Zajrzyj na strony

Zajrzyj na strony:

www.nk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku
www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

W serii

W serii

Agata Mańczyk Jajecznica na deszczówce
Agata Mańczyk Pierwsza noc pod gołym niebem

Dla Maniola,

prawdziwego żeglarza wśród twardzieli

Dla Gabrysi,

żeby przypomniała mi tę historię, kiedy będę przynudzać

Autokar do psychiatryka

Słońce grzało od rana z niespotykanym uporem. Musiały dotknąć je do żywego ostatnie prognozy, zapowiadające pochmurne wakacje. Błękitne niebo nie dawało najmniejszych szans nawet symbolicznej chmurze, traktując deszcz jak nietaktowny żart. Pierwsi przechodnie zerkali podejrzliwie w górę. Spodziewali się, że lada chwila rozpęta się burza, zapowiadana przez starych górali. Słońce jednak prężyło promienie, nie pozostawiając złudzeń co do aury rozpoczynającego się właśnie lipca.

Danka zdjęła lekko poprzecieraną, niebieską bluzę z kapturem. Oparła plecak o ławkę i spojrzała na gromadkę zdenerwowanych rodziców. Zerknęła na zegarek. Mieli jeszcze pół godziny do odjazdu autokaru. Dobrze, że mama nie upierała się, żeby ją odprowadzać. Wystarczyło jej to, co widziała. Dziewczyna z politowaniem pokręciła głową. Jakaś starsza pani co chwila głaskała po głowie przestraszonego chłopca. Stojący obok mężczyzna z długą brodą dopytywał się dokładnie co dwie sekundy, czy na pewno wszystko w porządku. Danka cmoknęła z niesmakiem. Za nimi pulchna dziewczyna, kończąc śniadanie w postaci batona z orzechami, próbowała okiełznać dwóch panów z siwymi brodami, którzy wkładali jej do wypchanego plecaka siatki z jedzeniem. No proszę, mamy też prawdziwą gwiazdę. Aż gwizdnęła z podziwu, widząc, jak stojąca przy autokarze ładna blondynka przegląda się w lusterku i poprawia makijaż i włosy. Turkusowe oko, brzoskwiniowy puder, różowa szminka i pół butelki lakieru do włosów. Idealna. Danka zmarszczyła brwi zaniepokojona. Trzeba będzie uważać. Takie jak ona za tusz podkręcający rzęsy sprzedadzą własnych rodziców.

No niedobrze, do diabła! Nie będzie nawet z kim pogadać. Całkowita klapa! Westchnęła, walcząc z dziwnym przeczuciem, że to mogą być najdłuższe dwa tygodnie w jej życiu. Nagle do grupy dołączył wysoki, chudy chłopak z grubą książką pod pachą. To już lekka przesada! Danka aż tupnęła z niedowierzaniem. Taki to się trzy razy zastanowi, czy dowcip jest godny jego uśmiechu, po czym skwituje go uprzejmym skurczem mięśni. Zniecierpliwiona przewróciła oczami. Od samego początku wiedziała, że ten wyjazd to nie był dobry pomysł.

Zostawiła dzieciaki i cały dom na głowie mamy. Bliźniaki nie dadzą jej spokoju, najmłodszy ząbkuje, Mirek ciągle bije się z chłopakami, a Ewa coraz później wraca ze swoich randek. Kto ich wszystkich przypilnuje, jak jej nie będzie? Mama miała i tak dość kłopotów z ojcem. Nie powinna była zgodzić się na te kolonie. Może zgłosi do tej fundacji, że nie chce jechać, i wezmą jakieś inne dziecko? Tak będzie lepiej. A poza tym co ona by robiła z tymi dziwakami przez dwa tygodnie? Tak. To jedyne wyjście z tej beznadziejnej sytuacji.

Już miała założyć plecak i wycofać się cichaczem w stronę przystanku tramwajowego, kiedy zauważyła jakieś zamieszanie przy kiosku z gazetami. Wysoki, przystojny brunet, ciągnąc za sobą czerwoną walizkę, przy której dyndała, niby przez nieuwagę pozostawiona, metka, wpadł na dziewczynę z dużym plecakiem i dwoma siatkami. Walizka uderzyła o betonowy kosz na śmieci, zyskując dzięki temu głęboką, centralnie biegnącą rysę. Chłopak zbladł. Poprawił nerwowo fantazyjnie falującą grzywkę.

– Zniszczyłaś mi walizkę, niezdaro! – krzyknął, wskazując błyszczące w słońcu zadrapanie.

Dziewczyna tylko wzruszyła ramionami.

– Uważaj lepiej, żebym ci nie zniszczyła tej wypielęgnowanej buźki! – Podniosła siatki, które wypadły jej podczas zderzenia z ręki, i ruszyła obojętnie w stronę autokaru.

– Policzymy się jeszcze, smarkulo! – krzyknął chłopak, wygrażając jej pięścią.

Roześmiała się głośno.

– Dobrze się zastanów! Możesz przy tych rachunkach nie doliczyć się kilku zębów. – Spojrzała na niego zimno i, niewiele myśląc, ruszyła wolnym krokiem do kierowcy, który zaczynał już pakować bagaże.

Danka obserwowała ją bardzo uważnie. Krótka dżinsowa spódnica, czerwona bluzka na ramiączkach, zawiązany w pasie niebieski sweter i białe tenisówki. Koński ogon huśtał się rytmicznie w takt kroków. Miała czarne, bardzo poważne i czujne oczy. Ta dziewczyna nie uśmiechała się bez ważnego powodu. Nie szukała przyjaciół i nie uciekała przed wrogami. Danka kiwnęła w zamyśleniu głową. No dobra. Może jednak pojedzie na te kolonie. Szkoda by było zrezygnować z takiej znajomości. Szybko zarzuciła plecak na ramię i ruszyła w stronę autokaru, przy którym właśnie jakaś pulchna pani w średnim wieku, z koczkiem i okularami na złotym łańcuszku, tłumaczyła zawstydzona, że nazywa się Leokadia Bąbel i niezmiernie się cieszy, że będzie wychowawczynią grupy dziewcząt.

*

Kajtek nie mógł oderwać oczu od błyszczącego autokaru. Jeszcze tylko kilkanaście nudnych minut pożegnania i wyrwie się z domu na długie dwa tygodnie. Nie żeby miał coś przeciwko rodzicom. Jak człowiek uzbroił się w odpowiednią dawkę cierpliwości, to nawet można się było z nimi dogadać. Właściwie nie widywali się znowu tak często, żeby się sobie naprzykrzać. Szkoda tylko, że podczas tych nielicznych, przelotnych spotkań w ciągu tygodnia nie mieli innych tematów niż średnia jego ocen, postępy w angielskim i egzaminy do liceum. Jakoś nie mieściło się staruszkom w głowach, że ich pracowity, wszechstronnie uzdolniony syn nie zaprząta sobie swojej czternastoletniej, pełnej dziwacznych pomysłów głowy pozycją na przyszłym rynku pracy i perspektywą szybkiego awansu. Zamiast tego z niespotykanym dotąd zaangażowaniem poświęciłby się czytaniu komiksów, grze w piłkę czy serfowaniu po internecie. Nie pamiętał już nawet, kiedy miał czas na takie barbarzyńskie rozrywki. Gdy wracał wieczorem po lekcjach angielskiego i francuskiego, kursie szybkiego czytania albo grze na fortepianie, wszystkie jego potrzeby zamykały się w prostym, całkowicie niedocenionym przez niektórych kolegów z klasy, słowie „sen”. Nabrał nawet nawyku codziennego sprawdzania przy myciu zębów, czy nie pojawiły się już pierwsze zmarszczki. Czuł się jak zmęczony, spracowany człowiek, który nie może się doczekać wcześniejszej emerytury i podlewania kwiatków w ogródku. Kiedy dotrwał do końca roku szkolnego ze średnią pięć zero i zaliczonymi celująco wszystkimi zajęciami dodatkowymi, w odpowiedzi na pytanie, co chciałby w nagrodę, jedyne, co przychodziło mu do głowy, to święty spokój. Dlatego teraz, kiedy patrzył na ten błyszczący w słońcu autokar, nie mógł oprzeć się wzruszeniu na samą myśl, że marzenia jednak się spełniają.

Jeszcze chwila cierpliwości, a potem zapomni o swojej świetlanej przyszłości, na którą trzeba ciężko pracować, a której jego rodzice byli pozbawieni, i będzie się lenił przez długie, bezwstydne dwa tygodnie. Jeszcze chwila głaskania po głowie i próśb, żeby nie tęsknił. Tacy starzy, a tacy naiwni! Ostatecznie, nie po to człowiek jedzie na kolonie, żeby zawracać sobie głowę rodzicami! Jest już wychowawca! Bagaż zapakowany, lista obecności sprawdzona. No, ale on naprawdę musi już iść. Postara się zadzwonić. Oczywiście, że będzie powtarzał francuskie słówka. Jeszcze tylko trzy kroki. Niepotrzebnie się o niego martwią. Nie będzie marnował czasu na granie w ping-ponga. Pierwszy. Ma się rozumieć, że wziął kasety z rozmówkami angielskimi. Będzie słuchał codziennie. Drugi. Jasne, że poćwiczy równania z dwoma niewiadomymi! Tylko się nie śmiać, bo wszystko przepadnie. I trzeci! No, teraz tylko wygodne miejsce w autokarze, nowy komiks z Thorgalem i zimna, bardzo niezdrowa coca-cola. Jedzie się w końcu na urlop, nie? Daliby już spokój z tym machaniem. Co tam jeszcze? Mama wyciąga z torebki musujące witaminy. O rany! Niemożliwe, zapomniał swojego ulubionego paskudztwa! No niestety, okno się zablokowało. Nie da rady otworzyć.

– Mamo, poczekaj, zaraz otworzę okno! – krzyknął do zapłakanej pani chłopiec, który właśnie rzucił plecak na siedzenie obok Kajtka. Zmierzyli się wzrokiem.

– Jak masz na imię? – zapytał zimnym tonem Kajtek.

– Franek. – Chłopiec próbował dosięgnąć klamki okna. – Przepuścisz mnie? Muszę pożegnać się z mamą.

Kajtek oparł się o szybę.

– Przed nami bardzo długa podróż – powiedział. – Wszystko wskazuje na to, że spędzimy ją razem. Przemyśl to. Okno się zepsuło.

– Wcale nie! – krzyknął Franek i spojrzał na bardzo niebezpiecznie uśmiechniętego chłopaka. – Mamo! Okno się nie otwiera! – krzyknął bez ociągania i pomachał szybko, moszcząc się wygodnie na siedzeniu.

– Będą jeszcze z ciebie ludzie – mruknął Kajtek i wyciągnął komiks, nie zaprzątając sobie dłużej głowy tubką z musującymi witaminami.

*

Wanda była wściekła. Nie dość, że jedyne wolne miejsce było na kole, to jeszcze dosiadła się do niej jakaś dziewczyna z krzywą grzywką i za długim językiem. Człowiek nie zdąży się nawet zorientować, a już wpada w sidła takiej gaduły i musi wysłuchiwać o jej byłych i przyszłych chłopakach! No, co prawda takie kolonie to nie sielanka. Jak się dała wmanewrować w taki kanał, to teraz trzeba zacisnąć zęby i czekać końca. Nikt nie obiecywał, że rodzina zastępcza to łatwizna. Wszystko mogła znieść. Sukienki w kwiatuszki i białe rajstopy? Proszę bardzo. Kręcenie loków i recytacja wierszyka na urodziny wujka? Żaden problem. Lekcje śpiewu w kościelnym chórze? Do usług. Ale kolonie to już chyba lekka przesada!

Uważała się za osobę z grubsza ugodową i cierpliwą. Kiedy zamieszkała ze swoją trzecią już z kolei rodziną zastępczą, obiecała sobie, że zrobi absolutnie wszystko, żeby wytrzymać w tym domu do osiemnastych urodzin. Pierwsze pół roku jakoś poszło. Szybko ich rozgryzła i stwierdziła z zadowoleniem, że jeśli tylko zrezygnuje z obszarpanych dżinsów, kolczyków w trupie czaszki i glanów, to jakoś się dogadają. Gra była warta świeczki, więc, po omówieniu wszystkich spornych kwestii przy niedzielnym obiedzie z deserem, Wanda wrzuciła podejrzane o konszachty z diabłem akcesoria na dno szafy i pełna pozytywnego nastawienia przystąpiła do, uznanej przez nową ciocię za obowiązkową, lekcji lepienia pierogów. Wszystko to miało naprawdę dużą szansę powodzenia.

Jednak wytrzymałość nawet najbardziej cierpliwego człowieka ma swoje granice. Kiedy Wanda wsiadała do autokaru pełnego rozwrzeszczanej dzieciarni, zrozumiała, że te ostatnie, i tak już mocno napięte, zostały właśnie ostatecznie i nieodwołalnie przekroczone. Fakty były przerażające. Nie spytano jej o zdanie na temat tego makabrycznego wyjazdu. Pewnego pechowego popołudnia ciocia, z niezdrowymi wypiekami na policzkach, oświadczyła jej drżącym głosem, że ma dla niej niespodziankę. Wanda w swej naiwności myślała już, że zmiękła chociaż w kwestii glanów. Chciała ją nawet siarczyście ucałować, kiedy usłyszała to przerażające słowo. Kolonie! No i się zaczęło! Opowieści o przeżyciach, które wspomina się całe życie, kolonijne przyjaźnie i dyskoteki. Nowe koleżanki i pierwsze miłości! Ciotka mało nie płakała ze szczęścia. Koleżanki? Do tej pory szczęśliwie udało się Wandzie uniknąć tej zarazy, więc tym bardziej nie zamierzała teraz ryzykować. Oczywiście nie poddała się bez walki. Ostry napad wyrostka robaczkowego nie kwalifikował się, niestety, do natychmiastowej operacji. Zatrucie żołądkowe połączone z pierwszymi symptomami anginy jakiś niedouczony lekarz zdiagnozował jako lekką niestrawność, a skręcona kostka, na bardzo zresztą niewyraźnym prześwietleniu, okazała się tylko naciągniętym ścięgnem. Wanda myślała nawet o złamaniu ręki przy upadku ze schodów, ale zabrakło jej czasu na przygotowanie akcji. Dobrze chociaż, że ciotka musiała iść do pracy i zaoszczędziła jej łzawych pożegnań przy ludziach. No i czym ona sobie na to wszystko zasłużyła?

Siedziała teraz w autokarze pełnym wyperfumowanych panienek i pyskatych frajerów, jak choćby ten, co wpadł na nią ze swoją nową walizką, i jechała do jakiegoś Giżycka, diabli wiedzą po co! Nawet nie może wyciągnąć sobie nóg jak należy, bo miejsce obok zajęła ta brzydula. No co miała zrobić? Stanęła nad nią z tym swoim nieokreślonym wyrazem twarzy i spytała, czy tu wolne. Oczy ma, to chyba widzi, nie? Wanda nie zamierzała wdawać się w gadkę, więc tylko wzruszyła ramionami i spojrzała w okno. A ta ładuje się na bezczelnego! To już trzeba nie mieć za grosz wyczucia! Siedzi teraz obok i strzela tymi swoimi wścibskimi oczkami. Nic z tego! Ostatecznie ona nie prosiła się o towarzystwo i nie zamierza z niego korzystać! Żadnych tam „jak masz na imię, miło cię poznać”. Nie da się w to wciągnąć, bo potem się nie opędzi. Choćby ta grubaska na siedzeniu obok. Nie może sięgnąć do swojej torby na półce i patrzy na Wandę, czekając na pomoc. Kpisz, dziecino, czy o drogę pytasz? Czy ona wygląda na kogoś, kto leci na złamanie karku, żeby tylko pomóc jakiejś niedorajdzie?! Niech sobie postęka, to może trochę schudnie. No nie! Co ona tam ciągnie? Włóczka! Druty! Ratunku! To autobus do psychiatryka! No oczywiście. To było do przewidzenia. Zaraz wysypie im na głowy wszystkie kanapki! Co za oferma z tej dziewczyny! I to jej przepraszające spojrzenie! Za dużo słodyczy, co? Teraz nie można nawet zapiąć własnej torby. O proszę, jak to się gimnastykuje. No, znalazł się obrońca uciśnionych! Jaki uprzejmy młody człowiek! Dziękuję, przepraszam, proszę, aż człowieka mdli od tej kultury! Jak ma na imię? Kajetan! Co jest, do diabła?! Jakieś kolonie skrajnych dziwadeł czy jak?! No tak. Wysłali ją z najgorszym składem, żeby ją dodatkowo upokorzyć. Nie zamierza się w to mieszać. Da nogę przy pierwszej nadarzającej się okazji. Jeszcze zobaczymy, kto się będzie śmiał ostatni!

Wanda zacisnęła zęby i skupiła się na analizie metki z instrukcją prania swojego swetra.

– Klementyna? To bardzo ładne imię. – Kajtek się uśmiechnął.

– O mój Boże! – krzyknął histerycznie chłopak z siedzenia obok, właściciel czerwonej walizki ze świeżą rysą. – Jakie piękne jest to imię! – zarechotał i opadł na siedzenie.

– Będę do ciebie mówił Klema. Dobrze? – Kajtek nie zwracał na niego uwagi. Pomógł dziewczynie spakować do torby wszystkie rozsypane przedmioty. Sięgnął pod siedzenie chłopców, gdzie poturlał się kłębek czerwonej włóczki, i podał go jej z najładniejszym uśmiechem, jaki kiedykolwiek widziała.

– Dziękuję ci. To będzie sweter dla mojego dziadka. Ma na imię Klemens, tak jak ja – wyjaśniła, wbijając dwa druty połączone mleczną żyłką w duży fragment robótki.

– Ty! Grubasińska! Odpal jednego batona, bo ci tyłek pęknie, jak sama tyle zjesz! – zaśmiał się chłopak pod oknem i dopiero wtedy Wanda rozpoznała w nim cwaniaka z walizką, który rano zrobił jej awanturę. Już miała wyjaśnić mu w krótkich żołnierskich słowach, co myśli o takich łachmytach jak on, kiedy usłyszała swoją namolną koleżankę z siedzenia obok.

– Przystojniaczku! – Danka aż wstała ze złości. – A ty jakiś niedopieszczony jesteś czy jak? Rodzice przywiązywali cię sznurkiem do kaloryfera? To zawsze powoduje pewne ubytki w rozwoju psychicznym. Widziałam już takie przypadki. Nie martw się, to się da naprawić jednym skutecznym przetrzepaniem skóry. – Patrzyła na niego czujnym wzrokiem łowcy.

Zaskoczony chłopak nerwowo zamrugał oczami, aż w końcu, nie widząc innego honorowego wyjścia z tej kłopotliwej sytuacji, po prostu wybuchnął głośnym śmiechem.

– Daj spokój, Maks! – usłyszeli nagle głos chłopaka siedzącego obok.

Wanda już nawet otworzyła usta, ale szybko je zamknęła, nie wiedząc, po czyjej stronie powinna się opowiedzieć. Z tego całego Maksa był straszny frajer, to nie ulegało wątpliwości, ale przecież nie będzie pomagać tej przemądrzałej dziewczynie, bo wtedy już się od niej nigdy nie odczepi. No proszę, jeszcze sobie ściskają ręce z okularnikiem i grubaską. Danka! Co to niby za imię?! A fryzura prosto spod kosiarki.

– A ja jestem Maksymilian. – Chłopak uśmiechnął się złośliwie do Klementyny. – Dasz buziaka, grubasku?

– Maks! Powiedziałem, żebyś odpuścił! – Siedzący obok chłopak podniósł się i złapał go za ramię.

– A ty co? Ojciec chrzestny? – zapytał nagle Kajtek.

Danka zaśmiała się, a jemu samemu przemknęło przez głowę, że narobił sobie właśnie dużych kłopotów. Chłopak uśmiechnął się do niego złowrogo, po czym zmierzył Dankę triumfalnym spojrzeniem zwycięzcy.

– Coś mi się wydaję, że chcąc nie chcąc, pójdziemy na materace, jeśli oczywiście wiesz, co mam na myśli?

Klema, przestraszona nie na żarty, wodziła nerwowym spojrzeniem od jednego do drugiego, próbując zrozumieć, jak jeden mały kłębek włóczki mógł narobić takiego zamieszania.

Najbardziej ze wszystkiego Danka nie lubiła dać się zaskoczyć. A ten chłopak najwyraźniej próbował ją sprowokować. Prawdę mówiąc, liczyła, że dziewczyna z porannej awantury, która teraz przyglądała jej się ciekawie, stanie po jej stronie, ale widocznie pomyliła się co do niej. Trudno. Poradzi sobie sama. Jak zawsze.

– Najpierw chyba, mój drogi don Corleone, wypadałoby się przedstawić – zaczęła, żeby zyskać na czasie. Usłyszała śmiech Kajtka i Klementyny, co niespodziewanie dodało jej otuchy.

– Witek. – Kiwnął prawie niezauważalnie głową. – Dla przyjaciół i wrogów Zyga.

– Do których się zaliczam? – Uśmiechnęła się, żeby uśpić jego czujność.

– To zależy tylko od ciebie.

– Będę cię miała na oku – powiedziała w końcu i usiadła na miejscu, widząc zbliżającą się do nich wychowawczynię, nazywaną już pieszczotliwie przez kolonistów Bąblem.

– Właśnie! – krzyknął Kajtek, zaskakując samego siebie. – Będziemy mieć was na oku, knypki! – I szybko usiadł.

