ale – upierała się dziewczyna, wiedząc, że będzie tego żałować – nie wiemy, czy zabójca czyhał na życie księcia Andersa, Silvy czy obojga. Może chciał tylko doprowadzić do poronienia księżnej, lecz źle obliczył dawkę…

Ku jej zaskoczeniu Elias nie wybuchnął nowym gniewem.

– Masz rację – powiedział. – To ważne pytania. Jedne z wielu. Czy książę spożył truciznę z jedzeniem, czy też została wtarta w jego skórę? Na jego nodze widzę drobne rany, prawdopodobnie powstałe podczas polowania. Zabójca mógł podać truciznę przez nie – w maści lub skażonym bandażu. Jeśli tak, to toksyna zadziałałaby szybciej niż podana doustnie. Trzeba jednak wiedzieć, że niektórzy przyjmują małe dawki sporyszu na uśmierzenie bólu głowy. Możliwe, że książę przyjął zbyt wiele dawek. W tym przypadku zabójca w ogóle nie istnieje.

Od tych wszystkich możliwości dziewczynie zakręciło się w głowie. Wydawało jej się, że przed oczami przemykają ciemne, furkoczące istoty symbolizujące różne rodzaje zła. Sądziła, że badanie wyjaśni sytuację; tymczasem otworzyło prawdziwą puszkę Pandory.

Spojrzała na wuja bezradnie wobec tego ślepego zaułka. Elias popatrzył na nią, raczej rozbawiony niż zły.

– Co się stało? – spytał.

Z wysiłkiem znalazła odpowiednie słowa.

– Myślałam, że po badaniu zrozumiemy, co zaszło, i zaczniemy rozwiązywać tę zagadkę. Tymczasem okazuje się, że otworzyły się przed nami nieskończone możliwości.

– Już ci mówiłem: moje zadanie polega na ustaleniu przyczyny zgonu. Zrobiłem to z pomocą twoją i lady Silvy. – Zerknął na ciało księcia. – Zmarły nie może nam powiedzieć, kto go zabił, ale przy odpowiedniej wiedzy i doświadczeniu – oraz odrobinie szczęścia – możemy stwierdzić, jak doszło do śmierci. Teraz musimy zawierzyć wiedzy i doświadczeniu innych, którzy przejmą dochodzenie. – Uśmiechnął się lekko. – Moim zdaniem przesadzasz, mówiąc o nieskończonych możliwościach. Staraj się zachować precyzję.

Czasami wuj Elias wydawał się urodzonym naukowcem. No dobrze, możliwości nie były nieskończone, ale przecież sam znalazł kilka. Asta musiała się nad nimi zastanowić. A eliminując alternatywne scenariusze, zrozumiała, że to dopiero początek.

Serce jej galopowało. Ogarnęły ją lekkie mdłości. Dokładnie wiedziała dlaczego – w głębi duszy zdecydowała, że znajdzie zabójcę księcia Andersa i nikt, ani wuj, ani kapitan gwardii, nie zdoła jej tego wyperswadować.

10

Gabinet kapitana gwardii, pałac

Koel Blaxland przycupnęła w sfatygowanym skórzanym fotelu w kącie gabinetu swojego starszego brata Axela. Przed nią stał parawan z misternie rzeźbionego dębu, przez który mogła spoglądać, nie będąc widziana. Nie po raz pierwszy się tu ukryła; z tego zaskakująco przytulnego zakątka mogła obserwować wiele interesujących spraw. Nieruchoma i milcząca widziała, jak drzwi gabinetu się otwierają i do środka wchodzi jej brat, a za nim ich ojciec.

– Jak mogę ci pomóc? – spytał go Axel. Nie tylko jego ton, lecz całe ciało zdradzało zniecierpliwienie.

– Chciałem z tobą porozmawiać – zaczął lord Viggo, pocierając brodę, co robił często w chwilach zadumy. Podszedł do stolika z karafką akwawity i kielichami. Odwrócił się do Axela. Ich oczy miały ten sam kolor, intensywnie szaroniebieski. – Napijemy się?

Axel gwałtownie pokręcił głową.

– Niestety, nie mam czasu. Lada chwila zjawi się lekarz z raportem z oględzin.

Lord Viggo uśmiechnął się i nalał trunku do dwóch kielichów. Jeden podał Axelowi, z drugiego się napił.

– Jak lubił mawiać twój dziadek Erik, jedną z najważniejszych umiejętności życiowych jest odróżnianie rzeczy ważnych od pilnych. To nie to samo. Bez względu na inne twoje obowiązki ta rozmowa należy do kategorii spraw ważnych. – Lekko trącił kieliszkiem kieliszek Axela.

Jego syn odstawił swój trunek na biurko, nawet go nie tknąwszy.

– Ojcze, wybacz mi bezpośredniość, lecz naprawdę muszę cię prosić o zwięzłość. Lada chwila mogą nam przerwać.

Koel pochyliła się odrobinkę w stronę parawanu, uważając, żeby fotel nie skrzypnął. Ojciec i brat krążyli wokół siebie jak skradające się dzikie zwierzęta.

Lord Viggo niespiesznie wypił i oblizał usta.

– Niezwykłe, nie sądzisz? Ktoś wdarł się do samego serca dworu, by zamordować księcia.

– Tak, ojcze, a ja muszę znaleźć tę osobę i dopilnować, by zapłaciła Cenę Krwi. Mam dbać o bezpieczeństwo księstwa.

Lord Viggo pokiwał głową, znowu pocierając brodę.

– Rzeczywiście, mogłoby się z pozoru wydawać, że na tym właśnie polega twoje zadanie. Ale, synu, nie wolno ci tracić z oczu większej korzyści.

Axel westchnął.

– Myślisz, że o tym nie wiem?

Ojciec mrugnął do niego i klepnął go po ramieniu.

– Myślę, że zawsze warto ci o tym przypomnieć. Ta niespodziewana sytuacja obfituje w wielkie szanse. Musisz ją jak najlepiej wykorzystać. W tej chwili liczy się każdy twój ruch.

– Zdaję sobie z tego sprawę – mruknął Axel.

Koel widziała, jak napięcie odciska się na twarzy brata. Miał dwadzieścia pięć lat, a wyglądał, jakby dźwigał na barkach wszystkie troski tego świata. I pewnie pod pewnymi względami tak było.

Lord Viggo spojrzał z bliska w oczy syna. Alex skrzywił się – może z powodu oddechu ojca, a może z powodu jego natręctwa – i cofnął się o krok.

– Na tę chwilę nasza rodzina czekała od dawna – oznajmił lord. – To przełom. W Archenfieldzie zbyt długo rządziła moja siostra ze swoimi szczeniętami. I powiedz, co dobrego uczyniła? W niedługim czasie zmarli dwaj władcy. Trudno to nazwać stabilnością.

– Trudno – zgodził się Axel.

– Wynyardowie mieli już swoją szansę i okazali się jej niegodni. Czas, by korona znalazła się w silniejszych rękach Blaxlandów, którzy zdołają odeprzeć każdy atak. – Chwycił syna za ramię. – Wszystkie moje nadzieje, nadzieje naszej żyjącej rodziny i przodków, spoczywają w tobie, chłopcze.

Axel ostrożnie oswobodził się z uchwytu.

– Zatem nie ma potrzeby nalegać.

Jego ojciec parsknął śmiechem.

– Ha! Uwielbiasz presję. Jak zawsze. Masz to po mnie. Twoja matka posiada niezwykłą inteligencję i kulturę, lecz także łagodniejszy charakter – jak twoja siostra. Obie przypominają perły – rzadko spotykane i bezcenne. Ale to do takich brutali jak ja i ty, mój synu, należy wykonanie zadania.

Koel zmarszczyła brwi. Nie była zaskoczona, że ojciec ją lekceważy. Drażniło ją to, podobnie jak fakt, że lord Viggo uważał swoje słowa za największy komplement.

Nagłe gwałtowne pukanie do drzwi poderwało całą trójkę.

– To pewnie lekarz – powiedział Axel, wyjmując z ręki ojca pusty kielich. – Czas na ciebie. – Pokierował lorda Vigga do drzwi, rzucając jednocześnie: – Wejść!

Do komnaty wkroczył Elliot Nash, masywny zastępca Axela. Uścisnął dłoń ojcu kapitana gwardii. Po nim zjawili się Elias Peck i jego uczennica Asta – bratanica, która pół roku temu przybyła z osad. Koel przyjrzała się jej z zainteresowaniem. Dziewczyna miała szesnaście lat – o rok mniej od niej samej. Była ładna, choć w sposób, który bardziej pasował do lasów niż dworu; jej płomiennorude włosy kojarzyły się Koel z pożarem puszczy.

– Dziękuję, że mnie odwiedziłeś, ojcze – powiedział Axel do lorda Vigga, ociągającego się z odejściem. – Niewątpliwie rozważę twoje mądre rady.

– Słusznie – wycedził lord. Zrozumiał aluzję i niechętnie opuścił komnatę. Gdy drzwi zamknęły się za nim, Koel znowu spojrzała na Astę.

Najwyraźniej Elias zamówił dla niej nową garderobę. Dziewczyna miała na sobie elegancko skrojoną suknię w tym samym srebrzystym odcieniu szarości co jej oczy – a na stopach buty w identycznym kolorze. Prezentowała się dość elegancko, ale wyczuwało się, że ten strój ją krępuje. Mimo urody Asta Peck miała w sobie coś dzikiego. Swobodniej czułaby się pewnie w spodniach i wysokich butach.

Teraz siostra Axela przyjrzała się lekarzowi. Trzymał raport z sekcji, ale ją interesował nie tyle dokument, co fakt, że ręka Eliasa lekko drży. Ruch był tak nieznaczny, że mógłby ujść uwadze kogoś mniej spostrzegawczego, lecz Koel Blaxland miała talent do wychwytywania podobnych spraw. Wykształciła go, biorąc udział w niezliczonych oficjalnych spotkaniach, podczas których nikt nigdy nie pytał jej o zdanie. Człowiek inteligentny – a Koel mogła przyznać bez nadmiernej arogancji, że została pobłogosławiona, czy teraz raczej przeklęta, sporą dawką inteligencji – musi opracować własne sposoby doskonalenia tego daru, nawet jeśli jego otoczenie wykorzystuje umysłowe zdolności nadzwyczaj powściągliwie.

