Pierwsza noc pod gołym niebem Fragment

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Zajrzyj na strony:

W serii

Dedykacja

Ostatnia łachudra w tweedowych spodniach

Kolejny błąd tego parszywego dnia

Ciepłe skarpetki w środku lata

Bardzo gustowne cacko

Cyjanek zmieszany z pokrzywą

Szafirowe oczy i włosy koloru czekoladowego

Krzywo uśmiechnięta szczęka przeciwnika

Niepokojący brak oddechu

Pannica z nosem zadartym pod sam sufit

Ostatni dom przy kamieniołomach

Zimne rybsko z zapyziałymi oczami

Babska przyjaźń

Przerośnięty anioł z połamanymi skrzydłami

Bambetle, szpargały i inne rupiecie

Lekko rozmazany uśmiech

Strona redakcyjna

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Zajrzyj na strony:

www.nk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku
www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

W serii

Agata Mańczyk Jajecznica na deszczówce
Agata Mańczyk Pierwsza noc pod gołym niebem

Dla Anuli – za magiczny Józefów
Dla Młodej – za drzemki
Dla Starego – za wszystko

Ostatnia łachudra w tweedowych spodniach

Dziewczyna miała kasztanowe włosy spięte na karku. Całkiem nieźle komponowały się z zieloną kurtką. Prawie tak dobrze jak jej granatowe oczy i cienki sznurek agatów na szyi. Bazyl pokiwał z zadowoleniem głową. Ma dziewczyna wyczucie koloru. Nie można się przyczepić. Bawełniana zielona koszula zapięta prawie pod samą szyję i dżinsowa spódnica tuż za kolano, lekkie, bardzo drogie sandały i najnowszy model komórki, która bezgłośnie podskakiwała na stoliku obok kubka z kawą, próbując zwrócić na siebie uwagę. Trzeba uważać. Panienka nie była taka naiwna, na jaką wyglądała. W ostateczności skroi telefon i pojedzie na Hel jak panisko – w pierwszej klasie. Dobrze przynajmniej, że nie nosiła okularów. Z okularnicą byłoby trudniej. Jak taka spojrzy na człowieka zza tych swoich szkieł, to aż ciarki przechodzą po kręgosłupie. Jak tu zbajerować dziewczynę o podwójnie nieufnym spojrzeniu? Oczywiście znalazłby sposób i na taką, ale musiałaby być naprawdę ładna i mieć niebieskie oczy. Takie błękitne spojrzenie działało na niego błyskawicznie. Ta ruda też była niezła, ale nie miał teraz czasu na głupoty. Potrzebował kasy. Pociąg odjeżdżał dokładnie za cztery godziny i piętnaście minut. No, do roboty, zanim panienka dopije mrożoną kawę i zwinie się, nie obrzucając go nawet jednym przypadkowym spojrzeniem. Już on się postara, żeby go zauważyła. To będzie krótka, burzliwa i pełna korzyści znajomość.

Co za dziwak. Stoi pod ścianą i wydaje mu się, że jest bardzo sprytny, bo obserwuje ją zza gazety, którą trzyma do góry nogami. Czerwone włosy, żółte spodnie, zielony podkoszulek i niebieskie tenisówki. Jeśli to miał być kamuflaż, nie wróży mu długiej kariery szpiegowskiej. Spojrzała zniecierpliwiona na zegarek. Pociąg do Krakowa odjeżdża dopiero za cztery godziny. Komórka znowu nerwowo podskoczyła na stoliku. Niech dzwonią. Teraz już trochę za późno na rozmowę.

– Wolne – stwierdził bez zdziwienia i zanim zdążyła zaprotestować, usiadł na krześle.

Dopiero teraz zauważyła, że jego włosy tak naprawdę są pomarańczowo-niebiesko-czerwone. Właściwie powinna obrzucić go zdumionym spojrzeniem, prychnąć pogardliwie i odejść z dumnie uniesioną głową. Mama byłaby z niej wtedy zadowolona. Na szczęście mama nie ma już nic do powiedzenia. Spojrzała na niego i nagle się uśmiechnęła.

– Widzę, że trochę się nudzisz – zaczął zaskoczony. Spodziewał się oburzonej miny, dąsów i natychmiastowej ewakuacji, która ułatwiłaby mu bezszelestne umieszczenie jej komórki w głębokiej, bezpiecznej kieszeni spodni. Uśmiechała się, jakby to mogło komuś przynieść coś dobrego.

– Bywało gorzej – powiedziała i pociągnęła ze słomki zimną kawę. Tak, to była prawdziwa młoda hrabianka. Tylko one trzymają słomkę w ustach w taki sposób, jakby do końca nie wierzyły, że tam naprawdę jest. Uśmiechała się do niego z plastikową rurką między zębami, nie zdając sobie sprawy, jak uroczo wygląda. Bazyl dobrze znał takie dziewczyny. To znaczy, może nie osobiście, ale widział je wiele razy w modnych kawiarniach. Taka nawet się nie przejmie, że człowiekowi strzaska serce, byleby przy tym nie złamać sobie paznokcia.

No, ale w końcu jedyne, co go interesuje, to jej komórka i może jeszcze ten śliczny, czerwony portfel z cielęcej skóry. Biedactwo, trzyma otwarty plecak na sąsiednim krześle. To takie nierozsądne i ujmujące zarazem. Cóż, świat jest pełen złych ludzi, moja mała. Ciesz się, że nie trafiłaś gorzej.

– Dokąd jedziesz? – spytała przyjaźnie.

Niedobrze, powinna być choć trochę spłoszona, to by mu ułatwiło robotę.

– Nie masz zbyt dużo bagażu. – Sprytnie uniknął odpowiedzi. Oparł się niedbale o wolne krzesło. Jeszcze pięć centymetrów i smakowicie wypchany portfel zmieni właściciela.

– Uciekłam z domu – powiedziała spokojnie.

Bazyl wyprostował się nagle i spojrzał na nią uważnie. Dziewczyna go nabiera albo jest podstawionym tajniakiem z wydziału do spraw nieletnich. Zaraz wpadnie kilku policjantów, a za godzinę będzie jadł kolację ze swoją obrażoną na cały świat matką i jej problemami.

– Zgrywasz się. – Nie jest taki głupi, nie da się nabrać takiej laluni. Wyciągnął paczkę papierosów. – Zapalę – stwierdził bez zbędnego skrępowania.

– Czy ty nigdy nie zadajesz pytań? – Zamrugała oczami, żeby nie pokazać, jak bardzo ją śmieszy ten dziwny chłopak.

– A ty nie palisz. – Uśmiechnął się, szukając zapalniczki.

– Dym mi przeszkadza.

No i ptaszek trafił do klatki, jeszcze sam zamknął za sobą kłódkę. Cwana gapa, co? Wystrojona pannica z grubą kasą próbuje szpanować. Wyjął papierosa z ust i wsunął go za ucho, jak to zawsze robił James Dean. No, to teraz sobie pogadamy, moja mała.

– Masz pewnie jakieś imię – stwierdził, odchylając się na metalowym krześle.

– Nie słyszałam, żebyś ty się przedstawił.

– Może dlatego, że tego nie zrobiłem. – Roześmiał się głośno i oparł się łokciami o stół, celując w nią długim, kościstym palcem wskazującym. – Siedzisz tu w tej markowej koszuli zapiętej na ostatni guzik. Grymasisz na dym papierosów. Trzymasz portfel wypchany kasą w otwartym plecaku w odległości czterdziestu centymetrów. Beztrosko popijasz mrożoną kawę i upierasz się, że uciekłaś z domu. – Popatrzył na nią z wyrzutem, jakby nie doceniła jego inteligencji. – Zaraz! – Czujnie podniósł głowę i przymknął lekko powieki. – To lawenda! Twoje włosy nadal pachną szamponem! – Spojrzał na nią z politowaniem. – Moja babcia zawsze powtarzała: „Nie ufaj rolnikom z czystymi paznokciami”. – Uśmiechnął się od ucha do ucha i nie tracąc czasu na zbędne pytania, pociągnął wielki łyk kawowego napoju z jej szklanki.

Mama dostałaby palpitacji serca, gdyby ją teraz zobaczyła. Jej grzeczna córeczka w dworcowym barze w towarzystwie jakiegoś obdartusa, który w najlepszym razie jest drobnym złodziejaszkiem, a w najgorszym handlarzem żywym towarem. Ojciec pogroziłby jej tym swoim długim palcem z sygnetem.

– Moja córka musi zawsze pamiętać, że jest wielką damą – powiedziała pod nosem, śmiejąc się głośno, a on spojrzał na nią uważnie i nagle zrozumiał, że mają ze sobą więcej wspólnego, niż mu się wydawało.

– A ty? Dlaczego uciekłeś? – spytała, kiedy w końcu się uspokoiła.

– Długa historia. – Wzruszył ramionami. Zamknął jej plecak, ostatecznie rezygnując z podróży w pierwszej klasie. – Zawsze trzymaj kasę w zasięgu ręki, a komórkę w kieszeni i rozepnij wreszcie ten przeklęty kołnierzyk! Ryzykuję reputację, siedząc z taką lalunią przy jednym stoliku.

– Inka. – Wyciągnęła nagle drobną, delikatną dłoń.

– Bazyl. – Kiwnął niechętnie głową i możliwie szybko uporał się z rytuałem powitania. Mlasnął zniesmaczony własną nieudolnością. Niezły z niego zawodowiec. Teraz będzie tu siedział i słuchał zwierzeń rozpieszczonej panienki, jakby nie miał dość własnych problemów.

– Moja babcia zawsze powtarzała, że z każdej sytuacji są dwa wyjścia, nie licząc okien i komina. – Zaśmiał się ponuro i spojrzał prosto w granatowe, poważne oczy.

– Nie bardzo rozumiem. – Zmarszczyła czoło, próbując doszukać się w tym sensu.

Westchnął zrezygnowany. Dobra. Ostatecznie nie miał zbyt napiętego planu dnia. Równie dobrze może posiedzieć z ładną dziewczyną w kawiarni i opowiedzieć kilka zgrabnych historyjek, jeśli tylko postawi mu kawę i kanapkę z serem.

– Wszystko zaczęło się tego dnia, kiedy zdechł pies sąsiadów.

– A co on ma z tym wspólnego? – spytała, wypijając kolejny łyk świeżej kawy ze spienionym mlekiem.

Zastanowił się przez chwilę.

– To była wyjątkowo parszywa kupa futra. Sam wiele razy miałem ochotę zamknąć mu tę wściekłą jadaczkę, ale kiedy dowiedziałem się, że jakiś nieuważny kierowca mnie wyręczył, zrobiło mi się… nieswojo.

Dziewczyna spojrzała na niego zaskoczona i dałby sobie uciąć prawą rękę, że nieźle się teraz ubawiła jego kosztem. Najchętniej zwinąłby majdan i poszedł przespać się na peron, ale zapach kawy w kubku utrudniał jasne myślenie, poza tym babcia zawsze powtarzała, że jak się już raz pociągnie za nitkę, trzeba spruć sweter do końca. Wolno wypił duży łyk gęstej kawy. Oblizał białe wąsy i pozwolił dziewczynie jeszcze chwilę pośmiać się z niego w duchu. To, być może, jedyny wesoły moment tej historii.

– Miałaś kiedyś złe przeczucie? – spytał, patrząc jej badawczo w oczy. Zanim zdążyła odpowiedzieć, uśmiechnął się z grymasem eksperta. – No widzisz. – Wzruszył bezradnie ramionami. – Ja w tamtej chwili poczułem to samo co ty, kiedy złamie ci się nagle paznokieć albo pójdzie oczko w rajstopach przy wsiadaniu do beemki największego przystojniaka w szkole. Złe przeczucie zaczyna powoli drążyć ci w mózgu dziurę, aż w końcu przewierci się na wylot i wtedy już wiesz, że nic dobrego nie spotka cię tego dnia.

Dziewczyna zamrugała niepewnie oczami i stwierdziła ostatecznie, że jakkolwiek ciekawie zapowiadałaby się ta znajomość, czas najwyższy ją zakończyć i zająć się własnymi, dużo mniej skomplikowanymi sprawami.

– Nie musiałem długo czekać! – krzyknął nagle chłopak i o mało nie wylał jej kawy na spódnicę. – Kiedy matka weszła do kuchni z tym swoim powłóczystym spojrzeniem, wiedziałem, że jest już za późno na ratunek. Zresztą nigdy nie potrzebowali mojej pomocy. W tym temacie byli obcykani do perfekcji. Ojciec krzyczał z łazienki, że dusi się w domu, w którym nikt się nigdy nie liczy z jego zdaniem. Mama przewróciła tylko oczami i nalała sobie gorącą kawę do ulubionego kubka ojca. Kto inny mógłby to zrobić przez nieuwagę, ale jak już mówiłem, oni byli mistrzami. Gdy ojciec wpadł do kuchni, pospiesznie zawiązując krawat, zaczął wymachiwać jej przed nosem długim, kościstym palcem i krzyczeć coś o samozwańczych artystkach, które mają poprzewracane w głowie. Mama była już gotowa na swój wielki finał. Zrobiła to błyskawicznie. Ojciec zrozumiał grozę sytuacji, dopiero kiedy kubek śmignął mu koło ucha i z trzaskiem rozbił się o ścianę, zostawiając na niej fantazyjny czarny rzucik. Potem było już tylko gorzej. Nie zdążyłem nawet dokończyć jajecznicy, kiedy ojciec trzasnął drzwiami, zabierając pospiesznie spakowaną torbę podróżną, a mama usiadła przy stole i zaczęła płakać, ale nie takim płaczem, jaki każdy normalny człowiek może sobie bez trudu wyobrazić. Moja mama jest malarką i jej artystyczna dusza nie zniosłaby zwykłego chlipania w rękaw ani ukradkowego wycierania łez chusteczką. Musisz wiedzieć, że artystki płaczą całymi płucami, przeponą, zatokami czołowymi, gardłem, a przede wszystkim rękami.

Jak każda profesjonalistka nie zdradziła się nawet drgnięciem powieki. Wycierałem właśnie skórką od chleba talerz po jajecznicy, kiedy rozległ się pierwszy krzyk. Potem wszystko potoczyło się zgodnie z planem: ręce zakrywające twarz, poprawiające niesforne rude kosmyki, szybki oddech i całe morze łez. „Mamo – powiedziałem jak zawsze, choć jak zawsze też wiedziałem, że to nic nie da. – Znasz go. Powścieka się i wróci. Nie płacz”. „Jesteś taki sam jak on. – Spojrzała na mnie z wyrzutem. – Lepiej już nic nie mów. Pozwól mi cierpieć w samotności!”. Co też, czym prędzej, zrobiłem. Wierz mi, artystów w takich chwilach najlepiej zostawić w spokoju, a już wchodzenie w drogę rozhisteryzowanym artystkom po czterdziestce, które właśnie dają upust rozedrganym nerwom i kłębiącym się hormonom, grozi poważnym uszczerbkiem na zdrowiu.

Kiedy przez okno korytarza zobaczyłem Kornela, uwierzyłem w sprawiedliwość losu, który w trudnych chwilach zsyła skołatanemu człowiekowi na pociechę jego najlepszego kumpla. I wtedy znowu poczułem to wiercenie w głowie, z każdą chwilą się nasilające. (Nie powinienem sam leźć nieszczęściu w lepkie łapska. Teraz to wiem). Zawołałem go i pomachałem wesoło, kiedy odwrócił się w moją stronę. Musiałem wyglądać naprawdę nieciekawie, bo facet aż się mnie przestraszył. Coś było nie tak i już wtedy widziałem to aż nadto wyraźnie.

– Jak on wyglądał? – spytała nagle, wytrącając go z toku opowiadania.

Mlasnął niezadowolony.

– No, jak to Kornel, a jak miał wyglądać?

– Nie wiem. Nigdy go nie widziałam. – Wzruszyła ramionami.

– A ty wszystko musisz zobaczyć, żeby wiedzieć, jak wygląda? Widziałaś, żeby kiedyś nieszczęście spacerowało po ulicy? A chyba wiesz, jak ono wygląda, prawda? Zresztą akurat tego możesz nie wiedzieć. Jesteś z trochę innego świata.

Niezadowolona zmarszczyła brwi i zrozumiał, że popełnił błąd, który może go drogo kosztować.

– No proszę! Prawdziwy męczennik! Będzie się mądrzył o rodzajach nieszczęścia, bo miał awanturę w domu! Nie mieści ci się w tym twoim przesiąkniętym farbą do włosów rozumku, że dużo gorszy od awantury jest jej brak?! – Aż pobladła ze złości i Bazylowi przemknęło przez głowę, że całkiem jej z tym do twarzy. Wpatrywał się w nią zaskoczony, co widocznie musiała odebrać jako objaw zainteresowania, bo mówiła dalej, nie przejmując się brakiem pytań. – Moja mama nigdy niczym nie rzuciła. Prędzej dałaby sobie odrąbać rękę. Oczywiście przedtem musiałaby sobie zrobić manikiur!

Roześmiał się głośno, ściągając niezadowolone spojrzenia ludzi przy sąsiednich stolikach. Co to za bezczelny typ! Jakby tego wszystkiego było mało, rąbnął ją właśnie ręką w ramię i wydarł się na pół kawiarni, że niezła z niej żyleta. Co to za zachowanie?! I dlaczego zamiast przyłożyć mu w tę roześmianą gębę, zaczęła się uśmiechać?!

Śmiali się przez chwilę, zapominając, że ani jedno, ani drugie nie miało tego w planach.

– A twój ojciec? – zapytał Bazyl, przeżuwając duży kęs kanapki. – Nigdy nie puściły mu nerwy?

– Wiesz… – zaczęła, zastanawiając się, jakiego użyć słowa. – To jednak bardzo niekulturalne. Zresztą nie sądzę, żeby się na siebie kiedykolwiek złościli.

– No! To masz w domu ostatni okaz prawdziwie zakochanego małżeństwa!

– Źle mnie zrozumiałeś. – Pokręciła z niechęcią głową. – Między nimi nie ma miłości, tak jak nie ma złości. To zbyt gwałtowne uczucia, a oni są sobie po prostu obojętni, dlatego właśnie zawsze zachowują się wobec siebie kulturalnie, jakby byli sąsiadami albo dalekimi znajomymi.

Patrzył na nią z niedowierzaniem. Czegoś podobnego jeszcze nie słyszał. Wydawało mu się, że nie ma nic gorszego niż ciągłe afery i fruwające talerze, ale najwyraźniej trafił na cięższy kaliber. Dziewczyna jest po poważnych przejściach i musiał przyznać, że nieźle się trzymała jak na dzieciństwo w takich warunkach.

– No! – zagadnęła zaczepnie, jakby nie mogła już znieść jego poważnego spojrzenia. – Powiesz mi w końcu, jak wyglądał ten cały Kornel?

Chłopak, wyrwany z zamyślenia, zamrugał szybko oczami i głośno wypuścił powietrze, niedbale drapiąc się po głowie.

– Kiedyś był całkiem normalny: dżinsy, koszula, adidasy i plecak. Teraz wygląda jak ostatnia łachudra w tweedowych spodniach. – Pociągnął duży łyk kawy. – Dobrze ci radzę, jak facet powie, że właściwie cię kocha, tylko mogłabyś nabrać więcej ogłady i nie chodzić taka rozczochrana, wiej ile sił w nogach. – Przymrużył oczy i odchylił się w tył, przyglądając jej się uważnie. – Ale ty akurat mogłabyś się choć trochę poczochrać. Straszna z ciebie konserwa.

– Czy Kornel jest rudy? – spytała nagle.

– Twoje pytania wyprowadzają mnie z równowagi – stwierdził Bazyl. – Jeśli jednak nie jesteś w stanie przeżyć spokojnie reszty swojego pogmatwanego życia bez tej informacji, zapewniam cię, że Kornel jest wysokim brunetem o fantazyjnych lokach i wadzie wzroku minus trzy dioptrie. I właśnie to mi nie pasowało tego parszywego poranka!

– Nie odpowiadała ci jego wada wzroku? – zaciekawiła się, zanim zdążyła ugryźć się w język.

Spojrzał na nią przeciągle.

– Wiesz, im dłużej z tobą rozmawiam, tym lepiej rozumiem twoich rodziców. Jak się ma w domu takie dziecko, pozostaje tylko milczeć w nadziei, że nic nie sprowokuje go do namolnego wybebeszania tematu, aż do pozbawienia jakiejkolwiek treści!

W porę stłumiła uśmiech i spojrzała na niego niewinnie.

– Ja słucham, a ty mówisz, w porządku?

Patrzył na nią uważnie, chyba sprawdzając, czy wytrzyma tę chwilę milczenia. W końcu westchnął głośno i podrapał się w czubek głowy.

– Kornel nie miał okularów – powiedział bezradnie, jakby to wszystko wyjaśniało.

Inka już otworzyła usta, żeby o coś zapytać, ale szybko je zamknęła.

– Na początku nie zwróciłem na to uwagi, ale on wcale nie ucieszył się na mój widok. Miałem nawet wrażenie, że jest niezadowolony. Zerkał ukradkiem na boki, jakby sprawdzał, czy nikt go nie zobaczy. Pomyślałem, że pewnie zapomniał tych swoich bryli i wszystko mu się zlewa przed oczami. Chciałem go o to zapytać, kiedy usłyszałem coś, co powiększyło wywierconą już dziurę w moim mózgu do katastrofalnej wielkości. „Bazylu, bardzo mi przykro, ale nie mogę się dzisiaj z tobą spotkać na seans filmowy”. Wtedy już wiedziałem, że mój kumpel wpadł w poważne tarapaty. Może zadarł z podwórkową bandą i jest obserwowany. Nie chce mnie wciągać w to całe bagno i dlatego odwołuje nasze odwieczne cotygodniowe spotkanie. Może lekarz wykrył u niego jakąś nieuleczalną chorobę i zlecił dodatkowe badania, żeby określić w przybliżeniu, ile miesięcy życia mu jeszcze zostało, więc woli pożegnać się teraz i oszczędzić mi widoku swego cierpienia. Już chciałem go zapewniać, że nie musi się niczego obawiać, że jesteśmy kumplami i może na mnie liczyć, kiedy zrobiłem coś, czego nie powinienem.