Klema zajęła się nabieraniem oczek. Maksowi właśnie zadzwoniła komórka, więc nie zaprzątał sobie już głowy całym zamieszaniem. Witek patrzył jeszcze przez chwilę na Dankę z dziwnym uśmiechem. To może być bardzo interesujący wyjazd. Jednak dobrze, że dał się na niego namówić. Ojciec ostatnio gorzej się czuł i może właściwie powinien zostać. Lekarz mówił, że z sercem nie ma żartów, a ostatnia operacja nie zredukowała wady w takim stopniu, jak się spodziewano. Ojciec musiał mieć absolutny spokój. Oboje z mamą ustalili, że nie będą go niczym martwić. Witek postarał się, żeby nie musiał denerwować się jego świadectwem. Wzorowe zachowanie, wysoka średnia, pochwały nauczycieli. Plan został wykonany. Ojciec sam nalegał, żeby pojechał. Mama obiecała, że jakby cokolwiek się działo, od razu do niego zadzwoni. „Będziesz miał okazję wreszcie trochę poszaleć” – powiedziała, kiedy zapisała go na listę uczestników. Jak zwykle miała rację. Witek nigdy by się do tego nie przyznał, ale był zmęczony ciągłym czuwaniem nad nastrojem ojca, filtrowaniem docierających do niego informacji, żeby nie przemknęło coś, co mogłoby go wyprowadzić z równowagi. Zalecenia lekarza były jasne. Żadnych gwałtownych emocji. Spokój i odpoczynek. Nauczyli się więc z mamą rozmawiać szeptem i uśmiechać się na zawołanie. Teraz, kiedy z każdą chwilą oddalał się od swojego cichego, spokojnego domu, chciał tylko biegać, krzyczeć i śpiewać na całe gardło. Może to i dziecinada, ale nic go to nie obchodziło. Ma dwa tygodnie na robienie wszystkich głośnych i nierozsądnych rzeczy, których nie mógł robić w domu. Jeśli ta chuda pyskata dziewczyna chce z nim zacząć wojnę, to proszę bardzo. On osobiście nie potrzebuje żadnego konkretnego powodu. Służy uprzejmie swoją skromną, bezlitosną i spragnioną awantur osobą. Tak, to będzie bardzo ciekawy wyjazd.

Panienka Turkusowe Oko

Autokar mijał kolejne miejscowości, nie zamierzając poświęcić im nawet minuty ze swojego cennego czasu. Między siedzeniami zaczęły krążyć torebki z chipsami, cukierkami i gumami do żucia. Pani Leokadia równo co kwadrans robiła obchód. Zaglądała każdemu głęboko w oczy, próbując odgadnąć, czy na pewno wszystko w porządku. W końcu brodaty kierowca ziewnął przeciągle, podrapał się po brzuchu i skręcił ostrożnie na najbliższy parking.

– Kochani! – zaczęła zarumieniona wychowawczyni. – Zatrzymujemy się dosłownie na kwadrans. Proszę nie oddalać się od autokaru. A już pod żadnym pozorem nie zbliżać się do lasu. Niczego nie dotykajcie. Nie kupujcie jedzenia w barze i nie rozmawiajcie z obcymi.

Pani Bąbel przyszło do głowy jeszcze kilka niebezpieczeństw, przed którymi chciała przestrzec podopiecznych, kiedy zorientowała się, że została w autokarze zupełnie sama, a niesforna młodzież właśnie ustawiała się w kolejce po frytki lub biegła do lasu. Pani Leokadia rozejrzała się zdezorientowana za drugim wychowawcą. Znalazła go palącego papierosa i gawędzącego z długonogą kelnerką z baru. Zmarszczyła z niezadowoleniem brwi i ruszyła energicznym krokiem z zamiarem udzielenia młodszemu koledze kilku dobrych rad.

Danka siedziała na ławce, jadła jabłko i przyglądała się Wandzie, która kopała ze złością kamyk. Nie mogła rozgryźć tej dziewczyny. Kiedy zobaczyła ją na zbiórce, była pewna, że spotkała bratnią duszę, a bardzo rzadko myliła się w tych sprawach. Tylko dlatego usiadła przy niej w autokarze, ale dziewczyna nie odezwała się do niej słowem i Danka miała wrażenie, że nie życzy sobie żadnych kontaktów. To co miała zrobić? Najbardziej ze wszystkiego, poza zmywaniem oczywiście, Danka nie lubiła się komuś narzucać. Nie zamierzała zmuszać jej do rozmowy, tym bardziej że podczas awantury nie doczekała się jakiegokolwiek poparcia z jej strony. Trudno, widocznie się pomyliła, a w takim razie dziewczyna musi się nieźle maskować. Danka z niedowierzaniem pokręciła głową. Nagle ktoś ciężko opadł obok niej na ławkę. No nie! Panienka Turkusowe Oko właśnie założyła sobie z gracją nogę na nogę i obdarzyła Dankę uśmiechem numer trzy, okraszonym trzepotem rzęs.

– Ale upał, co? – zaczęła, wachlując się gazetą.

Danka tylko kiwnęła głową. Może i była niegrzeczna, ale nie miała ochoty na gadkę z tym wymalowanym indywiduum.

– Dobrze, że wzięłam zapas perfum. Jak masz na imię? Jestem Marita – powiedziała, zaglądając jej w twarz.

Danka wpatrywała się w czubek swojego buta.

– Wiesz, że na naszej kolonii jest ktoś z domu dziecka?

Danka odwróciła się do niej gwałtownie.

– No! – Dziewczyna wypuściła dużego balona spomiędzy błyszczących warg. – Mówię ci! Wszyscy się zastanawiają, kto to może być.

– I co? Przyszłaś się dowiedzieć, czy to czasem nie ja? Pewnie jeszcze postawiłaś na mnie jakąś kasę? – Danka patrzyła na nią z ironicznym uśmiechem. Wiedziała, że ma rację.

– No coś ty! – krzyknęła trochę zbyt głośno i machnęła nerwowo ręką. – Tak przyszłam, pogadać. Nie dosłyszałam, jak masz na imię.

– Słuch masz w porządku. Nie przedstawiłam się.

Marita patrzyła na nią, uznając za oczywistość, że zaraz naprawi ten nietakt.

– Danka. – Westchnęła zrezygnowana.

– Dziwne imię. – Dziewczyna puściła kolejnego balona.

– I kto to mówi – mruknęła Danka i ruszyła w stronę pani Leokadii nawołującej kolonistów.

Wychowawczyni liczyła młodzież przed dalszą podróżą.

– Coś mi się nie zgadza. Panie Michale, niech pan przeliczy – poprosiła przestraszona. – Czy wszyscy mają swoich sąsiadów z autokaru?

Większość kiwała głowami znudzona.

– Nie – usłyszała nagle pani Leokadia i zbladła. Nie była osobą strachliwą. Nie przerażały jej węże, jaszczurki, a nawet grasujący złodzieje złotych łańcuszków. Jedyne, czego pani Leokadia bała się przez całe swoje długie życie, to właśnie tego strasznego słowa w odpowiedzi na takie pełne niepokoju pytanie. Od prawie dwudziestu lat, kiedy to postanowiła, że będzie nauczycielką, regularnie śnił jej się koszmar, w którym słyszy to samo, mrożące krew w żyłach „nie”. Pani Leokadia poczuła, że robi jej się słabo. Spojrzała przestraszonym wzrokiem w kierunku, skąd padła odpowiedź.

– Jesteś pewien? – spytała, nie tracąc nadziei.

– Nie ma Franka. – Kajetan wzruszył tylko ramionami, nie wdając się w zbędne dyskusje. – Poszedł do lasu i przepadł. Pewnie zgubił drogę. Zdał dopiero do drugiej klasy gimnazjum. Musi być przerażony w środku tej niebezpiecznej, mrocznej puszczy.

– Dość! – krzyknęła pani Leokadia biała jak kreda.

Spojrzała bezradnie na pana Michała, który nie zdradzał zainteresowania sprawą nawet najlżejszym drgnieniem mięśni twarzy.

– Panie Michale – zaczęła nauczycielka drżącym głosem – wolałabym, żeby został pan tutaj ze wszystkimi, a ja pójdę poszukać Franka. Nie mógł przecież odejść daleko, prawda?

– W porządku – powiedział, kiwając głową, a pani Leokadia mało nie ucałowała go za wykazaną nagle aktywność. Czując, że ma wsparcie w tym młodym, niedoświadczonym nauczycielu, trochę raźniej ruszyła w kierunku lasu. Całkiem zapominała, że ostatnio zgubiła się nawet na własnej działce, kiedy wracała z miejscowego sklepiku.

*

Kajetan krążył nerwowo po parkingu, co chwila zerkając na krzaki, za którymi dobre pół godziny temu zniknęła wychowawczyni. Większość chłopców pochłaniała kolejną porcję frytek z baru. Dziewczyny opalały się na ławkach. Tylko Klementyna siedziała sama w cieniu i śmigała z prędkością światła swoimi błyszczącymi drutami. Nagle przysiadła się do niej Danka i zaczęły rozmawiać. Kajtkowi przyszedł do głowy pewien ryzykowny pomysł. Instynktownie ruszył w kierunku Danki, jakby tylko ona potrafiła ocenić, czy miał szansę powodzenia. Kiedy usiadł obok nich, Danka z wypiekami na twarzy próbowała nieudolnie przerobić jedno oczko, a Klema śmiała się ukradkiem, nie chcąc jej robić przykrości.

– Mam pomysł – powiedział Kajtek podenerwowany, nie tracąc czasu na zbędne wstępy.

Danka spojrzała na niego uważnie i cierpliwie czekała na szczegóły.

– Musimy go sami poszukać!

Zastanawiał się właśnie nad najbardziej przekonującymi argumentami, kiedy Danka po chwili namysłu odpowiedziała po prostu:

– Dobrze.

Spojrzał na nią zaskoczony i zanim zdążył się opanować, uścisnął jej prawą dłoń i mocno nią potrząsnął. Dziewczyna roześmiała się.

– Idziemy. Plan omówimy po drodze. – Podniosła się i ruszyli w stronę lasu.

– Poczekajcie!

Klementyna ledwo uporała się ze spadającymi jej z drutu oczkami, wcisnęła robótkę do plecaka i podbiegła do nich.

– Idę z wami – powiedziała bez wahania i nie zwracając uwagi na zdziwione miny, ruszyła przodem.

Pan Michał śmiał się perlistym śmiechem otoczony przez wianuszek trzepoczących rzęsami dziewcząt. Nawet nie zauważył trzech osób oddalających się od grupy. Zyga obserwował Dankę od dłuższego czasu. Nie mógł rozszyfrować tej dziewczyny. Nie była ani ładna, ani zgrabna, a jednak miała w sobie coś, co go intrygowało. Miał dziwne przeczucie, że ich znajomość będzie bardzo ciekawa. Wygląda na taką, z którą lepiej nie zaczynać. Idzie tym swoim niedbałym krokiem przez parking z przemądrzałym drągalem i tą całą Klementyną. Śmieje się głośno i nawet na niego nie spojrzy! Zaraz, przecież oni idą do lasu!

– Danka! – Ruszył w jej stronę szybkim krokiem.

Odwróciła się zdziwiona na dźwięk swojego imienia. A kiedy zobaczyła, kto ją wołał, zaskoczenie natychmiast zamieniło się w czujność. Stała z rękami w kieszeniach dżinsów i patrzyła na niego uważnie. Kajtek i Klema na wszelki wypadek stanęli za jej plecami.

– Gdzie idziecie? – zapytał, jak mu się wydawało, bardzo spokojnym głosem.

– Dlaczego pytasz? – Danka uprzedziła Kajtka, który już otwierał usta, żeby opowiedzieć o swoim genialnym planie.

– Nie ufasz mi? – spytał z najbardziej niewinnym wyrazem twarzy, na jaki było go stać.

– A co to za pytanie? To nie jest kwestia zaufania. Po prostu nie mam obowiązku ci się tłumaczyć, a ty nie masz prawa mnie wypytywać.

Zerknęła na podchodzącego ze złośliwym uśmiechem Maksa.

– Coś knujesz, a ja chcę tylko uchronić cię przed kłopotami – powiedział spokojnie Zyga i niemal sam w to uwierzył.

– Nie zawracaj sobie mną głowy. Sama umiem o siebie zadbać. – Odwróciła się i ruszyła szybko przed siebie.

– Ty! Szprycha! – krzyknął nagle Maks.

Danka odwróciła się gwałtownie, zdziwiona.

– Co?!

– No, jak ktoś się nazywa Szprychowicz, to chyba nie może mieć żalu o taką uroczą ksywkę. – Zyga rozłożył niby bezradnie ręce.

– Zresztą, nawet jesteś podobna – zaśmiał się Maks.

Danka zbladła ze złości i mimowolnie zacisnęła pięści.

– Chodź. Nie ma sensu zawracać sobie nimi głowy. – Kajtek lekko pociągnął ją za rękę.

Danka obrzuciła Zygę lodowatym spojrzeniem. Mimo upału chłopak poczuł nagle dreszcz na plecach. Jedno było pewne. Przyjdzie mu słono zapłacić za ten niewinny żart. Nigdy mu tego nie daruje.

– Sam tego chciałeś – powiedziała przez zęby i ruszyła w stronę lasu.

– Nie znajdziecie go! – krzyknął za nimi Maks. – A za odłączenie się od grupy grozi nagana.

Kajtek odwrócił się nagle ze złością.

– A wiesz, że donosicielom wyrywa się język?! – krzyknął i dogonił pędzącą Dankę.

Wanda siedziała na ławce pod budką z frytkami i obserwowała ich, żując leniwie gumę. Nie mogła pozbyć się myśli, że z tej całej Szprychy mogłaby być świetna kumpelka. Postawiła się cwaniakowi aż miło. Ona sama nie zrobiłaby tego lepiej. Ten cały Zyga nie jest taki twardy, jakiego udaje. Chłopaczyna nieźle sobie nagrabił przez tego swojego pyskatego kumpla. Wygląda na to, że będzie tu niezła wojna i, prędzej czy później, trzeba będzie się opowiedzieć po którejś ze stron. Danka już chyba skompletowała ekipę. Ten przemądrzały chłopak i grubaska wyglądają niegroźnie, ale to tylko pozory. Będą lojalni i pójdą za nią w ogień. Przy odrobinie szczęścia mogą być naprawdę niebezpieczni. Z kolei Zyga wygląda na takiego, którego wkurzyć można tylko raz, a potem już tylko się płaci za tę chwilę nieuwagi. Wanda lubiła takie postawienie sprawy. Prosty rachunek. Jak mi, bracie, wejdziesz na odcisk, to pożałujesz, że nie patrzysz pod nogi. Szprycha. Naprawdę pasowała do niej ta ksywa.

– Cześć.

Wanda drgnęła i zobaczyła obok siebie tę wymalowaną blondynę, która zdecydowanie zbyt mocno się perfumuje.

– Jak masz na imię? – spytała blondyna. – Jestem Marita.

Wanda chłodno uścisnęła podaną jej dłoń.

– Fajny ten Zyga, nie? – Dziewczyna porozumiewawczo szturchnęła ją w ramię. – Nie udawaj. Widzę, że nie spuszczasz go z oka.

Wanda prychnęła zniecierpliwiona. Nie zamierzała sztucznie podtrzymywać tej zbędnej pogawędki.

– Chciałam cię tylko uprzedzić, że nie oddam go bez walki. – Marita uśmiechnęła się do niej zjadliwie. – Upatrzyłam go sobie jeszcze na zbiórce. Poza tym, chyba zdajesz sobie sprawę z tego, że nie masz ze mną zbyt dużych szans. Spójrz tylko na siebie! – Poklepała ją z politowaniem po ramieniu.

Wanda patrzyła na nią rozbawionym spojrzeniem, nie zawracając sobie głowy komentarzem. Z ulgą zauważyła, że dziewczyna wstaje. Wanda westchnęła, czekając, co usłyszy na pożegnanie.

– Właśnie! Zapomniałabym cię zapytać o najważniejsze. Podobno jest wśród nas osoba z domu dziecka… – zawiesiła głos, przyglądając się koleżance uważnie.

Wanda uniosła ze zdziwieniem brwi i mocniej zacisnęła ręce na ławce, żeby się nie zaczerwienić.

– Też się zdziwiłam. – Marita pokiwała wyrozumiale głową. – Nie wiesz, kto to jest?

– Nie mam pojęcia.

Wanda poczuła, że ma sucho w gardle. Chrząknęła i spojrzała Maricie prosto w oczy.

– Dlaczego cię to interesuje? – spytała prawie znudzonym głosem.

Dziewczyna wzruszyła ramionami.

– Z czystej ciekawości. Chcę wiedzieć, od kogo trzymać się z daleka. – Uśmiechnęła się najbardziej zjadliwym uśmiechem, jaki Wanda kiedykolwiek widziała, i odeszła płynnym krokiem w kierunku Zygi i Maksa.

Solidarność jajników

Danka pruła przez las, nie zwracając uwagi na usiłujące ją zatrzymać gałęzie krzaków. Klema i Kajtek zostali z tyłu, rozglądając się uważnie za Frankiem.

– Jak tak dalej pójdzie, będziemy szukać ich oboje – mruknął Kajtek i przyspieszył kroku.

– Danka! – krzyknął.

– Co! – Zatrzymała się gwałtownie i spojrzała na nich ze złością.

– Mamy szukać Franka, zapomniałaś?

– A co ja innego robię? – spytała zaczepnie.

– Wściekasz się – powiedziała spokojnie Klementyna. – I to na takich dwóch pajaców! Mogłabyś sobie znaleźć chociaż kogoś, kto byłby wart takich nerwów. – Klementyna uśmiechnęła się z politowaniem.

Danka spojrzała na nią, jakby dopiero teraz ją zauważyła. Westchnęła głośno, rozejrzała się i dotarło do niej, że weszli już dość głęboko w las. Otaczały ich gęsto rosnące drzewa. Od ich zapachu aż kręciło się w głowie.

– Masz rację – przyznała Danka spokojniejszym tonem. – Nie mamy za dużo czasu. Zastanówmy się, dokąd mógł pójść Franek…

– Przecież to dziecinnie proste – zaczął Kajtek i ruszył przodem. – Słuchajcie mnie dziewczyny, a nie zginiecie!

Szli szybko przed siebie, a Kajetan przyglądał się uważnie każdej mijanej gałązce i mruczał coś pod nosem. Dziewczyny popatrzyły na siebie zdziwione.

– Otóż szukanie osoby zaginionej w lesie jest bardzo prostym zajęciem – tłumaczył z politowaniem. – Oczywiście laikowi wydaje się to niezmiernie skomplikowane, ale każdy, kto liznął choć trochę wiedzy na ten temat, dobrze wie, o czym mówię. Wystarczy mieć oczy i uszy szeroko otwarte i dedukować. – Podniósł wymownie palec wskazujący prawej ręki i wsłuchiwał się przez chwilę w szum lasu, jakby spodziewał się, że szepnie mu do ucha rozwiązanie zagadki.

Dziewczyny szły w milczeniu, choć Danka nie mogła pozbyć się silnego wrażenia, że z każdym krokiem oddalają się od celu.

– Choćby ta złamana gałązka – ciągnął Kajetan. – To oczywisty znak, że Franek tędy przechodził, szukając na przykład grzybów. Idziemy dalej…

– Grzybów? – zainteresowała się Danka. – Dlaczego miałby szukać grzybów?

– Mówił w autokarze, że najbardziej lubi jeździć z rodzicami na grzyby. Zawsze znajduje największe, bo wie, gdzie ich szukać.

Danka stanęła i zaczęła zastanawiać się nad czymś intensywnie.

– No, to już coś mamy. Idziemy w złym kierunku.

– A skąd ten pomysł, jeśli można spytać? – dociekał Kajtek trochę urażony.

– Nie wiem. – Danka wzruszyła ramionami. – Intuicja.

– No to idziemy – powiedziała Klema i ruszyła bez zastanowienia.

– Solidarność jajników, psia mać! – narzekał niezadowolony Kajtek. – Gdyby nie ta wasza kobieca intuicja, historia świata nie byłaby tak krwawa! Też mi coś! – wykrzykiwał za odchodzącymi dziewczynami.

– Idziesz w końcu?! – krzyknęły równocześnie, zniecierpliwione.

– Idę, idę, co mi innego pozostało? Człowiek się dwoi i troi, i nie doczeka się nawet nędznego „dziękuję”. Żadnego respektu dla doświadczenia i dedukcji. Intuicja! Święty Kajetanie, miej mnie w swojej opiece, bo z tymi babami marny mój los.

Dziewczyny uśmiechnęły się do siebie porozumiewawczo i przyspieszyły kroku.

*

Wandę zaczynała już boleć głowa od upału, czekania i perspektywy czternastu długich i uciążliwych dni w tym marnym towarzystwie. Prychnęła zniecierpliwiona. Wyjęła z kieszeni nową paczkę gumy owocowej i przymrużyła lekko oczy, czując intensywny smak. Niewiele człowiek miał w życiu przyjemności porównywalnych z pierwszym przeżuciem gumy, kiedy smak jest tak intensywny, że aż coś szczypie za uszami. Wanda przeciągnęła się leniwie na ławce i obrzuciła znudzonym spojrzeniem snującą się po parkingu młodzież. Pan Michał, nieustannie otoczony wielbicielkami, nie miał zamiaru zajmować się podopiecznymi. Kilku chłopców kopało z nudów zgniecioną puszkę po piwie, dziewczyny chichotały nad kolorowymi gazetami albo wymieniały się kosmetykami. Przy budce z frytkami wypielęgnowana Marita robiła maślane oczy do Zygi. Jest i ten cwaniak od czerwonej walizki. Wanda nie odrywała czujnego spojrzenia od ich twarzy i widać uznała, że sytuacja wymaga interwencji, bo podniosła się z ławki i niedbałym krokiem ruszyła w stronę podejrzanej trójki.

– Co jest?! – mówił Maks, kiedy podeszła na tyle blisko, żeby usłyszeć ich rozmowę. – Dziewucha robi sobie z ciebie żarty aż miło, a ty masz jeszcze jakieś skrupuły? Taką pyskatą smarkulę trzeba ustawić do pionu od razu, bo wejdzie ci na głowę. Boisz się jej czy jak? – Włożył ręce w kieszenie i spojrzał na kolegę wyzywająco.

