Zapomniana księga. Łowca Fragment

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Zajrzyj na strony

W serii

Dedykacja

ROZDZIAŁ I

ROZDZIAŁ II

ROZDZIAŁ III

ROZDZIAŁ IV

ROZDZIAŁ V

ROZDZIAŁ VI

ROZDZIAŁ VII

ROZDZIAŁ VIII

ROZDZIAŁ IX

ROZDZIAŁ X

ROZDZIAŁ XI

ROZDZIAŁ XII

ROZDZIAŁ XIII

ROZDZIAŁ XIV

ROZDZIAŁ XV

ROZDZIAŁ XVI

ROZDZIAŁ XVII

ROZDZIAŁ XVIII

ROZDZIAŁ XIX

Przeczytaj również

Strona redakcyjna

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Zajrzyj na strony:

www.nk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku
www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

Poznaj naszą ofertę - FANTASTYKA I HORROR
http://www.nk.com.pl/fantastyka-i-horror/3/kategoria.html

Dla Mateusza

ROZDZIAŁ I

– Nie powinieneś nigdzie jechać w takim stanie – ocenił Jurek, patrząc na Huberta. – Gdzie ci się tak spieszy?

– Muszę odnaleźć przyjaciół – odparł, z trudem wspinając się na siodło.

Mokka jak zwykle cierpliwie stała nieruchomo, lekko zwieszając łeb.

Hubertowi zakręciło się w głowie, a rana w boku znów zaczęła rwać, teraz jednak było to bez znaczenia. Liczyło się jedynie, że musiał pojechać na południe, odszukać Święcino i dowieść, że wydarzenia sprzed siedmiu lat wcale mu się nie przyśniły, a ludzie, których wtedy poznał, żyli naprawdę.

– Dziękuję za pomoc. – Uśmiechnął się do nauczyciela i machnął mu ręką na pożegnanie.

– Trzymaj się, chłopcze.

Hubert ścisnął łydkami grube boki klaczy i stępem ruszyli leśną drogą. Wiosenne powietrze było przyjemnie rześkie.

Już kiedyś to wszystko się zdarzyło. Hubert ocknął się ranny w piwnicy u Jurka, lecz nie pamiętał ostatnich siedmiu lat swojego życia. W poszukiwaniu rodziny zawędrował do Święcina, niewielkiej osady niedaleko Poznania, gdzie znalazł bezpieczną przystań. Niestety, tamta przygoda skończyła się tragicznie zarówno dla niego, jak i jego przyjaciół. Wszyscy zginęli, ale Hubert dostał drugą szansę. Wtedy już wiedział, co należy robić, żeby przetrwać wojnę i zarazę. Postanowił naprawić wcześniejsze błędy, to jednak nie okazało się proste. Teraz, gdy historia zatoczyła koło, znów ruszał do Święcina.

Omijał miasta i wsie z obawy, że spotka ludzi o złych zamiarach. Nocował w lesie, żywił się jedzeniem z puszek, raz nawet upolował zająca i upiekł go na ognisku. Gdy brakowało wody pitnej, nacinał gałęzie brzóz, podwieszał pod nimi puste puszki i cierpliwie czekał, aż napełnią się sokiem na tyle, by mógł zaspokoić pragnienie.

– Tutaj się zatrzymamy – powiedział do klaczy, kiedy wjechali na zieloną polankę nad wąskim strumieniem.

Choć do wieczora było jeszcze daleko, to zaczął przysypiać w siodle ze zmęczenia, wszystko go bolało, dokuczała też rana.

– Nieźle mnie załatwili – mruczał, zmieniając sobie bandaż na boku, co było dość trudne, bo palce lewej ręki wciąż miał usztywnione po niedawnej walce. – Ale ja załatwiłem ich jeszcze lepiej – dodał, usiłując zagłuszyć wyrzuty sumienia.

Mokka trąciła swego pana chrapami w łopatkę. Huberta owionął jej ciepły oddech; dodało mu to otuchy.

Kiedy zmienił opatrunek, dał klaczy odrobinę owsa z worka przytroczonego do siodła. Coraz bardziej niepokoił się, że zboże jest na wyczerpaniu, nie wybaczyłby sobie, gdyby Mokka głodowała przez jego głupotę.

Z trudem uzbierał kilka gałęzi, rozpalił małe ognisko i wsunął się do śpiwora leżącego na ziemi. Skupił się, by sprawdzić, czy w okolicy nie ma żadnego demona, na szczęście nic nie wyczuł. Usnął niemal od razu. Jednak nie spał spokojnie, co chwila budziły go koszmary i nie mógł znaleźć sobie wygodnej pozycji.

Rano czuł się tak obolały i zmęczony, jakby w ogóle nie spał.

– Dziś tam dojedziemy, zobaczysz – obiecał klaczy, zakładając jej ogłowie.

Chwycił siodło i stęknął pod jego ciężarem, zarzucając je na grzbiet konia. Dźwignął wojskowy worek pełen broni i z trudem wspiął się na Mokkę. Przed oczyma znów miał mroczki.

„Jeżeli dziś tam nie dojadę, to padnę w środku lasu – przemknęło mu przez myśl. – A wtedy nikt mnie nie odnajdzie”.

Do południa wybierał szlaki, kierując się starymi, poniemieckimi mapami, potem jednak okolica stawała się coraz bardziej znajoma. Pozwolił Mokce prowadzić, sam w tym czasie ucinał sobie w siodle krótkie drzemki. Późnym popołudniem minął drzewa z pniami pomalowanymi na wściekle żółty kolor.

– W końcu tu trafiłem – szepnął, jednak nie był w stanie wykrzesać z siebie choć odrobiny radości. Nie miał pojęcia, co powie dawnym przyjaciołom.

Pod wpływem impulsu skręcił nagle z głównej drogi w wąską ścieżkę, która prowadziła do domu Henryka. Hubert chciał wierzyć, że w przeciwieństwie do wielu święcinian mężczyzna najpierw będzie zadawał pytania, a potem strzelał.

Leśna dróżka prowadziła do niewielkiego domku z drewnianych bali. Tuż obok niego znajdowała się studnia z żurawiem, a z drugiej strony, między drzewami, był ukryty wychodek. Hubert zatrzymał klacz na podwórku i spojrzał w ciemne okna.

Drzwi niespodziewanie się otworzyły i ktoś wyszedł na ganek. Hubert spojrzał na potężnego mężczyznę o szpakowatych włosach i twarzy naznaczonej siateczką blizn. Mimowolnie się uśmiechnął.

– Czego chcesz? – zapytał Henryk, mierząc do niego z karabinu.

– Eee… – zaczął chłopak. – Szukam… szukam…

Henryk, nie spuszczając przybysza z celownika, zszedł z trzech stopni prowadzących na ganek i zrobił kilka kroków w jego stronę.

– No słucham.

– Zabłądziłem. – Jedynie to przyszło Hubertowi na myśl. – Napadli na mnie… i… i prawie zabili, ale uciekłem…

Henryk nieznacznie opuścił karabin.

– Czy ty masz tam pepeszę? – zapytał z niejakim zdziwieniem.

Hubert pokiwał głową.

– Odrzuć ją na bok.

Chłopak wykonał polecenie.

– Teraz zsiądź z konia i się od niego odsuń.

„Zastrzeli mnie – pomyślał z niepokojem Hubert. – Już na samym początku mnie zastrzeli. Jak go przekonać, że nie jestem wrogiem?”.

Zsiadł, a raczej zsunął się z klaczy i chwiejnie stanął na nogach. Kręciło mu się w głowie, lewa ręka zdrętwiała, prawą przycisnął do rany w boku.

Henryk, wciąż do niego celując, podszedł do Mokki i z cichym sapnięciem zdjął z niej worek.

– Proszę – cicho jęknął Hubert. – Nie mam dokąd iść, boję się, że znów spotkam tamtych ludzi, a… a w lesie są demony.

Gospodarz westchnął ciężko.

– No dobrze, wchodź do środka – powiedział.

Chłopak z trudem wspiął się na schodki i przekroczył próg domu. Henryk szedł tuż za nim z karabinem, ściskając w ręku podróżny worek Huberta.

Kuchnia wyglądała jak kiedyś – prowizoryczny zlew pod oknem, kilka szafek, na środku drewniany stół i kilka niedopasowanych plastikowych krzeseł. Z ciężkim sapnięciem opadł na jedno z nich.

– To teraz mów, coś ty za jeden, skąd jesteś i jak trafiłeś do Święcina. – Henryk stanął naprzeciwko niego.

– Mam na imię Hubert. Jechałem przed siebie, kiedy mnie zaatakowano…

– Gdzie cię zaatakowano?

– Długo uciekałem, aż dotarłem tutaj, nie wiedziałem, że znajdę jakąś osadę. – Uznał, że lepiej udawać głupiego.

Henryk pokiwał głową, dał gościowi coś do picia, jedzenia, a potem pozwolił położyć się w łóżku w małym pokoju.

– Jakby strzeliło ci do łba zaszlachtować mnie w nocy, pamiętaj, że śpię z pistoletem pod poduszką – ostrzegł.

Hubert uśmiechnął się pod nosem. Już kiedyś słyszał podobny tekst.

W końcu odnalazł Święcino. Po siedmiu długich latach. I wszystko jest tak, jak powinno. Po raz pierwszy od dawna usnął zdrowym, twardym snem. Tutaj był bezpieczny.

Obudził się późnym popołudniem i zaspany powlókł się do kuchni. Henryk kroił surowe mięso. Oderwał się na chwilę od pracy i utkwił w chłopaku badawcze spojrzenie.

– Skoro jesteś już na nogach – odezwał się w końcu – możesz mi powiedzieć, co planujesz?

Hubert położył dłonie na oparciu krzesła.

– Jeszcze nie czuję się najlepiej – zaczął niepewnie. – I nie bardzo mam gdzie się podziać… Mógłbym zostać tutaj?

Henryk zmierzył go wzrokiem, nie do końca przekonany, czy ma do czynienia z osobą o zdrowych zmysłach.

– Nie potrzebujecie może strażnika? – spróbował chłopak.

– Nie.

– Mam konia, dobrze strzelam – przekonywał. – I… i tropię demony.

– Każdy dobry myśliwy potrafi wytropić demona – burknął Henryk.

– Jestem lepszy od każdego myśliwego, jakiego znasz.

Mężczyzna przyjrzał się mu uważnie.

– Dobra, powiem wprost – odparł w końcu. – Nie wiem, coś ty za jeden ani ile jesteś wart, dlatego nie wezmę za ciebie odpowiedzialności. Możesz zostać u mnie jeszcze parę dni, a potem ruszysz w swoją stronę.

Henryk odwrócił się, szukając czegoś w szafkach.

Hubert spojrzał smętnie na jego szerokie plecy, a potem ukrył twarz w dłoniach.

– I gdzie ja mam iść? – jęknął cicho. – Nie mogę wrócić do domu.

Jak miał spojrzeć w twarz Ernestowi, Zuzi oraz innym mieszkańcom Dąbrówki? Czuł się winny, że sprowadził na nich niebezpieczeństwo.

Przez kolejne dwa dni Hubert przede wszystkim spał. Zamierzał porozmawiać z Sołtysem, więc musiał zregenerować siły, by zrobić jak najlepsze wrażenie. Rana w boku coraz lepiej się goiła i nie była już tak dokuczliwa. Sporo rozmyślał, ale starał się też pomagać Henrykowi w domu. Pewnego popołudnia, gdy ten wyszedł do lasu na polowanie, postanowił ugotować obiad, choć nigdy nie był w tym dobry. Wrzucił kawał mięsa do gara z wodą ze studni i postawił go na kuchnię kaflową. Pokroił warzywa i przyniósł trochę ziół rosnących za domem.

Zupa się gotowała, a on zabrał się do zmywania.

Już postanowił – następnego dnia pójdzie do Sołtysa i go przekona, że potrzebują nowego strażnika. Zadowolony, zaczął wesoło gwizdać. Humoru nie popsuło mu nawet to, że przez dobry kwadrans musiał szorować piaskiem przypalone dno garnka.

Wtem usłyszał hałas przy drzwiach.

Odwrócił się i… oniemniał. Przed nim stała niezbyt wysoka, szczupła, ale umięśniona dziewczyna ubrana w zielone bojówki, czarny T-shirt i koszulę w szarą kratę. Miała twarz w kształcie serca, ciemne włosy związane w krótką kitkę i niesamowite oczy. Jedno było intensywnie zielone, a drugie ciemnobrązowe. Zaskoczona, stanęła na środku kuchni i wpatrywała się w Huberta.

„Iza! To jest Iza!”.

Nie mógł opanować radości na jej widok. Wyglądała dokładnie tak, jak ją zapamiętał. Uśmiechnął się szeroko i wyciągnął przed siebie rękę wciąż ociekającą wodą.

Wtedy dziewczyna ocknęła się z szoku, wyszarpnęła z kabury przy pasku pistolet i wycelowała w niego.

– Coś ty za jeden?! – warknęła. – I gdzie jest Henryk?

– Jestem Hubert – odparł, wciąż wpatrując się w nią jak urzeczony.

Chciał postąpić krok w jej stronę, powiedzieć wszystko, wytłumaczyć…

– Nie ruszaj się! – rozkazała. – Bo cię zastrzelę.

Hubert, widząc jej minę, uznał, że dziewczyna nie żartuje.

„Pięknie, zginę nie z rąk Henryka, ale Izy” – pomyślał gorzko.

– Gdzie jest Henryk? – powtórzyła.

– Gdzie? Nie wiem. – Wzruszył ramionami. Odwrócił się i zanurzył ręce w ciepłej wodzie w misce, modląc się, żeby nie strzeliła mu w plecy. – Poszedł do lasu na polowanie.

– Jak to: na polowanie? – naskoczyła na niego. – Co ty tu w ogóle robisz?

– Zmywam naczynia, nie widać? – odparł lekkim tonem.

– Stroisz sobie ze mnie żarty?! – wybuchła, podchodząc bliżej. – Jeżeli coś mu zrobiłeś…

– Taa, zadźgałem na śmierć nożem kuchennym, zakopałem w ogródku, a że nie znoszę bałaganu, to pozmywałem za niego naczynia.

Iza zaczęła oddychać coraz szybciej.

„Ona naprawdę zaraz mnie zastrzeli” – przemknęło przez myśl Hubertowi.

Odwrócił się gwałtownie, rozchlapując na boki wodę z miski. Wyrwał dziewczynie z rąk pistolet.

Iza zamachnęła się na niego pięścią, ale przed pierwszym ciosem się uchylił, a drugi zablokował.

– Spokojnie – powiedział, odsuwając się od niej.

Wyjął z pistoletu magazynek i nabój z komory.

– Nie mam złych zamiarów. – Oddał Izie broń, amunicję zaś wsunął do własnej kieszeni.

Dziewczyna przymrużyła oczy ze złością.

– Może sobie usiądziesz, a ja zaparzę zioła i wszystko ci wyjaśnię? – zaproponował. – Przydałaby ci się melisa – mruknął pod nosem.

Iza opadła na krzesło, nie spuszczając z niego wzroku pełnego wściekłości.

Wstawił czajnik z wodą, zamieszał łyżką w zupie i nasypał ziół do dwóch kubków. Nagle Iza wstała od stołu. Hubert gwałtownie odwrócił się w jej stronę, gotowy odeprzeć ewentualny atak.

– Spokojnie – mruknęła. – Chcę dodać miodu do herbaty.

Podeszła w stronę chłopaka i wyciągnęła rękę po słoik z miodem, lecz w ostatniej chwili jej dłoń zmieniła kurs i pochwyciła duży garnek. Hubert nie zdążył zareagować w żaden sposób. A ostatnie, co zapamiętał, to osmalony rondel lecący prosto na jego twarz.

Hubert zaczął powoli odzyskiwać zmysły. Leżał, twarz tak go bolała, że nie mógł otworzyć oczu.

– Tym razem przesadziłaś – usłyszał jak przez mgłę.

– Jak to przesadziłam?! Zabrał mi broń! Skąd mogłam wiedzieć, że to twój gość?

– Facet zmywał moje gary. Wniosek chyba prosty?

– Myślałam, że ci coś zrobił…

Hubert jęknął słabo i kłótnia ucichła. Zmusił się do otwarcia oczu. Leżał na podłodze w kuchni, a nad nim pochylali się Henryk i Iza.

– Żyjesz, młody? – zapytał mężczyzna.

– Nie! – jęknął chłopak.

– Widzisz? Nic mu nie jest – syknęła Iza.

Hubert przyłożył dłoń do obolałej lewej strony twarzy. Oko miał tak zapuchnięte, że ledwie przez nie widział.

– Nieźle cię urządziła – odezwał się Henryk.

Jak na gust Huberta, ton miał zbyt wesoły.

– Ale garnkiem? – zapytał z wyrzutem. – Co ja powiem kolegom?

– Wstawaj! – Mężczyzna wyciągnął do niego dłoń.

Kiedy Hubert się podniósł, całe pomieszczenie zatańczyło mu przed oczyma. Mało brakowało, a by się przewrócił. Henryk pomógł mu przejść kilka kroków i posadził chłopaka na krześle.

– Przyłóż to do twarzy – powiedział, podając mu kawał zimnego surowego mięsa.

– Ładnie traktujecie gości – mruknął Hubert, biorąc okład.

Iza prychnęła lekceważąco i oparła się tyłem o szafki, wciąż obserwując go spod przymrużonych powiek.

– Idę do domu – oświadczyła w końcu. – Mam jeszcze trochę do zrobienia, a jutro jest dzień handlowy.

Henryk pokiwał głową.

– Może mnie odprowadzisz kawałek? – zapytała z naciskiem.

Mężczyzna westchnął ciężko, ale wyszedł za nią z domu.

Hubert od razu podszedł do okna i patrzył, jak się oddalają. Dziewczyna coś mówiła, gorączkowo gestykulując.

– Pewnie na niego krzyczy, że przygarnia podejrzane przybłędy – stwierdził. – Znów początki naszej znajomości nie są kolorowe.

Jednak nic nie było w stanie zagłuszyć radości Huberta. Nieważne, że go pobiła, liczyło się to, że jest cała i zdrowa. Znowu patrzy na niego wilkiem, lecz to o niebo lepsze od ostatniego wspomnienia – światła powoli gasnącego w jej dwukolorowych oczach, gdy została postrzelona w Poznaniu. Wszystko jest lepsze od tamtego. Nigdy już nie pozwoli im pójść do miasta po…

– O cholera! – Uderzył się dłonią w czoło. – Szlag by to trafił!

Zaczął miotać się po kuchni, przeklinając własną głupotę.

– Jechałem do Święcina! Jak mogłem zapomnieć?! – wyrzucał sobie. – Jak mogłem nie zabrać demonologii?!

Przyczyna była prosta – już od dawna nigdzie nie woził książki. Leżała bezpiecznie w domu Alberta razem z kopią wzbogaconą o ich notatki. W końcu wszystkich wiadomości z niej wyuczył się na pamięć. A poza tym zawsze miał w pobliżu Ernesta, który służył radą i pomocą. Hubert uświadomił sobie, że po raz pierwszy od bardzo dawna jest zdany wyłącznie na siebie.

W ramach przeprosin za zachowanie Izy Henryk pozwolił Hubertowi zostać u siebie trochę dłużej. Chłopak nie protestował, gdyż z podbitym okiem nie wypadało się pokazywać Sołtysowi.

Hubert nie za wiele rozmawiał z gospodarzem; jeżeli robili coś wspólnie, to zazwyczaj w milczeniu. Kiedyś mężczyzna przyniósł z lasu dwa zające i razem je sprawili; to znów Hubert pomógł mu przywlec przewrócone przez wiatr drzewo. Henryk najwyraźniej zaczął ufać chłopakowi, gdyż przed wyjściem do lasu oddał mu pistolet i bagnet, na wypadek gdyby coś ich zaatakowało.

– Wieczory są coraz cieplejsze – stwierdził Hubert, kiedy usiedli po powrocie na ganku, żeby odpocząć.

– Uhm – mruknął były wojskowy.

Słońce już dawno temu zaszło za horyzontem, chudy księżyc wzniósł się nad drzewami. W trawie grały świerszcze, a gdzieś w gęstwinie pohukiwała sowa. Delikatny wietrzyk głaskał młode liście drzew. Było cicho i spokojnie. W oddali, za lasem, czekało Święcino.

– Pora spać – powiedział Henryk, wstając z krzesła.

Hubert pokiwał głową, ale się nie ruszył. Wiatr nagle ucichł i cały świat pogrążył się w ciszy, ciemność stała się jakby gęstsza, a gdzieś w głębi boru rozległ się niby-ludzki płacz. Hubert zadrżał, jego serce zaczęło szybciej bić.

– Nie, nie teraz – szepnął.

Doskonale wiedział, co to znaczy.

Henryk, słysząc go, stanął w drzwiach.

Chłopak zeskoczył ze schodków prowadzących na ganek i ruszył biegiem w las.

„Jaki dzisiaj dzień? – myślał gorączkowo, pędząc przed siebie. – Przegapiłem to!”.

Stopy instynktownie niosły go przez bór, nie wiadomo, jakim cudem nie wpadł na żadne drzewo ani nie potknął się o nic w ciemnościach. Wciąż słyszał zawodzenie, które co jakiś czas przechodziło w smutny szloch. Hubert zbliżał się do głosu coraz bardziej, jeszcze kawałek, a dotrze na miejsce pierwszy. Wtem rozległo się upiorne wycie, a tuż po nim ludzki krzyk.

Za późno!

Chłopak spiął wszystkie mięśnie i przyspieszył, lecz gdy pokonał niewidoczną barierę, którą odczuł niczym wyładowanie elektryczne, zachwiał się i niemal przewrócił. Jednak nie mógł się zatrzymać. Gdzieś tu była strzyga i dobrze wiedział, kogo demon zaraz zabije.

W biegu spróbował wyrównać oddech. Jedną ręką poklepał się po biodrach. Wyczuł kaburę z coltem i bagnet. Niezbyt dużo, jeżeli chciał stawić czoła strzydze, jednak było już za późno na zmianę broni.

Gdzieś za sobą słyszał ciężkie kroki Henryka, ale Hubert był młodszy, szybszy i biegł prowadzony szóstym zmysłem.

Wtem zobaczył demona. Strzyga o szarej skórze i rudych włosach przykucnęła na tylnych łapach. Posykiwała cicho, świdrując wzrokiem przerażonego człowieka, który usiłował się od niej odczołgać. Hubert z daleka dostrzegł jego bladą twarz. Wyszarpnął z kabury pistolet i strzelił kilka razy. Wiedział, że na niewiele się to zda, strzygi były bowiem odporne na kule, ale chciał odwrócić jej uwagę od ofiary. I ten manewr mu się udał.

„I co teraz, geniuszu? – zapytał sam siebie, zatrzymując się dziesięć metrów od bestii. – Masz tylko nóż i pistolet. Broń dobra na borutę, ale nie na strzygę”.

Wiedział, że są tylko dwa wyjścia: albo zabije bestię, albo sam zginie. Bardziej podobało mu się pierwsze.

Dlatego zaatakował. Z dzikim okrzykiem na ustach rzucił się na zaskoczonego demona, odrzucił pistolet i wyjął z pochwy bagnet. Strzyga, nieprzywykła do takiego zachowania ludzi, znieruchomiała i ze zdziwieniem patrzyła na szarżującego na nią chłopaka.

Hubert z impetem wpadł na bestię i nie dając jej ani chwili na reakcję, dźgnął nożem w podbrzusze. Przewrócili się na ziemię. Chłopak wylądował na demonie, wyciągnął ostrze i uderzył znowu, a potem jeszcze raz.

Strzyga wrzasnęła ogłuszająco. Zaczęła się szarpać, lecz Hubert mocno dociskał ją do ziemi. Znów wbił bagnet w cielsko potwora. Strzyga przeczuwała, że jeżeli nie zdoła się wyrwać z morderczego objęcia, zginie.

Hubert jednak powoli zaczął słabnąć. Nie doszedł jeszcze do siebie po poprzednich przygodach, a strzyga okazała się dorosłym silnym osobnikiem. Pazurami przejechała mu po plecach i wyszarpnęła się z uścisku.

Hubert z ciężkim sapnięciem dźwignął się na nogi. Znów stanęli naprzeciw siebie. Strzyga, chwiejąc się, spojrzała mu prosto w oczy. Została ranna podczas polowania, była głodna i obolała. Powoli zaczęła narastać w niej wściekłość. Ugięła lekko łapy, gotowa do ponownego ataku, gdy w jej polu widzenia pojawił się kolejny cel. Uwierzyła, że tamten człowiek będzie łatwiejszą ofiarą niż wariat z nożem.

Hubert z przerażeniem patrzył, jak głowa strzygi odwraca się tam, gdzie pojawił się ktoś nowy. Nagle straciła zainteresowanie nim i z dzikim wrzaskiem skoczyła na chłopaka, który wyszedł zza drzew. Przybyszowi udało się strzelić dwa razy, nim wgryzła mu się w gardło. Tym razem nie straszyła ofiary, nie bawiła się z nią, po prostu z lubością napawała się smakiem świeżej, jeszcze ciepłej krwi.

– Nie!!! – wrzasnął Hubert, po czym rzucił się na strzygę i zaczął na oślep dźgać bagnetem.

Usiłowała odtrącić go na bok i wtedy odsłoniła klatkę piersiową. Hubert, napędzany adrenaliną oraz bezsilną wściekłością, wbił bagnet prosto w serce bestii, cudem mijając mocne żebra.

Z trudem odepchnął martwe ciało demona i opadł na kolana przy jego ofierze.

– Nie – szepnął. – Nie, nie, nie, nie…

Z rezygnacją opuścił głowę, jego zakrwawione dłonie zaciśnięte na nożu opadły na ziemię. Przed nim leżał chudy, wysoki chłopak z potarganą czupryną, niewiele od niego starszy. Mikołaj był najmłodszym strażnikiem w Święcinie.

– Jakim cudem? – zapytał zrozpaczony Hubert. – Co ty tu robiłeś?

„Zmieniłeś bieg czasu – podpowiedziało mu sumienie. – Ale czy to dobrze? Zamieniłeś jedną śmierć na drugą”.

Gdzieś z boku usłyszał hałas. Odwrócił głowę i zobaczył Henryka z karabinem przewieszonym przez ramię i maczetą w ręku. Pomagał wstać Andrzejowi, potężnemu strażnikowi, który właśnie tej nocy miał zginąć.

– Żyjesz? – zapytał go były wojskowy.

– Powiedzmy, że tak – odparł strażnik.

Obaj podeszli do Huberta.

– Kur… – szepnął Andrzej, patrząc na martwego Mikołaja.

– Co on tu robił? – zapytał gorzko Hubert, nie podnosząc głowy. – Nie powinno go tu być!

Henryk położył chłopakowi dłoń na ramieniu, ale po chwili szybko ją cofnął.

W ciągu kilku minut wokół zaroiło się od ludzi, więc Hubert usunął się na bok. Choć on pamiętał wszystkich, nikt nie znał jego. Wolał nie rzucać się w oczy, więc schował bagnet do pochwy, podniósł z ziemi pistolet i stanął w ciemności pod drzewem tuż przy granicy światła rzucanego przez pochodnie. Śmierć strażnika była dla niego druzgocąca.

– Szedłem razem z Mikołajem – opowiadał Stanisław, najstarszy strażnik. – Kiedy młody usłyszał strzały, wyrwał przed siebie i już go nie dogoniłem.

– Kto ją tak załatwił? – zapytał głośno Marek, patrząc na poranioną i zalaną krwią strzygę.

– Ty! – Iza oskarżycielsko spojrzała na Huberta. – Co ty tutaj robisz?

Podeszła bliżej do przybysza, lecz on tylko wzruszył ramionami. Stał, patrząc obojętnie dookoła.

– To przez ciebie ten potwór zabił Mikołaja. – Dziewczyna ze złością dźgnęła palcem powietrze.

– Iza, daj spokój – odezwał się pojednawczo Henryk. – Gdyby nie on, mielibyśmy dwa trupy, a nie jednego.

– Ma rację, uratował mnie – dodał Andrzej.

„Wcale nie ma – pomyślał Hubert. – Gdyby nie ja, wciąż byłby jeden trup, tylko że nie Mikołaj”.

Kilka osób poniosło ciało młodego strażnika do osady, pozostali stanęli nad martwą strzygą.

– Musimy coś z tym zrobić – powiedział Marek. – Tak żeby się nie odrodziło ani nie wstało z grobu.

– Spalcie ją w cholerę – mruknął Hubert, nie dbając o to, że nie zdobędzie kolejnego zęba do swojej kolekcji.

Odwrócił się i odszedł w głąb ciemnego lasu. Idąc, słyszał za sobą kłótnię, lecz jemu było to obojętne.

„Zmieniłeś bieg czasu…”.

„Przynajmniej żona Andrzeja się ucieszy” – pomyślał z goryczą.

Kiedy dotarł do samotnego domku w lesie, poszedł do szopy, do Mokki. Przytulił się do jej szyi. Klaczy widocznie nie odpowiadał zapach krwi na jego rękach, więc zaczęła się wiercić i rżeć z niezadowoleniem.

– Wredna szkapa – mruknął Hubert.

Wszedł do domu, zapalił lampkę naftową i dokładnie wyszorował ręce oraz bagnet w misce z wodą. Potem zdjął zakrwawione ubranie i z zaskoczeniem odkrył, że koszulka jest w strzępach. Dopiero wtedy poczuł pieczenie skóry na łopatkach. W małym lustrze zobaczył, że całe plecy ma podrapane. Na szczęście żadna rana nie była głęboka.

– Nieźle cię załatwiła – podsumował Henryk, kiedy zobaczył chłopaka przeglądającego się w lustrze.

– Mikołaja gorzej – mruknął, biorąc nową koszulkę.

– Poczekaj, trzeba to opatrzyć, bo jeszcze wścieklizny dostaniesz. Siadaj. – Mężczyzna podsunął mu krzesło.

Hubert usiadł okrakiem na siedzisku, łokcie położył na oparciu. Syknął cicho, kiedy Henryk zaczął przemywać mu plecy.

– Nie jęcz. O, a to po czym? – zapytał, klepiąc rannego w lewe ramię.

– To? – Hubert zerknął na pojedynczą bliznę sięgającą od łopatki poprzez biceps aż do wewnętrznej strony łokcia. Nie dość, że była szeroka, to jeszcze krzywo zszyta. – Po biesie. – Machnął ręką. – Młody, głupi byłem i brałem go na przetrzymanie, kto pierwszy wymięknie.

Henryk nie dopytywał, na czym owo przetrzymanie miało polegać.

– Gotowe – rzekł z zadowoleniem, gdy skończył smarowanie ran olejem z dziurawca.

Chłopak nie odpowiedział, włożył czystą koszulkę i położył ostrzem na stole swój bagnet.

– Skąd wiedziałeś, że ta strzyga tam jest? – zapytał po chwili Henryk. – Słuch mam dobry i wiem, że tutaj nic nie było słychać, a ty jak szalony pobiegłeś prosto na nią.

– Przecież mówiłem, że tropię demony. – Hubert wzruszył ramionami.

– Ale kto atakuje strzygę z samym nożem?

„Jak głupi rzucasz się na demony, nie myśląc ani o konsekwencjach, ani o tym, kogo narażasz” – zadźwięczały mu w głowie słowa Ernesta.

Znów ruszył na biesa, nie zastanawiając się nad tym, co może się wydarzyć.

– Słuchaj, Mikołaj to był fajny chłopak, ale to nie twoja wina – powiedział Henryk. – Gdyby nie wyrwał tak do przodu, pewnie by żył. Nic nie mogłeś zrobić.

– Do dupy z tym wszystkim – odezwał się Hubert. – Idę spać.

Wstał z krzesła i powlókł się do swojej sypialni. Nie chciało mu się nawet zdejmować ubrań, więc po prostu runął na łóżko i od razu zasnął.

Następnego dnia do domu Henryka wpadła Iza. Obrzuciła Huberta wrogim spojrzeniem i usiadła za stołem.

– Mój ojciec chce z tobą rozmawiać – rzuciła w końcu do chłopaka.

Hubert spojrzał na nią ze zdziwieniem. Czegóż mógł od niego chcieć Marian Kościuszko?

– Po co? – zapytał.

– Skąd mogę wiedzieć? – warknęła. – No już, zbieraj się i idziemy. Aha, w południe będzie msza.

„O nie, nie dam ci się zastraszyć – pomyślał Hubert, patrząc, jak dziewczyna wstaje i wyczekująco na niego zerka. – Nie mam już siedemnastu lat”.

Powoli wstał od stołu, potem, nie spiesząc się, zapiął pas z coltem i włożył bluzę od munduru. Skinął głową na znak, że jest gotowy.

Iza zirytowana zmrużyła oczy i nie oglądając się za siebie, wymaszerowała z domu. Bez pośpiechu ruszył za nią.

„Nic się nie zmieniła – myślał. – Wciąż na mnie zła”.

Wyszli z lasu na szeroki gościniec, minęli pola uprawne, a potem bramę, gdzie trzymali wartę Stanisław i Jacek. Lekko skinęli im głowami. Hubert pozwolił Izie poprowadzić się przez osadę, z rozrzewnieniem przypatrując się domom i ludziom. Wszystko wyglądało tak, jak zapamiętał – zadbane budynki, ogrody z kwiatami, dzieci bawiące się na drodze, kościół z muru pruskiego i plac, gdzie urządzano zabawy. W końcu stanęli przed starą szkołą zbudowaną z czerwonej cegły. Weszli do środka, a dalej chłodnym korytarzem ruszyli do gabinetu Sołtysa. Za biurkiem z dykty siedział zażywny mężczyzna z czerwoną twarzą i łysiną na czubku głowy.

– Tato, to on – odezwała się Iza.

Marian podniósł głowę i bacznie przyjrzał się przybyszowi.

– A więc to tobie zawdzięczamy zabicie strzygi? – zapytał.

Hubert skinął głową.

Sołtys mierzył go wzrokiem, jakby się nad czymś zastanawiał.

– Szukam miejsca, gdzie mógłbym się zatrzymać na jakiś czas – powiedział chłopak.

– Co potrafisz?

„Teraz mógłbym go przekupić demonologią” – przemknęło przez myśl Hubertowi.

– Wszystko, co trzeba zrobić w gospodarstwie – odparł. – Mam własnego konia, broń i amunicję. Ale przede wszystkim: znam się na demonach.

Marian zmrużył lekko oczy.

– Łowca demonów, co? – rzucił.

– Można tak powiedzieć – odrzekł powoli Hubert.

Kątem oka zerknął na Izę, która nie wyglądała na zachwyconą.

– Dobrze więc, dostaniesz posadę strażnika, zagwarantujemy ci mieszkanie i wyżywienie. Lecz pamiętaj, na razie będziesz na okresie próbnym.

– Zgoda. – Chłopak wyciągnął rękę do Sołtysa.

– Witamy w Święcinie. Jestem Marian Kościuszko. – Mężczyzna uścisnął gościowi dłoń. – Izo, pokaż naszemu nowemu strażnikowi jego kwaterę. Ty będziesz za niego odpowiedzialna.

Dziewczyna prychnęła ze złością.

– Zatem idziemy! – warknęła i wymaszerowała z gabinetu.

Hubert, unosząc kąciki ust w lekkim uśmiechu, powędrował za nią do starego domu na uboczu.

Stanęli przed zmurszałym płotem, chłopak zastygł w bezruchu i spojrzał na budynek. Poczuł ciepło w sercu. Domek był odrobinę przekrzywiony, a mech porastał grubą warstwą lekko zapadnięty dach. Szara elewacja bynajmniej nie wyglądała dobrze, ogródek zarósł, jakby ktoś podlewał chwasty wyjątkowo skutecznym nawozem.

– No co tak stoisz? – prychnęła Iza. – Chodźże.

Z trudem otworzyła stare, powyginane od wilgoci drzwi.

– Mieszkała tu stara wdowa Niwicka, ale zmarła zimą – wyjaśniła.

Hubert wszedł do środka. W nozdrza buchnęła stęchlizna. Z uśmiechem błąkającym się na ustach zajrzał do dwóch niewielkich pokoi, dłonią pogładził stare łóżko, a potem przeszedł do kuchni, gdzie pod oknem ustawiono stół przykryty wyblakłą ceratą w kwiaty. Pod ścianami stały wypaczone szafki, lodówka ze sparciałymi uszczelkami i kuchenka westfalka.

– Z czego się tak cieszysz? – zapytała podejrzliwie Iza.

– Podoba mi się tu – odparł.

Dziewczyna wzruszyła ramionami.

Hubert odwrócił się do niej i rzekł poważnie:

– Posłuchaj. Nie zaczęliśmy naszej znajomości najlepiej i to ja jestem stroną poszkodowaną. Ale chcesz tego czy nie, zamierzam się tutaj zatrzymać i zostanę strażnikiem, a ty będziesz musiała znosić moje towarzystwo. Może więc zacznijmy od początku. Jestem Hubert. – Wyciągnął w jej stronę dłoń.

Dziewczyna się zawahała.

– Iza. – Uścisnęła mu mocno rękę.