– Przyniosłem notatki z oględzin ciała księcia Andersa. – Lekarz przekazał dokumenty kapitanowi gwardii.

– Nie musiałeś sam się fatygować – powiedział ten, rzucając je na biurko. – Z pewnością twoja uczennica mogłaby cię wyręczyć.

Koel zauważyła, że Asta zjeżyła się na te słowa. Oczywiście Axel niczego nie zauważył. Przez chwilę poczuła, że coś ją łączy z bratanicą lekarza.

– Ze względu na wagę tej sprawy chciałem dostarczyć raport osobiście – odparł Elias. Odkaszlnął. – A także porozmawiać z tobą o moich spostrzeżeniach.

Axel usiadł za biurkiem i wskazał lekarzowi krzesło naprzeciwko siebie. Asta i Nash stali. Kapitan gwardii przekartkował dokumenty, rzucił na nie okiem i znowu podniósł głowę.

– A zatem opowiedz mi o nich.

Lekarz splótł ręce. Koel zauważyła, że głowa lekko mu drży.

– Wszystko zawarłem w raporcie. Sądzę, że uznasz go za wystarczająco szczegółowy.

Axel uśmiechnął się do niego.

– Zawsze jest szczegółowy – powiedział. Jego uśmiech szybko zbladł. – Zapewniam cię, że przeczytam go od deski do deski. Ale może przedstawisz nam swoje najważniejsze wnioski?

Elias przez chwilę zbierał myśli.

– Książę Anders został otruty – zaczął. – To nie ulega wątpliwości.

Axel przybrał stosownie poważną minę. Stojący za nim Elliot Nash zrobił to samo.

– Sądzę, że udało mi się zawęzić listę możliwych trucizn do dwóch – ciągnął lekarz. – Sporysz lub jałowiec sabiński.

Kapitan gwardii pokiwał mądrze głową. Koel mogłaby się założyć, że po raz pierwszy usłyszał te nazwy.

– Ciało księcia pokrywały pęcherze. Palce jego stóp zaatakowała gangrena. Z pewnością wiesz, że te dwie toksyny mogły wywołać takie właśnie objawy.

Koel wyobraziła sobie to, co opisywał lekarz. Kuzyn Anders zawsze wyglądał w jej oczach jak wcielenie doskonałości. Nadzwyczaj ciekawie byłoby zobaczyć idealnego kuzynka ze zdeformowanymi stopami.

– Skoro wiemy, że śmierć spowodowała trucizna, czy to znaczy, iż ktoś miał dostęp do pożywienia księcia?

To pytanie padło z ust Elliota Nasha – i Koel drgnęła, znowu zaskoczona. Patrząc na zastępcę jej brata, można by się spodziewać tubalnego, ordynarnego głosu – tymczasem jego ton brzmiał dźwięcznie i szlachetnie. Taki głos bardziej nadaje się do deklamowania poezji niż wykrzykiwania wojskowych komend. Może Nash minął się z powołaniem.

– Zatrucie pożywienia to jeden z możliwych scenariuszy – oznajmił lekarz. – Ale nie jedyny. Truciznę można także podać dożylnie lub w jakimś spreparowanym leku.

– Ale najbardziej prawdopodobne wydaje się zatrucie jedzenia? – spytał Axel, pochylając się ku Eliasowi.

– Tak – przyznał ten.

Kapitan gwardii zabębnił palcami po raporcie. Oczy mu lśniły; Koel wiedziała, że jej brat zastanawia się intensywnie.

– Skoro wiele przemawia za tym, że książę Anders został otruty, musimy działać szybko, by uniemożliwić kolejny atak. Jeśli ktoś miał szansę zatruć jedzenie przygotowywane dla księcia, równie dobrze mógłby obrać za następną ofiarę kogoś z nas. – Axel wstał. – Trzeba wysłać bardzo dobitny i szybki sygnał, że rozpoczęliśmy poszukiwania zabójcy.

– Co zamierzasz? – zaciekawił się lekarz.

Axel uniósł rękę.

– Zajmiemy się tym. Nie musimy dłużej was zatrzymywać. Z pewnością macie ważne zajęcia.

Elias nadal siedział na krześle, jakby nie zrozumiał, że został odprawiony. Trzymał ręce na kolanach, podobny do posągów w wioskowej kaplicy.

– Zastanawiam się… – zaczął z wahaniem – …czy mógłbym cię prosić o chwilę rozmowy… na osobności.

Koel uśmiechnęła się, ukryta za dębowym parawanem. Sytuacja stawała się coraz bardziej intrygująca.

– Sam na sam? – powtórzył Axel z wahaniem. Jednak najwyraźniej prośba lekarza go zaciekawiła. – Tak, tak, oczywiście. – Spojrzał na Nasha, który podszedł do drzwi i otworzył je, przepuszczając przed sobą Astę.

Axel usiadł wygodnie, czekając, aż jego zastępca zamknie za sobą drzwi. Potem znowu pochylił się ku lekarzowi, oparłszy łokcie na blacie.

– Zostaliśmy zupełnie sami.

Koel wstrzymała oddech.

– A więc…?

Elias poruszył się niespokojnie.

– To dość delikatna kwestia… dotyczy trucizn, o których wspomniałem.

– Mów – zachęcił go Axel.

– Jak z pewnością wiesz, sporysz to rodzaj pleśni, która rozwija się na ziarnach zbóż. Natomiast jałowiec sabiński to roślina, niebieskozielony krzak, przypominający drzewo. Można by nawet powiedzieć, że wygląda jak miniaturowy las…

Koel widziała, że brat traci zainteresowanie. Wyobrażała sobie jego myśli: „ja muszę znaleźć zabójcę, a ty marnujesz mój czas na wykłady z botaniki”.

– O ile wiem – ciągnął lekarz – jałowiec ten rośnie w Archenfieldzie tylko w jednym miejscu. – Odkaszlnął i dodał ochryple. – W Ogrodzie Lekarskim.

Axel wyprostował się gwałtownie.

– W twoim ogrodzie!

Elias przytaknął.

– Stosowałem go jako lekarstwo. Dość specyficzne. – Milczał przez chwilę. – Przez jakiś czas go nie potrzebowałem, lecz krzak nadal rośnie w ogrodzie.

– Rozumiem. – Axel spoważniał. Miał ogoloną twarz, ale pogładził się po brodzie takim samym gestem jak ojciec.

– Uznałem, że muszę ci o tym szczerze powiedzieć – dodał lekarz. – Nie mam nic wspólnego z otruciem księcia. Musisz mi uwierzyć.

Przez chwilę w komnacie panowała cisza. Koel starała się nie oddychać.

– Oczywiście, że ci wierzę! – zawołał w końcu Axel. – Myślałeś, że cię aresztuję?

– Nie… właściwie nie wiedziałem, co myśleć – szepnął lekarz z taką ulgą, jakby miał się rozpłakać.

Koel miała nadzieję, że tego nie zrobi.

– Eliasie – Axel wstał i podszedł do lekarza. – Nie potrafiłbym źle o tobie myśleć. – Ujął drżące dłonie mężczyzny. – Czy to nie te ręce przyjęły rodzącego się księcia Andersa i dały mu życie? A także księcia Jareda i Edvina? I oczywiście mnie…

„I mnie” – pomyślała Koel, bez zaskoczenia przyjmując fakt, że brat ją pominął.

– Jesteś dawcą życia, zdrowia i leków. – Axel uśmiechnął się dobrotliwie. – Nie masz żadnych złych skłonności.

– Dziękuję – wykrztusił lekarz łamiącym się głosem. Zadrżał z ulgi. – Muszę przyznać, że spadł mi z serca wielki ciężar.

Axel położył dłonie na jego ramionach.

– Dziękuję za wszystko, co zrobiłeś – powiedział. – Ty wypełniłeś już swoje zadanie. Ja, niestety, dopiero je zaczynam.

Elias wstał. Axel odprowadził go do drzwi, kojąc jego zdenerwowanie nowymi słowami otuchy. Potem zawołał do Nasha nad głową lekarza:

– Zaczekaj na mnie! Zaraz wyjdę.

– Tak jest – rzucił jego zastępca.

Koel patrzyła, jak brat zamyka drzwi i wraca do komnaty, pełen nowej energii. Stanął przed oknem z drobnymi szybkami, odwrócony do niej plecami i spojrzał na pałacowe tereny.

Koel wstała i wyszła zza parawanu. Jej odziane w pończochy stopy stąpały bezszelestnie. Prawie udało jej się dojść do brata, kiedy ten się odwrócił.

– Co ty tu robisz? – spytał zaskoczony. – Skąd się wzięłaś?

– Byłam tu od pewnego czasu.

Na biurku Axela stała patera z owocami – oczywiście nietkniętymi. Koel do tej pory jej nie zauważyła. Podniosła do ust czarne winogrono.

Brat spojrzał na nią z niezadowoleniem.

– Nie możesz zakradać się do moich apartamentów jak kot, kiedy tylko przyjdzie ci ochota. Istnieje coś takiego jak prywatność.

Słodki owoc eksplodował sokiem w ustach dziewczyny.

– Prywatność czy tajemnice? – spytała Koel, sięgając po następne grono.

Axel wzruszył ramionami.

– To to samo. – Rozpogodził się. Mógł sobie grzmieć jak niedźwiedź, ale nigdy długo się na nią nie gniewał.

– Zabawiłaś się – powiedział. – Wracaj do tkania gobelinów, czy czym tam się zajmujesz.

– A ty wyruszysz ratować księstwo? Co zamierzasz?

Uśmiechnął się do niej pobłażliwie.