Zyga uśmiechnął się spokojnie i ostrożnie zdjął ze swojego ramienia rękę Marity, która nie wiedzieć czemu uznała, że tam właśnie będzie jej najwygodniej.

– Nazywaj to, jak chcesz – powiedział, patrząc Maksowi prosto w oczy. – Nie sypnę jej, bo tak się po prostu nie robi. – Pokręcił głową, dając Maksowi znak, że na jego miejscu nie zabierałby głosu. – Jeśli chcesz grać ze mną w jednej drużynie, musisz nauczyć się nowego dekalogu. Nie donoś, nie kłam i nie noś białych skarpetek. Jeśli twój wyperfumowany móżdżek nie jest w stanie tego zapamiętać, droga wolna. Decyduj! – Zmierzył go twardym spojrzeniem wodza.

Maks zaśmiał się sztucznie, sprawdzając, ile uda mu się jeszcze ugrać. Kiedy przekonał się, że negocjacje są stratą czasu, niechętnie kiwnął głową.

– Dobra – powiedział cicho.

– Jesteś pewien?

Maks szybko przytaknął. Zyga zaś spojrzał pytająco na Maritę.

– W porządku – powiedziała, poważnie patrząc mu w oczy.

– A ty?

Chłopak widział, że Wanda przyglądała mu się z daleka. Potem nagle szybko wstała i, w ostatniej chwili przypominając sobie o kamuflażu, ruszyła niby niedbałym krokiem w ich kierunku. Specjalnie zaczepiła śmiejące się obok dziewczyny, żeby podsłuchać ich rozmowę. Udając, że świetnie się bawi, oglądała katalog z kosmetykami. Musiał przyznać, że była sprytna. Nie wiedział jeszcze, o co jej chodzi, ale zdecydowanie wolał mieć ją po swojej stronie. Była naprawdę niezła i gdyby nie wrodzona czujność i nieufność, Witek pewnie dałby się nabrać na to jej niewinne, zaskoczone spojrzenie, które mu teraz serwowała.

– Zwariowałeś?! – krzyknął Maks. – Ona? A do czego taka lalunia może nam się przydać?

Wanda nawet nie zmarszczyła brwi. Tyle wysiłku z powodu niewyparzonego języka jakiegoś pajaca. Naprawdę zaskoczył ją ten cały Zyga. Była pewna, że niczego się nie domyśla. A tymczasem to on ją obserwował i doskonale wiedział, że ich podsłuchuje. Trzeba skubańcowi przyznać, że jest dobry. Zebrał tu sobie ciekawą gromadkę i niech jej włosy zzielenieją, jeśli się myli, ale cwaniak właśnie zakłada swoją bandę. Ta cała naiwna Szprycha nawet nie przypuszcza, jak bardzo zalazła mu za skórę. Wojna wisi na włosku, a ona osobiście wolałaby być wśród zwycięzców.

– Nie słyszałem twojej odpowiedzi? – Zyga uśmiechnął się.

– To pewnie dlatego, że jej nie udzieliłam – powiedziała, patrząc mu prosto w oczy. – A o co właściwie mnie pytasz?

Sprytnie. Musi teraz odkryć wszystkie karty albo blefować dalej. Jedno i drugie nie jest dla niego korzystne. Patrzył na nią uważnie. Docenił to posunięcie. I bardzo dobrze. Niech wie, że nie trafił na amatora. Chcesz, cwaniaczku, mieć w swojej drużynie eksperta, to się trochę postaraj. Milczeli, mierząc się badawczym spojrzeniem. Wanda czekała spokojnie na to, co usłyszy. Ostatnie, czego się spodziewała, to histeryczny krzyk pani Leokadii, która właśnie wybiegła z lasu.

– Jak się zdecydujesz, wiesz, gdzie mnie szukać. – Zyga skinął głową i odszedł za Maksem i Maritą w stronę wychowawczyni.

Wanda patrzyła, jak idzie wolnym, pewnym siebie krokiem, i przez chwilę nie mogła uwierzyć, że to ten sam chłopak, którego na zbiórce zdenerwowana mama całowała co chwilę w czoło, głaszcząc po głowie.

*

– Przepraszam, gdzie jest kierownik tej krajoznawczej wycieczki? – Kajtek ewidentnie tracił resztki cierpliwości. – Czy przewidziany jest jakiś postój, na którym przedyskutujemy nową strategię, bo kobiecy instynkt najwyraźniej nie sprawdza się w terenie!

– O co ci właściwie chodzi? Napawaj się pięknem przyrody. – Danka zdjęła sobie właśnie z policzka małego pajączka. – Mam przeczucie, że idziemy we właściwym kierunku.

– Ja się jeszcze zdążę ponapawać przez ten najbliższy tydzień, jak będziemy błądzić po tych zaroślach w poszukiwaniu drogi powrotnej, taszcząc szczątki tego pechowego grzybiarza!

– Wypluj natychmiast to słowo i przydepnij, bo powiesz w złą godzinę – przestraszyła się Klema.

– Nie mam zamiaru! Fakty są przerażające! Błąkamy się po tych krzakach od pół godziny, nie tylko nie znaleźliśmy Franka, ale nawet nie wiemy, jak wrócić, a może nawet nie mamy już do czego wracać, bo nasz autokar dawno odjechał. Bardzo możliwe, że ten cały Franek czyta sobie teraz moje komiksy, rozkładając się na dwóch siedzeniach, więc ty mi lepiej nie truj o złych godzinach, bo gorszej niż ta dawno nie przeżyłem! – Kajtek poczerwieniał ze złości.

Danka zamierzała właśnie wygłosić kilka sprawdzonych komentarzy, które zawsze pomagały na nagły atak histerii, kiedy usłyszeli przerażający krzyk Klementyny.

Oboje spojrzeli w jej stronę. Danka zbladła, Kajtek zachwiał się niepewnie, jakby planował zemdleć na środku polany.

– Ani mi się waż – warknęła Danka i ruszyła szybko do koleżanki.

Klema zagryzła do białości usta, żeby nie krzyczeć, ale z oczu ciurkiem płynęły jej łzy, które niezdarnie próbowała wytrzeć ręką. Podniosła prawą nogę i Danka poczuła, że robi jej się słabo na sam widok.

– Nie patrz – powiedziała do niej szybko i na wszelki wypadek odwróciła jej głowę w bok. – Oddychaj głęboko i nic się nie martw. Trochę boli, ale to nie koniec świata. Zaraz się tym zajmę – mówiła spokojnym, pewnym siebie głosem, który wyćwiczyła przy opatrywaniu ran swojego młodszego rodzeństwa. Miała niezłe doświadczenie w podbitych oczach, startych kolanach i rozkrwawionych łokciach, ale to wyglądało poważnie. Szkło z potłuczonej butelki po piwie bez trudu przecięło miękki klapek i prawie całe weszło w stopę. Noga krwawiła zbyt mocno. Danka wiedziała, że musi działać szybko.

– Kajtku! Pomóż mi! – krzyknęła.

– Ja? Ja mdleję na widok krwi, a tu się zanosi na prawdziwy potop! – Rozłożył ręce, jakby utrata przytomności była kwestią kilku najbliższych sekund.

Danka nie miała cienia wątpliwości, że mówi prawdę. Chłopak ledwo trzymał się na nogach, łykał łapczywie powietrze i był blady jak wyprane prześcieradło.

– Nie patrz na krew, tylko na Klemę – syknęła Danka, która pomogła usiąść dziewczynie na miękkiej trawie. – Bardzo jesteś przywiązany do tej koszulki?

Kajtek spojrzał na nią uważnie. Zrozumiał widać, że sytuacja jest poważna, bo tylko skinął głową, zdjął swój ulubiony T-shirt z napisem „Lepsze jutro było wczoraj” i bez słowa porwał ją na wąskie pasy.

– Gadaj z nią i przypilnuj, żeby się nie poruszyła. Ja postaram się zrobić resztę. Trzeba by to jakoś zdezynfekować.

Klementyna z zaciśniętymi ustami i policzkami mokrymi od łez wyjęła ze swojego małego plecaka dezodorant.

– Tylko to mam – powiedziała cicho.

– Wystarczy. – Danka uśmiechnęła się najmilej, jak umiała, choć nie na wiele to się zdało. – Zaczynamy – powiedziała i dała znak Kajtkowi, który złapał Klementynę mocno za nogę, patrząc jej głęboko w oczy.

– W innych okolicznościach mogłabyś pomyśleć, że w ten gruboskórny sposób próbuję cię poderwać, i może rzeczywiście będę musiał o tym pomyśleć. Skoro już tak zwaną grę wstępną mamy za sobą, wszystko mogłoby potoczyć się gładko. Nie mogę powiedzieć, żebyś mi się nie podobała. Owszem, może coś by z tego było, jeśli oczywiście nie będziesz się za mocno malować, za długo wisieć na telefonie i wydawać wszystkich pieniędzy na ciuchy.

Dziewczyna prychnęła krótkim śmiechem, który nagle zamienił się w krzyk. Kajtek ścisnął mocniej jej nogę, bojąc się spojrzeć, co dzieje się za jego plecami. Danka położyła na trawie grube szkło wielkości małego palca i natychmiast sięgnęła po dezodorant. Klementyna krzyczała, Kajtek tłumaczył jej właśnie, że takie wspólne doświadczenia mogą mieć tylko dobre skutki dla rozwoju ich znajomości. Danka drżącymi rękami próbowała zatamować lejącą się z otwartej rany krew. Szybko sięgnęła po podartą koszulkę Kajtka, ucisnęła ranę i mocno zawiązała. Nagle krew przestała tryskać. Opatrunek szybko zabarwił się na czerwono, więc obwiązała stopę następną warstwą. Kiedy skończyła, Klementyna płakała cicho, wpijając paznokcie w ramię półżywego Kajtka.

– Bardzo romantycznie wyglądacie – powiedziała Danka i wytarła ręką mokre czoło. – Jakoś poszło. – Uśmiechnęła się i usiadła ciężko na miękkim mchu.

– A co wy tu wyrabiacie? – Franek, z kieszeniami pełnymi prawdziwków, przedzierał się przez pobliskie krzaki. – Już myślałem, że się zgubiłem w tym parszywym lesie. Fajnie, że się na was natknąłem. Zawsze to raźniej, nie?

Danka spojrzała na zapłakaną Klementynę i przerażonego Kajtka i cała trójka wybuchnęła nagle tak głośnym śmiechem, że kilka oburzonych wiewiórek uciekło z okolicznych drzew.

– Musimy ustalić zeznania – powiedziała Danka, kiedy już się uspokoili.

– Niepotrzebnie się wysilasz. Zostali tam życzliwi, którzy z pewnością podsuną wychowawczyni odpowiednią wersję wydarzeń.

– Co ty sugerujesz? – Danka spojrzała na Kajtka podejrzliwie.

– Mówię o tym cymbale z czerwoną walizką i jego kumplu. Niech mnie zjedzą mrówki faraona, jeśli nie narobili nam już koło pióra. Nie musimy się wysilać. Jesteśmy umoczeni.

Danka prychnęła niezadowolona.

– Masz na to jakieś dowody czy to tylko siła dedukcji?

Kajtek wymownie puknął się palcem w głowę.

– Obserwuję, analizuję i wyciągam wnioski. Stawiam swojego nowego, jeszcze nieprzeczytanego Thorgala, że nasza Bąbel już o wszystkim wie.

– Nie masz dowodów, to nie mów, bo nie jesteś w niczym lepszy od nich.

– A ty zamierzasz czekać, aż dostaniesz to od nich na piśmie? Sprawa jest tak prosta jak budowa cepa. Mają nas na widelcu.

Danka niezadowolona pokręciła głową.

– Jeśli mamy działać razem, musisz przyswoić kilka podstawowych zasad. Po pierwsze, nie masz dowodów, to stul dziób, po drugie, masz dowód, to się tym nie chwal, po trzecie, nie rób drugiemu, co tobie niemiłe…

– …ale co niemiłe jemu – dokończyła Klementyna.

Danka uśmiechnęła się i kiwnęła głową.

– Wchodzisz? – spojrzała na Kajtka.

– A co mam robić?! Czekać na czterdzieści i cztery? Wchodzę, do stu diabłów, i niech mi starczy cierpliwości!

Danka spojrzała na Klemę, która od razu kiwnęła głową. Franek wodził po nich zdezorientowanym wzrokiem.

– Coś tu się wyprawia, a ja nie jestem za bardzo w temacie. Wiem tylko, że bardzo ryzykowaliście, żeby mi pomóc. To mi wystarcza. Cokolwiek knujecie, jestem z wami. – Uśmiechnął się od ucha do ucha i złapał każdego za prawą rękę, mocno nią potrząsając.

Źle dobrane szkła kontaktowe

Pani Leokadia nigdy nie lubiła lasu. Irytował ją ten brak szerokich, równych chodników, drogowskazów i ławek. Człowiek cały czas musiał się mieć na baczności. W każdej chwili można było zaczepić o wystający korzeń albo zahaczyć o natrętną gałąź. I jeszcze te insekty! Nie wiadomo było, kiedy zaatakuje jakiś podstępny żuk albo, co gorsza, pająk. Przed wyjazdem na kolonie przysięgła sobie, że pod żadnym pozorem nie da się namówić na wędrówkę po lesie. Proszę bardzo, dzieci mogą się bawić nad jeziorem, na ogrodzonym terenie, ale do lasu nie da się zaciągnąć za żadne pieniądze. No i proszę! Przez jednego niesubordynowanego młodzieńca musiała złamać przyrzeczenie. A w dodatku najbardziej na świecie pani Leokadia nie lubiła łamać raz danego słowa. Kiedy w końcu, po godzinie poszukiwań, udało jej się wydostać z tej pełnej niebezpieczeństw puszczy, była bliska obłędu. Gałęzie poszarpały jej misternie ułożoną rano fryzurę, podrapały ręce i nogi. Ukąsiła ją niezliczona ilość komarów, przewróciła się trzy razy, a raz znalazła na swoim biuście wielkiego, czerwonego robaka, który o mały włos nie przyprawił jej o palpitację serca, nie wspominając o innych, śmiertelnych chorobach. Kiedy więc w końcu wydostała się z tego piekła i zobaczyła, że koloniści rozbiegli się po całym terenie, łamiąc beztrosko zasady, a pan Michał ma to wszystko w swoim długim, kościstym nosie, poczuła, że wściekłość odbiera jej zdrowy rozsądek. Sapiąc, dopadła młodego wychowawcę, zaciągnęła go z dala od ciekawskich nastoletnich uszu i w krótkich dosadnych słowach powiedziała, co o tym wszystkim myśli. Pan Michał nie wykazał może takiej skruchy, jakiej wymagały okoliczności, ale spuścił wzrok, co pani Leokadia skłonna była policzyć na jego korzyść. Ostatkiem sił wydała z siebie krzyk wzywający wszystkich na zbiórkę i kiedy po dobrym kwadransie rozleniwieni do granic możliwości koloniści przywlekli się przed autokar, pani Leokadia zadała jedno pytanie, które nie dawało jej spokoju.

– Czy Franciszek wrócił?

– Nie – padła okrutna odpowiedź.

Wychowawczyni aż przymknęła oczy z bólu, jaki zadało jej to słowo.

– Oprócz niego są wszyscy? – wycharczała.

– Nie. Danka z Kajtkiem i Klementyną poszli do lasu – powiedział ktoś z nieskrywaną radością.

Tego było zdecydowanie za wiele na jedno znerwicowane, nauczycielskie serce. Kobieta zachwiała się, zamachała rękami, żeby po chwili, już bez marnowania energii na zbędną gestykulację, runąć jak długa na przerażoną młodzież.

Kiedy Danka wychyliła się ostrożnie z zarośli, żeby zbadać sytuację na parkingu, zobaczyła, jak pani Leokadia biała niczym świąteczny obrus leci bezwładnie w dół. Odetchnęła. Droga była wolna i całkowicie bezpieczna. Dała znak chłopakom, żeby ostrożnie wynieśli Klemę z lasu. Dziewczyna siedziała na złączonych przez nich rękach i trzymała ich kurczowo za ramiona.

Podeszli ostrożnie do tłumu zgromadzonego nad leżącą wychowawczynią, która po energicznym klepaniu w oba policzki powoli odzyskiwała przytomność.

– Co jest? – rzuciła Danka szybko do stojącej w pobliżu Wandy.

Zyga spojrzał na nie uważnie.

– Zemdlała, jak dowiedziała się, że was nie ma. – Wanda wzruszyła obojętnie ramionami.

– Kto jej powiedział? – spytała Danka, patrząc hardo na Zygę, a kiedy nie doczekała się odpowiedzi, pokiwała ironicznie głową, prezentując w całej okazałości swój najbardziej zjadliwy uśmiech.

Chłopak nie zamierzał wdawać się w zbędne dyskusje. Nie zdążył jednak powstrzymać Marity, która z niewiadomych przyczyn od pewnego czasu nie odstępowała go na krok. Położyła teraz rękę na jego ramieniu w ten irytujący sposób, który zaczął już powoli wyprowadzać go z równowagi. Spojrzała na Dankę przeciągle, zatrzepotała rzęsami i uśmiechnęła się słodko jak kremówka nafaszerowana cyjankiem.

– A o co ci chodzi? Przecież powiedzieliśmy tylko prawdę.

– Tak myślałam. – Danka nie spuszczała zimnego spojrzenia z Zygi, nie zaprzątając sobie głowy Maritą.

– Jak widzę, masz o mnie bardzo kiepskie mniemanie – powiedział Zyga spokojnie, odsuwając od siebie niezadowoloną elegantkę.

– Mój błąd polegał na tym, że miałam zbyt wysokie. – Wzruszyła ramionami. – Nie skreślam ludzi na starcie tylko dlatego, że źle im patrzy z oczu. Zawsze daję im szansę. Może mają źle dobrane szkła kontaktowe.

Zyga patrzył na nią spokojnym, wystudiowanym spojrzeniem i tylko niewielkie czerwone plamki za uszami zdradzały, jak bardzo był zdenerwowany.

– Nie noszę szkieł.

Danka pokiwała smutnie głową.

– Tym gorzej dla ciebie. Zresztą nie ma takiego powodu, który usprawiedliwiałby kapusiów – skończyła twardo, mocno akcentując ostatnie słowo.

Zyga odwrócił głowę, jakby przyjął policzek. Spojrzał na nią wściekły.

– Jak to?! – Maks wskoczył między nich. – Co ty wygadujesz, głupia babo?! Przecież Zyga powiedział…

– Maks! – Głos wodza zaświszczał jak bat. – Nie wtrącaj się!

– Przecież ona zupełnie nie wie, co mówi! – zaprotestował chłopak.

– Powiedziałem: dość! – wycedził Zyga, nie spuszczając spojrzenia z dziewczyny. – Twierdzisz, że sypnąłem was przed Bąblem. To bardzo interesujące. A skoro już mówimy o ciekawostkach, daję głowę, że nie jesteś taka uczciwa, jaką zgrywasz, święta Danuto!

Kilka osób zachichotało. Kajtek i Klema już chcieli włączyć się do rozmowy, ale Danka dała im znak, żeby milczeli.

– Nie wiem, do czego zmierzasz. Kiepski z ciebie rozmówca, a jeszcze gorszy przeciwnik w uczciwym pojedynku. Daruj sobie te aluzje. Nie masz podstaw, żeby tak twierdzić. W sumie nie powinno mnie to dziwić, ludziom takim jak ty wystarczy kiepska publiczność, żeby błyszczeć. – Odwróciła się i ruszyła w stronę autokaru.

– Szprycha! – krzyknął za nią Zyga.

Stanęła i mimowolnie zacisnęła pięści. Chłopak uśmiechnął się na ten widok. Odwróciła się powoli z bardzo groźną miną.

– Mówiłaś coś o pojedynku? – Nieciekawy uśmieszek błąkał mu się po twarzy. – To nadal aktualna propozycja?

Może gdyby nie sprowokował jej tym przezwiskiem, gdyby nie uśmiechał się teraz tak ironicznie, Danka zareagowałaby inaczej. Słyszała, jak wszyscy wokół szeptali jej nową, paskudną ksywkę. Wiedziała, że nie będzie mogła mu tego darować. Była tak wściekła, że czuła, jak drży każdy mięsień jej ciała. Jeszcze chwila, a przyłoży mu w tę roześmianą, pewną siebie gębę. Proszę bardzo, jeśli chce wojny, nie każe mu czekać.

– Kiedy, gdzie i na jakich warunkach? – wycedziła.

Zyga spoważniał.

– Udowodnię wszystkim, że jesteś fałszywa i nieuczciwa. A kiedy to się stanie, przeprosisz mnie przy wszystkich za to, że nazwałaś mnie kapusiem, i spełnisz jedno moje życzenie.

Danka lodowato patrzyła prosto w te jego zarozumiałe oczy.

– Chyba że ja wcześniej udowodnię, że jesteś tchórzem i donosicielem. Wtedy dostaniesz tyle policzków, ile razy nazwałeś mnie Szprychą, i spełnisz jedno moje życzenie.

Zyga szybko kiwnął głową i wyciągnął do niej rękę.

– W porządku. Mamy świadków i dwa tygodnie na udowodnienie prawdy. To pierwszy i ostatni raz, kiedy wyciągam do ciebie rękę. Skorzystaj.

Danka uścisnęła jego dłoń, aż kości zatrzeszczały.

– Umowa stoi. Jeśli jeszcze raz wyciągniesz w moją stronę rękę, to ci ją obetnę.

Mierzyli się przez chwilę ciężkim wzrokiem, aż dreszcze przeszły po plecach świadków.

Nagle pani Leokadia podźwignęła się z pomocą kilku podopiecznych i rozejrzała się wokół nieprzytomnym wzrokiem.

– Czy wszyscy są? – spytała słabo, zdając sobie sprawę, że kolejne „nie” wpędzi ją już nieodwołalnie do grobu.