– Czyli wszystko jasne. – Rozpogodził się. – Muszę teraz wrócić po swoje rzeczy.

– Odprowadzę cię do bramy – zaproponowała.

Hubert szedł lekkim krokiem do domu Henryka. Radością, że znów jest strażnikiem Święcina, próbował uciszyć wyrzuty sumienia. W tragicznych okolicznościach stracił już wiele osób, sam zabijał, lecz ta świadomość wcale nie pomagała mu pogodzić się z tym, że przez niego zginął Mikołaj.

„A co jeżeli będzie tak zawsze? Jeżeli nie mam wpływu na to, czy ktoś umrze, czy nie?”.

Potrząsnął głową, usiłując odpędzić ponure myśli.

Kiedy dotarł na miejsce, pokrótce streścił Henrykowi przebieg spotkania z Sołtysem, a potem zaczął się pakować.

– Dziękuję ci za pomoc – powiedział, stając w drzwiach ze swoim workiem. – Gdyby nie ty… – Pokręcił głową.

– Trzymaj się, zobaczymy się później. – Mężczyzna jak zwykle był konkretny i mało wylewny.

Hubert osiodłał Mokkę, przerzucił przez siodło worek i wskoczył na grzbiet klaczy.

– Będzie dobrze, zobaczysz – obiecał zwierzęciu.

Przed południem zaprowadził kobyłę do stajni Maciejaka i poprosił, żeby się nią zaopiekował. Stary pijak mruczał pod nosem, że nie ma czasu, ale klacz przyjął.

– Wreszcie jestem w domu. – Hubert rzucił się na łóżko, wzbijając w górę tumany kurzu z pościeli. – Trzeba jeszcze tylko wszystko naprawić.

Kilka ubrań, które zabrał, wrzucił do jednej szafy, a drugą przeznaczył na broń. Na półce ułożył pepeszę, siatkę pełną naboi, kilka granatów i osobno zapalniki do nich. Wzrok chłopaka padł na szafkę nocną, gdzie kiedyś trzymał zdjęcie rodziny. Zostawił je, gdy wyruszył do Poznania, skąd nigdy już nie wrócił. Teraz fotografia została w domu Alberta w Dąbrówce. Tak samo jak demonologia. Hubert poczuł złość na samego siebie, że zapomniał o książce. Gdyby teraz pokazał ją Izie, dziewczyna nigdy nie wpadłaby na pomysł straceńczej wyprawy do biblioteki. Niedbale rzucił na szafkę woreczek z zębami demonów, których miał już pokaźną kolekcję.

Za pięć dwunasta przypomniał sobie o pogrzebie. W biegu zapinając bluzę od munduru, popędził do kościoła i stanął z tyłu, obok Henryka.

Nikt nie zaprosił Huberta na stypę, więc po pogrzebie wrócił do domu i zabrał się do porządków. Szorował właśnie blaty szafek, kiedy rozległo się pukanie i zanim zdołał zareagować, do kuchni wmaszerowała Iza.

– Mam iść z tobą na patrol i wszystko ci pokazać – powiedziała, jasno dając do zrozumienia, że mogłaby się zająć czymś ciekawszym.

Hubert wiedział jednak, że to poza. Iza zgrywa twardą, lecz tak naprawdę jest bardzo opiekuńcza. Uśmiechnął się do niej szeroko, założył pas z coltem i razem ruszyli w kierunku stajni Maciejaka.

Dziewczyna była wyraźnie zdziwiona, że już załatwił dla swojej klaczy miejsce w przytulnym boksie, tuż obok jej wałacha, Hermesa, ale nie skomentowała tego.

Jechali stępa przez wieś. Iza opowiadała Hubertowi o mieszkańcach i co gdzie się znajduje, ale on przecież to wszystko wiedział. Słuchał jej więc tylko jednym uchem, rozglądając się ciekawie.

– Czy ty mnie w ogóle słuchasz? – naskoczyła w pewnej chwili, kiedy wyjechali za bramę.

– Co mówiłaś? Bo się zamyśliłem. – Odwrócił głowę w jej stronę.

Dziewczyna zagotowała się ze złości.

– Pytałam, czy w okolicy może pojawić się jeszcze jakaś strzyga – cedziła słowa powoli i wyraźnie.

– Aa, strzyga… nie wydaje mi się. Są bardzo terytorialne.

– Słucham?

– Strzygi wyznaczają sobie duże obszary łowieckie i nie pozwalają innym osobnikom na nie wchodzić, z wyjątkiem tych krótkich chwil, kiedy łączą się w pary.

Iza zamrugała i zmarszczyła brwi.

– Jak to: „łączą się w pary”? – zapytała w końcu.

– Normalnie. Nie będę przecież udzielał ci lekcji biologii.

– Ale strzyga ze strzygą?

– Nie, ze strzygoniem – poprawił ją, ciężko wzdychając.

– A jak taki strzygoń wygląda?

Zainteresowała się tak bardzo, że na chwilę porzuciła pozę gniewnej strażniczki.

– Uwierz mi, że nie chcesz wiedzieć – odparł.

„Ja też nie chciałbym wiedzieć” – pomyślał gorzko.

Iza zapatrzyła się w dal i przez dłuższy czas jechali w milczeniu, aż dotarli na niewielką polanę, gdzie pasło się stadko owiec. Wszystkie jeszcze z długą wełną, lecz już niedługo miało się odbyć strzyżenie, zatem kobiety czekało mnóstwo pracy przy praniu, gręplowaniu i przędzeniu.

W Dąbrówce nie hodowano owiec, wełnę, z której robiono swetry, szaliki i czapki, kupowano od mieszkańców Orlej.

Iza rozsiodłała konia i pozwoliła mu paść się na zielonej trawie. Hubert po chwili zrobił to samo co dziewczyna.

Usiedli na ziemi, patrząc na wierzchowce. Mokka położyła się i z lubością zaczęła tarzać w trawie. Słońce świeciło wysoko nad horyzontem, wiosenne, zielone liście pobliskich drzew drżały w lekkim wietrze.

Wracając do wsi, zahaczyli o pasiekę, gdzie w równych rzędach stały kolorowe ule, na które Hubert patrzył z zazdrością. Gdy przebywał w Święcinie w tym innym życiu, nie zwrócił na nie uwagi, ale teraz wiedział, jak ważne są pszczoły. Miód lubił przecież prawie każdy, szczególnie kiedy trudno było o cukier, z wosku robiono świece, a kitu pszczelego, zwanego propolisem, używano na rany i oparzenia, ze względu na jego silne właściwości bakteriobójcze. W Dąbrówce mieli zaledwie kilkanaście uli.

– Funkcję naszego bartnika pełni Rafał – odezwała się Iza. – Jeszcze go nie widziałeś.

Hubert z uśmiechem pokiwał głową.

Zakończyli patrol, zajęli się końmi i prosto ze stajni udali się do piwnicy szkolnej. Przeszli chłodnym i wilgotnym korytarzem z niskim, popękanym stropem i ścianami niegdyś pomalowanymi na beżowo. Minęli zamknięte drzwi od rupieciarni i weszli do ciemnego, niedużego pomieszczenia. Dwa małe okienka pod sufitem wpuszczały niewiele światła. Hubert z rozrzewnieniem wpatrywał się w poustawiane w nieładzie krzesła i ławki, a pod ścianą zauważył drewnianą skrzynkę. Zajrzał do środka i zobaczył równo poukładane opakowania z nabojami.

– Skąd je macie? – zapytał.

– Co? Naboje? – Iza spojrzała na niego. – A różnie. W okolicznych wioskach było paru kłusowników. Wiesz, przed wojną nikt się specjalnie nie chwalił, że kłusuje, i po zarazie trzeba było porządnie przeszukać wszystkie domy. No i mój ojciec zorganizował kilka wypadów na posterunki policji. W jednym magazynie znaleźli skład różnych karabinów, pistoletów i amunicji, pewnie skonfiskowanej jakiemuś entuzjaście broni palnej. Stamtąd mam mojego browninga.

– A nowe produkujecie?

– Pewnie. Henryk przywiózł z jakiegoś magazynu mnóstwo spłonek, a proch bierze ze starej amunicji artyleryjskiej. Trzyma ją… zresztą nieważne – zmitygowała się, nie chcąc zdradzać mu zbyt wielu szczegółów. – W każdym razie używamy amunicji bardzo oszczędnie. Na polowania do lasu zazwyczaj chodzi jedynie Stanisław, który dwa razy się zastanowi, zanim strzeli. Trochę nabojów trzymamy też w stróżówce, na wszelki wypadek. A poza tym większość broni posiadanej przez cywilów to zwykłe straszaki. Dlatego każdy chodzi z nożem.

Hubert pokiwał głową. Kiedyś, gdy zobaczył Henryka z maczetą, myślał, że ten się popisuje, teraz wiedział, że była to forma oszczędności.

Zamknął skrzynię i zerknął na niedbale nabazgrany na kawałku tektury kalendarz, aż w końcu zatrzymał wzrok na tablicy, na której wypisano kredą grafik pełnienia dyżurów.

– Przejmiesz warty Mikołaja. – Iza wyrwała go z zamyślenia.

Podeszła do tablicy i z każdej kolumny wymazała gąbką imię młodego strażnika. Hubert zauważył, że zaciska przy tym zęby i stara się nie okazywać emocji.

– Przepraszam – odezwał się.

– Za co? – Odwróciła się do niego, mrugając powiekami.

– Że nie zdołałem go uratować.

– Gdyby nie ty, zginąłby również Andrzej – powiedziała. – Nie masz za co przepraszać.

I choć starała się ukryć swoje uczucia, wydawało mu się, że jednak ma do niego żal. Hubert pojawił się znikąd, a wraz z nim strzyga, która zabiła strażnika.

Ledwie Iza zdążyła wpisać jego imię w wolne miejsca kalendarza, do piwnicy przyszli Stanisław i Marek. Dziewczyna oficjalnie przedstawiła im nowego strażnika, a chłopak uśmiechnął się do starych znajomych. Stanisław, potężny mężczyzna koło sześćdziesiątki, mocno uścisnął mu dłoń i powiedział, że z radością wita go w Święcinie. Marek nie był podobnie wylewny. Tylko skinął mu głową.

Wieczorem, gdy Hubert leżał we wciąż niewywietrzonym łóżku i wpatrywał się w znajomy ciemny sufit, zaczął się zastanawiać nad wydarzeniami z kilku ostatnich dni.

Został ranny, trafił do domu Jurka, nauczyciela historii, ale potem wszystko zaczęło iść na opak. To nie Iza go znalazła, a strzyga zaatakowała, kiedy jeszcze mieszkał u Henryka, i zginął nie ten mężczyzna, który miał zginąć.

– Pozmieniałem wszystko – mruknął.

Zresztą jak mógł nie pozmieniać, skoro nie był już tym samym człowiekiem? Zrobiło mu się przykro, kiedy zdał sobie sprawę, że to właśnie tamtego nierozgarniętego chłopaka tak wszyscy polubili.

ROZDZIAŁ II

Większość mieszkańców osady odnosiła się do Huberta z uprzejmą rezerwą, co powoli zaczynało doprowadzać go do furii. Miał też wrażenie, że cokolwiek robi, zawsze w pobliżu jest Iza, jakby wciąż go pilnowała, niepewna jego intencji.

Marika jako jedna z niewielu zachowywała się tak jak kiedyś. Gdy po raz pierwszy zobaczyła go na drodze, od razu podeszła, uśmiechając się szeroko. Miała na sobie kwiecistą sukienkę, a długie, jasne włosy związała w niedbały kok. Przedstawiła się, a podczas rozmowy rzucała mu powłóczyste spojrzenia. Hubert po raz drugi uległ jej czarowi. Młoda nauczycielka roztaczała wokół siebie spokojną i przyjazną aurę. W jej towarzystwie człowiek zapominał o wojnie, zarazie i demonach.

– A może miałbyś ochotę na coś słodkiego? – zaproponowała i zanim się obejrzał, siedział u niej w bibliotece, z kolorowym talerzykiem pełnym ciastek.

Dziewczyna przez cały czas uśmiechała się promiennie i o czymś opowiadała. Ale Hubert szybko przestał jej słuchać. Bibliotekę, która stała się kryjówką Mariki przed złym światem, dokładnie wysprzątano, na ścianach wisiały rysunki dzieci, a w oknach śnieżnobiałe firanki, na szafkach zaś stały równo poukładane różne figurki. Na regałach z książkami nie było ani drobinki kurzu. Chłopak w znoszonym mundurze, z ubłoconymi butami i brudnymi dłońmi wcale nie powinien czuć się tu na miejscu, a jednak było mu tu dobrze i najchętniej wcale by stąd nie wychodził.

„I pomyśleć, że zaledwie piętro niżej jest zimna i brudna piwnica strażników”.

Wtem do biblioteki weszło dwóch uczniów, którzy powiedzieli, że mają problem z pracą domową, i czar nagle prysł.

– To ja już się zbieram – powiedział Hubert, wstając z fotela.

– Wpadnij do mnie jeszcze kiedyś – odparła z uśmiechem Marika.

Już zapomniał, że jako nowy, młody mieszkaniec osady, może być łakomym kąskiem dla tutejszych panien. Ale doskonale pamiętał, jak skończył się jego krótki i nieudany związek z Mariką.

„Trzeba będzie trzymać ją bardziej na dystans” – pomyślał z żalem.

Pewnego chłodnego popołudnia, gdy miał wolne, a za oknem siąpił deszcz, Hubert postanowił zrobić w końcu to, do czego zabierał się już od dawna. Od kogoś ze wsi pożyczył małe ręczne wiertełko, przygotował cienki, ale mocny sznurek i wysypał na stół zęby demonów.

Przez chwilę zastanawiał się, w jakiej kolejności je przewlekać przez linkę. W końcu zdecydował się na chronologię.

Był w połowie pracy, kiedy usłyszał pukanie do drzwi.

– Proszę! – krzyknął.

– Cześć. – Do kuchni weszła Iza. – Przyszłam cię skontrolować.

– Tak? Czy aby nie planuję zamordować w nocy pół wsi? – skomentował z sarkazmem.

– Mniej więcej. – Usiadła przy stole. – Co to? Naszyjnik robisz?

– Można tak powiedzieć.

– Skąd masz te zęby? – zapytała, biorąc do ręki kieł zaatakowany przez próchnicę.

– Upolowałem. To należało do biesa – wyjaśnił, przypominając sobie, jak wraz z Pawłem i innymi mężczyznami osaczyli demona w świerkowym młodniku niedaleko Kamiennej. – Bestia była wredna. A ten – wskazał inny ząb – dawno temu zostawił mi na pamiątkę to.

Podwinął rękawek koszulki, ukazując długą i grubą szramę.

– Nieźle. – Iza pokiwała głową. – A te malutkie?

– Te są boruty, taki mały wredny demon. Obstawiam, że czaszka uciska mu mózg, bo zachowuje się jak szalony.

– Ten jest chyba stosunkowo świeży? – Wzięła do ręki inny mały kieł.

– To… – zająknął się. – Dziki Gon.

– Dzikie co? – Spojrzała pytająco.

– Chcesz się czegoś napić? – Zerwał się z krzesła i zabrał do rozpalania ognia w kuchence.

Nie miał ochoty na wynurzenia. Musiałby opowiedzieć dziewczynie, jak zawędrowali do starego grodziska, gdzie zaatakowały ich tabuny demonów; każdy – oprócz Huberta – odniósł jakieś rany, nawet Zuzia, a Berda zginął.

Iza przypatrywała się uważnie, gdy wkładał do kubków liście mięty, którą zerwał poprzedniego dnia nad jeziorem. Po kuchni rozszedł się przyjemny, intensywny zapach.

– A więc rzeczywiście polujesz na demony?

Wzruszył ramionami. Mieszkańcy Dąbrówki chętnie wynajmowali jego, Ernesta i Michała do pozbywania się demonów; w zamian łowcy otrzymywali pszenicę, sadzonki, nasiona, wełnę, usługi kowalskie, weterynaryjne, a nawet dentystyczne.

– Jak trzeba… – odparł.

– A skąd tyle o nich wiesz?

– Obserwowałem, nauczyłem się, przeczytałem…

– Gdzie?!

– W demonologii słowiańskiej.

Iza była wyraźnie poruszona.

– Wiedziałam, że te książki istnieją! Gdzie masz swoją?

– No… nie mam jej przy sobie.

– A gdzie ona jest?

– Została na Pomorzu.

Entuzjazm Izy przygasł.

– Wiesz, że jeszcze niedawno w pobliżu Święcina nie uświadczyłeś żadnego demona? – odezwała się po chwili.

Hubert pokiwał wolno głową. To okolice Dąbrówki były idealnym siedliskiem dla potworów.

Zaparzył herbatę i postawił dwa parujące kubki na stole, odsuwając wszystkie zęby na bok.

– Wiesz… – odezwała się Iza, nie odrywając wzroku od kłów. – Wciąż nie mogę cię rozszyfrować. Jesteś albo niesamowitym człowiekiem, albo zwykłym wariatem.

Hubert się uśmiechnął.

– Wolę tę pierwszą opcję, choć rzeczywiście ludzie często mi mówią, że jestem nienormalny. Sam nie wiem dlaczego – dodał niewinnym tonem.

Od rana Hubert pełnił z Markiem wartę przy bramie. Chłopak próbował zagadywać starszego strażnika, ale ten albo odpowiadał półsłówkami, albo udawał, że w ogóle go nie słyszy.

W końcu zniechęcony zaczął się przechadzać w poprzek drogi. Kwietniowe słońce grzało lekko, co było miłą odmianą po zimnej nocy. Hubert wystawił twarz do promieni, gdy podeszła do nich dziewczyna, na której widok uśmiechnął się szeroko.

– Cześć, tato – przywitała Marka. – Mama przesyła ci kompot i ciasto.

Zerknęła na Huberta, za co ojciec zgromił ją spojrzeniem.

– Dziękuję. – Wziął od niej dzbanek i przykryty ściereczką talerz. – Możesz już iść.

Zawiedziona dziewczyna odwróciła się i odeszła.

– Sympatyczna ta twoja córka – wyrwało się Hubertowi.

Marek spojrzał na niego krzywo, może nawet z wrogością.

– To znaczy: wydaje się miła – poprawił się Hubert, ale zamilkł, gdy Marek jeszcze bardziej przymrużył oczy.

Zapadła krępująca cisza, którą starszy strażnik przerwał dopiero po kilku minutach.

– Skąd masz tę pepeszę? – zapytał, wskazując brodą na karabin chłopaka oparty o ławkę.

– Dostałem ją od… od dziadka. Jeszcze przed wojną trzymał arsenał zabytkowej broni na strychu, a w garażu dziurawy kanister pełen ostrej amunicji. Miałem też kałasznikowa – westchnął. – Ale zabrali mi go, jak na mnie napadli.

– Ty chyba przyciągasz kłopoty, co? – zapytał Marek już bardziej przyjaznym tonem.

Po warcie Hubert zabrał się do generalnych porządków w domu. Wyczyścił westfalkę w kuchni i piec kaflowy w dużym pokoju. Zajrzał do piwnicy, gdzie znajdował się piec, przyjrzał się wszystkim rurom, które zostały od niego odprowadzone, a kończyły się w najróżniejszych, dość nieoczekiwanych miejscach na górze. Chłopak już wiele razy widział podobne urządzenia w starych domach. Kiedyś, gdy stawiali je Niemcy, większość budynków miała centralne ogrzewanie. Lecz potem nadeszła armia rosyjska, właściciele domów musieli uciekać, na ich miejsce zaś przesiedlono rodziny, które często nie miały pojęcia, na jakiej zasadzie działa takie ogrzewanie. Kaloryfery i zbiorniki wyrównawcze zostały wyrzucone, a zamiast nich postawiono piece kaflowe, z których korzystano aż do teraz. Może pewnego dnia Hubert znajdzie czas i materiały, żeby uruchomić dawne ogrzewanie.

Wąskimi i chybotliwymi schodami wspiął się na strych i ocenił deski na podłodze. Wiele z nich było spróchniałych. Jeżeli chciał zamieszkać tu na stałe, będzie musiał włożyć dużo pracy w naprawę całego domu. Tylko czy naprawdę chciał tu zostać? Z dala od rodziny i przyjaciół z Dąbrówki?

Od siedmiu lat marzył, że kiedyś odnajdzie Święcino, lecz rzeczywistość okazała się daleka od ideału. Miejscowi wciąż traktowali go jak obcego. Nie był jednym z nich. Nie wiedzieli, co o nim myśleć, więc go ignorowali. Nikt go nie odwiedzał ani nie zapraszał do siebie. Wcześniej też nie od razu zdobył sympatię miejscowych, lecz teraz miał wrażenie, że okres przejściowy trwa zbyt długo.

Z ciężkim westchnieniem założył pas z coltem i bagnetem, a potem wyszedł na dwór. Większość ludzi pracowała w ogródkach czy w polu. Dzieciaki bawiły się na drodze.

Hubert od razu skierował się do stajni Maciejaka.

– Cześć. – Machnął ręką do Bruna, który pakował gnój na taczkę.

Potężny mężczyzna lekko skinął głową. On też odnosił się do chłopaka z dużo większą rezerwą niż kiedyś.

Hubert wzruszył ramionami i podszedł do boksu Mokki. Klacz zarżała cicho na jego widok.

– Co słychać, grubasie? – zapytał czule.

Mokka parsknęła z urazą.

– A co powiesz na przejażdżkę?

Kilka minut później galopowali pokrytą kurzem drogą, Mokka przyspieszyła do cwału, a Hubert jej nie zatrzymywał.

Zapuścili się daleko w las. Chłopak wdychał głęboko do płuc czyste powietrze przesączone zapachem sosen. Małe gałązki smagały go w twarz, ziemia uciekała spod kopyt klaczy. Przez drogę przebiegło kilka łań, a na samym końcu jednym susem przesadził ją młody jelonek.

Mokka zatrzymała się gwałtownie, niemal zrzucając Huberta z siodła.

– Co ty wyprawiasz?! Chcesz mnie zabić? – wyrzucał jej, zsuwając się z szyi klaczy na siodło.

„Co tak przestraszyło zwierzęta?” – zastanowił się.

Spojrzał w stronę, skąd uciekały, wziął głęboki wdech i zaczął nasłuchiwać. Jednak żaden potwór nie czaił się w cieniu drzew. Na wszelki wypadek zboczył z drogi i pogalopował kawałek w las, lecz nie zauważył tam nic podejrzanego. Przecież nie tylko demony płoszą zwierzęta, do tego wystarczy dziki pies.

W drodze powrotnej skręcił w wąską ścieżkę prowadzącą do domu Henryka. Czy naprawdę minęły już trzy tygodnie, odkąd jechał ledwie żywy, mając nadzieję, że Święcino to nie były jedynie urojenia? Wydawało mu się, jakby od tego czasu minęły całe wieki.

Byłego wojskowego zastał przy rąbaniu drewna.

Hubert zeskoczył z klaczy, rozsiodłał ją i puścił luzem. Okolica wyglądała na bezpieczną.

– Co słychać? – zapytał Henryk.

Hubert wzruszył ramionami.

– Nie ma w okolicy żadnych demonów do upolowania? – zażartował gospodarz.

– Żadnego nie widziałem.

Mężczyzna otarł wierzchem dłoni pot z czoła.

– Co miejscowi na to, że ot tak sobie wyjeżdżasz ze wsi? – zagadnął.

– A co niby mieli powiedzieć? – zdziwił się łowca.

– Nie zauważyłeś, że panicznie się boją opuszczać osadę?

Hubert myślał przez chwilę. Święcino było otoczone ostrokołem, a później przecież zbudowali palisadę, żeby odgrodzić się od lasu. Ludzie wychodzili jedynie na pole, a na grzyby czy jagody szli w towarzystwie co najmniej jednego strażnika. W Dąbrówce przywykł do zupełnie innego życia.

– Tam, gdzie mieszkałem, osada nie była w ogóle ogrodzona – odezwał się w końcu. – Tylko wokół gospodarstw ludzie mieli płoty. Nie baliśmy się tak bardzo wypraw do lasu.

– Może nie mieliście tylu demonów?

Hubert uśmiechnął się pod nosem.

– Uwierz mi, że nasze lasy roją się od nich.

W następnych dniach zawalił się dach w domu Maciejaka. Kiedy tylko Hubert o tym usłyszał, zgłosił się na ochotnika do naprawy. Tak samo Henryk. Pracowali szybko i w milczeniu.

Gdy przybijali deski stropowe, z nieba lał się żar. Hubert zdjął koszulkę. Odsłonił bliznę po biesie i świeże zadrapania na plecach zostawione przez strzygę.

– Jeszcze ta deska i przerwa – zarządził Henryk.

Szybko przybili łatę, po czym Hubert usiadł na niej i jedną nogę zwiesił luźno.

– A umiałbyś skonstruować kuszę? – zagadnął.

– Kuszę? A na co ci kusza? – zdziwił się Henryk.

– Tylko pomyśl – mówił, machając nogą. – Kusza jest celniejsza niż łuk, ma dużo większy zasięg, jest cicha i…

– I jednostrzałowa – wytknął Henryk.

– I mało widoczna, to znaczy w nocy nie powoduje takiego błysku jak broń palna. Wymarzona do cichych akcji dywersyjnych.

– A gdzie ty chcesz dywersję przeprowadzać? – zainteresował się Henryk.

– Tego jeszcze nie wiem, ale o tej kuszy zacząłem myśleć już dawno. Sam jednak w życiu nie potrafiłbym takiej zrobić.

Henryk zastanowił się chwilę.

– Z drewnianą kolbą nie byłoby problemu – odezwał się. – Gorzej z łuczyskiem i mechanizmem spustowym. I nie mam pojęcia, z czego moglibyśmy zrobić cięciwę…

Hubert zasępił się, gdyż było jeszcze jedno zadanie, z którym kusza mogłaby poradzić sobie dużo lepiej niż broń palna. Kula wystrzelona z pistoletu jedynie wbije się w worek z piaskiem, podczas gdy bełt z kuszy jest w stanie go przebić. A jeżeli porówna się worek z piaskiem do twardej skóry strzygonia, to…

– Aniu! – zawołał nagle Henryk, spostrzegłszy zbliżającą się dziewczynę. – Przynieś nam, proszę, trochę wody!

Córka Marka kiwnęła głową.

Wróciła po kilku minutach z dwiema plastikowymi butelkami wypełnionymi chłodną wodą ze studni. Hubert najpierw zszedł kilka stopni po drabinie, a potem zeskoczył i uśmiechnął się szeroko do dziewczyny.

– To ja już pójdę – mruknęła zawstydzona i szybko odeszła.

– Dzięki! – krzyknął za nią i rozczarowany wrócił na drabinę.

Podał butelkę Henrykowi, po czym obaj usiedli na szkielecie nowego dachu.

– Mam wrażenie, że Marek zabronił jej odzywać się do mnie – westchnął chłopak.

– Dziwisz się? To jego jedyna córka. Ja, gdybym miał własną, zabroniłbym jej zbliżać się do ciebie na krok.

– Poważnie? – Hubert był zdezorientowany, jednak po chwili zobaczył szelmowski uśmiech Henryka. – Daj spokój, mówię serio – mruknął.

– Nie przejmuj się, pozwól Markowi przekonać się do siebie.

Następnego dnia po południu Hubert pojechał na konny patrol z Izą. Słońce mocno prażyło, choć dopiero zaczął się maj.

– A może zakończymy objazd nad jeziorem? – zaproponował chłopak, kiedy sprawdzili większość ziem należących do Święcina. – Konie się wykąpią. Ten twój Hermes jest strasznie ubłocony.

– Twoja klacz bardziej.

– To ścigamy się, kto pierwszy nad brzegiem! – krzyknął i ścisnął Mokkę łydkami.

– Przestań się wydurniać! – zawołała za nim Iza, lecz gdy nie zareagował, popędziła swojego konia za nim.

Hubert obejrzał się i z zadowoleniem stwierdził, że dziewczyna podjęła wyzwanie. Pozwolił jej więc trochę się do siebie zbliżyć. Jednak gdy dzieliło ich niecałe dziesięć metrów, znów zmusił swoją klacz do szybszego galopu.

– Pierwszy! – krzyknął, zatrzymując się nad brzegiem.

– Oszukiwałeś! – zaprotestowała Iza.

Ruszyli stępem wąską ścieżką prowadzącą wzdłuż jeziora. Z jednej strony otaczał ich gęsty bukowy las, a z drugiej wysokie trzciny. W cieniu panował przyjemny chłód.

W końcu wyjechali na porośnięty trawą szeroki brzeg jeziora. Woda była przejrzysta, a dno piaszczyste.

– Dzieciaki często przychodzą tu się kąpać – powiedziała Iza, kiedy rozsiodływali konie.

– Ładny brzeg – rzucił Hubert, przesuwając wzrokiem po nieporuszonej tafli jeziora.

Kiedyś zaatakował go tu topielec, lecz teraz woda wydawała się spokojna.

– Jednak nie jestem pewien, czy powinniście przychodzić tu z dziećmi – mruknął po chwili, odwracając się do Izy.

– Niby dlaczego?

– W takich jeziorach mogą kryć się topielce.

Dziewczyna zmarszczyła brwi, lustrując wzrokiem okolicę.

– Dzieci zawsze są pod opieką jednego dorosłego i co najmniej jednego strażnika – wyjaśniła. – A poza tym wyobrażasz sobie, że mielibyśmy przestać czerpać wodę z jeziora albo zabronić ludziom kąpać się tu latem?

– Po prostu bądźcie ostrożni – poprosił. Wiedział, że musi później znaleźć tego demona.

Puścili konie luzem, a sami usiedli na miękkiej trawie. Topielce, Hubert to wiedział, nie wychodziły z wody, tu więc byli bezpieczni.

– Uwielbiam takie dni – westchnęła Iza, wystawiając twarz do słońca.

Przyglądał się jej przez chwilę w milczeniu. W takich momentach zapominał, jak tragicznie skończyła się kiedyś jego przygoda w Święcinie. Nie mógł uwierzyć, że widział śmierć Izy.

– Co jest? – zapytała, odwracając głowę w jego stronę.

– Eee… nic. – Speszył się, że został przyłapany na tym, jak ją obserwował. – Kiedy spotkałaś swojego pierwszego demona? – zapytał, by zmienić temat.

– Pierwszego demona? Niech pomyślę – zastanowiła się. – Słyszałam o potworach wiele lat temu, ale nikt nie chciał w nie wierzyć. Ludzie nie potrafili zaakceptować, że biesy istnieją. Byłam wtedy na swoim pierwszym szabrze, jakieś trzy lata temu. Uprosiłam ojca, aby pozwolił mi jechać ze starszymi strażnikami, bo w końcu co mogło się stać? Wracaliśmy już do Święcina i rozbiliśmy na noc obóz w lesie. Przez cały wieczór słyszeliśmy pogwizdywanie i nie wiedzieliśmy, co to takiego. Wtedy Adam się zniecierpliwił, wziął pochodnię i poszedł sprawdzić, a potem usłyszeliśmy jego krzyk. Wszyscy chwycili broń i pobiegli mu na pomoc. Henryk kazał mi zostać przy ognisku, ale ruszyłam za nimi. Demon zeskoczył z drzewa na Adama. Na szczęście nie zdążył zrobić mu krzywdy, przepłoszyło go światło pochodni. Do tej pory pamiętam dokładnie, jak wyglądał. Był nie większy niż dziecko, miał wielką głowę, duże oczy i patykowate kończyny. Kiedy zaczęli do niego strzelać, skulił się, a potem uciekł w głąb lasu. Byliśmy przerażeni. Z trudem wierzyliśmy własnym oczom. – Zaśmiała się lekko. – A teraz? To coś normalnego.

– Mieliście szczęście, że trafiliście na leszego – powiedział Hubert. – W gruncie rzeczy nie jest aż taki groźny.

– Leszy? – powtórzyła Iza. – Tak się nazywa?

– W moich stronach tak na niego mówimy – przytaknął. – Łatwo go rozpoznać po tym, jak gwiżdże.

– A twój pierwszy demon? – zapytała.

– Hm – zamyślił się. Tyle ich było, ale tego pierwszego nigdy nie zapomni. – Wydarzyło się to dwa lata po wojnie.

– Tak szybko? – zdziwiła się.

– Coś rozszarpało w lesie naszego sołtysa. Nikt nie chciał mi wtedy uwierzyć, że to demon. Szukaliśmy śladów, ale nic nie znaleźliśmy. Dopiero jakiś czas później, kiedy byłem sam w lesie i przysiadłem na polnym głazie, coś wielkiego rzuciło się na mnie…

– Naprawdę? – szepnęła dziewczyna.

– Uhm. Miałem wtedy więcej szczęścia niż rozumu. Kiedy wielki gadzi pysk usiłował dobrać mi się do gardła, wolną ręką chwyciłem kamień i utłukłem potwora. Zrobiłem mu papkę z mózgu, a potem zawlokłem do wsi, żeby pokazać innym.

– Nieźle. I co powiedzieli?

– Zastanawiali się, czy to jakiś okaz nie uciekł z zoo.

Iza wybuchła śmiechem.

– Pewnie sprowadzili go zza oceanu, bo wiesz, tam takie bestie żyją – zażartowała.

– A potem trafiłem z kumplami na strzygę, ale udało nam się ją zabić, bo była młoda. Z dorosłą nie mielibyśmy wtedy szans.

– I dziwić się ludziom, że wołają na ciebie „łowca demonów” – podsumowała. – Mój drugi demon to były błędne ogniki. Widziałam je o zmierzchu na bagnach. Wyglądały niesamowicie i teraz mogę już uwierzyć, że skłaniają wędrowców do schodzenia ze szlaków.

Hubert już chciał jej wyjaśnić, jak wyglądają błędne ogniki z bliska, ale nagle poczuł lekki odór. To była woń demonów. Po chwili usłyszeli czyjś krzyk oraz głośny plusk wody w jeziorze.

Spojrzeli po sobie, po czym zerwali się z trawy i popędzili wąską ścieżką, którą przybyli. Iza pierwsza wskoczyła na drewniany pomost ukryty w trzcinach. Zatrzymali się na jego końcu, gdzie stał fotel rybacki i leżało kilka wędek.

Rozejrzeli się po jeziorze, ale nic nie zobaczyli.

– Tam! – Hubert wskazał miejsce oddalone o niecałe dwa metry od pomostu. W toni toczyła się walka.

Wyszarpnął z kabury pistolet i wcisnął go Izie.

– Jakby co, strzelaj! – krzyknął i wskoczył do wody.

Stopami odepchnął się od dna, popłynął pod wodą i zobaczył szamoczącego się człowieka. Wynurzył się, żeby zaczerpnąć powietrza, a potem znów zanurkował, wyjmując z pochwy bagnet. Woda mocno ograniczała widoczność, lecz po chwili dostrzegł, że mężczyzna jest unieruchomiony przez jakiegoś potwora, który trzymał skraj kamizelki nieszczęśnika. Hubert ciął nożem długą, kościstą łapę, a gdy zwolniła uchwyt, pomógł niedoszłej ofierze wypłynąć na powierzchnię. To był Bartek, wędkarz, który kiedyś uratował Huberta.

Chłopak, wciąż oglądając się za siebie i spodziewając się w każdej chwili ataku, pomógł Bartkowi dopłynąć do brzegu. Iza wyciągnęła wędkarza z szuwarów. Pechowiec padł na kolana, odkrztuszając wodę.

Hubert stanął w wodzie po pas z nożem bojowo zaciśniętym w dłoni.

– Gdzie jesteś, cholero jedna?! – wrzasnął, ale woda pozostawała spokojna.

Nie wyczuwał już demona.

– Co to było? – zapytała Iza, kiedy wrócił na brzeg.

– Przeklęty topielec. Ciąłem go i się schował – odparł. – A jak Bartek?

Mężczyzna siedział na ziemi, oparty o pień drzewa, i oddychał ciężko.

– Chciał… mnie… utopić – wysapał.

– Jak to topielce mają w zwyczaju.

– Niech go szlag… – jęknął.

– Zaprowadźmy go do domu. – Hubert zerknął na Izę.

Pomogli Bartkowi wstać i ruszyli wąską ścieżką w stronę polany, gdzie czekały na nich konie. Kiedy dotarli do osady, odprowadzili niedoszłą ofiarę topielca do domu, a sami udali się do stajni. Choć oboje byli przemoczeni, najpierw zadbali o zwierzęta.

– Jak się przebierzesz, może wpadniesz do mnie pogadać? – zaproponował Hubert, kiedy szli przez wieś powoli pogrążającą się w mroku.

Iza zawahała się, jednak ciekawość i chęć porozmawiania o demonie zwyciężyły.

– Będę za kwadrans – obiecała, gdy rozstali się na skrzyżowaniu.

Hubert poczuł przenikliwe zimno i zaczęły nim wstrząsać dreszcze. Przyspieszył więc kroku, żeby szybciej znaleźć się w domu. Niestety, tam również panowały chłód i ciemność. Zrzucił mokre ubranie, włożył suche i drżącymi z wychłodzenia palcami spróbował rozpalić w piecu kaflowym.

Iza przyszła, gdy za żeliwnymi drzwiczkami zamykał buzujący ogień.