– Chciałbym zaspokoić twoją nienasyconą ciekawość, droga siostrzyczko, ale mam pracę. Ty i ojciec jakoś nie pojmujecie – ty ze swoim wścibstwem i pytaniami, on ze swoimi przemowami – że to na moich barkach spoczywa cała odpowiedzialność. I tylko ja w naszej rodzinie zajmuję pozycję dającą mi prawdziwą władzę i wpływy. Czy muszę ci przypomnieć, że gdy ja zasiadam wśród możnych, wam nie wolno nawet obserwować spotkań Dwunastu?

Koel zdusiła rozdrażnienie i podeszła bliżej.

– Mogłabym ci pomóc. Może zdradzisz mi swój plan?

– Nie ma mowy – prychnął Axel, opierając dłonie na krześle, z którego niedawno wstał. Spojrzał na drzwi. Sygnał był całkowicie jasny.

Koel pokręciła głową.

– Gdybym cię nie znała, pomyślałabym, że doskonale się bawisz.

Axel spojrzał na nią ze zgorszeniem.

– Miałbym się bawić dochodzeniem w sprawie zabójstwa naszego kuzyna? Jak mogłaś to powiedzieć? Po prostu jestem kapitanem gwardii i…

– Masz obowiązek dbać o bezpieczeństwo księstwa. – Pokiwała głową. – Oczywiście.

Mogłaby dodać coś jeszcze, ale do jej licznych talentów należało wyczucie, kiedy należy zamilknąć.

– Idę – oznajmił Axel. – Przynieś swoje buty zza parawanu i proszę: nie chcę cię tu widzieć, gdy wrócę. – Westchnął i wyszedł ze spuszczoną głową.

Koel uśmiechnęła się, słuchając jego oddalających się kroków. Brat potrafił znajdować pięknie brzmiące słowa, lecz czasem zachowywał się jak amator.

Zamknęła za nim drzwi i zastanowiła się nad możliwościami. Rzeczywiście, buty ukryła bezpiecznie za dębowym parawanem. Mogły tam poczekać. Podeszła do biurka brata i usiadła w jego krześle. Było dla niej trochę za niskie, więc znowu wstała i przyniosła sobie pękatą poduszkę – tę samą, którą dla niego wyhaftowała, kiedy była znacznie młodsza i mniej podatna na znudzenie. Dzięki poduszce krzesło stało się wygodniejsze. Dziewczyna wzięła dokumenty przyniesione przez Eliasa, usiadła wygodnie, oparła stopy na blacie i zaczęła z przejęciem czytać ściśle tajny raport. „No cóż – pomyślała – po tym trudzie, który zadał sobie lekarz, ktoś powinien się zdobyć na ten kurtuazyjny gest”.

11

Kuchnia, pałac

Axel przez chwilę stał niedostrzeżony na progu pałacowej kuchni, z niezwykłym zainteresowaniem przyglądając się widokowi, który się przed nim rozpościerał. Pracowało tu ponad pięćdziesiąt osób – mężczyzn i kobiet w różnym wieku, zajętych najróżniejszymi zadaniami – siekaniem, płukaniem, mieszaniem składników potraw.

Kapitan gwardii wodził wzrokiem od jednej twarzy do drugiej. Każdy z obecnych mógł zatruć kolację księcia Andersa. Kto? Ten tam, siekający marchew? Władał nożem z tak bezwzględną skutecznością, że mógłby się przydać w wojsku. Równie dobrze truciznę do książęcej potrawy mogła domieszać ta poczciwa staruszka wbijająca jajka do miski. Nie trzeba młodości ani siły, żeby upuścić kilka ziarenek do gulaszu. A może to ten niedomyty podrostek, co wyjada paluchem ciasto z miski? Albo brzydki osiłek, który właśnie dźwignął ciężki sagan z pieca? Oczy Axela przesuwały się od jednej osoby do drugiej. To mógł być każdy.

Ale nie, nieprawda. Bo zatruto tylko jedzenie księcia Andersa. Nie wystarczy więc, żeby wsypać ten jałowiec czy sporysz, czy co tam jeszcze do sagana lub wmieszać do sosu. Gdyby tak się stało, mieliby w pałacu pomór. Nie, zabójca musiał dobrać się do talerzy w drodze z kuchni do jadalni. Musiał mieć dostęp do talerza księcia Andersa.

Dzwon Łowczego uderzył osiem razy, gdy Jared w towarzystwie matki i brata wszedł do sali jadalnej. Powitał go zwykły chrobot krzeseł o posadzkę i szum długich spódnic muskających kamienne płyty, gdy członkowie rodziny królewskiej i Rady Dwunastu – a także dworzan niższego szczebla zasiadających przy bocznych stołach – wstali. W komnacie wysokiej niczym katedra zapadła nietypowa cisza, a Jared usłyszał kroki swoje, matki i brata, zwielokrotnione echem odbijającym się od ścian.

Członkowie Rady Dwunastu (oczywiście oprócz kucharki) jak również najważniejsi przedstawiciele rodziny królewskiej zasiadali przy głównym stole w kształcie podkowy. Każde miejsce było przypisane konkretnej osobie. Jared miał zasiąść po raz pierwszy na najważniejszym.

Znajdowało się ono niedaleko jego zwykłego krzesła – obecnie pustego, oczekującego na nowego edlinga – a jednak wydawało się oddalone o miliony kilometrów. Jakby gwiazdy na niebie zmieniły konfigurację i Jared trafił w środek nowej, osobliwej konstelacji.

Nowy książę raz jeszcze wyczuł, że spoczywają na nim setki par oczu śledzących każdy jego krok. Wiedział, że wszyscy wypatrują widomych oznak: jak przyjął wiadomość o śmierci brata? Jak sobie radzi z nową funkcją? Czy pałac i księstwo znalazły się w dobrych rękach?

Poczuł, że rozlewa się w nim ciepło, gotowe wypełznąć na twarz. Często mu się to zdarzało, kiedy się denerwował, a jeszcze nigdy nie był równie zdenerwowany jak teraz. By się opanować, odszukał w tłumie znajome twarze: ciotka Stella i kuzynka Koel skinęły mu z wdziękiem głowami. Kai Jagger, jego pierwszy towarzysz tego dnia, skłonił się szybko bez żadnych emocji w surowych oczach. Z kolei na dobrotliwej twarzy ojca Simeona odcisnął się ból, a Logan Wilde uśmiechnął się krzepiąco, gdy książę zajął swoje miejsce. Zauważył, że przy głównym stole brakuje dwojga osób: kuzyna Axela i Silvy.

Nieobecność tego pierwszego dawało się łatwo wyjaśnić; Jared wiedział, że kapitan gwardii zajmuje się dochodzeniem w sprawie zabójstwa Andersa. Zauważył, że wśród zebranych nie ma także zastępcy kuzyna, Elliota Nasha. Być może na jaw wyszła jakaś nowa ważna informacja.

– Wydajesz się nieobecny – zauważyła Elin, kiedy wszyscy na powrót usiedli. – O czym myślisz?

Spojrzał na nią.

– O dochodzeniu i o tym, czy zamiast tu zasiadać, nie powinienem pomagać kuzynowi Axelowi.

Elin gwałtownie potrzasnęła głową i położyła mu rękę na nadgarstku.

– Synu, jesteś teraz księciem Wszecharchenfieldu, więc to nie ty pomagasz Axelowi Blaxlandowi, a on tobie. – Spojrzała na niego znacząco. – I, szczerze mówiąc, cokolwiek się wydarzyło, zaczeka do zakończenia obiadu. Mamy za sobą długi poranek i musimy czymś napełnić żołądki.

Jared skinął głową, uśmiechając się do siebie. Matka żywiła niezachwianą wiarę w znaczenie trzech dobrych posiłków dziennie. A jednak nie tyła; odkąd pamiętał, zachowywała smukłą figurę. Świetnie jeździła konno i polowała – i może to właśnie upodobaniu do tych rozrywek zawdzięczała zarówno zdrowy apetyt, jak szczupłą sylwetkę.

– Czuję jedzenie, lecz go nie widzę – podjęła Elin. – Gdzie nasz obiad? – Spojrzała na puste krzesło z drugiej strony księcia. – I, przy okazji, gdzie Silva?

Trudno zachować chłód i spokój w kuchni rozpalonej niczym piekło. Spirale pary unosiły się znad rzędów ciężkich saganów na żelaznych kuchniach, kolejne fale żaru buchały z otwartego ogromnego pieca, z którego wyjęto wypieczone kawałki wieprzowiny i bochenki chleba posypanego wonnymi ziarnami kminku. Precyzyjne ruchy każdej osoby i gorączkowa interakcja między nimi przywodziły na myśl wiejską potańcówkę. A Axel niewielu zjawisk nienawidził bardziej niż pałacowych nocy wypełnionych tańcem i upiorną, wymuszoną zabawą.

Jego bystry wzrok przesunął się po tłumie, aż namierzył znajdującą się w jego centrum sylwetkę Very Webb, kucharki. Jej rozlana jak ciasto twarz, pochylona nad dymiącym saganem, poczerwieniała z gorąca i wysiłku niczym surowy połeć mięsa. Kucharka potrząsała głową i strofowała stojącego obok kuchcika. Axel nabrał tchu i zaczął lawirować wśród kuchennego chaosu, zmierzając na środek pomieszczenia.

– Raz na zawsze sobie zapamiętaj! – jazgotała Vera. – Tak, przyprawiając zupę, musisz jej skosztować. Ale wtedy odkładasz łyżkę do umycia – nie pchasz jej znowu do garnka! Nie przypominam sobie, żeby wśród składników znajdowała się twoja ślina, a ty?

Axel wyciągnął rękę w stronę Very. Z bliska jej ramiona wyglądały jak okazałe szynki. Vera obejrzała się gwałtownie. Na jego widok nawet nie starała się ukryć niezadowolenia.

– Axel! Co ty tu robisz? Nie widzisz, że jesteśmy zajęci?

– Muszę z tobą porozmawiać. To sprawa najwyższej wagi.