– Tak! – krzyknął Franek.

Pani Leokadia spojrzała na niego uważnie. Zamrugała oczami i nie próbując nawet zastanawiać się nad przebiegiem wypadków, machnęła tylko ręką. Z zatroskaniem pogłaskała chłopca po głowie i ruszyła chwiejnym krokiem w stronę autobusu.

*

W stołówce pachniało mlekiem, jajkami i gumą do żucia. Wanda weszła leniwym krokiem do dużej, pełnej wrzawy sali i poczuła się przez chwilę jak za dawnych czasów, kiedy w domu dziecka codziennie rano czekał na nią talerz jajecznicy rozcieńczonej mlekiem. Rozejrzała się po dużym pomieszczeniu pomalowanym na szaro z trudnym do rozszyfrowania poczuciem estetyki. Długie stoły nakryte foliowymi obrusami w czerwone kwiaty były szczelnie oblepione wygłodniałymi i żądnymi wrażeń kolonistami. Wszyscy opowiadali sobie jakieś historie, śmiali się, krzyczeli i pochłaniali kosmiczne ilości kanapek z dżemem. Trudno, jak się wlazło między wrony, trzeba krakać jak i one, jak mawiała jej ulubiona wychowawczyni, pani Cecylia.

– Wanda! – usłyszała nagle zdziwiona i zobaczyła machającego do niej od pobliskiego stolika Maksa. Obok niego siedzieli jak zawsze nienagannie uśmiechnięta Marita i zamyślony Zyga. Zawahała się. Ten cwaniak coś knuje. Za wszelką cenę chcą ją mieć po swojej stronie. Wanda poczuła, że ktoś uważnie ją obserwuje. Przy następnym stole, tym bliżej okna, siedziała Szprycha ze swoją świtą. Nie spuszczała z niej badawczego spojrzenia. Nie uśmiechnęła się. Nie kiwnęła głową, po prostu patrzyła na nią z ciekawością i napięciem. Ha! Jakkolwiek by było, mamy wojnę. Kto nie jest z wami, jest przeciwko wam, co? Jedno jest pewne, nie pozwolą jej zbyt długo zwlekać z decyzją. Jeszcze za wcześnie. Zdecydowanie za wcześnie. Spojrzała krótko na zerkającego w jej kierunku Zygę, odwróciła się i szybko ruszyła do okienka po porcję najgorszej jajecznicy na świecie.

Danka nie znosiła słodkiej herbaty. Do czego to podobne, żeby człowiek w wieku czternastu lat nie mógł zdecydować o swoich najbardziej intymnych potrzebach. Ostatecznie, o czym dorośli ciągle zapominają, w tym wieku ma się już całkiem nieźle wykształcony mózg i kubki smakowe i można samodzielnie dokonać analizy własnych potrzeb, i wyciągnąć jako takie wnioski. Oczywiście nikogo to nie obchodzi! Trzeba wsypać do dziesięciolitrowego gara lurowatej herbaty trzy kilo cukru, bo udostępnienie dzieciom łyżeczek i cukiernic z pewnością skończyłoby się wyłupaniem kilku par oczu! Dorośli czasem są naprawdę beznadziejni!

Danka odstawiła z hukiem wyszczerbiony kubek.

– Królestwo za gorzką herbatę! – powiedziała.

Kajtek prychnął śmiechem, aż kropelki dżemu z jego kanapki fantazyjnie rozprysły się na foliowym obrusie.

– Witaj na koloniach – powiedział i uśmiechnął się od ucha do ucha.

– Nie będziesz tego jadła? – Franek niepewnie wskazał jajecznicę stygnącą na talerzu Klemy, która z powodu nadal bolącej nogi nie miała jakoś apetytu. Kiedy więc przecząco pokręciła głową, szybko zgarnął sobie jej porcję na talerz.

– Ta mała coś kombinuje – powiedział Kajtek. Przeżuwał wielki kęs bułki, nie spuszczając oka z Wandy, która siadała właśnie na końcu stołu dokładnie między nimi a grupą Zygi.

Danka wzruszyła ramionami.

– Bardziej niepokoi mnie Zyga.

– Zakład to sprawa honorowa. – Klema uśmiechnęła się, skubiąc przypieczoną skórkę od chleba. – Niech się cała wieś spali, ale porządek musi być, jak mawia mój dziadek.

Danka wzruszyła tylko ramionami i spojrzała ze złością na Zygę, który musiał ją już obserwować od jakiegoś czasu, bo teraz nagle szybko spuścił wzrok.

– A ty masz jakiś tik nerwowy z tymi ramionami czy co? – rozzłościł się Kajtek. – Ona ma rację. Teraz nie możemy się wycofać. Załatwimy ich na cacy.

– Tak! Jeszcze będą błagać o litość – mruknęła złowrogo Klema.

– Otóż to! – Kajtek poklepał ją po plecach. – Słuchaj tej dziewczyny, a daleko zajdziesz. – Pokiwał ostrzegawczo palcem w kierunku Danki.

– A kto niby chce się wycofać?! – Energicznie sięgnęła po kubek z herbatą i po pierwszym łyku odstawiła go szybko z obrzydzeniem.

– To jasne! Miękniesz jak wosk, Szprycha! – zaryzykował Kajtek.

Danka zacisnęła palce na widelcu, aż jej kostki zbielały. Gdyby wzrok mógł zabijać, ciało Kajtka czekałoby już na wygodną trumnę.

– Co powiedziałeś?

Kajtek, nie zwracając uwagi na ostrzegawcze szturchnięcia Klementyny, ciągnął z samobójczym uporem.

– Wpakowałaś nas w niezłą aferę, a teraz się wycofujesz?! Nazywasz Zygę tchórzem, a sama…

– Kajtku! – Danka uderzyła pięścią w stół, aż kubki podskoczyły. – Jeśli chcesz siedzieć ze mną przy jednym stole, uważaj na to, co mówisz. Nie wycofuję się, a już na pewno nie boję się tego dwulicowego wymoczka z oślizgłym uśmiechem! Jeśli chce wojny, będzie ją miał. Jeszcze pożałuje, że wszedł mi w drogę. Zakład to zakład. I zamierzam go wygrać!

– No! Nareszcie gadasz do rzeczy. – Kajtek zadowolony zatarł ręce i puścił oko do uśmiechniętej Klemy.

– Po śniadaniu ustalimy plan działania – powiedziała zdenerwowana Danka i z rozpędu wypiła do dna swoją przesłodzoną herbatę.

No proszę. Zadziorna ta Szprycha. O mały włos ten pyskaty Kajtek nie stracił przednich zębów. Taka nie ma skrupułów, jak ktoś jej zajdzie za skórę. To dobrze. Zapowiada się ciekawa rozgrywka. Zamyślony Zyga podrapał się po czole, nie spuszczając wzroku z Danki, która właśnie odstawiła kubek z kwaśną miną i mówiła coś szeptem do reszty. Gdyby nie była taka uparta, mogliby zostać nawet niezłymi kumplami. On też nie lubił słodkiej herbaty. Skąd przyszła jej do głowy ta bzdura, że sypnął ich przed Bąblem? Widać nie miała o nim najlepszego zdania. Teraz już nie ma sensu wyprowadzać jej z błędu. Może i niepotrzebnie nazwał ją Szprychą, ale sama się o to prosiła. Przemądrzała baba! Zszargała mu reputację, a tego się nie wybacza. Tchórz?! Zyga uśmiechnął się z rozczuleniem. No, to jeszcze zobaczymy, kto pierwszy będzie się trząsł ze strachu.

– To co, Zyga? – Maks szturchnął go łokciem. – Wszystko mamy ustalone. Nawet się nie zorientują, kiedy ich załatwimy. – Zaśmiał się nieprzyjemnie.

Danka minęła właśnie ich stolik z dumnie podniesioną głową. Do drzwi odprowadził ją świszczący śmiech Maksa.

Wanda wytarła skórką od chleba talerz z resztek najgorszej jajecznicy, jaką kiedykolwiek jadła. Wypiła zbyt duży łyk zimnego ulepku, który górnolotnie zwano tu herbatą, i westchnęła głęboko. Cała ta sprawa śmierdziała na kilometr. Wystarczy jeden fałszywy ruch i rozpęta się taka wojna, że nawet przebiegła pani Leokadia może nieźle oberwać. W końcu zakład to zakład.

*

Giżycko leniwie budziło się do życia. Słońce nie pozwalało mieszkańcom odpocząć od swojego męczącego towarzystwa. Panie w budkach z lodami wachlowały się gazetami i błagalnie zerkały w niebo, licząc choćby na skrawek chmury. Nic jednak nie zapowiadało tej odrobiny łaskawości.

Pani Leokadia Bąbel w krótkich różowych spodenkach w niebieskie grochy, białym podkoszulku na ramiączkach i morelowych klapkach prowadziła dumnie grupę słaniających się w upale kolonistów. Pan Michał zamykał pochód, zabawiając rozmową kilka szczebiotliwych podopiecznych. Cała wycieczka zmierzała w stronę jeziora.

Danka była naprawdę zła. Jak mogła się wpakować w tę całą aferę?! Jeszcze wczoraj była nieszczęśliwa, że musi tłuc się jakimś rozklekotanym autobusem z bandą młodocianych krzykaczy na pełne komarów Mazury. Nagle okazało się, że jest wodzem bandy, którą nieopatrznie sama stworzyła, i wypowiedziała wojnę największemu cwaniakowi. Niezły wynik jak na jeden dzień. Jakby tego wszystkiego było mało, założyła się! To już było naprawdę głupie! Zakład to zakład. Teraz nie mogła się wycofać, stawka była zbyt wysoka. Z tego całego Zygi mógłby być nawet fajny kumpel, gdyby nie był taki pyskaty. Nazwał ją przy wszystkich Szprychą! To ostatecznie mogłaby mu darować, gdyby błagał o wybaczenie na kolanach, ale tego, że na nich doniósł wychowawczyni, nigdy mu nie wybaczy. Jakieś zasady w końcu obowiązują na tym popapranym świecie! Jeśli do tej pory nie spotkał nikogo, kto by mu je wystarczająco dobitnie wyłuszczył, to miał chłopak pecha, że trafił akurat na nią. Danka, mając czworo rodzeństwa, siłą rzeczy była wyrozumiała i cierpliwa, ale pewnych rzeczy nawet ona nie zamierzała tolerować. Kopnęła ze złości leżący na drodze kamyk i wcisnęła zaciśnięte pięści do kieszeni spodenek.

– Co jest, piękna? Złościsz się? – Maks pojawił się nie wiadomo skąd.

Spojrzała na niego podejrzliwie. Jest naprawdę skończonym durniem, jeśli myśli, że będzie z nim gadać.

– A wiesz, że nawet ładnie ci z tą naburmuszoną miną? – Uśmiechnął się ciepło.

Zmierzyła go wzrokiem mrożącym krew w żyłach. Roześmiał się.

– Daj spokój, Danka! Przecież tylko rozmawiamy.

Czy jej się wydawało, czy nazwał ją po imieniu?

– Czego chcesz? – rzuciła ostro, nie spuszczając z niego badawczego spojrzenia.

Rozłożył niewinnie ręce, trochę urażony jej podejrzliwością.

– Chciałem po prostu pogadać, co w tym złego? – Spojrzał na nią czarnymi, pełnymi wyrzutu oczami.

– To zależy od tego, o czym chcesz mówić.

Niedobrze. Zbyt miękko to powiedziała. Może teraz pomyśleć, że dała się nabrać. Zresztą może to jest jakiś sposób na tego frajera.

– Skoro chcesz wiedzieć – wyjaśniał trochę zbyt ochoczo – to mimo wszystkich nieporozumień lubię cię i chciałbym cię trochę bliżej poznać.

– W jakim celu, jeśli wolno wiedzieć?

– Rozumiem. – Maks uważnie oglądał czubki swoich sandałów. – Przykro mi, że tak pochopnie mnie oceniasz. Mam nadzieję, że zmienisz zdanie na mój temat i kiedyś dasz mi jeszcze szansę. Bardzo bym tego chciał. – Uśmiechnął się smutno i zwolnił kroku, zostawiając ją samą ze skradającym się właśnie poczuciem winy.

Spojrzała na niego z niedowierzaniem. Dobra. Może faktycznie jest z niej niezła szprycha i złamała właśnie jedno niewinne serce. Miała to wszystko gdzieś! Ostatnią rzeczą, jaka jest jej teraz potrzebna, to jakiś kiepskiej jakości podryw. Zimny napój, kawałek cienia i chwila świętego spokoju! To chyba nie są jakieś szczególnie wygórowane żądania?! Plan! Potrzebuje rozsądnego, realnego planu działania na te dwa, być może najbardziej ryzykowne tygodnie jej nieprzewidywalnego życia.

Znajome mrowienie w piętach

Zyga nie tolerował trzech rzeczy na tym, ogólnie rzecz biorąc, całkiem znośnym świecie: zupy mlecznej z lanymi kluskami, procesji na Boże Ciało i zbiorników wodnych większych od domowej wanny. Nie mieściło mu się w głowie, co może być fascynującego w zanurzaniu się w zimnej wodzie, pełnej wodorostów i diabli wiedzą czego jeszcze. A na samą myśl o mulistym dnie, dołach, wirach i wężach wodnych dostawał mdłości. Od kiedy skończył pięć lat, nikomu nie udało się namówić go na kąpiel, a zdarzali się tacy, którzy oferowali całkiem przyzwoite wynagrodzenie już za pierwszy kwadrans spędzony w jeziorze. Zyga zyskał sobie w ten sposób opinię osobnika o silnym charakterze, którego nie można kupić za żadną cenę. Kiedy więc pani Leokadia w gustownym czerwonym kostiumie z czarnymi falbankami dała znak do kąpieli, Zyga tylko przewrócił oczami, położył się wygodnie na ręczniku i obserwował z bezpiecznej odległości, jak prawie dorośli ludzie tracili resztki godności, chlapiąc się i piszcząc, jakby faktycznie było się z czego cieszyć!

– Maks! – Zyga zaczepił spóźnionego kolegę, który biegł w stronę wody – W porządku?

Chłopak się uśmiechnął. Prawie niezauważalnie kiwnął głową i ruszył w stronę jeziora. Marita szła przez plażę krokiem dopracowanym w najdrobniejszych szczegółach. Skóra lśniła jej w słońcu, a długie włosy falowały na ramionach. Kiedy go mijała, puściła oczko i pobiegła do wody. Zyga poczuł znajome mrowienie w piętach. Pojawiało się zawsze, kiedy miało wydarzyć się coś ciekawego. Jeszcze chwila cierpliwości i nauczy tę pyskatą brzydulę, że nie warto z nim zadzierać. A to dopiero rozgrzewka.

– Co ty kombinujesz?

Zyga drgnął. Rozejrzał się czujnie, zaniepokojony, że ktoś przyłapał go na gorącym uczynku. Wanda siedziała na sąsiednim kocu z kolanami pod brodą i obserwowała go już dobry kwadrans. Dziwne, że wcześniej jej nie zauważył. Przyglądała mu się odważnie i czekała cierpliwie, aż odpowie na jej niedyskretne pytanie. Wygląda na to, że grają w otwarte karty. Zyga posłał jej krótki, symboliczny uśmiech.

– Pytałaś o coś? Przepraszam, nie słyszałem.

Sprytne. Nawet nie podejrzewał siebie o taką przebiegłość.

Wandzie nie drgnął ani jeden mięsień twarzy. Wyglądała na znudzoną i zrelaksowaną. Miała nadzieję, że to wystarczy, żeby zmylić jego czujność.

– Pytałam, co kombinujesz? – powtórzyła znużonym głosem.

– Dlaczego cię to interesuje?

Dobre posunięcie. Zabawa w kotka i myszkę nie miała sensu. Jeśli chciał mieć ją po swojej stronie, musiał chociaż częściowo odkryć karty. Dokładnie tyle, ile trzeba, żeby ją zaintrygować, a jeśli zajdzie taka potrzeba – unieszkodliwić. Wanda wiedziała równie dobrze jak on, że nie może zbyt długo pozostać neutralna. W końcu w tej grze wszystkie chwyty były dozwolone.

– Z ciekawości – odpowiedziała spokojnie.

– Myślę, że dobrze wiesz, co kombinuję. Jesteś zbyt sprytna, żeby tego nie zauważyć. – Ostrożnie. Trzeba ją trochę oswoić. Każda baba złapie się na komplementy.

– W takim razie po co męczyłabym ciebie i siebie tą rozmową?

Ładnie powiedziane. Zyga z uznaniem pokiwał głową. No dobrze. Sprawdźmy, z kim mamy do czynienia.

– Ty mi powiedz. Może przemyślałaś moją propozycję i chcesz się do nas przyłączyć? Zastanów się, zanim będzie za późno. Dobrze wiesz, że Szprycha nie ma żadnych szans. Zresztą zaraz zobaczysz, że ze mną nie warto zadzierać. – Uśmiechnął się niewinnie.

Wanda zmarszczyła brwi i podrapała się z zakłopotaniem po czole.

– Nie bardzo rozumiem.

Zyga przewrócił oczami zniecierpliwiony.

– Idealnie zadany cios powala przeciwnika, zanim ten zdąży się zorientować, skąd padł. Będziesz miała okazję zobaczyć to za jakiś kwadrans. Potraktuj to jako zaproszenie do naszej grupy i jednocześnie przestrogę przed źle podjętą decyzją.

Wanda patrzyła na niego z przyklejonym do twarzy papierowym uśmiechem.

– Chyba strasznie namieszałam. Moja polonistka ciągle zwraca mi uwagę, że nieprecyzyjnie formułuję zdania. Chodziło mi po prostu o to, dlaczego się nie kąpiesz.

Zyga patrzył na nią osłupiałym wzrokiem. Ten widok sprawił jej wielką przyjemność, bo kiedy podniosła się z ręcznika, przyglądała mu się jeszcze przez moment z triumfalnym uśmiechem, żeby po chwili odejść bez słowa wyjaśnienia i wskoczyć do zimnego jeziora.

*

Krzyk Klementyny bezlitośnie świdrował głowy beztroskich plażowiczów dokładnie trzecią minutę. Kilka osób podeszło bliżej, żeby sprawdzić, czy oprócz zranionej nogi dziewczyna nie ma innych obrażeń fizycznych. Pani Leokadia czule głaskała ją po głowie. Danka wybiegła właśnie z wody i zręcznie manewrowała między kocami, żeby jak najszybciej sprawdzić, co się stało. Klema płakała z całych sił, nie zaprzątając sobie głowy dobrymi manierami. Na jej niebieskim ręczniku w rumianki leżał otwarty lniany futerał na druty i prawie już skończony sweter dla dziadka Klemensa. Danka próbowała zorientować się w sytuacji, ale ani zrozpaczona dziewczyna, ani zdruzgotana wychowawczyni nie były w stanie wydusić nawet jednego porządnego zdania. Klema patrzyła tylko na lnianą torbę i zalewała się łzami. Szprycha spojrzała na robótkę, a raczej na to, co z niej pozostało. To była zbrodnia doskonała. Ktoś cierpliwie spruł cały sweter, żeby potem pociąć włóczkę na drobne kawałki. Danka zanurzyła rękę w wełnianych ścinkach i poczuła, jak rośnie w niej wściekłość, której nie będzie umiała okiełznać.

– Co się stało?

Zyga wiedział, że nie powinien tego robić, ale po prostu nie mógł się powstrzymać.

– To straszne! – powiedział. – Kto mógł zrobić coś tak potwornego? – Pokręcił z dezaprobatą głową, a pani Leokadia tylko poklepała go po plecach z wdzięczności za okazaną troskę.

Danka patrzyła na niego spojrzeniem mordercy, który właśnie zdecydował, że tępy nóż będzie lepszy niż pistolet. Klementyna powoli dochodziła do siebie. Usiadła bezradnie na kocu i głośno wysmarkała nos.

– Pani Leokadio… – Pan Michał miał bardzo zakłopotaną minę. – Mamy mały problem.

Wychowawczyni pełna najgorszych przeczuć zerknęła w bok, jakby oceniała szansę ucieczki. Czerwone uszy pana Michała i kredowobiała twarz tego sympatycznego Kajtka uświadomiły jej jednak powagę sytuacji. Westchnęła tylko ciężko, jak zwykł to robić każdy nauczyciel przez całe swoje długie, pełne rozterek życie. Pan Michał trzymał w ręku otwarty plecak, w którym obok najnowszej części Thorgala leżały dwie puszki piwa, paczka papierosów, nieotwarta jeszcze na szczęście prezerwatywa i świeżutki numer popularnego czasopisma tylko dla dorosłych.

– Właśnie przechodziłem, kiedy chłopak go otworzył – wyjaśnił zakłopotany wychowawca.

Pani Leokadia wodziła osłupiałym wzrokiem od plecaka do jego zszokowanego właściciela i nie była w stanie wykrztusić jednego sensownego słowa. Pan Michał po raz pierwszy stanął na wysokości zadania i poklepał zdrętwiałego z przerażenia Kajtka po plecach.

– No, chłopie, marnie to widzę. Będziemy musieli zawiadomić rodziców i szkołę. Niewykluczone, że odeślemy cię do domu.

– Rodziców? Szkołę? Tylko nie to – jęknął Kajtek i nie przejmując się dalszym przebiegiem wypadków, zemdlał, osuwając się prosto w ramiona pani Leokadii.