– Zimno tutaj – sapnęła, przykładając dłonie do ciepłych kafli.

Hubert usiadł obok niej, żeby również się ogrzać.

Pomijając nieszczęsny incydent w domu Henryka, kiedy Iza ogłuszyła go garnkiem, Hubertowi nie zdarzyło się być tak blisko niej. Serce zabiło mu szybciej. Pomyślał, że wystarczyłoby lekko wyciągnąć rękę, aby objąć dziewczynę. Jednak ani drgnął, wiedząc, że za takie zachowanie znów mógłby od Izy oberwać.

– Jutro rano będzie zebranie w piwnicy. – Przerwała milczenie. – Musimy powiedzieć o tym topielcu.

Pokiwał głową, wciąż drżąc z zimna.

– Miałeś rację – przyznała. – Skąd wiedziałeś, że ten topielec tam będzie?

– Przeczucie… – Wzruszył ramionami. – Nie martw się, coś poradzimy – obiecał.

– Co wiesz o topielcach?

– Wiem, jak je zabić – odparł.

– Jak? – zainteresowała się.

– Przede wszystkim potrzebujemy kuszy, jak na szczupaki. Ktoś ma taką w wiosce?

– Nie wiem. I co? Tak po prostu pójdziesz nad jezioro i będziesz czekał, aż potwór do ciebie podpłynie?

– Nie. – Pokręcił głową z uśmiechem. – Topielce są cwane, skusi je tylko żywa przynęta.

– Chyba nie mówisz serio? – zapytała, poważniejąc.

– Jak najbardziej serio. – Puścił do Izy oczko.

– Ty naprawdę jesteś nienormalny – skwitowała.

Z samego rana w szkolnej piwnicy zebrali się prawie wszyscy strażnicy, a także Henryk i Sołtys.

– Bartek mówi, że sięgał po zerwany spławik, kiedy coś wyskoczyło z wody i wciągnęło go w głębinę – opowiadała Iza. – Nie widział, jak ten topielec wyglądał, lecz na pewno był bardzo silny. Hubert ranił go nożem, niestety demon zdążył uciec.

W pomieszczeniu podniósł się harmider.

Gdy mężczyźni się kłócili, Henryk podszedł do Huberta i oparł się tyłem o ławkę, na której siedział chłopak.

– Czy mi się wydaje, czy znów rzuciłeś się na demona z nożem? – zapytał.

– Nie wydaje ci się.

– Kiedyś trafisz na takiego, na którego nóż nie wystarczy.

– To wtedy będę się martwić – odparł lekko chłopak, a Henryk tylko pokręcił głową.

Wśród ogólnej wrzawy dało się słyszeć donośny głos Izy.

– Hubert twierdzi, że wie, jak się poluje na topielce.

Wszystkie głowy zwróciły się w stronę chłopaka.

– A więc? – odezwał się Sołtys.

– Cóż… – zaczął. – Potrzebuję kuszy na szczupaki, łodzi, sieci i ze dwóch mężczyzn do pomocy.

– Dobrze. – Marian pokiwał głową.

„I co? Ot tak się ze mną zgadza?” – zdziwił się Hubert.

– Ale musimy poczekać na pełnię. Wtedy utopce są najbardziej aktywne.

– Chłopie, trzy noce temu był nów – przypomniał Stanisław.

Chłopak spojrzał na wyczekujące twarze strażników. Nikt nie chciał jeszcze przez dwa tygodnie mieszkać blisko jeziora zamieszkiwanego przez demona.

– Możemy spróbować i bez pełni. Poczekajmy chociaż do pierwszej kwadry, żeby było cokolwiek widać – powiedział w końcu. – Ale nie gwarantuję, że to się uda.

– Słyszałem, że pojutrze jest dzień handlowy – rzucił od niechcenia Hubert podczas nocnej warty z Izą.

Dziewczyna skinęła głową.

– Chciałbym pojechać z wami.

– Po co?

– Z ciekawości, a poza tym moja klacz potrzebuje więcej ruchu – odparł. – Już i tak jest gruba. Jeździć na niej to tak, jak siedzieć na kanapie okrakiem.

Iza uśmiechnęła się lekko.

– Tak to jest, jak się bierze konia pociągowego pod wierzch.

– Ona wcale nie jest pociągowa – oburzył się na żarty.

– No dobrze, jak chcesz jechać, widzimy się pojutrze rano w stajni.

Hubert pokiwał głową, uśmiechając się do własnych myśli. Teraz Iza darzyła go dużo większym szacunkiem niż kiedyś.

Święcino opuścili w czwartek z samego rana. Do Izy i Huberta dołączyli Jacek oraz Marek, który jechał na wozie.

„Jak za starych dobrych lat” – przemknęło Hubertowi przez myśl.

Koło południa zajechali na olbrzymi parking przed Poznaniem, na którym ludzie porozkładali swoje towary. Strażnicy ze Święcina przywieźli mnóstwo mięsa, chleba, warzyw i owoców, które zamierzali wymienić na to, co miejscowi znaleźli w ruinach miasta. Jednak nie chcieli handlować tylko z nimi. Iza zatrzymała się również na skraju placu przy kilku wozach należących do mieszkańców innych osad. Serdecznie przywitała się ze wszystkimi, wymieniła miód na kilka woreczków suszonych ziół, z kolei zioła ze Święcina na wędzone ryby. Z kilkoma osobami umówiła się, że najdalej za miesiąc przywiezie na targ runo owcze. Od niskiego mężczyzny z wystającym brzuchem wytargowała za połowę ceny duży płat miękkiej cielęcej skóry.

– Ludzie mają do Izy słabość, co? – zagadnął cicho Jacek, gdy Hubert obserwował córkę Sołtysa.

– Przecież ten facet oddał jej tę skórę prawie darmo – odparł z niedowierzaniem chłopak.

– A ty myślisz, że dlaczego to ona, a nie jej ojciec czy ktokolwiek inny jeździ na zakupy?

– Teraz już wiem. – Pokiwał głową. – A oni co, kotami handlują? – zdziwił się, patrząc na mężczyznę, który oglądał kilka małych kociaków.

– Jakaś zaraza wytłukła im prawie wszystkie koty we wsi – wyjaśnił Jacek. – Myszy się mnożą jak głupie, to trzeba brać koty od sąsiadów.

Hubert uśmiechnął się pod nosem. Odkąd Klakier zamieszkał w Dąbrówce, w gospodarstwie Alberta nie widział ani jednej myszy.

– Chodźmy zobaczyć, co mają miejscowi. – Jacek ruszył w głąb parkingu.

Hubert zerknął jeszcze tęsknie na Izę, która otoczona wianuszkiem mężczyzn z zaprzyjaźnionych osad, opowiadała coś, żywo przy tym gestykulując. Po chwili wszyscy wybuchnęli śmiechem.

Chłopak spacerował powoli między prowizorycznymi straganami i oglądał, co ludzie mają na sprzedaż, lecz nie widział tam nic dla siebie. Nauczył się być oszczędny, wykorzystywał każdą rzecz do końca, naprawiał, zamiast wyrzucać, gdy coś się zepsuło. Dzięki temu ich schron ukryty głęboko w lesie na północy mimo upływających lat wciąż był wypełniony po brzegi najróżniejszymi fantami. Hubert wiedział, że pewnego dnia zapasy się skończą, jednak liczył, że do tego czasu będą potrafili już radzić sobie bez nich.

„Biedny ten targ – myślał. – Ludzie zdążyli już ograbić Poznań prawie ze wszystkiego”.

Wielu mieszkańców miasta zginęło, a pozostali utworzyli własne dzielnice, na teren których nie wpuszczali nikogo i wciąż prowadzili wojny między sobą. W Gdańsku było zupełnie inaczej – przeżyła tylko garstka ludzi, która ledwie wiązała koniec z końcem, chociaż całe miasto stało dla nich otworem.

Dogonił go Jacek.

– Szukasz czegoś?

– Nie, tylko się rozglądam.

– Mógłbyś znaleźć sobie jakieś ubrania. Twoje ciuchy nie są w najlepszym stanie. Nie wydaje mi się, żeby dało się je zacerować.

– Myślisz?

– No, to mógłbyś drogo opylić. – Starszy strażnik wskazał na bagnet w pochwie przy pasku Huberta.

– To? Nie ma mowy. Zabiłem nim tyle demonów, że w życiu nie wymienię go na ubrania. A poza tym to prezent.

– Od dziewczyny? – Jacek wyszczerzył w uśmiechu wszystkie zęby.

– Nie, od kumpla, który nie żyje. – Hubert pokręcił głową.

Jacek oblał się rumieńcem, poczuł się głupio.

– Przepraszam, nie wiedziałem – wydukał.

– Spoko, to było dawno temu. – Chłopak poklepał go w ramię.

Już sam nie pamiętał, kiedy dostał od Michała ten wojskowy bagnet, ale za żadne skarby by go nikomu nie oddał. Tak niewiele pamiątek zostało mu po przyjacielu.

„I pomyśleć, że kiedyś wymieniłem go na budzik i wisiorek dla Izy – przemknęło mu przez myśl. – Jak mogłem? Choć może tak było lepiej… Przynajmniej nie pamiętałem Michała ani tego, jak zginął”.

Kiedy załadowali na wóz towar kupiony przez Izę i Marka dla mieszkańców Święcina, ruszyli w drogę powrotną do osady. Na miejsce dotarli późnym wieczorem. Rozpakowanie zakupów pozostawili innym, a sami wrócili do domów, by odpocząć.

Trzy noce później księżyc znalazł się w pierwszej kwadrze. Dzień był ciepły i pogodny, więc Hubert liczył, że gdy zapadnie zmrok, niebo się nie zachmurzy, a jezioro zaleje światło księżyca. Wolałby nie polować na topielca w zupełnych ciemnościach, zresztą, wcale nie był pewien, czy wtedy demon się pokaże.

– Czy rzeczywiście wiesz, co robisz? – zagadnął Henryk, gdy pakowali łódź.

– Wiem – odparł Hubert.

– A nie wyglądasz. – Były wojskowy pokręcił głową.

– To nie pierwszy topielec, którego utłukę – oświadczył butnie.

Nikt we wsi nie miał kuszy na ryby, co zmusiło Huberta do zmiany sposobu polowania.

Na łódź zapakowali dużą, mocną sieć, linę, kij z metalowym ostrzem, który Hubert odnalazł w rupieciarni i na wyrost nazwał oszczepem. Henryk uparł się, żeby wziąć swoją maczetę.

Pod wieczór Hubert włożył trochę przyciasny strój do nurkowania, wziął maskę z rurką i poszedł nad jezioro. Na wodzie lekko huśtały się dwie łajby. Jedną mieli zająć on z Henrykiem, a drugą Jacek z…

– Co ty tu robisz? – zapytał gwałtownie Hubert na widok Izy.

– Pomagam wam, nie widać? – Wzruszyła ramionami, wskakując do łodzi.

Hubert nie wiedział, co robić. Targały nim skrajne uczucia: z jednej strony się cieszył, że będzie miał okazję wykazać się odwagą podczas walki z demonem, ale z drugiej niepokoił o jej życie.

– Iza, to nie najlepszy pomysł… – zaczął.

– Jak dotąd nikt nie miał żadnych obiekcji – stwierdziła, przytrzymując się burty, kiedy do łodzi wsiadał Jacek.

– Nie podoba mi się to – mruknął. Chciał mieć czyste sumienie. Jednak był w Święcinie nowy i nie mógł rozkazywać córce Sołtysa.

Wypłynęli na jezioro, słońce skryło się za drzewami, malując na niebie fantastyczne kolorowe wzory. Zrobiło się chłodniej, wiatr ustał, a drzewa i trzciny znieruchomiały. Wkrótce kolory na niebie zgasły, a świat powoli pogrążał się w mroku. Pojawiła się mgła, której strzępy sunęły niespiesznie nad taflą wody.

Strażnicy zarzucili sieć mniej więcej na środku jeziora, gdzie znajdowało się spore przewężenie. I zaczęli nęcić.

Kiedy ostatnim razem Hubert polował na topielca, wrzucanie do wody surowego mięsa nie wydawało się szczególnie efektywne. Do tej pory nie był pewien, czy to właśnie ono wywabiło demona z ukrycia. Równie dobrze mogła to być obecność ludzi na wodzie. Innego pomysłu jednak nie miał.

Podzielili jezioro długą siecią i wyrzucili z łodzi kawałki mięsa. Zapadła ciemność. Połówka księżyca wyjrzała zza drzew i rzucała srebrne refleksy na powierzchnię wody czarnej niczym smoła.

– I co teraz? – zapytał szeptem Henryk.

– Czekamy – odparł cicho Hubert.

Ledwie widział drugą łódź, która w oddali kołysała się na jeziorze.

Cisza dzwoniła w uszach i tylko co jakiś czas przerywał ją plusk ryby, która rzuciła się w wodzie. Hubertowi zdrętwiały mięśnie, ale bał się poruszyć. Nie chciał spłoszyć demona. Dokładnie lustrował wzrokiem powierzchnię jeziora.

Po dwóch godzinach zrobiło się zimno. Chłód ciągnął od wody, wspinał się po burcie łodzi, przenikał przez piankę do nurkowania i wywoływał dreszcze.

Henryk wyjął z wiadra jeszcze jeden kawałek wołowiny i rzucił go na środek jeziora. Mięso z nieprzyjemnym pluskiem wpadło do wody. Hubert skupionym wzrokiem wpatrywał się w miejsce, gdzie na spokojnej tafli rozchodziły się kręgi.

Nagle chłopak poczuł niepokój. Coś zamajaczyło pod wodą. Śmignęło tuż przy powierzchni i zniknęło w głębi. Huberta przeszył znajomy dreszcz.

– On tam jest – powiedział najciszej, jak umiał.

Henryk skinął głową i ledwie się poruszając, poprawił chwyt na rękojeści maczety.

Lecz chwilę później woda się uspokoiła. Demon odpłynął.

Minęła godzina, dwie, trzy. Hubert zaczął trząść się z zimna. Pożałował, że ubrał się w piankę zamiast w grubą kurtkę. Maska do nurkowania założona na czoło uciskała nieprzyjemnie.

Księżyc już dawno schował się za horyzontem. Nad drzewami na wschodzie niebo trochę pojaśniało, lecz na jeziorze wciąż panowała ciemność. Hubert zaczął wątpić w sukces polowania. Co prawda topielec zaatakował Bartka w dzień, ale to przecież na noc przypadała pora jego aktywności. Ten tutaj był najwyraźniej zbyt cwany, żeby dać się złapać w sieć. Pewnie pozbierał z dna mięso i odpłynął do kryjówki, której nie opuści przez długi czas.

Ponure rozmyślania Huberta przerwał huk niosący się po wodzie. Coś uderzyło w drugą łódź. Iza wyjrzała za burtę z pistoletem wycelowanym w wodę.

Głuchy huk powtórzył się, a chłopak niczym w filmie w zwolnionym tempie widział, jak łódź przyjaciół wywraca się do góry dnem, a Iza z Jackiem wpadają do wody.

Zadziałał instynktownie. Zsunął maskę na oczy, porwał w dłoń oszczep i wskoczył do wody. Pod powierzchnią przepłynął wzdłuż sieci tak daleko, na ile wystarczyło mu powietrza. Dopiero gdy miał wrażenie, że się udusi, wynurzył głowę. Przed sobą zobaczył Izę i Jacka z dwóch stron uwieszonych przewróconej łodzi.

– On tu jest! – krzyknęła dziewczyna, usiłując przebić wzrokiem ciemną taflę.

Szarpnęła się, wyglądało, że spróbowała kopnąć niewidzialnego przeciwnika, a potem bez żadnego ostrzeżenia zniknęła pod wodą.

– Iza! – zawołał Jacek, lecz zanim zdążył cokolwiek zrobić, Hubert znów zanurkował.

W pierwszej chwili nie wiedział, co się dzieje. Woda kotłowała się tak, że nie mógł rozróżnić, gdzie jest dziewczyna, a gdzie demon.

Jeszcze raz machnął rękoma i ujrzał Izę wraz z topielcem zaplątanych w sieć. Wyglądali, jakby na chwilę zapomnieli o sobie nawzajem i usiłowali wydostać się z tej śmiertelnej pułapki.

Hubert wyszarpnął nóż z pochwy przymocowanej na łydce i na ślepo ciął sieć, żeby tylko dziewczyna zdołała wypłynąć na powierzchnię. Jedno jej ramię wciąż było zamotane w sznurek, zaczęła słabnąć.

Odrzucił oszczep i ciął po raz ostatni, uwalniając Izę. Złapał ją obiema dłońmi za ubrania, cudem nie kalecząc jej przy tym nożem, i wypchnął ku górze. Resztkami sił machnęła nogami, lecz do falującej powierzchni wody było jeszcze daleko. I w tym momencie Jacek złapał ją za bluzę na ramionach i wyciągnął do góry.

Hubert wypłynął na powierzchnię. Z ulgą zobaczył, że Jacek podtrzymuje krztuszącą się Izę, a Henryk wciąga ją do swojej łodzi.

Zaczerpnął tchu i ponownie się zanurzył. Minął wciąż szamoczącego się w sieci topielca i spłynął na dno jeziora. Wyrównał ciśnienie w uszach i się rozejrzał. Oszczep wystawał z mułu. Chłopak pochwycił go, wykręcił się i odbił stopami od dna. Poczuł, że brakuje mu powietrza. Płynął najszybciej, jak tylko się da, ku górze, machając nogami. W rękach trzymał oszczep.

Gdy mijał topielca, który usiłował wyplątać z sieci płaską stopę, bez celowania, ale za to wkładając w cios całą siłę, wbił ostrze w ciało demona. Miał wrażenie, że za chwilę ciśnienie rozsadzi mu płuca, więc bez oglądania się za siebie wypłynął na powierzchnię. Zaczerpnął gorączkowo tchu i złapał się burty.

– Możecie… zwinąć… sieć – wysapał po chwili.

Na brzeg dopłynął wpław. Jacek doholował przewróconą łódź, a Henryk z Izą zajęli się zaplątanym w sieć demonem.

Kiedy stanęli na twardej ziemi, zza drzew wystrzeliły pierwsze promienie porannego słońca.

Ledwie trzymając się na nogach, Hubert zerknął na przyjaciół i upewnił się, że nikomu nic się nie stało.

– Nie wiem jak wy, ale ja idę do domu – stwierdził w końcu, szczękając zębami.

– A co z nim? – zapytał Jacek, wskazując na trupa topielca.

– Niech wartownicy go spalą. – Chłopak machnął ręką.

Był tak przemarznięty, że nawet nie pomyślał o tym, by wyrwać demonowi kieł. Nie czekając na innych, pospieszył do domu. Założył suche, ciepłe ubrania, ale wciąż trząsł się z zimna. Zgrabiałymi palcami rozpalił ogień w kuchence i chwilę siedział przy westfalce, ogrzewając dłonie.

Pół godziny później leżał zawinięty w grubą kołdrę, nadal drżąc z zimna, a po południu obudził się z katarem.

Zastanawiał się, czy wstawać, czy zostać cały dzień w łóżku, kiedy usłyszał pukanie.

– Czego znowu?! – warknął.

Zwlekł się z łóżka i zarzucił na siebie bluzę od munduru.

Ze zdziwieniem zobaczył Henryka.

– Cześć.

– Siema – odpowiedział Hubert i poczłapał do kuchni. – Jak chcesz coś ciepłego do picia, to musisz sobie napalić w kuchence – powiedział, siadając za stołem.

– Już piłem – odparł Henryk. – Ale widzę, że tobie się przyda, co? To od Izy, suszone kwiaty lipy. Przewidywała, że możesz się przeziębić.

– Czuję się paskudnie. Ale przynajmniej nie dostałem zapalenia płuc.

Przez cały dzień Hubert siedział w domu. Późnym popołudniem odwiedziła go Kasia z gorącym obiadem. Wręczyła mu też butelkę wina z owoców czarnego bzu, zapewniając, że nie ma nic lepszego na przeziębienie.

Pod wieczór wpadła do niego Iza i namówił ją, by pokazała mu na mapie, gdzie znajdują się osady zaprzyjaźnione ze Święcinem. Nie to żeby Hubert od razu zamierzał tam jechać, ale dobrze było wiedzieć, gdzie mieszkają inni ludzie.

ROZDZIAŁ III

Czerwiec był w tym roku bardzo ciepły i kiedy Hubert skończył popołudniową wartę, nie chciał wracać do pustego domu. Wszyscy strażnicy jednak byli czymś zajęci, Ania wciąż go unikała, Mariki sam wolał unikać, a Henryk mieszkał za daleko. Pozostawała więc tylko Iza. Zastanawiał się chwilę, aż znalazł dobrą wymówkę, by odwiedzić dziewczynę.

Skierował się do starej szkoły i uderzył pięścią w drzwi.

– Proszę! – usłyszał.

– To ja! – zawołał, stając w progu.

– Jestem w kuchni!

Hubert ruszył przez ciemną, chłodną sień, lecz gdy tylko wszedł do wielkiej kuchni, uderzyła w niego fala ciepła. Przez duże okna do środka wlewały się promienie chylącego się ku zachodowi słońca. Na środku pomieszczenia stał drewniany stół, stanowczo za duży jak na potrzeby Sołtysa i jego córki. Pod sufitem suszyły się w pęczkach mięta i młoda pokrzywa.

– Cześć – przywitał się, opierając się o futrynę drzwi.

– Cześć – mruknęła Iza.

Kuchnia kaflowa promieniowała przyjemnym ciepłem. Grzał się na niej wielki kocioł przykryty ścierką przewiązaną cienkim sznurkiem. Iza kładła na niej plastry woszczyny.

Hubert usiadł przy stole i przez chwilę przyglądał się dziewczynie. Zastanawiał się, jakim cudem godziła zajmowanie się tak wielkim domem, jakim była stara szkoła, codzienne przygotowywanie posiłków i przetworów z licznymi przecież wartami i patrolami.

– O co chodzi? – zapytała, gdy chłopak wciąż się nie odzywał.

Hubert zmieszał się; prawie zapomniał, po co tu przyszedł.

– Martwi mnie stan kopyt mojej klaczy – odezwał się w końcu. – Nie wyglądają najlepiej, a jak zaniedbam sprawę…

– Trzeba było iść z tym do Maciejaka – przerwała mu.

– Ale wolałem przyjść do ciebie.

Zlustrowała go podejrzliwie, a kiedy uznała, że z niej nie żartuje, uniosła lekko kąciki ust.

Położyła ostatni plaster na ścierce i sięgnęła do jednej z szafek.

– Dziegieć powinien pomóc. – Rzuciła mu słoiczek z ciemnobrązową mazią.

– Dzięki. Z czego to robicie? – Chciał się upewnić, zaglądając do słoiczka.

W nozdrza uderzył go charakterystyczny fetor. Nie dość, że dziegieć miał specyficzny zapach, to jeszcze pozostawiał paskudne plamy. Ale za to jego właściwości były nieocenione. Działał antyseptycznie i bakteriobójczo, Irena w Dąbrówce zalecała go wszystkim, którzy mieli problemy ze skórą. Znakomicie nadawał się również do pielęgnacji kopyt nie tylko koni, lecz także bydła.

– Karol go destyluje – wyjaśniła Iza. – Mówi, że prawdziwy dziegieć pozyskuje się wyłącznie z kory brzozowej. Na pewno widziałeś u niego na podwórku małą smolarnię. Wiesz, jak tego użyć?

– Pewnie. – Uśmiechnął się. Albert pilnował, żeby z Ernestem potrafili dobrze zadbać o swoje konie.

Iza odwróciła się do garnka. Prawie cały wosk już się stopił i przeciekł przez ścierkę do garnka, pozostawiając po sobie brudny osad. Hubert przypatrywał się dziewczynie, zauważył jej spiętą postawę i nerwowe ruchy. Wzburzona, była niczym otwarta księga – wszystko można z niej wyczytać.

– Co jest? – zapytał.

– Nic.

– Gdzie jest twój tata?

– Poszedł do Stanisława – burknęła.

– Znowu się z nim pokłóciłaś, co?

– Jakie: znowu? – oburzyła się.

– Nie przejmuj się, to się zdarza. O co poszło?

– A jak myślisz? O stróżowanie.

– O to, że stoisz na warcie i jeździsz na patrole?

– I do miasta.

– Jesteś potrzebna strażnikom – pocieszył ją. – Nie powinien ci tego zabraniać.

– Niech nawet nie próbuje – warknęła.

Spojrzała na Huberta. Jej dwukolorowe oczy płonęły wściekłością.

– Martwi się o ciebie, ma tylko jedną córkę.

Zdjęła garnek z kuchenki, postawiła go w kącie na ziemi i owinęła kołdrą, żeby wolniej stygł. Za góra dwa dni będzie mogła wyjąć z niego krążek wosku nadający się do formowania świec.

– I co z tego? Wiesz, jaką awanturę mi zrobił, gdy się dowiedział, że wypłynęłam z wami na jezioro?

„Ładnie, czyli Sołtys się na to nie zgodził” – przemknęło Hubertowi przez myśl.

– Może to nie było najmądrzejsze… – zaczął.

Iza spojrzała na niego ze złością.

– I co? Teraz pewnie mi powiesz, że tylko wam przeszkadzałam, co?

– Nie, no coś ty…

– A może dziewczyna powinna mieć zakaz stróżowania? I nie powinna stawać do walki z demonami?

– Iza, nie denerwuj się…

– Albo w ogóle nie powinna wychodzić z osady, tylko pracować w ogródku i przy garach?!

– Mnie chodzi tylko o to, że ktoś inny mógł być na drugiej łodzi…

– To może po prostu zabierzecie mi broń?!

– Nie wyżywaj się na mnie, bo się pokłóciłaś z ojcem. Co ja ci zrobiłem?

– Przychodzisz znikąd, rzucasz się z nożem na demony i wszyscy gratulują ci odwagi.

– Jesteś zazdrosna! – olśniło go.

– Nie ma o co – warknęła.

– Oczywiście, że jest, bo gdybyś ty zachowywała się jak ja, toby ci zarzucono, że się narażasz.

Iza ze złością przymrużyła oczy.

– Na pewno nie zachowywałabym się tak jak ty, czyli głupio i nierozsądnie.

– Nie, oczywiście, że nie. Bo wszystko, co robisz, jest przemyślane i sensowne. Wiesz co? Idę do domu. I dzięki za dziegieć – rzucił jeszcze przez ramię.

– Nie ma za co!

Zabrał pepeszę, którą zostawił w przedpokoju, i zły na Izę wyszedł z domu Sołtysa, trzaskając drzwiami.

– Boże, ależ ona jest okropna!

Powoli zapadał zmierzch, za kilkanaście minut cała wieś, jak co noc, pogrąży się w ciemnościach. Hubert niespiesznie ruszył w stronę domu. Wiał chłodny wiatr, niebo było zachmurzone, zanosiło się na deszcz. Nic dziwnego, że większość mieszkańców osady skryła się w domach.

Pokonał już połowę drogi, kiedy to poczuł. Przystanął. Rozejrzał się, ale wokół panował spokój, cienie zdążyły już zniknąć w wieczornej szarości, wiatr poruszył kilkoma drzewami. Pranie, które ktoś zapomniał zdjąć z linek, załopotało cicho. Święcino powoli zasypiało, ale w sercu Huberta zagościły obawy.

Przecież nie powinno tu być żadnego demona. Do następnego ataku dojdzie dopiero w noc świętojańską, kiedy leszy zakradnie się do osady.

„A co jeżeli demony zawsze czaiły się w okolicy, tylko kiedyś nie potrafiłem tak dobrze ich wyczuwać?” – pomyślał i poczuł, jak przeszywa go zimno.

Rozejrzał się dookoła i wzrok zatrzymał na furtce, którą wychodziło się nad jezioro. Była uchylona, co o tej porze nie powinno się zdarzyć.

Zdjął pepeszę z ramienia, odbezpieczył ją i skierował się do bramy. Kiedy tylko znalazł się poza granicą osady, odczucie obecności demona się nasiliło.

„Przynajmniej jestem dobrze uzbrojony” – pomyślał Hubert, mocniej ściskając kolbę karabinu.

Szedł powoli i bezgłośnie, miękka trawa uginała się pod jego butami, a gdy dotarł na szczyt niewielkiego wzniesienia, dostrzegł nieruchomą, szczupłą postać. W pierwszym odruchu wycelował do niej, ale po chwili rozpoznał przeraźliwie bladą twarz Ani, córki Marka. Opuścił lekko lufę pepeszy, lecz nie stracił czujności. Dziewczyna go nie zauważyła, gdyż stała odwrócona bokiem, z przerażeniem wpatrując się w coś szeleszczącego w krzakach.

Hubert spojrzał w tamtą stronę i między zaroślami mignęło mu rude futro. Na polanę wyszła mamuna. Poruszała się na czterech łapach i trzymała pysk tuż przy ziemi, jakby czegoś szukała. Chłopak niemal słyszał, jak wciąga płaskimi nozdrzami powietrze, węsząc za czymś. Posapując cicho, kręciła się w kółko, jeszcze nie dostrzegając ludzi.

Hubert położył palec na spuście, wycelował i już miał strzelić. Powstrzymał się jednak z obawy, że przy marnej celności pepeszy nie zabije potwora, a jedynie go rozwścieczy. Wtedy los Ani będzie przesądzony. Poza tym pamiętał, że w okolicy powinna być jeszcze jedna mamuna, więc zanim zastrzeli pierwszą, musi się upewnić, że nie zaatakuje go niespodziewanie ta druga.

Zamachał ręką do Ani, lecz dziewczyna, przerażona, nawet nie odwróciła głowy w jego stronę.

– Pssst.

Nie usłyszała go.

– Pssst!

Ania, niczym w transie, spojrzała w kierunku Huberta. Jej twarz zastygła w maskę przerażenia i dziewczyna potrzebowała kilku sekund, żeby dotarło do niej, że widzi strażnika. Odetchnęła z ulgą.

Na wszelki wypadek przyłożył palec do ust i przywołał ją do siebie gestem. Skinęła głową, ostatni raz zerknęła na demona, który wciąż buszował w trawie, i powoli ruszyła w stronę chłopaka.

„Jest dobrze” – przekonywał siebie Hubert, ruszając naprzeciw Ani. Nagle nadepnął na suchą gałązkę, która z trzaskiem złamała się pod jego butem. Chłopak przygarbił się i zastygł w bezruchu, obserwując demona. Jednak mamuna była zbyt zajęta swoimi poszukiwaniami. Odetchnął z ulgą i wyciągnął rękę do Ani. Dziewczyna podała mu dłoń, a on ją uścisnął.

Po chwili poczuli podmuch gwałtownego wiatru, który poniósł ich zapach prosto w stronę demona. Bestia podniosła łeb. Hubert mocno pociągnął Anię za rękę, żeby stanęła za nim, i obiema dłońmi chwycił pepeszę. Wycelował, nacisnął spust i… nic się nie stało.

– Cholera! – warknął, potrząsając lekko karabinem.

Mamuna odwróciła pysk w ich stronę. Zapanowała już zupełna ciemność, lecz Hubert zdołał dostrzec błysk w jej ślepiach.

– Szlag, szlag, szlag…

Wciąż siłował się z karabinem, gdy mamuna, ciężko sapiąc, ruszyła biegiem w ich kierunku. Przypominała wypchany szmatami worek, lecz była zaskakująco szybka.

Dwadzieścia metrów.

Hubert nerwowo naciskał spust.

Piętnaście.

Zaczął mocno potrząsać karabinem i siłować się z zamkiem.

Dziesięć.

– Działaj, cholero!

Siedem.

Wyjął i ponownie podczepił magazynek.

Nagle gdzieś z boku błysnęło – rozległo się pięć wystrzałów. W wieczornej ciszy brzmiały jak huk armatni.

Mamuna potknęła się i runęła pyskiem na ziemię.

Hubert się odwrócił. Zobaczył Izę. Dziewczyna stała w lekkim rozkroku, obie ręce zaciskała na pistolecie, uginając lekko łokcie. Chciał się do niej uśmiechnąć czy machnąć ręką, kiedy usłyszał dziki wrzask. Odwrócił się i odruchowo puścił serię w kolejną mamunę, która wyskoczyła z krzaków i pędziła prosto na nich. Pepesza tym razem zadziałała bez zarzutu: drugi demon również padł na ziemię.

Iza powoli podeszła do trucheł. Przyglądała się im z obrzydzeniem.

– Co to jest? – zapytała.

– Mamuny – odparł krótko Hubert.

Odwrócił się do Ani. Dziewczyna stała blada i roztrzęsiona. W pierwszym odruchu delikatnie ją objął.

– Już dobrze – powiedział cicho, gładząc ją po plecach.

Chwilę później przybiegł Jacek, który pełnił wartę przy bramie.

– Co się stało? Słyszeliśmy strzały.

W jednej ręce trzymał karabin, w drugiej latarenkę.

– Demony – odparła Iza, wskazując dwa trupy.

– O cholera! – sapnął strażnik, oświetlając zwłoki potworów. – Ale jak? Co wy tu robiliście?

– No właśnie?! – Iza odwróciła się do Huberta.

– Poczułem smród demona. – Chłopak wzruszył ramionami, na co dziewczyna prychnęła głośno. – A ty? – Spojrzał na Anię. – Co robiłaś tu po zmierzchu?

– No bo ja… – zaczęła dziewczyna, odsuwając się od niego. – Bo byłam dziś z mamą i dzieciakami nad jeziorem i… i zgubiłam to. – Uniosła zaciśniętą dłoń, a gdy ją otworzyła, zobaczyli złoty łańcuszek. – I poszłam go poszukać. A potem zobaczyłam tego potwora…

Iza pokręciła głową.

– Odprowadzę cię do domu, a wy zróbcie coś z tymi trupami.

Dwaj strażnicy wrócili do osady i z rupieciarni w szkole zabrali szpadle oraz kanister z benzyną. Za ogrodzeniem wykopali niewielki dół, do którego zawlekli cielska mamun, dorzucili do nich kilka gałęzi, polali paliwem i podpalili. Zanim to nastąpiło, Hubert wyrwał każdemu demonowi po zębie.

– Po co ci to? – Jacek się skrzywił.

– Dawno temu zacząłem je kolekcjonować i weszło mi to w nawyk – odparł.

Śmierdzący dym snuł się po ziemi, ale na szczęście wiatr wiał teraz od osady.

– Co to były za demony? – zapytał starszy strażnik, gdy patrzyli na dopalające się trupy.

– Mamuny – wyjaśnił Hubert. – Zamieszkują okolice akwenów. Te najwyraźniej dopiero się tu sprowadziły…

„Tuż po śmierci utopca – dodał w myślach. – Przypadek czy może nie lubią swojego towarzystwa?”.

Kilka minut później Hubert wszedł do swojego ogródka i marzył już tylko o gorącej kąpieli.

– Co tu robisz? – zapytał, widząc Izę siedzącą na ławce.

– Przyszłam porozmawiać. – Na jej twarzy malowała się determinacja.

Uznał, że nie da się spławić.

– No dobra – westchnął. – Rozpal w kuchence, a ja przyniosę wodę – powiedział, otwierając przed nią drzwi.

Iza weszła do ciemnego domu, Hubert zaś skierował się do studni, żeby przygotować kąpiel. Przyniósł dwa pełne wiadra, przelał wodę do wielkiego gara i wstawił go na kuchenkę, a potem usiadł przy stole naprzeciwko Izy.

– O co chodzi?

– Powiedz, dlaczego jak coś się dzieje, to zawsze pojawiasz się w pobliżu? – wyrzuciła z siebie. Jej złość sprzed godziny niespodziewanie się ulotniła.

– Nie słyszałaś, co mówią o mnie we wsi? Że jestem łowcą demonów?

– Słyszałam – westchnęła. – Tych mamun nie ma przypadkiem więcej?

– Nie powinno być. To nie są demony stadne, łączą się tylko w pary.

Iza pokiwała głową.

– Wcześniej mówiłeś, że poczułeś smród demona. Jak… jak taki demon śmierdzi?

– Przecież zastrzeliłaś jednego, nic nie czułaś?

– Śmierdział jak mokry podwórkowy pies, ale poczułam to dopiero z odległości metra.

– Powiedzmy, że mam węch wyczulony na demony – odparł, kładąc przed sobą pepeszę i rozbierając ją na części. – Ale jakim cudem ty się tam znalazłaś?

– Wyszłam z domu za tobą, żeby… żeby cię przeprosić za mój wybuch – wyrzuciła z siebie, odwracając wzrok. – Zobaczyłam wtedy otwartą bramę i postanowiłam to sprawdzić.

– Dzięki – odparł, patrząc dziewczynie w oczy. – Gdyby nie ty… Ta cholerna pepesza mi się zacięła, a tym razem nie miałem noża.

– Nie ma problemu. – Machnęła ręką. – Wiesz, że jeszcze nigdy nie napotkaliśmy tylu demonów w tak krótkim czasie? – odezwała się po chwili.

Pokiwał głową. Przecież to nie była Dąbrówka.