Vera zmarszczyła brwi i uniosła rękę, by wytrzeć pot z czoła.

– Nie teraz. Jak widzisz, trwają ostateczne przygotowania do obiadu.

Odwróciła się do sagana.

Czy naprawdę sądziła, że można tak łatwo odprawić kapitana gwardii?

– To nie może zaczekać – oznajmił Axel spokojnie. – I sądzę, że nie chcesz, abym powiedział, co mam do powiedzenia, w obecności twojego personelu. Więc proponuję, byś na chwilę wyszła ze mną do ogrodu.

Coś w jego tonie musiało przekonać kucharkę. Kiedy znowu na niego spojrzała, zrozumiał, że przemówił jej do rozsądku.

– Dobrze – powiedziała. – Pójdę z tobą. Ale lepiej, żeby to nie zabrało dłużej niż kilka minut. Na tym etapie przygotowań liczy się każda chwila.

Rozmowa miała potrwać tyle, ile to konieczne, ale o tym nie zamierzał uprzedzać kobiety. Wyprostowany jak strzała przeszedł slalomem przez kuchenne piekło, słysząc za sobą Verę, która kołysząc się niczym kaczka, rzucała na prawo i lewo instrukcje:

– Jutta, cieńsze kawałki! Powiedziałam: pieprz, nie sól! Na miłość boską, Fritha, wyjmij z pieca resztę bochenków i rozłóż je na półmiski. Wy dwoje, zacznijcie rozlewać zupę do waz. Dzwon Łowczego bił pewnie dziesięć minut temu. Mamy opóźnienie!

Axel wyciszył jej jazgotliwy głos, który zmienił się w jego uszach w ledwie słyszalny bełkot. Gdy na chwilę ustał, kapitan obejrzał się przez ramię.

– Dobrze, że nie dowodzę moją armią tak jak ty podkuchennymi – zauważył z przekąsem.

– Kuchnia to moje królestwo i rządzę nim od wielu lat bez żadnych powodów do narzekań – oznajmiła kobieta twardo. – Zajmuj się swoimi sprawami, a moje pozostaw mnie.

– Och, Vero – westchnął Axel. Nie potrafił powstrzymać nutki zadowolenia, która wkradła się do jego głosu. – Gdybyż to było możliwe…

– Jest, wreszcie! – Elin uszczypnęła Jareda w ramię. W sali jadalnej pojawiła się Silva. Zatrzymała się w progu, ubrana w czarną jak węgiel suknię bez haftów. Książę przyzwyczaił się do bratowej w jasnych kolorach – bladobłękitnych i koralowych materiach, przetykanych złotą i srebrną nitką. W tradycyjnym żałobnym stroju, bez śladu makijażu, wyglądała jeszcze bardziej krucho i osobliwie pięknie.

Szła niepewnie, jakby po raz pierwszy znalazła się w tej sali. „Albo – pomyślał Jared – jakby dopiero teraz ocknęła się z głębokiego snu i jeszcze nie wróciła na dobre do jawy”. Gdy tak stała, nie potrafił oderwać od niej wzroku. Czy jej skóra zawsze była równie blada, czy jej oczy zawsze miały kolor letnich bławatków, czy zogromniały tak dopiero teraz, po śmierci Andersa?

Elin trąciła go łokciem.

– Idź i przyprowadź ją do nas. Ledwie trzyma się na nogach.

– Matko! – syknął Jared, nie chcąc znowu ściągać na siebie uwagi.

– Synu, ludzie zaczynają się na nią gapić. Na litość boską, idź tam i przyprowadź ją do stołu, nawet gdybyś miał ją sobie zarzucić na plecy.

Książę uświadomił sobie, że nie ma wyboru. Wstał i podszedł do bratowej. Kiedy stanął obok niej – jakby zapraszał ją do tańca – przyjrzała mu się z zaciekawieniem. Znowu przeszła go fala paniki. Chyba nie weźmie go ponownie za Andersa? Byle nie tutaj, nie na oczach całego dworu.

– Silvo – odezwał się cicho. – Martwiliśmy się, że przepadnie ci obiad.

– Niewiele brakowało, a nie przyszłabym. Wcale nie chce mi się jeść.

Zauważył zaczerwienienie jej pięknych oczu.

– Zawierzę ci tajemnicę – powiedział. – Sam także nie jestem głodny. – Uśmiechnął się zachęcająco i wyciągnął rękę. – Czy mogę cię odprowadzić do twojego krzesła?

Po chwili wahania odwzajemniła jego uśmiech i skinęła głową. Kiedy ruszył z nią w stronę stołu, nagle przypomniało mu się, że raz jednak tańczyli ze sobą – na jej weselu. Promieniała wtedy życiem i światłem. A on ledwie wyrósł z wieku chłopięcego. Czy to możliwe, że to się naprawdę stało? Świadom dziesiątków oczu, wpatrzonych w niego i Silvę, na nowo poczuł nierealność ten sytuacji. „To mi się śni – powiedział sobie. – To koszmar. Ale wkrótce się obudzę. Obudzę się, prawda?”.

– Jesteś wstrząśnięta? – zagadnął Axel, przerywając milczenie.

– No chyba – mruknęła Vera. Jej głos, zwykle donośny, stał się cichy jak szelest jesiennych liści na wietrze.

– Tym, że książę Anders został otruty? Czy tym, że uczynił to ktoś z twojego personelu?

Vera oblała się rumieńcem od piersi po czoło. Łypnęła na niego spode łba.

– Nie tak szybko z podobnymi oskarżeniami…

Axel pochylił się ku kucharce. Jego oddech owiał jej twarz.

– Nie mogę czekać. Sama powiedziałaś, że liczy się każda chwila. Ale mnie nie chodzi o obiad, a o bezpieczeństwo księstwa.

– Dobrze – powiedziała, unosząc ręce w geście kapitulacji. – Dobrze. Rozumiem. Powiedz tylko, co zamierzasz z tym zrobić.

Tak szybka zmiana frontu mile go zaskoczyła.

– W pierwszej chwili zamierzałem zamknąć kuchnię i przesłuchać wszystkich jej pracowników – oznajmił, z przyjemnością przyglądając się przerażeniu Very.

– Nie możesz tego zrobić! Ludzie muszą jeść, zwłaszcza w takim momencie. To wykluczone!

– Nie. To nie jest wykluczone. Ale być może… co teraz dostrzegam… można tego uniknąć.

Jej przebiegłe oczy wpatrywały się w niego ze skupieniem, chłonęły wszystko. Nadeszła właściwa pora.

– Zastanawiałem się już nad tym – podjął, już mniej napastliwie. – Wiemy, że księcia Andersa otruto wczoraj podczas kolacji. Jednak wiemy również, że nikt więcej nie ucierpiał. To oznacza, że truciznę dodano nie w kuchni, lecz między kuchnią a salą jadalną. Musisz się zastanowić – i to szybko – kto miał dostęp do talerzy przeznaczonych dla księcia.

– To proste – powiedziała Vera bez wahania. – Lokaj, który niósł tace.

Axel pokiwał głową.

– Czy do obsługi księcia przydzielono osobnego lokaja?

– Nie sądzę.

– Czy ten służący zajmuje się całym stołem?

Vera zawahała się z odpowiedzią.

– Nie wydajesz się pewna. A jednak lokaje podlegają tobie czy nie?

– Zarządzanie lokajami zostawiam kamerdynerowi Williamowi Maddoxowi – oznajmiła Vera pewniejszym tonem. – Owszem, składa mi raporty, ale nie ma mnie w sali jadalnej, gdy służący podają jedzenie. Natomiast ty tam byłeś. Może sam zauważyłeś, kto usługuje ci przy śniadaniu, obiedzie i kolacji?

Axel potrząsnął głową lekceważąco.

– Zapewniam, że mam na głowie ważniejsze sprawy od wnikania w to, kto stawia przede mną miskę strawy.

Pożałował tych słów natychmiast, gdy padły z jego ust, bo Vera od razu wykorzystała jego potknięcie.

– Ale wygląda na to, że kwestia, kto ci usługuje, w tej chwili nabrała ogromnego znaczenia. – Kucharka uśmiechnęła się pod nosem, zadowolona z małego zwycięstwa.

„Niech się cieszy – pomyślał kapitan gwardii – to przelotna wiktoria”.

– Ten Maddox – podjął. – Powiedziałaś, że składa ci raporty?

– Oczywiście.

– Przyślij go do mojego gabinetu na rozmowę. Ale zachowaj dyskrecję. Nie życzę sobie, żeby lokaje się o tym dowiedzieli. Z pewnością nie muszę ci przypominać, jakie zagrożenie mogą dla nas stanowić.

Vera spojrzała na niego z niepokojem.

– Nie mogę się do niego zwrócić tak, by inni się nie zorientowali – powiedziała. – Nie słyszałeś, co powiedziałam, kiedy tu szliśmy? Kazałam im wnieść pierwsze danie.

– Co? – rzucił Axel z niedowierzaniem.

– Powiedziałam, by zanieśli zupę na salę. Mieliśmy opóźnienie. Nie wiedziałam, jak długo zamierzasz mnie tu zatrzymać…

– Ty głupia, głupia kobieto! – przemówił kapitan gwardii bardzo spokojnie, a przez to tym bardziej przerażająco. Odwrócił się i ruszył w stronę kuchni, najpierw szybkim krokiem, potem biegiem. – Wiesz, co zrobiłaś?! – krzyknął przez ramię.

Vera Webb stała w ogrodzie, dygocząc. Jak to się stało? Jak to możliwe, że któryś z lokajów, jej lokajów, dopuścił się tak straszliwego czynu? Nie zapomni tego dnia do końca życia. Axel równie dobrze mógłby aresztować ją. Stojąc na obrzeżu warzywnika, poczuła nagle, że staje się nieważka, jakby jesienny wiatr mógł ją porwać i unieść wraz z opadłymi liśćmi.

Tymczasem Axel biegł przez kuchnię.

– Z drogi! Na bok! Odłóż to. Rusz się!