Danka nawet nie była wściekła. Patrzyła w te bezczelnie uśmiechnięte oczy Zygi i stwierdziła, że największą przyjemność sprawiłoby jej wydrapanie ich gołymi rękami. Jeszcze chwila i nic nie będzie w stanie jej przed tym powstrzymać. W tym właśnie momencie Franek przyniósł z jeziora zimną wodę, żeby ocucić Kajtka. I wtedy stało się! Nikt nie wiedział dokładnie, jak do tego doszło. Przez kilka następnych dni omawiano tę kwestię przy każdej możliwej okazji i nie znaleziono rozsądnej przyczyny. Fakty były okrutne. Franek wylał na Kajtka wiaderko wody. I w tym momencie poczuł, że jego kąpielówki bez konkretnej przyczyny zsuwają się, by po chwili spaść beztrosko na mokry jeszcze piasek. Taki oto urokliwy widok czekał na świeżo otwarte oczy Kajtka, który wobec zaistniałej sytuacji na wszelki wypadek postanowił jak najszybciej zemdleć po raz drugi. Niosący się po plaży śmiech z całą pewnością przerwał popołudniową drzemkę żeglarzy, których łódki kiwały się leniwie na horyzoncie. Koszmary, jakie śniły się Frankowi przez pół roku po obejrzeniu Psychozy, były dobranocką w porównaniu z tym, co przeżył przez te kilka minut na piekielnie gorącej plaży w uroczym skądinąd Giżycku. Nawet pani Leokadia nie potrafiła powstrzymać się od uśmiechu, czym zadała mu cios w sam środek ufnego serca. Za każdym razem, kiedy podciągał te przeklęte kąpielówki, zsuwały się znowu, powodując u zgromadzonej już licznie widowni konwulsje śmiechu, które w niektórych przypadkach groziły skrętem kiszek.

Danka nie wiedziała nawet, że można się tak wściec. Obrzuciła rechoczący tłum kolonistów lodowatym spojrzeniem. Zauważyła z tyłu Wandę, która jako jedyna nawet się nie uśmiechnęła, a tylko z niezadowoleniem kręciła głową. Dance przyszło na myśl, że w ogóle nad sobą nie panuje, ale nie zamierzała teraz się tym przejmować. Wpadła w śmiejący się tłum i zasłoniła sobą Franka prawie już nieprzytomnego ze wstydu.

– Co jest?! – krzyknęła. – Śmieszne? A wy za to jesteście żałośni! Z samych siebie się śmiejcie! A pani nie wstyd? – Spojrzała rozwścieczona na wychowawczynię, która od razu spoważniała. Wśród zebranych przeszedł szmer zaniepokojenia. Franek, korzystając z chwili nieuwagi, zawiązał sobie kąpielówki w pasie na supeł, wyciągając przeciętą gumkę. Danka spojrzała na dziurę w majtkach, którą mogły zrobić tylko bardzo ostre nożyczki. Odnalazła w tłumie zadowoloną twarz Zygi i w ułamku sekundy znalazła się tuż przy nim.

– To było naprawdę niezłe. Zatęsknisz za tymi żartami, kiedy zacznę odbierać dług. Zapłacisz mi za każdy z nich z gigantycznym procentem. – Patrzyła mu prosto w oczy. – Nie trzeba było tego robić. To była rozgrywka między tobą a mną. Teraz żarty się skończyły i módl się, żeby zabrakło mi pomysłów, bo zemsta mi się nie znudzi.

*

Zupa szumnie nazwana pomidorową miała podejrzanie brązowy odcień i trudny do określenia smak. Danka przez długą chwilę wpatrywała się nieufnie w swój talerz, jakby bała się, że dwa makaronowe świderki ożyją nagle i wciągną ją do środka. Przy sąsiednim stoliku Maks wybuchnął nagle głośnym, trochę wymuszonym śmiechem. Danka nie zamierzała dać się sprowokować. Spojrzała tylko na prychającą ze złości Klementynę, której wraz z ustąpieniem bólu stopy wrócił apetyt.

– Spokojnie – powiedziała Danka i uśmiechnęła się lekko.

Do stołówki wszedł Franek, co wywołało wśród kolonistów niemałe ożywienie i kilka głośniejszych wybuchów śmiechu. Chłopak włożył ręce do kieszeni i z wysoko podniesioną głową ruszył zdecydowanym krokiem do okienka, jakby miał zażądać od pani kucharki kawioru, szampana i świeżych truskawek. Usiadł koło Klemy z talerzem zupy i bardzo tajemniczą miną.

– Mam – powiedział mimochodem, połykając pierwszą łyżkę pomidorowej.

Danka zerknęła na siedzącą jak zwykle między nimi a bandą Zygi Wandę, która wydawała się całkowicie pochłonięta łowieniem makaronu. Franek mrugnął porozumiewawczo, że zdaje sobie sprawę z zagrożenia i jest na tyle odpowiedzialny, żeby nie paplać, co mu tylko ślina na język przyniesie, kiedy wróg rozwiesza wszędzie swoje wielkie, gumowe uszyska.

– Spokojna głowa. Załatwimy ich. Ty się znasz na takich rzeczach. – Spojrzał na Klementynę, aż przestraszona zamarła z łyżką w połowie drogi. – Napiszesz list miłosny. Tylko żeby był konkretny, jeśli wiesz, co mam na myśli.

Klementyna kiwnęła szybko głową, oglądając się dyskretnie na Wandę, która właśnie podniosła się z pustym talerzem i ruszyła do okienka po drugie danie.

Drzwi stołówki skrzypnęły przeraźliwie i do środka wszedł blady jak ściana Kajtek. Ruszył szybko przez salę do okienka po całkiem już zimne jedzenie. Pani kucharka z siwymi lokami, z którą Kajtek miło pogawędził podczas śniadania, nalała mu zupę z całkiem przyzwoitą porcją tylko trochę rozgotowanego makaronu. Kajtek posłał jej jeden ze swoich najlepszych uśmiechów, od którego natychmiast stopniało jej prawie siedemdziesięcioletnie serce. Ruszył ostrożnie do stolika.

– Pożyczysz jednego ze swoich pornoli? Tylko wybierz coś ekstra, już ty się na tym znasz najlepiej – powiedział Maks i zaśmiał się gardłowo.

Danka ze złości zacisnęła pięści.

– Kaj! – krzyknęła, ale było za późno.

Kajtek minął już stolik Zygi, ale nie zrobiło mu to specjalnej różnicy. Odwrócił się bardzo powoli i podszedł do śmiejącego się Maksa.

– Nie wnikam w szczegóły, skoro lubisz sobie popatrzeć… – zarechotał Maks.

Kajtek uśmiechnął się ozięble.

– Jaką masz fajną bluzę – zaczął. – Pewnie nowa, co?

– Podoba ci się? – Maks pogładził się z zadowoleniem po brzuchu. – Markowa. Kupiłem specjalnie na wyjazd.

– Naprawdę super! – Kajtek wyciągnął rękę, jakby chciał sprawdzić jakość materiału, i wtedy właśnie, jakimś pechowym zbiegiem okoliczności, talerz z zupą zachwiał się niebezpiecznie, żeby po chwili ostatecznie przechylić się w stronę Maksa i z fantazyjnym ślizgiem makaronu od ramienia po dolny ściągacz opróżnić całą swoją zawartość na jego nową bluzę.

– O rany! – krzyknął Kajtek i teatralnie uderzył się ręką w czoło. – Ale ze mnie niezdara! Plamy po pomidorach się nie spiorą! Sól!

Zanim ktokolwiek zdążył zareagować, Kajtek złapał z sąsiedniego stolika solniczkę, odkręcił wieczko i zdecydowanym ruchem wysypał całą zawartość, troskliwie wklepując ją w niektórych miejscach. Obrzucił jeszcze fachowym spojrzeniem powstałą w ten sposób oryginalną aplikację i uspokajająco poklepał zdrętwiałego z przerażenia Maksa po ramieniu.

– Sytuacja opanowana. Dobrze, że byłem w pobliżu, bo inaczej, bracie, krucho by z tobą było. Tylko zupy szkoda. No trudno, jakoś sobie poradzę. – Ścisnął mu lekko ramię na znak, że pogodził się ze stratą i nie ma żalu. – Zostaw do wyschnięcia – wtrącił troskliwie, uśmiechnął się jeszcze do uważnie obserwującego go Zygi. – Smacznego – powiedział uprzejmie i odszedł spokojnym krokiem do stolika, gdzie czekali na niego przyjaciele.

Pięćdziesiąt supełków na swetrze

Pan Wawrzyniec Niedopytalski w młodości z pewnością złamał niejedno kobiece serce. Wszedł do stołówki, kiedy młodzież kończyła już posiłek, i zburzył błogi spokój ducha pani Leokadii.

Kończyła właśnie pić zbyt słabą, jak na jej gust, herbatę i próbowała wymyślić najgorszą z możliwych kar dla tego niesfornego Kajtka. Przecież nie odeśle dzieciaka do domu. Na pierwszy rzut jej pedagogicznego oka widać było, że to dobry chłopak. W swojej dwudziestoletniej karierze nauczyciela widziała ostatecznie gorsze rzeczy niż podrzucenie śmierdzącego towaru. Oczywiście nie dała po sobie poznać, że wie. Po serii podchwytliwych pytań była pewna, że chłopak nie jest zagorzałym czytelnikiem prasy dla dorosłych, zna co prawda kilka reklam prezerwatyw, ale jej kobieca intuicja podpowiadała, że nawet nie całował się jeszcze z dziewczyną i, biedaczysko, nie umiałby wypalić jednego papierosa. Chłopak był czysty, ale ewidentnie kogoś krył. Pani Leokadia też ostatecznie miała swój honor i nie zamierzała zmuszać go szantażem do obciążających zeznań. Pokiwała więc tylko głową, udając, że jest bardzo zła, i obiecała po obiedzie podjąć decyzję w sprawie jego skandalicznego zachowania. No i proszę, sytuacja wyjaśniła się szybciej, niż się tego spodziewała. Tylko ktoś tak naiwny i niedoświadczony jak ten wymoczek pan Michał mógł uwierzyć w przypadkowe potknięcie i wylanie zupy na kolegę. Sprawa powoli nabierała rumieńców. Wystarczyło czekać i dyskretnie trzymać rękę na pulsie. Tymczasem, choćby po to, żeby się nie zdemaskować, musiała wymyślić karę współmierną do przewinienia.

Właśnie przyszedł jej do głowy pewien przebiegły pomysł, kiedy drzwi sali otworzyły się z hukiem i stanął w nich ten przystojny mężczyzna z zaczesanymi na bok szpakowatymi włosami, starannie przystrzyżonym wąsem i spojrzeniem, od którego serce pani Leokadii natychmiast zaczęło trzepotać. Podszedł do niej krokiem wojskowego, ucałował podaną dłoń, patrząc cały czas w oczy, co do tej pory widziała tylko na filmach, i oznajmił, że jest kierownikiem goszczącego ich ośrodka.

Pani Leokadia zarumieniona jak jabłko w cieście uciszyła rozgadaną młodzież i oddała głos panu Wawrzyńcowi.

– Droga młodzieży – zaczął, składając przed sobą ręce jak do modlitwy. – Witam was w naszych skromnych progach. Zanim omówię kilka zasad bezpiecznego, jak to mówią, korzystania z naszego ośrodka, chciałbym was zaprosić na specjalną powitalną dyskotekę, jak to mówią, zapoznawczą.

Po sali przeszedł szum radości. Pan Wawrzyniec podkręcił z zadowoleniem wąsa i niewzruszony ciągnął dalej:

– Zabawa rozpocznie się o dziewiętnastej i będzie trwała aż do dwudziestej drugiej, kiedy zacznie się, jak to mówią, cisza nocna. Życzę wam przyjemnego wieczoru. Teraz mogę przejść do omówienia kilku, jak to mówią, podstawowych zasad bezpieczeństwa, obowiązujących na terenie naszego ośrodka.

– No dobra. To już niczego ciekawego się nie dowiemy. – Zyga podrapał się znudzony po głowie. Obok czerwony ze złości Maks próbował przywrócić swojej nowej, markowej bluzie dawną świetność.

Nagle ktoś parsknął długo powstrzymywanym śmiechem. Maks czujnie podniósł głowę i szybko znalazł winowajcę.

– Na twoim miejscu trzymałbym buzię na kłódkę – rzucił do ciągle uśmiechniętej Wandy. – Nie zadzieraj tak wysoko nosa, bo ci go rozkwaszę.

Wanda zdziwiona podniosła brwi.

– No tak… – Kiwnęła głową. – Każdy mięczak dobiera sobie przeciwnika na miarę swoich możliwości.

Chłopak już chciał ruszyć w jej kierunku.

– Maks! – Zyga powstrzymał go, tracąc powoli cierpliwość. – Zostaw ją. Może nam się jeszcze przydać – dokończył cicho i zdjął rękę Marity za swojego ramienia. – Dałeś się podpuścić, to teraz masz nauczkę. Mam kilka pomysłów, jak nauczyć te dzieciaki pokory. – Spojrzał prosto w obserwujące go oczy Wandy. – Omówimy je później, bez zbędnych świadków – dokończył, nie spuszczając z niej wzroku.

Danka westchnęła ciężko i zamyśliła się. Przynajmniej jedno się wyjaśniło. Wanda weszła do ekipy Zygi. Kiedy wróciła z lasu, stali razem na parkingu. Długo gadali o czymś na plaży. Pewnie szlifowali plan ataku. Teraz znowu coś knują i nawet się z tym nie kryją! Sprawa jest oczywista. Szkoda tej Wandy. Już nawet trochę ją polubiła. Dobrze przynajmniej, że w porę się zorientowała. Muszą mieć ją teraz na oku.

– Wspaniałe! – Kajtek aż zatarł ręce z radości. – Danka! – Szturchnął ją w ramię. – Co o tym myślisz?

Danka spojrzała na nich zamyślona.

– No, ten numer z listem! Moim zdaniem to majstersztyk. Genialny w swej prostocie. Będziemy gotowi na jutro.

Danka pokręciła głową.

– Poczekamy z tym. Warto mieć takiego asa w rękawie. Nigdy nie wiadomo, kiedy może się przydać.

Kajtek zmrużył oczy i zastanawiał się nad czymś przez chwilę.

– Kaj, masz dyktafon? – spytała Danka szeptem, udając, że słucha wygłaszanego właśnie przez kierownika regulaminu korzystania z jeziora.

Chłopak tylko kiwnął głową.

– Świetnie. Z igłą i nitką nie będzie problemu.

– Tylko skąd weźmiemy proszki nasenne? – Franek podrapał się zmartwiony po głowie.

– Pożyczę od pani Walerii – oznajmił Kajtek.

Wszyscy spojrzeli na niego zaskoczeni.

– No, co tak patrzycie? Poznaliśmy się, jak wydawała mi śniadanie. Bardzo sympatyczna starsza pani. Na pewno ma wszystkie prawnie dozwolone narkotyki. Zostawcie to mnie.

– To brakuje nam jeszcze tylko lakieru do paznokci. – Danka rozejrzała się ostrożnie, sprawdzając, czy nikt ich nie podsłuchuje.

– Mam pewien pomysł – zaczęła Klementyna. – Myślę, że dziś po południu będę go miała, ale co z lepem na muchy, atramentem i pończochami?

Danka zastanawiała się przez chwilę.

– Z tym nie będzie problemu. Najgorsze, że potrzebujemy strzykawki i igły.

– Eee tam! – Kajtek wyciągnął wygodnie nogi i machnął lekceważąco ręką. – Zostaw to mnie. – Wzruszył ramionami i posłał najpiękniejszy ze swoich uśmiechów przedstawianej właśnie przez kierownika wykwalifikowanej pielęgniarce, pani Bernadecie Kijance.

Danka przytaknęła zadowolona.

– No, to jesteśmy gotowi – mruknęła i zerknęła zaniepokojona w stronę stolika, przy którym ziewała z nudów ekipa Zygi.

*

Wanda była zła, zmęczona i strasznie bolała ją głowa. Ostatnia rzecz, na jaką miała ochotę, to wieczorne pląsy przy jakiejś rąbance ze starego magnetofonu. Pani Leokadia zapowiedziała, że obecność na dyskotece jest absolutnie obowiązkowa. No, to się jeszcze zobaczy. Nawet nie było gdzie się zdrzemnąć, bo w pokoju dziewczyny kręciły loki i rzęsy. Wanda była wściekła. Tylko osoba kompletnie bez wyczucia i intuicji mogła zamknąć w jednym pięciometrowym pokoju właśnie je cztery. A teraz wszystko jeszcze bardziej się skomplikuje.

Energicznie pociągnęła za klamkę i weszła. Stanęła jak wryta na środku pokoju. Poczuła, że żołądek odmawia jej posłuszeństwa.

– Co tak śmierdzi?! – krzyknęła z odrazą.

– Marita – odpowiedziała Danka znad książki.

Elegantka niewzruszenie siedziała przy stole szczelnie zastawionym kolorowymi buteleczkami, flakonikami, pędzelkami i lusterkami.

– Nie bądź bezczelna – rzuciła obrażona w stronę łóżka, na którym leżała Danka. – Może to mój lakier do włosów ma taki intensywny zapach? – Spojrzała na Wandę. – Musiałam dziś przed śniadaniem poprawić fryzurę.

Zaintrygowana Klementyna usiadła na wolnym krześle przy stole.

– Codziennie rano używasz tych wszystkich kosmetyków? – spytała z niedowierzaniem.

Marita spojrzała na nią pobłażliwie.

– Jeśli chcesz porządnie wyglądać, musisz włożyć w to trochę pracy. O urodę trzeba dbać.

– Bzdura – prychnęła Danka ze swojego łóżka pod oknem. – Tak mówią tylko zakompleksione brzydule.

– Wiesz to z własnego doświadczenia?

Danka tylko przewróciła oczami i skupiła się na czytaniu książki. Marita w odpowiedzi zaprezentowała jedną ze swoich najbardziej zdegustowanych min i przystąpiła do robienia makijażu.

– Najpierw – tłumaczyła Klementynie tonem fachowca – nakładam podkład. A właśnie, słyszałyście o tej dziewczynie z domu dziecka?

Wycisnęła z małej tubki brązowy, gęsty płyn i sprawnym ruchem rozsmarowała go po twarzy, mimochodem mierząc koleżanki uważnym spojrzeniem. Wanda lekko drgnęła na swoim łóżku. Danka odłożyła książkę. Klema wzruszyła tylko ramionami, oglądając walające się po stole kolorowe tubki.

– Skąd wiesz, że to dziewczyna? – spytała Danka, obserwując spacerującą po parapecie muchę.

– Teraz puder. – Marita machnęła błyskawicznie długim pędzelkiem po policzkach i nosie. – Wystarczy popytać tu i ówdzie. Podobno była już w kilku rodzinach zastępczych i nikt jej nie chciał. Teraz kredki do oczu. – W lusterku powiększającym zamrugała gigantyczna powieka. – Muszę się dowiedzieć, kto to jest! Uważam, że nie powinna być na jednym turnusie z normalnymi ludźmi. Czy nie ma dla takich jakichś specjalnych wyjazdów? Cienie do powiek – wyjaśniła zafascynowanej Klemie. – Najpierw ciemniejszy odcień, potem jaśniejszy aż po same brwi. – Trójkolorowa tęcza mieniła się już na skórze. – Wanda, może ty coś wiesz na ten temat? – Marita łypnęła na nią umalowanym okiem.

Wanda doliczyła się już pięćdziesięciu supełków na swoim swetrze.

– Na jaki temat? – spytała spokojnie, próbując opanować drżenie powieki.

– No, o tej sierocie. Ty tylko chodzisz, obserwujesz, z nikim nie gadasz. Może coś zauważyłaś? Taką to się od razu rozpoznaje. – Marita przerwała malowanie i spojrzała na nią zdziwiona.

– A niby po czym? – Danka usiadła na łóżku.

– No jak to? Przecież bidulem czuć na odległość. Przestraszone toto takie, zabiedzone, w ciuchach ze śmietnika, żeby tylko jakiejś choroby nam nie przywlokła. Kto się w ogóle zgodził, żeby taką wpuścić między ludzi?! – Wzruszyła ramionami i spojrzała na Klemę. – Teraz tusz do rzęs. Trzy pociągnięcia pogrubiającym, a na koniec jeszcze jedno, żeby podkręcić rzęsy. Chyba porozmawiam z naszą wychowawczynią, niech nam powie, kto to taki. Ostatecznie mamy prawo wiedzieć!

– Przecież nie zarazisz się sierocińcem! – prychnęła Danka zdenerwowana. – To jest zwykła dziewczyna, taka jak ja czy ty.

Marita spojrzała na nią obrażona. Wanda zerknęła przez okno, głośno wciągając powietrze.

– O, wypraszam sobie! Mnie do niej nie porównuj. Włos mi się jeży na głowie na samą myśl, że takie dziwadło jest w tym samym ośrodku. A jak pomyślę, że mogłabym z nią być w pokoju, to ciarki mi przechodzą po plecach. Nie zasnęłabym z taką pod jednym dachem. No i trzeba by chyba wszystko zdezynfekować. Okropność! – Marita uśmiechnęła się do swojego odbicia w lustrze.

Klementyna patrzyła jak zahipnotyzowana, próbując zapamiętać kolejność używanych kosmetyków. Wanda obserwowała spacerującego po poręczy balkonu ptaka. Siedziała wygodnie, oparta o ścianę, z rękami splecionymi na kolanach. Tylko po uparcie drżącej lewej powiece można było odgadnąć, jak bardzo była zdenerwowana.

– O! Masz czerwony lakier! – zainteresowała się Klementyna.

– A co? Chcesz pożyczyć? – spytała Marita, przeglądając się uważnie w lusterku.

– Nigdy nie wiadomo. – Klementyna obejrzała małą, szklaną buteleczkę z gęstą mazią.

– Świetnie! – Marita odstawiła lusterko na stół. – Teraz trochę różu na policzki. O, tak. Od razu lepiej. Ja w każdym razie nie odpuszczę, dopóki nie dowiem się, kto to jest. – Starannie obrysowała w lusterku kontury ust. – Na koniec szminka i błyszczyk. Prawie gotowe.

– Prawie? – Klementyna patrzyła na nią zdziwiona.