– Parę razy spotkaliśmy je na szabrach – ciągnęła. – Rzadko pojawiały się jakieś potwory w pobliskim lesie. Przecież jeszcze rok temu nie miałam żadnych obaw, żeby odwiedzić Henryka. A teraz? Bez broni ani rusz.

Hubert chciał ją pocieszyć, zapewnić, że nie jest tak źle, ale… cóż, Iza nie była Mariką, na nią to by nie podziałało.

– Wiesz, że będzie coraz gorzej? – zapytał.

Wzruszyła ramionami, patrząc, jak Hubert czyści pepeszę.

– Demony są coraz silniejsze, przestają się bać ludzi – kontynuował. – Nawet sobie nie wyobrażasz, co się dzieje na północy… Dobra wiadomość jest taka, że da się z nimi żyć, trzeba tylko wiedzieć, co gdzie się kryje, dlaczego i w jaki sposób atakuje, jak można z tym walczyć albo jak uniknąć.

– Daj spokój – powiedziała zrezygnowana Iza. – Jak żyć obok czegoś takiego? – Machnęła ręką w stronę okna.

– Uwierz, że mamuny to nie jest najgorsze, co można spotkać w lesie – odparł.

Przez chwilę siedzieli w milczeniu, każde pogrążone we własnych myślach.

– Woda ci się gotuje. – Iza wyrwała Huberta z zamyślenia.

Wstała z krzesła i skierowała się do drzwi.

– Tylko dobrze się wymocz, bo śmierdzisz dymem – rzuciła na odchodnym.

– Dzięki za wczoraj – odezwał się Marek.

Razem z Hubertem miał od rana wartę. Chłopak zauważył, że podziękowanie przyszło mu z trudem. Marek od początku patrzył na niego krzywo.

– Nie ma problemu – odparł. – W końcu po to jesteśmy strażnikami.

Marek pokiwał głową.

– Mimo wszystko naprawdę dziękuję. Jak tylko pomyślę, że te bestie mogły zaatakować Anię… – Pokręcił roztrzęsiony głową.

– Nic jej nie jest, to najważniejsze – powiedział Hubert.

– Nie wiem, co jej odbiło, że sama wyszła ze wsi – zdenerwował się starszy strażnik. – Po głupi wisiorek! Ma szlaban na co najmniej miesiąc!

Hubert parsknął cicho.

– Daj spokój. Co to da? Najadła się strachu, wystarczy. A jaki sens ma szlaban w takiej dziurze? I tak nie może nigdzie chodzić.

– No dobrze, jeszcze o tym pomyślę – mruknął Marek. – Aha, moja żona zaprasza cię dziś po warcie na obiad.

Hubert uśmiechnął się pod nosem. W końcu ich znajomość zaczęła wyglądać tak, jak ją zapamiętał.

Tuż po warcie udał się do stajni, musiał w końcu zadbać o Mokkę. Klacz pasła się z innymi końmi na polanie za budynkiem. Ostatnie tygodnie spędzała dość aktywnie i pomimo tego że Maciejak smarował jej kopyta rozgotowanym siemieniem lnianym, zaczęły kruszeć.

Hubert zaprowadził klacz przed stajnię, wyczyścił i obciął jej kopyta, a potem nasmarował dziegciem. Zobaczyły to trzy psy Maciejaków, przybiegły i z apetytem zaczęły zjadać odrzucone resztki kopyt.

Wieczorem w szkolnej piwnicy odbyło się zebranie, któremu przewodniczył Sołtys. Hubert z Izą po raz setny opisywali spotkanie z mamunami, a do tego wypytano chłopaka jeszcze o wszystko, co wiedział na temat zabitych demonów.

Niektórzy trochę pokrzyczeli, inni pomarudzili, lecz ostatecznie jednogłośnie uznano za konieczną budowę wysokiej palisady wokół wsi.

Hubert pomyślał, że nadszedł czas, aby zacząć dokładnie obserwować zachowanie Bartka, wędkarza zaatakowanego przez topielca, który miał zwariować i zabić własną żonę, a potem popełnić samobójstwo. Jednak nie było to takie proste. Bartek niewiele miał wspólnego ze strażnikami, więc chłopak rzadko go widywał, a zbyt częste wpraszanie się do niego na obiad też nie wchodziło w grę. Tak więc za każdym razem, gdy mijał go na drodze, uważnie mu się przyglądał i starał się zagadywać. Jednak po kilku takich pogawędkach Bartek zaczął Huberta unikać.

Dwa dni po ataku mamun zaczęto ścinać w lesie drzewa na palisadę. Hubert, pomagając mężczyznom, uznał, że wszyscy traktują go poważniej niż kiedyś. Nie zlecano mu najgorszych i najbrudniejszych prac i rozmawiano jak z równym sobie, co bardzo mu odpowiadało.

Był gorący i duszny czerwcowy dzień. Hubert powoli zaczął nienawidzić swoich spodni od munduru, grubych i tak samo ciepłych jak buty, które Michał nazywał opinaczami – po tym, jak dopasowały się do stopy, stały się bardzo wygodne i świetnie nadawały się do pracy w terenie, jednak nie w upalną pogodę.

Zdjął koszulkę i od razu zleciała się do niego chmara komarów.

– A nie możemy przełożyć dzisiejszej roboty na inny dzień, kiedy będzie chłodniej? – zapytał, kiedy zrobili przerwę.

– Lepiej mieć to już z głowy – odparł Marek, a inni mężczyźni pokiwali głowami.

Hubert spojrzał prosząco na Henryka, ale ten tylko wzruszył ramionami w geście „sam widzisz, jak to jest”.

Zniechęcony usiadł na pieńku niedawno ściętego drzewa.

– Niech to szlag – westchnął.

Wtem zobaczył między drzewami, że ktoś idzie w ich stronę.

– Przyniosłyśmy wam wodę – oświadczyła Ania, stawiając pięciolitrową plastikową butlę na ziemi.

– Tylko nie wypijcie wszystkiego od razu, bo więcej nie przyniesiemy – dodała Iza.

– Jesteście wspaniałe. – Hubert uśmiechnął się do dziewczyn, na co Iza wywróciła oczyma, a Ania spłonęła rumieńcem.

Napili się zimnej wody przyniesionej prosto ze studni i pomimo że nie nabrali natychmiastowej ochoty do pracy, to przynajmniej poczuli się trochę lepiej.

– Kto idzie ze mną wykąpać się w jeziorze po robocie? – zapytał Hubert, kiedy znów zabierali się do rąbania.

Mężczyźni popatrzyli po sobie, jednak żaden nie kwapił się do kąpieli w wodzie, w której do niedawna grasował topielec.

– Dajcie spokój, przecież tam jest już bezpiecznie.

– Sprawdzimy to z brzegu, gdy się będziesz kąpał – odparł Bruno.

– Henryk, ty wiesz, że nic tam nie ma – zwrócił się do przyjaciela.

– Niby nie ma, ale woda ze studni mi wystarczy.

– Łukasz, a ty?

Dryblas spojrzał na boki, potem w niebo i zatrzymał wzrok na swoich butach.

– Weźmiemy dziewczyny i pod wieczór pójdziemy nad jezioro… – zachęcał Hubert.

– Żadnych dziewczyn – powiedział stanowczo Łukasz. – Nam nic nie będzie, ale nie wybaczyłbym sobie, gdyby którejś z nich coś się stało.

– Taa, szczególnie twojej narzeczonej, co? – zaśmiał się Jacek.

– Szczególnie – powtórzył Łukasz.

– No tak – włączył się Marek. – Pamiętacie, ile czasu na szabrze szukaliśmy z nim pierścionka? Głupio by było, gdyby to wszystko nie zakończyło się ślubem.

Po kąpieli Hubert, czysty i pachnący mydłem domowej produkcji, które podarowała mu Kasia, uznał, że do zmierzchu ma jeszcze trochę czasu, więc pożyczył od Bartka wędkę i wrócił nad jezioro. Od ataku topielca ludzie z obawą patrzyli na spokojną wodę, a Kamila nie chciała nawet słuchać o wyprawie męża na ryby. Łowca demonów był więc jedyną osobą, która odważyła się samotnie usiąść z wędką na pomoście.

W dwie godziny złowił ponad dwadzieścia dużych okoni i kilka płotek. Jeszcze nad jeziorem oskrobał je i wypatroszył, a potem ruszył w kierunku wsi, zastanawiając się, z kim oprócz Bartka może się podzielić zdobyczą.

Sprawa stała się dla niego prosta, gdy zobaczył otwarte okno w starej szkole.

Sołtysa jak zwykle nie było w domu, a Iza krzątała się po kuchni.

„Ona chyba nigdy nie odpoczywa” – przemknęło chłopakowi przez myśl.

– Cześć – przywitał się, wchodząc do mieszkania jak do siebie. – Mam nadzieję, że nie jadłaś dziś jeszcze kolacji.

Na ziemi postawił wiadro pełne ryb. Iza zajrzała do środka.

– Jeżeli ty je usmażysz, to nie, nie jadłam.

Hubert westchnął zawiedziony. Miał nadzieję, że jego praca zakończy się na złowieniu i oskrobaniu ryb.

Napalił w kuchence, ryby posolił, obtoczył w mące i wrzucił na patelnię.

Gdy on smażył, Iza przyniosła duży krążek wytopionego dwa dni wcześniej wosku. Na stole rozwałkowała go na cienkie plastry i pocięła nożem na prostokąty. Potem pozawijała w nie knoty z bawełnianego sznurka. Gdy posprzątała po pracy, kolacja była gotowa.

Jedli w milczeniu, patrząc przez okno na zachodzące słońce, które pokolorowało niebo na wszystkie odcienie różu. Powoli zapadał zmierzch.

Hubert odłożył kilka ryb dla Sołtysa, resztę Iza włożyła do dwóch misek, dodała cebuli, suszonych ziół i zalała octem.

– Będzie na śniadanie – wyjaśniła, podając chłopakowi jedną miskę.

Hubert wziął od niej naczynie i na chwilę zetknęli się palcami. Iza przelotnie spojrzała mu w oczy, lecz szybko cofnęła dłonie. Odwróciła się i wyjęła z szafki kilka ciemnożółtych, świeżo zrobionych świec.

– Trzymaj i dziękuję za kolację – rzuciła.

W noc kupały na placu przed kościołem urządzono zabawę, wszędzie wokół porozwieszano lampiony, a w ziemię zatknięto pochodnie. Stoły zastawiono jedzeniem i napojami. Wszystko działo się dokładnie tak jak kiedyś, z jednym wyjątkiem – Hubert na ochotnika zgłosił się na nocną wartę, a Iza, słysząc o jego zaangażowaniu, również zrezygnowała z zabawy.

Kiedy tylko wygodnie rozsiedli się w stróżówce, dziewczyna zapytała prosto z mostu:

– Dlaczego zgłosiłeś się na ochotnika do warty podczas zabawy?

Wzruszył ramionami, udając nonszalancję.

– Dla większości mieszkańców wciąż jestem obcy – odparł. – Stwierdziłem, że inni strażnicy będą się bawić lepiej ode mnie, więc po co zmuszać ich do siedzenia tutaj? Nie patrz tak na mnie, wiem, że złamałem przez to dziesiątki damskich serc, ale cóż poradzić, kiedy wzywa obowiązek?

Iza wywróciła oczyma, dając Hubertowi jasno do zrozumienia, co sądzi na temat jego łamania serc.

Przez jakiś czas siedzieli w milczeniu.

– Jak trafiłaś do Święcina? – zapytał w końcu, choć dobrze znał odpowiedź.

Iza przez chwilę milczała, a potem zaczęła opowiadać, jak zginęła matka, skatowana na jej oczach przez kilku młodych chłopaków, jak znalazła z ojcem dom w osadzie i jak zaczął przewodzić mieszkańcom. Potem nie wiadomo skąd pojawił się Henryk i się z nim zaprzyjaźniła, a mężczyzna uczył ją strzelać, polować i walczyć.

– Wiesz, czasami myślę, że trzeba było przetrwać to najgorsze, by potem wszystko samo się jakoś ułożyło. Jak na koniec świata, nie jest jeszcze źle.

– Ano nie jest – westchnął Hubert.

Noc była ciepła, niebo niewiele zachmurzone, z oddali płynęły ciche dźwięki instrumentów oraz szmer rozmów i śmiechu święcinian. Hubert nalał z termosu kawy zbożowej do dwóch kubków i jeden podał Izie.

– Dzięki – powiedziała, zaciągając się zapachem parującego napoju. – A ty? Co robiłeś, zanim tu trafiłeś?

– Kiedyś mieszkałem z rodziną w Poznaniu, ale tuż przed wojną przeprowadziliśmy się do dziadka na północ.

– Mieliście szczęście, że zdążyliście wyjechać z miasta, co? A potem? Nie uwierzę, że cały czas siedziałeś na wsi.

– Nie siedziałem. Jeździłem trochę po okolicy, odwiedzałem sąsiednie osady, z którymi prowadziliśmy handel. No i polowałem na demony.

Iza przyjrzała się uważnie Hubertowi, zastanawiając się nad jego słowami.

– Idziemy na obchód? – zaproponował.

– Już? Trochę za szybko.

– Chodź, zwiniemy trochę ciasta ze stołów.

Dziewczyna się uśmiechnęła.

– Dobrze, chodźmy.

Szli główną drogą, między budynkami prześwitywały płomienie pochodni stojących na placu przed kościołem, muzyka na chwilę zamilkła, za to ludzie zaczęli głośniej rozmawiać i się śmiać.

Hubert już od jakiegoś czasu szykował się na tę noc. Miał przy sobie pasek z coltem i bagnetem, a przez ramię przewiesił pepeszę. Poprzednio w noc świętojańską do wsi wdarł się leszy i chłopak był gotowy na spotkanie z nim.

– Co jest? – zapytała Iza, kiedy oświetlił latarenką jeden z ogródków.

– Nic, tak tylko patrzę – odparł, wracając na drogę.

Gdzieś w cieniu musiał kryć się demon, lecz Hubert na razie go nie wyczuwał ani nie słyszał charakterystycznego pogwizdywania. Osada, nie licząc placu, wyglądała na bezpieczną.

„Albo w ogóle go tu nie ma – pomyślał. – Część palisady już stoi, może się przestraszył?”.

– Czy ty czegoś szukasz? – zapytała nieco rozdrażniona Iza, kiedy chłopak zaglądał do kolejnego ogródka.

– Nie, tylko tak sobie pomyślałem, że skoro wszyscy są na zabawie, to idealna noc na atak…

– Czyj atak? Chyba nie demonów? Wątpię, żeby opracowywały jakieś szczególne strategie napadania na mieszkańców – stwierdziła ironicznie.

– Niby nie, ale przezorny zawsze ubezpieczony. – Wzruszył ramionami.

Weszli z powrotem do stróżówki, a Iza postawiła talerz z ciastem na stole.

– Cóż, to ty jesteś łowcą demonów.

Hubert nie odpowiedział na ironiczną uwagę.

Gdy znów napili się kawy i zjedli po kawałku ciasta, humory im się poprawiły.

Ostatecznie leszy nie pokazał się w osadzie, a Hubert nie wiedział, czy się z tego cieszyć, czy nie. Kilka razy udało mu się wyrwać na samotną przejażdżkę konną. Mokka pędziła galopem przez pola i las, zatrzymywała się dopiero na szczycie wysokiego pagórka, gdzie Hubert ją rozsiodływał, siadał na trawie i patrzył na horyzont.

– Nie dostałem od losu tego, czego chciałem – powiedział kiedyś na głos, gdy Mokka tarzała się w trawie, a on śledził wzrokiem krążącego na niebie jastrzębia. – Nie trafiłem do Święcina tuż po wojnie, tak jak tego pragnąłem. Zostałem na północy, gdzie roi się od demonów i gdzie ograbiliśmy jednostkę wojskową.

Gdy wcześniej żył w Święcinie, był przekonany, że wcielił się w jakiegoś komandosa. Jednak to nie cud sprawił, że nabrał atletycznej budowy ciała, tylko ciężka praca w gospodarstwie, setki godzin ćwiczeń i zapasów w Gdańsku oraz ciągła pogoń za demonami. Może dostał od losu to, czego najbardziej potrzebował, aby móc uratować ludzi ze Święcina?

Wstał z ziemi, osiodłał Mokkę i galopem wrócili do Święcina. Miał przed sobą mnóstwo pracy – sprzątanie domu, wartę, a przede wszystkim pilnowanie Bartka.

– Ja już nie mogę – sapnął Hubert.

– Nie marudź, nie jest źle – powiedział Marek.

Jechali konno wokół ukończonej poprzedniego dnia palisady, a z nieba lał się żar. Stada much latały nad końmi i strażnikami, a do tego jeszcze gryzły gzy.

– No przecież widać, że palisada stoi, więc po co cały ten obchód?

– Bo jednak coś mogło przez nią wejść do wsi.

– Daj spokój, co ci tu wejdzie?! – jęknął chłopak, ale Marek był nieugięty.

Jego córka o mało nie padła ofiarą demonów w drodze nad jezioro i nie wiadomo, jak by to wszystko się skończyło, gdyby nie Iza i Hubert. Od tamtej pory wolał więc dmuchać na zimne. Po przygodzie z mamunami zaczął też bardziej przyjaźnie patrzeć na najmłodszego strażnika.

Okrążyli całą wieś, a potem wjechali do środka główną bramą i skierowali się do stajni, gdzie wyczyścili konie. Wreszcie mieli wolne popołudnie.

– Wpadniesz dzisiaj do nas na obiad? – zaproponował Marek. – Ela robi golonkę… A tobie co? – zdziwił się, gdy chłopak gwałtownie zatrzymał się na środku drogi.

Coś było nie tak. Spokój wsi zakłóciła jakaś fałszywa nuta.

Hubert zakręcił się wokół własnej osi, jednak wciąż był skołowany.

Przypomniał sobie pewien upalny letni dzień, kiedy pracował przy budowie palisady. Było tak gorąco, że zdjął koszulkę, a Kasia przyniosła dla wszystkich wodę z lodem. W tamten dzień Bartek zwariował i zabił własną żonę.

Hubert zerwał się do biegu, pozostawiając za sobą zdumionego Marka. To mogło być cokolwiek – leszy, który wdarł się do osady, bies za palisadą albo coś zupełnie nieznanego. Hubert jednak wiedział, że jeżeli coś zaatakowało Bartka, a on spóźni się chociażby kilka minut, dojdzie do tragedii.

Pędząc do domu wędkarza, potrącił i przewrócił jakiegoś mężczyznę, i nawet go nie przeprosił, nie było na to czasu.

Dotarł do domu, który na pozór wyglądał spokojnie, nacisnął klamkę i wpadł do środka. Nie myślał o tym, jak się będzie tłumaczył, jeżeli się okaże, że nie miał racji.

Stanął w przedpokoju i zaczął nasłuchiwać, ale nie wyczuwał już demona. Za to na piętrze skrzypnęły deski. Trzymając pepeszę w obu dłoniach, powoli ruszył w kierunku schodów. Nagle coś wypadło na niego z pokoju. Zasłonił się karabinem, unikając ciosu sztyletem. Stal zadźwięczała nieprzyjemnie. Bartek uniósł nóż i machnął nim jeszcze raz. Hubert pepeszą zbił jego cios i kopnął go od boku w kolano. Niezbyt mocno, nie chciał przecież zrobić z niego kaleki do końca życia. Mężczyzna przyklęknął i wtedy ciął ponownie, trafiając Huberta w udo. Chłopak odruchowo przyłożył dłoń do rany, a gdy spojrzał na Bartka, zamarł. Wędkarz miał dziki wyraz twarzy, z ust pociekła mu strużka śliny, oczy wyszły mu na wierzch, a źrenice zmniejszyły się do wielkości główki od szpilki.

– Jezus Maria! – wykrzyknęła jego żona, gdy zeszła ze schodów.

– Zabiję cię, demonie! – wysapał Bartek i rzucił się na Huberta.

Chłopak kolbą pepeszy uderzył go w szczękę tak mocno, że głowa mężczyzny odskoczyła do tyłu, a po chwili runął na plecy. Nóż wypadł mu z dłoni i poleciał pod szafę.

– Zabiłeś go! – wrzasnęła Kamila i podbiegła do męża. Uklękła przy nim.

– Nic mu nie jest. – Hubert oparł się o framugę drzwi.

Do domu niespodziewanie wpadł Marek.

– Co tu się stało?! – krzyknął.

Spojrzał na nieprzytomnego Bartka, zapłakaną Kamilę i Huberta z zakrwawioną nogą.

– Zwariował – wyjaśnił krótko chłopak.

Starszy strażnik otworzył usta, by coś powiedzieć, lecz się rozmyślił, zmarszczył jedynie brwi. Cała ta sytuacja wyglądała dość podejrzanie.

– Kamila? – zwrócił się do kobiety.

– Ja… ja nie wiem – odparła, patrząc to na Huberta, to na Marka. – Nie wiem, co się stało.

Nagle Bartek krzyknął coś niezrozumiale i zaczął się miotać na podłodze. Kamila próbowała go uspokoić, ale odtrącił ją z siłą.

– Znajdź linę! – rzucił Hubert do Marka. Sam czuwał przy Bartku, żeby w razie konieczności ponownie go ogłuszyć.

Starszy strażnik przez chwilę stał niezdecydowany, jednak po chwili zaczął przetrząsać szafki w przedpokoju.

– Mam. – Podał Hubertowi kawałek linki.

– Trzeba go związać, zanim się obudzi.

– Ale dlaczego?

– Nie wiem! Zwariował, zwiążmy go, zanim zrobi komuś krzywdę, potem będziemy się zastanawiać, co dalej!

– Już!

Kamila siedziała nieruchomo na podłodze, przypatrując się im w milczeniu.

– Co wy wyprawiacie?! – usłyszeli czyjś głos.

Hubert i Marek odwrócili głowy. Na progu pokoju stał Rafał, dobry kolega Bartka, ten, którego Hubert potrącił, biegnąc po drodze. W tej samej chwili wędkarz się obudził i szarpiąc więzy, zaczął niezrozumiale bełkotać. Jedyne słowo, jakie mówił wyraźnie, to „demon”.

– Co mu jest? – zapytał Rafał.

– Nie wiem. – Marek pokręcił głową.

W przeciągu kilku minut w domu zebrała się niemal połowa wsi.

Kilku mężczyzn położyło Bartka na łóżku, dodatkowo go krępując. Ktoś zaczął mówić o opętaniu.

– Jak to się stało? – Sołtys Marian zwrócił się do Huberta.

Chłopak westchnął ciężko. Nużyło go opowiadanie tej samej historii po raz wtóry, a poza tym, gdy adrenalina przestała krążyć w jego żyłach, rana na udzie zaczęła boleć.

– Dobrze. – Marian pokiwał głową, wysłuchawszy relacji. – Idź się ogarnąć – powiedział, patrząc na jego nogę.

Hubert zachlapał krwią posadzkę.

– A co z nim? – Wskazał Bartka.

– Na razie tak zostanie, ktoś będzie musiał go przypilnować. Później pomyślimy, co robić dalej.

Hubert kiwnął głową i wycofał się z zatłoczonego domu. Lekko kulejąc i wciąż przykładając rękę do uda, poszedł do siebie. Rana, choć krwawiła obficie, była płytka. Posmarował ją maścią – sporządzoną w Dąbrówce przez Irenę – którą zawsze woził gdzieś na dnie bagażu, przyłożył gazę i zawinął bandażem.

Potem usiadł w kuchni i zabrał się do czyszczenia broni, kiedy przyszła do niego Ania.

– Cześć – odezwała się nieśmiało, stojąc na progu kuchni.

– Cześć, siadaj. – Kiwnięciem brody wskazał jej krzesło.

– Mama mnie przysłała, żebym zobaczyła, jak się czujesz.

– Całkiem nieźle, jak widać.

– Słyszałam, że zostałeś ranny?

– E tam, nic takiego. – Machnął ręką.

– To będziesz w stanie przyjść do nas na obiad?

– Chociażbym miał się do was czołgać, nie odpuszczę sobie golonki upieczonej przez twoją mamę.

Ania zachichotała cicho.

– To dobrze. Czy to prawda, że to demon zesłał na pana Bartka szaleństwo? – spoważniała.

– Nie wiem, ale to całkiem możliwe.

– Wyzdrowieje?

– Nie mam pojęcia. Po raz pierwszy spotkałem się z czymś takim.

Posiedzieli chwilę w kuchni, a potem poszli do domu Ani na obiad. Ela nakryła już stół i właśnie stawiała na nim jedzenie.

– Ale cudownie pachnie – skomplementował Hubert.

– Nie podlizuj się – zganiła go żartobliwie gospodyni.

Zasiedli przy stole.

– I co z Bartkiem? – Hubert zapytał Marka.

– Na razie wciąż związany, choć mam wrażenie, że mniej się rzuca. Kilka kobiet siedzi przy nim i odmawia różaniec na zmianę z modlitwą do Michała Archanioła. Wydaje mi się też, że któraś pokropiła go wodą święconą. Choć nie zauważyłem, żeby te ich egzorcyzmy działały.

– Bo to wcale nie musiało być opętanie – wtrąciła Ela.

– Niby dlaczego? – zapytał Marek.

– Przecież podczas zarazy stracił trzy córki. Każdy po czymś takim mógłby postradać rozum.

– To był demon – przyznał zdecydowanie Hubert.

Wszystkie głowy zwróciły się w jego stronę.

– Żadne tam opętanie przez diabła czy nieczyste siły ani załamanie nerwowe. Jakimś cudem zrobił to zwykły, namacalny demon.

– Skoro tak twierdzisz… – Marek wzruszył ramionami.

Po obiedzie Ela zapędziła Anię do zmywania, a Hubert zaoferował jej pomoc. Później jednak, gdy szorował garnki, wyklinał siebie, że tak się wyrwał. Ela pokroiła ciasto, a jej córka namówiła Huberta i Marka na grę w karty.

Skończyło się na tym, że chłopak został u nich na kolację i dopiero późnym wieczorem, utykając, wrócił do siebie. Po drodze spotkał Izę.

– Jak się trzymasz? – zapytała, odprowadzając go.

– Spoko, bywało gorzej. – Wzruszył ramionami, udając twardego.

– Chciałam zapytać o to, co się wydarzyło…

Hubert westchnął ciężko.

– Na pewno słyszałaś już pełną wersję: poczułem demona, pobiegłem do domu Bartka, a on się na mnie rzucił. To musiała być sprawka demona, ale nie mam pojęcia jakiego – uprzedził jej kolejne pytanie.

Dziewczyna zmarszczyła brwi, próbując przetrawić informacje.

– Nie bez przyczyny ludzie we wsi mówią na mnie „łowca demonów” – przypomniał jej.

Iza westchnęła głośno.

– Wejdziesz? – zaproponował, kiedy stanęli na skrzyżowaniu.

Spojrzała w jedną stronę, potem w drugą.

– Późno już, wrócę lepiej do siebie – powiedziała. – Na razie.

– Na razie – powtórzył, patrząc, jak odchodzi.

Przez chwilę stał na skrzyżowaniu, trzymając ręce w kieszeniach. W końcu kopnął mały kamyk i ruszył do siebie.

– Ech, jak ja tęsknię za tym wielkim domiskiem Alberta – westchnął, z siłą napierając na drzwi, które w inny sposób nie chciały się otworzyć. – Choć mieliśmy dużo sprzątania i w ogóle nie byłem panem samego siebie.

Lecz tam nigdy tak naprawdę nie zostawał sam. Towarzyszyli mu Albert, który choć był starym dziwakiem, miał głowę na karku, Ernest – ten rzuciłby się za nim w ogień, pomocna Zuzia, no i ojciec, którego kochał, choć nie umieli ze sobą rozmawiać. To była jego prawdziwa rodzina.

– Do dupy z tym – mruknął, ścieląc łóżko.

Święcino nie było miejscem jego marzeń, a znajomość przyszłości nie na wiele się przydawała. Czasem miał wrażenie, że wręcz mu przeszkadza.

– Owszem, może i dziś uratowałem Bartka – powiedział do siebie – ale co się stanie jutro? Przejdzie mu czy już na zawsze będzie zagrożeniem dla innych? Może lepiej, żeby umarł? I co właściwie mu się przytrafiło? Boże, jak ja tęsknię za Ernestem i jego analitycznym podejściem. No i za tą przeklętą demonologią. Może bym w niej znalazł informacje przydatne w tej sprawie.

Hubert położył się do łóżka, lecz noc nie przyniosła ukojenia. Usnął szybko, ale męczyły go koszmary, w których wszystkie bliskie mu osoby ginęły, a za ich śmierć odpowiadał olbrzymi i krwiożerczy demon. Hubert nie potrafił go zidentyfikować. W końcu zdołał mu się przyjrzeć.

„Strzygoń!” – chciał krzyknąć na cały głos, jednak z jego gardła nie wydobył się żaden dźwięk. Próbował uciekać, lecz nie miał siły, demon raz po raz zatapiał w nim ostre szpony.

Hubert obudził się z krzykiem. Spocony wstał z łóżka i powlókł się do kuchni, żeby się czegoś napić. Nalał do kubka kwasu chlebowego, który dwa dni wcześniej wyżebrał od Izy, i stanął przed oknem, patrząc na zarośnięty ogród. Słońce powoli zaczęło wyłaniać się znad horyzontu. Odbijało się w kroplach rosy na trawie, przeświecało przez zielone liście jabłoni i malowało na niebie kolorowe wzory. Właśnie taki świt po raz ostatni oglądał Michał.

Znów dopadły go wyrzuty sumienia. Kiedy ostatni raz odwiedził grób żołnierza? Poprzedniej jesieni. Niedługo znów musi tam pojechać, odświeżyć krzyż i tabliczkę. Przynajmniej tyle jest mu winien.

Wieś powoli zaczęła się budzić do życia. Wziął więc bagnet, usiadł na ławce przed domem i zaczął ostrzyć go pożyczoną od sąsiadów ostrzałką. Patrzył na ludzi, którzy wychodzili z domów, żeby zadbać o zwierzęta czy zabrać się do prac w ogrodzie.

W końcu uznał, że sprawdzi, co z Bartkiem – którego całą noc pilnował Andrzej.

Otworzyła mu Kamila, blada na twarzy i z podkrążonymi oczyma. Prawdopodobnie przez całą noc nie zmrużyła oka.

– Jak się czuje Bartek? – zapytał.

– Już lepiej. – Kobieta uśmiechnęła się słabo. – Chodź.

Zaprowadziła go do pokoju, gdzie na krześle siedział Bartek i choć ręce nadal miał związane, wyglądał całkiem normalnie, może był odrobinę bledszy niż zazwyczaj. Na widok Huberta zaczerwienił się lekko.

– Jak się trzymasz? – zagadnął chłopak, siadając przy stole.

– Dość dobrze, zważywszy, że ponoć chciałem cię wczoraj zabić.

– Ponoć? Nic nie pamiętasz?

Bartek pokręcił głową.

– Wszystko jest takie niewyraźne. Jakbym był bardzo pijany. Nie, nie piłem nic, w ogóle nie piję – wyjaśnił, widząc pytające spojrzenie Huberta. – Mam tylko takie migawki, że zaatakował mnie demon, chciałem go zabić, ale on dopadł mnie pierwszy, a potem… potem nie wiem. Wszędzie były demony… gryzły mnie i drapały.

Na chwilę zacisnął mocno powieki.

– To było okropne. Przepraszam – wydusił z siebie.

– Nie masz za co. – Andrzej położył mu rękę na ramieniu.

Hubert pokiwał głową.

– To nie twoja wina.

– Muszę przypilnować obiadu – przeprosiła Kamila i wyszła z pokoju.

– Mam wrażenie, że się mnie boi – powiedział cicho Bartek, patrząc w ślad za nią.

– Ta sytuacja trochę ją przerasta, ale zobaczysz, poradzi sobie – pocieszył go Andrzej.

– A pamiętasz, co było przedtem? – zapytał Hubert. – Stało się coś niezwykłego?

– Dzień jak co dzień. Rano wybrałem się na ryby, potem śniadanie, jadłem kanapki z szynką. Poszedłem do ogrodu. Co było dalej, nie pamiętam.

Przyłożył związane dłonie do twarzy.

– Może z czasem uda ci się sobie przypomnieć. A to co? – Hubert zauważył ranę na jego łokciu.

– Co? – Mężczyzna zaczął oglądać swoją rękę. – Coś musiało mnie na rybach ugryźć.

Hubert przyjrzał się dwóm czerwonym kropkom oddalonym od siebie o jakieś pół centymetra. Ciało wokół nich było lekko spuchnięte.

– A dlaczego jeszcze jesteś związany? – zapytał.

Bartek zmieszał się i spuścił wzrok.

– A jak znowu mi odbije? – mruknął. – Jak kogoś zaatakuję? Jak skrzywdzę własną żonę?

Tego dnia strażnicy wraz z Sołtysem, Bartkiem i Kamilą postanowili, że mężczyzna przynajmniej przez tydzień powinien być pod ciągłą obserwacją.

ROZDZIAŁ IV

Hubert cały dzień chodził zmęczony nocnymi koszmarami. A ponieważ zgrywał twardziela, pogromcę demonów, głupio mu było się przyznać, do tych przerażających snów. Zresztą kto by zrozumiał strach, jaki w nim wzbudzał strzygoń. Pozostałe demony wydawały się przy nim zwierzątkami domowymi.

– A co ty dzisiaj taki milczący? – zapytał go Jacek podczas warty.

– Niewyspany – mruknął. – Daliście mi dom i łóżko po nieboszczce, myślisz, że na takim wygodnie się śpi? Daję głowę, że babcia kupiła materac przed dwiema wojnami, i to światowymi. Więc dopasował się do jej sylwetki, nie do mojej.

Starszy strażnik się zaśmiał.

– Musisz to zgłosić, nim pojadą na szaber. Może będziesz miał szczęście i znajdą w jakimś opuszczonym domu materac w przyzwoitym stanie.

– Szaber mówisz? – zamyślił się Hubert. – A kiedy chcą jechać?

– A bo ja wiem, może za miesiąc? – Jacek wzruszył ramionami.

– A gdybym ja też chciał się zabrać?

– Musisz pogadać z Izą, czy cię wezmą.

Westchnął zniechęcony. W Święcinie traktowali szaber jako niezwykle trudną i niebezpieczną wyprawę, podczas gdy w Dąbrówce Hubert mógł jeździć, kiedy zechciał. No i kiedy Albert im pozwolił. Teraz bardzo zależało mu, żeby dołączyć do grupy. Wiedział przecież, jakie niebezpieczeństwa na nich czyhają – dezerterzy, groźne demony, wilki i Bóg wie co jeszcze. Nie mógł więc puścić przyjaciół samych.

Po nocnej warcie Hubert udał się do domu, rzucił się na łóżko i od razu zasnął.

Obudził się około południa. Przekąsił coś z zapasów wdowy Niwickiej i poszedł do stajni. Mokka, zajęta przeżuwaniem owsa, nawet nie zwróciła na niego uwagi.

– Ty wstrętna bestio – wyrzucił jej. – Chociaż raz mogłabyś się ucieszyć na widok pana.

Żeby ją przekupić, nazbierał w sadzie jabłek i choć były jeszcze niedojrzałe, klaczy najwyraźniej smakowały. Kilkoma poczęstował też inne konie, a zwłaszcza siwą klacz, na której kiedyś jeździł.

W końcu osiodłał Mokkę i wyruszył w drogę. Dawno już nie widział Henryka.

– To ja! – krzyknął.

– Wchodź!

Henryk właśnie wkładał buty.

– Dobrze, że jesteś – powiedział. – Pomożesz mi.

Razem wyszli na podwórko.

– To co tam słychać we wsi? – zagadnął Henryk.

– Słyszałeś o Bartku?

Mężczyzna spoważniał.

– Trudna sprawa – przytaknął. – A ty, jak zwykle, byłeś w pobliżu, co?

– Jakoś mi się udało – odparł zmieszany.

Henryk nie pociągnął niewygodnego tematu i zaprowadził gościa za dom.

– Ty ostrzysz siekiery, a ja kosy – poinstruował, wyjmując z szopy naręcze narzędzi.

– Niech ci będzie.

– Chyba że wolisz kosy?

– Nie. – Hubert się skrzywił. – W domu nigdy mnie do tego nie dopuszczali.

– To do roboty.

Henryk umieścił ostrze pierwszej kosy w specjalnym imadle i zaczął pukać w nie młotkiem. Żeby dobrze cięło zboże, musiało być bardzo cienkie i równe, trzeba było pilnować, aby nie powstała na nim falbanka.

Hubert przez chwilę przyglądał się Henrykowi, a potem sam usiadł na kołku i zabrał się do siekier.

Puk, puk… puk, puk… Ten charakterystyczny dźwięk przypomniał mu, jak stary Albert w okresie żniw każdego ranka siadał pod stodołą ze swoją kosą, której chłopcom nigdy nie pozwalał dotykać.

– W tej wsi mało kto umie porządnie naostrzyć sprzęt – odezwał się Henryk. – A potem wszystko ląduje u mnie.

– Nie powinieneś się chwalić, że umiesz – zażartował Hubert. – Czasem lepiej się do takich rzeczy nie przyznawać.