Zostawiając za sobą chaos i zamieszanie, utorował sobie drogę do schodów po drugiej stronie pomieszczenia.

– Uwaga! Dopóki nie zdecyduję inaczej, z kuchni nie wolno wynieść żadnych potraw. Jasne?

– Ale, panie, co z obiadem? – spytał chłopak, którego Vera niedawno tak surowo skarciła.

– Nie będzie dziś obiadu.

Wszystkie twarze spojrzały na niego. Nie miał czasu, żeby się zajmować tłumaczeniami.

– Vera to wyjaśni – rzucił, odwracając się.

Wbiegł kamiennymi schodami na długi korytarz. Ostatni w szeregu lokaj właśnie oddalał się w stronę jadalni, trzymając w górze tacę. Axel zaczerpnął szybko powietrza. Może jeszcze zdąży.

Rzucił się przed siebie. Teraz przydała mu się sprawność fizyczna, w której nie dorównywał mu nikt na dworze – nawet Hal Harness i jego strażnicy. Ale szybkość nie oznaczała zwinności i na progu jadalni omal nie zderzył się z lokajem, który dźwigał na tacy wazę. Axel obrzucił salę szybkim spojrzeniem.

Lokaje niemal skończyli roznoszenie zupy. Na zwartym szyku stołów stały wypełnione po brzegi wazy, w których unosiły się smużki pary.

Na szczęście istniały ścisłe zasady dotyczące spożywania posiłków na dworze – władca dostawał jedzenie ostatni, ale jadł pierwszy. W ten sposób miał najcieplejsze i najświeższe dania, prosto z kuchni. Lokaj, z którym Axel przed chwilą się zderzył, zaczął nalewać zupę tym osobom przy głównym stole, którymi się jeszcze dotąd nie zajął.

Kapitan gwardii nie miał czasu na zastanowienie; musiał działać, zanim wydarzy się nowa tragedia. Przed oczami stanął mu okropny widok padających kolejno na ziemię zebranych. Stanął na środku sali.

– Książę, królowo, rodzino królewska, Rado Dwunastu i wszyscy, którzy służycie na dworze… Muszę prosić, byście powstrzymali się przed skosztowaniem choćby kropli zupy.

Przez chwilę panowało pełne zaskoczenia milczenie; potem rozległy się szepty, coraz bardziej przybierające na sile i intensywności.

– Co to ma znaczyć? – spytała Elin.

– Nie mogę ręczyć za wasze bezpieczeństwo, jeśli zjecie tę potrawę! – krzyknął do niej. – Dlatego muszę nalegać.

– Ale dlaczego? – Kai Jagger podniósł głowę znad talerza. – Co chcesz powiedzieć?

Axel zniecierpliwił się – nie miał czasu na długie wyjaśnienia. Dlaczego go po prostu nie posłuchają? Musiał znaleźć Williama Maddoxa i rozkazać mu, by zebrał lokajów.

– Axelu – odezwała się Nova Chastain. – Twierdzisz, że książę Anders został otruty?

Kapitan gwardii skinął głową – na szczęście wśród Dwunastu znalazł się ktoś inteligentny. Powiódł wzrokiem po sali, gorączkowo starając się odnaleźć kamerdynera.

– Czy to prawda? – spytała Emelie Sharp. – Książę Anders został otruty?

– Spytajcie Eliasa! Wszystko zapisał w raporcie.

– No cóż, to prawda – odezwał się lekarz, który nagle stał się obiektem zainteresowania wszystkich. – Nie mam najmniejszych wątpliwości, że książę Anders zginął z powodu przyjęcia trucizny. Lecz nie dałbym głowy, że toksyna została podana w jedzeniu…

– Najprawdopodobniej! – krzyknął Axel przez narastający gwar. Zauważył, że siostra patrzy na niego jakby z rozbawieniem. Łypnął wściekle na lekarza. – Powiedziałeś, że trucizna „najprawdopodobniej” znajdowała się w jedzeniu. Ten, kto je zatruł, miał łatwy dostęp do talerza księcia. Podobnie jak do waz z zupą.

– Sądzisz, że wszystkim nam zagraża niebezpieczeństwo? – spytała Elin.

– Tak. Tak sądzę. – Dlaczego go po prostu nie posłuchają i nie zaprzestaną tego bombardowania niepotrzebnymi pytaniami? – Muszę porozmawiać z Williamem Maddoxem, kamerdynerem. – Odwrócił się i podniósł głos, by przekrzyczeć hałas. – Maddox! Williamie Maddox, gdzie jesteś?

Ku jego wielkiej uldze siwowłosy, brodaty mężczyzna o powiększającej się łysinie podniósł rękę i ruszył ku niemu, wymijając stoły. Axel odwrócił się od zebranych, nadal dręczących go niepotrzebnymi pytaniami, i zwrócił się do Maddoxa:

– Chodź ze mną. To sprawa najwyższej wagi.

Kamerdyner nie protestował. Czy to oznaka nieczystego sumienia, czy tylko nieczęsto zdarzającego się zrozumienia powagi sytuacji? Axel bez dalszych przemów odwrócił się i ruszył do wyjścia. Słyszał za sobą wzbierający hałas przerażonych głosów i z ulgą powitał względną ciszę korytarza.

Kai Jagger uniósł łyżkę.

– Książę, wybacz mi to pogwałcenie protokołu, lecz w tych okolicznościach uważam za swój obowiązek rozpoczęcie posiłku przed tobą.

Wszyscy ze zgrozą przyglądali się, jak wielki łowczy zanurza łyżkę w bulionie kasztanowym i podnosi ją do ust.

– Czy to mądre? – spytała Elin.

Mądre czy nie, Jagger już przełknął zawartość łyżki i znowu ją zanurzył w zupie. Zanim ktokolwiek zdołał zaprotestować, zjadł kolejną porcję. Na chwilę odłożył łyżkę.

– Chyba zgodzicie się, że naszym obowiązkiem jest zaprowadzić spokój na dworze, miast siać panikę, co najwyraźniej uczynił kapitan gwardii.

Kilka osób skinęło z wahaniem głową.

Kai znowu uniósł łyżkę.

– Zupa jest wyborna, przyjaciele. Z całego serca zachęcam, skosztujcie.

I gdy wielki łowczy pochylił się nad talerzem, Nova Chastin poszła w jego ślady. Potem to samo zrobił Logan Wilde. Wszyscy spróbowali zupy. Poeta skinął głową. Sokolniczka znowu zanurzyła łyżkę w talerzu.

Reszta dworzan wpatrywała się w nich w milczeniu.

Elias westchnął.

– To niczego nie dowodzi. Te trucizny nie działają błyskawicznie.

Jeśli inni nawet go usłyszeli, i tak postanowili nie dopuszczać tych słów do świadomości. Teraz i Hal Harness zjadł łyżkę zupy.

Członków rodziny królewskiej jeszcze nie obsłużono. Elin skinęła na lokaja, który wciąż trzymał tacę z ostatnią wazą.

– Jesteśmy głodni – oświadczyła. – Chcemy spożyć tę przepyszną zupę.

Jared pochylił się ku niej.

– Czy to rozważne? – spytał cicho. – A jeśli Axel i Elias mają rację?

– Twój porywczy kuzyn Axel – odparła Elin ostro – ma spóźniony refleks. A Elias słynie z nadmiernej ostrożności. Oczywiście decyzja należy do ciebie, ale ja przyszłam tu na posiłek i nie wyjdę z pustym żołądkiem. – Podchwyciła wzrok Silvy i uśmiechnęła się do niej. – Powinnaś także coś zjeść, kochanie. Wyglądasz, jakbyś miała zemdleć.

Księżna wdowa otworzyła usta, ale najwyraźniej postanowiła nic nie mówić. Wstała raptownie i tłumiąc szloch, wypadła z sali.

Jared znowu spojrzał na matkę.

– Czy… czy ktoś z nas powinien za nią pójść?

Elin pokręciła głową i podziękowała łaskawie lokajowi, który nalał zupy do jej talerza, a teraz stanął obok księcia Jareda.

– Nie, mój drogi synu. Silva po prostu musi odpocząć. Zostań i zjedz obiad. Później wyślemy do jej pokoju tacę z posiłkiem.

Jared spojrzał na talerz wystygłej, być może śmiercionośnej zupy kasztanowej. Rzadko czuł się mniej głodny niż w tej chwili, ale oczy wszystkich spoczywały na nim. Pozostali na razie czuli się dobrze. Jednak jako nowy książę stanowił najbardziej logiczny kolejny cel.

– Musisz okazać siłę charakteru! – syknęła Elin. – Nie patrz tak na mnie! Nie żądam, żebyś wdział zbroję i ruszył do boju, tylko byś przełknął łyżkę zupy z uśmiechem na tej swojej przystojnej, choć stroskanej twarzy. Niech wszyscy uwierzą, że w życiu nie kosztowałeś nic bardziej smacznego. Choć ten cienki wywar jest równie nijaki jak twarz Very.

Książę uniósł łyżkę i szybko, by nikt nie zauważył drżenia jego ręki, zanurzył ją w talerzu.

12

Gabinet kucharki, pałac

– Nie mogę uwierzyć, że mój człowiek mógł się dopuścić czegoś takiego – powiedział William Maddox.

– Rozumiem. Nikt z nas nie chce przyjąć do wiadomości, że w jego zespole zaczaił się zabójca. – W głosie kapitana gwardii brzmiała nutka ciepła. – W tej chwili musimy jak najszybciej znaleźć winnego, by uniknąć dalszych ataków i wymierzyć Cenę Krwi.

Kamerdyner pobladł. Zdołał słabo skinąć głową.

– Kucharka powiedziała, że zarządzasz grupą lokai – ciągnął Axel. – To prawda?

– Tak. Dwudziestoma czterema. Większość znam od dziecka.

– Większość. Ale nie wszystkich?

– Zdarza się, że służący przechodzi do innej grupy, o czym dobrze wiesz, panie. Zawsze sądziłem, że na tym polega przewaga obyczajów w Archenfieldzie – człowiek nie musi do śmierci pozostawać tym, kim się urodził.