Marita spojrzała w lusterko. Zmrużyła oczy, posłała uwodzicielskiego całusa swojemu odbiciu i zajęła się włosami. Długimi paznokciami zmierzwiła je i umiejętnie natapirowała grzebieniem.

– Najbardziej ze wszystkiego boję się chorób. A wy? – Przerwała szybkie ruchy grzebieniem i spojrzała uważnie na dziewczyny.

W pokoju zapanowała nagle ciężka, nieufna cisza.

– No, dajcie spokój! – Uśmiechnęła się zaskoczona. – Przecież pierwsza wam powiedziałam. Pogadać chyba możemy, nie? Jak to między babami…

Wanda spojrzała na nią hardo.

– Ja najbardziej boję się ludzkiej głupoty.

Marita zmarszczyła brwi, próbując zrozumieć, ale szybko dała sobie spokój i obróciła się do Klementyny.

– Czy ja wiem? Chyba tego, że mi kiedyś dziadka zabraknie.

Danka leżała na plecach, patrząc w sufit. Po chwili milczenia odwróciła głowę i zobaczyła trzy wlepione w siebie pary oczu.

– No niech wam będzie. Najbardziej nie znoszę pająków. – Wzruszyła ramionami.

Marita uśmiechnęła się i delikatnie przejechała grzebieniem po sterczącej szopie. Mocno wstrząsnęła dużą butelkę z lakierem do włosów. W pokoju zrobiło się nagle biało od perfumowanej rosy. Wanda otworzyła szerzej okno, a Danka schowała głowę pod poduszkę. Marita wyjęła z torby małą buteleczkę perfum. Spryskała sobie dekolt i szyję. Poprawiła krótką czerwoną spódnicę, przejrzała się w dużym lustrze wiszącym na drzwiach szafy. Zsunęła wszystkie kosmetyki do dużej torebki, którą wrzuciła do swojego plecaka.

– Nie idziecie na dyskotekę? – spytała zdziwiona, a gdy nie doczekała się odpowiedzi, wzruszyła ramionami, włożyła fioletowe lakierki i stukając obcasami, wyszła z pokoju.

Najbardziej ryzykowne pięć minut w życiu

Wanda ruszyła prawie biegiem przez las, mijając kolejne pawilony pełne wczasowiczów. Musiała się uspokoić i zebrać myśli. Nigdy jeszcze nie czuła się tak bezradna jak podczas tej bezsensownej rozmowy z dziewczynami. Gdyby Marita dowiedziała się o niej całej prawdy, nie miałaby żadnych szans. Wanda znała zbyt dużo takich historii, żeby się łudzić.

Większość zwróciłaby się przeciwko niej, a nieliczni zamęczaliby ją swoją litością. Nikt nie może się dowiedzieć, że jest z domu dziecka. W przeciwnym razie będzie musiała stąd uciec, a jeśli to zrobi, złamie zasady pobytu u rodziny zastępczej i nie będzie mogła wrócić do ciotki i wujka. Nagle bardzo za nimi zatęskniła. Jeśli na czymś naprawdę jej zależało, to chyba właśnie na tym, żeby u nich zostać. Musi się schować w jakimś bezpiecznym miejscu, gdzie będzie poza podejrzeniem. Danka dziś zbyt uważnie ją obserwowała. Może już się czegoś domyśliła. Marita jest uparta i nie spocznie, póki nie dopnie swego. No jasne! To wręcz idealne rozwiązanie. Będzie całkowicie bezpieczna i jakoś dotrwa do końca turnusu. Pani Cecylia zawsze powtarzała: „Chcesz coś dobrze schować, zostaw to na wierzchu”. Musi jak najszybciej pogadać z Zygą.

W stołówce było duszno i ciemno. Wyniesiono stoły, a pod ścianami ustawiono równo rząd krzeseł dla zmęczonych tancerzy. Kolorowe światła strzelały nieoczekiwanie, oświetlając na ułamek sekundy kiwające się w takt muzyki pary. Pani Leokadia czuwała przy wejściu nad regulaminowym przebiegiem imprezy. Poprawiała nerwowo czerwoną różę, którą przypięła sobie na falującym z emocji biuście, licząc nieśmiało na niezapowiedzianą inspekcję kierownika Niedopytalskiego.

– Danusiu – zatrzymała wchodzącą dziewczynę – dlaczego nie włożyłaś jakiejś ładnej sukienki? Ciągle te dżinsy i dżinsy. Żaden chłopiec nie będzie chciał z tobą zatańczyć.

– Właśnie taką mam nadzieję, proszę pani. – Danka uśmiechnęła się, zaciskając zęby.

Weszła na salę z rękami w kieszeniach i rozejrzała się ostrożnie. Sytuacja była opanowana. Marita robiła maślane oczy do pana Michała. Kajtek pilnował Zygi, a Franek Maksa. Tylko gdzie się podziała Wanda? Wyszła z pokoju zaraz po Maricie. Już dawno powinna tu być. Chyba że nie zamierzała iść na dyskotekę albo przypomniała sobie o czymś i wróciła do pokoju. Danka poczuła, że robi jej się sucho w gardle. Już za późno, żeby ostrzec Klementynę! Jeśli Wanda ją nakryje, cały plan diabli wezmą. Musi sprawdzić, co się tam dzieje. Wyjdzie teraz spokojnie i, nie wzbudzając niczyich podejrzeń, pójdzie do ich pokoju. Ręce w kieszeniach. Dobrze. Wolno, niedbale. Jeszcze chwila. Zacznie biec dopiero za rogiem. Kiedy wyszła z sali, przeskoczyła dwa schodki i powstrzymując się, dotarła powoli do rogu budynku. Nikt jej nie zatrzymał. Chłopcy nawet nie zauważyli, że coś idzie nie tak. A teraz biegiem. Ruszyła szybko zza zakrętu i zanim zdążyła porządnie się rozpędzić, ktoś, równie mocno spóźniony, wpadł prosto na nią, nabijając jej guza na czole.

– Wanda! – krzyknęła zdziwiona.

– A kogo się spodziewałaś? – Wanda rozcierała sobie stłuczone czoło. – Gdzie tak pędzisz?

O, do diabła! Danka zaniemówiła. Dokąd ona może się tak spieszyć? Jedno fałszywe słowo i ta prawa rąsia Zygi nabierze podejrzeń.

– A co to? Zyga zarezerwował dla ciebie pierwszy taniec, że tak lecisz na złamanie karku? – zaatakowała zamiast odpowiedzieć. Ten blef był jej jedyną szansą.

Wanda zdziwiona patrzyła na nią przez chwilę, jakby się przesłyszała. Uśmiechnęła się zagadkowo, poklepała uspokajająco po ramieniu i odeszła wolno w stronę stołówki.

Danka patrzyła, jak odchodzi, i po raz kolejny pożałowała, że ma ją przeciwko sobie. Wiedziała tylko, że jeśli Wanda będzie potrzebowała pomocy, nie będzie umiała jej odmówić, nawet za cenę przegranego zakładu. Otrząsnęła się z natrętnych myśli i rozejrzała wokół, nie wiedząc, co robić. Musi odczekać jakiś czas, żeby Wanda nie nabrała podejrzeń. Trudno, będzie szpiegować z ukrycia. Czego się nie robi dla dobra sprawy?

Podeszła pod otwarte okno stołówki i wspięła się na leżące pod ścianą deski. Zajrzała do środka. Na sali pojawiło się więcej tańczących par. Świetnie. Franek z tym swoim nieprzytomnym wyrazem twarzy podsłuchiwał rozmowę Marity z panem Michałem. Kajtek nie spuszczał wzroku z Maksa. Wanda znowu knuła coś z Zygą przy sąsiednim oknie. Danka zawahała się tylko przez krótką chwilę. Podeszła cicho pod okno i próbowała wyłowić strzępy ich rozmowy.

– …więc to nadal aktualne? – spytała Wanda.

– Jasne. – Zyga wychylił się przez okno. Szpieg kucnął w krzakach dzikiej róży i przytulił się do ściany. – Będę miał dla ciebie od razu małą robotę… nic trudnego.

Danka podniosła się, bo muzyka zagłuszała ich głosy.

– …ma do ciebie chyba zaufanie – tłumaczył Zyga – …jeśli tylko umiejętnie to wykorzystasz…

Dance ścierpła skóra na plecach. Nie słyszała odpowiedzi Wandy, ale Zyga zaśmiał się głośno.

– No to załatwione. Co za parszywy sok nam tu dają do picia. Czas poszukać czegoś mocniejszego – stwierdził i niewiele myśląc, wylał całą szklankę bananowego nektaru za okno, prosto na głowę zdrętwiałej z przerażenia Danki.

*

Frankowi z emocji uszy płonęły żywym ogniem na samą myśl o numerze z listem. Siedział już dobre pół godziny na krześle, udając, że przysypia, i pilnie słuchał rozmowy między Maritą a panem Michałem. Trzeba przyznać, że dziewczyna znała się na rzeczy. Trzepotaniem rzęs robiła taki wiatr, że Franek zaczął obawiać się przeziębienia. A pan Michał wił się jak węgorz i coraz rozpaczliwiej szukał wybawienia. Franek uśmiechnął się do swoich bardzo nieprzyjemnych myśli. Rozejrzał się dyskretnie po sali. Wszystko szło zgodnie z planem. Zobaczył wchodzącą Dankę. Niedobrze. Była jakaś zdenerwowana i potargana. Coś musiało się stać. Gdzie Klementyna? Już powinna tu być. Pani Leokadia zatrzymała Dankę i prześwietlała ją tymi swoimi małymi oczkami, pokazując czarne plamy na spodniach i pozlepiane włosy. Kajtek był zajęty Maksem. Ech, co wy byście wszyscy zrobili bez swojego Franciszka, co?

Chłopak wstał niemrawo. Przeciągnął się. Ziewnął. Przeczesał rękami włosy i ruszył niedbale w stronę wejścia, gdzie Danka wdawała się w coraz bardziej zawiłą dyskusję z wychowawczynią.

– Przepraszam, że przeszkadzam – zaczął Franek. – Danusiu, czy mógłbym cię prosić do tańca?

Nauczycielka patrzyła na niego przez chwilę, jakby czekała, że wybuchnie gromkim śmiechem. Franek wziął zdecydowanie za rękę swoją partnerkę i z dumą poprowadził ją między przytulone pary, kiwające się w takt niemiłosiernie wolnej melodii.

– Ciekawą masz fryzurę – powiedział Franek przez zęby z przyklejonym do twarzy uśmiechem.

– To nie jest najlepszy moment na komplementy.

– Właśnie weszła Klementyna. Nie oglądaj się – wyszeptał Franek w jej włosy.

– Nareszcie. – Danka odetchnęła. – Załatwiłeś Maksa?

– Jeszcze za wcześnie. Dam mu pół godziny. Wiesz, że twoje włosy pachną bananem?

– Próbujesz mnie poderwać czy co? – żachnęła się Danka.

Franek zignorował pytanie.

– Wychowawczyni wyszła. Chłopcy wyciągają przemycone piwo – powiedział cicho.

– No, to do roboty! – Danka zatrzymała się równo z ostatnim taktem piosenki. Rozeszli się w dwa przeciwległe końce sali.

Zabawa potoczyła się zgodnie z utartym scenariuszem. Z głośników krzyknęła szybka muzyka. Parkiet momentalnie zapełnił się skaczącymi ludźmi. Danka w całym tym zamieszaniu odszukała Klementynę.

– W porządku? – spytała krótko.

Dziewczyna tylko kiwnęła głową.

– Co ci się stało z włosami? – spytała zaciekawiona.

– Zmieniam image. Pozbyłaś się strzykawki?

– Wyrzuciłam do śmietnika na dziedzińcu. Lakier mam przygotowany. Uwaga, Maks! – syknęła i odeszła w stronę stolika z napojami.

– Co tam, maleńka? – zaczął Maks, podchodząc blisko do Danki. – Jeszcze się na mnie boczysz?

Danka wiedziała, że to podstęp. Jego zaczepki to tylko przykrywka do jakiegoś większego numeru. Nawet dobrze się składało, bo miała pretekst, żeby go przez chwilę zająć. To ułatwi Frankowi załatwienie sprawy.

– Wcale się na ciebie nie boczyłam. – Uśmiechnęła się, jak mogła najładniej, przygładzając ręką zasychającą bananową skorupę na głowie.

– Powiem ci w zaufaniu, że jesteś najładniejszą dziewczyną na kolonii. – Maks przysunął się bliżej, ośmielony jej uśmiechem.

– Daj spokój. Mówisz tak, tylko żeby mnie zawstydzić. – Danka mało nie udławiła się śmiechem.

– Ależ skąd! – Maks uderzył się w piersi, aż zadudniło. – Wszystkie tu to straszne kaszaloty, a ty masz klasę i niesamowite nogi!

Danka musiała mu przyznać, że był naprawdę dobry. Poszukała więc spojrzeniem Franka i dała mu znak, żeby się pospieszył, bo Maks przysunął się właśnie zdecydowanie za blisko niej i istniało duże prawdopodobieństwo, że zaraz dostanie w zęby.

– Co pijesz? – spytała Danka, pozwalając mu objąć się w pasie. – Dasz łyka?

Maks oddał jej bez słowa papierowy kubeczek. To było bardzo nierozsądne. Spojrzała mu głęboko w oczy i wypiła duży łyk. Bezalkoholowa impreza! Dobre sobie!

– Wiesz, że jak się po kimś pije, to można poznać myśli tej osoby? – wyszeptała mu do ucha i opuściła rękę z kubkiem. Franek potrzebował ułamka sekundy. Czekał za plecami Danki. Jeden błyskawiczny ruch, którego nikt nie był w stanie zarejestrować. Piwo lekko zabuzowało. Gotowe.

– Zatańczymy? – zapytał Maks.

– A co z tym? – Danka podniosła kubeczek.

– Tutaj to deficytowy towar. Nie może się zmarnować. – Uśmiechnął się i wypił do dna.

Danka mogła teraz zaryzykować jeden taniec. Wiedziała, że nie potrwa długo. W ostatniej chwili zobaczyła jeszcze przez otwarte drzwi, jak z toalety męskiej wychodzi chwiejnym krokiem Zyga, a za nim dyskretnie wyślizguje się Kajtek, chowając coś pospiesznie do kieszeni koszuli. Wszystko szło zgodnie z planem.

*

Telefon w ręku śpiącej Klementyny wibrował już dobrą minutę. W końcu Danka zdecydowała się interweniować. Wyślizgnęła się spod kołdry i podeszła do łóżka dziewczyny. Wyłączyła komórkę. Potrząsnęła śpiącą koleżanką i na wszelki wypadek zasłoniła jej usta ręką. Była czwarta. Marita i Wanda spały, równo oddychając. Nie mogły pozwolić sobie na żadną wpadkę. Nie teraz, kiedy wszystko było gotowe. Klementyna otworzyła nieprzytomnie oczy. Spojrzała na Dankę i szybko wyskoczyła z łóżka. Bez słowa założyła sweter i tenisówki. Wyszła, bezszelestnie zamykając za sobą drzwi.

Pokój chłopców był na końcu korytarza. Klementyna przebiegła go w ułamku sekundy. Stanęła przed drzwiami. Wyrównała oddech i wolno nacisnęła klamkę. Kiedy wsunęła się do środka przez szparę w drzwiach, Franek i Kajtek kończyli już swoją robotę. Rzuciła okiem na śpiącego snem sprawiedliwego Zygę i uśmiechnęła się na myśl o nadchodzącym poranku.

Kajtek dał jej znak. Kiwnęła głową. Wyjęła z kieszeni swetra buteleczkę z czerwonym lakierem do paznokci. Nagle skrzypnęły drzwi sąsiedniego pokoju. Klementyna zamarła. To mógł być pan Michał. Błyskawicznie owinęła Maksa kołdrą. Kajtek i Franek wskoczyli zaś do łóżka. Drzwi pokoju otworzyły się szybciej, niż się tego spodziewała. Światło z korytarza oświetliło fragment pokoju. Jedyna kryjówka, jaka wchodziła jeszcze w grę, to szpara między łóżkiem Maksa a podłogą. Klementyna wcisnęła się w nią dosłownie w ostatniej sekundzie, obiecując sobie solennie, że od jutra kończy z batonami. Pan Michał omiótł kontrolnym spojrzeniem pokój. Przyjrzał się uważniej pochrapującemu beztrosko Maksowi. Dziewczyna wstrzymała oddech. W końcu, kiedy wychowawca upewnił się, że w pokoju nie dzieje się nic niepokojącego, wyszedł, dokładnie zamykając za sobą drzwi. Klema odetchnęła głośno i wygramoliła się ze zbyt wąskiej szczeliny. Buteleczkę z lakierem nadal ściskała w ręku. Szybko odkręciła wieczko i zabrała się do pracy. Potrzebowała pięciu minut. Dała chłopcom znak. Franek wyjrzał ostrożnie na korytarz. Droga wolna. Maks był dużo cięższy, niż się tego spodziewali. Wyjście z budynku zajęło im prawie dziesięć najbardziej ryzykownych minut w ich życiu. Przed stołówką czekała Danka. Na resztę potrzebowali nie więcej niż pięć minut.

– Co z głośnikami? – zapytał Kajtek.

– Są jeszcze w stołówce. Przed śniadaniem ich na pewno nie wyniosą.

Kiwnęli głowami i nie oglądając się za siebie, szybkim krokiem ruszyli do pawilonu.

Pomalowane na czerwono wszystkie dwadzieścia paznokci

Zyga obudził się z potwornym bólem głowy. Usiadł na łóżku i rozejrzał się nieprzytomnie po pokoju. Maksa już nie było. Franek właśnie zakładał sandały.

– Gdzie Maks? – spytał Zyga zachrypniętym głosem.

– A skąd mam wiedzieć? Pewnie na śniadaniu. Nieźle wczoraj zabalowaliście. O mały włos wychowawczyni zorientowałaby się, co naprawdę macie w tych swoich kubeczkach po sokach.

– A co? – zdenerwował się Zyga. – Może jej usłużnie szepnąłeś słówko, co?

Franek pokiwał tylko z politowaniem głową.

– Czy ja się nazywam Zyga? – Uśmiechnął się i wyszedł z pokoju.

Pyskaty gówniarz! Jeszcze dostanie za swoje. No nic. Trzeba iść na śniadanie, zanim wychowawczyni zacznie coś podejrzewać. Już miał powlec się do łazienki, kiedy usłyszał pukanie w szybę. Na zewnątrz stała Wanda z bardzo dziwną miną. Jakby nie mogła się zdecydować, czy ma się śmiać, czy płakać.

– Co jest? – spytał krótko, otwierając okno.

– Lepiej się pospiesz. Maks ma chyba jakiś problem. – Uśmiechnęła się zagadkowo.

– A gdzie on jest? – zaniepokoił się.

– Hm… jak by to powiedzieć… na ławce przed stołówką, ale jeszcze śpi.

– Co?! Kto jeszcze go widział?

– Wszyscy. – Wanda wzruszyła ramionami. – Cały ośrodek pęka ze śmiechu.

Nie wytrzymała i roześmiała się, co wprawiło Zygę w prawdziwą histerię. Włożył dżinsy, klapki, wczorajszą koszulkę i wybiegł z pokoju, nie zaprzątając sobie głowy myciem zębów.

Przed stołówką zebrał się już potężny tłum. Gromki śmiech odbijał się echem po całym ośrodku. Zyga pędził pełen najgorszych przeczuć, które i tak okazały się zbyt łagodne w porównaniu z rzeczywistością. Kiedy przedarł się przez tłumek gapiów, zrozumiał, że nie można lekceważyć nawet najbardziej niepozornego przeciwnika. Szprycha jednak pokazała pazury. Zyga musiał jej przyznać, że zrobiła to perfekcyjnie.

Maks przewracał się właśnie na drugi bok, kiedy obudził go śmiech zgromadzonych ludzi. Omiótł ich przestraszonym wzrokiem. Podrapał się po brzuchu i stwierdził szczerze zdziwiony, że ma na sobie czerwony biustonosz z koronką. Nieopatrznie zerknął niżej i zbladł. Uszczypnął się w nadziei, że to jeden z tych głupich snów. Niestety, atłasowe różowe majtki z wymownym napisem „Kiss me” nadal tkwiły na swoim miejscu. Widownia pokładała się ze śmiechu. Maks chciał sprawdzić, czy chociaż z głową wszystko jest w jako takim porządku, i odkrył na ustach fioletową szminkę. Rozglądał się bezradnie, szukając wyjaśnienia wśród śmiejących się ludzi, i wtedy zobaczył coś, co odebrało mu resztki nadziei. To już nawet nie kwestia samonośnych pończoch, które znalazł na swoich nogach. Było coś o wiele gorszego, co mogło złamać nawet największego twardziela. Pomalowane na czerwono wszystkie dwadzieścia paznokci! Właśnie nadeszła pani Leokadia, kiedy Maks dokonał tego najboleśniejszego odkrycia. Jakiś życzliwy obserwator uchwycił ten jedyny w swoim rodzaju widok na kilku klatkach filmu. Maks wstał, pogroził pięścią jakiemuś niewidzialnemu wrogowi i ruszył do pokoju, poprawiając co chwila bardzo niewygodne majtki.

Zyga splunął. Włożył ręce do kieszeni i szybkim krokiem wszedł do budynku. W drzwiach natknął się na Szprychę.

– Widzę, że się rozkręcasz – zagaił. – Pożałujesz tego.

– Już żałuję – patrzyła na niego lodowatym wzrokiem – że toleruję twoje gadki, jeszcze trudniejsze do zniesienia, od kiedy nie myjesz zębów.

Zyga uśmiechnął się nieprzyjemnie i wszedł do sali, gdzie w kącie stały jeszcze głośniki z wczorajszej dyskoteki.