– Dałeś mu w zęby? – Inka nie wytrzymała napięcia.

Nadludzką siłą woli puścił ten komentarz mimo uszu.

– Spytałem dlaczego. Nie mogę narzekać, sam się prosiłem o odpowiedź. „Wiesz, trochę ostatnio się zmieniło – zaczął niepewnie. – Nie będę miał już tyle czasu co kiedyś. Nie chciałbym cię we wszystko wtajemniczać, w każdym razie dziś wieczorem nie mam dla ciebie czasu, bo jestem umówiony z Werą”. Rozumiesz? Mój kumpel, którego w wieku pięciu lat znosiłem na plecach z drzewa, bo twierdził, że ma lęk wysokości. Podarłem wtedy swoją najlepszą koszulę w kratę, dzięki której zyskałem szacunek i podziw całej zerówki! Mój kumpel, dla którego skręciłem kostkę, rzucając się ze schodów, żeby spędzić z nim wakacje w mieście, zamiast jechać na kolonie. Ten łachmyta mówi mi teraz, że jest umówiony z jakąś Werą i dlatego odwołuje nasz wieczór filmowy!

– No, ale co mu odpowiedziałeś?! – spytała zniecierpliwiona.

– „Gdzie masz okulary?” – Wzruszył bezradnie ramionami, a ona poczuła nagle, że jest jej go naprawdę żal. – Spytałem tylko, gdzie ma okulary! Uśmiechnął się, diabelnie z siebie zadowolony, i powiedział, że teraz nosi się szkła kontaktowe. Dopiero wtedy zobaczyłem, że zamiast adidasów włożył świeżo wypastowane pantofle! A to był dopiero początek.

Inka lekko zmrużyła oczy i przyglądała się Bazylowi uważnie. Właściwie nie był taki szurnięty, na jakiego wyglądał. Całkiem niebrzydki, jeśli ktoś lubił jaskrawe kolory. Gdyby go porządnie ubrać i przefarbować, mógłby być z niego całkiem przyzwoity chłopak. No proszę, jakby słyszała własnego ojca! Ciekawe, co by powiedział, gdyby zjawiła się w domu z takim kolorowym dziwadłem. Uśmiechnęła się na samą myśl.

– Uważasz, że to śmieszne?! – krzyknął ze złością. – Pewnie! Takiej panience spodnie w kant i wypastowane buty powinny się spodobać. Jeszcze kazałabyś mu włosy żelować i robić sobie manikiur! – Spojrzał na nią podejrzliwie. – A może ty znasz tę glistę, co? Oczywiście, że znasz! Wy wszystkie się znacie! Chodzicie na te swoje kawki i odtłuszczone mleczne koktajle, co chwila pudrujecie nosy w łazience i piłując te wasze sztuczne paznokcie, knujecie!

Spojrzała na niego zdziwiona i już miała coś powiedzieć, kiedy wrzasnął na pół kawiarni:

– Nie próbuj zaprzeczać! Już ja znam te wasze ładne, oślizgłe słówka. Myśli taka, że jak zatrzepocze rzęsami, to każdy facet rzuci najlepszego kumpla, rower i wieczory filmowe, żeby patrzeć jej w zakłamane oczka i paplać o miłości! I tu się mylisz! Są w życiu ważniejsze rzeczy niż jakieś tirli, tirli do śliskiej glisty!

Uderzył pięścią w stół i przez chwilę patrzył na nią wojowniczo, ciężko dysząc ze złości. Zaryzykowałaby uspokajający uśmiech, ale bała się, że gołymi rękami zdrapie go jej z twarzy. Chrząknęła lekko, zastukała paznokciem w blat stolika i odważnie spojrzała mu prosto w oczy.

– No tak, wszystko to bardzo ładnie – zaczęła spokojnie. – Ale, jak rozumiem, Kornel wolał szeptać bezsensowne tirli, tirli do oślizgłego ucha swojej glisty? I dlatego się tak wściekasz.

– Ja się nie wściekam! Ja po prostu nie rozumiem, jak można sobie dać tak wyprać mózg wyfiokowanej, wystrojonej babie, która zamiast rozumu ma kasę fiskalną, a zamiast serca najnowszy numer „Vouge’a”!

– Proszę, proszę, to te glisty nawet mają serca?

– No właśnie nie mają! Ty mnie w ogóle nie słuchasz!

– W tym problem, że cię słucham, tępaku! Chłopak się zakochał, a ty zamiast się z tego cieszyć, to się obraziłeś! Niezły przyjaciel!

– Cieszyć się? – Patrzył na nią osłupiały. – Mam się cieszyć, że facet pozwolił się złapać i jeszcze sam wyciąga szyję, żeby mu zapiąć obrożę?! Zresztą gdyby chodziło o kogokolwiek innego, mógłbym się nawet ucieszyć, że jednego frajera mniej, ale padło na Kornela, do stu diabłów! Zawsze mu mówiłem, żeby nie nawiązywał kontaktu wzrokowego, żeby nie reagował na uśmieszki, spojrzenia i głośne chichoty. Chwila nieuwagi i złowiła go jakaś lafirynda! Zamiast kumpla został mi, pożal się Boże, fircyk w zalotach!

Inka cmoknęła zniesmaczona.

– Tylko dlatego, że Kornel miał szkła kontaktowe, zdechł pies sąsiadów, a rodzice się pokłócili, miałeś taki kiepski dzień? Nie jesteś, jak mi się wydaje, typem twardziela, prawda?

– Nie zapominaj o pantoflach – mruknął niezadowolony. – Zresztą ty niczego nie rozumiesz. Wy, baby, w ogóle macie okrojone widzenie rzeczywistości. Jeśli nie ma posezonowej wyprzedaży, nowej kolekcji bikini albo najnowszego numeru kolorowej gazetki, świat mógłby dla was nie istnieć.

Inka zniecierpliwiona głośno wypuściła powietrze.

– Ty się nigdy nie zakochałeś, co? Siedzisz tu, użalasz się nad sobą, snujesz smętne, umoralniające gadki o prawdziwej przyjaźni, a tak naprawdę nie masz zielonego pojęcia, o czym mówisz. Prawda jest taka, że gdybyś był na miejscu Kornela, zachowywałbyś się tak samo. – Z triumfującym uśmiechem pociągnęła ze słomki ostatni łyk kawy, zakończony efektownym siorbnięciem.

Spojrzał na nią oczarowany. Przez chwilę wydawało jej się, że naprawdę zrobiła na nim wrażenie. Trwało to jednak tylko ułamek sekundy, po którym zaserwował jej ironiczny uśmieszek, wyjątkowo dobrze komponujący się z czerwonym odcieniem jego włosów.

– Jestem pod wrażeniem – powiedział oszołomiony. – Jeśli pozwolisz, wtrącę tylko słówko na swoją obronę. Po pierwsze, droga pani psycholog, prawdziwa przyjaźń przetrzyma gorsze historie niż krótkie, nic nieznaczące miłostki, jeśli już upierasz się przy tym słowie. Ludzie przyjaźnią się całymi latami, zmieniają żony, miasta, firmy, ale przyjaciele pozostają. Pewnie tego nie wiesz, bo – jak widzę – nie znalazłaś przyjaciółki, która powstrzymałaby cię przed taką głupotą jak ucieczka z domu, ale o dobrego przyjaciela jest diabelnie trudno. Człowiek musi się cholernie starać, żeby najpierw takiego typa oswoić…

– A potem wziąć odpowiedzialność za to, co się oswoiło? – Uśmiechnęła się smutno.

– No! Zaczynasz łapać sens! Mały Książę miał łeb na karku, co? Najlepsze, że gówniarz miał także całkowitą rację. Łatwiej trzy razy zmienić żonę, niż znaleźć w tym czasie jednego dobrego kumpla, więc nie opowiadaj mi głodnych kawałków o radości ze szczęścia zakochanego kolegi, bo panienka rzuci go, zanim zdąży uprasować sobie kant na tych piekielnych spodniach; dopiero wtedy zorientuje się, że gdyby nie dentysta, nie miałby do kogo gęby otworzyć.

– Nadal uważam, że mówisz rzeczy, których nie rozumiesz, ale widać to twój styl. Nigdy się nie zakochałeś i nie wiesz, jak wszystko się wtedy zmienia. Ty sam, kiedy spotkasz odpowiednią dziewczynę – Boże, miej ją w swej opiece – będziesz gotowy zrobić wszystko, żeby jej nie stracić.

– Gdyby to była prawda, znajomość ludzi ograniczałaby się do drugiej połowy i najbliższej rodziny. Nikt nie utrzymywałby kontaktów ze znajomymi, sąsiadami, panią z warzywniaka, kolegami z pracy.

– A dlaczego właściwie chcesz utrzymywać kontakt z panią z warzywniaka? – spytała podejrzliwie.

– Właśnie o tym mówię! Siedzi taka gruba żona w papilotach przy śniadaniu, wokół biega banda rozwrzeszczanych dzieciaków, na stole zimna kawa i czerstwy chleb, bo ukochana musiała sobie nakręcić loki. Człowiek siedzi pośród tego wszystkiego i zastanawia się, jak dał się w to wpakować, przecież zgodził się tylko na szkła kontaktowe i nowe pantofle! Myśli sobie, że może skoczy chociaż po pomidora do tej paskudnej kanapki, żeby jego życie choć na ten moment nabrało smaku, a tu słyszy nad uchem skrzeczącą żonę: „A dlaczego właściwie chcesz utrzymywać kontakt z panią z warzywniaka?”. I wtedy już wie, że dał się złapać w pułapkę, z której może uciec tylko do trumny.

Inka wybuchła głośnym śmiechem. Nie pamiętała, kiedy ostatnio tak szczerze się uśmiała, więc nie zamierzała odbierać sobie tej przyjemności, mimo że widziała, jak bardzo irytuje to Bazyla. Po raz pierwszy nic sobie nie robiła ze zdegustowanych spojrzeń klientów przy sąsiednich stolikach. Gdyby tu była mama, od razu kazałaby jej przysłonić usta ręką i, jeśli już musi, przynajmniej cicho chichotać, co na pewno bardziej przystoi młodej panience niż taki nieopanowany ryk. Inka ryczała więc w najlepsze, aż łzy zakręciły jej się w oczach i mięśnie twarzy zaczęły boleć od zbyt długiego napięcia. Kiedy w końcu się uspokoiła, wytarła oczy rękawem koszuli i odetchnęła głęboko; poczuła się lżejsza o dziesięć kilogramów i młodsza co najmniej o tych kilka parszywych, ostatnich miesięcy. Spojrzała uważnie na chłopaka i przeszła do natarcia.

– Jakim sposobem taka wypachniona i wymalowana panienka miałaby stać się grubym babskiem w papilotach i czy naprawdę sądzisz, że dałaby się wrobić w gromadę dzieciaków i zimną kawę na śniadanie dla chuderlawego Kornela, tym bardziej że włożyła tyle wysiłku, by doprowadzić go do porządku? – Jej przebiegły uśmiech całkowicie go zaskoczył. – Wygląda na to, że niewiele wiesz o kobietach, prawda? – Zatrzepotała niewinnie rzęsami, a Bazyl poczuł, że mógłby ją w tej chwili, w obecności tych wszystkich sączących kawę podróżnych, udusić gołymi rękami.

– Rozmowa z tobą to prawdziwa rozkosz. – Spojrzał w kierunku dziewczyny przy kontuarze. – Poproszę dwie czekolady z bitą śmietaną. Na rachunek tej pani. – Uśmiechnął się uroczo. – A jak się miewa twój chłopak? Nie martwi się, że spóźniłaś się na waszą romantyczną randkę?

Inka niepotrzebnie spuściła wzrok. Dała mu przewagę, którą niełatwo będzie jej teraz odrobić.

– Nie mam chłopaka – powiedziała ciszej, niż zamierzała.

Bazyl udał kompletne zaskoczenie. Pokiwał ze zrozumieniem głową i smutno cmoknął.

– No, tak. To chyba kończy dalszą dyskusję na ten temat, prawda?

Kelnerka właśnie postawiła przed nimi duże puchary z gęstym, czarnym płynem i fantazyjnie ułożoną chmurą bitej śmietany.

– Uzupełnijmy poziom cukru w organizmie, zamiast tracić energię na jałową dyskusję. – Starannie zamieszał czekoladę.

– A co to niby znaczy?! Fakt, że nie mam chłopaka, pozbawia mnie prawa głosu, a to, że ty nie masz dziewczyny, daje ci prawo wypowiadania całkowicie fałszywych sądów?

– Skąd wiesz, że nie mam dziewczyny? – żachnął się Bazyl.

Inka uśmiechnęła się na samą myśl o takiej ewentualności.

– Gdybyś miał, nie wygadywałbyś takich głupot i nie wyglądałbyś tak cudacznie. – Wzruszyła ramionami, co rozzłościło go bardziej niż jej słowa.

– Do czego zmierzasz, jeśli wolno spytać?! Myślisz, że nie ma dziewczyny, która zaakceptowałaby mnie takiego, jakim jestem?

– Przecież sam od pół godziny mi to udowadniasz!

– Po raz kolejny mnie nie słuchałaś! Mówiłem o dziewczynie Kornela i takich jak one. Tych pacynkach na patykowatych nogach, z feerią kolorów na twarzy i sztucznymi paznokciami.

– Pacynki nie mają nóg! – Inka poczuła, że traci resztki cierpliwości.

– Właśnie dlatego nawet one są bardziej naturalne niż ta Wera i jej podobne! – Zastanowił się przez chwilę nad tym, co powiedział, i dodał spokojniej: – Przynajmniej nie próbują sobie dorabiać sztucznych, tylko dlatego, żeby być trendy.

Inka mimo woli się roześmiała.

– No proszę, więc jednak zakochasz się w dziewczynie naturalnej, szczerej, z długim warkoczem i włosami pod pachami. Urocze. A kiedy to już się stanie, odwołasz wieczór filmowy ze swoim kumplem Kornelem, bo będziesz umówiony z ukochaną w parku na ławeczce. – Zgarnęła słodką chmurę i bez skrępowania wpakowała ją sobie do ust.

– Już wiem, dlaczego uciekłaś z domu. Nie mogłaś w nim wytrzymać sama ze sobą. – Klasnął z zadowoleniem w ręce. – W każdym razie nikt nie będzie mnie oceniał, widząc tylko kolor moich włosów, a nie mnie.

– Dlaczego właściwie upierasz się przy tej dziwacznej kolorystyce? – spytała zaciekawiona.

– Jesteś naprawdę wyjątkowo wredną osóbką. – Pokręcił z niedowierzaniem głową.

– Tak samo wredną jak wszyscy zadający pytania, na które nie masz ochoty odpowiadać? – odcięła się niewinnie.

– Lubię wyglądać inaczej niż wszyscy, czy to wielki grzech? Ludzie uważają mnie za wywrotowy element tylko dlatego, że mam czerwone włosy. Nie mogę przejść ulicą, żeby mnie nie wylegitymowały trzy patrole. Czy to normalne? Matki z dziećmi przechodzą na drugą stronę ulicy, mężczyźni kręcą z niezadowoleniem głową i chowają się za gazetą. Kiedyś chciałem pomóc staruszce zanieść zakupy, to oddała mi siatkę i uciekła do domu. Gdybym wiedział, że tak szybko biega, nie wygłupiałbym się z tą pomocą. Ty wyglądasz idealnie. Mogłabyś zrobić skok na bank, nawet nie wyciągając spluwy. Nikt nie potrafiłby ci odmówić, bo jesteś taka porządna, więc na pewno potrzebujesz kasy na jakiś szlachetny cel. A ja? Wystarczy, że chcę wyjąć pieniądze z bankomatu, a dwóch strażników patrzy mi na ręce. Kolory przerażają szarych ludzi.

– Biedaku… Wszyscy przeciwko tobie, a ty walczysz o ideały i mieszasz kolejny kolor farby. Wzruszające.

– Nie podoba mi się ton twojego głosu. – Spojrzał na nią uważnie.

– A mnie się nie podoba, że uważasz mnie za idiotkę. Przecież to wszystko poza! Chodzi tylko o to, żeby zwracać na siebie uwagę, prowokować i być w centrum zainteresowania. Pewnie zaraz powiesz, że jesteś prześladowany przez nauczycieli i obniżają ci oceny za sam wygląd.

Bazyl patrzył na nią z niedowierzaniem. Jakaś elegancka pani z dużą firmową walizką rozejrzała się z niesmakiem po wnętrzu kawiarni i powątpiewająco spytała, czy podają tu w ogóle jakąś dobrą kawę. Trudno, będzie musiał opowiedzieć tej przemądrzałej pannicy wszystko, z najdrobniejszymi szczegółami. Właściwie i tak nie miał nic lepszego do roboty.

Kolejny błąd tego parszywego dnia

Deszcz uparcie siąpił z nieba, jakby mu ktoś za to płacił. Całkowicie ogłupiały, dopiero po kilku minutach zorientowałem się, że w butach chlupotało mi pół kałuży, w której bezmyślnie stałem. Kornel strzelał tylko oczami na boki, jakby nie mógł się doczekać, kiedy w końcu się ode mnie uwolni. Nie zamierzałem mu tego ułatwiać. Ruszyłem wolnym krokiem, nie spuszczając z niego wzroku. Dziwne, nie musiałem nawet zadać żadnego pytania.

– Sam rozumiesz… – dukał niepewnie.

– Właśnie w tym rzecz, że nie rozumiem – burknąłem niezadowolony.

– Wera twierdzi, że nie pasujesz do naszego towarzystwa… – przerwał gwałtownie, jakby zbyt późno zorientował się, że akurat tego nie powinien mówić.

Zatrzymałem się na środku przejścia dla pieszych i przez chwilę próbowałem pojąć, co to miało znaczyć. Kornel przebiegł na drugą stronę ulicy i poganiał mnie nerwowo, przebierając nogami w tych swoich spodniach w kant i wypastowanych butach.

– Pospiesz się, bo samochody zaraz ruszą! – krzyknął, machając do mnie ręką, jakby to mogło w czymś pomóc – Zwariowałeś?! Nie rób przedstawienia!

No proszę, jakiś nowy tekst. Pewnie słyszał go codziennie od swojej damulki. Nie tak dawno robienie przedstawienia było naszą najlepszą rozrywką. Nazywaliśmy to badaniem zachowań społecznych. Taniec na środku ulicy, bieganie po autobusie w samych bokserkach, śpiewanie w kolejce do kasy w sklepie spożywczym. Cokolwiek, żeby tylko sprowokować ludzi do reakcji. Chyba jednak nasz eksperyment – jak i wszystko inne – trzeba będzie zawiesić.

– Słyszysz, idioto?! Rusz się, bo cię rozjadą! – wrzasnął Kornel doprowadzony do ostateczności, a dla mnie już nie ulegało wątpliwości, że nic z tego chłopa nie będzie. Samochody w strugach deszczu, z roztrąbionymi klaksonami, zbliżały się, więc wolno ruszyłem w stronę chodnika. Kiedy stanąłem przed Kornelem, wiedziałem, że jeśli coś teraz powiem, on tego nie zrozumie.

– No to baw się dobrze, stary. – Poklepałem go po ramieniu bez najmniejszego wyrzutu. Tak jak sądziłem, wirus o nazwie Wera zmasakrował mu oprogramowanie twardego dysku.

Kornel przewrócił nagle oczami i zacisnął na chwilę zęby.

– Jesteś po prosty zazdrosny! – krzyknął. – Obraziłeś się, bo poznałem kogoś wyjątkowego i nie jestem już na każde twoje skinienie.

Miałem na końcu języka kilka zjadliwych komentarzy, ale stwierdziłem, że to nie najlepszy moment na złośliwości. Przecież każdemu zdarza się być na zakręcie i zapomnieć na chwilę, co w życiu jest naprawdę ważne. Dobry przyjaciel powinien to cierpliwie przeczekać, a kiedy już będzie po wszystkim, z otwartymi ramionami przywitać marnotrawnego kumpla.

– Spłynie ci cała pasta z nowych pantofli. – Uśmiechnąłem się chyba mniej przyjemnie, niż planowałem, bo Kornel zacisnął pięści, odwrócił się gwałtownie i ruszył szybko w kierunku szkoły.

Dałem mu kilka minut, a kiedy odległość między nami bezpiecznie się zwiększyła, wolno poszedłem w tę samą stronę. Deszcz padał uparcie, nic sobie nie robiąc z moich całkiem już przemoczonych butów i skarpetek. Postanowiłem w tej chwili nie zaprzątać sobie głowy całym nieporozumieniem, bo to nie mogło być nic innego jak tylko jakieś wielkie i – jakby się nad tym mocniej zastanowić – nawet zabawne nieporozumienie. Kornel miał pewnie zły dzień, ja po porannym spektaklu w domu też nie byłem w najlepszej formie. W takich warunkach nietrudno o aferę, którą jednak szybko się załagodzi. Między dobrymi kumplami wystarczy jedno słowo, żeby wszystko wróciło do normy.