Axel skrzywił się niechętnie. Może gdyby obyczaje księstwa były inne, nie miałby tylu kłopotów. Wyjrzał z małej alkowy do Ogrodu Kuchennego, gdzie Elliot Nash i jego pomocnicy zebrali czekających na przesłuchanie lokajów.

– Chciałbym, byś mi w tym towarzyszył – oznajmił kamerdynerowi i wskazał mu drzwi.

Kuchenne ogrody tonęły w słońcu; wiatr niósł woń szałwii i rozmarynu. Zapachy te sprawiły, że Axel zgłodniał, ale stłumił to uczucie. Musiał się wywiązać z obowiązków, zanim pozwoli sobie na luksus posiłku.

Lokaje stali zbici w grupkę. Otaczali ich ludzie Elliota Nasha. Na widok nadchodzącego kapitana gwardii i kamerdynera zebrani zamilkli. Nash stanął przed dowódcą.

– Rozumiem, panie, że osobiście przeprowadzisz przesłuchanie?

Axel skinął głową.

– Tak, lecz najpierw każ swoim ludziom się odsunąć.

Gdy zgromadzeni przez Nasha mężczyźni i kobiety wykonali rozkaz, natychmiast stało się jasne, że coś się nie zgadza. Kapitan gwardii spojrzał na kamerdynera.

– Powiedziałeś, że masz dwadzieścioro czworo podwładnych.

– Tak – przyznał Maddox, mrużąc oczy w rażącym świetle.

– Policz ich – warknął Axel, już bez śladu dawnej życzliwości.

Mężczyzna zaczął mozolnie odliczać.

– Pozwól, że oszczędzę ci fatygi – przerwał kapitan. Do gardła napłynął mu znajomy kwaśny smak zniecierpliwienia. – Widzę tu dwadzieścia trzy osoby. Kogoś brakuje.

Maddox zmarszczył brwi.

– Tak, masz rację. – Podszedł do swoich ludzi. – Gdzie Michael?

– Rano powiedział, że źle się czuje – odezwała się młoda kobieta. – Nie pamiętasz, jak…

– Michael, tak? – rzucił Alex, przerywając niepotrzebne wyjaśnienia dziewczyny.

– Michael Reeves – powiedział Madox. – Ale to nie może być on. To po prostu…

– Prowadź do jego komnaty – rozkazał kapitan gwardii, oglądając się na Elliota Nasha. – Choć nie liczyłbym, że go tam znajdziemy.

Maddox zapukał do małych drzwi. Axel musiał się pochylić, żeby zmieścić się w korytarzu. Zastanawiał się, czy lokaje w Archenfieldzie po prostu nie rosną, czy też główne kryterium ich zatrudnienia stanowi niski wzrost.

– Nie ma potrzeby pukać – warknął, otwierając drzwi kopniakiem. – Mało prawdopodobne, byśmy go zastali.

Zostawiwszy osłupiałego kamerdynera w progu, wszedł do pokoju na poddaszu, dając znak Nashowi, by do niego dołączył. Klitka, przecięta na pół grubą belką, była ciasna i pozbawiona ozdób. Doprawdy żałosna. Za to poszukiwania nie trwały długo.

Oczom przybyłych ukazały się wąskie łóżko i szafka z ogarkiem świecy w lichtarzu, a także mały drewniany kufer, który Axel natychmiast otworzył – znowu kopniakiem. Wieko odskoczyło, a kapitan gwardii przykucnął i zaczął brutalnie przetrząsać zawartość. Jeśli brzydkie, szorstkie ubrania spoczywały wcześniej w skrzyni schludnie złożone, teraz nikt by się tego nie domyślił.

– Panie, zechciej spojrzeć na to – odezwał się Nash. Spod cienkiego materaca wyjął niewielką, oprawną w płótno książkę.

Axel wyrwał mu ją. Nie wierzył własnym oczom: na okładce widniał tytuł Księga trucizn. Przewrócił kilka kartek i ujrzał exlibris Eliasa.

– Ten drań musiał to ukraść z biblioteki lekarza. – Zatrzasnął książkę i odwrócił się gwałtownie. W tej samej chwili uderzył głową w belkę pod dachem. Zabolało, ale wstrząs trwał tylko chwilę. Nowy cel dodał mu sił.

– Zdaje się, że znaleźliśmy winnego – oznajmił.

Nash przytaknął ponuro, opuszczając na drewnianą ramę łóżka szary, włóknisty materac.

Kapitan gwardii zwrócił się do Williama Maddoxa, nadal czekającego w mrocznym korytarzu.

– Kiedy ostatnio widziano Reevesa?

– Dziś nie podaliśmy śniadania – odpowiedział kamerdyner w oszołomieniu, jakby nieobecny. – Wszyscy przeżyli szok. Ten czas po wiadomości o księciu Andersie… Wydarzenia mieszają się ze sobą. Odesłałem lokai do ich izb, by odmówili modlitwę…

– Tak, tak – przerwał Axel. – Zapomnijmy o modlitwach za nieśmiertelną duszę księcia Andersa, przyjacielu. Tylko dzięki tobie mogę schwytać jego zabójcę.

Maddox skinął głową. Drżał, a oczy mu zwilgotniały.

– Jak twierdzi Jana, Reeves skarżył się, że źle się czuje, gdy wraz z innymi wracał do kuchni.

– Kiedy? – warknął Axel.

– Zapewne w porze Dzwonu Koniuszego.

– Dzwon Koniuszego… – Kapitan spojrzał na Nasha. – Ponad trzy godziny temu.

– Pewnie gnał przez cały ten czas – odparł Nash. – W trzy godziny można przebiec spory kawał drogi.

Twarz Axela rozświetliła się nową energią.

– Znajdziemy go w lesie – orzekł, wychodząc z sypialni. – To najkrótsza droga do naszej najbliższej granicy. – Zostawiwszy za sobą Williama Maddoxa, już niepotrzebnego, rzucił Nashowi nowe rozkazy: – Wyślij wiadomość Lucasowi. Każ mu osiodłać najlepsze konie. Znajdź Jonasa Drummonda. Niech potwierdzi, że zastawiono wszystkie pułapki – przekonamy się, jak nasz miły lokaj sobie z nimi poradzi. I Kai Jagger. Jego także sprowadź. Wielki łowczy bardzo się nam przyda. Powiedz, żeby zabrał ze sobą topory.

13

Las

Michael Reeves nadal znajdował się w głębi lasu, gdy usłyszał pierwszego psa. Przez to szczekanie nerwy miał jak postronki, bo oznaczało koniec. Wiedział, że powinien uciec dalej, bardziej zbliżyć się do granicy. Zatrzymał się w kępie ogromnych sekwoi, czekając, kiedy znowu odezwie się ujadanie. Nie chciał go słyszeć – oczywiście – ale musiał się przekonać, jak daleko jest obława. Wtedy mógłby dokonać szybkich obliczeń.

Spojrzał na mapę. Ręka, w której ją ściskał, drżała. Przytrzymał ją drugą, udając – stara sztuczka – że ta ręka należy do kogoś innego, spokojniejszego, kto zapewnia, że wszystko się ułoży. „Spójrz na mapę – pomyślał. – Prawie dotarłeś na miejsce. Nawet jeśli psy wpadły na twój trop, jeszcze dasz radę”.

Aż do tej pory miał przewagę. Opuścił dwór w chwili, gdy bił Dzwon Koniuszego – znajdował się tak blisko dzwonnicy, że czuł we własnym ciele wibracje uderzeń. Dotarł w głąb lasu, gdy usłyszał Dzwon Poety: wówczas zatrzymał się, spojrzał na pałac i ruszył dalej. Później wydawało mu się, że wiatr przyniósł echo siedmiu uderzeń Dzwonu Sokolniczki – cichych i słodkich jak ptasia pieśń. Potem znalazł się już za daleko, by słyszeć bicie dzwonów. Wyglądało na to, że wszystko przebiega zgodnie z planem.

Starał się oceniać upływ czasu, często spoglądając na mapę, by ocenić przebyty dystans i, co ważniejsze, odcinek drogi znajdujący się jeszcze przed nim. Ale im dłużej szedł, tym bardziej się przekonywał, że choć mapa obfituje w szczegóły i pozwala mu się przemieszczać we właściwym kierunku, to jednak – jeśli chodzi o wierne przedstawianie odległości – można jej wiele zarzucić. Nie oddawała też ukształtowania terenu. Natrafił na kilka fragmentów trasy – takich jak ten – gdy stawał przed niespodziewanym stromym wzniesieniem i musiał zwiększyć wysiłek, by się wspinać.

Nadal nie usłyszał drugiego szczeknięcia. Czy aby tego pierwszego sobie nie wyobraził? Może to burczenie żołądka? Kiedy ostatnio coś jadł? Sięgnął do kieszeni i dotknął kawałka suszonej gruszki. Ostatni. Chciał go zostawić na drugą część drogi za Bramą, ale teraz coś kazało mu go zjeść. Usta wypełniła mu słodycz, lecz przelotną przyjemność zepsuł złowrogi głos – zbyt dobrze mu znany – w jego głowie. „Będziesz potrzebować całej energii, jaką da ci to pożywienie, Michaelu. Twoja przewaga się skończyła”.

Wzruszył ramionami. Tutaj, w najgłębszej leśnej gęstwinie, z dala od rozbrzmiewających plotkami dworskich korytarzy, ów głos nie ma nad nim władzy. Otaczały go spokój i cisza. Spojrzał znowu na mapę, powtarzając sobie, że nie zboczył z trasy. Ale w głębi duszy wiedział, że czas mu się kończy, i wbrew zdrowemu rozsądkowi poczuł pierwsze ukłucie paniki. Potem, jak spełnienie najgorszych koszmarów, dobiegło go drugie szczeknięcie. Nie mógł pomylić tego głosu z burczeniem w brzuchu czy nawet odległym grzmotem. To pies. Nie znajdował się blisko, ale bliżej niż poprzednio.