*

Marita jakoś dziwnie się czuła. Siedziała przy stoliku, gryząc bez apetytu kanapkę z serem. Zyga był wściekły, choć nie dawał tego po sobie poznać. Maks, który pojawił się na śniadaniu z półgodzinnym opóźnieniem i z nadal pomalowanymi paznokciami, siedział markotny, zgrzytając zębami na zaczepki grupy starszych chłopców. Marita wypiła łyk zimnej herbaty i poczuła, że swędzi ją cała twarz. Dziś trochę za późno wstała i nie zrobiła sobie tak starannego makijażu jak zawsze, ale przecież wszystko było w porządku. Może za długo wczoraj leżała na słońcu? Podniosła się po dolewkę herbaty, kiedy zderzyła się z wracającą od okienka panią Leokadią.

– Matko przenajświętsza, co to za diabeł?! – przerażona wychowawczyni krzyknęła na całą stołówkę, budząc powszechne zainteresowanie.

Marita zdrętwiała. Miała dziwne przeczucie, że ten diabeł w jakiś pokrętny sposób był z nią związany. Nie musiała czekać długo na wyjaśnienie.

– Dziewczyno! Co się stało z twoją twarzą?! – Wychowawczyni załamała ręce.

Marita bała się sprawdzić. Bądź co bądź, była to najcenniejsza rzecz, jaką posiadała. Niechcący tylko zerknęła w szybę, a to, co zobaczyła, ścisnęło jej gardło, żeby po chwili wypuścić z niego mrożący krew w żyłach krzyk przerażenia.

Cokolwiek Marita nałożyła sobie dzisiaj rano na twarz, nie były to kosmetyki. Z niewiadomych przyczyn tusz został zastąpiony przez atrament, puder przez mąkę z odrobiną startej cegły, podkład przez maź o nieznanym bliżej pochodzeniu, a brązowa kredka do oczu przez flamaster. Pod wpływem ciepła wszystko, oprócz wodoodpornego flamastra, po prostu spłynęło z twarzy, pozostawiając całkiem oryginalną kompozycję smug. Kiedy załamana dziewczyna złapała się za głowę, stwierdziła bliska już całkowitej histerii, że ręce przykleiły jej się do włosów. Użyty rano lakier okazał się lepem na muchy w aerozolu, dzięki któremu powstała jedyna w swoim rodzaju skorupa. Marita zamierzała właśnie dostać rozstroju nerwowego, kiedy z głośników na sali rozległy się jakieś trzaski. Zyga ze złośliwym uśmiechem patrzył Dance prosto w oczy. Ten szczególny wyraz twarzy zastygł nagle, kiedy z głośników popłynęły pierwsze słowa jego ulubionej piosenki z dzieciństwa, którą zawsze w samotności śpiewał sobie w toalecie. Teraz jakieś sto osób miało niepowtarzalną okazję posłuchać jej razem z nim.

Mały Wituś siu, siu, siu.

Na nocniczku plum, plum, plum.

Siedzi sobie cha, cha, cha,

a muzyczka dalej gra.

W tych dwóch najdłuższych minutach swojego życia Zyga zrozumiał, że zemsta jest tak naprawdę słodko-gorzka, a każdy zadany cios wróci ze zdwojoną siłą.

*

Jakiś natrętny granatowy ptaszek na parapecie okna pani Leokadii ćwierkał bez skrępowania, nic sobie nie robiąc z powagi sytuacji po drugiej stronie szyby. Danka pierwszy raz w życiu poświęciła tyle uwagi lustracji swoich starych, wysłużonych klapek. Doszła nawet do smutnego wniosku, że najwyższa pora się z nimi pożegnać, bo przetarte paski w każdej chwili mogą się przerwać. Próbowała właśnie realnie ocenić szanse przetrwania ich choćby jeszcze ten jeden sezon, kiedy pani Leokadia dotknęła pulchną ręką jej napiętego ramienia.

– Nie masz mi nic do powiedzenia? – spytała łagodniej, niż Danka się spodziewała.

Podniosła głowę i spojrzała odważnie w niebieskie oczy wychowawczyni, ozdobione fioletową powieką.

– Możemy szczerze porozmawiać? – Pani Bąbel usiadła na stojącym naprzeciwko krześle.

Danka westchnęła ciężko. Musiała bardzo uważać. Cokolwiek teraz powie, może być użyte przeciwko niej. Po prostu spojrzy jej prosto w oczy i powie, żeby nie wtrącała się w nie swoje sprawy, że ona, Danka, nie prosiła się o ten wyjazd i nie zamierzała mieszać się w taką aferę, że nic na to nie poradzi, że ten pyskaty chłopek roztropek myśli, że jest pępkiem świata. Ostatecznie broni tylko swoich nowych przyjaciół, a to chyba nie jest karalne, prawda? No i niech przestanie w końcu patrzeć na nią z takim współczuciem, czy jest wychowawczynią, czy nie.

– Nie – odpowiedziała i spuściła głowę.

Pani Leokadia westchnęła. Podrapała się zamyślona po policzku i nagle pogłaskała ją po głowie. No, to już chyba lekka przesada! Danka miała właśnie strząsnąć jej pulchną, ciepłą rękę, kiedy zobaczyła, że pani Leokadia się uśmiecha. Co za dziwoląg z tej kobiety! Siedzi sobie, bezczelnie głaszcze ją po głowie i jeszcze się uśmiecha, jakby zaprosiła ją tu na popołudniową herbatkę, a nie próbę perfidnego wyłudzenia informacji.

– Mogę już iść? – Danka podniosła się nagle.

– Oczywiście.

– Żadnej kary? – zapytała zaczepnie.

– Nie pytałam, czy jesteś winna.

– Tego jest pani pewna. Nie wie pani tylko jeszcze dlaczego.

Kobieta westchnęła i pokiwała głową.

– Będę was miała na oku, a ty pilnuj tych swoich rycerzy, żeby nie wpakowali się w jakieś poważne tarapaty, bo wtedy nie będzie litości.

Danka przez chwilę uważnie jej się przyglądała. Już miała wyjść z pokoju, kiedy coś sobie przypomniała.

– Kajtek pyta, jaką ma pani dla niego karę za tamto na plaży.

Pani Leokadia machnęła ręką.

– Będę go bardzo uważnie obserwować. To będzie dla niego najgorsza z kar. Możesz mu to powtórzyć. A, i jeszcze jedno. Jak dogadujesz się z Wandą? Wszystko w porządku? – spytała tonem wypranym z jakichkolwiek emocji.

Danka spojrzała na nią uważnie i może jej się tylko wydawało, ale coś błysnęło w tych niebieskich oczach i to nie była tylko zwykła ciekawość. Nie miała jednak czasu na analizę sytuacji, bo nagle ktoś nerwowo zapukał do drzwi i gwałtownie nacisnął klamkę.

Kiedy tak stali naprzeciw siebie, Danka ze zdziwieniem stwierdziła, że nie umie go nawet znienawidzić. Może zaraz rozsiądzie się wygodnie z tym swoim zarozumiałym uśmiechem i opowie spragnionej sensacji pani Leokadii z drastycznymi szczegółami, jak rozpętał tę wojnę i w jaki perfidny sposób zamierza ją wygrać. Danka patrzyła w te czarne jak węgiel oczy i ku swojemu przerażeniu nie czuła absolutnie nic. Nawet marnych popłuczyn złości. Niezadowolona zmarszczyła brwi.

Całkiem nieźle prezentowała się z tą bruzdą na środku czoła. Musi go naprawdę nie znosić. Zyga poczuł lekki dreszcz na plecach. To dobrze. Ostatecznie nie przyszedł się oświadczać, tylko ją pogrążyć. Uśmiechnął się bardziej do siebie niż do niej.

– Gdybym zostawiła tu przypadkiem dyktafon, wszystko rozstrzygnęłoby się w ciągu najbliższego kwadransa. Pod tym względem jesteś, niestety, niezawodny – wycedziła Danka.

– Gdybyś, oczywiście przypadkiem, zostawiła dyktafon, dowiedziałabyś się wielu ciekawych rzeczy, ale przecież takie sztuczki są poniżej twojej godności, nasza ty święta Danuto. – Nachylił się nagle bardzo blisko jej prawego ucha. – Masz stracha? – szepnął.

Danka instynktownie cofnęła się o krok.

– No jasne. Straszy wróble przed moim domem. Ty nawet z takimi małymi ptaszkami byś sobie nie poradził. Pewność siebie wkrótce cię zgubi. Będę wtedy w pobliżu, żeby popatrzeć. Tak dla czystej przyjemności. – Wzruszyła ramionami i wyszła.

Całą siłą charakteru powstrzymała się przed przyklejeniem ucha do drzwi. To byłoby niehonorowe. Stała chwilę zamyślona, obgryzając paznokcie. Sprawa była jasna. Musi wyprowadzić tego oślizgłego gada z równowagi. Wtedy wyjdzie na jaw, jaki z niego obłudny, dwulicowy, zarozumiały i tchórzliwy padalec! Wystarczy tylko umiejętnie zastawić sieć. Nawet się nie zorientuje, kiedy w nią wpadnie. Danka rozejrzała się po korytarzu i zobaczyła wychodzącego właśnie z pokoju chłopców Maksa. Uśmiechnęła się do swoich bardzo nieprzyjemnych myśli. Trudno. W końcu cel uświęca środki.

*

Giżycko cierpliwie czekało na koniec tego parnego i zdecydowanie zbyt długiego dnia. Sklepikarze leniwie uśmiechali się do przechodniów. Nawet zegarowi na wieży kościelnej nie chciało się tykać, więc stanął w połowie drogi, nic sobie nie robiąc z upływającego czasu.

Pani Leokadia szła szybko w swoich kolorowych klapkach, płynnie kołysząc obfitymi biodrami. Wachlowała się kolorową gazetą i głośno sapała z gorąca. Nie była tylko pewna, czy to upał, emocje czy wiek średni, w jaki niepostrzeżenie wkroczyła, były przyczyną tych nagłych fal gorąca, barwiących jej policzki i czoło na mało twarzowy kolor purpury.

Od rozmowy z Witkiem jedna rzecz nie dawała jej spokoju. Oczywiście nic nie chciał jej powiedzieć, ale nie takich twardzieli ścierało się już na proszek. Ostatecznie ma się dwudziestoletnie doświadczenie w tej robocie i z różnymi typami miało się przez ten czas do czynienia. W tym zawodzie tylko najsilniejsi i najsprytniejsi dożywają emerytury. Na studiach tego nie uczą. Praca z młodzieżą nie jest dla mięczaków. Trzeba być cały czas czujnym i przebiegłym. Pani Leokadia przez te wszystkie trudne lata kariery nauczycielskiej tylko dwa razy dała się nabrać na smutną minę, łzy w oczach i gadkę o niewinności. Jeśli ten spryciarz myśli, że ona popełni ten błąd po raz trzeci, to nie jest takim cwaniakiem, za jakiego się uważa. Lepsi od niego próbowali i potem gorzko tego żałowali. Jedno było pewne. Kroi się tu niezła awantura i trzeba rozgryźć sprawę, zanim będzie za późno. Tylko ktoś tak naiwny, niedoświadczony i ograniczony intelektualnie jak pan Michał może uwierzyć, że ta seria incydentów to wyłącznie nieszczęśliwe wypadki losowe. Pani Leokadia nie miała najmniejszych wątpliwości, że walka toczy się o wielką stawkę. Wie już, kto pociąga za sznurki. Musi teraz wyłapać pionki i wszystkim porządnie przetrzepać tyłki. Tylko o co chodzi, do diabła? Miała jakieś dziwne przeczucie, że to sprawa honorowa, a to by wszystko jeszcze bardziej skomplikowało. Była już chyba na to za stara. Westchnęła smutno. Pokiwała głową i odwróciła się do słaniającej się z upału młodzieży. Wszyscy zatrzymali się na skrawku ocienionego chodnika. Pani Leokadia wytarła dyskretnie pot z czoła, sprawdziła obecność i zaczęła spokojnym tonem:

– Idziemy do Twierdzy Boyen. Tam czeka na nas przewodnik. Nie rozchodźcie się i nie hałasujcie. Potem odpoczniemy na plaży.

Pomruk niezadowolenia był tak niemrawy, że równie dobrze można by go wziąć za bzyczenie muchy.

– Przepraszam – usłyszała Klema tuż za swoimi plecami. Odwróciła się gwałtownie. Nigdy w życiu nie widziała jeszcze tylu piegów na tak małej powierzchni. Nie była to co prawda jedyna nowość. Jednak Klema nie zamierzała okazać zainteresowania, więc nie skomentowała burzy rudych, trochę za długich jak na chłopaka loków i błękitnych oczu z granatową obwódką. „Nawet jeśli jakiś mężczyzna zawróci ci w głowie, nigdy nie daj tego po sobie poznać. – Dziadek Kleofas stanął jej nagle przed oczami. – Jesteś damą, Klementyno!”. Groził jej długim, wypielęgnowanym palcem wskazującym prawej ręki. Na to nie miała już kontrargumentu, więc czym prędzej zamknęła otwarte z wrażenia usta i zamrugała szybko oczami, żeby odzyskać ostrość widzenia.

– Przepraszam. Czy zostaniesz moją żoną? – powiedział niezrażony chłopak.

Nie. Chyba jeszcze się nie wybudziła. Musi zastosować stary, sprawdzony sposób. Nabrała duży haust powietrza i wypuściła go głośno, mocno kręcąc głową i prychając, żeby poprawić krążenie krwi. Kiedy otworzyła oczy, poczuła się znacznie lepiej. Świat znowu był proporcjonalny, a błękitne oczy nadal co prawda się w nią wpatrywały, ale już bez tego bezkrytycznego zachwytu.

– Cześć! – powiedziała w końcu Klema, uznając, że to nie może jej zaszkodzić.

– Zostaniesz moją żoną? – powtórzył chłopak uparcie.

– Nie przed obiadem. – Może to nie był najlepszy dowcip, ale powinien wystarczyć rudzielcowi.

– Zgoda. – Chłopak z powagą kiwnął głową. – Mam na imię Ludwik. Ludwik Kałamarz. Astrolog i wróżbita. – Ukłonił się dyskretnie. – Z postawionego wczoraj horoskopu wynika, że właśnie ty jesteś mi przeznaczona. Bardzo miło mi cię poznać.

Uścisnął jej rękę i przez chwilę mocno nią potrząsał. Klema przestraszyła się, że kiedy w końcu ją puści, zostanie z niej tylko kikut.

– Danka! – krzyknęła nagle z ulgą i wysuwając się delikatnie z żelaznego uścisku, pobiegła za koleżanką.

– Cieszę się, że podstawowe kwestie mamy już omówione! – zawołał jeszcze Ludwik za oddalającą się dziewczyną.

Klema dołączyła do Danki i westchnęła ciężko.

– Nie masz pojęcia, co ja przed chwilą przeżyłam. Jakiś wariat mi się oświadczył! – Wzburzona głośno chrząknęła i rozejrzała się wokół.

Mijali właśnie smażalnię ryb i zapach skwierczącego na patelni pstrąga wytrącił Dankę z zamyślenia. Zerknęła na koleżankę i idącego tuż za nią Zygę. Węszył. No, to czas na pierwszą próbę.

– Poznałaś kogoś ciekawego? To świetnie! Bardzo się cieszę. – Danka uśmiechnęła się rozanielona.

– Co?! – Klema stanęła jak wryta, aż Zyga nadepnął jej na piętę. Mruknął niewyraźne „przepraszam” i przesunął się lekko w prawo za plecy Danki.

– Masz wielkie szczęście, że spotkałaś właściwego faceta. Ja też już chyba kogoś znalazłam, ale on o tym jeszcze nie wie.

Klema patrzyła na nią zdumiona.

– Danka! – Szturchnęła ją w żebra. – Może ty masz udar słoneczny, co? Zawołam Bąbla, to wezwie karetkę.

– Nic mi nie jest. Tylko chyba się zakochałam. – Wzruszyła ramionami lekko zawstydzona.

– Co?! – wykrztusiła Klema, nie wierząc własnym uszom. – Matko Boska, co się z tobą porobiło! Może dosypali ci czegoś do jedzenia? Nie martw się. To minie. Znajdziemy odtrutkę, a temu, który to zrobił, natrzemy skórę lepem na muchy.

– To Maks – wyszeptała Danka nieśmiało.

– No… – Klema się uspokoiła. – To chłopak już nie ma życia.

Ktoś z tyłu nagle dostał ataku kaszlu.

– Nie róbcie mu krzywdy! – Danka zamachała rękami. – On jest taki słodki. Wydaje mi się, że też coś do mnie czuje, ale jest zbyt nieśmiały, żeby to okazać. Sama muszę mu to powiedzieć, a na razie to wielka tajemnica.

Klema zdruzgotana kiwnęła tylko głową. Danka spojrzała na nią poważnie i kątem oka spostrzegła oddalającego się Zygę. Przynęta chwyciła.

– Co teraz z nami będzie? – wyszeptała grobowym głosem Klema.

– A co ma być? – Danka włożyła ręce do kieszeni i kopnęła mały kamyk. – Zetrzemy te karaluchy na proch!

Klema przyglądała się jej uważnie przez chwilę, aż w końcu odetchnęła z ulgą i roześmiała się głośno.

Zadowolony z siebie krótkowidz

Twierdza Boyen wyglądała na dumną i niewzruszoną w blasku słońca. Pani Leokadia policzyła kolonistów po raz trzeci w czasie ostatniego kwadransa i kiedy na dręczące ją pytanie, czy wszyscy są, otrzymała upragnioną odpowiedź twierdzącą, ruszyła uspokojona do kasy po bilety i zarezerwowanego przewodnika. Młodzież rozeszła się po dziedzińcu otoczonym wysokim ceglanym murem. Pan Michał kłócił się zawzięcie przez telefon z kimś, kogo nazywał na przemian kotkiem i żabką. Zyga omawiał jakąś niezwykle ważną sprawę z Maksem, sprawdzając ostrożnie, czy nikt ich nie podsłuchuje. Klema opędzała się przed Ludwikiem, chodzącym za nią z bukietem zerwanych po drodze kwiatków. Franek przysnął strategicznie na ławce przy wejściu. Kajtek wdał się właśnie w małą pogawędkę ze staruszkiem sprzedającym stare książki. Danka znalazła kawałek ocienionego murka, z którego miała doskonały widok na cały plac. Maks podczas rozmowy z Zygą mienił się na twarzy jak polska flaga. Danka pokiwała tylko smutno głową. Miała rację. Ten cały Zyga jednak nic nie był wart. Teraz już była pewna, że wszystko wypaplał Bąblowi. Musi tylko mieć na to dowód i wygra zakład. Kapuś zawsze pozostanie kapusiem. Nie miał nawet odwagi się do tego przyznać, więc był też tchórzem. Dziwne. Zbliżające się zwycięstwo jakoś jej nie cieszyło. Maks rozejrzał się zdziwionym wzrokiem po placu, jakby kogoś szukał. Danka spodziewała się, że może chodzić o nią, więc przezornie odwróciła wzrok. Wanda od niechcenia przeglądała gazetę. Nagle na ułamek sekundy podniosła wzrok. Dokładnie w tej samej chwili Zyga na nią spojrzał. Poruszył wszystkimi palcami prawej ręki w powietrzu, jakby drapał się po niewidzialnym kolanie. Szybko kiwnął głową. Wanda uśmiechnęła się do niego i wróciła do oglądania najnowszych trendów mody plażowej. Wszystko to trwało ułamek sekundy. Tylko ktoś niezwykle czujny i spostrzegawczy mógł zauważyć tę błyskawiczną wymianę informacji. Danka wiedziała, że będzie następna. Pani Leokadia uzgadniała ostatnie szczegóły z chudym i bladym przewodnikiem. Odwróciła głowę dosłownie na chwilę. Wystarczyło jej jedno uważne spojrzenie, żeby upewnić się, że Wanda dała się jednak wciągnąć w tę całą niebezpieczną zabawę, a to mogło oznaczać tylko naprawdę duże kłopoty.

Bardzo z siebie zadowolony Kajtek pakował właśnie do plecaka jakąś zniszczoną, pożółkłą książkę, kiedy wibrujący wśród tych dziewiętnastowiecznych murów głos zdenerwowanej pani Leokadii wezwał wszystkich na zbiórkę.

*

Korytarz był wąski, ciemny i zimny. Klema, przeciskając się między ścianami, po raz kolejny w tym tygodniu obiecała sobie nie tknąć więcej słodyczy. Właśnie weszli do dużej sali, kiedy przewodnik zaczął snuć mętną opowieść z miną, jakby dźwięk własnego głosu sprawiał mu ból.

– Twierdza Boyen została wzniesiona w 1856 roku. Król Fryderyk Wilhelm IV wydał zgodę na jej budowę 9 grudnia 1841 roku, jednak prace rozpoczęto dopiero w kwietniu 1843 roku. Nazwa pochodzi od nazwiska generała von Boyena, który już w 1818 roku wpadł na pomysł wybudowania twierdzy zamykającej od wschodu dostęp na teren państwa pruskiego – ciągnął tonem nudnym jak flaki z olejem.

Klema wciągnęła do płuc zatęchłe powietrze. Rozejrzała się po pomieszczeniu. Koloniści w małych grupkach prowadzili wymianę naklejek, znaczków i gazet. Franek jak zwykle drzemał w kącie, Kajtek, nic sobie nie robiąc z męczarni przewodnika, czytał książkę kupioną przed chwilą od handlarza starzyzną. Cała banda Zygi knuła coś pod oknem. Wanda jakimś dziwnym wzrokiem obserwowała Dankę, która wpatrywała się skupiona w przewodnika, jakby od tego, co za chwilę usłyszy, miało zależeć jej życie. W drzwiach stał ten szurnięty Ludwik i posyłał Klemie siarczyste całusy. Gdyby tylko dziadek to widział, dałby mu takiego całusa, że przez tydzień nie usiadłby na tyłku! Do czego to w ogóle podobne, żeby prosić obcą dziewczynę o rękę? Nie powinna na niego patrzeć, bo to go tylko prowokuje. Musi być zimna i wyniosła. Wtedy da jej w końcu spokój. Pod oknem dziewczyna z długim czarnym warkoczem wycierała ukradkiem nos. Miała chyba na imię Magda. Klema podeszła bliżej.