Spojrzałem na zegarek. Dochodziła ósma. Musiałem się pospieszyć, żeby nie zamienić tego i tak już kiepskiego dnia w całkowitą katastrofę, spóźniając się na lekcję fizyki. Przebiegłem szybko przez ulicę i wtedy poczułem znajome drążenie w głowie. A więc jeszcze nie koniec? Odruchowo spojrzałem w prawo, gdzie na chodniku obok kwiaciarni stało zaparkowane czerwone audi CC. Obok samochodu kręciło się dwóch facetów. Jeden z nich, uważnie obserwujący okolicę, spojrzał na mnie dokładnie w tej samej chwili, kiedy ja dostrzegłem jego. Poznałem go od razu, czego niestety nie zdążyłem ukryć.

Glaca specjalizował się w drobnych włamaniach i kradzieżach kieszonkowych. Od dwóch lat w wolnych chwilach chodził na lekcje trzeciej klasy naszego gimnazjum. To nie był dobry moment na powitania, tym bardziej że facet był ode mnie wyższy o głowę, spod skórzanej kurtki nieśmiało wyglądała klatka piersiowa, perfekcyjnie wyćwiczona w siłowni na przyrządach, których nazw wolę nie pamiętać. Za barczystymi plecami Glacy nieco niższy od niego i mniej napakowany Kondor otwierał właśnie drzwi samochodu. Alarm brzęczał tylko chwilę. Kondor mimo słabszej postury był tym gorszym z dwójki przyjaciół. Kiedy już spojrzał na kogoś zimnymi jak lód, bladoniebieskimi oczami, nieszczęśnik wiedział, że nie powinien robić zbyt ambitnych planów na najbliższą przyszłość.

Uświadomiłem to sobie trzy sekundy wcześniej, kiedy Kondor, wyciągając z auta radio, odwrócił się, żeby ocenić sytuację, i od razu napotkał moje niewinne i bezdennie głupie spojrzenie, bezmyślnie obserwujące każdy ich ruch. Wtedy Kondor zrobił coś, do czego jego twarz z całą pewnością nie została stworzona. Uśmiechnął się do mnie najbardziej przerażającym uśmiechem, jaki znałem. Wiedziałem już, że od tej chwili moje życie drastycznie się zmieni. Kiwnąłem im głową na powitanie, choć nie miałem tego w zwyczaju, i prawie biegiem ruszyłem do szkoły.

Kiedy wparowałem do klasy, pani Kowalska, nauczycielka fizyki, zwana przez wielbicieli Piranią, właśnie skończyła sprawdzać listę obecności. Spojrzała z sadystycznym uśmiechem, utwierdzając mnie w przekonaniu, że nadal jestem jej ulubionym uczniem.

– No proszę, co za niespodzianka – powiedziała, lekko sepleniąc. – Naszego czerwonowłosego Indianina nie obowiązują dzwonki. Właśnie zyskałeś kolejną nieusprawiedliwioną nieobecność. Jak tak dalej pójdzie, masz dużą szansę nie skończyć szkoły. – Wyszczerzyła się, a jaszczurcze oczy zwęziły jej się do dwóch cienkich paseczków. – Siadaj! Oddam ostatnie klasówki. Nasz klasowy obdartus raczej się nie popisał.

W tym momencie, niestety, skończyła się moja cierpliwość. Kolejny błąd tego parszywego dnia, którego nie sposób już było naprawić. Wiedziałem, że trzy czwarte zadań zrobiłem dobrze, myląc się tylko w końcowych obliczeniach jednego z nich. Za taki wynik powinienem dostać mocną czwórkę, a przy dobrych wiatrach nawet pięć z minusem. Stanąłem więc w połowie drogi do mojej ławki i jak ostatni pacan powiedziałem szczerze zdziwiony:

– Przecież większość zadań zrobiłem dobrze. Powinienem załapać się na co najmniej czwórkę.

Pirania zbladła. Spojrzała zza grubych szkieł okularów, zaciskając do białości palce na blacie biurka.

– Ciekawe rzeczy mówisz. Skąd pewność, że tak dobrze wypadłeś?

– Pani zawsze daje zadania z tego samego zbioru zadań. To żadna filozofia po klasówce sprawdzić wynik i sposób rozwiązania. – Wzruszyłem ramionami i wtedy poczułem coraz silniejsze świdrowanie w mojej ogłupiałej głowie.

Pirania zacisnęła zęby i spojrzała groźnie po klasie, co natychmiast uciszyło zaniepokojone szepty.

– Doprawdy?! – krzyknęła. – A może sprawdziłeś dużo wcześniej, co? Pewnie podczas pisania klasówki. Tak właśnie sądziłam. Wspaniale, że sam się przyznałeś do ściągania. Jestem mile zaskoczona. Takiego obdartusa i cudaka trudno podejrzewać o odwagę cywilną. W związku z tym tę – i tak marną – trójczynę, którą dostałeś, obniżam do jedynki za nieuczciwe napisanie pracy. To, zdaje się, twoja trzecia jedynka z fizyki. Jak tak dalej pójdzie, czeka cię egzamin komisyjny. A teraz siadaj! – syknęła, aż dreszcz przeszedł mi po plecach.

Zupełnie skołowany, w grobowej ciszy usiadłem w ławce.

– Ach, zapomniałabym. Nasz Indianin skosi dziś trawnik wokół szkoły.

– Przecież pada! – wrzasnąłem oburzony.

– Nie podnoś na mnie głosu. Może deszcz zmyje ci z głowy te dziwaczne kolory i dzięki temu trochę zmądrzejesz.

Kiedy pięć godzin później kosiłem mokrą trawę, zobaczyłem, jak ze szkoły wychodzi Kornel z uwieszoną na szyi dziewczyną. Złe przeczucie mnie nie myliło. To była prawdziwa lalunia w krótkiej spódnicy, obcisłej, różowej bluzce, na wysokich obcasach, z małą torebką pod pachą i bardzo głośnym, piskliwym śmiechem. Nieopatrznie podjechałem kosiarką zbyt blisko alejki.

– Ach, to ten twój dziwaczny kolega, o którym mi mówiłeś – zapiszczała, całując go w szyję. – Miałeś rację, że jest trochę szurnięty, wygląda jak prawdziwy świr. Kocie, nie powinieneś podtrzymywać znajomości z takimi dziwadłami. Przecież wstyd się z nim gdziekolwiek pokazać – zachichotała, a Kornel objął ją wpół i śmiał się głośno, potakując.

Stałem na mokrym trawniku, patrzyłem za nimi i wiedziałem, że już nic gorszego nie może mnie spotkać. Właśnie wtedy wściekły pchnąłem kosiarkę na wysoką kępę trawy i usłyszałem straszliwy zgrzyt. Kątem oka zobaczyłem zaniepokojonego dozorcę, idącego od strony składziku z narzędziami. Ucieczka nie miała sensu. Obaj dobrze wiedzieliśmy, co się stało. Złamałem ostrze nowej kosiarki na zdradziecko ukrywającym się w krzakach kamieniu.

Bazyl nie mógł uwierzyć. Śmiała się! Siedziała wygodnie, popijała gorącą czekoladę, słuchała o najgorszym dniu jego życia i śmiała mu się prosto w nos. Poczuł, że naprawdę nie lubi tej dziewczyny.

– Rozśmieszyłem cię – stwierdził urażony. – Dobre i to.

Spoważniała nagle, chociaż jej oczy nadal były wesołe.

– Rzeczywiście miałeś kiepski dzień – przyznała. – Indianin? Taką masz ksywę w szkole? – Mimowolnie się uśmiechnęła.

– A na ciebie jak wołają? Matka Joanna od Aniołów?!

Niezadowolona elegantka, która jednak skusiła się na mocne espresso z czekoladą, narzekała przy stoliku obok na nieokrzesane towarzystwo i zerkała z dezaprobatą na czerwoną głowę Bazyla.

– Nie denerwuj się – Inka próbowała go uspokoić. – To po prostu zabawne. Nie uważasz, że jesteś trochę przewrażliwiony na swoim punkcie? Wyolbrzymiasz problem, który nie jest tego wart. Awantura rodziców, zakochany kumpel i pała z fizyki! Wielkie rzeczy! Dla niektórych to dzień jak co dzień.

– Ciekawe dla których, bo na pewno nie dla takich jak ty! Siedzisz sobie grzeczna, wypachniona i nie jesteś w stanie zrobić nic więcej poza oświadczaniem wszem i wobec, że uciekłaś z domu. To największe szaleństwo twojego życia, co? Rodzice zaraz ustanowią milionową nagrodę za odnalezienie i zwolnią twoją opiekunkę za to, że cię nie upilnowała. Oczywiście masz nianię, prawda?

Inka zawstydzona kiwnęła głową. Bazyl mlasnął zniesmaczony.

– A co w tym złego? – broniła się. – Rodziców często nie ma w domu, ciągle wyjeżdżają albo długo pracują. Raźniej mi z ciocią Kasią.

– Urocze – prychnął ze złością. – I ty masz czelność mi mówić, że wyolbrzymiam swoje problemy. Chętnie posłucham o twoich. Ciekawe, co to może być, może zimne kakao na śniadanie albo brak ulubionych biszkoptów na podwieczorek? Nigdy nie zrobiłaś nic złego, więc nie mów mi, że jestem histerykiem!

Pani z sąsiedniego stolika krzyknęła na całą kawiarnię, że dostała zimną kawę i nie spodziewała się, że w stolicy są jeszcze takie speluny, które mają czelność tytułować się kawiarniami.

Inka spojrzała na Bazyla poważnym wzrokiem. Może miał rację. Zawsze starała się postępować tak, żeby zadowolić innych. Zrobiłaby wszystko, by tylko nie usłyszeć, że jest niekulturalna albo niemiła. Uciekła z domu, to chyba niezły początek. Reszta jakoś pójdzie. Uśmiechnęła się przebiegle. Bazyl był na nią tak zły, że nie zauważył, co się święci. Potem wszystko potoczyło się zbyt szybko. Inka błyskawicznie wstała od stolika i zanim ktokolwiek zdążył ją powstrzymać, była już przy niezadowolonej paniusi z firmową walizką.

– Nie smakuje pani kawa? – spytała z uprzejmym uśmiechem. – No, ale to chyba jeszcze nie powód, żeby histeryzować, prawda? Ostatecznie nie jest tu pani sama. Może lepszym wyborem byłaby gorąca czekolada z bitą śmietaną? Wygląda pani na taką, co lubi sobie podjeść. Proszę tylko skosztować.

Niewiele myśląc, złapała swoją wypełnioną jeszcze w trzech czwartych szklankę i bez zawahania wylała zawartość na wylakierowane loki zszokowanej kobiety. Po czym spokojnie odwróciła się w stronę zaskoczonego Bazyla z miną, jakby od urodzenia nie robiła nic innego, tylko wylewała obcym ludziom na głowę resztki jedzenia. Kobieta, sztywna z przerażenia, nie próbowała się nawet ruszyć, dopiero gdy czarne, gęste strużki spłynęły do oczu, zaczęła krzyczeć z takim przerażeniem i mocą, jakby ją ktoś oskalpował.

Bazyl nie zamierzał czekać na dalszy rozwój wypadków. Usłyszał sugestie przypadkowych przechodniów o wezwaniu policji. Błyskawicznie złapał swój worek, zarzucił na ramię plecak Inki, ją samą łapiąc mocno za rękę, i ruszyli biegiem przed siebie, roztrącając przestraszonych podróżnych.

Kiedy wpadli do hali głównej, Bazyl zauważył kątem oka, że dwóch wyjątkowo upartych policjantów dotarło za nimi aż tutaj. Po raz pierwszy pożałował, że ma czerwone włosy. To rzecz, którą raczej trudno przeoczyć nawet w takim tłumie. Odwrócił się jeszcze raz, żeby zbadać, jakie mają szanse, i w tym pechowym ułamku sekundy spojrzał głęboko w zielonoszare, pełne napięcia oczy młodszego policjanta. Nie zamierzał tracić ani chwili na zbędne mędrkowanie. Ścisnął mocniej dłoń Inki i pociągnął dziewczynę za sobą. Wpadli na schody i wtedy Bazyl zrozumiał, że popełnił błąd. Jeśli już uciekać schodami, to tylko w dół, nigdy w górę. Najważniejsza zasada, której zawsze się trzymał; dzięki temu oszczędził sobie wielu przykrości. Może to przez tę dziwną dziewczynę i jej kasztanowe włosy, a może po prostu to był jeden z tych dni, kiedy człowiek może wyrwać sobie ze złości wszystkie włosy, a i tak nic nie poradzi na prześladującego go pecha. Bazyl czuł już nieprzyjemny zapach pułapki, w którą sam bezmyślnie się wpakował. Babcia Róża zawsze powtarzała, że „…jeśli Pan Bóg zamyka przed nami jedne drzwi, to zawsze otwiera inne”[1]. Nie po raz pierwszy w swoim krótkim, bądź co bądź, życiu Bazyl przekonał się o specyficznym poczuciu humoru Pana Boga. Odrapane drzwi męskiej toalety nie były dokładnie tym, czego oczekiwał. Trudno. Nie zamierzał grymasić, może będzie tam małe okienko, przez które dostaną się na dach, a potem po piorunochronie zjadą na chodnik. Ostatecznie czy on jest gorszy od Indiany Jonesa? Zanim Inka zdążyła zaprotestować, wpadli do jedynej wolnej kabiny, w której – co powinien przewidzieć – zepsuty haczyk zwisał smutno na do połowy wykręconym gwoździu. Pan Bóg, jak widać, był dzisiaj w doskonałym humorze. Co robić? Bazyl próbował przypomnieć sobie wszystkie sceny ucieczki, które widział na filmach, ale bez zbędnej skromności przyznał, że nawet Harrison Ford w Ściganym nie znalazł się w takich tarapatach jak on teraz.

– Zwariowałeś! Zaraz nas złapią! – Inka nerwowo szarpała go za koszulę. – Co za idiota ucieka do zamkniętego pomieszczenia! Masz przynajmniej plan awaryjny?

– Cicho bądź! To jest mój plan. Jak tylko przestaniesz mleć tym swoim długim jęzorem, wyjdziemy cało. A poza tym przez kogo tu siedzimy, co?

– Co za bezczelność! Może to ja zawlokłam nas w tak urocze miejsce? Nie sądziłam, że taka z ciebie guma od kalesonów!

– Ciekawe masz słownictwo jak na taką grzeczną panienkę. Co mnie podkusiło zadawać się z taką lalunią? Przez ciebie narobię sobie tylko kłopotów.

– Przeze mnie?! – Inka zbladła ze złości. Już miała powiedzieć, co o tym wszystkim myśli, kiedy Bazyl zakrył jej usta dłonią. Trzasnęły drzwi wejściowe.

– No to ich mamy. – Młodszy policjant zatarł ręce z zadowolenia. – Otwierać! Policja!

– Co się z nimi bawisz! – zdenerwował się jego dużo starszy partner z długimi wąsami i nawet całkiem sympatyczną twarzą.

Pociągnął mocno za drzwi pierwszej kabiny, wyrywając haczyk.

– O, przepraszam – wybąkał speszony.

– No tak… – Starszy mężczyzna spuścił wodę, zapiął pasek spodni i zmierzył policjanta znaczącym spojrzeniem. – Panowie podczas akcji. Wszystko może się zdarzyć. Rozumiem, ale nie pochwalam. Niestety, nie mogę na to pozwolić. Panowie wiedzą… przepisy. Proszę podać mi nazwiska i numery legitymacji służbowych. – Wyjął z kieszeni gruby notes. – Będę musiał to zgłosić. Jeszcze dziś odpowiedni raport trafi na biurko waszego szefa. Policja musi dbać o swój wizerunek, a wy… – Pokręcił zniesmaczony głową. – Fatalny błąd. Nie umiecie nawet przeszukać toalety tak, żeby nie wzbudzić paniki wśród obywateli. A panika to nasz najgorszy wróg. Myślę, że nie powinniście liczyć na premię w tym roku. Szczerze mówiąc, dobrze będzie, jeśli w ogóle utrzymacie się na stanowiskach – zawiesił dramatycznie głos, dokładnie tyle, ile trzeba było, by znaczenie tych przerażających słów dotarło do funkcjonariuszy. – Mam swoje dojścia i osobiście dopilnuję tej sprawy – dokończył, patrząc na nich wymownie.

Młodszy policjant mrugał nerwowo i co chwila przełykał ślinę, próbując zrozumieć, w jaki sposób wpakował się w taką aferę.

– My tylko goniliśmy przestępców. Nie widział pan tu takiego kolorowego chłopaka z dziewczyną? – podjął ostatnią próbę jego starszy kolega.

Mężczyzna znudzony poprawił krawat, zdegustowany pogłaskał się po brodzie i mlasnął językiem na znak, że ma serdecznie dość tej maskarady.

– Kolorowy chłopak? Ciekawe, a więc jesteście także rasistami. Coraz gorzej to wygląda. Powiem krótko. Jeśli nie chcecie mnie naprawdę wkurzyć i jeszcze dziś wylecieć z roboty, zjeżdżajcie stąd, ale już!

Policjanci spojrzeli po sobie niepewnie, ale widać doszli do wniosku, że dla dwójki małolatów nie warto ryzykować, bo kiwnęli tylko szybko głowami i wycofali się na korytarz.

– No, możecie już wyjść – zaśmiał się mężczyzna, drapiąc się z zadowoleniem po brzuchu.

Bazyl ostrożnie uchylił drzwi. Inka energicznie przepchnęła się zza jego pleców i odważnie spojrzała wybawcy w oczy.

– Jeśli pan myśli, że zrobiliśmy coś złego i może nas pan traktować jak przestępców, to chciałam powiedzieć, że grubo się pan myli. Nie życzę sobie żadnych dowcipów i niesmacznych uwag. To, co zrobiłam, uczyniłam w słusznej sprawie. I powiem więcej, powtórzyłabym to bez wahania jeszcze raz! Co pan na to?!

Mężczyzna ze zdziwieniem pokiwał głową.

– Specyficzne podziękowanie. – Mrugnął do Bazyla. – Chłopie, jak ty z nią wytrzymujesz?

Bazyl tylko wzruszył ramionami, dając do zrozumienia, że sam nie wie, czym sobie na to wszystko zasłużył. Szybko wyciągnął dłoń i mocno uścisnął chudą prawicę mężczyzny.

– Bardzo dziękujemy za pomoc. Gdyby nie pan, byłoby z nami krucho, a rzeczywiście nie zrobiliśmy nic… bardzo złego. – Spojrzał na niego z zakłopotaniem.

Mężczyzna wybuchnął gromkim śmiechem. Był niski i kościsty. Miał na sobie bardzo już znoszoną marynarkę, golf i pogniecione, ale czyste, spodnie.

– Dobra, dajcie spokój. Na drugi raz pamiętaj, żeby nie uciekać do zamkniętych pomieszczeń. To podstawowa zasada, a jak już cię złapią, atakuj. Zawsze to jakaś szansa.

– Czy pan jest szefem stołecznej policji? – zapytała Inka rzeczowo.

Mężczyzna zaśmiał się jeszcze głośniej, aż mu się łzy zakręciły w oczach.

– Dlaczego właściwie pan nam pomógł? – nie dawała za wygraną.

– Nie wyglądacie mi na przestępców, poza tym zawsze gdy zmieniam dworzec, lubię się trochę z nimi podroczyć. Potem, kiedy wszyscy się znamy jak stare konie, trudniej jest ich robić w balona.

– Nie rozumiem – drążyła Inka. – Po co pan zmienia dworce?

– Nie lubię mieszkać ciągle w jednym miejscu. – Wzruszył ramionami. Otrzepał marynarkę i przygładził siwe włosy. Zgarnął z umywalki szczoteczkę do zębów i maszynkę do golenia. Szybko upchnął to w wielkim worze. Zarzucił go na plecy, uśmiechnął się jeszcze raz i wyszedł z toalety, pozostawiając po sobie zapach tanich papierosów i płynu po goleniu Wars.

– Nigdy więcej nie rób takich głupot! – Bazyl pogroził Ince palcem.

Dziewczyna już nabrała powietrza, żeby wyłuszczyć wszystkie niepodważalne argumenty, kiedy drzwi łazienki otworzyły się gwałtownie i weszło dwóch podejrzanych typów. Jeden z nich, bardzo wysoki i chorobliwie chudy, miał na sobie czarne dżinsy i podkoszulek. Mocno przekrwione oczy i brak trzech przednich zębów nie wróżyły nic dobrego. Drugi, nieco niższy, ale za to grubszy, z łysą głową i grubym łańcuchem na szyi, uśmiechnął się do nich, jakby sprawiało mu to ból.

– Spadajcie – wycedził przez zęby, w których tkwiła mocno przeżuta wykałaczka.

– Zaraz, chwileczkę! – zaczęła Inka, gotowa o swoje prawa walczyć do upadłego, ale Bazyl szybko chwycił ją pod łokieć i wyprowadził, dokładnie zamykając za sobą drzwi.

– Dlaczego ciągle mnie łapiesz?! Nie sądzisz, że mogę poruszać się o własnych siłach?! Poza tym chyba trochę za krótko się znamy, żebyś sobie pozwalał na takie gesty! – Ze złości aż zaschło jej w ustach.

– Uspokój się wreszcie! Nie sądziłem, że taka z ciebie histeryczka! Chcesz dyskutować z takimi typami? Oni mają tylko jeden argument, który mógłby ci mocno zniekształcić tę ładną buźkę!

Inka patrzyła na niego przez chwilę. Złapała swój plecak i zobaczyła, że jest otwarty.

– Zgubiłam portfel. Na pewno wypadł mi w toalecie.

Zanim Bazyl zdołał zareagować, wślizgnęła się do łazienki. Przylgnęła do ściany i uchyliła drzwi, za którymi znajdował się rząd kabin. Swój czerwony portfel zobaczyła pod pierwszą umywalką, pięć centymetrów od nogi Szczerbatego.