Teraz zostały mu dwa wyjścia: zostać tutaj i poddać się panice lub pobić wszystkie rekordy w biegu na przełaj. Ruch zdusił jego strach. Zawsze wiedział, że to niełatwe zadanie. Teraz fakt, że udało mu się dotrzeć tak daleko, dodał mu nowych sił. Gdy błękitnozielony las rozmył się po obu stronach, przed oczami stanęły mu wcześniejsze chwile: po raz ostatni zamknął drzwi ciasnej izby; ruszył spokojnym krokiem – nie za szybkim, nie za wolnym – przez pałacowe tereny, ten moment, gdy przy pasiece został zatrzymany przez niewzruszonych strażników, którzy ze znudzeniem go przepytali. I ulga, gdy zrozumiał, iż szukają obcego, nie kogoś z dworu. Potem zaś uniesienie, gdy dotarł do mrocznego, pachnącego sośniną lasu.

Uśmiechnął się do siebie w biegu. Naprawdę miał wrażenie, że las mu sprzyja. Teraz, gdy serce biło mocniej, zmysły także się wyostrzyły, a zwłaszcza węch. Wdychał wielkie hausty czystego leśnego powietrza – jakby zaciągał się zielenią i słodyczą, stawał się częścią ekosystemu.

Potem szczekanie odezwało się po raz trzeci. Bliżej. Niepokojąco blisko. Niebezpieczna iluzja, że las jest jego schronieniem, runęła. „Biegnij – pomyślał – bo nic więcej nie możesz teraz zrobić”.

Teren stał się zboczem, najpierw łagodnym, potem stromym. Michael czuł nie tylko napięcie mięśni nóg, lecz także przyspieszony oddech. Kiedy zatrzymał się, tylko na chwilę, by obejrzeć się za siebie, w głowie lekko mu się zakręciło. Znalazł się bardzo wysoko. A potem, o zgrozo, w dole zamigotał jakiś ruch – to łowcy, konie i psy.

Odwrócił się z łomotem serca i ruszył przed siebie, usiłując nie słyszeć zgiełku nadciągającej obławy – tętentu kopyt, szczekania; teraz częstszego – nawoływania mężczyzn i kobiet.

Pnie drzew po jego obu stronach zmieniły się w miedzianą mgłę. Zmusił się do skupienia na dobrych myślach – na przykład o powitaniu po drugiej stronie granicy. Jacy będą zadowoleni ze spotkania po tak długiej rozłące. Ale nawet ta radosna myśl szybko została wyparta przez obawę o nieuchronne przesłuchanie przy Bramie. Nie zwalniając, dotknął piersi, upewniając się, że dokumenty nadal znajdują się na miejscu. Miał przygotowaną i przećwiczoną historyjkę, która je uzupełniała, i nie było powodu sądzić, iż strażnicy go nie przepuszczą. Po co miałby tracić siły na bieg, skoro sądził, że nie zdoła ich przekonać? Po co ukradł papeterię z herbem i pieczęcią pałacu i tak pracowicie sfałszował na niej list od kamerdynera? Dlaczego miałby teraz w siebie wątpić, jeśli tak się zbliżył do wyzwolenia?

Las zaczął rzednąć. Między drzewami po raz pierwszy mignęła Brama. Michael poczuł lekkie zawroty głowy – i właśnie wtedy ziemia ustąpiła mu spod nóg.

Początkowo sądził, że potknął się o jakiś wykrot i stracił równowagę. Potem spojrzał w dół i przekonał się, że omszała ziemia porusza się, rozdziawia, pojawia się w niej przepaść, w którą on zaczyna się w nieunikniony sposób zsuwać. Zwinnym, rozpaczliwym ruchem zrodzonym z prawdziwej paniki uskoczył w bok, gorączkowo szukając jakiegoś korzenia, kamienia, którego mógłby się chwycić…

Wiedział, że w całym lesie znajdują się rozsiane pułapki; mapa ostrzegała go przed takimi miejscami, a dodatkowo uprzedzono go, że im bliżej Bram, tym większą ostrożność powinien zachować. Teraz docenił wagę tego ostrzeżenia. Zaledwie musnął brzeg pułapki, a i tak straciwszy równowagę, runął na iglastą ściółkę.

Spojrzał na ziejącą w ziemi jamę i zrozumiał, o ile gorszy los mógł go spotkać. Rozpadlina była bardzo głęboka; nikt nie zdołałby z niej wyskoczyć ani się wyczołgać. Nie wpadł do niej, ale i tak ogarnął go nowy atak paniki.

Wstał z determinacją i spojrzał na ścieżkę przed sobą. „Nie będę się oglądać za siebie – postanowił. – Nie będę się bać”.

Znów ruszył biegiem; drzewa stawały się coraz rzadsze. Uświadomił sobie, że zgubił mapę – czy wpadła do tej jamy? Nieważne. Dobrze mu się przysłużyła.

Przed nim ukazały się wielkie drewniane wrota, wybielone na słońcu niemal do srebrzystego połysku. Widniała na nich metalowa tabliczka z literą W – jak Wynyardowie, ród rządzący Archenfieldem. Tabliczka stanowiła przypomnienie o czasach, kiedy oznaczano w ten sposób granice terenów Wynyardów. Dla Michaela Reevesa był to także znak, że niemal dotarł na bezpieczny teren. Już widział trzy sylwetki strażników chodzących po wysokiej kładce nad Bramą. Na tle archenfieldzkiego nieba rysowały się kontury ich kusz.

„Nie – powiedział do siebie z przelotnym uśmiechem. – To zupełnie inne niebo. W końcu opuszczę Archenfield”.

Słyszał za sobą tętent kopyt. Obława go doganiała, ale jeszcze miał szansę. Musiał w to wierzyć. Istnieje możliwość, że skręcą w niewłaściwą ścieżkę i zanim wrócą na dobrą drogę, zdąży porozmawiać ze strażnikami i ruszyć w swoją stronę. Trzeba było tylko zachować spokój i trzymać się swojej wersji. W głowie tworzył możliwy scenariusz rozmowy:

„Jadę odwiedzić umierającą matkę. Ale jak możesz opuścić kraj w dniu zabójstwa księcia Andersa? Wyruszyłem ze wschodem słońca. O śmierci księcia dowiedziałem się od was. Co za nieszczęście. Oby księstwo przetrwało ten cios! Oczywiście mogę zawrócić – choć matka pewnie nie dożyje następnego ranka, a może i tego wieczora. Zwierzchnik dał mi pisemne zezwolenie. Wszystko przeczytacie w tym liście, napisał go wczoraj w nocy…”.

Michael zwolnił kroku; znalazł się w zasięgu wzroku strażników. Nie mógł sprawiać wrażenia, jakby mu się śpieszyło. Powinien unieść rękę na powitanie czy to byłaby przesada?

Troje strażników odwróciło się ku niemu z kuszami w dłoniach. Nie wzięli go na cel. Dobrze. Widać zauważyli w postawie nadchodzącego, że nie stanowi on niebezpieczeństwa. Pomyślał o ostrym sztylecie przypasanym do golenia na wypadek kłopotów. Wiedział, że w walce wręcz da radę trzem przeciwnikom. Już mu się to zdarzało.

Znalazł się na tyle blisko, że widział rysy strażników. Dotarł do ostatniego drzewa w lesie – majestatycznego archenfieldzkiego dębu. Może jednak powinien ich powitać. Strażniczka podniosła rękę. To zdecydowało. Michael Reeves uniósł dłoń nad głowę i zrobił krok naprzód.

Coś zacisnęło się wokół jego kostek i poderwało go w górę. Przejechał boleśnie głową po korze i gałęziach drzewa. Kiedy lot się zakończył, Michael zrozumiał, że wisi głową w dół na linie przywiązanej do wysokiej gałęzi dębu. Padł ofiarą ostatniej pułapki leśnika. Strażniczka nie uniosła ręki w geście powitania, lecz by odwrócić jego uwagę.

Usłyszał odgłosy pogoni – bardzo blisko, potem dokładnie pod sobą. Zgraja psów wybiegła z zarośli i w końcu dopadła swoją ofiarę. Michael czuł mdłości od wiszenia głową w dół i z panicznego strachu, a potem jeszcze gorsze, gdy psy zaczęły się wspinać na tylne łapy, owiewając mu twarz gorącymi, cuchnącymi oddechami. Ich szczekanie przeszywało go nieprzyjemnie jak wcześniej bicie dzwonu.

Usłyszał trzaśnięcie i poczuł, że się osuwa, coraz bliżej rozdziawionych paszcz. Czy gałąź, na której wisiał, pęknie, a on spadnie prosto w kłapiące szczęki? W tej chwili tylko obracał się powoli wokół własnej osi. Czuł się jak jakaś atrakcja na majowym festynie.

Teraz widział też strażników – nadal stojącą nad bramą kobietę, która do niego machała, i innych na ziemi pod nim. Naliczył ich troje, wtem zobaczył siedmioro. Wszyscy celowali do niego z kusz.

– Nie strzelać! Chcę go żywego!

Znał ten głos. Obrócił się na sznurze w samą porę, by ujrzeć, jak Alex Blaxland, kapitan gwardii, zsiada z konia i podchodzi zdecydowanym krokiem.

14

Komnata rady, pałac

– Wiem, że jesteś zmęczony – powiedział Logan Wilde do księcia Jareda. – Rozumiem, że masz za sobą długi i trudny dzień. Ale musimy to zrobić, jak należy. Za niespełna dwanaście godzin staniesz na pałacowym balkonie i naprawdę wygłosisz tę mowę. Znacznie poprawiłeś impostację, ale nadal nie przemawiasz z wystarczającym przekonaniem. Jeszcze raz od początku!

Jared zwiesił głowę. Szczerze mówiąc, perspektywa wygłoszenia mowy przejmowała go strachem, a jednak coraz trudniej przychodziło mu się skupić na sprawach innych niż to, co się działo w izbie przesłuchań w lochach. Czy Axel naprawdę złapał zabójcę jego brata?