– Co roku na początku lata muszę im ostrzyć te kosy – narzekał były wojskowy. Odłożył młotek i przejechał po ostrzu osełką. – Dobrze, że w trakcie żniw już sami się tym zajmują.

Pracowali w milczeniu przez ponad dwie godziny.

Zrobiło się gorąco i duszno, w powietrzu wisiała burza. Zebrali cały sprzęt i schowali do szopy.

– Na mnie już czas. Może zdążę przed deszczem – zastanawiał się Hubert, zaczynając siodłać Mokkę, która niewzruszona pogodą żuła trawę.

Powietrze z chwili na chwilę stawało się coraz gęstsze.

– To na razie! – krzyknął chłopak, kiedy wskoczył na siodło.

– Trzymaj się. – Henryk, stojąc na ganku, machnął do niego ręką.

Hubert przez kilkadziesiąt metrów pozwolił klaczy iść stępem, ale potem mocno ścisnął łydkami jej szerokie boki, skłaniając ją do galopu.

Gdy wyjechali z lasu na otwarte pole, niemal cały horyzont był już zasnuty ołowianymi chmurami. Ostatnio wicher i ulewa zaczęły kojarzyć mu się z Dzikim Gonem – orszakami demonów pędzącymi przez gospodarstwa i zabijającymi zwierzęta. Był niemal pewien, że odpowiadały za to stwory z grodziska, które zaczął w myślach nazywać dzikimi ludźmi.

Zdążył tuż przed ulewą. Gdy wychodził ze stajni, gdzie odprowadził klacz, ciężkie krople zaczęły spadać na przesuszoną ziemię. Kierowany impulsem nie pognał do domu, a skręcił do starej szkoły.

Hubert wspiął się po kilku stopniach z czerwonej cegły, które prowadziły do drzwi. Wyciągnął rękę w stronę klamki, lecz się zawahał. Lodowate krople zaczęły coraz mocniej i częściej uderzać w ziemię.

– A ty nie wiesz, jak się klamki używa? – usłyszał.

Tuż za nim stanęła Iza.

– No dalej, nie chcę tu moknąć.

Wszedł do sieni ponaglany przez dziewczynę.

– Ale ulewa. – Iza zdjęła z ramion kurtkę i strzepnęła z niej kropelki deszczu.

Zachowywała się przy tym zupełnie zwyczajnie, nie krzywiła się ani nie patrzyła wilkiem. Hubert się uśmiechnął. Właśnie taką Izę zapamiętał.

– No już, co tak stoisz? – mruknęła. – Idź do kuchni, w taką zimnicę trzeba wypić coś ciepłego.

– Napalić w kuchence? – zaproponował.

Iza skinęła głową.

– Ja zrobię herbatę.

Kilka minut później na starej kaflowej kuchni grzała się woda na herbatę, a na stole płonęło kilka świeczek.

– To o co chodzi? – zapytała w końcu Iza, zalewając wrzątkiem liście mięty.

– Tak sobie pomyślałem, że cię odwiedzę. – Wzruszył ramionami.

Na dworze zrobiło się prawie zupełnie ciemno, deszcz zacinał o szyby i wygrywał werble na parapetach, wiatr wył na poddaszu.

Hubert mimowolnie się wzdrygnął. Wiedział, co w taką pogodę wyrusza na łowy.

Iza sięgnęła po niewielką brązową bulwę leżącą na szafce, obrała ją, ukroiła kilka plasterków i wrzuciła do kubków z herbatą. Topinambur nadał napojowi lekko kwaskowaty smak. Nikt już nie sprowadzał do kraju cytrusów, więc trzeba było radzić sobie inaczej.

W Dąbrówce również uprawiali topinambur, był niewymagający, dawał większe plony niż ziemniaki, a kobiety wciąż odkrywały nowe sposoby wykorzystywania go w kuchni, od paszy dla zwierząt, przez dodatek do herbaty, na surówkach kończąc. Aniela Janicka pędziła z niego piekielnie mocny bimber.

Iza, jakby odgadując jego myśli, wstała od stołu i wyjęła z szafki butelkę z nalewką malinową. Napełniła dwa ozdobne kieliszki i jeden postawiła przed Hubertem.

– Dzięki – powiedział. – A gdzie twój ojciec? – zapytał nagle, rozglądając się po kuchni, jakby Sołtys miał zaraz wyskoczyć z jakiegoś ciemnego kąta.

– Pewnie siedzi u siebie – odparła z lekceważeniem.

– Uhm. A jak trzyma się Bartek?

– Właśnie od niego wróciłam. Na razie zachowuje się normalnie, choć dręczą go wyrzuty sumienia i strach, że coś takiego może się powtórzyć.

– Współczuję mu.

– Nie jest źle, wyobraź sobie, co by było, gdyby najpierw trafił na Kamilę, a nie na ciebie.

Za oknem błysnęło, po niebie przetoczył się grzmot. Wypili nalewkę i Iza ponownie napełniła kieliszki.

– Chciałbym pojechać z wami na szaber – powiedział po chwili Hubert. Po to przecież tu przyszedł, prawda?

Iza zmarszczyła brwi.

– Skąd pomysł, że ktoś będzie jechał?

– Wszyscy o tym mówią. A poza tym przydam się wam, jeżeli zaatakują jakieś demony. Ze sporej odległości wyczuwam bestie, to może komuś uratować życie.

– Nie wiem – odparła wykrętnie. – Jeszcze nie zdecydowaliśmy, kiedy jedziemy.

– To zgłaszam swoją kandydaturę. Przydałoby mi się parę rzeczy, większość tego, co posiadałem, zostawiłem na północy.

– Dlaczego? – zapytała niespodziewanie Iza.

– Co dlaczego? – zdziwił się.

– Dlaczego większość rzeczy zostawiłeś na północy przyjechałeś tutaj?

Hubert się skrzywił. Wiedział, że w końcu będzie musiał odpowiedzieć na takie pytanie, co wcale nie ułatwiało sprawy.

– Po prostu, kiedy się pakowałem, nie pomyślałem…

Jednak Izy to wyjaśnienie nie satysfakcjonowało.

– Dlaczego wyjechałeś?

Na zewnątrz szalała burza, lał deszcz, uderzały pioruny, w kuchni zaś przyjemne ciepło promieniowało od kuchenki, a płomyki świec lekko drżały, rzucając fantastyczne cienie na ściany.

Hubert spuścił głowę i zaczął wykręcać sobie palce u rąk.

– Bo trochę narozrabiałem – powiedział cicho. – Potem spotkałem kilku takich, co niemal na śmierć skatowali mojego kolegę, ale ze mną już nie poszło im tak łatwo. No i na koniec trafiłem tutaj. A teraz… teraz nie wiem, jak tam wrócić.

Przez ostatnie tygodnie skupiał się tylko na tym, co działo się w Święcinie, miał przed sobą misję uratowania wszystkich przyjaciół, lecz ani przez chwilę nie zastanawiał się, co potem. Co zrobi, gdzie pójdzie i czy uda mu się odzyskać przyjaźń i zaufanie Ernesta.

Iza nie odzywała się, ważąc jego słowa.

Wtem usłyszeli czyjeś kroki w korytarzu i do kuchni zajrzał Sołtys. Zmierzył wzrokiem najpierw Huberta, potem córkę, a na koniec to, co stało na stole.

– Ach, to wy – powiedział po chwili.

– Ja i tak już wychodziłem – odezwał się Hubert. – Przestało padać.

Zerwał się z krzesła, potrącając przy okazji stół, na którym zabrzęczały kieliszki.

– Do widzenia.

– Do widzenia.

– Na razie. – Machnął ręką Izie i wkroczył w mrok nocy.

Obudził się, gdy słońce stało już wysoko. Ubrał się w pośpiechu, z sieni zabrał pepeszę i popędził w kierunku bramy. Już od dwóch godzin powinien tam być. W biegu zarzucił karabin na ramię.

– Spóźniłeś się – oświadczył Andrzej.

– Wiem… przepraszam – wydyszał.

– Już miałem kogoś po ciebie wysłać.

– Zaspałem i nikt mnie nie obudził. Naprawdę, głupio mi.

– Spoko.

– Tylko nie mów Izie, bo się będzie czepiała – poprosił.

Andrzej zaśmiał się i pokręcił głową.

– Nie martw się, nie powiem.

Hubert dobrze wiedział, że akurat temu strażnikowi może ufać, w końcu uratował mu życie i Andrzej wciąż był mu za to wdzięczny. Takich rzeczy się nie zapomina.

– Gdybyś nie wylegiwał się w łóżku prawie do południa, to poznałbyś księdza.

– Księdza?

– Uhm, ksiądz Adrian przyjechał dziś rano.

„Ksiądz Adrian – powtórzył w myślach Hubert. – A więc to już?”.

Nie wiedział, czy się cieszyć z wizyty duchownego, który patrzył na ludzi tak przenikliwie, jakby widział wszystkie ich grzechy. Kiedyś nie przypadli sobie do gustu, choć to ksiądz uratował Huberta przed mamuną.

– To niedługo ślub Kasi i Łukasza, co? – zagadnął.

– Pewnie tak – odparł Andrzej. – Mam przynajmniej taką nadzieję. Ty wiesz, ile żarcia kobiety przygotują?

– Wyobrażam sobie, chociaż od wojny nie byłem jeszcze na żadnym weselu.

„Chwila, podczas wesela wdarł się do wsi złodziej, a potem w lesie zaatakował go bies – pomyślał chłopak. – Czy może to też już zmieniłem?”.

– Co jest? – zapytał Andrzej.

– Nic. – Chłopak wrócił do rzeczywistości. – Głodny jestem, śniadania z tego wszystkiego nie zjadłem.

– Nie trzeba było się spóźniać, teraz cierp.

Hubert jęknął cicho. Wtedy spostrzegł nadchodzącą drogą Anię. Ruszył energicznie w jej kierunku, machając radośnie ręką.

– Aniu droga – zaczął, kiedy dziewczyna podeszła do niego – mam do ciebie ogromną prośbę.

– Tak? – Ania oparła dłonie na biodrach. – Pewnie mi się to nie spodoba, co?

– Nie zdążyłem zjeść śniadania, a nie mogę przecież zejść z warty. – Uśmiechnął się do niej prosząco.

Ania pokręciła głową.

– I niby mam ci je przynieść?

Uśmiechnął się przepraszająco i wskazał stróżówkę.

– Niech ci już będzie – westchnęła i odeszła.

– Tak się załatwia sprawy. – Hubert odwrócił się do Andrzeja z szerokim uśmiechem.

– Całkiem nieźle, ale Iza prędzej by ci w zęby przyłożyła, niż przyniosła śniadanie.

– Izy nie ośmieliłbym się nawet o to prosić – burknął.

Kilkanaście minut później wróciła Ania i niosła nie tylko kanapki dla Huberta, lecz także dzbanek z zimnym kompotem i talerz pełen ciastek.

– Rozpieszczasz nas – powiedział Hubert.

– Wiem, ale co innego można robić na tej warcie? Tylko jeść!

– No jak to? – udał oburzonego. – Bronimy was przed całym złem tego świata.

Andrzej z zainteresowaniem uniósł brwi.

– A nie? – Hubert zwrócił się do niego.

– Ja może tak, ale ty przespałeś co najmniej dwie godziny warty. W tym czasie musiałem odpędzić całe tabuny demonów – powiedział strażnik.

– Zaspałeś na wartę? – podchwyciła Ania.

– Miałeś nikomu nie mówić! – krzyknął z wyrzutem Hubert.

Późnym popołudniem cała wieś zeszła się do kościoła, gdzie po raz pierwszy od wielu miesięcy miała zostać odprawiona msza. Hubert spóźnił się na nią kilka minut, ale udało mu się wślizgnąć niezauważenie do środka i stanąć obok Henryka, który z dezaprobatą pokręcił głową.

Msza była długa i nudna, po niej zaś duchowny poświęcił groby zmarłych. Na chwilę dłużej zatrzymał się nad mogiłą Mikołaja, a potem przenikliwym wzrokiem spojrzał na Huberta. Chłopak miał nieodparte wrażenie, że ksiądz doskonale wie, co się wydarzyło, że Mikołaj wcale nie musiał zginąć.

Później ludzie porozchodzili się do domów, a strażnicy, razem z Henrykiem, zebrali się w szkolnej piwnicy. Czekali na księdza.

Gdy się pojawił, od razu podszedł do Huberta, jakby czekał na okazję do rozmowy.

– Widzę, że Święcino ma nowego strażnika – powiedział bez zbędnych wstępów.

– Jak widać – odparł chłopak.

– I już od rana słucham o twoich dokonaniach.

Huberta zatkało. Jakich znowu dokonaniach? Nic przecież nie zrobił!

– To pochodzisz z północy, tak?

Kiwnął głową.

– Z Dąbrówki.

– Nie słyszałem, a jeździłem tam trochę.

– Ja o księdzu też wcześniej nie słyszałem – odgryzł się.

Duchowny uniósł brwi.

– Kto by tam rozpowiadał o prostym kapłanie, nic ciekawego – powiedział. – Ale łowca demonów to już zupełnie inna sprawa.

– Gdyby ksiądz zawędrował do nas, na pewno by usłyszał o tym czubku, który ugania się za demonami.

– Tak? I w jakich miejscach bywałeś? Może się kiedyś minęliśmy?

„Z całą pewnością nie – pomyślał Hubert. – Księdza na pewno bym zapamiętał”.

– W Kamiennej, Piasecznie, Miedzy, Borach, Orlej – zaczął wymieniać, lecz za każdym razem ksiądz kręcił głową.

– Przykro mi, nie słyszałem tych nazw.

Po chwili duchowny zajął się rozmową z pozostałymi strażnikami.

„On mi nie wierzy” – stwierdził w duchu Hubert.

Nie spodobało mu się protekcjonalne zachowanie księdza, więc usiadł w kącie i nie włączył się do jego rozmowy z pozostałymi. Zresztą podobnie jak Henryk.

– Izabela opowiadała mi dziś o tym, co spotkało Bartosza. – Na dźwięk tych słów Hubert gwałtownie podniósł głowę.

Był ciekawy, co duchowny będzie miał do powiedzenia na ten temat.

Nie tylko on tym się zainteresował. Wszyscy strażnicy z wyczekiwaniem wpatrywali się w księdza.

– Przede wszystkim cieszę się, że już nic mu nie dolega. Jednak wy, strażnicy, nadal musicie mieć na niego oko.

Mężczyźni pokiwali głowami, a Hubert skrzywił się lekko.

– Tyle to i my wiemy – mruknął do siebie.

– Wiem, że wiele osób najchętniej przypisałoby te zdarzenia działaniu sił nieczystych. I tak właśnie jest.

„Nie wierzę…”.

– Demony są siłą nieczystą – kontynuował ksiądz. – Spotkałem się już z podobnymi przypadkami. Szaleństwo czy opętanie… winę ponoszą demony. Niestety dawne egzorcyzmy są… – duchowny się zawahał. – Nie będę was okłamywał. To, co sprawdzało się kiedyś, niekoniecznie zadziała teraz.

– Czyli egzorcyzmy sprzed wojny nie podziałają na współczesne demony? – zapytał wprost Jacek.

– Przykro mi, ale taka jest prawda. Modlitwa nigdy nie zaszkodzi… To trochę jak z ludową wiedzą medyczną. Czasem, aby znaleźć środki zaradcze, trzeba sięgnąć do starej wiedzy. Przetrwała ona w podaniach, legendach czy w prozaicznych czynnościach, które wykonujemy, sami nawet nie wiedząc, jakie mają źródło. Lecz gdy się nad nimi zastanowić, nagle okazuje się, że te działania mają uzasadnienie.

Hubert mimowolnie pokiwał głową. Doskonale znał takie przypadki. Wiedział, że wiele osób nawet przed wojną przypinało czerwone wstążeczki do wózków niemowląt. Niektórzy wspominali, że to ochrona przed złym urokiem, inni w ogóle nie mieli pojęcia, dlaczego tak robią. Mało kto wiedział, że kolor czerwony miał odstraszać mamuny, które porywały dzieci.

„Gdy następnym razem natknę się na mamuny, będę musiał wypróbować, czy naprawdę boją się czerwonego” – postanowił.

– No dobrze – odezwał się Stanisław. – Ale co to zmienia w sprawie Bartka? Co mamy robić, gdy znów go to spotka? Albo kogoś innego?

– Dopóki nie dowiemy się, jaki to był demon, niewiele możemy zrobić – przyznał z niechęcią ksiądz.

Spotkanie trwało ponad dwie godziny, a kiedy się skończyło, Hubert z ulgą poszedł do domu i w końcu położył się do łóżka, mając nadzieję, że tej nocy nie będą dręczyły go koszmary.

Z samego rana poszedł ze Stanisławem na polowanie. Lubił starego myśliwego. Co prawda był odrobinę zrzędliwy, ale podchodził do wszystkiego ze spokojem. A poza tym, kiedy kilka tygodni wcześniej wybrali się razem na łowy i okazało się, że chłopak potrafi cicho poruszać się po lesie, zna zwyczaje zwierząt i ma całkiem celne oko, mężczyzna poczuł do niego sympatię.

– Wiesz, co to za ślady? – zagadnął Hubert, kiedy przystanęli przy obdrapanych drzewach. Między popękaną korą znajdowało się zaschnięte błoto.

– Zaryzykowałbym strzał, że to dzik… – zaczął Stanisław. – Ale nie do końca to wygląda na robotę dzika. Zresztą dziki tutaj nie chadzają, w lesie dalej owszem, ale tu?

– Tak właśnie myślałem – mruknął Hubert.

– A ty wiesz?

– Raczej nie – skłamał.

Widział już kiedyś podobne ślady niedaleko świerkowego młodnika, ale nie miał pewności, że te również zostawił bies, który ostrzył na drzewach pazury i drapał grzbiet o korę. Ponadto ślady były stare i nie „pachniały” demonem, a Hubert nie chciał niepotrzebnie siać paniki. Wolał nie sprawdzać tego w pojedynkę, bo sam prawdopodobnie nie dałby sobie z tą bestią rady. Już nie był tak głupi jak kiedyś, żeby myśleć, że kilka kul może powstrzymać demona. Zdobył wystarczająco dużo blizn.

Do wsi wrócili tuż przed południem z dorodnym koziołkiem.

– Dzięki za pomoc. – Stanisław uścisnął Hubertowi dłoń. – Sąsiad pomoże mi go sprawić, więc masz, młody, teraz wolne. Potem tylko zgłoś się po mięso.

Powoli ruszył do siebie, nie miał jednak ochoty na siedzenie w domu w tak piękny i upalny dzień.

– Cześć, jak polowanie? – zagadnęła go zza płotu Ania.

Miała na sobie krótkie spodenki, bluzkę na ramiączkach oraz brudne od ziemi bose stopy i dłonie.

– Całkiem dobrze, jutro na obiad dziczyzna. A ciebie, jak widzę, do pielenia marchewki zagonili?

– Ech, już mi się nie chce, ziemia jest sucha i twarda – westchnęła.

– A może byśmy skrzyknęli kilkoro dzieci i poszli nad jezioro? – zaproponował.

Po kilku godzinach w lesie potrzebował kąpieli w chłodnej wodzie.

Ania westchnęła i spojrzała na ciemne okna swojego domu.

– Nie wiem, co mama na to…

– Topielca już nie ma, więc co to za problem? A marchewka najwyżej poczeka – zachęcał.

Dziewczyna przestąpiła z nogi na nogę.

– No dobra, namówiłeś mnie.

– Zbierz dzieciaki, a ja pójdę się przebrać. Spotykamy się za piętnaście minut przy bramie.

– To pa! – powiedziała i pobiegła do domu.

Pół godziny później pływali w jeziorze, mając pod opieką jedynie czwórkę dzieci. Inne były zajęte, tak przynajmniej twierdziła Ania, ale Hubert miał wrażenie, że niektórzy rodzice nie pozwalali swoim pociechom na wyjście nad jezioro w jego towarzystwie.

Kiedy wrócili do wsi, dzieciaki, wrzeszcząc, pobiegły przed siebie, Hubert odprowadził Anię do domu, a potem postanowił odwiedzić Kasię. Miał do niej pewien interes. Wcześniej słyszał od strażników, że jest dość sprawna w posługiwaniu się nożyczkami, a tak już zarósł, że potrzebował usług fryzjerskich.

– A ty gdzie się znowu szlajasz? – naskoczyła na niego Iza, kiedy już ostrzyżony wracał do domu.

– O co chodzi? – zapytał lekkim tonem. Wywiązał się ze swoich obowiązków, więc nie zamierzał przejmować się jej przyganą.

– Już od rana z księdzem cię szukamy. Za kilka minut wpadniemy do ciebie, dobrze?

Pokiwał tylko głową, zastanawiając się, czego właściwie chce od niego ksiądz Adrian.

– To o co chodzi? – zapytał prosto z mostu, kiedy we trójkę usiedli przy stole.

– Chciałem z tobą pogadać o demonach, jak z kolegą po fachu – odparł ksiądz.

„Oj, nie – pomyślał Hubert. – Z tego, co pamiętam, to daleko nam do kolegów po fachu. Ty się włóczysz od wsi do wsi i marzysz, że posiądziesz wiedzę o demonach, ale tak naprawdę niewiele o nich wiesz”.

Poszedł jednak do swojego pokoju, przyniósł sznurek z nawleczonymi na niego zębami i położył je na stole.

– Wszystkie pochodzą od demonów?

– No raczej nie od bydła – mruknął Hubert, za co Iza zgromiła go spojrzeniem.

– Czyj jest ten? – zapytał duchowny.

– Biesa.

– Biesa – powtórzył Adrian. – Duże bydlę.

– Nawet ksiądz nie wie jak.

– A ten?

Hubert przyjrzał mu się dokładniej.

– To był ognian.

– Ognian? – prychnęła Iza; chyba nie przekonały jej nazwy używane przez Huberta.

– Tak, ognian, inaczej błędny ognik.

– Od kiedy ogniki mają zęby? – zapytała.

– Od zawsze. Błędne ogniki to tak naprawdę duże węgorze, które mieszkają na bagnach. Po bokach ciała mają fluorescencyjne plamki i kiedy węgorz wije się na moczarach, z daleka wygląda to jak taniec ogników.

Przypomniało mu się, jaki był oczarowany widokiem tego demona. Mógłby stać na brzegu bagna całe wieki i się w niego wpatrywać. A Zuzia o mało się nie utopiła, chcąc do niego podejść.

– Groźny taki demon? – dociekał ksiądz.

– Nie jest agresywny. – Hubert pokręcił głową. – Raczej płochliwy. Woli uciekać przed ludźmi, niż się na nich rzucać.

– Rozumiem. A ten?

– Wij, paskudna bestia.

– Jak taki wij wygląda?

– Jak olbrzymi wąż z dwiema łapami…

I tak się zaczęło. Przez ponad godzinę Hubert opowiadał księdzu o demonach, na jakie się natknął, o ich zachowaniu i zwyczajach. Duchowny niby słuchał go z zainteresowaniem, ale sprawiał wrażenie, jakby nie do końca mu wierzył.

– A ten ząb? – Ksiądz wskazał na kieł, który Hubert zdobył w starym grodzisku.

– To były takie nie za duże demony, trochę przypominające ludzi, trochę leszego – odparł powoli. – Żyją w dużych stadach…

Przypomniał sobie ból pod czaszką, jaki czuł w obecności tych demonów, i mimo woli przyłożył dłoń do czoła. Nagle, jak żywe, stanęły przed nim obrazy sprzed kilku miesięcy. Zuzia, która z bólu padła na ziemię, stwory atakujące z każdej strony, śmierć Berdy, a na koniec kłótnia z Ernestem. To przez te przeklęte demony musiał opuścić Dąbrówkę.

Odruchowo zacisnął pięści, nieświadomy, że Iza przygląda mu się badawczo.

– Pokażę wam coś jeszcze. – Wstał gwałtownie od stołu, głównie po to, żeby zmienić temat.

Poszedł do pokoju i wrócił z czarną tubą, z której wysypał na ceratę stare mapy.

– Tu macie Dąbrówkę, tu Piaseczno, a tu Kamienną, – Pokazywał, rozkładając na stole kolejne mapy. – Ołówkiem zaznaczyłem miejsca, gdzie natknąłem się na demony. Chciałem sprawdzić, czy nie ma w tym wszystkim jakiejś prawidłowości…

– I co? Doszedłeś do jakiegoś wniosku? – zapytał ksiądz.

Hubert pokręcił głową.

– Na razie mam kilka podejrzeń…

– Leszy, ognian… – mruczała pod nosem Iza. – Lejin?

– Taki duży czarny jeleń, jakoś nie miałem serca go zabić – wyjaśnił.

– Nie mów mi, że ulitowałeś się nad demonem – oburzyła się.

– I to niejednym – mruknął.

„Właśnie, ciekawe, co porabia teraz Klakier – zastanowił się. – Pewnie włóczy się po całej Dąbrówce i poluje, a potem wraca do Zuzy, gdy brakuje mu pieszczot”.

– Dzicy ludzie, bies, strzyga, topielec… – czytała dalej Iza. – Hubert? Dlaczego nie masz tu nigdzie mamuny?

„Cholera, że w ogóle o tym pomyślała” – zdziwił się.

– Bo… spotkałem ją dawno i… i nie pamiętam za bardzo, gdzie to było – wytłumaczył się.

– Strzygoń. – Ksiądz pochylił się nad inną mapą. – A ten krzyż co znaczy?

Hubert wpatrzył się w czarny krzyżyk wskazujący miejsce, gdzie pochowali Michała. Wielki polny głaz, drewniany krzyż i tabliczka mówiąca o wschodzie słońca.

– Tam pochowałem przyjaciela – powiedział powoli.

Ani Iza, ani ksiądz Adrian nie wypytywali o nic więcej.

ROZDZIAŁ V

Lipcowy upał dawał się wszystkim we znaki. Rośliny zaczęły przysychać, każdy szukał choć odrobiny cienia.

Hubert zgłosił się na ochotnika na wyprawę po dziurawiec, kwiaty lipy, a potem na jagody. Pamiętał, że podczas jednej takiej wycieczki kobiety zaatakował leszy, więc chciał uprzedzić wypadki. Demon jednak ani razu się nie pokazał, co chłopakowi wydało się dość podejrzane. Pamiętał też o biesie.

Im bliżej było do ślubu Kasi i Łukasza, tym więcej czasu mężczyźni poświęcali na prace przy domu dla narzeczonych. Hubert, jak zwykle zainteresowany tym, w jaki sposób ludzie z innych osad rozwiązywali najróżniejsze problemy techniczne, każdą wolną chwilę spędzał na budowie. Kiedyś, gdy wszystko w Święcinie było dla niego nowością, robił tylko to, co mu kazano, nie zadając zbyt wielu pytań, żeby jego niewiedza nie wyszła na jaw. Ponadto na wiele rzeczy nie zwracał uwagi. Jako nastolatek nie miał pojęcia, jak się buduje domy, nie wiedział, że tak łatwo niegdyś dostępny cement po kilku miesiącach nie nadaje się już do użytku. Teraz, siedem lat po upadku cywilizacji, powrócono do starych metod i jako spoiwa używano zaprawy wapienno-piaskowej. Była wytrzymała. Brak prądu i działającej betoniarki też utrudniał życie. Mieszkańcy Orlej eksperymentowali kiedyś z drewnianym kieratem własnej produkcji, co byłoby dużym ułatwieniem podczas budowy.

W Święcinie zaś przez cały dzień ktoś musiał mieszać zaprawę ręcznie. A trzeba przyznać, że potrzebowali jej mnóstwo. Hubert dwukrotnie uczestniczył w wyprawie do miejsca zwanego żwirownią, skąd wykopywali drobnoziarnisty piasek.

Dom Kasi i Łukasza powstał na starych fundamentach budynku, który zawalił się wiele lat przed wojną. Planowano, że w dużej piwnicy wymurowanej z kamieni będą przechowywać zimą ziemniaki, może nie dla całej wsi, ale chociaż dla kilku rodzin. Podłogę zbito z grubych i mocnych desek. Mury wzniesiono ze starych cegieł, pozbieranych skrzętnie z domów, które nie przetrwały wojny. Okna przywieziono z szabru.

– A jak chcecie go ocieplić? – zainteresował się Hubert. – Nigdzie nie widziałem styropianu, a potrzeba go przecież całkiem sporo.

– Nawet gdybyśmy znaleźli nieobrabowany market budowlany, a w nim zapasy styropianu, wiesz, ile kursów musielibyśmy zrobić, żeby przywieźć wystarczającą jego ilość? Może i jest lekki, ale zajmuje mnóstwo miejsca…

– I to zbyt niebezpieczne – wtrącił Łukasz. – Nie możemy narażać mieszkańców Święcina z tak błahego powodu.

Hubert pokiwał głową.

– To jak rozwiązaliście problem ocieplenia? – zapytał ponownie. – Pustka?

Henryk uniósł lekko kąciki ust w uśmiechu.

– Chodź – powiedział i ruszył w stronę budynku.

Zatrzymał się w wejściu. Drzwi nie były jeszcze wstawione, a framuga pozostawała niewykończona. Lecz dzięki temu można było zobaczyć, że ściana domu składa się tak naprawdę z dwóch rzędów cegieł oddzielonych od siebie kilkucentymetrową wolną przestrzenią.

– Masz tu mur dwuwarstwowy z pustką powietrzną – odezwał się Henryk, gdy Hubert zaglądał do środka. – Żeby ściany się nie rozeszły, łączyliśmy je pojedynczymi cegłami co szóstą warstwę. Tak samo jest ponoć w twoim domu.

– Kiedyś to potrafili budować! – Hubert puścił do nich oko.

Szczególnie zainteresowało go, jak mężczyźni ze Święcina chcieli zrobić sufit. Dlatego kolejnego dnia zerwał się z łóżka równo ze wschodem słońca i popędził na budowę.

Na strop poszły grube belki, które połączyli nieheblowanymi deskami. Potem przykryli je glinianą polepą, na którą wysypali zeszłoroczne plewy, i położyli na to kolejną warstwę desek. Tak skonstruowany sufit, a zarazem podłoga poddasza, miał chronić przed wkradaniem się zimna, które mogłoby się przedostać przez dach.

Któregoś dnia, kiedy mężczyźni podawali sobie belki na krokwie, Łukasz zagapił się i przyłożył jedną Hubertowi w kolano.

Ten ledwie się powstrzymał, aby nie puścić pod adresem kolegi kwiecistej wiązanki przekleństw, ale kiedy usłyszał kajanie i przeprosiny, machnął tylko ręką.

– Nic mi nie jest – burknął.

– A nie chcesz iść do Barbary? – zapytał przejęty Łukasz.

– Daj spokój.

Hubert pracował wytrwale do końca dnia, mocno zaciskając zęby. Wieczorem okazało się, że kolano i kawał goleni pokryły się olbrzymim zielonofioletowym siniakiem.

Z samego ranka wybrał się więc do Barbary Maciejakowej. Zastał ją pracującą w ogrodzie ziołowym, największym takim w Święcinie.

– Dzień dobry – przywitał się. – Ma pani coś na to?

Podciągnął lekko nogawkę krótkich spodenek, prezentując okazałego siniaka.

Kobieta zmierzyła go wzrokiem od stóp do głów i zacmokała głośno z niezadowoleniem, jakby miała lepsze zajęcie niż zajmowanie się posiniaczonymi strażnikami.

– Poczekaj – rzuciła i zniknęła w domu.

Hubert przysiadł na ławce i rozejrzał się po ogródku. Rozpoznał kilka ziół, szczególnie te, które hodowały kobiety w Dąbrówce, na przykład miętę, rumianek, melisę, dziewannę, prawoślaz i lawendę. Wielu z nich wciąż nie potrafił nawet nazwać. Z uśmiechem przypomniał sobie, jak niedługo po wojnie w domach i bibliotekach szukali starych książek na temat roślin, próbując odtworzyć dawną wiedzę. Trochę dalej, pod płotem, zobaczył roślinę o smukłych, wysokich łodygach zakończonych pęczkami różowawych kwiatów o pięciu płatkach. Jesienią Barbara wykopie ich kłącza, potnie na mniejsze kawałki i wysuszy, a potem będzie podawać je osobom cierpiącym na kaszel. Lecz mydlnica miała jeszcze jedno zastosowanie. Odwar z korzeni pienił się jak mydło i mył równie skutecznie, a może nawet lepiej, gdyż nie wysuszał skóry.

– To maść z arniki. – Barbara wyszła z domu i podała Hubertowi mały słoiczek. – Możesz też okładać to kolano liśćmi kapusty.

Podziękował serdecznie i pokuśtykał z powrotem do siebie.

Mury domu Kasi i Łukasza wznosiły się szybko. Hubert był pełen podziwu, że wszyscy tak dobrze się dogadują i pomagają sobie nawzajem. W Dąbrówce nie mieli co marzyć o takich przedsięwzięciach, gdyż mieszkańców było niewielu.

Wieczorem, gdy zakończyli budowę dachu, z dumą i radością spojrzeli na swoje dzieło. Usiedli na piasku przed domem, żeby odpocząć. Kasia przyniosła olbrzymi dzban wina i wszystkich poczęstowała. Nowożeńcy od razu po ślubie wprowadzą się do nowego domu. Trzeba będzie jeszcze tylko wszystko powykańczać, zająć się obejściem, wczesną jesienią przekopać ogród i coś zasiać, a gdy tylko wystarczy czasu, zbudować stodołę, może nawet oborę czy chlew.

Tydzień przed ślubem Hubert wybrał się do piwnicy szkolnej. Iza i Marek stali przed tablicą i zastanawiali się nad czymś intensywnie. Iza w jednej dłoni trzymała białą kredę, w drugiej gąbkę do wycierania.

– Może Stanisław? – zaproponowała.

– W poprzednim tygodniu był bardzo zajęty – odparł Marek.

– To może Adam?

– Zobacz, już ma trzy nocki.

– Co robicie? – zagadnął ich Hubert.

– Układamy grafik na przyszły tydzień – mruknęła niezadowolona dziewczyna.

– I pewnie nie macie komu wcisnąć nocnej warty podczas wesela?

– A jak myślisz? – burknęła.

– Ja mogę ją wziąć.

Spojrzeli na niego zdziwieni.

– Ale przecież miałeś wartę w noc świętojańską – przypomniał Marek.

– No i co z tego? – Wzruszył ramionami. – Ale widzę, że ludzie walą drzwiami i oknami, żeby dostać tę nockę, więc nie będę się narzucał.

– Poważnie ją chcesz? – zapytała Iza.

Wyjął jej kredę z ręki i napisał swoje imię we właściwej kratce.

– Gotowe. Zadowoleni? Kto będzie ze mną?

– No dobra, ja – westchnął Marek.

Wziął kredę i zapisał swoje imię obok imienia Huberta.

– Powariowaliście – skwitowała Iza.

– Ale życzę sobie najlepsze dania z kolacji – zastrzegł Hubert.

Prawdę mówiąc, nie chciało mu się pełnić warty akurat w tę noc, wolałby pobawić się ze wszystkimi na placu, ale zamierzał złapać złodzieja, który podczas wesela włamał się do osady.

Ślub odbył się pod koniec lipca. Po południu wszyscy mieszkańcy Święcina zebrali się w kościele na ceremonii, podczas której ksiądz Adrian popisał się zdolnościami oratorskimi. Msza trwała więc bite dwie godziny. Kasia była ubrana w ładną białą suknię przywiezioną wcześniej przez Izę z szabru, Łukasz miał na sobie zwykły garnitur. Po mszy wszyscy wyszli na plac, gdzie kobiety zaczęły nakrywać do obiadu. Hubert nałożył na talerz olbrzymi kawał mięsa, a żeby lepiej je trawić, pacnął obok porcji kilka łyżek zielonego sosu z czosnku i pietruszki z odrobiną octu.

Niestety szybko nadeszła godzina jego warty. Poszedł więc do domu, założył pas z bronią, przez ramię przerzucił pepeszę, zabrał bluzę od munduru i pomaszerował w stronę bramy, gdzie czekał już na niego Marek.

– Trudno było opuszczać kolację, co? – zagadnął starszy strażnik.

– Nawet zacząłem żałować, że się wyrwałem na ochotnika – odparł Hubert.

Posiedzieli godzinę przy stróżówce, potem upewnili się, że brama jest dobrze zamknięta, i ruszyli na obchód wsi. Noc była pochmurna i ciemna. Przyświecając sobie latarenkami, przeszli się po całej osadzie, wciąż słysząc muzykę z placu. Weszli tam na chwilę, żeby zabrać ze stołu trochę owoców, a potem wrócili na pozycje wartownicze i by zabić czas, wyjęli karty.

– Która godzina? – zapytał Hubert, ziewając.

Marek się przeciągnął.

– Na pewno po północy.

– Dopiero?! – jęknął chłopak.

Czuł się zmęczony, a odgłosy zabawy na weselu wcale nie poprawiały mu humoru. Zaczął się zastanawiać, czy zgłoszenie się na ochotnika do warty było dobrym pomysłem.

Po kilku rozdaniach rozgrywka im się znudziła.

– Idziemy na obchód? – zaproponował Marek. Jego też nużyło bezczynne siedzenie w stróżówce.

– Chodźmy.