– Jak dam ci znak, zaczepisz ją przy kasach. Tylko nie tak jak ostatnio, kiedy mało nie przewróciłeś tego biedaka. Zapytasz o godzinę albo coś w tym stylu, kapujesz?

– Dobra, dobra, nie wymądrzaj się, lepiej pamiętaj o swojej robocie, żebym znowu nie musiał na ciebie czekać. Ja ją zagaduję i próbuję zaciągnąć do kiosku, żeby kupiła mi fajki, wtedy ty wchodzisz z gadką o dręczeniu biednych staruszek. Ściągasz portfel z emeryturką i w nogi. Łatwizna.

– No, to do roboty. – Łysy zatarł ręce, zerknął w lustro, uśmiechnął się do swojego odbicia i mocno pchnął drzwi, w których zderzył się ze zdenerwowanym Bazylem. – A co ty tu jeszcze robisz?! – zaniepokoił się. – Mówiłem ci, że masz zjeżdżać. Podsłuchiwałeś!

Bazyl poczuł, że w gardle rośnie mu wielka klucha. Jak cię złapią, atakuj. Zawsze to jakaś szansa.

– A co to?! Mam może sikać, kiedy mi pozwolisz?! Takie teksty możesz puszczać swojemu kumplowi, nie mnie. Rozumiemy się?

To nie mogło się udać. Bazyl obserwował zdziwioną twarz mężczyzny, przygotowując szczękę na honorowe przyjęcie ciosu. Zamiast niego poczuł mocne klepnięcie w plecy.

– Widzę, że jesteś twardy. Dobrze. Nie lubię mięczaków, masz przed sobą przyszłość. Może się jeszcze kiedyś spotkamy.

Bazyl przybrał obojętną minę, jakby nie zamierzał zaprzątać sobie tym głowy i w ogóle jakby cała ta rozmowa już strasznie go znudziła. Kiedy wyszli, odetchnął głęboko i wtedy właśnie zobaczył przyklejoną do ściany za drzwiami Inkę.

– Ty jesteś naprawdę zdrowo szurnięta! – krzyknął, całkowicie wyprowadzony z równowagi. – Mało ci, że ściągnęłaś nam na głowę policję, to jeszcze chcesz się wplątać w mafijne porachunki! Rozumiem, że życie bogatej panienki może być na dłuższą metę nudne, ale to dość specyficzny rodzaj rozrywki. Ja w każdym razie nie zamierzam się w nic mieszać! Zapamiętaj to sobie raz na zawsze!

Chodził od ściany do ściany i nerwowo wymachiwał rękami. Inka złapała z podłogi swój portfel, wsunęła go pośpiesznie do kieszeni kurtki i spojrzała na niego z politowaniem.

– Skończyłeś już? Nie mamy czasu na histerie.

Bazyl stanął zaskoczony i przypatrywał jej się uważnie.

– Człowiek czeka na naszą pomoc. – Wzruszyła ramionami.

Chłopak szeroko otworzył oczy, mając nadzieję, że się przesłyszał.

– No, co tak patrzysz? Podsłuchałam, że tych dwóch planuje napaść na jakąś staruszkę i zabrać jej całą emeryturę. Nie możemy do tego dopuścić.

– A ty co? Założyłaś pogotowie ratunkowe dla pokrzywdzonych? Ja nie prosiłem o legitymację członkowską.

– Daj spokój. To poważna sprawa. Trzeba się pospieszyć. Na policję nie możemy iść, bo nas namierzą. Musimy to załatwić sami.

Bazyl przełknął głośno ślinę, próbując się uspokoić.

– Ty już jesteś prawdziwa recydywa! Jeśli dobrze zrozumiałem, chcesz przeszkodzić w napadzie tym dwóch cwaniakom z gnatami w każdej kieszeni, obezwładnić ich, uratować staruszkę i trafić do programu Zwyczajni – Niezwyczajni. Ja, na szczęście, nigdy nie marzyłem o karierze w telewizji.

– Odmawiasz?! – Ince nie mieściło się to w głowie.

– Zastanów się, co ty bredzisz! To są bandyci! Tacy nie zawahają się przed niczym. To czysta głupota!

– Nie sądziłam, że stchórzysz. – Inka zarzuciła plecak na plecy i spojrzała wojowniczo na Bazyla.

– To nie strach. To rozum. Ciężko ci będzie bez niego przeżyć.

– Trudno, idę sama. Na razie. Miło było cię poznać.

– Niestety, nie mogę powiedzieć tego samego.

Spojrzała na niego zaskoczona, kiwnęła głową i szybko wyszła z toalety. Bazyl przez chwilę patrzył na odrapaną klamkę i był przekonany ponad wszelką wątpliwość, że nie powinien tego robić…

Zobaczyła ich od razu. Szczerbaty stał przy kasach i cierpliwie czekał na swoją kolej. Łysy rozmawiał ze starszą panią w czerwonym berecie. Mocno gestykulował i śmiał się nienaturalnie. Kobieta powoli traciła cierpliwość do natręta i rozglądała się za jakąś pomocą. Wtedy właśnie pojawił się wspólnik. Wszystko potoczyło się tak szybko, że Inka nie zdążyła nawet przygotować sensownego planu. Podbiegła po prostu na tyle blisko, by ją usłyszeli, przewróciła się na środku sali i zaczęła krzyczeć wniebogłosy.

– Złodziej! Złodziej! Ludzie! Ratunku! Gońcie złodzieja!

Starsza pani podbiegła do dziewczyny, a tuż za nią Szczerbaty i Łysy. Inka przez ułamek sekundy miała wrażenie, że ją poznali, ale chyba się myliła, bo pochylali się z perfekcyjnie udawaną troskliwością. Inka przełknęła ślinę i skupiła się na improwizacji.

– Tam pobiegł! Zabrał torbę! Musicie go złapać. Bardzo proszę. Dostaniecie wysoką nagrodę. Mój tata jest wpływowym człowiekiem.

Łysy pomógł jej wstać, mocno ujmując za ramiona.

– Czekaj tu na nas. Zaraz wrócimy z torbą i pogadamy o tej nagrodzie! – krzyknął Szczerbaty i obaj ruszyli biegiem na perony. Przy schodach wpadł na nich nieuważny chłopak z czerwoną głową i zatoczył się aż pod ścianę.

– To znowu ty?! – zdziwił się Łysy i niezadowolony pokręcił głową.

Bazyl szybko podszedł do Inki.

– Nic ci nie jest? – spytał naprawdę przestraszony.

Dziewczyna otrzepała kurtkę i spojrzała na niego wyniośle.

– Dziękuję, że pytasz, ale niepotrzebnie się trudziłeś. Jak widzisz, świetnie sobie radzę. Przeszkodziłam bandytom okraść tę miłą panią.

Kobieta zamrugała niespokojnie oczami i zaczęła przeszukiwać kieszenie.

– Świetnie sobie radzisz?! Wiesz, jak to się mogło skończyć?!

– Może dam ci numer telefonu do mojej mamy, to sobie o tym porozmawiacie, co? A właściwie co tu robisz?

Bazyl wyjął z kieszeni niebieską kosmetyczkę i podał coraz bardziej zdenerwowanej kobiecie.

– Tego pani szuka? – Uśmiechnął się.

Inka patrzyła na niego zaskoczona.

– Jedno jest pewne – zaczął Bazyl, zerkając na wejście. – Nie można się z tobą nudzić.

Złapał ją za rękę i pobiegli w stronę kiosków z zapiekankami. Szczerbaty i Łysy, nie mogąc namierzyć sprytnego złodzieja, zorientowali się już, że zostali oszukani, i wrócili wymierzyć sprawiedliwość. Bazyl nie miał pewności, czy wiedzieli też o odebraniu im świeżego łupu, ale nad tym nie zamierzał się zastanawiać.

Biegli przez długi korytarz pełen podróżnych. Z trudem lawirowali pomiędzy torbami, plecakami, dziećmi i psami. Bazyl nie zaprzątał sobie głowy kamuflażem, przekonany, że jeśli przestaną biec, obudzi się w rowie z połamanymi rękami i nogami i będzie szczęśliwy, że tylko na tym się skończyło. Czy on całkiem stracił rozum, żeby pakować się w taką aferę z powodu dziewczyny?! Żeby chociaż mu się podobała!

Mieli właśnie wybiec na ulicę, kiedy na schodach pojawili się dwaj znajomi policjanci. Nie trzeba było szargać autorytetu stróżów porządku. Teraz złapią ich, choćby mieli zedrzeć zelówki w nowych służbowych butach. Bazyl ciężko westchnął.

– Na peron! – krzyknęła Inka i pociągnęła go za sobą.

– Nie! – zdążył tylko zawołać i już był na ruchomych schodach.

Przez ułamek sekundy widział jeszcze siedzącego pod ścianą bezdomnego, który palił spokojnie papierosa i uśmiechał się, jakby chciał powiedzieć: „Chłopie, ale ty masz los”. Bazyl dałby sobie obciąć obie ręce, że to był ten sam mężczyzna, który uratował ich w łazience. Odwrócił się, by się upewnić, ale zamiast bezdomnego zobaczył zbliżające się w zastraszającym tempie dwa niebieskie mundury.

– A niech to cholera weźmie! – krzyknęła Inka.

– Czy język nie stanie ci kołkiem od takiego słownictwa? – zainteresował się uprzejmie Bazyl.

– Zaraz sobie podowcipkujesz z kolegami. – Kiwnęła w stronę drugiego wejścia na peron, gdzie Szczerbaty z dziką przyjemnością przejechał palcem wskazującym po własnej szyi, dając do zrozumienia, co ich czeka w niedalekiej przyszłości.

– Oni wiedzą, co zrobiliśmy. I wiedzą, że my wiemy, że oni wiedzą – wyszeptał Bazyl grobowym głosem. – Obrabiać złodziei z łupu mogą tylko skończeni idioci. Mam dziwne przeczucie, że nie dożyjesz kolacji. Nawet jeśli oni ci darują, ja nie będę taki wielkoduszny – syknął ze złością.

– Nie mam teraz czasu na pogaduszki. Gdybym wiedziała, że taka z ciebie baba, nie zawracałabym sobie tobą głowy.

– Niewiarygodne! W ostatniej godzinie życia masz jeszcze tyle energii, żeby pyskować!

Inka nie słuchała. Przedarła się przez tłum podróżnych na schodach. Kiedy stanęli w końcu na peronie, dotarła do nich okrutna prawda. Mieli odcięte obie drogi ucieczki. Jeszcze góra dwie minuty i dorwą ich policjanci, którzy wpadli na ruchome schody. Od strony drugiego wyjścia biegli do nich Szczerbaty i Łysy, głośno wygrażając. Najwyraźniej zorientowali się już, że nie tylko dali się nabrać, ale i okraść, co całkowicie zszargało im reputację. Może to rzeczywiście nie był najlepszy pomysł. Inka westchnęła głośno, próbując znaleźć rozwiązanie. Nagle Bazyl złapał ją za rękaw kurtki i pociągnął do odjeżdżającego właśnie pociągu. W ostatniej chwili wpadli na schody i zatrzasnęli drzwi tuż przed nosem zadowolonych z siebie policjantów. Inka, śmiejąc się w głos, pomachała wesoło dwóm złodziejom, którzy bezradnie stali na peronie. Szczerbaty z bardzo niebezpiecznym uśmiechem wyjął coś z kieszeni kurtki i odmachał im na pożegnanie. Inka przeszukała kurtkę i momentalnie straciła dobry humor.

– Co on trzyma w ręku? – zapytał Bazyl, jeszcze ciężko oddychając.

– Mój portfel – powiedziała Inka z nutką histerii w głosie.

1. Fannie Flagg, Smażone zielone pomidory, tłum. Aldona Biała, Wyd. Zysk i S-ka, Poznań 1987, s. 54. ↩

Ciepłe skarpetki w środku lata

– Chciałaś przygody, to ją masz – mruczał niezadowolony Bazyl, wchodząc do pierwszego wolnego przedziału. Pod oknem leżała siatka i niewielka skórzana torba. Zajęli wolne miejsca. – Tylko nie mów, że cię nie ostrzegałem, ale ty oczywiście jesteś mądrzejsza i spragniona emocji – dodał.

– Przestaniesz w końcu zrzędzić? – zniecierpliwiła się Inka.

– Ja zrzędzę, tak? No proszę, to coś nowego! Słuchaj, panienko, jeśli masz zamiar uciekać z domu, musisz mieć trochę więcej rozumu i sprytu niż kura na podwórku.

– Słucham? – Inka zamrugała oczami, jakby straciła ostrość widzenia. – Porównujesz mnie do kury! Prawdziwy z ciebie dżentelmen.

– Taki sam jak z ciebie dama. – Uśmiechnął się złośliwie.

– Nie ja wymyśliłam wsiadanie do pociągu w biegu i jeszcze ciągnięcie za sobą niewinnych ludzi.

– Słuchaj, nie wyprowadzaj mnie z równowagi!

– Daj spokój z tymi twoimi nastrojami! Kto za tobą nadąży? Ciągle nowe fochy!

– Ty smarkulo! – Bazyl stracił resztki cierpliwości. – Mało nie straciłem przez ciebie rąk i nóg, a ty mi mówisz o fochach! Kto nas w to wszystko wplątał, co?! Kto dla kaprysu wylał babie na głowę czekoladę? Ja albo ta pani? – Odruchowo wskazał wchodzącą właśnie do przedziału kobietę, która wydała mu się dziwnie znajoma.

– To po co się przysiadałeś?! – Inka nie wytrzymała. – Czy ktoś cię prosił, żebyś wtrącał się w moje życie i zanudzał opowieściami o swoim trudnym dzieciństwie?! Gdyby nie ty, nigdy bym nie wylała na tę kobietę czekolady!

– To już szczyt wszystkiego! Może jeszcze powiesz, że cię namówiłem! Bezczelna, pyskata, rozpieszczona żmija!

– Zarozumiały, gnuśny, tchórzliwy i samolubny padalec!

– Witam ponownie – wtrąciła rozbawiona starsza pani, która nadal stała w drzwiach przedziału. – Dobrze się składa, że znowu się spotykamy, bo nie zdążyłam wam wtedy podziękować.

Inka i Bazyl spojrzeli na nią zaskoczeni. Nie byli zadowoleni, że ktoś im przeszkadza, ale zorientowali się, że stoi przed nimi starsza pani z dworca. Bazyl dopiero teraz jej się przyjrzał. Przypominała mu trochę babcię Różę, może dlatego od razu ją polubił. Miała takie same śmiejące się oczy i podobny srebrzysty koczek na głowie. Bazyl uwielbiał koczki. Był przekonany, że w ciągu sekundy byłby w stanie zakochać się w kobiecie z koczkiem. Starsza pani miała niebieskie oczy i duże okulary z grubymi szkłami. Była szczupła i drobna, a w uszach migotały dwa małe bursztyny. Miała na imię Marianna, co całkowicie podbiło serce Bazyla.

– Skąd pani się tu wzięła? – spytała niezbyt mądrze Inka.

Kobieta zaśmiała się głośno.

– Jadę do domu, moja droga. Byłam u córki w odwiedzinach, teraz czas wracać. A wy jesteście na wakacjach?

– Można tak powiedzieć – mruknął Bazyl i zerknął na Inkę.

Pani Marianna przyjrzała mu się uważnie.

– To, co zrobiliście dzisiaj, było bardzo odważne – pochwaliła ich.

– Czasem nie ma się już nic do stracenia – powiedział ponuro Bazyl. – Dokąd właściwie jedzie ten pociąg?

– Do Białegostoku. – Kobieta uśmiechnęła się, widząc, że oboje tylko wzruszyli ramionami. – Macie pecha. W waszym wieku walą się na człowieka największe kłopoty. Ja już się niczym nie przejmuję.

– To jednak diabelnie niesprawiedliwe – oburzyła się Inka. – Czasem jedyne, co pozostaje, to…

Bazyl posłał jej ostrzegawcze spojrzenie, ale było już za późno.

– Dać nogę, co? – podpowiedziała pani Marianna.

Oboje skwapliwie przytaknęli.

– Ty akurat nie powinnaś się skarżyć – Bazyl zwrócił uwagę Ince. – Nuda to żaden powód do ucieczki.

– Znowu zaczynasz? Nudny jesteś ty ze swoimi teoriami! Zapewniam cię, że mam wystarczające powody, by nie wracać do domu.

– No! – Klasnął zadowolony w ręce. – Umieram z ciekawości.

– Wykluczone! – obruszyła się. – Nie będę się zwierzać użalającemu się nad sobą histerykowi, który porównuje mnie do glisty i nie patrzy dalej niż na czubek swojego pryszczatego nosa!

Bazyl zdecydowanie złapał ją za łokieć i posadził obok siebie na siedzeniu.

– Pani wybaczy – zwrócił się do rozbawionej pani Marianny, a potem spojrzał zimno na Inkę. – Posłuchaj, laluniu. Jeśli ktoś z nas dwojga jest histerykiem, to raczej ty, co potwierdzasz swoim dziecinnym pomysłem ucieczki. Oczywiście, nie spodziewam się, żeby rozpieszczona i zadufana w sobie panienka przyznała rację komuś bardziej dojrzałemu i mądrzejszemu. I wcale nie mam pryszczy!

– Dojrzałemu?! – Inka z irytacji aż wstała. – Farbowanie włosów na złość nauczycielce i obrażanie się na cały świat, bo wyjątkowo ma inne sprawy na głowie niż słuchanie twoich wywodów, nazywasz dojrzałością!

– Jeśli wolno spytać, co ty nią nazywasz? Spontaniczną ucieczkę z domu, pakowanie się w ręce policji? Nie masz nawet ciepłych skarpetek!

Inka spojrzała na niego zaskoczona.

– A po co mi ciepłe skarpetki w środku lata?

– Choćby po to, że może się nagle ochłodzić, możesz spać pod gołym niebem, możesz się przeziębić, w końcu też po to, że po lecie zazwyczaj przychodzi jesień, ale ty pewnie nie zamierzałaś uciekać na tak długo, co? To tylko takie żarty, żeby przejechać się pociągiem i poudawać zbuntowaną nastolatkę z problemami.

– Nie masz pojęcia, jak bardzo działasz mi na nerwy!

– No to mamy coś wspólnego.

– Dość! – Inka zatkała uszy rękoma.

– O proszę! To jest dyskusja z dojrzałą osobą – prychnął Bazyl i wyjął paczkę gumy do żucia.

Inka westchnęła ciężko, jakby zabrakło jej argumentów. Spojrzała na uśmiechniętą kobietę i sama też musiała się uśmiechnąć.

– Sama pani widzi, co ja z nim mam.

– Najważniejsze, że się kochacie. – Pani Marianna lekceważąco machnęła ręką.

Inka i Bazyl spojrzeli po sobie zaskoczeni. Inka ze złością poczuła, że się rumieni, a Bazylowi przykleił się do twarzy najgłupszy z uśmiechów. Pani Marianna szybko się zorientowała, że sprawy jeszcze nie zaszły tak daleko, ale, jak widać, wszystko było na dobrej drodze, więc natychmiast zmieniła temat.

– Jakie właściwie macie kłopoty?

– Ojciec nie chciał kupić jej puchatego króliczka i postanowiła go ukarać, uciekając z domu. Nie jesteś przyzwyczajona, żeby ci czegoś odmawiano, co? – zaatakował Bazyl, żeby zatuszować własne zmieszanie. Strzał był celny.

– Może cię to zdziwi, ale raczej nie jestem przyzwyczajona, żeby mi na coś pozwalano! I tak się składa, że miałam królika, nazywał się Zygzak, tylko nie dostałam go od rodziców. Oni uznali, że bardziej ucieszę się z multimedialnego kursu angielskiego i weekendowych kursów asertywności.

– Mów dalej – zainteresowała się pani Marianna.

– O czym tu mówić?! – Inka zaczęła nerwowo bawić się sprzączką plecaka. – To były moje najgorsze urodziny. Oczywiście, nie spodziewałam się nie wiadomo czego, ale nie sądziłam, że może być tak upiornie. – Westchnęła ciężko i zrozumiała, że jak już ruszyła ten temat, musi go skończyć. – Moje piętnaste urodziny wypadły w ostatni dzień ferii zimowych. Na dobry początek dowiedziałam się, że rodzice przenieśli mnie do nowej szkoły. To miał być sposób, żeby odciąć mnie od Malwiny, najlepszej przyjaciółki, z którą podobno spędzałam za dużo czasu. Poza tym moja nauczycielka plastyki bez sensu wbijała mi do głowy, że mam talent i powinnam jak najwięcej malować. Sama pani rozumie, że to karygodna strata czasu i zaśmiecanie mi umysłu, który powinien być gotowy do chłonięcia jak największej ilości wiedzy. Rodzice mieli też pewnie nadzieję, że nie będę chodzić na zbiórki harcerskie. Oczywiście, był wspaniały tort zamówiony w najdroższej cukierni, firma cateringowa przywiozła jedzenie z francuskiej restauracji.

– To rzeczywiście jesteś bardzo nieszczęśliwą osobą. Takie urodziny muszą być traumatycznym przeżyciem. Francuska kuchnia, tort i jeszcze do tego prezenty – skrajne okrucieństwo! I mówisz, że to wszystko na twoje urodziny? – Bazyl miał taki wyraz twarzy, że nie potrafiła rozszyfrować, czy z niej kpi, czy mówi poważnie. Postanowiła więc na razie go zignorować.

– Niestety, żaden prezent nie był dla mnie. Oni nie wiedzą, co lubię. Prezenty kupowała pani Monika, sekretarka ojca. – Wzruszyła ramionami, jakby to była najnormalniejsza rzecz na świecie.