– Co się stało? – spytała, widząc jej zaczerwienione oczy.

Dziewczyna machnęła tylko lekceważąco ręką.

– Mama dzisiaj dzwoniła. Tak mi się jakoś smutno zrobiło. Moja młodsza siostra przewróciła się na rowerze i ma zagencjanowane oba kolana. Naszego psa Łatę w parku ugryzła osa i teraz boi się wychodzić na spacery. A tata ma straszny katar. On zawsze przeziębia się w największe upały. – Roześmiała się krótko i zaraz miała oczy pełne łez.

– Tęsknisz, co? – Klema poklepała ją po ramieniu, a dziewczyna tylko kiwnęła głową, cicho smarkając w chusteczkę.

– A ty masz rodzeństwo? – spytała przez zatkany nos.

– Rodzeństwo? Ja nawet rodziców nie mam. Mieszkam z dziadkiem Klemensem i dziadkiem Kleofasem.

Dziewczyna prychnęła śmiechem.

– To bliźniacy. Obaj mają wąsy i brody, w sobotę na śniadanie zawsze jedzą jajecznicę i kłócą się głośno, kto pierwszy ma czytać gazetę. – Klema uśmiechnęła się na samo wspomnienie.

– A twoi rodzice? – Magda zniżyła głos pod srogim spojrzeniem pani Leokadii.

– Zginęli w wypadku samochodowym. Byłam wtedy bardzo mała. Nic nie pamiętam. Dobrze mi z dziadkami. Kleofasa ciągle ogrywam w młynek, a Klemensowi piekę jego ulubione ciasteczka ananasowe. – Klema nagle spoważniała. – Tylko jakaś bratnia dusza by mi się przydała, bo z facetami o wszystkim nie da się pogadać.

Magda patrzyła na nią zdziwiona. Klema zawstydzona wzruszyła ramionami.

– Przyjaciele nie rosną na drzewie. Trzeba się nieźle napracować, żeby takiego znaleźć, oswoić, a potem o niego dbać. A ja cały czas spędzam z bliźniakami.

Klema westchnęła głośno i klepnęła koleżankę po ramieniu.

– Mam pomysł – powiedziała. – Jak wydostaniemy się z tej ponurej twierdzy, zadzwonisz do domu i spokojnie wypłaczesz się w słuchawkę. Wchodzisz w to?

Magda sprezentowała nagle Klemie najpiękniejszy uśmiech, jaki kiedykolwiek udało jej się wykonać.

– Podczas pierwszej wojny światowej twierdza dała świadectwo swojego strategicznego znaczenia. 26 sierpnia 1914 roku doszło na jej przedpolach do półtoragodzinnej, ostrej walki między Rosjanami a Niemcami – ciągnął przewodnik tonem osoby będącej myślami przy czekającym na stole kotlecie schabowym z surówką, zimnym piwie i meczu piłki nożnej, który miał się zacząć za półtorej godziny.

Kajtek nie tolerował natrętów. Odmawianie komuś było już samo w sobie bardzo nieprzyjemne. Zmuszanie do powtórzenia tej czynności to już objaw braku choćby śladów dobrych manier. Nie to jednak było najgorsze. Za szczyt arogancji, nieporównywalny do czegokolwiek innego, Kajtek uważał czytanie komuś przez ramię. Z tego właśnie powodu musiał porzucić lekturę w autobusie. Nie mógł zupełnie skupić się na treści książki, cały czas zastanawiając się, czy osoba za nim już przeczytała tę stronę i czeka znudzona, aż przewróci kartkę, czy może jest dopiero na początku i powinien na nią poczekać. Pełen nadziei na spokojne wakacje Kajtek zapakował do plecaka trzy książki. Pechowo żadnej z nich nie zabrał ze sobą na tę nudną wycieczkę. Dlatego, kiedy zobaczył stoisko tego starego antykwariusza, uwierzył wreszcie, że Święty Mikołaj naprawdę istnieje, a w okresie poświątecznym wykazuje się nawet większą fantazją, dając mu po raz pierwszy to, czego naprawdę chciał. Chłód, półmrok, cisza, nie licząc niezrozumiałych pomruków wydawanych przez przewodnika. Atmosfera była idealna do pogrążenia się w lekturze Podręcznika sternika, który kupił za całe dwa złote. Pech go, niestety, nie opuszczał. Kajtek czuł wyraźnie, że jakiś zadowolony z siebie krótkowidz zagląda mu przez ramię. Czuł jego oddech na swojej szyi i niemal widział na tekście ślad po jego wścibskim spojrzeniu. Sprawa była ewidentna. Jakiś nabzdyczony, znudzony pajac bezcześcił jedyną w swoim rodzaju chwilę, kiedy zaczyna się czytać świeżo kupioną książkę. Tego już było za wiele!

Dobrnął resztkami sił do końca strony i, nie odrywając wzroku od liter, zapytał zirytowany:

– Mogę już przewrócić kartkę czy jakieś zagadnienie szczególnie mocno cię zafrapowało?

Natręt chrząknął zmieszany.

– Przepraszam – powiedział głosem trochę zbyt delikatnym jak na nabzdyczonego pajaca.

Kajtek odwrócił się gwałtownie. Najpierw zobaczył złotą grzywkę i czerwone oprawki okularów. Po kilku sekundach obraz złożył mu się w bardzo interesującą całość, która tłumaczyła się gęsto, z poczuciem winy wypisanym w ładnych, brązowych oczach.

– To taki brzydki nawyk. Sama nie lubię, jak ktoś mi zagląda przez ramię, ale tu jest tak nudno. Powinnam była wziąć swoją książkę. Przepraszam – dodała bezradnie, jakby nic więcej nie przychodziło jej do głowy.

– Jak masz na imię? – zapytał Kajtek nadal obrażonym tonem.

– Łucja. – Dziewczyna spojrzała na niego nieśmiało.

– A ja Kajtek.

– Wiem – dodała cicho, a kiedy spojrzał na nią zaskoczony, wzruszyła tylko ramionami. – Jesteś w bandzie Szprychy. Walczycie z ekipą Zygi. Dziewczyny z mojego pokoju mówiły, że chodzi o jakiś zakład i że na pewno przegracie, bo straszne z was cieniasy i nie macie szans z takim twardzielem jak Zyga… – dokończyła szeptem zawstydzona.

– Tak? – zainteresował się od razu Kajtek. – A co jeszcze mówiły?

Łucja spojrzała na niego uważnie i przecząco pokręciła głową.

– To tajemnica. Powiem ci tylko, że na liście przystojniaków jesteś na drugiej pozycji.

Kajtek z zadowoleniem przeczesał włosy palcami.

– No proszę. Kto by się spodziewał.

– Od końca… – dokończyła ciszej Łucja i spuściła wzrok. – Byłam sama. Jeden głos niewiele zmienił… – Policzki zapłonęły jej nagle żywym ogniem, więc szybko cofnęła się w zacieniony kąt.

– Jeśli para pod ścianą ma coś ciekawszego do powiedzenia, to ja bardzo chętnie oddam wam głos – zwrócił się do nich zirytowany przewodnik. Wszyscy obecni wybuchnęli śmiechem.

– Tylko nie para, dobrze?! – krzyknął Kajtek i zaraz tego pożałował. Chciał jeszcze coś powiedzieć Łucji, ale już było za późno. Dziewczyna odsunęła się w kąt i uparcie wpatrywała się w okno, za którym nie było nic poza skrawkiem pustego, błękitnego nieba.

– Zatem przejdźmy do piwnic, gdzie znajdowały się spichlerze, magazyny prochu i koszary. Proszę za mną. – Przewodnik ruszył ciemnym korytarzem.

Danka, wygodnie oparta o zimną ścianę, ze stoickim spokojem znosiła unoszący się w powietrzu zapach kurzu, stęchlizny i potworną nudę. Jej cierpliwość powoli, lecz nieubłaganie się kurczyła. Ze swojego kąta przy oknie miała dobry widok na całą grupę. Wanda skupiona słuchała przewodnika, jakby opowiadał co najmniej o pewnym sposobie na szóstkę w totka. „Jak dogadujesz się z Wandą?”. Dlaczego Bąbel ją o to pytała? Miała taką dziwną minę, jakby bała się, że Danka wyczyta z jej twarzy jakąś wielką tajemnicę. Wanda jest w bandzie Zygi i wygląda na to, że szykuje na nią zasadzkę. W takim razie sprawa jest jasna. Trzeba wysłać Franka, żeby zbadał teren i wyciągnął od Bąbla wszystko, co wie. Nigdy nie wiadomo, kiedy taka informacja może się przydać. Danka już miała ruszyć ciemnym korytarzem za oddalającą się grupą, kiedy zadzwonił telefon.

– Mamo? Co się stało?

Usłyszała zza filaru głos Zygi. Szybko prześlizgnęła się do sąsiedniego pomieszczenia i przylgnęła do wilgotnej ściany, łapczywie słuchając każdego słowa. Może i nie powinna tego robić, ale, szczerze mówiąc, miała to w nosie. Obiecała Zydze, że zapłaci jej za Klemę, Franka i Kajtka, i tak się stanie. Nawet jeśli będzie musiała złamać swoje zasady.

– Co z tatą? – usłyszała przestraszony głos. – Co mówi lekarz? Mamo, powiedz mi wszystko dokładnie. Może wrócę do domu? Tata może mnie potrzebować. Ty sama nie dasz sobie rady! Wcale się nie denerwuję, tylko cały ten wyjazd był zupełnie niepotrzebny! – Głos niebezpiecznie mu się załamał.

Danka zamarła i jeszcze mocniej wtuliła się w ścianę. To przypadkowe odkrycie zmroziło jej krew w żyłach. Jeszcze chwila, a największy twardziel i zarozumialec rozpłacze się do słuchawki! To jest bomba, która swoim wybuchem zetrze na proch tę całą napuszoną bandę Zygi z nim samym na czele. Danka poczuła, że drży ze zniecierpliwienia, żeby opowiedzieć o tym reszcie.

– Cześć, tato. – Usłyszała nagle zza ściany i gdyby nie wiedziała, że to Zyga, nie poznałaby tego miękkiego, troskliwego głosu. – Jak się czujesz? Tylko powiedz mi całą prawdę, dobrze? Nie denerwujesz się niczym? Słuchaj we wszystkim lekarza i mamy. Pamiętaj o lekach i nie wychodź teraz z domu, bo są straszne upały, dobrze? Ja? Dobrze się bawię. Mam kilku fajnych kumpli. Dziewczyny? Tato, kto by tam tracił czas na dziewczyny.

Dance ze zdenerwowania zabrakło powietrza. Poczuła, że jeśli zostanie jeszcze jedną chwilę w tym dusznym pomieszczeniu, zemdleje i cała misterna konspiracja weźmie w łeb. Wiedziała już wszystko, czego potrzebowała, poza tym nie mogła pozwolić, żeby Zyga przyłapał ją na podsłuchiwaniu. Wolno przesunęła się więc wzdłuż ściany, a kiedy znalazła się w wąskim korytarzu, ruszyła biegiem w stronę wyjścia. Nie mogła doczekać się słodkiej jak miód zemsty. Gdyby tylko nie ta natrętna myśl kołacząca się po jej rozgorączkowanej głowie, że nie powinna mówić nikomu o tym, co przed chwilą usłyszała.

Diabelne ryzyko

Klema nieufnie przyglądała się kotletowi na swoim talerzu, jakby czekała, że zaraz przeciągnie się i oznajmi, że wybiera się na spacer. Kajtek od kilku minut z wypiekami na twarzy obserwował czujnie sąsiednie stoliki, oceniając, czy sytuacja jest wystarczająco bezpieczna, żeby przekazać swoją sensacyjną nowinę.

– Powiesz wreszcie, o co chodzi? – zdenerwowała się Klema, przełykając ostrożnie pierwszy kęs mięsa.

– Gdzie jest Franek? – Danka rozejrzała się z niepokojem po stołówce.

– Jedz, jakby nic się nie działo – nakazał Kajtek surowo.

– A co się dzieje? – spytała zaniepokojona dziewczyna. – Nie ma Franka. – Danka miała złe przeczucia.

– No tak. Człowiek bada teren, sprawdza wszystkie zagrożenia, a ile nerwów i zgryzot go to kosztuje, to już tylko on sam i może jeszcze jego gastrolog wiedzą najlepiej. A tu co? Jedna zajada kotleta i peroruje na całe gardło, a druga rozgląda się po całej sali, żeby ściągnąć na siebie uwagę wszystkich tu obecnych.

– Wypraszam sobie – powiedziała urażona Klema. – Niczego nie pruję. Mów tę swoją wielką tajemnicę, bo zaraz nie będzie miał kto tego słuchać!

Wanda przy sasiednim stoliku zdziwiona spojrzała na Klemę.

– Pięknie! – Kajtek złapał się za głowę. – Ty się nadajesz do tajnych zadań! Gdybym chciał, żeby wszyscy o tym wiedzieli, to pożyczyłbym mikrofon od kierownika.

– Powiesz wreszcie, o co chodzi?! – Klema uderzyła pięścią w stół.

– Kupiłem książkę od tego staruszka w twierdzy – powiedział triumfalnie i z satysfakcją obserwował efekt, jaki wywarł na słuchaczach. Dziewczyny spojrzały po sobie z politowaniem.

– Nic nie rozumiecie! – zdenerwował się Kajtek. – Ta książka to skarb! – krzyknął zdecydowanie za głośno. Kiedy ostatnie słowo dźwięczało jeszcze w powietrzu, łaskocząc uszy podsłuchujących z sąsiedniego stolika, Kajtek zorientował się, jak fatalny popełnił błąd. Marita nie spuszczała z niego ciekawego wzroku, uśmiechając się w trudny do zidentyfikowania sposób.

– A niech to wszyscy diabli! – jęknęła Danka.

– Otóż to! – potwierdził Kajtek zrezygnowany. – To wszystko przez to, że nie chciałyście mnie wysłuchać!

Spojrzał z wyrzutem na dziewczyny, które z przerażeniem wpatrywały się w drzwi wejściowe stołówki. Kajtek pełen najgorszych przeczuć odwrócił się szybko, ale to, co zobaczył, nie mieściło się w granicach jego najczarniejszych wyobrażeń.

Franek nawet nie próbował się ukrywać. Sytuacja była beznadziejna. Jakiekolwiek próby zatuszowania jeszcze bardziej by go ośmieszyły. Otworzył więc energicznie drzwi i zdecydowanym krokiem podszedł do okienka po zupę.

– O dobry Boże! – jęknęła pani Waleria, podając mu talerz trzęsącymi się rękami.

Kilka osób przy najbliższych stolikach zaśmiało się głośno. Potem śmiech rozniósł się błyskawicznie jak świeżutka plotka. Franek był na to przygotowany. Szedł dumnie przez środek sali z talerzem zupy i całkowicie łysą głową, na środku której bez zbędnego skrępowania kiwał się rytmicznie czerwono-zielony irokez. Usiadł przy stoliku i widząc pytające spojrzenia przyjaciół, wzruszył tylko ramionami.

– Spanie w dzień to diabelne ryzyko.

Pani Leokadia miała złe przeczucia, otwierając drzwi stołówki przy wtórze gromkiego śmiechu dwudziestu nastoletnich, niezmordowanych gardeł. To, co zobaczyła, przekonało ją do podjęcia ostatecznej decyzji. Musi przeprowadzić szczegółowe śledztwo, przeanalizować fakty i wyciągnąć bolesne konsekwencje. Nie będzie tracić czasu na płotki. Zajmie się od razu Witkiem i Danką. Zakończy sprawę, zanim zaczną odcinać sobie palce i uszy.

– Proszę o ciszę! – Stanęła na środku sali, podnosząc prawą rękę.

Śmiech powoli wygasał, a Franek z niewzruszoną miną kończył jeść zupę.

– Mam dla was niespodziankę – oznajmiła wychowawczyni. – Oto Dominika, wasza nowa koleżanka, która z powodu wczasów z rodzicami za granicą dopiero dziś mogła do nas dołączyć. Przywitajcie ją serdecznie oklaskami!

Pani Leokadia z wypiekami na twarzy spojrzała w stronę drzwi, które skrzypnęły głośniej niż zwykle, odsłaniając długonogą piękność z kruczoczarnymi lokami spiętymi fantazyjnie w gruby kucyk na czubku głowy. Dziewczyna weszła na salę płynnym ruchem, delikatnie kołysząc biodrami ubranymi w różowe obcisłe spodenki. Kilka niesfornych loczków spadło na opalone śródziemnomorskim słońcem czoło. Dziewczyna od niechcenia poprawiła włosy, łamiąc w tej krótkiej chwili połowę męskich serc na sali. Wtedy omiotła niedbałym spojrzeniem szafirowych oczu zebraną młodzież i uśmiechnęła się. Wyczulony słuchacz miał szansę usłyszeć jęk drugiej połowy zgromadzonych na sali chłopców, którzy właśnie zrozumieli, że już nigdy nie zaznają spokoju, tęskniąc do tego ideału. Świat nie od dziś był okrutny i niesprawiedliwy. Dominika tymczasem oświadczyła zdziwionej pani Leokadii, że nie jest głodna, bo w podróży zatrzymali się z rodzicami w restauracji i, jeśli to nie problem, pójdzie się odświeżyć i rozpakować rzeczy.

Po chwili już jej nie było. W sali unosił się jeszcze trudny do sprecyzowania zapach bardzo drogich perfum i magii, która otacza istoty pozaziemskie.

– Co jest?! – krzyknęła Marita, szturchając mocno Zygę w żebra, dzięki czemu zamknął wreszcie zbyt długo już otwarte usta. Maks zamrugał szybko, jakby wrócił nagle z dalekiej i bardzo pięknej podróży. Dziewczyna poczuła, że zazdrość zaraz wyleje jej się uszami.

– Słyszeliście, co mówił ten cały Kajtek? – spytała blada ze złości. – W tej książce jest mapa do skarbu.

Wanda prychnęła pogardliwie.

– A ty z czego się śmiejesz? Musimy mieć tę książkę i to ty ją zdobędziesz!

– A od kiedy ty tu rządzisz, laluniu? – Wanda obserwowała ją uważnie.

– Odkąd jestem dziewczyną wodza. A może coś ci się nie podoba?

Wanda roześmiała się, co tylko dolało oliwy do ognia.

– Hm… jeśli sądzić po zachowaniu twojego chłopaka, zapowiada się szybka rotacja na tym miejscu.

– Zyga! – Głos Marity niebezpiecznie zbliżał się do granic histerii. – Musimy mieć tę książkę, prawda?

– Jaką książkę? – zapytał, patrząc przez okno, za którym Dominika płynnym krokiem oddalała się w stronę pawilonu, uważnie omijając leżące na ziemi szyszki.

*

– Moi drodzy – głos pani Leokadii drżał od emocji i złych przeczuć – zaraz wejdziemy do paszczy lwa.

Wśród grupki kolonistów gdzieniegdzie wybuchł szybko stłumiony śmiech.

Niestety, wychowawczyni nie potrafiła cieszyć się tym pięknym, letnim wieczorem. Wejście z młodzieżą w tłum cywilizowanych ludzi zawsze oznaczało kłopoty. Dochodzące echo koncertu szant tylko wzmagało jej niepokój. Szukając wsparcia, spojrzała pełnym nadziei wzrokiem na pana Michała, który właśnie odebrał telefon od swojej żabki i nie zamierzał kazać jej czekać, wiedząc, że może to się dla niego skończyć tragicznie. Pani Leokadia została więc całkowicie sama z dwudziestoosobową grupą młodzieży gotową na każde szaleństwo.

– Czy wszyscy są? – zaczęła wychowawczyni, czując na plecach gęsią skórkę.

– Tak! – odpowiedziała zniecierpliwiona grupa.

– No dobrze. To idziemy – zdecydowała.

Ostatecznie, zniecierpliwiona młodzież jest bardziej nieobliczalna, więc przeciąganie tej chwili działało tylko na jej niekorzyść.

– Pamiętajcie, żeby nie oddalać się od grupy. Będziecie mieli na miejscu godzinę czasu wolnego. Nie zaczepiajcie nikogo i nie odpowiadajcie na zaczepki. Jeśli zobaczycie coś niepokojącego, natychmiast dajcie mi znać. Zrozumiano?

Wszyscy tylko pospiesznie pokiwali głowami i ruszyli w stronę portu, skąd dochodziły odgłosy szant i piski ludzi na karuzeli.

– Danka! – Maks podbiegł do niej dziwnie onieśmielony.

Dziewczyna odwróciła się z zakłopotaną miną.

– Wydaje mi się, że mnie unikasz – zaczął niepewnie. – Nie wiem dlaczego, przecież możemy chyba od czasu do czasu po prostu pogadać. Jak kumple.

– Nie jesteśmy kumplami – powiedziała spokojnie, mrugając rozpaczliwie do Kajtka, żeby uwolnił ją od tego kłopotliwego towarzystwa.

– Wiem, ale moglibyśmy być. Wszystko potoczyło się nie tak, jak powinno. Jeszcze nie jest za późno. Zresztą co nas obchodzą ambicje Zygi, to nas nie dotyczy.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

© Copyright by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2007
Text © copyright by Agata Mańczyk, 2007

Projekt okładki Marta Weronika Żurawska-Zaręba

Redaktor prowadzący Katarzyna Piętka
Opieka redakcyjna Magdalena Korobkiewicz
Redakcja Jolanta Sztuczyńska
Korekta Roma Sachnowska
Korekta plików po konwersji Irmina Garlej

ISBN 978-83-10-12874-4

Plik wyprodukowany na podstawie Jajecznica na deszczówce, Warszawa 2015

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.
02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c
tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,
faks 22 643 70 28
e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl

Konwersję wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.