Po drodze spotkali Izę.

– Jak warta? – zagadnęła, idąc kawałek z nimi.

– Nudna – poskarżył się Hubert. – A wesele?

– Bez szału. – Wzruszyła ramionami.

Nagle Marek się zatrzymał i wysunął przed Huberta wyprostowane ramię.

– Co jest?

– Coś chyba widziałem… – powiedział wolno.

– Tam ktoś jest. – Iza wskazała palcem na plamę cienia rzucanego przez jeden z domów. Zdawało się, jakby o ścianę stał oparty człowiek. Lecz równie dobrze mogło to być złudzenie.

– Kto tam? – zapytał głośno Marek.

Cień ani drgnął.

Powoli podeszli kilka kroków bliżej. Gdyby to był miejscowy, na pewno by się odezwał.

Marek uniósł latarenkę, próbując zobaczyć, co lub kto kryje się w mroku. Niespodziewanie cień poruszył się i zniknął za budynkiem.

Hubert postawił na ziemi lampkę i zerwał się do biegu. W osadzie był obcy.

– Ostrzeż innych! – Marek rzucił przez ramię do Izy i pobiegł za chłopakiem.

Hubert wbiegł za dom, ale nic tam nie zobaczył. Lecz gdy porzucił latarenkę, jego oczy przyzwyczaiły się do mroku. Rozejrzał się i wtem znów ujrzał ciemną sylwetkę, w oddali mignęła blada twarz. Zaczął biec w jej stronę, modląc się, żeby nie wpaść na jakąś nieoczekiwaną przeszkodę.

Obcy – chłopak nie miał wątpliwości, że jest to człowiek, nie demon – zaczął przed nim uciekać w stronę bramy, lecz nie był na swoim terenie, nie znał rozkładu budynków, więc poruszał się znacznie wolniej. Hubert, widząc, że zyskuje przewagę, przyspieszył. Oburącz trzymał pepeszę, jej pasek luźno wisiał mu na ramieniu. W oddali słyszał ciężkie kroki Marka. Od włamywacza dzieliło go jeszcze pięć metrów, cztery, trzy… Mężczyzna gwałtownie skręcił w stronę palisady, pewnie wierzył, że biegnąc wzdłuż niej, szybciej znajdzie bramę.

Hubert naprężył wszystkie mięśnie, puścił karabin, który zawisł na pasku, i skoczył na obcego. Potoczyli się po trawie. Chłopak zbił sobie przy tym kolana i łokieć, a pepesza uderzyła go w żebra. Zignorował jednak ból i od razu podrywając się z ziemi, przypadł do mężczyzny, który właśnie wstawał. Hubert walnął go pięścią w podbródek. Włamywacz grzmotnął plecami i głową w palisadę i nim zdążył dojść do siebie, chłopak chwycił go za kurtkę na piersiach i szarpnął gwałtownie, znów uderzając złodziejem w drewniane pale. Obcy stęknął głucho.

Hubert, wciąż trzymając go jedną ręką, drugą przystawił mu lufę pepeszy do gardła. W ciemności mógł zobaczyć jedynie zarys bladej twarzy obcego i jego ciemnych oczu.

Po chwili przybiegł Marek, wycelował w obcego lufę pistoletu.

– Coś ty za jeden? – warknął Hubert.

Ciemne usta mężczyzny rozciągnęły się w paskudnym uśmiechu.

– Czego chcesz? – Chłopak szarpnął nim ponownie.

– Szukałem ciebie, łowco – odparł obcy.

Hubert zaniemówił. Opuścił lekko pepeszę, nie wiedząc, co robić dalej. Za sobą usłyszał krzyki pozostałych święcinian, co na chwilę go rozproszyło. Włamywacz szarpnął się gwałtownie, zbijając jego karabin, i uderzył go głową w twarz.

Hubertowi przez chwilę mignęły gwiazdy przed oczyma, zupełnie go zamroczyło.

Przyłożył dłoń do czoła, myślał, że czaszka zaraz mu eksploduje.

– Złamał mi nos! – jęknął, lecz chrząstka wydawała się cała.

Spróbował się podnieść, lecz zakręciło mu się w głowie, więc znów opadł na ziemię, podczołgał się do palisady i oparł o nią plecami. Z nosa ciekła mu krew.

Wokół Huberta kręcili się ludzie z pochodniami.

– Młody, wstawaj. – W końcu podszedł do niego Henryk i pociągnął go za rękę.

Hubert wstał, wciąż przykładając rękaw do nosa, i pozwolił mu poprowadzić się na plac pod kościołem. Były wojskowy posadził go na krześle, ktoś podał rannemu zimną, mokrą szmatkę.

– Pochyl głowę do przodu – rozkazała Ania, kucając przy chłopaku.

Próbował wytrzeć z twarzy krew.

– Co się dzieje? – zapytał.

– Ktoś włamał się do wsi – odparła dziewczyna.

– No i zwiał. – Iza stanęła przy nich.

– Co?! – jęknął Hubert.

– Uciekł w kierunku bramy i przez nią wydostał się na zewnątrz. Zanim dopadliśmy do wyjścia, on znikł już w lesie, nie było sensu go gonić. I tak byśmy go nie znaleźli.

– Hubert, kto to był? – zapytał niespodziewanie Marek.

Ludzie, którzy kręcili się wokół, na moment ucichli.

– Nie wiem.

– Ale powiedział, że szukał ciebie.

– Nie wiem, nigdy go nie spotkałem. – Chłopak pokręcił głową.

– Szukał ciebie, musiałeś go znać – naciskał strażnik.

Hubert pokręcił głową. Był obolały, nie mógł skupić myśli, ale miał pewność, że nigdy nie słyszał głosu włamywacza ani nie widział jego twarzy.

Nagle w lesie za palisadą rozległ się przeraźliwy wrzask. Zebrani zamilkli i zaczęli nasłuchiwać, lecz nie powtórzył się już ani razu.

– Boże, co tam się stało? – zapytała szeptem Ela.

– Coś go dorwało przed nami – powiedział ponuro Hubert.

Nie było już zbyt wiele do zrobienia. Mężczyźni przeszli się po wsi, sprawdzając, czy nie ma w niej jeszcze kogoś obcego, ale włamywacz najwyraźniej działał sam. Wesele się skończyło. Posprzątano stoły i ludzie porozchodzili się do domów, rozmawiając półgłosem. Hubert doskonale wiedział, że dyskutowali o nim i o jego ewentualnej znajomości z intruzem. Musiał to wszystko przemyśleć, lecz na razie był zbyt obolały. Strażnicy uznali, że chłopak nie wygląda dobrze, i pozwolili mu zejść z warty. Jacek, Andrzej i Iza zgłosili się do patrolu wsi.

Hubert powlókł się do domu, czując na sobie badawcze spojrzenie córki Sołtysa i kilku innych strażników.

„Będą kłopoty” – przemknęło mu przez myśl.

Rano zbudziło go walenie do drzwi.

– Otwarte! – wrzasnął, siadając na łóżku i przecierając dłońmi obolałą twarz.

Ktoś wszedł do sieni i od razu skierował się do kuchni. Hubert zwlekł się z łóżka i zerknął w małe lusterko. Wyglądał paskudnie, nos miał siny i spuchnięty, oczy podkrążone, nie pamiętał też, kiedy ostatni raz się golił, a brudne włosy sterczały mu na wszystkie strony. Wcisnął się w spodnie i bez koszulki poczłapał boso do kuchni.

Przy stole siedział ksiądz Adrian, a Iza ze skrzyżowanymi na piersi rękoma oparła się o parapet.

– Nieźle cię załatwił – powiedział duchowny.

– Przeżyję – mruknął Hubert.

Wyłowił ze słoika ogórka kiszonego, nabił go na nóż i skierował w stronę gości z pytającym wzrokiem. Oboje pokręcili głowami, więc wzruszył ramionami i sam go zjadł.

– Oświeciło cię już, kto to był? – zapytała Iza.

– Nie, mówiłem wam już, że go w życiu nie widziałem – odparł.

– To dlaczego cię szukał? – nie ustępowała. Jej głos nie brzmiał przyjaźnie.

– A skąd mogę wiedzieć? Gdyby jak człowiek zapukał do bramy za dnia, moglibyśmy go zapytać – mruknął. – Ale jak widać, raczej nie był moim przyjacielem. – Wskazał na swój nos.

– Za godzinę jedziemy do lasu, żeby poszukać śladów, zobaczyć, czy nie ma tam więcej ludzi.

– Nie ma – stwierdził.

– Skąd wiesz?

– Przeczucie.

Iza przeszyła go spojrzeniem.

Hubert, żeby zająć czymś ręce, wziął ścierkę i zaczął wycierać blaty. Iza co chwila zerkała na niego badawczo, podobnie ksiądz. Czuł, że podejrzewają go o kłamstwo. Naprawdę chciałby wyjaśnić tę sytuację, ale dla niego również była tajemnicą. Skąd tamten mężczyzna go znał? Ważniejsze jednak było: dlaczego go szukał? Sporządził w myślach listę ludzi, z którymi miał na pieńku. Czyżby dopadli go ci, z którymi zadarł w Gdańsku? Lecz Zgorzelec nie żył, a Czarnecki po prostu zniknął. Byli też ludzie, którzy gnębili Kamienną, a Hubert trzech z nich zastrzelił. Jednak to wydarzyło się dawno temu, a z tego, co twierdzili mieszkańcy dworu, ich wrogowie odeszli albo po prostu poumierali. Było co prawda tych pięciu typów, którzy prawie na śmierć skatowali Pawła, ale Hubert był pewien, że to żaden z nich. Kto mógł mieć powód, żeby zapuścić się tak daleko na południe? I po co? Czego mógł chcieć od łowcy demonów?

– Co takiego nabroiłeś, że aż tutaj cię szukają? – zagadnął Huberta Henryk, gdy szli z grupką strażników i innych mężczyzn przez pole w stronę lasu.

– Uwierz mi, że sam chciałbym wiedzieć – odparł. – Zrobiłem w myślach listę wszystkich ludzi, którzy mogliby mieć do mnie pretensje, ale ten facet się na niej nie znalazł.

Henryk uniósł w górę brew.

– Musiałeś prowadzić barwne życie, żeby móc sporządzić taką listę.

– To nie jest zabawne – mruknął chłopak. – Wszyscy patrzą na mnie wilkiem, jakbym zrobił nie wiadomo co.

– Dobrze, teraz nie gadaj – zrugał go Stanisław, kiedy weszli między drzewa.

Szli powoli, z bronią w rękach. Wszyscy byli uzbrojeni. W każdej chwili spodziewali się ataku, nie wiedzieli, ilu ludzi może ukrywać się w ich lesie. Nie zamierzali jednak zamykać się w osadzie i czekać w niepewności, co się wydarzy.

Hubert rozglądał się bacznie dookoła, dostrajał wszystkie zmysły także na wykrywanie demonów. Nie chciał więcej kłopotów, a kolejne potwory z pewnością je zwiastowały. Wiedział też, co stało się kiedyś z obcym, który wtargnął do wsi podczas wesela. Zaatakował go bies, mężczyźnie udało się przeżyć tamtej nocy tylko dlatego, że mieszkańcy osady pobiegli za nim. Pewnie przestraszyli demona, lecz ten i tak zdołał naznaczyć ofiarę. Włamywacz po ataku miał halucynacje i stany lękowe.

Tym razem nikt nie popędził za nim do lasu i gdy tylko usłyszeli przeraźliwy krzyk, Hubert dobrze wiedział, jaki był jego powód. Zostawił więc w domu pepeszę, a zabrał strzelbę, która całkiem nieźle się sprawowała w spotkaniach z większymi demonami.

„Bies atakuje tylko w mroku” – tak przynajmniej napisano w demonologii. Jednak w Gdańsku potwór zaatakował go pod wieczór w ciemnej hali.

– Spójrzcie tu – odezwał się cicho Stanisław i przywołał wszystkich gestem.

Brązowe bukowe liście leżące na ziemi były splamione krwią. Podobnie jak kora jednego z drzew, zupełnie jakby ktoś dotknął jej zakrwawioną ręką.

– Myślicie, że to jego? – zapytała Iza.

– Najprawdopodobniej – odparł ksiądz.

Lekko zryta ziemia i podszycie leśne wskazywały na to, że w nocy doszło tutaj do walki albo przynajmniej szamotaniny.

– Zna ksiądz taki trop? – Stanisław wskazał na niewyraźny ślad zrobiony w miękkiej ziemi.

– Nie jestem pewien… – Duchowny się pochylił. – Musiało być dość duże, ale jeszcze się nie natknąłem na coś takiego.

– A ja tak – powiedział głośno Hubert. – Włamywacza zabił bies.

– Słucham? – zapytała Iza.

– Bies? – Marek przyjrzał mu się dokładnie. – Mówisz serio?

– Jak najbardziej.

– A skąd wiesz, że zabił, może facet został tylko ranny? – odezwał się Jacek. – Może jest gdzieś blisko?

– Uwierz mi, jeden człowiek zaskoczony w nocy przez biesa nie ma szans na przeżycie.

– I wnioskujesz to tylko po czymś takim? – zapytał Maciejak, wskazując na ledwie widoczny ślad.

– Nie tylko.

Henryk stojący ze skrzyżowanymi na piersi rękoma znów uniósł brew, ksiądz Adrian przypatrywał się chłopakowi z prawdziwie akademickim zainteresowaniem, Iza zaś wyglądała, jakby nie mogła się zdecydować, czy się na niego wściekać, czy dziękować, że tyle wie. Strażnicy zerkali to na ślady, to na chłopaka.

– Już od jakiegoś czasu podejrzewam, że w okolicy czai się bies – powiedział w końcu Hubert. – Stanisław pewnie pamięta te dziwne zadrapania na drzewach. – Spojrzał na starego strażnika, który powoli pokiwał głową. – Wtedy zacząłem to podejrzewać. A dziś zyskałem pewność. To był bies, wielka i paskudna bestia, dzika i krwiożercza. Żaden z was nie chciałby się z nim spotkać w pojedynkę ani nawet ze wsparciem. Jego leże musi być gdzieś niedaleko. W nocy zaciągnął tam tego nieszczęsnego włamywacza. Możemy trafić tam po śladach, jakie zostawił…

– Ty chcesz tam iść? – przerwał mu Bruno.

– A mamy inne wyjście? Zobaczcie, jak blisko wsi jesteśmy, wczoraj w nocy w tym miejscu demon zabił człowieka. Chcielibyście, żeby to był któryś z was? A jak zgłodnieje, to podejdzie bliżej, stanie pod palisadą. I co wtedy? Chcecie bronić się przed nim w mroku czy może zaskoczyć go za dnia w jego własnej norze i zabić, gdy śpi, najedzony po wczorajszym ataku?

Kilka osób wraz z Izą wpatrywało się w chłopaka. Pozostali rozglądali się dyskretnie na boki, przypatrywali się śladom pozostawionym przez demona, własnym karabinom i butom.

– Uwierzcie, że to nie jest mój pierwszy w życiu bies i że wiem, co mówię.

– Zapolujmy na niego – rzucił Maciejak, wymachując strzelbą.

Hubert spojrzał na niego z wdzięcznością.

– Nie znam się na demonach, ale moim zdaniem młody ma rację – odezwał się Henryk.

– Ja też z chęcią zobaczę tego biesa – dodał ksiądz.

– No to idziemy – zdecydowała Iza, skupiając na sobie uwagę pozostałych mężczyzn.

– Nie powinnaś wrócić do wsi? – Stanisław zmierzył ją spojrzeniem.

– Nie ma mowy – odparła. – Nie będziemy tracić czasu na to, że ktoś musiałby mnie odprowadzić.

Ruszyli bezgłośnie po zakrwawionych śladach, no, może prawie bezgłośnie, ponieważ niektórzy w ogóle nie potrafili poruszać się po lesie. Prowadzili Stanisław z Hubertem, a tropienie nie okazało się trudne. Bies, ciągnąc za sobą zakrwawioną ofiarę, ani myślał o zacieraniu śladów.

Droga dłużyła się Hubertowi w nieskończoność. Serce biło mu jak młotem, trochę ze strachu, trochę od nadmiaru adrenaliny, dłonie się pociły, mięśnie lekko drżały. Chciałby już znaleźć biesa, zastrzelić go i mieć spokój.

Idąc powoli przez spokojny las, słyszał przyspieszone oddechy towarzyszy i szuranie butów na ściółce.

Wtem Hubert poczuł demona. Gwałtownie zatrzymał się i podniósł rękę, a wszyscy stanęli za nim.

– Zbliżamy się – szepnął.

Marek głośno przełknął ślinę. Andrzej z cichym trzaskiem odbezpieczył karabin.

– Idziemy. – Hubert powiedział to tak cicho, że pozostali musieli odczytać to z ruchu jego warg.

Bukowy las powoli ustąpił miejsca sosnom i świerkom.

Byli coraz bliżej biesa, z każdym krokiem jego aura stawała się silniejsza. W końcu chłopak się zatrzymał.

– Tam. – Poruszył wargami i wskazał kilka ciemnozielonych świerków, które rosły tuż obok siebie, tworząc mroczne i przytulne schronienie.

Skinął głową księdzu i Stanisławowi, z którymi miał okrążyć leże biesa, żeby wypłoszyć go z drugiej strony wprost na czekających na niego strażników. Spojrzał jeszcze na Henryka, chcąc się upewnić, że Iza będzie bezpieczna. Były wojskowy kazał jej schować się za grubą sosną. Sam stanął tuż obok niej. Pozostali również ukryli się za drzewami.

Zaczęli okrążać świerki. Hubert i Stanisław z jednej strony, ksiądz z drugiej. Drzewa szumiały cicho, poza tym las milczał. Hubert dostał gęsiej skórki. Bezgłośne skradanie zajęło im dużo czasu, ale najważniejsze było zaskoczenie biesa.

Po kilkunastu minutach znaleźli się dokładnie naprzeciwko przyjaciół po drugiej stronie świerków. Stanisław szedł pośrodku, ksiądz po jego prawej ręce, Hubert po lewej. Chłopak wziął głęboki wdech, wolno wypuścił powietrze i ze strzelbą gotową do strzału zaczął zbliżać się do drzew. Między gałęziami zamajaczył kawałek szarego futra. Hubert spojrzał na bladych towarzyszy w skupieniu wpatrujących się w śpiącego olbrzymiego demona. Wycelowali i…

W cichym lesie rozległ się trzask łamanej gałęzi. Hubert z dwoma towarzyszami zastygli w bezruchu. Bies podniósł gwałtownie łeb, zerwał się i wypadł ze świerków wprost na pozostałych ludzi.

Hubert strzelił do niego dwa razy, lecz kule zatrzymały się na drzewach.

– Szlag! – zaklął.

Las rozbrzmiał wystrzałami. Jakaś zbłąkana kula śmignęła Hubertowi nad głową.

Chłopak pozbierał się z klęczek i zataczając duże półkole, by unikać pocisków, pobiegł w stronę przyjaciół. Teraz liczył się czas.

Był mniej więcej w połowie drogi, gdy usłyszał krzyk. Demon kogoś zaatakował. W tej chwili Hubert zaczął działać instynktownie. Dobiegł do miejsca, gdzie kudłata bestia, warcząc gardłowo, trzymała w pysku nogę Józka Maciejaka. Ten próbował się bronić, ale jego próby nie robiły na biesie wrażenia.

Hubert zdzielił potwora kolbą strzelby w łeb. Maciejak wrzasnął przenikliwie, bo zęby demona jeszcze mocniej zacisnęły się na jego łydce. Wtedy chłopak wyszarpnął z kabury przy pasku colta, przyłożył go do wielkiego łba, którym stwór miotał na lewo i prawo, po czym wystrzelił pięć razy. Krew i drobne kawałki kości poleciały mu na ręce.

Roztrzaskana czaszka opadła na ziemię, przednie łapy demona rozjechały się na boki. Maciejak zawodził głośno.

Hubert wcisnął do pyska martwej bestii strzelbę i z trudem rozwarł jej paszczę. Maciejak zabrał nogę i odczołgał się od demona. Podbiegł do niego Henryk, zdjął mu but i zaczął owijać łydkę koszulą. Pomagała mu Iza.

– Co się właściwie stało? – zapytał głośno ksiądz Adrian.

– Maciejak oparł się o suchą gałąź drzewa, która się pod nim złamała, i runął na ziemię – wyjaśniła Iza, wstając.

– A już prawie go mieliśmy. – Stanisław uderzył pięścią w otwartą dłoń. – Już prawie.

– Stary dziad i zachciało mu się na polowanie, co? – Henryk pomógł Maciejakowi wstać z ziemi.

– To nie moja wina!

Adam bez słowa zarzucił sobie na barki ramię rannego i razem z Henrykiem poprowadzili go przez las.

– Nieźle poszło, co? – Iza wyrównała krok z Hubertem. – Chociaż uważam, że to marnotrawienie amunicji.

Chłopak zauważył, że lekko drży jej głos i jest trochę bledsza niż zwykle, ale na policzki zaczęły już jej wracać rumieńce.

– Nieźle, mam nadzieję, że jemu nic nie będzie. – Spojrzał na niedoszłą ofiarę biesa.

– Byłam pewna, że pogruchocze mu kości albo go rozszarpie…

– Bies był najedzony i dlatego nie chciał Maciejaka od razu zabijać. W przeciwnym razie nic by mu nie pomogło.

– A najgorsze, że nawet nie mogliśmy strzelać, baliśmy się, że postrzelimy Józka.

Hubert pokiwał głową, a potem uniósł lewą dłoń, żeby poprawić pasek od strzelby. Iza złapała go za nadgarstek.

– Co ci się stało? – zapytała, patrząc na dwa rozcięcia na zewnętrznej stronie dłoni.

– Musiałem zahaczyć o jego zęby, jak otwierałem mu paszczę – odparł, ze zdziwieniem patrząc na niezbyt głębokie rany. Nie czuł ich aż do teraz, gdy zapiekły.

Droga powrotna zajęła dużo czasu, gdyż szli powoli ze względu na jęczącego Maciejaka.

Gdy wreszcie wyszli na pole, skąd mogli zobaczyć palisadę otaczającą wieś, wszystkim zrobiło się lżej na sercach.

Byli już na polnej drodze prowadzącej prosto do bramy, gdy Hubertowi nagle zakręciło się w głowie i lekko się zachwiał.

– Tobie co? – zdziwiła się Iza.

– Nic, potknąłem się – odparł, potrząsając głową.

Gdy mijali bramę, świat wokół niego zawirował tak mocno, że musiał się wesprzeć o grube pale.

– Pani Barbara go opatrzy – powiedziała Iza, patrząc, jak Henryk i Adam odprowadzają Maciejaka do domu.

Hubert poczuł się słabo, zrobiło mu się gorąco, a zaraz potem zimno.

– Pamiętaj, że po południu masz wartę – przypomniała córka Sołtysa, lecz ledwie ją słyszał, głos dochodził do niego jakby z oddali. – Zjedz coś i się ogarnij. Przemyj tę rękę, żebyś nie dostał wścieklizny.

Chłopak, mrugając, pokiwał głową, a potem chwiejnym krokiem ruszył w stronę domu. Działo się z nim coś złego, lecz nie miał pojęcia co. Fatalnie się czuł, kręciło mu się w głowie, uszy miał zatkane i z ledwością przez nie słyszał.

Nagle przeleciał nad nim wielki cień. Chłopak odruchowo się schylił, serce podeszło mu do gardła, gdy zobaczył małego wróbla siadającego na płocie.

Pchnął furtkę od ogrodu, która zaskrzypiała rozdzierająco, aż musiał przyłożyć dłonie do uszu.

W oddali zaszczekał pies. Hubert gwałtownie odwrócił się na progu i wycelował strzelbą w stronę drogi, lecz nic tam nie zobaczył. Serce wciąż waliło mu głośno.

„Jestem chyba zmęczony – pomyślał. – Albo się przeziębiłem”.

Wszedł do domu i od razu zamknął drzwi. W sieni było ciemno i nieprzyjemnie, a wielka szafa, górująca w tym pomieszczeniu, wyglądała, jakby zaraz miała się na niego przewrócić. Szybko przemknął do jasnej kuchni i położył strzelbę na stole.

Strącił nią z blatu talerz, który roztrzaskał się na drobne kawałeczki. Dźwięk ten był tak nieprzyjemny i rozdzierający, że Hubertowi znów zrobiło się słabo. Stanął pod oknem. Wtem jabłoń w ogrodzie poruszyła się na wietrze, przyprawiając go prawie o zawał. Jak oparzony odskoczył od okna, przewracając krzesło, które z hukiem runęło na ziemię. Zatkał uszy rękoma, ale ten hałas wciąż rozbrzmiewał mu w głowie. A gdy ucichł, zastąpiło go dzwonienie. Oparł się ciężko dłońmi o stół i zacisnął mocno powieki.

„Co miałem zrobić? – myślał gorączkowo. – Co ja miałem zrobić?”

„Zjedz coś, ogarnij się i przemyj rękę”.

Ręka!

Spojrzał na dłoń i krzyknął z przerażeniem. Jego palce były całe pokryte krwią.

„To się nie dzieje!”.

Zamknął oczy i znów spojrzał na dłoń. Tym razem zobaczył dwie niezbyt głębokie rany.

Bies atakuje tylko w mroku…

Jak kogoś naznaczy, będzie szedł jego tropem…

„On tu jest!”.

Hubert gwałtownie odwrócił się, widząc kątem oka cień w drzwiach kuchni, ale nic tam nie było.

„I przemyj tę rękę, żebyś czasem nie dostał wścieklizny”.

Spojrzał na dłoń.

…przemyj tę rękę…

– Woda – powiedział.

Na ziemi stało wiadro z wodą, którą rano przyniósł ze studni.

Zdjął z szafki małą miskę i postawił ją na stole. Spróbował unieść kubeł, okazał się jednak zbyt ciężki. Wypadł mu z rąk i z hukiem uderzył w podłogę, część wody chlusnęła na posadzkę. Odwrócił się i chciał wziąć miskę, ale zrzucił ją ze stołu. Okropnie hałasując, potoczyła się po podłodze.

…ofiara cierpi na stany lękowe, zmęczenie fizyczne…

Gorączkowo wsadził rękę do wiadra i zabrał się do szorowania ran, które zaczęły obficie krwawić.

Jak kogoś naznaczy, będzie szedł jego tropem, aż go dopadnie…

„Ale on nie żyje!”.

Coś huknęło na dworze.

Hubert, zataczając się, podszedł do okna i wyjrzał na zewnątrz. Jabłoń tańczyła na wietrze, a wszędzie wokół były cienie. Wtem chłopak poczuł, że coś jest tuż za nim. Odwrócił się, jednocześnie sięgając do kabury po colta. Usłyszał krzyk.

W ostatniej chwili się powstrzymał i nie strzelił. W drzwiach stała Ania z garnkiem w rękach.

– Uciekaj! – szepnął do niej Hubert. – On tu jest.

– Kto? Co się stało? Jak ty wyglądasz?!

– Czuję go!

Hubert przyłożył dłonie do skroni, poczuł chłód pistoletu, lecz to nie pomogło. Potworny ból uciskał mu czaszkę, wwiercał się w mózg. To były demony! Zgiął się wpół. Tak samo czuł się wtedy w grodzisku, gdy zaatakowali ich dzicy ludzie. Zbyt dużo demonów w jednym miejscu! Krzyknął z bólu.

– Uciekaj!

Ania upuściła garnek i wybiegła z domu. Na podłodze rozprysnął się gulasz z marchewką i dużymi kawałkami mięsa.

Hubert, zataczając się i wciąż przykładając dłonie do skroni, przeszedł do swojej sypialni. Ramieniem zahaczył o futrynę drzwi. Z krzykiem zwalił się na podłogę. Przeczołgał się na czworakach kawałek i usiadł na dywanie, opierając się plecami o łóżko. Podciągnął kolana do klatki piersiowej i oparł o nie łokcie. Podniósł w górę dłonie, zacisnął je na colcie i zwiesił głowę.

Czuł gorący oddech biesa na karku, lecz nie miał odwagi podnieść wzroku, żeby na niego spojrzeć. Gdzieś na granicy słuchu dobiegały go pogwizdywanie leszego i syk wija. W kuchni szaleli dzicy ludzie.

Nagle podeszła do niego strzyga i wyrwała mu z rąk pistolet.

– Nie!!! – wrzasnął i zasłonił się przed śmiertelnym ciosem.

– Hubert… – usłyszał, ale było to zaledwie westchnienie. – Hubert.

Coś rozdzierająco piszczało mu w uszach.

– Hubert!

Zaraz strzyga rozerwie mu gardło.

– Hubert!!!

Ktoś nim potrząsał i nie był to żaden demon.

– Co ci jest? – usłyszał jak przez mgłę.

Podniósł głowę i zobaczył rozmazaną twarz Marka.

– Odezwij się!

– Zostaw. – Spróbował się szarpnąć, ale strażnik mocno trzymał go za ramiona. – One tu są.

– Kto?

– Demony.

Ponownie ukrył twarz w ramionach. Lepiej było nie patrzeć na pełne ostrych zębów paszcze demonów wykrzywione w groteskowych grymasach. Usłyszał tylko szepty, potwory się zmawiały, jak go zaatakować.

Wcisnął się w kąt pomiędzy łóżkiem a szafką i chciał stać się jak najmniejszy, jak najmniej widoczny, może demony go nie zobaczą, może w końcu sobie pójdą, a jego zostawią w spokoju.

– Idźcie sobie – szeptał. – Idźcie…

Słyszał coraz więcej szeptów, podłoga huśtała się, a demonów przybywało. Jeszcze mocniej zacisnął powieki.

Gdzie są jego rodzice? Dlaczego nie ma ich przy nim? Dlaczego nikt go nie obroni przed bestiami?

Nagle ktoś mocno chwycił go za ramiona i uniósł jego głowę. Ale Hubert nie patrzył. Nie śmiał spojrzeć w oczy śmierci.

– Proszę, idźcie sobie.

– Hubert! To ja, spokojnie.

Ktoś do niego mówił, ale nie poznawał tego głosu. Zaryzykował jedno, tylko jedno spojrzenie – ujrzał nad sobą strzygę z olbrzymią paszczą. Znów zacisnął mocno powieki i chciał schować głowę w ramiona, ale nie pozwolono mu na to.

– Hubert! To ja!

Otworzył oczy i zobaczył zatroskaną twarz Eli.

– Wypij to.

Spróbowała wcisnąć mu do ust butelkę z jakimś płynem, ale szarpnął się i ciecz rozlała mu się na koszulkę.

– Trzymajcie go mocniej!

Ucisk na ramionach i klatce piersiowej się zwiększył, prawie nie mógł oddychać. Spróbował się wyszarpnąć, lecz na próżno, był taki słaby.

– Trzymam – usłyszał.

Nie do wiary. To była Iza. Nie! Musi ją ostrzec! Zaraz zastrzeli ją snajper!

– Uważaj! – wybełkotał. – On cię zastrzeli!

Ela siłą wcisnęła mu w usta butelkę. Chłodna woda spłynęła mu do przełyku. Połknął kilka łyków i się zakrztusił. Ktoś walił go po plecach. A potem go puścili, znów mógł się zwinąć w kłębek, taki, żeby nie zobaczył go żaden demon…

Hubert obudził się zdrętwiały ze strachu. Leżał na miękkim łóżku, a wokół panowała zupełna ciemność. Był w domu w Dąbrówce? Nie. W dworze w Kamiennej? Też nie. Gdzie on, do diabła, był? Wszystko go bolało, a szóstym zmysłem wyczuwał demony. Colt! Sięgnął ręką pod poduszkę, lecz tam go nie było.

Nagle zobaczył światło. Ognian. Jak zafascynowany patrzył na tańczące wokół siebie pomarańczowe światełka, które nagle złączyły się w jedno.

– Jak się czujesz?

– Iza?

– Przynajmniej nie krzyczysz, że wyglądam jak strzyga. – Uśmiechnęła się słabo, stawiając na stoliku świeczkę.

– Co się dzieje? Jesteśmy w bunkrze?

– Bunkrze? Nie, w Święcinie.

– A więc istnieje… Miałem rację – szepnął.

– Co z nim? – W drzwiach stanął Adam.

– Nie, nie, nie – szepnął Hubert. – Wije, uważaj na wije.

Iza z Adamem wymienili spojrzenia.

– Gdzie jest Henryk? – zapytał Hubert. – Nie może zostać, oni go zastrzelą…

– Wypij to. – Iza podniosła mu głowę i podsunęła kubek pełen wody z domieszką ziół.

Chłopak, krztusząc się, posłusznie wypił wszystko i ponownie zapadł w sen.

Gdy tylko odpłynął w niebyt, stanął oko w oko ze strzygoniem. Demon najpierw uderzał czymś w płot, jakby chciał na nim zagrać, a potem rzucił się na Huberta. Chłopak widział jego szalone, gorejące oczy, żylaste łapy i długie pazury – podniesione, żeby zadać ostateczny cios.

A potem przyszedł mu na pomoc Michał.

– Nie! Nie! – krzyczał Hubert. – Michał! Zostań w domu! Nie wychodź! On cię zabije!

Znowu i znowu przeżywał śmierć przyjaciela. Cały czas widział, jak strzygoń ze złością go rozszarpuje, jak wbija pazury w jego ciało, łamie kości.

– Michał…

Gdzie był? Otworzył oczy i ujrzał popękany sufit. Leżał na starym drewnianym łóżku. Święcino, jego dom.

Spróbował unieść się na łokciach, ale wtedy pod czaszką wybuchł mu jeszcze większy ból. Jęknął słabo i opadł na poduszkę.

– Żyjesz?

Zobaczył nad sobą Izę, bladą i z podkrążonymi oczyma.

– Ledwo – mruknął.

Uśmiechnęła się.

– No proszę, pierwsza sensowna odpowiedź tego dnia.

– Co się stało?

Uniósł do czoła lewą dłoń, była zabandażowana.

– Odbiła ci szajba, ale wygląda na to, że chyba przechodzi.

Podała mu kubek z wodą i pomogła się napić.

– Mam tylko nadzieję, że to nie jest zaraźliwe.

Zamknął oczy i zasnął. Tym razem bez koszmarów i demonów.

Obudził się kilka godzin później. Teraz siedziała z nim Kasia. Najpierw napoiła go wywarem z ziół, a potem nakarmiła rosołem.

Dopiero wieczorem był w stanie spróbować logicznie myśleć i usiąść na łóżku o własnych siłach.

– Jak Maciejak? – zapytał, gdy wpadła do niego Iza.

– Z nim jest gorzej – odparła, odwracając wzrok. – Musieliśmy przywiązać go do łóżka. Myśleliśmy, że zrobi sobie krzywdę. Teraz śpi. Ela z Maciejakową przygotowały miksturę z lawendy, kozłka lekarskiego, chmielu, melisy i dziurawca w nadziei, że mu pomoże. Ciebie też nimi poiły. Wtedy się mniej rzucaliście. Ale skoro tobie się polepszyło, to jemu też powinno.

Hubert zapatrzył się w ciemność za oknem.

– To był bies, prawda? – Iza usiadła na skraju łóżka. – Jego tak mocno ugryzł, ciebie też zahaczył zębem…

– Bies, jak kogoś naznaczy, będzie szedł jego tropem, aż go dopadnie – wyrecytował fragment demonologii. – Ofiara cierpi na stany lękowe, zmęczenie fizyczne…

– Musi mieć jakieś toksyny w ślinie albo coś.

– Albo coś – powtórzył głucho.

Przecież jeszcze przed wojną słyszał o jakiejś egzotycznej żabie, która w śluzie na ciele miała substancję wywołującą omamy. I o wielu innych naturalnych środkach halucynogennych.

Hubert przespał większość dnia. Czuł się tak paskudnie, jakby ciężko chorował, ale na szczęście omamy znikły. Już nie widział wszędzie wokół demonów. Przez cały czas w ciągu dnia ktoś go pilnował. Tak samo w nocy.

Rano odwiedziła go Iza.

– Jak się czujesz?

– Pewnie tak jak wyglądam.

– Czyli paskudnie.

Iza wyszła do kuchni, a Hubert założył spodnie i powlekł się za nią. W domu było ciepło, letnie słońce wlewało się do środka przez otwarte okno. Po raz pierwszy od wielu godzin nie trząsł się z zimna ani nie pocił z gorąca.

Do kubka nalał sobie resztkę kwasu chlebowego, który dostał od Kasi, i usiadł za stołem.

– Czy mieszkańców Święcina powinno się nazywać święcinianie? – zapytał niespodziewanie, kręcąc kubkiem.

Iza uniosła jedną brew ze zdziwieniem.

– Wiesz, że to brzmi, jakbyście byli mieszkańcami innej planety? – kontynuował.

– Znowu gadasz od rzeczy – skwitowała.

– Nie, umysł mam teraz przejrzysty jak nigdy.

Iza towarzyszyła mu przy śniadaniu, lecz gdy zjadł, poczuł się tak senny i zmęczony, że na powrót skierował się do łóżka i padł na nie praktycznie wykończony.

Kilka godzin później Iza ponownie go odwiedziła, tym razem przynosząc ze sobą obiad.