Pani Marianna cmoknęła z niezadowoleniem. Bazyl uśmiechnął się zakłopotany, co próbował pokryć gadaniną.

– Moja mama zawsze kupuje mi koszulę w kolorową kratkę, bo uważa, że młody mężczyzna jest przystojniejszy w kołnierzyku. O, widzisz, nie przyszło mi to wcześniej do głowy. Mogłem teraz cały mój zbiór kołnierzyków oddać Kornelowi. Po co miał się chłopina jeszcze wpędzać w koszty? I tak był wystarczająco nieszczęśliwy. Jak rozumiem, uciekłaś z domu, bo nie dostałaś na urodziny tego, co chciałaś? No tak, to dość… kłopotliwa sytuacja.

Zdenerwowana Inka pokręciła głową.

– Nic nie rozumiesz – wtrąciła zniecierpliwiona pani Marianna. – Nie chodzi o to, że dostała złe prezenty, ale o to, że rodzice w ogóle jej nie znają i nawet nie chcą tego zmienić.

– Interesuje ich tylko, czy dobrze się uczę. Wystarczy iść raz na pół roku na wywiadówkę i sprawa załatwiona – potwierdziła Inka.

– A ty chciałabyś sobie poplotkować przy porannej kawie. No cóż, to rzeczywiście poważny problem.

– Ja po prostu chcę być przy nich sobą!

– No proszę. – Bazyl klasnął zdumiony w ręce. – Przypomnij mi, bo nie pamiętam, kto jakieś pół godziny temu mało nie dostał skrętu kiszek ze śmiechu, kiedy mówiłem o tym samym?!

– To nie jest to samo! – krzyknęła ze złością. – Ty farbujesz włosy i robisz z siebie pajaca, żeby pokazać wszystkim, jaki jesteś oryginalny! A ja chcę robić to, co lubię.

Bazyl z zakłopotaniem podrapał się w głowę.

– Rozumiem, ja jestem pozerem, a ty jesteś wrażliwa. Różnica między nami oczywiście kolosalna, gdyby nie fakt, że tak naprawdę chodzi nam dokładnie o to samo.

– Ja nie chcę nikogo szokować swoim wyglądem, bo to strasznie dziecinne.

– Jasne, a ucieczka z domu, bo ci się prezent nie spodobał, jest typowym zachowaniem dorosłego człowieka? Wiesz, co myślę? Jesteś rozpieszczoną dziewczynką, która chce pokazać, jaka jest ważna. Wyolbrzymiłaś kilka spraw i sama sobie wmówiłaś, że nie będziesz dłużej znosić koszmarnych rodziców. Dziwnym trafem przezornie pamiętałaś jednak o zabraniu karty kredytowej, żeby tym potworom w razie potrzeby wyczyścić konto. Oczywiście rozumiem, że sobie na to zasłużyli, i dobrze, że pamiętałaś o tym cienkim plastikowym gadżecie, bo bez kasy tatusia nie przeżyłabyś nawet jednego dnia!

Inka patrzyła na niego wściekła, mocno zaciskając zęby.

– Nie mam żadnej karty! Zresztą teraz nie mam już nawet portfela. Dobra, opowiem wszystko od samego okropnego początku.

Bazyl westchnął z widoczną ulgą.

– A już myślałem, że będę musiał tu dostać ataku histerii, żebyś w końcu zaczęła mówić.

Pani Marianna uśmiechnęła się lekko i poklepała Bazyla po ramieniu.

Od kilku dni ciągle padał śnieg z deszczem. Wpadłam zdyszana do domu i szybko zrzuciłam przemoczone ubranie. Do szczęścia potrzebowałam tylko odrobiny spokoju i gorącej herbaty z cytryną i sokiem malinowym. Jedno i drugie było w domu zawsze towarem deficytowym. W lodówce znalazłam to, czego najbardziej się bałam. Nienawidzę bezowego tortu!

– Bidulka. – Bazyl pokręcił głową, jakby nie mieściła mu się w głowie taka dawka sadyzmu. – Nie wiem, czy zdołasz się z tego otrząsnąć przed trzydziestką.

Nawet się nie zdziwiłam. Mama pewnie znowu zapomniała przekazać swojej sekretarce, żeby tym razem zamówiła inny smak. Właściwie sama powinnam to załatwić. Wystarczył jeden telefon do pani Basi. Przynajmniej ktoś wiedziałby, co mi się podoba. Nie to jednak było najgorsze. Nagle poczułam koszmarny zapach i wiedziałam już, że nie dożyję końca tej smętnej uroczystości. Owoce morza!

Jak myślisz – zwróciła się do Bazyla – po co kupuje się komuś na urodziny wszystko, czego najbardziej nie znosi, bo chyba nie po to, żeby mu sprawić przyjemność!

Jeszcze tylko jedna rzecz dodawała mi otuchy. Dwa dni wcześniej podsłuchałam, jak ciocia Kasia dzwoniła do sklepu zoologicznego. Moje śledztwo, co prawda, szybko utknęło w martwym punkcie, ale do sklepu ze zwierzętami telefonuje się chyba nie po to, żeby kupić chleb na kolację, prawda? Moje szanse na królika znacznie wzrosły. Kiedy sobie o tym przypomniałam, byłam w stanie nawet podtruć się tym mdławym tortem.

– Jesteś już – stwierdziła mama bezbarwnym głosem. Nie wiem, jak ona to robiła, że zawsze wyglądała tak ładnie, z zarumienionymi policzkami i błyszczącymi oczami. Odkąd pamiętam, była właśnie taka – piękna i niedostępna. Nawet teraz, w dniu moich urodzin, nie przyszłoby mi do głowy, żeby się do niej przytulić. Właściwie po co? Rodzice już od kilku lat powtarzali, że jestem za duża na takie bzdury.

– Cześć – powiedziałam obojętnie, przygotowując się na najgorsze.

– Widziałaś tort? Twój ulubiony – pochwaliła się mama, rzucając na stół siatkę z dużym, kolorowym pudełkiem. – To prezent dla ciebie. Multimedialny kurs angielskiego. Chcesz otworzyć od razu?

Wzruszyłam lekko ramionami.

– A to co? Znowu muchy w nosie? – Niezadowolona mama pokręciła głową. – Mogłabyś postarać się o lepszą minę, chociaż na ten jeden dzień. Włóż tę nową sukienkę w szkocką kratę. Zaraz przyjdzie ojciec.

– A ciocia Kasia? – spytałam z nadzieją, która rzeczywiście musi być matką głupich, bo właśnie tak się w tej chwili poczułam.

– Tyle razy mówiłam, żebyś jej tak nie nazywała! – Głos mamy był ostry jak brzytwa. – To tylko twoja opiekunka. Zresztą zamierzamy ją zwolnić. Jesteś już duża i sama sobie poradzisz. Kasia nie należy do rodziny i nie jest zaproszona na dzisiejszą uroczystość.

– Ciocia Kasia jest moją najlepszą przyjaciółką, poza Malwiną, a mój wiek nie ma tu nic do rzeczy!

– Przyjaciółką? – zdziwiła się mama. – Tylko, proszę, bez histerii. Nie raczyłaś mi pomóc w przygotowaniach do przyjęcia, to teraz przynajmniej nie przeszkadzaj. Malwina też dzisiaj nie przyjdzie. Za dużo czasu spędzacie ostatnio razem. Przede wszystkim musisz się uczyć, a nie zajmować głupotami.

– Harcerstwo to nie głupoty!

Byłam naprawdę wkurzona, ale wiedziałam, że mi to nie pomoże. Mama przybrała już ten swój twardy wyraz twarzy, którego nic nie było w stanie skruszyć.

– O tym też porozmawiamy, jak przyjdzie ojciec. A teraz przebierz się i postaraj się wszystkiego nie zepsuć.

Jeszcze chwilę stałam w drzwiach kuchni, przyglądając się jej jak obcej osobie. Naprawdę, przez chwilę nie mogłam uwierzyć, że moja rodzina jest taka beznadziejna.

Ojciec patrzył na mnie wniebowzięty, jakby się właśnie dowiedział, że trafił szóstkę w totka. Mama z niepodobnym do niej szczerym uśmiechem kiwała tylko z niedowierzaniem głową. A ja miałam wrażenie, że jestem w ukrytej kamerze. Zaraz wyskoczy z szafy ekipa telewizyjna i radośnie złoży mi życzenia urodzinowe. To byłoby jedyne rozsądne wyjaśnienie całej tej nienormalnej sytuacji.

– No, mała, nie cieszysz się? – spytał z wyrzutem ojciec. – Załatwienie tego wcale nie było proste. Musiałem się nieźle nachodzić do tej pani dyrektor, żeby zgodziła się przyjąć cię w środku roku szkolnego. Mają tam wyższy poziom i aż dziewięćdziesiąt dziewięć procent absolwentów dostaje się do renomowanych szkół. Jest trochę dalej, ale będę zawoził cię samochodem. To nawet lepiej, bo nie będziesz traciła czasu na dojazdy, i bezpieczniej.

Wszystko idealnie zaplanowali. Nie mogłam uwierzyć, że o niczym mi nie powiedzieli. Stali na środku pokoju w tych swoich garniturkach i rozprawiali, jakby mnie tam w ogóle nie było.

– Najważniejsze, że przestaniesz zawracać sobie głowę tym całym harcerstwem. Tylko cię to rozpraszało i odrywało od nauki. – Mama spojrzała na mnie z niezadowoleniem, jakbym w towarzystwie puściła bąka. – No i musisz mocno ograniczyć kontakty z Malwiną. Nie będziecie już w jednej klasie, więc nie ma powodu, aby się z nią tak często widywać. Wreszcie się skończą dwugodzinne powroty do domu i pogaduszki na każdej ławce, latanie z aparatami po osiedlu i to bezsensowne malowanie. Musisz w końcu zrozumieć, co jest dla ciebie ważne, i zachowywać się odpowiedzialnie. Ostatecznie nie jesteś już dzieckiem. Tak się cieszę, że udało nam się załatwić tę zmianę szkoły. No, nie podziękujesz ojcu? – Spojrzała na mnie karcąco, jakby właśnie przyłapała mnie na wyjadaniu wiśni z tortu.

Czekałam tylko, kto pierwszy się roześmieje i cały ten dowcip dobrnie do szczęśliwego finału. Ojciec patrzył na mnie lekko zaniepokojony. Matka tylko kiwała głową, jakby chciała powiedzieć: „Wiedziałam, że tego nie doceni”.

– Czy to jest kiepski żart? – zapytałam.

Ojciec spojrzał na mamę wymownie, jakby sprawdziły się jego przypuszczenia. Wszystko było jasne, jego rozpieszczona, leniwa i wiecznie niezadowolona córka nie potrafi docenić poświęcenia, jakie wkłada się w jej wychowanie. Właściwie, jakby się lepiej zastanowić, to wszystko było nawet całkiem zabawne. Może nie mieli specjalnego talentu do wybierania prezentów, ale przynajmniej byli oryginalni. Proszę, jakie mają niewinnie miny. Wyglądają jak Jaś i Małgosia, którzy właśnie się dowiedzieli, że nie tylko nie dostaną słodyczy, ale sami będą daniem głównym. I wtedy zaczęłam się śmiać. Ryczałam ze śmiechu aż do bólu brzucha, a oni patrzyli na mnie zdezorientowani. Mama nerwowo poprawiła włosy. Robiła tak zawsze, kiedy nie wiedziała, jak się zachować. Rozejrzała się szybko po pokoju i jej wzrok padł na biały tort. Bez słowa zaczęła kroić duże kawałki i wyciągnęła do mnie talerzyk z największą porcją białego obrzydlistwa, jaką widziałam.

– Paskudztwo – powiedziałam radośnie. – Nie znoszę tortów bezowych. Mówiłam ci to w zeszłym roku i dwa lata temu. Mdli mnie od owoców morza, które z takim upodobaniem serwujesz na każde urodziny. Jeśli już kupiliście kurs multimedialny, to przynajmniej trzeba było wziąć inny język, angielski daliście mi w zeszłym roku. Musisz zwrócić uwagę pani Monice, żeby sobie to gdzieś notowała. I co to w ogóle za urodziny bez przyjaciół?!

No to właściwie wszystko im wyjaśniłam. Zostało jeszcze tylko jedno:

– Nigdy wam nie wybaczę tego, co zrobiliście.

– No i mniej więcej tak to się zaczęło. Potem było już tylko gorzej – Ince jeszcze teraz głos drżał ze złości. Spojrzała w okno, za którym migały domy, drzewa i ludzie – nie wiedzieć czemu – ciągle się gdzieś spieszący. – Nowy semestr zaczęłam już w nowej szkole dla prymusów. Same białe kołnierzyki, plisowane spódniczki i równe przedziałki. Ty, Bazylu, nie utrzymałbyś się tam nawet pół dnia. A te gadki! Średnia, oceny, ranking najlepszych, wzorowe zachowania, wybór liceum, kierunek studiów. Sami przyszli prawnicy, lekarze i specjaliści od marketingu! Nie miałam nawet z kim pogadać, dopóki nie poznałam Franka, ale to już inna, choć równie pochrzaniona historia.

– A co z Malwiną? – zapytała pani Marianna.

– A co ma być?! – krzyknęła zdenerwowana Inka. – Przepraszam… nie wiem, co u niej. Nie widziałam jej od… no, w każdym razie od bardzo dawna. Nie do wiary, że kiedyś byłyśmy nierozłączne, a teraz nawet nie wiem, co się u niej dzieje. Mama wyrzuciła moje pędzle i farby, żeby nie zajmowały miejsca. Załatwiła, żeby wypisali mnie z harcerstwa. Przecież w liceum nie będę się zajmować takimi bzdurami! Jakby było im mało, zabrali mi królika, Kasię i Kamila.

– Kamila? – zapytał Bazyl zaciekawiony.

Inka zamrugała oczami, jakby wróciła z dalekiej podróży.

– Nieważne – zmieszała się. – Żałuję tylko, że nie uciekłam wcześniej.

Pani Marianna tylko mlasnęła niezadowolona.

– Dorośli są czasem tak strasznie dziecinni – mruknęła pod nosem.

Bazyl spojrzał na nią zaskoczony. Uśmiechnęła się na widok jego miny.

– Mówi pani, jakby nie była jedną z nich! – powiedział zaczepnie. – Wam się wydaje, że pozjadaliście wszystkie rozumy i możecie bawić się nami jak lalkami. Bazylku, zrób to, nie rób tamtego, stań prosto, uśmiechnij się, bądź grzeczny, wpuść koszulę w spodnie! A może ja mam ochotę stać na rękach w samych majtkach na środku pokoju podczas wigilii! Przecież, do wszystkich diabłów, przez te piętnaście lat rozwinął mi się mózg na tyle, żeby wiedzieć, czego chcę, a czego nie!

Inka pokiwała energicznie głową, jakby chciała powiedzieć to samo. Pani Marianna zaśmiała się krótko.

– To nie jest śmieszne! – krzyknęła dziewczyna. – Dlaczego oni nie pozwalają nam być po prostu sobą? To chore! Moja mama zawsze marzyła o grze na pianinie i teraz katuje mnie lekcjami dwa razy w tygodniu. Ojciec do dziś żałuje, że pieniądze na lekcje francuskiego przegrywał z kolegami w karty. Teraz ja mam wyrównać rachunki. A ja, szczerze mówiąc, wolałabym się uczyć włoskiego, ale kogo to obchodzi?!

Pani Marianna milczała, pozwalając im się wykrzyczeć.

– Najlepsze jest to, że gdy zorientują się, że nas nie ma, nie będą nawet wiedzieli, dlaczego to zrobiliśmy, i to my będziemy musieli ich przepraszać. Czy nie ma pani czasem wrażenia, że ten świat stoi na głowie? – Bazyl uśmiechnął się gorzko.

– Wy przynajmniej walczycie, ja nie umiałam – powiedziała pani Marianna i uśmiechnęła się do swoich myśli. – Ach, to taka banalna historia. – Zawstydzona machnęła ręką. – Zakochałam się niespodziewanie i, jak to zwykle bywa, bez pamięci. Miałam tyle lat co wy teraz, on był pięć lat starszy. No, ale to nie była jego największa wada – dodała ironicznie.

Bazyl posłał Ince zdziwione spojrzenie, ale bał się przerwać opowiadanie niepotrzebnym komentarzem. Babcia Róża zawsze powtarzała, że starzy ludzie kryją w sobie więcej tajemnic niż starożytne ruiny. Nigdy nie przepuścił okazji posłuchania prawdziwej historii. Dlatego właśnie bez skrępowania podsłuchiwał rozmowy w tramwajach i autobusach, czyhając na magiczne opowieści. Kiedy więc pani Mariannie zaszkliły się oczy, Bazyl wiedział, że zapowiada się elektryzująca historia o nieszczęśliwej miłości. Kto wie, może nawet z wątkiem kryminalnym. Usiadł wygodnie i w napięciu wpatrywał się w zamyśloną twarz pani Marianny.

– Byłam panienką z dobrego domu – kontynuowała starsza pani. – Na dodatek jedynaczką, a to duża odpowiedzialność, zresztą nie muszę wam tego tłumaczyć. Miałam wszystko, co tylko przyszło mi do głowy. Mama prowadziła mnie co tydzień do krawca, żeby uszyć nową sukienkę. Biedaczka, nie przyszło jej nawet do głowy, że idealna córka może się zakochać, i do tego w kimś takim! Pamiętam, że miał bardzo ładne, długie palce. Trzymał centymetr w taki sposób, jakby to była aksamitna wstążka.

– On był krawcem! – Inka stłumiła okrzyk, a Bazyl zgromił ją wzrokiem.

– Szył mi najpiękniejsze sukienki, jakie kiedykolwiek widziałam – zachwalała z dumą pani Marianna. – Oczywiście, nie ośmielił się zaprosić mnie, jak to się teraz mówi, na randkę. Pewnej niedzieli po prostu spotkaliśmy się przypadkiem w cukierni. Ja byłam z kuzynką, którą szybko odprawiłam do domu. Dzięki temu mogliśmy być przez chwilę sami. Nic wielkiego się nie wydarzyło, żadnego tam całowania czy łapania za ręce. To były inne czasy.

– Ale co na to wszystko pani rodzice?! – nie wytrzymała Inka, a Bazyl zniecierpliwiony przewrócił oczami.

– Ha! Moi rodzice nawet się nie zdenerwowali. Kiedy im powiedziałam, że wychodzę za mąż, roześmiali się, jakby usłyszeli najlepszy dowcip sezonu. Gdy przyprowadziłam Brunona, bo tak miał na imię, mama zemdlała, a ojciec zapalił papierosa, choć zawsze twierdził, że to nie przystoi dżentelmenowi.

– O Boże! I co pani zrobiła? – niecierpliwiła się Inka z wypiekami na twarzy.

– Słuchaj! – Bazyl nie wytrzymał. – Czy ty możesz, chociaż na kwadrans, się zamknąć?!

Inka spojrzała na niego urażona, a pani Marianna nawet nie zwróciła uwagi na ich sprzeczkę.

– Potem wszystko potoczyło się bardzo szybko. Już następnego dnia byłam w drodze do Paryża. Nie zdążyłam mu nawet dać znać, że mnie wywożą. Byliśmy umówieni tego dnia wieczorem w naszej cukierni. Nie przyszłam, a moja kuzynka powiedziała mu, że wyjechałam za granicę na zaproszenie mojego przyszłego męża. Rzeczywiście tak było, tylko ja jeszcze o tym nie wiedziałam. Rodzice załatwili wszystko błyskawicznie. Mój pobyt we Francji przedłużał się, bo odmawiałam Fryderykowi. W końcu, po pół roku odwiedziła nas ta sama kuzynka i powiedziała, że Bruno ożenił się miesiąc wcześniej.

Inka jęknęła, a Bazyl wstrzymał oddech, przeczuwając podstęp.

– Wobec tego było mi wszystko jedno. Mój ślub z Fryderykiem odbył się tydzień później. Kiedy wróciliśmy do kraju, spotkałam Brunona w tej samej cukierni. Był chudszy i bardzo smutny. Nie miał na palcu obrączki i nie miał pojęcia, że wziął ślub! Wszystko wymyśliła moja matka. Powiedział mi wtedy, że zawsze będzie na mnie czekał. On dotrzymał słowa. Zmarł tego samego dnia co mój mąż. I znowu się nie pożegnałam.

Pani Marianna zamrugała szybko i uśmiechnęła się smutno. Bazyl i Inka milczeli zdruzgotani.

– Jak widzicie, rodzice zawsze byli tak samo wszystkowiedzący.

– Nie miała pani żalu do matki? – spytała Inka.

– A co by to zmieniło? Oni mieli wymarzonego zięcia z odpowiednią pozycją, ja zaś marzenia, których przynajmniej nie potrafili mi odebrać. Oni po prostu nie zdają sobie sprawy z tego, co robią. To właściwie moja wina, że nie potrafiłam im tego uświadomić; wy popełniacie ten sam błąd. Ucieczka ma sens tylko wtedy, kiedy goni cię wściekły pies.

– Może przez chwilę się zastanowią, jak zobaczą, że nie mogłam już z nimi wytrzymać – wyrzuciła z siebie ze złością Inka i wyszła z przedziału.

Pani Marianna tylko się uśmiechnęła.

– Czy jeszcze kiedyś rozmawiała pani z Brunonem? – zapytał zamyślony Bazyl.

– Kilka razy. Gdy szył sukienki dla moich córek.