Czując na sobie spojrzenie poety, znowu popatrzył na zapisaną starannym charakterem pisma kartkę. Słowa przemówienia były równie gładkie. Może na tym polegał problem. Jared podniósł głowę.

– Wspaniały tekst, ale nie wiem, czy potrafię go powiedzieć.

Logan uśmiechnął się krzepiąco – nie po raz pierwszy.

– Rozumiem twoje wątpliwości. Ale zapewniam cię, że podołasz temu zadaniu.

Jared zeskoczył z podwyższenia i podszedł do Logana siedzącego na jednym z ustawionych w rząd krzeseł. Symbolizowały tysiącosobową widownię, która miała się jutro zebrać. Usiadł obok poety i delikatnie położył przemówienie na pustym krześle między nimi.

– Po prostu to nie brzmi jak moje słowa.

– Jakby to było coś złego! – rzucił Logan ze śmiechem. – Naturalnie, że nie brzmi jak twoje słowa! Nie zrozum mnie źle, ale kiedy ostatnio napisałeś przemowę na państwową uroczystość? Nigdy, prawda? Natomiast ja… – Urwał i mrugnął do Jareda.

– Dzięki – mruknął książę – za przypomnienie mi w porę, o ileż lepsze posiadasz kwalifikacje.

– Posiadam kwalifikacje w pisaniu przemów. Co do tego nie ma żadnych wątpliwości. – Poeta spojrzał błyszczącymi oczami na młodego władcę. – Ale proszę, byś ani przez chwilę nie wątpił w swoje kwalifikacje do sprawowania rządów.

– Czyżby? – Jared poczuł kolejny dreszcz, skręcający mu wnętrzności.

Logan pokręcił głową.

– Zapominasz, że nie tak to działa w Archenfieldzie. Książę Anders wybrał cię – po głębokim namyśle – na swojego edlinga. Tak jak niedługo i po równie starannym rozważeniu problemu postąpisz i ty. To jeden z wielu obyczajów naszego księstwa, które tak mi przypadły do serca – prawo do tronu zostaje przyznane konkretnej osobie i nikomu nie należy się z urodzenia.

Przez chwilę słowa towarzysza podniosły księcia na duchu. Potem jego pewność siebie, chwiejna jak domek z kart, znowu straciła stabilność.

– Jak mój brat mógł mieć pewność? Wybrał mnie, gdy miałem czternaście lat. Skąd przekonanie, że kiedy nadejdzie czas, będę najlepszym kandydatem?

– Anders dobrze wiedział, czego chce. Z pewnością wiadomo ci, że inni również pretendowali do godności edlinga. Twoi krewni wywierali nacisk na księcia.

Jared uśmiechnął się pod nosem.

– Oczywiście. Axel chciał zostać edlingiem mojego brata tak jak teraz chce zostać moim. To jego furtka do władzy.

Logan nie skomentował tej uwagi. Spojrzał chłopakowi w oczy.

– Książę Anders od samego początku znał swojego następcę. Nie miał najmniejszych wątpliwości. Wiedział, że tylko ty zasługujesz na ten tytuł.

– Chcę, żeby moim edlingiem został Edvin.

– Edvin! – zawołał poeta, krzywiąc się z niesmakiem. – Przecież to tylko czternastolatek! Jaką możesz mieć pewność co do jego możliwości?

Jego grymas zmienił się w uśmiech. Jared również się uśmiechnął.

– Bardzo śmieszne. Dowiodłeś swej racji. Anders miał słuszność, pokładając we mnie zaufanie. Ale kiedy zacznę się czuć księciem? Ile to potrwa? Czy coś się zmieni, gdy włożą mi koronę na głowę?

– Przecież już jesteś księciem. Twoja koronacja to wspaniała chwila w naszej historii. Ludzie będą o niej mówić przez następne pokolenia – możesz mi wierzyć na słowo. A kiedy poczujesz się księciem? Kto to wie? – Poeta pochylił się ku Jaredowi. – Musisz po prostu grać tę rolę, aż w końcu poczujesz, że w nią naprawdę wszedłeś. Pomogę ci w tym, tak jak pomogłem Andersowi.

Nagle twarz Logana poszarzała, jakby ogarnęło go zmęczenie. Jared poczuł wyrzuty sumienia.

– Bardzo mnie dziś wspierałeś, praktycznie i emocjonalnie. Nie przebrnąłbym przez tych dwanaście godzin bez ciebie.

– Dałbyś sobie radę – rzucił poeta bagatelizująco.

– Nieprawda. Przez ten czas dowiedziałem się o księstwie więcej niż przez dwanaście lat. – Chłopak spojrzał Loganowi w oczy. – Wiem, jak bardzo polegał na tobie mój brat. Po dzisiejszym dniu lepiej to rozumiem. Wiem też, że łączyła was przyjaźń, lecz musiałeś opanować własne uczucia, żeby się mną zająć. Wybacz.

Logan przez chwilę jakby nie mógł znaleźć słów.

– Jesteś bardzo dobrym człowiekiem, książę. I masz rację. Łączyła mnie z twoim bratem silna więź. Będzie mi go bardzo brakować. Ale w czasach takich jak te najlepiej się czymś zająć. – Milczał przez chwilę. – Gdy załatwimy sprawy najbliższych dni, znajdę czas na rozmyślania o mojej stracie.

Znowu zamilkł. Jared, pełen nowych sił, wyjął kartkę z jego rąk i ruszył zdecydowanie na podwyższenie.

– Ludu Archenfieldu! – zaczął raz jeszcze. Tym razem Logan uśmiechnął się zachęcająco i skinął głową, a chłopak, czytając piękne słowa poety, poczuł się, jakby nagle odkrył nowy język. Co za nieznane, wspaniałe uczucie – jakby rozłożył ramiona i przekonał się, że umie latać!

Przerwało mu skrzypnięcie drzwi.

– Kapitan gwardii – zapowiedział Hal Harness, który natychmiast opuścił komnatę, gdy jej próg przekroczył Axel, jednocześnie przejęty i zmęczony. W ręce trzymał zwój pergaminu.

– Przepraszam, że zakłóciłem wam przygotowania – zaczął, stając między podestem a rzędem krzeseł. – Wiem, że macie wiele pracy, ale przyniosłem ważne wiadomości.

Zanim Jared zdążył spytać, co to znaczy, Axel dodał z mrocznym triumfem:

– Rozwiązałem zagadkę zabójstwa księcia Andersa!

– Naprawdę? – Jared poczuł, że przechodzi go dreszcz emocji. – Tak szybko?

– Musieliśmy uwijać się jak w ukropie – oznajmił kapitan. – I tak uczyniliśmy. Zabójca nazywa się Michael Reeves – a przynajmniej pod takim nazwiskiem znają go w Archenfieldzie. Pracuje jako lokaj w samym pałacu. Dlatego udało mu się zatruć jedzenie księcia Andersa.

Jared usłyszał te słowa, ale ich nie zrozumiał. Ciągle jeszcze nie ochłonął z szoku po śmierci brata. Wydawało mu się, że za wcześnie przenosić uwagę z zabójstwa Andersa na jego zabójcę. Jednak Axel nie miał względów dla jego uczuć.

– Reeves pochodzi z Paddenburga. Przybył tu rok temu. Obawiam się, że to śpioch. – Na widok zaskoczonej miny młodego księcia jego kuzyn wyjaśnił: – Agent wrogiego wywiadu, który ma się zadomowić w obcym kraju i czekać na instrukcje zwierzchników.

Jared nie mógł złapać powietrza, jakby ogromny głaz przygniatał mu klatkę piersiową.

– Zatem rozkaz zabicia mojego brata wydano dawno temu?

– Na to wygląda. Bardzo mi przykro, kuzynie. Wiem, że niełatwo tego słuchać.

Książę zacisnął pięści, aż pobielały mu kostki palców. Nie wiedział, czy zdołałby ustać o własnych siłach.

– Jeśli za tą intrygą stoi Paddenburg – odezwał się Logan – to co planujecie w odwecie? Czy powinienem wpleść jakąś aluzję w jutrzejsze przemówienie?

Jared przeraził się na nowo. Akurat teraz, kiedy zaczął się przyzwyczajać do słów poety, Axel chce diametralnie zmienić tekst? Każą mu ogłosić rozpoczęcie wojny już w drugim dniu panowania?

Kapitan gwardii zwrócił się do poety.

– Nie sądzę, żeby książę powinien mówić wprost o Paddenburgu albo odwecie za zamach. Niech się posługuje ogólnikami, a my zastanowimy się nad naszymi możliwościami i postępem śledztwa. Może powiedzieć, że zabójca został aresztowany i że zapłaci Cenę Krwi. – Zamilkł na chwilę. – Chyba to chce usłyszeć tłum, prawda?

Logan przytaknął, już sięgając po plik kartek i robiąc notatki.

– Tak. Tak, zgadzam się. To łatwe.

Axel uniósł pergamin.

– Mam tu wyrok śmierci. – Ruszył w stronę podwyższenia. – Książę, potrzebuję jedynie twojego podpisu.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Tytuł oryginału Allies & Assassins

Copyright © 2013 by Justin Somper

The moral right of the author has been asserted.

All rights reserved.
No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any form or by any means, without the prior permission in writing of the publisher, nor be otherwise circulated in any form of binding or cover other than that in which it is published and without a similar condition being imposed on the subsequent purchaser.

© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2015

© Copyright for the Polish translation by Maciejka Mazan, 2015

Photograph: Larry Rostant
Design: Sophie Burdess – LBBG

Redaktor prowadzący Joanna Wajs
Redakcja Bogumiła Widła
Korekta Ewa Mościcka, Monika Hałucha
Korekta pliku po konwersji Irmina Garlej

ISBN 978-83-10-12873-7

Plik wyprodukowany na podstawie Asasyni i sojusznicy, Warszawa 2015

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.
02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c
tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,
faks 22 643 70 28
e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl

Konwersję wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.