– Z godziny na godzinę czuję się lepiej – przywitał ją, przeciągając się w progu kuchni.

– To dobrze – mruknęła Iza.

– Co jest? – Dopiero teraz zauważył, że jest bardziej pochmurna niż zwykle.

– Mamy problem – powiedziała powoli.

– Coś się stało Maciejakowi? – przestraszył się.

– Tak, to znaczy nie. Dochodzi powoli do siebie, ale…

– Ale co?

– Ludzie się burzą – wyrzuciła z siebie.

– Burzą? Bo Maciejak został ranny?

– Nie, tak, nie tylko…

– Boże, chodzi o to, że prawie zastrzeliłem Anię? Tak mi głupio, muszę ją przeprosić.

– Hubert, nie chodzi wyłącznie o wypadek przy biesie. – Spojrzała mu prosto w oczy, jej dwukolorowe tęczówki hipnotyzowały.

– To o co? – Nie mógł zrozumieć.

– O wszystko – westchnęła z rezygnacją, zakreślając dłońmi w powietrzu półokrąg. – Wieczorem będzie spotkanie całej wsi. Dasz radę na nie pójść?

– Iza, ja nie rozumiem, o co chodzi?

– Chcą cię wyrzucić!

W domu zapadła martwa cisza. Tylko jedna mucha obijała się o szybę, nie potrafiąc znaleźć wyjścia na zewnątrz.

– Dlaczego wyrzucić?

– Mówią, że ściągasz kłopoty – powiedziała cicho.

– Ty też tak uważasz?

– Nie, ale…

Hubert przetarł dłońmi twarz. Chcą go wyrzucić. Jak mogą go wyrzucić ze Święcina? Znów poczuł się bardzo wyczerpany.

– Przyjdź na szóstą do świetlicy szkolnej – odezwała się Iza. – Ja już muszę iść. I nie martw się, strażnicy są z tobą.

Do szóstej czas wlókł się niemiłosiernie. Hubert był zmęczony i usiłował usnąć, ale za nic nie mógł tego zrobić. W głowie wciąż rozbrzmiewały mu słowa Izy: „Ściągasz same kłopoty”.

Tuż przed osiemnastą zrezygnowany poszedł do świetlicy szkolnej. Było już tam kilkoro mieszkańców wsi. Także paru strażników z rodzinami. Ci spojrzeli na niego ze współczuciem, a nie wrogością jak pozostali. Sołtys kazał mu usiąść na przedzie, twarzą do wszystkich. Powoli sala wypełniła się ludźmi. Zaczęło się zebranie.

Hubert dowiedział się, że stanowi zagrożenie dla wszystkich, że jest lekkomyślny i naraża innych. Nie chciano go widzieć jako strażnika. Przez niego i jego głupie pomysły ucierpiał Maciejak, prawie zastrzelił Anię, przyczynił się do śmierci Mikołaja…

– Bez przesady! – odezwał się Stanisław. – Skąd mógł wiedzieć, że Mikołaj wybiegnie z lasu prosto na strzygę?

– To on ją rozwścieczył! – krzyknęła starsza siostra Mikołaja, jej mąż trzymał ją za rękę. – Gdyby tego nie zrobił, nie rzuciłaby się na niego!

– Gdyby nie uparł się na polowanie na biesa, mojemu mężowi nic by nie było! – dołączyła Barbara Maciejakowa.

Hubert nie mógł uwierzyć własnym uszom. Rozumiał, że kobiety miały do niego żal, ale żeby aż tak?

– Obcy włamał się do osady, bo szukał jego! – dodał mąż siostry Mikołaja. – Nikt nie wie, co robił, zanim do nas trafił. Słyszałem, jaki ma arsenał! Wiecie, jak trudno coś takiego zdobyć?

– Już na samym początku trafił do nas ranny, bo ktoś go pobił! – stwierdził ktoś inny. – Myślicie, że to było ot tak, bez przyczyny?

Hubert nie potrafił tego słuchać. Jak mogli rzucać oskarżeniami, nic nie wiedząc? Ludzie, których kiedyś tak lubił, którzy lubili jego.

– Jak bardzo trzeba narozrabiać, żeby zostać wyrzuconym z własnej osady?! – krzyknęła Barbara.

Hubert z niedowierzaniem spojrzał na Izę, która zmieszana opuściła głowę.

„Wygadała!” – pomyślał zdziwiony.

Chciał się bronić, powiedzieć im wszystko, dlaczego tu się znalazł, przecież pragnął jedynie uratować ich wszystkich. Wiedział jednak, że i tak by nie uwierzyli.

Na sali rozpętało się piekło. Ludzie zaczęli się kłócić, nawoływać, że należy go wyrzucić. Strażnicy usiłowali przekrzyczeć gniewny tłum, stanąć w jego obronie, lecz było ich zbyt mało. Sołtys próbował zapanować nad zebranymi – bez skutku. Hubert już nie słuchał zebranych, głosy dochodziły do niego jak zza mgły. Wszystko przepadło.

„Gdzie popełniłem błąd? – myślał. – Dlaczego?”.

Miał wszystkiego serdecznie dość. Zatęsknił za Dąbrówką. Tam czekał na niego dom, czekała rodzina, a rodzina przecież powinna przebaczać, prawda? Przyjaciele i sąsiedzi, którzy znali go od tylu lat, może nie traktowali go jakoś nadzwyczajnie, ale przynajmniej akceptowali. Najchętniej wyszedłby z sali, zabrał Mokkę i pogalopował jak najdalej od Święcina.

„Jak odejdę, Iza w końcu namówi Henryka na podróż do Poznania”.

Przetarł dłońmi zmęczoną twarz.

„Nie mogę pozwolić im umrzeć. Muszę zostać, żeby przynajmniej nauczyć Izę i innych strażników wszystkiego, co sam wiem o demonach. Potem niech się dzieje, co chce”.

– Ludzie! Czy wyście powariowali?! – nad ogólną wrzawą dało się słyszeć potężny głos Henryka.

Były wojskowy rzadko się odzywał, ale jak raz huknął, wszyscy nagle zamilkli.

– Ten chłopak, ryzykując własne życie, uratował Andrzeja! – Wskazał palcem na Huberta. – Bez namysłu wskoczył do wody, żeby wyciągnąć zaatakowanego przez topielca Bartka. Gdyby nie on, Anię zabiłyby mamuny! Nie myśląc o sobie, rzucał się na ratunek mieszkańcom tej wioski! – Powiódł surowym wzrokiem po sali, ludzie spuszczali głowy. – W ciągu ostatnich miesięcy zabił więcej demonów, niż wy wszyscy razem wzięci w całym swoim życiu!

– Demonów, które sam sprowadził! Które przyszły tu za nim! – krzyknęła Barbara. – Nigdy jeszcze nie mieliśmy aż tylu ataków!

– Hubert, wyjaśnij pani Basi, jak to jest z demonami. – Henryk z paskudnym uśmiechem zwrócił się do chłopaka.

„To jest moja szansa, jeżeli teraz ich nie przekonam…”.

Wstał z krzesła i poczekał, aż uwaga zebranych skupi się na nim.

– Czy ktokolwiek z was wyobraża sobie, że zastępy demonów wędrują za mną tylko po to, żeby pomęczyć mieszkańców Święcina? – powiedział. – Dajcie spokój. Z każdym rokiem demony stają się coraz silniejsze i jest ich coraz więcej. Nie mówcie, że tego nie zauważyliście! Tam, gdzie mieszkałem, jest dużo gorzej. Demony pojawiły się już dwa lata po wojnie, a potem ich tylko przybywało. Zabiliśmy jedne, to inne sprowadzały się na ich miejsce. Strzygi, strzygonie, wije, biesy, utopce, mamuny, leszy, nawet nie wiem, jak się go nazywa w liczbie mnogiej, lejin, boruta, ogniany, dzicy ludzie, psy południcy, owinniki. A to jedynie odrobina z tego wszystkiego, co widziałem! Podróżowałem ze wsi do wsi, z miasta do miasta i broniąc ludzi, zabijałem je wszystkie. Was też chciałem nauczyć, jak się przed nimi bronić, jak na nie polować albo co zrobić, żeby w spokoju żyć obok nich, bo dobra wiadomość jest taka, że nie wszystkie są agresywne i krwiożercze. Ludzie nie muszą wciąż ginąć, dlatego, że nie znają demonów!

„Oni się mnie boją – przemknęło Hubertowi przez myśl. – Tak naprawdę mnie nie znają i boją się mnie, tego, co wiem i co potrafię”.

Niektórzy patrzyli na niego szeroko otwartymi oczami, inni spuścili głowy, wpatrując się we własne dłonie. Barbara i siostra Mikołaja wyglądały, jakby chciały jeszcze coś powiedzieć, o coś go oskarżyć, ale nie miały pomysłów. Henryk uśmiechnął się delikatnie do Huberta, jakby chciał mu powiedzieć: „To im dogadałeś”. Ksiądz Adrian kiwał głową w zamyśleniu.

– Chłopak ma rację – odezwał się w końcu, przerywając ciszę.

Huberta zatkało. Ksiądz przyznaje mu rację? Tego jeszcze nie było.

– Sam przebywałem w miejscach, gdzie z jakiegoś powodu demonów jest więcej, a ludzie tam albo ginęli, albo po prostu się wyprowadzali. Jeżeli im na to pozwolimy, demony w końcu wyprą nas z naszych ziem.

– Czy ktoś jeszcze uważa, że popełniłem błąd, zatrudniając Huberta? – zapytał Marian Kościuszko.

Ludzie pokręcili głowami, mamrocząc cicho.

– Potrzebujemy go – odezwała się Iza. – Strażnicy go potrzebują.

Hubert zerknął na nią. Uśmiechnęła się słabo, jakby chcąc przeprosić.

Spotkanie dobiegło końca. Ludzie porozchodzili się do domów. Hubertowi po zebraniu pozostał niesmak. Tak jak mówił Henryk, ryzykował dla nich życie, a oni chcieli go wyrzucić. Ładne podziękowanie.

– Chodź. – Iza podeszła do niego i złapała delikatnie za łokieć. – Idziemy do piwnicy.

Marek zrównał się z nimi i poklepał chłopaka po ramieniu.

– Nie przejmuj się – powiedział. – Oni tak mają. Chcieli znaleźć sobie kozła ofiarnego, którego mogą winić za wszelkie nieszczęścia. Trzeba im było przypomnieć, co już dla nas zrobiłeś.

Do piwnicy zeszli wszyscy strażnicy oprócz Andrzeja i Adama, którzy stali na warcie, a także Ela, Kasia z Łukaszem, ksiądz Adrian, nawet Ania.

Stanisław przyniósł z domu bimber z sokiem, Marek przygotował stół, a Ela z Kasią porozstawiały na nim poobtłukiwane szklanki, które znalazły w piwnicy.

– Trzeba uczcić zwycięstwo – powiedział głośno Jacek. – Zatrzymujemy naszego łowcę!

– Jakbym był szczeniakiem do przygarnięcia – mruknął Hubert, wzbudzając śmiech.

– Jak cię pierwszy raz zobaczyłem, to tak właśnie wyglądałeś – stwierdził Henryk.

Wypili jego zdrowie. Wszyscy – oprócz Ani, której Marek zabraniał nawet stać obok alkoholu. Rozmawiali, żartowali i się śmiali.

Chłopak przyglądał się twarzom przyjaciół. Stanęli po jego stronie, byli gotowi bronić go przed całą wsią. W końcu stał się naprawdę jednym z nich.

– Uważam, że powinniśmy zabrać cię na szaber – odezwała się Iza.

– Naprawdę? – zdziwił się Hubert, zresztą nie on jeden.

Iza najwyraźniej wcześniej oponowała przeciwko jego uczestnictwu w podróży.

– Tak. Niech widzą, że jesteś nam potrzebny i że ci ufamy.

– Nie jest to głupi pomysł. – Stanisław pokiwał głową.

Hubert nie siedział w piwnicy zbyt długo. Już po dwóch godzinach dopadło go zmęczenie i potrafił myśleć tylko o własnym łóżku. Czuł się, jakby dopiero co wyszedł z długiej choroby. Zresztą nic dziwnego, skoro dwa dni wcześniej został „naznaczony” przez biesa, na szczęście martwego.

Kilka dni później spotkali się z Izą i Markiem w domu Henryka, żeby ustalić szczegóły podróży.

Hubert nieprzytomnym wzrokiem wpatrywał się w mapę, na której zaznaczali trasę szabru, i wtedy zapaliła mu się w głowie czerwona kontrolka.

Przypomniał sobie przewrócone drzewo, którego nie można wyminąć, i zmianę planów. Przez przypadek natrafili wtedy na niewielką, ale prawie niezniszczoną miejscowość. W niej spotkali czterech żołnierzy, w tym starszego kaprala Czarneckiego.

– Nie możemy tędy jechać – zaprotestował.

– A to niby czemu? – zapytała Iza.

– Słyszałem, że… że tam są demony – wyjąkał.

– Że tam są demony? – powtórzyła dziewczyna. – Tam, czyli gdzie?

– O tutaj. – Postukał palcem w mapę. – Ktoś ze starych znajomych kiedyś mi mówił o całym stadzie wijów, które się tam zagnieździły.

– Akurat o tym miejscu? – zapytał podejrzliwie Marek.

– No tak, przejeżdżał tamtędy i pokazywał mi na mapie, kiedy usiłowałem rozpracować, gdzie występują demony. A uwierzcie mi, że naprawdę nie mam ochoty na wkraczanie na terytorium stada dorosłych wijów. Widziałem, co potrafią zrobić z człowiekiem.

– Ale może się już stamtąd wyprowadziły? – zasugerowała Iza.

– I chcesz się o tym przekonać na własnej skórze?

– No dobrze, to co w takim razie proponujesz?

– Pojedziemy trochę bardziej na południe, możemy zatrzymać się w tym miasteczku, spójrzcie. Może coś w nim jest. Wiem, że nadłożymy drogi, ale przynajmniej będziemy bezpieczni.

„Bezpieczni? Akurat. Może i nie spotkamy żołnierzy, ale kto wie, co za cholerstwo tam siedzi”.

– Myślę, że powinniśmy posłuchać Huberta – odezwał się Henryk. – W końcu ponoć się na tym wszystkim zna.

– Ponoć – powtórzył.

– Niech wam będzie. – Iza wzruszyła ramionami.

ROZDZIAŁ VI

Na początku sierpnia rankiem opuścili Święcino. Hubert jechał na Mokce, która wydawała się uszczęśliwiona perspektywą podróży, gdyż ostatnio ją zaniedbywał. Iza i Henryk również jechali wierzchem, Marek na jednym wozie, a Kasia z Łukaszem na drugim.

Przez cały dzień bez pośpiechu posuwali się przed siebie. Na noc zatrzymali się na polanie przy drodze. Zjedli kolację, ustalili warty i poszli spać do namiotów. Hubertowi przypadło towarzystwo Henryka.

Kolejny dzień był dość podobny, zboczyli tylko do niewielkiej wsi, żeby się po niej rozejrzeć. Niestety większość domów popadła w ruinę, więc zebrali niewiele fantów. Późnym popołudniem ruszyli dalej w drogę i na wieczór zatrzymali się w lesie.

– Boże, ile tu komarów – narzekała Iza, oganiając się od owadów.

– Zjedzą nas żywcem – dodała Kasia.

– Dziwicie się? Kto wybrał na nocleg miejsce na bagnach? – powiedział Marek.

– Skąd mogłem wiedzieć, że tu będą bagna? – bronił się Hubert.

– Mapy chyba umiesz czytać, co? – wytknął mu Henryk.

– No umiem – mruknął chłopak.

– To teraz za karę pójdziesz po drewno.

Chłopak z rezygnacją ruszył za Łukaszem do lasu. Przez kilkanaście minut znosili gałęzie w jedno miejsce, żeby potem zabrać wszystko do obozowiska.

– Powinniśmy się pospieszyć, niedługo będzie się zmierzchać – zauważył kompan.

– Spieszę się, nie widać?

– Jakoś nie.

– Cii, słyszysz? – Hubert zniżył głos do szeptu.

Łukasz nerwowo rozejrzał się dookoła.

Las zamarł, ucichł, jakby w oczekiwaniu na coś niezwykłego. Hubert postąpił kilka kroków w głąb lasu i mocniej to poczuł. Niedaleko był demon, i to nie byle jaki.

– Co jest? – zapytał szeptem Łukasz, zniecierpliwiony brakiem reakcji kolegi.

– Pospieszmy się – odparł Hubert podekscytowanym głosem.

Złapał za końce kilka długich i potężnych gałęzi, po czym zaczął je ciągnąć w stronę obozowiska.

– Co się dzieje? – dopytywał się Łukasz.

– Zaraz wam wszystko powiem.

Hubert jeszcze bardziej przyspieszył kroku, słońce skryło się już za horyzontem.

– Chcecie coś zobaczyć? – zapytał, rzucając gałęzie obok ogniska.

– Co takiego? – zapytał podejrzliwie Henryk.

– Niespodzianka, ale trzeba iść do lasu.

– Dlaczego mi się to nie podoba? – zapytała ponuro Iza.

– Bo on znów ma jakiś głupi pomysł – mruknął były wojskowy.

– No? To kto idzie ze mną?

Nie oglądając się na pozostałych, ruszył między drzewa. W pobliżu nie czaiły się żadne krwiożercze demony, tylko ten jeden niezwykły, którego nauczył się już odróżniać od pozostałych po aurze. Przeszedł kilka kroków i obejrzał się za siebie.

Tuż za nim dreptały dziewczyny, a dalej Łukasz i Henryk. Marek został, by pilnować obozu.

Z każdym krokiem aura demona stawała się coraz bardziej wyczuwalna, aż stanęli przed rozległym bagnem. Kilkanaście metrów od brzegu wystawało z błocka kilka uschniętych, skarłowaciałych drzewek, a dalej, na samym środku, znajdowało się czarne oczko wodne. Wokół trzęsawiska rosły sosny, brzozy i dęby, które wyglądały, jakby nie śmiały przekroczyć jego granicy.

– To, co zobaczycie, nie jest niebezpieczne, więc nie panikujcie – zaczął tłumaczyć. – W okolicy nie czuję żadnego demona, więc choć zapada zmrok, nie musimy się niczego obawiać. Aha, dobrze by było, gdybyście zachowywali się cicho, bo inaczej się przestraszy. Zrozumieliście?

Nikt nie pokiwał głową. Z minuty na minutę robiło się ciemniej, twarze przyjaciół stawały się coraz bledsze w mroku. Hubert czuł demona całym sobą.

– Panie i panowie – zaczął, odwracając się w stronę bagna i stając na samej jego krawędzi. – Przedstawiam wam…

Celowo przeciągnął zdanie w oczekiwaniu. Wtem usłyszał cichy plusk na środku trzęsawiska.

– Oto ognian.

Z wody wynurzyły się błędne ogniki. Drobne, zielonkawe, tylko trochę jaśniejsze od nocy. Wyszły na trawę oraz mchy porastające powierzchnię bagna i zaczęły swój taniec. Kręciły się wokół własnej osi, uskakiwały, znikały w zaroślach i za drzewami, żeby potem znów się pokazać, czarować i przyzywać do siebie.

Hubert usłyszał ciche westchnienie Kasi i Łukasza przełykającego głośno ślinę. Zerknął na przyjaciół wpatrzonych w bagiennego demona. Henryk położył dłoń na rękojeści maczety wsuniętej za pasek, Iza na wszelki wypadek wyjęła z kabury pistolet. Poza tym ani drgnęli.

Hubert z lekkim uśmiechem znów spojrzał na ogniana.

– Są co najmniej dwa albo trzy – szepnął oczarowany.

Kilkadziesiąt błędnych ogników tańcowało na powierzchni bagna, przyzywały go do siebie. Były takie magiczne, takie piękne, takie niezwykłe. Nawet nie wiedział, jak bardzo tęsknił za ich widokiem. Mógłby wpatrywać się w nie całą noc. Postąpił krok do przodu, żeby się im lepiej przyjrzeć, żeby być bliżej nich.

– Hubert… – szeptały.

Jeszcze jeden, tylko jeden krok.

– Hubert…

Tańczyły coraz szybciej i szybciej. Musiał podejść bliżej.

– Hubert! – Ktoś szarpnął go za ramię i wyrwał z transu. – Co ty wyprawiasz?! Chcesz się utopić?!

Odwrócił się i nieprzytomnym wzrokiem dostrzegł Izę.

– Złaź stąd natychmiast! – pociągnęła go za bluzę w stronę przyjaciół.

Wtem usłyszał głośny plusk. Zerknął na środek bagna, po błędnych ognikach pozostały jedynie kółka wody tworzące się na małym bajorku.

– No chodź! – Iza ciągnęła go na brzeg. – Ja nie wiem, co ci odbiło.

Hubert pozwolił się poprowadzić, a gdy stanął na twardym gruncie, przetarł dłońmi twarz, usiłując pozbyć się uczucia, jakie pozostawił na nim widok demonów.

– Co to było? – zapytała Kasia.

– Ogniany, inaczej zwane błędnymi ognikami – wyjaśnił Hubert, starając się trzeźwo myśleć.

– Naprawdę piękne – westchnęła dziewczyna. – Ale nie były niebezpieczne?

– Nie, nie dla was – odparł. – Wracajmy do obozu, żeby Marek się nie martwił.

Wyminął przyjaciół i ruszył przez las, starając się nie widzieć badawczego wzroku Henryka i Izy. Było mu głupio. On, niby taki wielki łowca demonów, a dał się oczarować zwykłym ognianom.

„Głupek! – wyrzucał sobie. – Przecież mogłeś przypuszczać, że tak to się skończy. Ogniany zawsze tak na ciebie działały. Gdyby nie Iza, jak durny polazłbyś na sam środek bagna i się utopił!”.

– Gdzie byliście tak długo? – zapytał z wyrzutem Marek, kiedy weszli w krąg światła rzucanego przez ognisko.

Konie, przypalikowane do ziemi, stały przy wozach i rżały cicho.

– Hubert pokazywał nam demony – odparł Henryk, jakby wciąż sam nie do końca wierzył w to, co zobaczył.

– Co?! Jakie demony?!

– Ogniany – wyjaśniła rozmarzonym tonem Kasia.

– Słucham?!

– Takie świecące węgorze na bagnach – wyjaśnił Łukasz. – Ponoć nie są agresywne.

Usiedli na matach wokół ogniska.

– Ale demony? – Marek kręcił głową.

– Przyznaję, dość ładne były te błędne ogniki – powiedziała Iza. – Ale najciekawsze było to, jak oczarowały naszego łowcę.

Spojrzała na Huberta, który był pewien, że się zaczerwienił.

– Prawie by się utopił, idąc do nich – kontynuowała. – Nawet przypomniały mi się te wszystkie opowieści o młodzieńcach zwabionych przez rusałki.

– Jezu, raz mi się zdarzyło – mruknął.

– Ale dlaczego? – zapytała miękko Kasia. – Wiesz, to było naprawdę niepokojące.

– Jestem bardziej czuły na obecność demonów niż inni – mruknął. – Z jednym ognianem jeszcze jakoś daję sobie radę, ale nie przypuszczałem, że będą aż trzy. I one po prostu… ja…

– No cóż, to dopiero ciekawostka – przerwał mu Henryk. – Dziewczyny, zapamiętajcie, jak będziecie chciały się go pozbyć bez świadków ani brudzenia sobie rąk, wystarczy pokazać mu te ogniany.

Wszyscy się zaśmiali. Nawet Hubert, choć wciąż było mu głupio.

Kolejnego dnia po południu natrafili na małą wioskę, którą pozostawiono w zaskakująco dobrym stanie. Włamali się do lokalnego sklepu. Nawet przed wojną musiał mieć ubogi asortyment, ale znaleźli w nim trochę paczkowanego jedzenia i kilka kilogramów soli. Potem przeszukali domy. W mieszkaniach śmierdziało stęchlizną, na parapetach leżały zdechłe owady, a kurz pokrywał wszystko grubą warstwą. Z kilku domostw zabrali ubrania, buty, garnki, naczynia, nawet materace, koce i pościele. Na wóz pakowali wszystko, co tylko mogło się przydać w Święcinie.

Hubert, spacerując po jednym z domów, zapędził się na piętro, do pokoju, który musiał kiedyś należeć do młodej dziewczyny. Na kolorowej tapecie poprzyklejano plakaty z aktorami i zespołami muzycznymi, wszystkie lekko wyblakłe, niektóre odczepiły się od ścian i smętnie zwisały. Przechodząc koło biurka, przeciągnął po nim palcem, tworząc rysę w kurzu, i wtedy potknął się o plecak wypakowany książkami.

– Miałaś iść do szkoły? – powiedział. – Ale nie zdążyłaś, zabrakło prądu, potem ustanowili godzinę policyjną i w końcu rozpętała się epidemia. Nawet nie przypuszczałaś, że tak to się skończy.

Mógłby wyjąć podręczniki z plecaka i zobaczyć, jak dziewczyna się nazywała, ale wolał tego nie robić. Lepiej, gdy pozostawała dla niego bezimienną istotą, która odeszła z tego świata dawno temu.

Stanął przed regałem z książkami i zaczął czytać tytuły. Nic mu nie mówiły, ale przecież nigdy nie czytał tego, czego nie musiał, a to, co musiał, omijał szerokim łukiem. Wziął do rąk jedną książkę i przeczytał notatkę na tylnej okładce.

Uśmiechnął się do siebie. Skoro książkę czytała jakaś nastolatka, to czemu miałaby się nie spodobać Ani, która w Święcinie może liczyć na dostęp jedynie do kilku encyklopedii i romansów. Wyjął z regału całą trylogię i wziął ją pod pachę. Zadowolony z dobrze wypełnionej misji zbiegł ze schodków i podszedł do wozów.

– Oho, Hubert będzie się nam dokształcał – rzuciła złośliwie Iza, patrząc, jak zawija książki w kolorową poszwę na kołdrę, którą znalazł w innym domu.

– Ja i książki? Daj spokój, to prezent.

– Prezent – powtórzyła. – Dla kogo?

– Tajemnica.

– Dzieciak. – Wywróciła oczami.

Podszedł do nich Marek.

– Skończyliście się kłócić? Bo mamy jeszcze mnóstwo rzeczy do zapakowania, a niedługo się ściemni. Henryk właśnie szuka dla nas domu na nocleg.

– Więc pakuj. – Iza ustąpiła Hubertowi z drogi. – W końcu ty jesteś facetem. A ja pójdę pomóc Henrykowi.

Hubert poukładał na wozie wszystkie rzeczy, jakie znaleźli w domach, starając się, żeby zajęły jak najmniej miejsca. Później przeciągnęli wozy do ogródka znajdującego się za domem, który wybrał Henryk, puścili konie luzem i zamknęli bramę.

Kasia na ognisku ugotowała obiad, który zjedli w salonie.

Chociaż Hubert opróżnił trzy talerze, to wciąż czuł ssanie w żołądku. Niestety jedzenie się skończyło. Z żalem wyjrzał za okno, na niebo zasnute ciemnymi chmurami.

– Zbiera się na deszcz – zauważył Marek.

– Wozy są zabezpieczone? – zapytał Henryk.

– Tak – odparł zadowolony z siebie Hubert.

– A konie mają gdzie się schować w razie ulewy?

– Mają. – Podczas gdy Kasia gotowała, otworzył dla nich garaż.

– To co? Karty? – zaproponował Marek.

Wszyscy ochoczo pokiwali głowami. Hubert przysunął swój wielki fotel do stolika.

– Rozłóż. – Zatarł ręce, w końcu kiedyś musi się odegrać na koledze.

Zaczęli grać, niestety Hubert dostał słabe karty i nie miał szans na wygraną. Za drugim rozdaniem bardziej mu się poszczęściło, ale tym razem wygrał Henryk. Po pięciu sromotnych przegranych chłopak był już znudzony i jeszcze bardziej głodny.

– Nie mamy nic więcej do jedzenia? – narzekał.

– Nie mamy – ucięła Kasia.

Hubert zaczął wzdychać z takim żalem, że dziewczyna w końcu się zdenerwowała.

– Ileż można jeść! – wybuchła.

– Co ja na to poradzę? – Spojrzał na nią niczym zraniony szczeniak.

– Jak chcesz, to na wozie mam schowaną wędzoną kiełbasę – jęknęła zrezygnowana.

– Dzięki! Jesteś najlepsza! – krzyknął i wybiegł na dwór w ciemną noc.

Ledwie mógł dostrzec sylwetki koni. Uważając, by o nic się nie potknąć, dotarł do wozu i zaczął go przeszukiwać.

– Na wozie, na wozie – narzekał. – Ciekawe tylko, na którym.

W końcu po długich poszukiwaniach znalazł to, czego szukał. Triumfalnie wyciągnął pętko wędzonej kiełbasy zawinięte w kawałek materiału.

– Czemu tak długo?

Gwałtownie się odwrócił.

– Dlaczego się skradasz? – zapytał z wyrzutem.

– Nie skradam – odparła Iza. – Już się martwiliśmy, że coś cię pożarło.

– Martwiliście się?

– Tak, że może nie dokończy roboty i wrócisz do nas żywy – odparła sarkastycznie.

– Chodźmy już, bo zaraz tu umrę z głodu.

Skierowali się w stronę ciemnego domu, którego okna lekko rozświetlał blask świec palących się w salonie.

Coś zaszeleściło w zdziczałych krzewach porzeczki. Hubert odwrócił się w tamtą stronę i nagle to poczuł – aurę demona, którego rozpoznałby wszędzie. Nie musiał go zobaczyć, by wiedzieć, że będą kłopoty.

– Szlag – zaklął.

– Co się stało? – Iza się zatrzymała.

– Idź do środka, zaraz przyjdę.

Lecz dziewczyna nie zamierzała słuchać Huberta, badawczo mu się przyglądała.

– No idź, muszę siku. – Wcisnął jej w rękę pętko kiełbasy i lekko popchnął w stronę domu.

Przez kilka sekund patrzył na oddalającą się Izę, a potem podszedł do porzeczek.

– Co ty tu robisz? – zapytał szeptem krzewów, kucając przed nimi.

W ciemności, niczym dwa diabelskie ogniki, mrugnęły do niego czerwone oczy.

– Wyłaź stamtąd.

Wyciągnął ręce przed siebie, ale demon ani drgnął, jedynie cicho warknął.

– Ośle jeden! – zdenerwował się. – Po cholerę za mną przylazłeś? Zastrzelą cię i tyle. Nie? Nie zamierzasz stamtąd wyjść? No dobra, jak sobie chcesz. Twoja sprawa.

Wyprostował się i odszedł od krzaków, ostentacyjnie odwracając się do nich tyłem.

– Co za głupia bestia – mruknął.

Usłyszał cichy szelest i zerknął przez ramię do tyłu. Wielki czarny kocur powolnym dumnym krokiem wyszedł z porzeczek, wlepiając swoje czerwone ślepia w chłopaka.

– Hubert? Uważaj!

Spojrzał w kierunku domu, pod którym stała Iza z pistoletem wycelowanym w demona.

– Nie! – wrzasnął. – Poczekaj!

Rzucił się w stronę kota i porwał go w ramiona, co było nie lada wysiłkiem, gdyż demon ważył swoje i wcale nie miał ochoty na pieszczotę.

– Co ty wyprawiasz?! – krzyknęła dziewczyna. – To demon!

Klakier, urażony takim bezceremonialnym traktowaniem, wbił pazury i zęby w ramiona Huberta.

Chłopak wrzasnął i go upuścił. Kot czmychnął w zarośla. Iza wystrzeliła.

– Nie!

Hubert podbił w górę jej pistolet.

– Nie strzelaj – sapnął.

– Odbiło ci?!

– Oddaj mi to. – Wyszarpnął jej broń, zabezpieczył i wsunął za pasek spodni.

Z domu wybiegli pozostali.

– Co się dzieje? – zapytał Henryk.

Iza spojrzała na Huberta i wykonała dłońmi nieokreślony gest.

– Znów ma jakiś atak – stwierdziła.

– Wszystko gra, poczekajcie chwilę – spróbował uspokoić przyjaciół.

Przykucnął przy krzakach.

– Chodź tu, ty przeklęty kocie – mamrotał. – Bo jak się naprawdę zdenerwuję, to nawet Zuza cię nie obroni.

Demon powoli wyszedł z zarośli, okazując przy tym całym sobą, że jest na Huberta obrażony, a potem usiadł obok niego na ziemi i z zainteresowaniem wpatrywał się w jego przyjaciół.

– Przedstawiam wam Klakiera – powiedział niepewnie chłopak.

Iza sapnęła głośno, Henrykowi wyrwało się z ust przekleństwo, a Marek mocniej zacisnął dłonie na karabinie.

– Spokojnie, nic wam nie zrobi. – Hubert zasłonił go swoim ciałem, żeby nikt nie wpadł na pomysł, by go zastrzelić. – Nie jest agresywny. To jest ee… taki domowy demon.

– Czy ciebie pogięło?! – wybuchł Marek.

– On naprawdę jest niegroźny – przekonywał Hubert. – Zobaczcie.

Pochylił się nad kotem, który akurat lizał sobie łapę, i pogłaskał go po głowie. Ten nawet nie zwrócił na niego uwagi.

– Widzicie?

– Jak możesz bratać się z demonami? – zapytała z wyrzutem Iza.

– Nie wszystkie są złe. Sami widzieliście ogniany…

– Tak, te same, przez które prawie się utopiłeś! – syknęła.

– Ale nie były groźne, bały się nas. A Klakier… Klakier jest z nami od kociaka, zwykła kocica go przygarnęła i karmiła razem ze swoimi młodymi. Jeszcze nigdy nikomu nie wyrządził krzywdy.

– Właśnie widzę. – Iza spojrzała na podrapane ręce Huberta.

– Nic mi nie jest, zawsze się tak bawimy. – Machnął ręką.

– W sumie wygląda na całkiem miłego – odezwała się Kasia.

Zanim Łukasz zdążył ją powstrzymać, minęła go i podeszła do Huberta.

– Mogę?

Skinął głową. Przykucnęła przed kotem i uśmiechnęła się do niego.

– Cześć – powiedziała.

Mężczyźni wraz z Izą wstrzymali oddech.

Klakier spojrzał na Kasię badawczo, potem raczył się podnieść z ziemi i otarł się o nią bokiem, mrucząc. W porównaniu ze zwykłymi kotami jego mruczenie przypominało warkot silnika motorowego.

– Ale jesteś słodki – przyznała Kasia, odwracając roześmianą twarz do pozostałych, gdy wielkie kocisko ocierało się o jej kolana.

Łukasz zaklął cicho, nie wiedząc, co robić.

– Może wejdziemy do domu? – zaproponował Hubert.

– A co z nim? – zapytała Kasia.

– Zrobi, co będzie chciał, zawsze tak było.

„Diabeł jeden, wybrał sobie kolejną dziewczynę o miękkim sercu – pomyślał. – On już dobrze wie, dla kogo trzeba być miłym, i ja do tych osób na pewno nie należę”.

Wszyscy weszli do domu, Hubert z Kasią na samym końcu. Stanęli w otwartych drzwiach i poczekali na Klakiera, który najwyraźniej uznał, że w środku będzie ciekawiej niż na zewnątrz.

Wrócili do salonu. Kasia zajęła miejsce na kanapie, a demon wskoczył tam za nią i ułożył się wygodnie, kładąc wielki łeb na kolanach kobiety.

– Cwaniak – mruknął Hubert, opadając na swój fotel.

Przypomniał sobie o wędzonej kiełbasie, która leżała na stole. Urwał spory kawałek i podał Kasi.

– Daj mu, będzie cię uwielbiał jeszcze bardziej.

Uradowana dziewczyna nakarmiła kota, a raczej to on pozwolił jej dostąpić tego rzadkiego zaszczytu i dumnie przyjął od niej jedzenie.

Iza, siadając po drugiej stronie stołu, spoglądała na niego z wrogością. Podobnie Marek i Henryk. Nikt nie usadowił się na kanapie, którą zajmował demon, choć było na niej jeszcze dużo miejsca. Łukasz znalazł się w patowej sytuacji. Najchętniej zająłby miejsce przy żonie, ale jakoś nie odpowiadało mu towarzystwo wielkiego czarnego kota o czerwonych ślepiach. Stał więc obok, niepewnie przestępując z nogi na nogę.

– To teraz prosimy o słowo wyjaśnienia, dlaczegóż to przyjaźnisz się z demonami – powiedziała głośno Iza.

– Latem, jakieś trzy czy cztery lata temu, coś kradło nam w nocy kury i gęsi – zaczął Hubert. – Nie wiedzieliśmy, co to takiego, ale urządziliśmy polowanie. Był to owinnik, demon w postaci kota. A jak go zabiliśmy, okazało się, że to samica, która broniła swojego młodego. Klakier mieścił się wtedy w jednej dłoni, kilka dni wcześniej musiał jeszcze być ślepy.

– Przepraszam bardzo – przerwał mu Henryk. – I nie przyszło wam do głów, że to demon i trzeba go zabić?

– No… przyszło. Chcieli go zabić, ale była z nami taka dziewczyna, która go uratowała i nie pozwoliła na to. Ja jej zresztą pomogłem.