Bardzo gustowne cacko

Inka poczuła w kieszeni wibrującą komórkę, ale nawet nie przyszło jej do głowy, żeby odbierać. Ciekawe, dokąd wywiozłaby ją matka, gdyby przyprowadziła do domu takiego, dajmy na to, Bazyla. Nie żeby rozważała możliwość zakochania się w podobnym dziwolągu, ale gdyby – teoretycznie rzecz biorąc – przytrafiło się coś takiego, rodzice nie zachowaliby się lepiej od rodziców pani Marianny, tego akurat była całkowicie pewna. To teraz niech sobie podzwonią i się pomartwią, będzie miała tę chwilę satysfakcji, zanim całkowicie zrujnują jej życie. Doszła właśnie do toalety, przed którą czekał policjant. Już miała odwrócić się i spokojnie, nie wzbudzając niczyich podejrzeń, wrócić do przedziału, gdy zobaczyła, że policjant ma na ręku kajdanki, których drugi koniec ma pewnie ktoś po drugiej stronie drzwi.

– Czy pan też czeka? – zapytała niezbyt roztropnie.

Mężczyzna spojrzał na nią służbiście i przecząco pokręcił głową.

– Szybciej tam! – Uderzył pięścią w drzwi.

Drzwi uchyliły się powoli. Inka wstrzymała oddech. Więzień był bardzo wysoki i chudy. Miał rude włosy i wąsy. Zielone oczy wpatrywały się w nią z takim napięciem, jakby to ona założyła mu na prawy nadgarstek kajdanki. Ince przeszedł dreszcz po plecach. Mężczyzna uśmiechnął się lekko, pokazując mocno przerzedzony szereg żółtych zębów. Przechodząc obok niej, chyba się potknął, bo nagle przyparł ją do szyby i błyskawicznie wsunął coś w lewą dłoń.

– Oddaj mamie w Józefowie. Ostatni dom przy kamieniołomach. To bardzo ważne – szepnął jej do ucha.

– Co? – Inka się przestraszyła, ale policjant już odciągnął od niej mężczyznę i poszli w stronę przedziałów.

– Tylko się nie zgub! Kierunek Zamość! – krzyknął aresztant, idąc za policjantem, który pogroził mu pałką.

Inka stała skamieniała ze zdenerwowania. W ręku palił ją pognieciony kawałek kartki. Wygląda na to, że trzyma więzienny gryps. Całkiem nieźle się zapowiada. Ma już na swoim koncie napad, współudział w kradzieży, a teraz jeszcze kontakty ze światkiem przestępczym. No, ale przecież jakim trzeba być człowiekiem, żeby nie dostarczyć matce listu od syna siedzącego w więzieniu?

– Oczywiście przeszukam cały pociąg. Jeśli wsiedli, to muszą tu gdzieś być, a jeśli są, to ja ich znajdę, może pan być spokojny – usłyszała nagle głos zbliżającego się konduktora. – Zrozumiałem… Mają około piętnastu lat? Zaraz się rozejrzę po przedziałach i dam panu znać.

Inka poczuła, że serce z przerażenia przestało jej bić. Chwiejnym krokiem ruszyła do przedziału. Kiedy gwałtownie zasunęła za sobą drzwi, zaniepokojony Bazyl spojrzał na nią.

– Zmywamy się – rzuciła krótko. – Konduktor przeszukuje przedziały. Zaraz tu będzie.

Konduktor właśnie żegnał się z podróżnym z sąsiedniego przedziału. Pani Marianna, niewiele myśląc, wstała i złapała za klamkę.

– Robię to tylko dlatego, żebyście nie wpakowali się w jeszcze większe tarapaty. Mam nadzieję, że nie spapraliście wszystkiego do końca i dacie radę to jakoś naprawić.

Bazyl skinął niechętnie głową. Nie było czasu na dłuższe rozmowy. Konduktor chciał już pociągnąć za drzwi, kiedy pani Marianna uprzedziła go o ułamek sekundy i stanęła oko w oko z wąsatym panem w średnim wieku.

– Dzień dobry pani, szukam…

– Wie pan… przepraszam, że zawracam głowę, ale nagle zrobiło mi się tak strasznie słabo. Czy potowarzyszy mi pan do Warsu? Boję się, że zemdleję po drodze. Napiję się wody z cytryną. To mi pomoże – mówiła cicho, opierając się na jego ramieniu. Konduktor z przejęciem odprowadził starszą panią w stronę wagonu restauracyjnego.

Bazyl i Inka odczekali, aż drzwi wagonu się zamkną, i ruszyli biegiem na drugi koniec. Chłopak szarpnął drzwi, które ustąpiły dopiero przy trzeciej próbie.

– Skacz – powiedział do Inki.

– Zwariowałeś?! – Cofnęła się o krok.

– Masz inny pomysł? Może poprosimy pana konduktora, żeby zatrzymał pociąg, bo musimy uciekać przed policją, co?! Skacz!

Inka pokręciła przecząco głową.

– Jak chcesz. Na razie. Powodzenia.

I wyskoczył. Inka wiedziała jedno. Jeśli nie zrobi tego od razu, bez zastanowienia, to nie zrobi tego nigdy i resztę życia przesiedzi w więzieniu za to, że wylała wrednej babie czekoladę na głowę.

Była pewna, że kiedy w końcu odważy się otworzyć oczy, zobaczy nad sobą zakłopotaną twarz świętego Piotra, który nie może wyjść ze zdumienia, że po tym wszystkim, co zrobiła, ma jeszcze czelność pchać się do nieba. Trudno, zginęła za wolność słowa i niezależność wszystkich czternastoletnich ludzi, których rodzice myślą, że ich dzieci nie potrafią samodzielnie myśleć. Warto było! I bez wahania zrobiłaby to jeszcze raz!

– No, wstawaj wreszcie! Nie będę cię taszczył – odburknął święty Piotr, który, gdy dziewczyna otworzyła jedno oko, okazał się czerwonowłosym, potarganym piętnastolatkiem w podartych dżinsach. Inka odetchnęła z ulgą.

– Nie sądziłam, że kiedykolwiek ucieszę się na twój widok. – Podniosła się i natychmiast usiadła z powrotem.

– No proszę! – Bazyl pakował plecak, który otworzył się podczas upadku. – Nawet w obliczu śmierci nie tracisz nic ze swego uroku.

– Boli mnie noga – powiedziała Inka, wpatrując się w ginący właśnie w gąszczu lasu, odjeżdżający pociąg. Bazyl przewrócił tylko oczami i zerknął na jej dziwnie spuchniętą kostkę.

– Nie chcę nawet o tym słyszeć – stwierdził. – Chciałaś uciekać z domu, to teraz sobie radź. Nie ma tu taty, mamy, samochodu ani pana doktora z noszami. Do góry uszy, to i tyłek ruszy, jak mawiała babcia Róża. Masz. – Rzucił jej długi, gruby kij. – Poszukamy felczera.

– Kogo? – zapytała na wszelki wypadek, próbując opierać się na kiju.

Bazyl zarzucił plecak na ramiona, zerknął na mapę, z której jednak nic nie wyczytał, i szybko wcisnął ją do kieszeni.

– No, moja droga, jednoosobowej sali w prywatnym szpitalu ja ci w tych warunkach nie załatwię. Nie zrzędź, tylko się w końcu rusz!

– Ja zrzędzę?! – denerwowała się. – Jedyną osobą w tym lesie, która jest wiecznie nieszczęśliwa i niezadowolona ze swojego życia, jesteś ty! To ty ciągle marudzisz i jeszcze bezczelnie na mnie krzyczysz, kiedy prawdopodobnie złamałam sobie nogę. A znając własne szczęście, sądzę, że nigdy prawidłowo się nie zrośnie i do końca życia będę kaleką przez twoje głupie pomysły. Mam nadzieję, że ta świadomość zatruje ci życie, a wyrzuty sumienia zeżrą cię na starość! – Usiadła, zmęczona własnym krzykiem.

Bazyl przez moment patrzył na nią szeroko otwartymi oczami.

– Nie przestajesz mnie zaskakiwać – powiedział z dziwnym uśmiechem. – Tylko żebyś nie myślała, że robię to z dobroci serca, bo ja nie mam serca, rozumiemy się? – Podszedł do dziewczyny, zarzucił na ramię jej prawą rękę, złapał mocno w pasie i pociągnął za sobą ścieżką w głąb lasu.

– Masz za to ciągoty do melodramatycznych tekstów. Może powinieneś zostać aktorem, co? – Zaśmiała się złośliwie, żeby zaraz krzyknąć z bólu, czując kościsty palec między żebrami.

– Nie jesteś w odpowiedniej sytuacji do takich żartów – mruknął niezadowolony. – Jeśli chcesz wiedzieć, grałem w sztuce, a właściwie miałem grać. W każdym razie byłbym najlepszym Guślarzem, jakiego widziała ta nędzna buda!

Inka z ukosa popatrzyła na niego i zdziwiła się, widząc, że powieka drży mu ze złości.

Szli chwilę w milczeniu. Słońce świeciło uparcie, przedzierając się przez gałęzie. Pod nogami chrzęściły suche liście i patyki. Wąska ścieżka wiła się niebezpiecznie między powalonymi pniami, drzewami i rozrastającymi się we wszystkich kierunkach krzakami. Bazyl szedł szybko, mocno trzymając Inkę w pasie. Niepotrzebnie wygadał się z tą sztuką, teraz mu nie przepuści. Będzie drążyć temat, aż wybebeszy go ze wszystkich tajemnic. Przyczai się jak kot i milutkim głosikiem zapyta: „A co z tą sztuką, Bazylku?”. I on – oczywiście – zmięknie, a zanim się zorientuje, wszystko opowie, nie pomijając najdrobniejszych, upokarzających szczegółów. Ta dziewczyna źle na niego działa. Zresztą czy historia zna przypadki dobrego działania dziewczyny na porządnego faceta? No, może wyjątkiem była babcia Róża. Powiedziała mu kiedyś, że gdy spotka dziewczynę, która od pierwszej chwili będzie go doprowadzać do szewskiej pasji, musi się z nią ożenić, bo tylko z nią będzie szczęśliwy. Ze wszystkich babcinych mądrości tej akurat zbytnio nie ufał. Tak czy inaczej, bardzo tęsknił za nią i za jej drożdżowym plackiem z wiśniowymi konfiturami.

– Pogodziłeś się w końcu z Kornelem? – spytała Inka, jak zwykle nie w porę.

Spojrzał na nią nieprzytomnym wzrokiem i tylko wzruszył ramionami.

– Wiele można znieść w imię utrzymania męskiej przyjaźni, ale Kornel trochę przesadził.

– Męska przyjaźń! – zakpiła Inka.

Bazyl spojrzał na nią spode łba.

– A co to za ton? Nie byłaś nigdy facetem, więc daruj sobie złośliwości, bo nie masz pojęcia, o czym mówisz.

– No, to może mi wyjaśnisz.

– Co tu wyjaśniać? Baby tylko czytają kolorowe gazetki, malują się w sklepach darmowymi próbkami i porównują, która ma lepsze ciuchy. A niech tylko jedna złowi jakiegoś frajera, może być pewna, że nie zdąży umówić się na drugą randkę, a już „przyjaciółka” będzie próbowała zwinąć jej chłopaka sprzed nosa. Nie takie rzeczy się widziało.

Inka prychnęła niezadowolona.

– Ciekawostka! A nie słyszałeś o facetach romansujących z żonami swoich najlepszych kumpli? I co to jest twoim zdaniem? Przyjacielska przysługa? Przyjaciółka zawsze ci pomoże w potrzebie. Dla niej nie będzie ważniejszy półfinałowy mecz na mistrzostwach świata!

– No, ale już z ulubionym serialem trudno byłoby konkurować, co?

– Jesteś beznadziejny! – powiedziała, jakby właśnie w tej chwili odkryła, z kim się zadaje.

– Dziewczyno, zastanów się lepiej, co próbujesz mi wmówić, a samej będzie ci wstyd. – Zaśmiał się krótko. – Przyjaźń między facetami przetrwa lata, żadna baba, jeśli nawet zaciągnie biedaka przed ołtarz, nie jest w stanie jej zniszczyć. Czujesz różnicę? Jak długo przyjaźnią się baby? Do pierwszej kłótni o to, która ma zgrabniejsze nogi. Poza tym, czy widziałaś faceta, który by knuł intrygi, plotkował i spiskował za plecami? Jeśli już jest problem, dajemy sobie po razie i sprawa załatwiona. Czujesz tę subtelną różnicę?

– Gadane masz, ale z praktyką trochę gorzej, co? A przecież twoją przyjaźń z Kornelem zniszczyła właśnie baba – zaryzykowała.

– Pyskata jesteś aż miło! Nie zadzieraj nosa, bo swoje ważysz i mogę cię niechcący upuścić w jakiś przytulny dół. Na litość boską, są granice, których przekraczać nie można!

– No! – jęknęła, stając z rozpędu na chorej nodze. – Słucham!

– Poszedłem do niego na urodziny – powiedział Bazyl cicho, jakby to zdanie miało wszystko wyjaśnić.

– Miło z twojej strony – oceniła, chcąc go zachęcić do mówienia.

– Ale z jego nie – odrzekł lodowatym tonem. – Nie byłem zaproszony, jednak nigdy nie robiliśmy żadnej imprezy z tej okazji, po prostu siedzieliśmy u niego albo u mnie, oglądaliśmy filmy i gadaliśmy, ale w tym roku miłościwie nam panująca pani Kornelowa wprowadziła inne zwyczaje. Jak tylko otworzył mi drzwi, wiedziałem, że coś nie gra. Zdobyłem się na sympatyczny wyraz twarzy, a nie przyszło mi to łatwo po tym wszystkim. Wszedłem, choć dałbym sobie wyrwać na żywca zęby, że skubaniec nie chciał mnie wpuścić. No i miał rację! Ja na jego miejscu spaliłbym się ze wstydu! Wchodzę i już w przedpokoju widzę, co jest grane. Regularna impreza. Kornel, który nigdy nie dał się namówić nawet na oglądanie filmów w większym gronie, teraz przyjmował z dwudziestu zupełnie obcych ludzi we własnym pokoju, do którego nawet matki nie wpuszczał! Zdębiałem. Patrzę na niego, a ten mi wyjeżdża z tekstem, że Wera wpadła na świetny pomysł i ze swoimi znajomymi urządziła mu przyjęcie urodzinowe.

– Miło z jej strony – wymknęło się Ince i zaraz tego pożałowała, widząc jego wzrok. – No, wiesz, jakkolwiek by było, to bardzo fajny początek związku. On poznaje jej znajomych, wspólnie się bawią…

– O jakim związku ty mówisz?! To było zniewolenie, ubezwłasnowolnienie i więzienie o zaostrzonym rygorze!

– No tak… – spróbowała jeszcze raz. – Ale Kornel nie był szczególnie nieszczęśliwy, prawda? – Przełknęła szybko ślinę i postanowiła nie drażnić Bazyla tak długo, jak długo będzie musiał pomagać jej iść. Spojrzał na nią uważnie, chrząknął niezadowolony i opowiadał dalej.

– Stary – powiedziałem – a ty znasz chociaż połowę swoich gości?

Nie zdążył mi odpowiedzieć, bo przypełzła ta glista i uwiesiła mu się na szyi.

– Co ty tu robisz? – zapytała. – Nie przypominam sobie, żebyśmy cię zapraszali.

Spojrzałem na Kornela, czekając na wsparcie, jak to przyjaciel u przyjaciela. No i mógłbym tak czekać jeszcze ze trzy wiosny. Popatrzył na mnie tymi swoimi maślanymi oczami i uśmiechnął się, jakby wszystko było w absolutnym porządku.

– No, skoro już jesteś, to trudno. Wejdź – wydukał, a ja pomyślałem, że się przesłyszałem.

Miałaś to czasem? Wydaje ci się, że ktoś coś powiedział, a to tylko cieknący kran albo skrzypiąca szafa. Myślę sobie: „Niemożliwe. Pewnie zagulgotało coś w wannie, a w moim skołowanym mózgu zabrzmiało to jak słowa! Przecież Kornel nie mógłby powiedzieć do mnie czegoś takiego!”. A jednak mógł, i nawet jeszcze dodał:

– Jest kilkoro naszych znajomych, więc może poszedłbyś najpierw do łazienki trochę się ogarnąć.

No i miarka się przebrała. Poklepałem go tylko po ramieniu, bo jakoś nagle żal mi się chłopa zrobiło. Dać sobie tak poszatkować w głowie, i to takiej raszpli. Wcisnąłem mu w rękę płytę z Żywotem Briana.

– Nie wiem, czy cię to jeszcze interesuje, bo chyba nie pasuje do twojego nowego życia, podobnie jak ja – powiedziałem i wyszedłem.

– Czekaj, gdzie ja słyszałam, że faceci nie bawią się w strojenie fochów, tylko dają sobie po razie i załatwione? – zaczęła Inka.

– Co, twoim zdaniem, miałem zrobić? Pogruchotać kości najlepszemu kumplowi? Z powodu baby? Tak nisko jeszcze nie upadłem.

Doszli właśnie do leśniczówki, od której prowadziła szeroka ścieżka w stronę najbliższej wsi.

– Zresztą – odezwał się nagle Bazyl – wtedy nie było jeszcze tak źle. Miałem rolę w sztuce i poznałem Igę. Wydawało mi się, że poradzę sobie bez Kornela.

– No nie! Stary patafian się zakochał?! Nie uwierzę! – zażartowała, żeby go rozśmieszyć.

Spojrzał na nią uważnie, jakby zobaczył ją po raz pierwszy.

– Mówisz zupełnie jak Lidka.

– Jest jeszcze jakaś Lidka? – zdziwiła się, przeskakując na jednej nodze przez dołek. – Jak na faceta, który nie znosi bab, wyjątkowo dużo kobiet się koło ciebie kręci.

– Lidka nie jest babą. Zresztą diabli wiedzą, kim tak naprawdę jest. W każdym razie ja się już tego nie dowiem.

– A co się stało? – spytała Inka, nie kryjąc ciekawości.

– Aż mi ciebie szkoda. Nie dość, że jesteś pyskata, gruba i brzydka, jeszcze do tego jesteś wścibska! Pan Bóg miał chyba naprawdę zły dzień, kiedy się rodziłaś.

– Słuchaj, bezczelny kmiocie! Dzięki temu, że jestem pyskata, radzę sobie z takimi farfoclami jak ty. Ciekawość jest oznaką otwartości i chłonności mojego umysłu. To, że jestem brzydka, gwarantuje mi nietykalność z twojej strony, a tę trudno przecenić, ale na pewno nie jestem gruba i dobrze o tym wiesz!

– Właśnie o tym mówiłem. Jak się na ciebie patrzy, widać najpierw rozdartą jadaczkę, potem długo, długo nic i dopiero później wszystko inne.

– Co wy tu robicie? – usłyszeli zachrypnięty głos i oboje drgnęli przestraszeni.

Z gęstych krzaków wyszła na ścieżkę zgarbiona, mała staruszka z fartuchem pełnym roślin. Miała całkiem siwe włosy luźno rzucone na plecy, długą, czerwoną spódnicę, czarną bluzkę i chustę. Kiedy Inka przyjrzała jej się z bliska, przerażona dostrzegła, że kobieta jedno oko ma niebieskie, a drugie zielone.

– Dzień dobry – wykrztusiła niepewnie. Bazyl milczał zafascynowany, wpatrując się w kobietę.

– Dla mnie bez wątpienia, dla was, jak widzę, niezupełnie – odpowiedziała, zerkając na podkuloną nogę Inki. – Złamana?

– Nie – zaprzeczył Bazyl, jakby całe życie nie robił nic innego, tylko oglądał urazy kostek.

Dopiero teraz kobieta spojrzała na niego. Przyjrzała mu się uważnie, zmrużyła oczy i uśmiechnęła się, jakby zobaczyła w jego twarzy coś, o czym sam nie wiedział.

– Niezły z ciebie mądrala, co? – stwierdziła, a Bazyl nagle poczuł się nieswojo.

– Idziemy do najbliższego miasteczka. Szukamy lekarza – wyjaśniła Inka, próbując nadać rozmowie w miarę normalny bieg.

– Skąd się tu wzięliście?

– Wyskoczyliśmy z pociągu – wypalił Bazyl.

– Następni? Jakąś nową modę podłapaliście czy co? – Zaśmiała się chrapliwie.

– Kto? – zapytał Bazyl.

– No przecież nie ja. Przed chwilą spotkałam dwóch takich samych oberwańców jak wy. Też jacyś spadochroniarze. Wygadali się, że uciekają przed policją.

Bazyl posłał Ince bardzo nieciekawe spojrzenie.

– Daj no mi rękę, dziewczyno. – Staruszka szybko podeszła bliżej. – Zobaczymy, co cię czeka w towarzystwie tego chłoptasia.

Nie czekając na decyzję Inki, po prostu złapała ją za lewą dłoń, odwróciła do siebie i wpatrywała się w nią, jakby czytała książkę.

– No proszę! – powiedziała zdziwiona. – No proszę – powtórzyła, kiwając głową i uśmiechając się uspokajająco.

– Co się dzieje? – Inka wyraźnie się zaniepokoiła.

– Jeszcze nic – rzekła staruszka, szukając czegoś w głębokich kieszeniach spódnicy.

– Co pani mi wywróżyła?

Kobieta gwałtownie zamachała rękami.

– Broń Boże! Wróżenie to stek bzdur! Masz tu, dziecino, liście szałwii. Przyłóż sobie na nogę, opuchlizna zejdzie w ciągu godziny. A tu mam dla ciebie prezent. Niebieski woreczek na wrogów, a biały na przyjaciela. Tylko nie marnuj go na tego czerwonego popaprańca, bo szkoda by było.

Inka wzięła od niej małe lniane torebeczki.

– Co to jest? – spytała nieśmiało.

– To, co Pan Bóg daje tylko mądrym ludziom: zioła.

– Co mam z tym zrobić? – Inka była już mocno przestraszona.

Kobieta zniecierpliwiona przewróciła oczami.

– Niby takie wygadane, a najprostszych rzeczy nie wiedzą! Dodaj do napoju trzy szczypty z niebieskiego temu, kogo chcesz powstrzymać, i cztery szczypty z białego temu, kogo chcesz do siebie przywiązać.

– Dlaczego pani mi to daje? – Inka nie dawała za wygraną.

Kobieta spojrzała uważnie i westchnęła.

– Nic więcej nie mogę dla ciebie zrobić. Masz lekko skośne oczy i pełne usta. Taka twarz powinna się często uśmiechać, twoja zaś od dawna schnie. Jesteś na to za młoda. Nawet ja jestem na to za młoda. – Zaśmiała się drwiąco. – A tobie nic nie dam – zwróciła się do Bazyla. – Ty sobie poradzisz sam. Do miasteczka macie jeszcze z pięć kilometrów.

– Pani tam mieszka? – zapytał Bazyl.

– Uchowaj Boże! Ludzie są tacy naiwni. Myślą, że są najważniejsi, a kiedy jest problem i tak przychodzą po radę i zioła do starej, sfiksowanej Małgorzaty. Tak o mnie mówią, ale tylko jak nic złego się nie dzieje. Gdy spotka ich nieszczęście, inaczej śpiewają, niebożątka – zacharczała nieprzyjemnie, śmiejąc się. – A wy – wycelowała w nich kościstym palcem – wrócicie z tej podróży w innej skórze. Zanim się znowu powyciera, uporządkujcie ten cały bałagan.

Zaśmiała się głośno i odeszła w głąb lasu. Inka zdziwiona zerknęła na Bazyla, który popukał się tylko palcem w czoło. Następnie spojrzała na paczuszki z ziołami i szybko schowała je do kieszeni spódnicy, jakby dzięki temu mogły przestać istnieć. Bazyl usiadł na miękkim mchu i wyciągnął nogi.

– Sjesta – rzucił wesoło. – Może trochę byś się zakrzątnęła, jakiś ogień, bulgocząca zupa i, powiedzmy, świeży królik z rusztu.

Inka usiadła obok i zaczęła rozcierać spuchniętą nogę.

– Ja też umieram z głodu – jęknęła.

– No cóż, biorąc pod uwagę, że swój ostatni posiłek zmarnowałaś na natapirowaną głowę jakiegoś babsztyla, masz prawo być głodna.

– Nie dam się sprowokować – powiedziała spokojnie. – Boli mnie noga, burczy mi w brzuchu, utknęłam w środku lasu z wariatem. Nie potrzebuję więcej atrakcji.

Bazyl położył się na ciepłych od słońca liściach.

– Ciekawe, czy te zioła naprawdę działają? Może wypróbuję je na tobie – zastanawiała się Inka.

– Uważaj, bo mnie jeszcze do siebie przywiążesz, a to byłoby prawdziwe nieszczęście.

– Myślałam raczej o drugim woreczku.

– Niezła z ciebie wredota! Człowiek taszczy taką pół lasu na plecach, a ona mu aplikuje świństwo, które wyżre żołądek, zanim zdąży mrugnąć.

Inka zaśmiała się głośno, przykładając liście szałwii do spuchniętej kostki.

– Super – mruknęła nagle niezadowolona, przeszukując kieszenie. – Jeszcze tego mi było trzeba.

– Co się znowu stało? Złamał ci się nowy tips? – Bazyl przeciągnął się leniwie na miękkim mchu.

– Zgubiłam komórkę. – Spojrzała na niego bezradnie.

– Przynajmniej nie będzie cię kusić, żeby wezwać taksówkę. – Bazyl wzruszył ramionami.

Nie zauważyli, skąd przyszli obcy. Nawet Bazyl musiał przyznać, że byli dobrzy, żadnego szelestu, trzaskających pod butami gałęzi. Po prostu nagle stanęli przed nimi z bardzo nieciekawymi minami. Jeden był wysoki i chudy. Miał rude, zbyt długie włosy, roztrzepane we wszystkie strony. Mocno znoszone dżinsy obcięte nożem nad kolanami, poplamiony podkoszulek i porwane trampki od razu mówiły, z kim mieli do czynienia. Drugi, nieco niższy i potężniejszy, z krótko ostrzyżonymi, czarnymi włosami i bardzo ładnymi – co Inka od razu zauważyła – brązowymi oczami wydawał się odrobinę sympatyczniejszy. Bazyl jednak szybko pozbył się tego złudzenia, bo to właśnie ten niższy odezwał się pierwszy.

– Dawajcie kasę – mruknął, prawie nie otwierając ust. Z tylnej kieszeni spodni wyjął nóż.

Bazyl gorączkowo szukał w głowie jakiegoś w miarę błyskotliwego tekstu, kiedy Inka zaczęła się śmiać.

– Kiepsko trafiliście. Na dworcu w Warszawie zwinęli mi portfel. Mimo szczerych chęci nie pomogę wam.

Na potwierdzenie swoich słów pogrzebała w kieszeni i zbyt późno zorientowała się, że między palcami zaplątał się jej jakiś świstek papieru i wypadł na leśną ściółkę.

– A to co takiego? – zainteresował się niższy chłopak.

– To? Jakiś paproch – powiedziała Inka, zdając sobie nagle sprawę, że dopiero teraz będzie miała prawdziwe kłopoty. – Lubię nosić po kieszeniach trochę śmieci.

Za bardzo się zdenerwowała, żeby nie wzbudzić podejrzeń. Bazyl zaczął jej się dziwnie przyglądać. Zanim zdążyła przydepnąć kartkę butem, chudzielec schylił się po nią i czytał z coraz większym zdumieniem.

– No, laluniu, niezłe masz kontakty.

– Co to jest? – spytał zaniepokojony Bazyl.

– Nic – odpowiedziała błyskawicznie Inka.

– Nic? – zaśmiał się wyższy chłopak. – To prawdziwy skarb!

– Właśnie miałam ci powiedzieć… – zaczęła Inka nieśmiało, a Bazyl, pełen najgorszych przeczuć, wstał z miejsca. – …Ale jakoś się nie składało.

– No to pojawiliśmy się w samą porę. – Chudzielec uśmiechnął się nieprzyjemnie. – Baba, dotrzymaj dziewczynie towarzystwa – rzucił z niebezpiecznym błyskiem w oku do kompana. Temu nie trzeba było dwa razy powtarzać. W ułamku sekundy doskoczył do Inki, wykręcił jej prawą rękę do tyłu, łapiąc mocno w pasie, tak że ledwie mogła oddychać, i wyszeptał jej do ucha:

– Romantycznie, prawda? No cóż, może w innych okolicznościach coś by z tego było. Przykro mi, moja mała, w tym zawodzie nie mogę sobie pozwolić na uczucia, a ty nie jesteś dziewczyną na jedną noc. Dokąd masz dostarczyć ten list?! – jego głos zlodowaciał.

– Jaki list, do diabła?! – krzyknął Bazyl.

– No, nieładnie – cmoknął z niezadowoleniem drugi chłopak. – Nie powiedziałaś narzeczonemu, że masz kumpli za kratkami? Przecież nie powinniście mieć przed sobą tajemnic.

Baba mocniej wygiął jej nadgarstek.

– Kiedy w końcu dojdziesz do wniosku, że warto ruszyć tyłek, by mi pomóc, daj znak, żebym była gotowa – rzuciła Inka w stronę Bazyla.

– Od samego rana nic innego nie robię, tylko cię ratuję i na razie nic dobrego to nie przyniosło! A w dowód wdzięczności pakujesz mnie co chwila w nową aferę, nawet nie pytając, czy mam na to ochotę!

– Ja cię w nic nie pakuję! – wrzasnęła Inka i zaraz jęknęła, bo chłopak mocniej ścisnął jej rękę. – Czy to ja kazałam ci wskakiwać do pociągu bez biletu, a potem wyskakiwać z niego w szczerym polu i skręcać sobie kostkę?!

– Chyba trochę się zagalopowałaś! Zaraz okaże się, że jestem odpowiedzialny za twoją skręconą kostkę, która nawet już nie jest spuchnięta! Może fakt, że nawiałaś z domu, to też moja wina, co?!

– Co za urocza para, prawda, Mundi? – powiedział Baba do kumpla, z podziwem kręcąc głową.

– Nie jesteśmy parą! – krzyknęli jednocześnie.

W tej chwili Inka z całej siły nadepnęła na nogę trzymającego ją Baby, a gdy zaskoczony chłopak ją puścił, schyliła się, robiąc miejsce Bazylowi, żeby mógł zadać starannie wymierzony lewy sierpowy w gębę pokrytą trzydniowym zarostem. Bazyl, choć nie miał dużego doświadczenia w miażdżeniu szczęk, stwierdził, że nie może to być aż tak trudna sprawa, żeby sobie z nią nie poradzić. Nie przewidział jednak, że stojący za nim Mundi powali go na ziemię dokładnie w chwili, gdy żelazna pięść powinna zgruchotać kości przeciwnika. Musnął więc tylko delikatnie bezczelnie uśmiechniętą twarz Baby i padł na ziemię pod ciężarem siedemdziesięciu kilogramów żywej wagi. W tym czasie Inka zdołała się wyswobodzić i skoczyła Babie na plecy, zakładając mu ramiona na szyję i dusząc bezlitośnie.

– No proszę. Jak człowiek dobrze poszuka, to zawsze coś znajdzie. – Mundi się uśmiechnął.

Leżał na Bazylu, wciskając mu twarz w ziemię. Złapał cienki, srebrny łańcuszek, który wysunął się spod koszuli ofiary, i bez zastanowienia go zerwał. Na łańcuszku dyndał niewielki wisiorek w kształcie ozdobnej litery I, wokół której wiła się róża.

– Bardzo gustowne cacko – ocenił okiem eksperta. – I do tego wygląda na stare. Będzie można puścić najmarniej za stówę.

Bazyl wił się pod nim i krzyczał, łykając przy okazji ziemię.

– Baba, skończ te harce. Dziewczyna ma przecież chłopaka. Naprawdę nie masz za grosz wyczucia. Idziemy! – dodał Mundi.

Zadał jeszcze dwa silne ciosy w żebra leżącego Bazyla, schował łańcuszek do kieszeni, wstał i otrzepał spodnie. Baba zrzucił Inkę z pleców, aż jej coś chrupnęło w kręgosłupie.

– No, to my się już pożegnamy. – Ukłonili się grzecznie, wskoczyli w gąszcz krzaków i po chwili nie było nawet słychać ich kroków.

Obolały Bazyl podniósł się powoli. Wypluł resztki trawy, sprawdził, czy żebra ma całe, i wściekły spojrzał na Inkę.

– No to się doigrałaś!

Dziewczyna usiadła na ziemi, masując sobie plecy.

– Nie mam siły się z tobą kłócić – powiedziała cicho.

– Nie masz siły? To lepiej ją znajdź, bo zaraz przetrzepię ci ten zarozumiały, nieudolny tyłek! Już dawno na to zasłużyłaś.

– Po pierwsze, nie jesteś moim ojcem, żeby mnie straszyć laniem! Po drugie, lepiej w ogóle nie myśl o moim tyłku ani o żadnej innej części mojego ciała, a po trzecie, czy to moja wina, że nawet nie umiesz porządnie zdzielić kogoś w pysk?

– Myślę, że nasza owocna znajomość właśnie dobiegła końca. Nie mogę powiedzieć, żeby było mi miło cię poznać, bo od chwili gdy to smutne wydarzenie miało miejsce, ścigali mnie policja i złodzieje, wyskakiwałem z pędzącego pociągu, zostałem pobity i straciłem najcenniejszą rzecz, jaką miałem! A wszystko to przez twoje głupie pomysły!

– Nie zostawisz mnie teraz. Musimy odzyskać list i dostarczyć go tej biednej matce.

Bazyl przewrócił tylko oczami.

– Może to gruboskórne, ale mam gdzieś matki czekające na listy, a już na pewno nie będę się bawił w listonosza!

– Ale to nie jest zwykły list! To list od syna, który jest w więzieniu!

– Niechby chodziło o list od samego hrabiego Monte Christo, nadal mnie to nie rusza!

– Nie możemy tego tak zostawić! – zdenerwowała się Inka.

– Kiedy ostatni raz tak mówiłaś, weszłaś w drogę złodziejom, co zazwyczaj kończy się dintojrą[1]. Nie zamierzam pakować się w kolejną twoją przygodę. Niech będzie, że jestem guma u kalesonów, czy co tam chcesz. Mam sprawę do załatwienia i na szczęście muszę się już pożegnać. Trzymaj się.

Szybko się odwrócił i zanim Inka zdążyła coś powiedzieć, odszedł wąską ścieżką, nawet się nie oglądając.

1. Dintojra – honorowy sąd złodziejski, samosąd przestępców. ↩

Cyjanek zmieszany z pokrzywą

Słońce powoli robiło się pomarańczowe, kiedy Inka w końcu dokuśtykała do miasteczka. Dziwne, dopiero teraz pomyślała o tym, co dzieje się w domu. Pewnie jeszcze niczego nie podejrzewają, bo teraz powinna być na angielskim. Zorientują się za jakieś dwie, trzy godziny. Rano zawiadomią policję, ojciec uruchomi swoje znajomości, roześlą jej zdjęcie, dadzą ogłoszenia w radiu. Sprawa mocno się skomplikuje. Będzie musiała bardziej uważać. Odetchnęła z ulgą, kiedy na końcu niewielkiej ulicy zobaczyła budynek z szyldem Knajpa pod Zegarem. Nareszcie się umyje, zrobi sobie kompres z zimnej wody i wypije kubek herbaty. Może starczy jej drobniaków na hamburgera, potem zastanowi się spokojnie, co robić dalej. Pchnęła ciężkie drzwi, kiedy nagle ktoś od tyłu złapał ją za koszulę i pociągnął w ciemny kąt. Już miała zacząć krzyczeć, ale napastnik był szybszy i zasłonił jej usta ręką.

– Siedź cicho – ktoś wycharczał jej do ucha.

Inka gwałtownie pokiwała głową.

– Nie do wiary, że człowiek nie może się od ciebie uwolnić – westchnął dziwnie znajomy głos.

Wyrwała się z uścisku, odwróciła się i już miała zdzielić zarozumiałego typa w twarz, kiedy znowu zasłonił dziewczynie usta ręką pachnącą rybą i jabłkami.

– Namierzyłem ich – powiedział cicho prosto do jej ucha. – Jeśli teraz zaczniesz się wydzierać, wszystko przepadnie. Muszę odzyskać łańcuszek, a przy okazji odbierzemy twój list. Potem każde pójdzie w swoją stronę, umowa stoi? – Zwolnił uścisk, żeby mogła odpowiedzieć.

– Dlaczego tak ci zależy na tym wisiorku, to tylko jakaś literka… – Oczy jej zabłysły i uśmiechnęła się znacząco. – I jak Iga? To wisiorek od tej twojej dziewczyny. I ty mi mówisz, że się nie zakochasz. Chyba już trochę za późno na takie deklaracje – zakpiła.

– Nie twoja sprawa – syknął. – Mamy wspólny interes i tego się trzymajmy. Ty dostaniesz list, ja łańcuszek, a reszta nikogo nie powinna obchodzić. Wchodzisz w to?

– Co mam robić?

– Poderwiesz Babę i wyciągniesz od niego list. Ja zajmę się Mundim.

– Co?! Za kogo ty mnie masz?!

– No, już się tak nie oburzaj. Widziałem, że mu wpadłaś w oko. Powinno ci z nim łatwo pójść nawet przy twoim niewielkim doświadczeniu w tej dziedzinie.

– A skąd wiesz, że mam małe doświadczenie, co? – zaperzyła się Inka.

– Nie powiedziałem małe, tylko niewielkie, ale skoro sama tak twierdzisz, nie będę się sprzeczał. – Uśmiechnął się przekornie.

Inka zbierała się już do odpowiedzi, kiedy Bazyl przezornie zakrył jej usta dłonią. Tym razem nie dała się zaskoczyć i mocno ugryzła go w palce.

– Zwariowałaś! – krzyknął z bólu.

– Ja ci zaraz pokażę moje niewielkie doświadczenie.

Szybkim ruchem poprawiła włosy, oblizała usta i poszczypała sobie lekko policzki.

Bazyl patrzył na te zabiegi z prawdziwym rozbawieniem.

– Zejdź mi z drogi – powiedziała wyniośle. – Patrz i ucz się, chłopczyku.

Rozpięła dwa guziki koszuli, wyprostowała się i weszła do sali, trochę za mocno kołysząc biodrami.

Baba siedział przy stoliku pod ścianą. Z przymkniętymi oczami słuchał muzyki sączącej się z radia, którą i tak zagłuszało cykanie zegarów. Na środku stał największy z nich – drewniany z kukułką. Inka rozejrzała się wokół i zobaczyła, że mniejsze i większe zegary ciasno wiszą na wszystkich ścianach, a budziki stoją na stolikach. Niewielkie pomieszczenie aż drżało od jednego gromkiego cykania. Przez chwilę stała zauroczona.

– Podać coś?! – krzyknął do niej barman.

– Wodę – odrzekła, bo nagle zaschło jej w ustach.

W co się znowu wpakowała? Jak niby poderwać takiego cwaniaka? Przecież nigdy czegoś takiego nie robiła, żeby chociaż widziała na filmach, ale zawsze szkoda jej było czasu na oglądanie komedii romantycznych. Pociągnęła duży łyk wody i krokiem modelki ruszyła do stolika Baby.

– Cześć, to znowu ja – powiedziała, jak jej się wydawało, namiętnym głosem.

Chłopak otworzył oczy i aż podskoczył na jej widok.

– Co ty tu robisz? – spytał, rozglądając się niepewnie za jej towarzyszem. – Jesteś sama?

– Odszukałam cię. – Inka usiadła blisko niego i ręką przykryła jego dłoń z czarnymi od brudu paznokciami.

No, byle nie przedobrzyć. Jak przyjdzie do całowania, to chyba zwymiotuje. Nie za szybko, bo się biedak zorientuje, że coś jest nie tak. Powoli. To teraz mała fala biustem. I jeszcze włosy. Trzeba chyba tarmosić sobie włosy, to podobno na nich działa.

Inka wypięła do przodu pierś i zarzuciła włosami.

Baba spojrzał na nią zaskoczony i na wszelki wypadek przysunął się bliżej ściany.

– No, nie uciekaj… misiaczku – wyparowała i posłała mu całusa.

Coś niedobrze idzie. Chłopak spięty i strzela na boki oczami. Chyba rzeczywiście nie ma wprawy w tych sprawach. Trzeba wytoczyć ciężką artylerię.

W tym momencie przyszedł Ince do głowy wspaniały pomysł. Poczuła w kieszeni spódnicy dwa woreczki, które dostała od staruszki w lesie. Niebieski woreczek dla tego, kogo chcesz zatrzymać, chyba tak to szło. Może się nadać. Trzy szczypty? Na wszelki wypadek da pięć. No i? Może nie jest dobra w te klocki, co? Uśmiechnęła się słodko.

– Nie udawaj, kochanie, przecież od razu było widać, że wpadłam ci w oko. Ty też mi się spodobałeś. – Pogłaskała go po włosach.

– A gdzie twój chłopak? – Baba rozejrzał się niespokojnie.

Inka prychnęła.

– To nie był mój chłopak. Przypałętał się i łaził za mną. Nie mogłam się go pozbyć. Tak go nastraszyliście, że od razu uciekł. Straszny z niego tchórz. Nic nie pijesz? No, nie. Tak nie można. Chcesz łyka mojej wody? Poznasz moje najskrytsze myśli. – Zamrugała powiekami, jakby jej coś wpadło do oka.

Baba widocznie trochę zmiękł, bo przestał się nerwowo rozglądać i przysunął ją mocno do siebie, aż się przestraszyła.

– Hej, spokojnie, do Józefowa daleka droga! – krzyknęła, zanim zdążyła ugryźć się w język.

Baba spojrzał na nią zdziwiony i zatarł z radości ręce.

– Laluniu, chyba rzeczywiście tracisz przy mnie głowę – zarechotał. – Nie ty jedna. W każdym razie Mundi ucieszy się, że zmądrzałaś.

Inka otrząsnęła się już z głupiej wpadki.

– Ale Mundiego tu nie ma, prawda? Nie będziemy sobie przecież nim zawracać głowy w takiej chwili. – Położyła mu głowę na ramieniu.

– Zaraz będzie – powiedział Baba, próbując ją pocałować.

– Tak?! – Wyprostowała się i rozejrzała czujnie po sali. – To nie mamy za dużo czasu – mruknęła.

– Na co? – spytał rozanielony Baba, przysuwając się bliżej.

Dłużej nie da rady tego ciągnąć. Trzeba działać. Prawą ręką powoli wyjęła jeden woreczek i urwała wstążkę, cały czas patrząc Babie głęboko w oczy. Chłopak miał bez wątpienia zamiar przejść do konkretów, na co Inka w ogóle nie była przygotowana. Na samą myśl, że jej pierwszy pocałunek miałby się odbyć przy współudziale takiego zarośniętego Baby w urokliwej skądinąd, ale jednak knajpie, ciarki przeszły jej po plecach. Zaplanowała sobie plażę, zachód słońca i szum fal. Ona w białej sukni z kwiatami we włosach, a on pięknie opalony w dżinsach, z długimi, czarnymi włosami. Tak to miało wyglądać. Inka zorientowała się, że jeśli zaraz czegoś nie zrobi, będzie za późno na długowłosego przystojniaka i szumiące morze. Baba zamknął właśnie oczy, ułożył usta w dzióbek i bez zbędnych wstępów zbliżał się do mocno zaciśniętych warg Inki. Wyjście awaryjne. Nic innego nie przyszło jej do głowy. Nie przeciągając już i tak napiętej do granic możliwości struny, Inka po prostu zemdlała. Zgrabnie osunęła się na jego kolana, składając, niczym Śpiąca Królewna, głowę na ramieniu swojego wątpliwej jakości rycerza. Baba zdębiał. Tego się widocznie nie spodziewał, bo spojrzał na Inkę, jakby widział ją pierwszy raz w życiu. Potrząsnął nią mocno, aż jej zęby zadzwoniły, a kiedy to nie pomogło, położył ją szybko na ławie i pobiegł do barmana po pomoc. Baba przespał widocznie zajęcia z pierwszej pomocy, bo bezwładne ciało Inki, rzucone w nerwach na ławę, spadło na ziemię, na co zemdlona, pomimo swego stanu, głośno zaklęła. Baba jednak nie mógł tego słyszeć, tłumacząc barmanowi, jakie spotkało go nieszczęście. Wtedy Inka błyskawicznie wsypała pół woreczka ziół do stojącej na stole wody, po czym padła na ziemię.

– Sam pan widzi! – krzyczał zdenerwowany chłopak. – Siedzieliśmy sobie, rozmawialiśmy, a ona nagle wywraca oczy i flaczeje mi na rękach.

– Jak nie umrze, to żyć będzie – zażartował mężczyzna, nie trafiając najwidoczniej w poczucie humoru Baby, któremu nie drgnął nawet jeden mięsień twarzy. – Masz jakąś chusteczkę? – spytał przytomnie barman.

Baba zaczął macać się po kieszeniach, wyjmując całą ich zawartość na stół. Inka przezornie uchyliła prawe oko, bacznie obserwując sytuację. Chłopak z lewej kieszeni koszuli razem z zapalniczką, papierkami po cukierkach i brudną chustką wyjął znany Ince kawałek papieru. Rzuciła się niespokojnie na ten widok.

– Boże mój! Ona ma drgawki – powiedział przerażony Baba. – Ja nie miałem z tym nic wspólnego! Zada się człowiek z taką panienką, poleci na czułe słówka, a potem go oskarżą o nieumyślne spowodowanie śmierci. Potrzebne mi to było?!

Barman zaśmiał się krótko, poklepał go po ramieniu.

– Spokojnie, kolego. Napij się wody, to ci będzie lepiej. Zaraz zobaczymy, co się stało. Jak ona ma na imię?

– Nie wiem – stwierdził Baba, łapczywie pijąc wodę, jakby dzięki temu Inka miała odzyskać przytomność.

Barman zniesmaczony pokręcił głową.

– Obściskujesz się z dziewczyną w barze i nawet nie wiesz, jak ma na imię. Obrzydliwość!

– Ja?! Ja się obściskuję?! – zaprotestował zrozpaczony Baba. – To ona się do mnie kleiła.

– Hej! Dziewczyna! – krzyknął barman i potrząsnął nią energicznie. Podniósł jej do góry powieki i Inka w ostatniej chwili spojrzała w górę.

– Niedobrze. Oczy jej uciekły.

– Jak to uciekły?! – spytał Baba grobowym tonem. – Znaczy – trup?! No to po mnie!

– Zadzwonię po pogotowie, a ty tu stój i jej pilnuj.

– Ja? Sam na sam z trupem?! W żadnym wypadku! – wrzasnął Baba i zamarł, trzymając się za brzuch.

– Co ty? – zdziwił się barman – Facet jesteś czy baba?

– Prawdę mówiąc, to drugie. – Baba zgiął się wpół i pobiegł do toalety.

Barman znowu pokręcił z niesmakiem głową i poszedł do telefonu.

Bazyl szybkim krokiem ruszył przez rynek miasteczka. Widział, jak Mundi szedł w stronę schroniska młodzieżowego. Słońce właśnie chowało się za horyzont, barwiąc wszystko wokół na pomarańczowo. Bazyl nie miał pojęcia, co zrobi, kiedy dopadnie tego gnojka. Nie będzie się przecież bił. Jedna porażka wystarczy; nie zamierzał się ponownie zbłaźnić. Przebiegł przez jezdnię i o mało nie wpadł na Cygankę z siedmioletnim chłopcem. Spojrzała na niego smutno.

– Daj, panie – wyciągnęła rękę, a Bazylowi przyszedł do głowy fantastyczny pomysł, zresztą jedyny, jaki miał.

Mundi zarezerwował dwa łóżka w schronisku i głodny jak wilk spieszył się do knajpy. Nagle drogę zastąpiła mu stara Cyganka. Miała duże, granatowe oczy, w których pomimo wieku błyskały niebezpieczne iskierki. Spojrzała na niego z ukosa, aż ciarki mu przeszły po plecach.

– Panie! – krzyknęła. – Pan w wielkie niebezpieczeństwo. Pan nie dożyć do rana. Ja musiała pana ostrzec. Uciekać pan! Uciekać!

Mundi przyjrzał się jej zdziwiony, wzruszył ramionami i już miał odejść, kiedy Cyganka zawołała:

– Pana szukać mężczyźni w niebieskich mundurach! Hm… pan coś przeskrobać… poważna sprawa. Więzienie to zła rzecz. Pan już stracony. Oni są w mieście! – Złapała się za głowę i zamierzała odejść, ale Mundi ją zatrzymał. Kobiecie znowu zatańczyły w oczach iskierki.

– Skąd to wiesz? – spytał Mundi niepewnym głosem.

– Cyganka wszystko wiedzieć. Cyganka prawdę ci powiedzieć.

– Widziałaś w kartach?

Kobieta pokiwała głową, a chłopak odetchnął, prychnął pogardliwie i odwrócił się na pięcie.

– Cyganka wszystko widzieć – ciągnęła kobieta. – I widzieć dwóch pany w niebieskich mundurach. Pytali o ciebie. Mieć zdjęcie. Pytali, czy ja widzieć. Pewnie, że widzieć, bo oczy mieć, a ty nie dać nawet złotówki, jak ja tak ładnie prosić – jej głos zawibrował niebezpiecznie, ale Mundi nie zwrócił na to uwagi.

– Tak im powiedziałaś?! – przeraził się.

– Cygan nie głupi, choć się wam tak wydaje. My najmądrzejszy naród na świecie, bo my cały świat znać. – Pokiwała głową na potwierdzenie swoich słów. – To, co ja widzieć, to moja rzecz. Jak ty dobry dla Cyganki, ty bezpieczny. – Uśmiechnęła się, a Mundiemu zrobiło się nagle zimno.

– Czego chcesz? – warknął.

– Ty nie chciał dać nawet złotówki, to teraz dasz, co masz.

– Nie mam już pieniędzy.

– Nie igraj z Cyganką, bo ty pożałować. – Pogroziła mu palcem.

Mundi westchnął. Rozejrzał się wokół. Na sąsiedniej ulicy mignął wóz policyjny. Mundi nie zamierzał dłużej marudzić.

– Mam tylko to. – Wyciągnął z kieszeni łańcuszek z wisiorkiem.

– Ty dobrze poszukać, bo więzienie to zła rzecz. – Cyganka szybko schowała łańcuszek do kieszeni.

Mundi westchnął i wyciągnął z kieszeni spodni pomiętą stówę.

– Pójdę rozmienić – powiedział i odwrócił się w stronę kiosku.

– Ja ci, bratku, rozmienię. – Wyjęła mu pieniądze z ręki. – No, teraz ty spokojny człowiek. Ja nikomu nie powiedzieć.

Zamachała rękami, zmarszczyła brwi i zniknęła za rogiem, gdzie czekał na nią Bazyl.

– Jak poszło? – rzucił krótko.

– Straszny frajer – prychnęła Cyganka. – Nie musiałam nawet się wygłupiać z wróżeniem z ręki. Wystarczyło stare jak świat „Cyganka prawdę ci powie” i już był cały mokry ze strachu. Wy to jesteście jednak naiwny naród. – Pokręciła z niedowierzaniem głową.

– Dzięki temu wam się całkiem nieźle żyje – uśmiechnął się Bazyl.

– Punkt dla ciebie, mały – zarechotała i wyjęła z kieszeni łańcuszek z wisiorkiem. – Reszta dla mnie, tak jak się umawialiśmy?

Bazyl kiwnął głową i schował biżuterię do kieszeni. Uścisnąwszy mocno rękę Cyganki, przeszedł przez ulicę.

Bazyl przebiegł ciemną uliczkę i nerwowym krokiem wszedł do odrapanego budynku dworca PKS. W kącie sali, schowana za rozłożoną gazetą, Inka bacznie obserwowała wchodzących. Kiedy pojawił się Bazyl, chrząknęła głośno, aż śpiący obok mężczyzna poderwał się przestraszony.

– Co za ludzie, jak pragnę zdrowia. Pospać człowiekowi nie dadzą – mruknął i odwrócił się plecami.

Bazyl podszedł do Inki z uśmiechem zwycięzcy i usiadł zadowolony na ławce obok.

– No i co? – spytała ostrożnie, nadal nie spuszczając wzroku z drzwi wejściowych.

– Załatwione. – Spojrzał na nią z radością, a ona po raz pierwszy poczuła, że naprawdę go lubi.

– A ty masz, co chciałaś? – spytał.

Kiwnęła tylko głową.

– Nie było łatwo. Musiałam udawać trupa i o mały włos nie załapałam się na płukanie żołądka. Ledwo uciekłam przed pielęgniarzem. – Chrząknęła niepewnie. – Jest jeszcze coś…

Bazylowi uśmiech zniknął z twarzy.

– Zawsze, kiedy to mówisz, dowiaduję się, że mamy poważne kłopoty.

– Dałam temu całemu Babie zioła od staruszki z lasu, ale wszystko świetnie się udało. Miałeś doskonały pomysł! – dokończyła szybko, żeby odwrócić jego uwagę.

– Co?! – Bazyl aż wstał. – Czy ty do reszty sfiksowałaś?! – Złapał się za głowę. – Przecież mogłaś go zabić! Jakiś zwariowany babsztyl daje ci świństwo, które równie dobrze może być cyjankiem zmieszanym z pokrzywą, a ty częstujesz tym obcych ludzi!

– To chyba lepiej, niżbym poczęstowała ciebie, prawda? – zdenerwowała się.

– Znasz bajkę o Śpiącej Królewnie? Nie wiesz, że nie wolno niczego brać od starych bab błąkających się po lesie?!

– Przecież nic mu się nie stało! Posiedział tylko trochę dłużej w łazience. Przynajmniej mu się poprawiła przemiana materii, oczyścił sobie organizm z toksyn. Tak naprawdę tylko mu pomogłam. Kto by pomyślał, że pod tą czerwoną czupryną jesteś takim rozhisteryzowanym sztywniakiem! – Uśmiechnęła się zadowolona.

– Mam po prostu zasady. – Wzruszył ramionami.

– Zasady! Jakbym słyszała ojca! A co te twoje zasady na to, że nawiałeś z domu?

– Stworzyłem potwora! Jesteś nieobliczalna! – powiedział przerażony.

– Raczej sprytna. Kiedy Baba pobiegł do łazienki, a barman dzwonił na pogotowie, ja zwiałam z listem w kieszeni.

– Po jakie pogotowie? – zdziwił się Bazyl.

– Dla mnie. – Wyprostowała się dumnie. – Byłam zmuszona zemdleć.

Bazyl spojrzał na nią zaskoczony.

– No, co tak patrzysz?! – zdenerwowała się. – A ty dałbyś się pocałować takiemu Babie?

– Właściwie trudno ci się dziwić. To byłby pewnie twój pierwszy pocałunek. Sceneria rzeczywiście mało romantyczna, a i partner niezbyt wyględny.

– A ty? Masz ten wisiorek od swojej dziewczyny? – spytała, puszczając jego uwagę mimo uszu.

– To nie jest już moja dziewczyna – powiedział. – Wynająłem Cygankę. – Uśmiechnął się na samo wspomnienie. – Szkoda, że nie widziałaś miny tego całego Mundka, kiedy mówiła mu to swoje „Cyganka prawdę ci powie”. Piękny widok.

– A czym jej zapłaciłeś, jeśli można wiedzieć? – zaciekawiła się.

– Dobrym słowem.

– Ty nie znasz takich słów, zresztą nieważne. Wolę nie wiedzieć, jak załatwiasz ciemne interesy.

Bazyl zaśmiał się głośno, aż siedzący przed nimi spóźniony podróżny poruszył się niespokojnie za gazetą.

– Jestem głodna – powiedziała nagle Inka.

– No, trochę już czasu minęło od sławetnej gorącej czekolady, przez którą znaleźliśmy się w takim nieciekawym położeniu.

– Tylko nie zaczynaj znowu. – Ostrzegawczo uniosła wskazujący palec prawej ręki. – Będziemy musieli przeczekać do rana, bo pół godziny temu odjechał ostatni autobus. Mam jeszcze jakieś drobne, na bilety powinno wystarczyć. Potem opracujemy drogę do Józefowa. Musimy kierować się na Zamość.

– Gdzie? – zaniepokoił się Bazyl.

– Do Józefowa! Tam trzeba dostarczyć list matce tego więźnia.

– Naprawdę chcesz się w to bawić? – zdziwił się.

– To nie zabawa. Ta kobieta może już kilka lat czekać na wiadomość od syna. Może jest stara i schorowana. Nie jeździ na widzenia, bo z emerytury nie wystarcza jej na bilet. Siedzi w małej chatynce, patrzy przez okno i czeka na powrót syna…

– …którego oczywiście zamknęli przez pomyłkę, bo to taki dobry i grzeczny chłopiec. Sąsiedzi mogą potwierdzić – zakpił Bazyl. – Dasz sobie wcisnąć najgorszy kit. – Pokręcił z podziwem głową.

– Sam się przekonasz!

– Nie mam zamiaru. Nie będę się w to mieszał. Jak chcesz, szukaj po całej Polsce baby, która na pewno jeszcze poszczuje cię psami i wyzwie od najgorszych. Skoro brakuje ci takich emocji, droga wolna. Ja mam inne plany.

– Dlaczego opowiadasz takie głupoty?

– To nie są głupoty, siostro miłosierdzia. Taka jest okrutna prawda o świecie. Ludzie są złośliwi, niewdzięczni i mają w nosie twoje dobre chęci, a każdy dobry uczynek wróci do ciebie jak bumerang, waląc cię prosto w naiwny łeb.

– A więc miałeś większego pecha w życiu niż ja, ale udowodnię ci, że się mylisz.

– Ty mi już lepiej niczego nie udowadniaj, bo potem dostaję w gębę.

Inka prychnęła zniecierpliwiona.

– Zawsze musisz odwracać kota ogonem?

– Lepiej opowiedz o tym swoim fagasie.

– Przepraszam, o kim?

– No, tym lowelasie, z którym się prowadzałaś.

– Nie nazywaj go tak! A skąd pewność, że był ktoś taki? – spytała urażona.

– Miłości i kataru nie da się ukryć. – Uśmiechnął się.

Inka milczała chwilę, aż w końcu wzruszyła ramionami.

– To raczej krótka historia…

Pierwszy dzień w nowej szkole. Trudno coś takiego zapomnieć. Rano mama zapowiedziała, że jak wróci z pracy, mojego królika Zygzaka ma już nie być w domu. Zapomniałam ci powiedzieć, że ciocia Kasia przyniosła mi go następnego dnia po urodzinach, razem z moim ulubionym tortem czekoladowym z orzechami. Zrobiłyśmy sobie małe przyjęcie, zanim rodzice wrócili z pracy. Zygzak był piękny, szary z czarną pręgą na plecach i granatowymi oczami. Kiedy mama go zobaczyła, o mało nie dostała zawału.

– To coś ma zniknąć z domu w trybie natychmiastowym – powiedział ojciec.

– Nie jesteś u siebie w biurze. Nie potrafisz już normalnie rozmawiać? – zapytałam wściekła. No i się doigrałam.

Tego ranka, kiedy szłam pierwszy raz do nowej budy, mama orzekła, że skoro nie umiem sama załatwić tej sprawy, ona to zrobi za mnie. Bałam się, że jak wyjdę, to wyrzuci Zygzaka przez okno, więc przed szkołą zaniosłam go do Malwiny na przechowanie. Była na mnie trochę zła, że nie zaprosiłam jej na urodziny, ale obiecałam, że jakoś to sobie odbijemy. Wybiegłam od niej z bloku, bo za minutę miałam autobus, a za nic na świecie nie chciałam się spóźnić pierwszego dnia. Mam czasem taki straszny sen, że wchodzę w środku lekcji, wszyscy się na mnie gapią, ja nikogo nie znam.

– I jesteś naga… – dokończył Bazyl.

Inka tylko spojrzała na niego zniesmaczona i mówiła dalej.

Wybiegłam z klatki i wpadłam prosto na chłopaka, który niósł przed sobą trzy kartony.

– Cholera jasna i psiakość!

Takie słowa usłyszałam, kiedy próbował pozbierać małe drewniane części, które podczas upadku rozsypały się na schodach.

– Oczu nie masz? Wiesz przynajmniej, co zniszczyłaś?! Tu leży pół roku mojej ciężkiej pracy, i co? Może mi teraz powiesz „przepraszam” i pobiegniesz dalej niszczyć życie następnemu frajerowi?

– Przepraszam – wykrztusiłam.

– Niezbyt oryginalnie – mruknął Bazyl.

– I co mi po tym? – zdenerwował się chłopak.

Nie był przystojny, ale miał w twarzy coś takiego, że nawet kiedy się wściekał, śmiały mu się oczy. Chyba właśnie one tak mnie zaczarowały, że nie mogłam po prostu odwrócić się i odejść. Nie wiedziałam też, co robić, więc tylko stałam i gapiłam się na niego.

– Skoro już jesteś, może mi chociaż pomożesz to pozbierać.

– A co to jest? – spytałam, żeby jakoś zacząć rozmowę.

Patrzył na mnie jak na ufoludka.

– To był drewniany model mercedesa z 1928 roku. Składałem go kilka miesięcy.

Nagle spojrzał na mnie tak, że aż ciarki przeszły mi po plecach.

– Nawet niebrzydka jesteś – dodał.

I wtedy zrobiłam najgłupszą rzecz na świecie.

– Muszę iść – bąknęłam, odwróciłam się i poszłam. Jeszcze teraz mnie złość trzęsie, jak sobie to przypomnę.

– Liczyłaś pewnie, że porwie cię w ramiona i będziecie się całować pośród drewnianych części mercedesa z 1928 roku? – skomentował Bazyl.

– Słuchasz czy skrzeczysz? – spytała krótko.

Podniósł tylko ręce w obronnym geście i zagryzł wargi.

Oczywiście spóźniłam się do szkoły. Wparowałam do klasy zdyszana, potargana, spocona…

– Jakie to podniecające! – wtrącił Bazyl z niewinnym uśmiechem.

Wychowawczyni zmierzyła mnie potępiającym wzrokiem.

– Bardzo proszę, doprowadź się do porządku – powiedziała i szybko odwróciła ode mnie oczy, jakby moje potargane włosy przyprawiały ją o mdłości. – Moi drodzy, oto wasza nowa koleżanka.

Zupełnie jak w moim śnie. „Jej drodzy” patrzyli na mnie nieco zdziwieni, jakby nie mogli uwierzyć, że takie indywiduum dostało się do ich elitarnej szkoły.

– Ufam, że poradzisz sobie z nauką. Masz zaszczyt uczęszczać do najlepszej klasy w najlepszej szkole. To duża odpowiedzialność, ale też i wielkie wyróżnienie.

– Ja piórkuję! – zawołał Bazyl. – Niezłe wariatkowo! Powiedziałaś jej, gdzie ty masz taki zaszczyt?

– Powiedziałam tylko: „Dziękuję, proszę pani”.

– Mięczak. – Skrzywił się zawiedziony.

– Nie widziałeś ich, więc nie mów. To były cyborgi! Wszyscy w białych koszulach i granatowych swetrach, idealnie uśmiechnięci. Przestraszyłam się, że to eksperymentalna klasa robotów najnowszej generacji.

– Usiądziesz z Martyną. Po lekcji zostań w klasie. Musimy omówić kwestię twojego mundurka. Przecież nie możesz chodzić tak ubrana. – Obcięła mnie od góry do dołu i rzeczywiście poczułam się wtedy, jakbym była naga.

– Fajne uczucie, co? – zaśmiał się krótko.

– No wiesz… rzecz gustu. Ja wolę trochę inne emocje. – Uśmiechnęła się złośliwie.

Zaczęła się lekcja polskiego, jakiej nigdy w życiu nie zapomnę. Wszyscy robili notatki z prędkością światła. Nawet nie drgnęli pochyleni nad zeszytami. Nikt nie rozmawiał, nie uśmiechał się, nawet nie zaglądali sobie przez ramię. Kiedy nie zdążyłam zapisać jakiegoś nazwiska i zerknęłam do Martyny, szczelnie zakryła swój zeszyt ręką.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

© Copyright by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2008
Text © copyright by Agata Mańczyk, 2008

Projekt okładki Marta Weronika Żurawska-Zaręba

Redaktor prowadzący Katarzyna Pietka
Opieka redakcyjna Magdalena Korobkiewicz
Redakcja Bogumiła Widła
Korekta Anna Sidorek
Korekta plików po konwersji Irmina Garlej

ISBN 978-83-10-12901-7

Plik wyprodukowany na podstawie Pierwsza noc pod gołym niebem, Warszawa 2015

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.
02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c
tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,
faks 22 643 70 28
e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl

Konwersję wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.