– Jesteście nienormalni – podsumowała Iza.

– Uwierz, że już nam to mówiono. Przygarnęła go kocica sąsiadki, więc uznaliśmy, że nie może być taki zły, prawda? A potem rósł, rósł i sam zaczął zdobywać pożywienie.

– Kury i gęsi? – podpowiedział Marek.

– Nie, Zuza pilnowała, żeby nawet nie myślał o tknięciu zwierząt gospodarskich. No i tak sobie żył z nami prze te wszystkie lata. Ludzie się do niego przyzwyczaili i zaczęli traktować jak każde inne zwierzę.

– A jakim cudem znalazł się tutaj? – dopytywała Iza.

– Są koty, które przemierzyły setki kilometrów, żeby wrócić do domu – odparł Hubert. – Klakier musi mieć ten zmysł dużo bardziej rozwinięty i potrafi odnaleźć ludzi, nie wiedząc nawet, dokąd się wybrali. Najwyraźniej nudziło mu się w domu i postanowił mnie odszukać.

W Dąbrówce nikt nie miał wątpliwości, że owinnik należy do Zuzi, i gdy tylko wyjeżdżała ze wsi, zawsze jej towarzyszył. Jakimś cudem musiał zdawać sobie sprawę z tego, że także Hubertowi zawdzięcza życie, i już wiele razy podążał za nim i za Ernestem podczas szabru, nawet gdy Zuzia zostawała w Dąbrówce. Nikt nie wiedział, dlaczego Klakier tak postępował, po prostu jak każdy kot chadzał własnymi ścieżkami.

Święcinianie spoglądali z podejrzliwością na demona, który z przymkniętymi powiekami mruczał z błogością, gdy Kasia drapała go za uszami.

– Zaraz każda kobieta w Święcinie będzie chciała mieć swojego – mruknął niezadowolony Łukasz.

– Mów, co chcesz – zaczął Hubert. – Ale odkąd się do nas sprowadził, nie widziałem w gospodarstwie ani jednej myszy.

Następnego dnia podróż minęła bez problemów. Klakier zniknął zaraz po śniadaniu, ale odnalazł Kasię w porze obiadu, czym zasłużył sobie na solidną porcję mięsa. Łukasz narzekał, że mają niewiele zapasów i nie powinna dzielić się nimi z demonem, dziewczyna jednak zwyczajnie go zignorowała.

– Cwany ten twój demon – skwitowała Iza.

– Czasami aż mnie to przeraża – odparł z uśmiechem Hubert.

Późnym popołudniem dojechali do kolejnego miasteczka, które wyglądało, jakby strawił je pożar. Podczas zarazy sprzęty z większości domów wyniesiono za wieś i tam spalono, kilka domów też nie uniknęło tego losu.

Trudno nawet było znaleźć odpowiednie miejsce na nocleg. Ogołocone budynki stały się domem dla dzikich zwierząt, panowały w nich brud i wilgoć. W końcu zdecydowali się na niewielki domek stojący na początku wsi, w którym udało się rozłożyć na podłodze maty i śpiwory.

Hubert nakarmił konie jęczmieniem wymieszanym z owsem, wyszczotkował je i wyczyścił im kopyta. Na skórze Mokki pojawiło się kilka otarć od siodła, więc posmarował je maścią z nagietków zabraną ze Święcina przez Kasię. Gdy skończył, przycupnął na kamieniu obok Izy, która usiłowała rozpalić ognisko w ogródku.

Dziewczyna ułożyła niewielki stosik z sosnowych gałązek, a pod nim usypała kopczyk z igliwia. Lecz wszystko było mokre po wczorajszym deszczu i nie chciało zająć się ogniem.

– Coś słabo ci idzie – zauważył Hubert, przyglądając się staraniom Izy.

– Jak taki cwaniak jesteś, to sam spróbuj wykrzesać ogień z mokrego drewna – mruknęła, dmuchając w igliwie, które ledwie się żarzyło.

Hubert podniósł się z kamienia i rozejrzał. Już po chwili zobaczył to, czego szukał. Dwa ogródki dalej rosła brzoza. Bagnetem naciął białą korę, a potem ją oberwał.

– Mogę? – zapytał, podchodząc do Izy.

– A proszę cię bardzo – odparła, podnosząc się z klęczek.

Hubert położył zwitki brzozowe pod stosikiem gałązek, wziął od dziewczyny zapałkę i przyłożył ją do kory, która od razu zajęła się ogniem. Delikatnie na niego dmuchnął, a płomyki wkrótce przeniosły się na igliwie i w końcu na drobne gałązki.

Hubert wyprostował się i szeroko uśmiechnął do Izy.

– Punkt dla ciebie – przyznała.

Gdy zapłonął duży ogień, Kasia przygotowała kolację w stalowym kociołku. Klakier oczywiście w jakiś magiczny sposób doskonale wiedział, kiedy będzie podawane do stołu, i pojawił się zaledwie kilka minut wcześniej.

Okazało się, że było za mało drewna, więc Hubert z Łukaszem wyszli do lasu.

– Będę musiał w tych Piotrkowicach znaleźć porządne meble – powiedział Łukasz, gdy ciągnęli za sobą gałęzie; jego stos był dużo większy niż ten Huberta. – Wiesz, do domu, bo na razie nie mamy tam nic.

– Ludzie chyba wam pomogą i dorzucą coś od siebie, prawda?

– Pewnie tak, ale wiesz, nikt nie ma kompletu mebli do salonu na zbyciu.

– To fakt. A gdyby tak się wybrać na szaber tylko po to?

– Co? Zdurniałeś? Sołtys w życiu by nas nie puścił.

– No i właśnie to jest wasz błąd – stwierdził Hubert. – Jak dla mnie Święcino jest na tyle duże, by wyznaczyć dwoje ludzi, których obowiązkiem byłoby tylko i wyłącznie jeżdżenie na szaber.

– Taa? I niby kto miałby to robić? Chyba nie znajdziesz wielu chętnych do podróżowania. To nie jest zbyt bezpieczne.

– Ja bym mógł. Już tyle się po świecie…

Weszli właśnie na podwórko i Hubert stanął jak wryty, a gałęzie, które ciągnął za sobą, upuścił na ziemię. Krew ścięła mu się w żyłach – przy ognisku siedzieli nie tylko jego przyjaciele, lecz także czterej żołnierze.

– Dziękuję ci, kochana. – Najstarszy stopniem przyjął od Kasi kubek z kawą zbożową. – O, następni goście? – Spojrzał na chłopaka.

– Nie, to nasi – wyjaśnił Henryk.

Trzej pozostali żołnierze, w tym także starszy kapral Czarnecki, zmierzyli Huberta i Łukasza zaciekawionym wzrokiem.

Pod Hubertem ugięły się kolana.

„Co robić? Co robić?” – myślał gorączkowo.

Na razie Czarnecki jeszcze go nie rozpoznał, ale chłopak dobrze wiedział, że to kwestia czasu.

Sztywno podszedł do ogniska i rzucił na bok drewno.

– Witam, porucznik Brzozowski – przedstawił się dowódca grupy, podając mu dłoń. – Starszy kapral Czarnecki, sierżant Barański. – Wskazał na niższego i grubszego żołnierza w okularach. – I sierżant Krzywicki. – Mężczyzna wyglądał, jakby jego twarz przeżyła spotkanie z maszynką do mielenia mięsa.

– Hubert i Łukasz – dokonał prezentacji Henryk.

„Co robić? Pozabijają nas – myślał gorączkowo chłopak. – A może sobie nie przypomni? Może zaraz sobie pójdą? Przecież zmieniłem się przez te cztery lata od momentu wyjazdu z Gdańska. Boże, zrobiłem wszystko, żeby ich nie spotkać! Jakim cudem? Zupełnie zmieniłem trasę naszej podróży!”.

Tymczasem porucznik Brzozowski mówił o tym, jak to wyjechali na zwiad z bazy wojskowej w górach, że chcą odbudować stary świat. Zapytał, skąd pochodzą jego nowi znajomi, na co Henryk rzucił jakieś kłamstwo.

„Wszystko jest tak samo!”.

– Czy my się czasem nie znamy? – zapytał nagle starszy kapral Czarnecki, a serce Huberta niemal przestało bić.

Zadziałał odruchowo. W jednej chwili wstał, wyciągnął z kabury pistolet, odbezpieczył go i wycelował. Pozostali wojskowi drgnęli zaskoczeni, kiedy Henryk, Marek i Iza również w nich wymierzyli. Karabiny żołnierzy leżały na ziemi niedaleko wozów, na szczęście nie zostali dopuszczeni z nimi do ogniska. Kasia zamarła z przerażenia, Łukasz zasłonił ją sobą.

– Tak, znamy się – powiedział powoli Hubert. – Przypomnieć ci Gdańsk?

Czarnecki sapnął cicho.

„A więc pamięta”.

– Niech no pomyślę – kontynuował z pistoletem wciąż wycelowanym w czoło starszego kaprala. – To chyba ty kłamałeś na prawo i lewo, żeby tylko dostać się na Górę Gradową. Byłeś w zmowie ze Zgorzelcem i Nowym Portem. To ty zabiłeś kapitana Brzeszczota i Bóg wie, ilu jeszcze! – Mówił, a jego głos brzmiał coraz pewniej i donośniej. – Przez ciebie zginął Filip, który nie miał nawet siedemnastu lat, zginęli Sacharuk, Prawy, że o samym Zgorzelcu nie wspomnę.

Przypomniał sobie te bolesne wydarzenia i czuł, jak wzbiera w nim złość i nienawiść do tego żołnierza. Hubert widział, jak na czole przybysza pojawiają się kropelki potu.

– Strzeliłeś Brzeszczotowi w plecy – powiedział chłopak już ciszej.

– Taak, już ciebie pamiętam – odparł Czarnecki, odzyskując animusz. – I tego twojego wielkiego kolegę. Przez was prawie zginąłem tam, na Starym Mieście.

– Szkoda, że cię wtedy nie powiesili.

– Szybko się stamtąd wyniosłeś, prawda? Jakbyś chciał wiedzieć, Portowcy dawno temu opanowali Górę i Starówkę.

Hubert zamarł. Opanowali Górę i Starówkę. Czy to znaczy, że cała jednostka upadła, a mieszkańcy nie żyją? Wtem zrobił coś, na co miał ochotę już od długiego czasu: poprawił chwyt na colcie i z wciąż zaciśniętą na nim pięścią przyłożył Czarneckiemu w nos, aż usłyszał chrupot łamanej chrząstki. Starszy kapral zalał się krwią. Nie mógł nawet przeklinać chłopaka, bo pluł posoką. Jego koledzy ani drgnęli. Byli na celownikach.

– Tylko nie myśl, że jesteśmy kwita – powiedział głośno Hubert. – Jeżeli jeszcze kiedykolwiek się spotkamy, obiecuję, że cię zabiję.

Chociaż zdawał sobie sprawę, że groźbę zrealizowałby tylko wtedy, gdyby przyjaciele byli w bezpośrednim niebezpieczeństwie, to przecież żołnierz nie mógł tego wiedzieć.

– Zabierzcie swojego kolegę. – Chłopak zwrócił się do pozostałych mężczyzn. – Zasłużył sobie na to, co tu dostał. Tylko czasem nie próbujcie zaatakować nas w nocy.

Żołnierze pomogli Czarneckiemu wstać, Henryk nie pozwolił im zabrać broni. Kilka minut później znikli w lesie.

– W nocy będzie trzeba uważać – powiedział Henryk, kiedy zostali sami.

– Nie powiem, ty to masz dopiero ciekawy życiorys – dodał Marek, znacząco patrząc na Huberta.

– O niektórych rzeczach wolałbym nie pamiętać – westchnął chłopak.

Wszyscy usiedli wokół ogniska.

– A więc o co chodziło? – nie wytrzymała Iza.

Hubert posłał jej zmęczone spojrzenie.

– Myślę, że mamy prawo wiedzieć. Możemy przecież spodziewać się ataku żołnierzy – dodała pojednawczo.

– Opanowali Górę i Starówkę. – Chłopak powtórzył słowa Czarneckiego. – Niech ich szlag.

– Co to za Góra? – dopytywała się Iza.

– Góra Gradowa w Gdańsku – powiedział. – Na niej były stare fortyfikacje, gdzie zamieszkali żołnierze pod dowództwem kapitana Brzeszczota. Była to właściwie zbieranina dzieciaków, które nie miały gdzie się podziać. – Jego wzrok zamglił się, gdy wspominał dawnych przyjaciół. – U stóp Góry, na Starym Mieście, w zabytkowych kamienicach żyli cywile. Mieszkałem na Górze przez kilka miesięcy i naprawdę nie było tam tak źle. Do czasu, aż zjawił się Czarnecki, który był w zmowie z zastępcą kapitana. Przeklęty Zgorzelec chciał sam dowodzić jednostką. Zorganizował to tak, żeby Brzeszczot zginął, a on przejął władzę. Lecz potem wszystko się posypało. Była strzelanina, ludzie poginęli… – Pokręcił głową, myśląc, ile krwi rozlano wtedy zupełnie niepotrzebnie. – Zrobiło się naprawdę nieciekawie. Wiosną opuściłem z kumplem Gdańsk, mając nadzieję, że jakoś sobie poradzą, ale… ale chyba im się nie udało.

Zwiesił głowę. Co się stało z Agatą, Kajetanem, Burtowym? Czy Sylwia i Ada były bezpieczne w Brzeźnie? Czy Beacie z rodziną udało się uciec? Dawno już o niej nie myślał. Ostatnie miesiące tak obfitowały w wydarzenia, że niemal zapomniał, że kiedykolwiek był w Gdańsku i całymi godzinami siedział z piękną skrzypaczką na dachu kamienicy, mając u stóp niemal cały świat. Tylko z nią potrafił tak szczerze rozmawiać. Hubert ukrył twarz w dłoniach. Kiedyś zastanawiał się, co by było, gdyby nigdy stamtąd nie wyjechał. Czy wciąż byłby z nią? Czy udałoby się obronić jednostkę przed Portowcami? A może by tam zginął?

– Wiesz, że on mógł kłamać? – Iza niespodziewanie przysunęła się do niego i położyła mu dłoń na plecach. – Wiedział, że zależało ci na tamtych ludziach, na tamtym miejscu, więc powiedział, że ktoś ich zaatakował. To wcale nie musiało się wydarzyć.

– Mam nadzieję. – Głos Huberta ledwo było słychać.

„Ale wiesz, że się wydarzyło – szepnęła złośliwa myśl w jego głowie. – To było tylko kwestią czasu, kiedy Góra upadnie”.

– Iza ma rację – przyznała Kasia, podając Hubertowi kubek z parującą herbatą. – Ja bym nie wierzyła tamtemu typowi na słowo.

– Dziękuję. – Chłopak wziął od niej gorący napój.

„Dlaczego mam wrażenie, że gdziekolwiek się ruszę, śmierć jest tuż za mną? Tak chętna, żeby mnie oszczędzić, choć wiele razy wcale na to nie zasługiwałem. Lecz wciąż zabiera moich bliskich”.

Tego wieczoru Henryk zlitował się nad Hubertem i wyznaczył mu pierwszą wartę. Chłopak siedział więc samotnie przy ognisku, wpatrując się w płomienie i wsłuchując w odgłosy lasu. Klakier wrócił ze spaceru, na który udał się tuż po kolacji, i zwinął się w kłębek tuż przy jego nogach.

Hubert wiedział, że żołnierze raczej nie wrócą tej nocy. Byli przecież w mniejszości, a poza tym stracili karabiny. Obawiał się za to, że usłyszy w oddali wycie demonów w wilczej skórze. Wyglądało na to, że jednak historia zatacza koło, i nie chciał, żeby potwory zaskoczyły ich w ciemności. Okolica wyglądała jednak na spokojną.

ROZDZIAŁ VII

Następnego dnia dotarli do Piotrkowic i od razu skierowali się do supermarketu. Tak jak kiedyś magazyn był nienaruszony i już wkrótce wozy wypełniły się wszelkimi dobrami, a w szczególności solą. Dziewczyny w towarzystwie Klakiera wybrały się do sklepów z ubraniami.

Gdy mężczyźni ogołocili magazyn, Łukasz namówił Huberta, żeby przeszedł się z nim w poszukiwaniu mebli do salonu. Dość szybko znaleźli elegancki zestaw z ciemnego drewna, prawie nienaruszony, jednak potrzebowali pomocy Marka i Henryka, żeby wynieść wszystko z mieszkania i zapakować na wóz.

Zanocowali w Piotrkowicach, a następnego dnia z samego rana ruszyli dalej w drogę. Z wozami zapakowanymi po brzegi jechali dużo wolniej, lecz nie mieli powodów, żeby specjalnie się spieszyć. Na noc zatrzymali się w lesie, a kolejnego dnia, późnym popołudniem, dotarli do Lipczynka, wsi zaprzyjaźnionej ze Święcinem.

Swoje rzeczy zanieśli do szkoły, w której mieli spać. Konie i wozy, zabezpieczone plandekami, zostały przed budynkiem.

– Twój demon nie pojawił się od śniadania – powiedziała Iza, gdy przesuwali ławki, żeby mieć miejsce na rozłożenie mat do spania.

– W rzeczy samej – odparł Hubert, wyglądając przez okno.

– Nie żeby mnie to martwiło. – Dziewczyna wzruszyła ramionami. – Ale wiesz, że zrobi się marnie, jak ni z tego, ni z owego wkroczy do Lipczynka jak do siebie?

– Nie jest chyba aż tak głupi.

– Też mam taką nadzieję. Martwię się o niego – westchnęła Kasia.

Łukasz i Iza równocześnie wywrócili oczyma.

Kasia zwróciła gniewne spojrzenie na swojego męża.

– Jak ty chcesz iść na obiad do sołtysa? – naskoczyła na niego. – Ubierz się elegancko. Już, tu masz koszulę i spodnie.

Hubert uśmiechnął się pod nosem. Kiedyś gdzieś słyszał, że czystość jest potrzebą duszy, nie ciała. Mógł być koniec świata, ale jak szło się w odwiedziny, należało założyć coś czystego i eleganckiego. W czasach gdy większość ludzi była bardzo zżyta z ziomkami i dumna ze swoich niewielkich społeczności, stało się to formą przekazu: „Spójrzcie, jak dobrze wiedzie się naszej wsi”.

Jednak Hubert nigdy nie przejmował się tym, w co się ubiera. Ku zgorszeniu przyjaciół, założył więc spodnie od munduru, które były tylko trochę brudne, i wyblakłą czarną koszulę z zaledwie jedną dziurą na rękawie.

– Coś mi tu nie gra – powiedział Marek, gdy szli przez wieś zatopioną w wieczornej szarówce.

Henryk skinął lekko głową.

– Co masz na myśli? – zapytał Hubert.

– Nie wiem. Jest jakoś ponuro, jakby wydarzyło się u nich coś niedobrego.

– Zaraz się dowiemy – odezwała się Iza, kiedy stanęli przed drzwiami domu sołtysa.

Paweł Kamiński zaprowadził gości do jadalni, gdzie czekała na nich kolacja.

– Jak minęła wam droga? – zagadywał podczas posiłku.

– Całkiem nieźle – odparł Henryk. – Praktycznie bez większych problemów. A co słychać u was?

Kamiński westchnął ciężko.

– Już nie tak dobrze – odparł. – Bestie przypominające wilki pożerają nam bydło. Jeszcze nie zaatakowały człowieka, ale z dnia na dzień stają się coraz bardziej zuchwałe.

Hubertowi widelec wypadł z rąk i z głośnym brzdękiem uderzył o pusty już talerz, a potem spadł na dywan.

Henryk spojrzał na niego, marszcząc brwi.

– Przepraszam – bąknął chłopak, schylając się pod stół.

„A więc dlatego za nami nie szły – pomyślał. – Tym razem zostały tutaj!”.

– Wystarczy, chodźmy – szepnęła do niego Iza, gdy się wyprostował.

– Słucham? – Spojrzał na nią nieprzytomnym wzrokiem.

Dziewczyna pociągnęła go za rękę i wyszli z jadalni tuż za Kasią i Łukaszem.

Henryk i Marek, pogrążeni w rozmowie z gospodarzami, nie zwrócili na nich uwagi.

Szli przez ciemny korytarz, kiedy nagle Iza się zatrzymała, odwróciła i lekko mrużąc oczy, spojrzała na Huberta. Chłopak cofnął się o krok i poczuł za plecami ścianę.

– To demony, prawda? – szepnęła, dźgając go palcem wskazującym w klatkę piersiową.

– Co? – zapytał zaskoczony.

– Nie udawaj głupiego – fuknęła. – Te wilki, o których mówił sołtys.

Hubert spoważniał. Nic nie mówiąc, spojrzał w oczy Izy.

– Słyszałeś już o nich?

– Tak. – Skinął głową.

– Są niebezpieczne?

– Nie chciałabyś ich spotkać.

– Cholera – mruknęła. – Dobra, idziemy.

Odwróciła się i nie patrząc, czy Hubert ruszył za nią, skierowała się w stronę wątłego światła sączącego się z pokoju na końcu korytarza. Weszli do przestronnego salonu, w którym siedziało kilka osób. Wszystkie głowy zwróciły się w ich stronę i Hubert nagle pożałował, że włożył elegancką koszulę do wojskowych spodni.

Iza przedstawiła mu wszystkich, choć i tak nie zapamiętał imion, po czym usiedli na kanapie naprzeciwko Kasi i Łukasza. Na stole było trochę jedzenia, ciasto, coś do picia i dwa wielkie kwiaty słonecznika z dojrzałymi ziarnami.

Hubert uśmiechnął się do swoich myśli. Doskonale pamiętał ten wieczór. Tylko że wtedy był poturbowany, zmęczony i nie dawała mu spokoju myśl o tym, co robił, zanim trafił do Święcina. Tym razem znał swoją przeszłość i wiedział, jak powinna wyglądać jego przyszłość.

Przejechał wzrokiem po twarzach nowo poznanych osób. Większości w ogóle nie pamiętał, kojarzył jedynie Marcina, dwudziestoletniego syna sołtysa, który coś właśnie opowiadał, gwałtownie gestykulując. W jednej chwili słuchający go wybuchli śmiechem. Byli wśród nich Łukasz i Kasia. Iza z kolei oparła się łokciami o stół i rozmawiała z jakimś chłopakiem. Hubert widział, jak się w niego wpatrywała szeroko otwartymi oczyma i słuchała z zapartym tchem. Rozmówca wydawał się zachwycony jej uwagą, tłumaczył coś ściszonym głosem.

– Gdyby wzrok mógł zabijać, biedny Piotrek padłby już trupem – usłyszał.

Odwrócił się i zobaczył ładną dziewczynę z krótkimi włosami.

– Julka jestem. – Wyciągnęła do niego dłoń.

Wciąż kątem oka zerkając na Izę, uścisnął jej rękę.

– Słyszałam, że jesteś nowy w Święcinie – zagadnęła dziewczyna.

– Taa, mieszkam tam od paru miesięcy.

– A skąd jesteś?

– Z mrocznej i demonicznej północy.

Zaśmiała się.

– Jesteś strażnikiem?

– Tak, ale zastanawiam się nad przekwalifikowaniem się na zawodowego szabrownika.

– Poważnie? – zdziwiła się.

– A czemu nie?

– To jest… to jest niebezpieczne.

– Życie jest niebezpieczne.

– I chciałbyś ciągle jeździć tylko na szabry? – dopytywała.

– Pewnie, nawet nie wiesz, ile ciekawych rzeczy można znaleźć w opuszczonych miastach.

– Ja bym tak nie mogła. Pomijając kwestię demonów i niebezpiecznych ludzi, jeżdżenie po opuszczonych miastach jest dla mnie straszne – rzekła z namysłem. – Chodzenie po cudzych domach, w których kiedyś mieszkali ludzie, dzieci… – Potrząsnęła głową. – Jakiś czas po wojnie nocowałam w takim dużym, opuszczonym domu. Był tam pokój pomalowany na błękitno, wszędzie leżały zabawki, a pod oknem stało dziecięce łóżeczko. Nigdy tego nie zapomnę.

– Przykro mi – odezwał się Hubert. – Ja staram się po prostu o tym nie myśleć.

– I co? Pomaga?

– Nie bardzo.

Julka przysunęła się do niego bliżej. Pochlebiało mu jej zainteresowanie.

Na chwilę oderwał od niej wzrok i zerknął na Izę – zmroziła go spojrzeniem, co jeszcze bardziej poprawiło mu humor.

– A czym ty się zajmujesz? – zapytał Julkę.

– Niczym ciekawym. Pracuję w domu, w gospodarstwie. Trochę się uczę u naszego weterynarza. No i na imprezach gram na gitarze.

„Kolejna muzykalna dziewczyna” – przemknęło mu przez myśl. Przypomniał sobie o Beacie i humor mu się zwarzył. Nie widział jej już cztery lata, ale mimo to tęsknił i bardzo się martwił.

Gdy zegary wybiły drugą w nocy, Iza zarządziła powrót do szkoły. Hubert przyjął to z niejaką ulgą, gdyż powoli zaczynał już przysypiać.

– Dawno już nie poznałam tylu ludzi naraz – stwierdziła Kasia, kiedy znaleźli się we czwórkę na sali.

– Ale było miło – powiedział Łukasz.

– Dlatego właśnie lubię jeździć na szaber – dodała Iza.

– Mnie też się podobało – odezwał się Hubert, przez co córka Sołtysa posłała mu wrogie spojrzenie.

Usiadł na macie i zaczął rozsznurowywać buty.

– Dowiedzieliście się czegoś ciekawego? – zagadnął.

Kasia i Łukasz pokręcili głowami.

– Same plotki – powiedziała dziewczyna.

– Ja usłyszałam całkiem sporo o tych demonach – rzuciła od niechcenia Iza.

– Boże! Myślisz o demonach nawet w tak piękny wieczór? – westchnął Hubert.

– W przeciwieństwie do ciebie, łowco – odparła złośliwie.

– Czy musimy rozmawiać o tym w tej chwili? – zapytała z wyrzutem Kasia.

– Masz rację, nie musimy – mruknęła Iza. – Nasz myśliwy jutro się wszystkim zajmie.

– O co ci chodzi? – jęknął Hubert.

– O nic – burknęła. – Dobranoc. – Położyła się na macie i przykryła śpiworem.

Obudził go Henryk. Miał wystraszony wyraz twarzy. Obok Iza niespokojnie przestępowała z nogi na nogę.

– Wstawaj, w nocy zaatakowały demony – ponagliła go.

– Co?! – Podniósł się gwałtownie i spojrzał na Henryka. – Powiedz, że ona żartuje.

Mężczyzna pokręcił głową.

– Cholera. – Hubert przetarł dłońmi twarz.

– Nie rozumiem, jak mogły się ot tak wedrzeć do wsi? – odezwała się Kasia, stojąc przy oknie. Objęła się ramionami, jakby było jej zimno.

– Czy komuś coś się stało? – zapytał Hubert. – Konie?!

– Nic im nie jest – odparł Henryk. – Ale demony porwały człowieka. No, rusz się, idziemy spotkać się z innymi. Marek jest już na miejscu.

Hubert skinął głową. W minutę się ubrał i założył pas z coltem. Wątpił, że w takiej chwili ktokolwiek będzie miał coś przeciwko jego ubiorowi.

Razem z Izą, Henrykiem i Łukaszem poszli do domu sołtysa. Kasia została w szkole.

Weszli do jadalni, w której poprzedniego wieczoru tak beztrosko jedli obiad. Było tam już kilku mężczyzn, sołtys Kamiński, jego żona i młoda, zapłakana kobieta.

– Wcale nie było tak późno – mówiła przez łzy. – Może o północy…

– To jest wnuczka zaginionego – Marcin, syn sołtysa, szepnął do nowo przybyłych. – Wczoraj był u niej z wizytą, a w nocy miał wrócić do swojego domu, lecz do niego nie dotarł.

Kobieta zaniosła się płaczem i nie była w stanie już nic z siebie wydusić. Zresztą, i tak nic nie widziała. Nikt nic nie widział, dopiero rano znaleziono rozbitą lampę naftową i plamy krwi na trawie. Sołtysowa wyprowadziła szlochającą wnuczkę ofiary z salonu.

– To te przeklęte wilki – mruknął ktoś. – Zrobiły podkop pod siatką.

– Do tej pory nie były aż takie bezczelne – powiedział sołtys.

– Jak to nie były?! Atakowały nasze bydło, podczas gdy lasy roją się od dzikiej zwierzyny!

– Ma rację – dodał ktoś inny.

„Wczoraj po północy – myślał Hubert. – Jakim cudem ich nie wyczułem?! Może byłem zbyt zmęczony albo chodzi o odległość? Boże, wracaliśmy w ciemnościach do szkoły, kiedy te demony mogły już włóczyć się po wiosce!”.

Wzburzeni mieszkańcy Lipczynka zaczęli opracowywać plan ataku na bestie. Chcieli je wytropić, osaczyć i wybić co do jednej.

Wtem do domu wkroczyło trzech mężczyzn ze strzelbami. Miny mieli ponure. Jeden pokręcił głową.

– Znaleźliśmy tylko kilka kości – powiedział.

– Nie musieliśmy nawet wchodzić zbyt głęboko w las – dodał drugi.

Pozostali spuścili głowy. Zyskali już pewność, że zaginiony mężczyzna nie żyje.

Teraz wszyscy pragnęli jedynie zemsty.

– Jak je znajdziemy? Mogą być już daleko stąd – powiedział ktoś w ogólnym zamieszaniu.

Hubert wypuścił z płuc powietrze; pochwycił spojrzenie Izy. Zdawało się mówić: „No, dalej, łowco”.

„Jesteś gościem w obcej wsi – odezwał się głos w głowie chłopaka. – Nikt nie wynajmował twoich usług, nie możesz im rozkazywać”. „Ale mogę spróbować ich uratować” – odparł w myślach.

– Nikt nie pójdzie do lasu – powiedział głośno.

Wrzawa przycichła. Zaskoczeni miejscowi spojrzeli na niego.

– Jeżeli w lesie spotkacie te wilki – mówił dalej Hubert, wykorzystując chwilę ciszy – zabiją was. A jeżeli, nie daj Boże, traficie do ich gniazda, nie macie nawet najmniejszych szans. Nikt nie ujdzie z życiem.

– A ty skąd to wiesz? – zapytał Kamiński.

– Bo to nie są zwykłe wilki. Te demony są znacznie większe, silniejsze i cwańsze niż jakiekolwiek zwierzęta. Sami wiecie, jak trudno je zabić. Można wpakować w takiego cały magazynek, a on mimo to się podniesie!

– Spotkałeś się już z nimi? – zapytał jeden ze starszych strażników Lipczynka.

– Tak. – Hubert skinął głową. – Cudem przeżyłem. Zaatakowały mnie i moich towarzyszy w lesie. Wiedzieliśmy, że nadchodzą, stanęliśmy plecami do jeziora, po dwóch stronach ustawiliśmy wozy. Było nas pięciu rosłych mężczyzn uzbrojonych po zęby, mieliśmy nawet granaty. – Trochę naginał prawdę, ale przecież nikt tego nie mógł sprawdzić. – A wilków było zaledwie siedem. Udało nam się zabić jedynie trzy i dopiero wtedy reszta odpuściła. Myślicie, że będziecie mieli jakiekolwiek szanse, jeżeli zaskoczą was w środku lasu?

– Chłopak może mieć rację – powiedział ktoś.

– Dobrze, co więc proponujesz? – zapytał sołtys.

– Poczekać na nie tutaj. Na pewno się zjawią, odkąd na łąkach nie pasie się wasze bydło, a w okolicy nie ma żadnych podróżników, na których mogłyby napaść.

Wrzawa wybuchła na nowo.

– Chcesz, żeby znowu wdarły się do wsi?!

– A jak tym razem porwą jakieś dziecko?!

– Zwariowałeś?!

I tak dalej. Hubert pozwolił mężczyznom pokrzyczeć, a potem znów podniósł głos.

– Przecież będziemy na nie czekać przygotowani!

Henryk z aprobatą pokiwał głową.

– Mówicie, że weszły pod siatką? – kontynuował chłopak. – Zostawmy im to wejście. Ale dalej, między domami, postawimy płot, tak żeby znalazły się w pułapce. Myśliwi będą czekali w budynkach. Każdy chyba umie strzelać z okna, prawda? Wystrzelamy te demony jak na strzelnicy, nawet się nie zorientują, co się dzieje, i nikomu nie stanie się krzywda.

– Od razu się zorientują, że coś jest nie tak, jeden wejdzie, zauważy pułapkę i po sprawie – powiedział starszy strażnik Lipczynka.

– To zrobimy tę zagrodę odpowiednio dużą, możemy też zostawić przynętę.

Mieszkańcy osady patrzyli po sobie, niepewni, co zrobić. Owszem, pomysł nie wydawał się głupi, ale to nie oni na niego wpadli.

– Możecie mi wierzyć – odezwał się nagle Henryk – że jeżeli chodzi o demony, ten chłopak zna się na nich jak nikt inny. Zabił strzygę uzbrojony jedynie w nóż, podobnie było z topielcem, urządził razem z nami polowanie na biesa. W ciągu kilku miesięcy uratował już życie co najmniej połowie ludzi ze Święcina.

Słysząc o jego wyczynach, mężczyźni z Lipczynka spojrzeli na niego odrobinę inaczej.

– Dobrze – westchnął w końcu Kamiński. – Mów w takim razie, co jeszcze wiesz o tych demonach.

Hubert przywołał w pamięci wiadomości z demonologii.

– Nazywają się trojany – powiedział. – Wolą unikać światła. Ogień może odstraszyć je jedynie na chwilę, bo jak chcą coś upolować, nic ich od tego nie odwiedzie. Najlepiej strzelać w ich łby…

Ostatniego nie był pewien, ale w końcu sprawdziło się to przy biesie.

Mówił dalej, czerpiąc ze wspomnień ze spotkania z tymi samymi bestiami. „Ernest na pewno miałby więcej do powiedzenia – przemknęło mu przez myśl. – Umiałby przekonać miejscowych”.

Ale Hubert znów był zdany na własne siły.

Po jego argumentach sołtys zarządził budowę zagrody. Lecz święcinianie udali się wpierw do szkoły, żeby zjeść śniadanie. Dopiero później mieli dołączyć do pozostałych.

– Całkiem nieźle. – Marek poklepał Huberta po ramieniu, kiedy szli przez wieś. – Jak dzisiejsze polowanie się uda, to zostaniesz okrzyknięty gwiazdą.

– Zawsze marzyłem o sławie – odparł z uśmiechem.

Wchodzili już do budynku, kiedy Iza gwałtownie złapała go za ramię i zatrzymała.

– Założę się, że wymyśliłeś to na poczekaniu – powiedziała, przykładając palec wskazujący do jego piersi.

Hubert był przekonany, że znów będzie się go czepiała. Lecz, ku swojemu zaskoczeniu, zobaczył, że Iza lekko się uśmiecha. Najwyraźniej minął jej zły humor z poprzedniego wieczoru.

– Przyznaję, zmyśliłem samą nazwę, ale reszta jest prawdą.

– Dlaczego zmyśliłeś?

– Bo to nie są zwykłe wilki. Już dawno stwierdziliśmy, że dużo łatwiej jest walczyć z bestią, którą potrafimy nazwać, niż z bezimiennym potworem. Choć większość demonów pasuje mniej więcej do swoich opisów w demonologii, kilka razy zdarzyło się nam nagiąć lekko prawdę, żeby nadać demonowi imię.

Iza powoli pokiwała głową.

– Dobrze, chodźmy na śniadanie, to będzie długi dzień.

Czterech mężczyzn ze Święcina pracowało na równi z miejscowymi, zbijając pale i deski. Najbliżej siatki, pod którą demony przedostały się do środka, stały cztery domy. Plan zakładał, żeby zostały w środku zagrody, a ściany budynków znajdujących się dalej miały posłużyć jako łączniki dla płotu. Konstrukcja musiała być wytrzymała i wysoka, żeby wilki nie wdarły się głębiej do wsi.

– Przyniosłam wodę.

Hubert odwrócił się i zobaczył Julkę z dwiema butelkami.

– Dzięki. – Uśmiechnął się do dziewczyny.

– Czy to prawda, że zabiłeś mnóstwo demonów? – zapytała cicho.

– Kilka. – Wzruszył ramionami.

– Dlaczego mi wczoraj nie powiedziałeś? – zapytała z wyrzutem.

– Bo nie było o czym.

– Uważam, że było.

Hubert nonszalancko oparł się o płot, ale kiedy usłyszał głośny trzask, natychmiast się od niego odsunął. Jeszcze tego brakowało, żeby runął na ziemię wraz ze stertą desek.

– Trochę trzeba jeszcze popracować, żeby się nie zawalił – stwierdził.

– Jula! Gdzie ty jesteś z tą wodą?! – krzyknął ktoś.

– Muszę iść. To na razie.

Był pogodny dzień, na niebie pojawiło się kilka chmurek, ale nie zdołały zasłonić słońca. Wieś rozbrzmiewała szumem ludzkich rozmów, uderzeniami młotków i chrobotem pił. Można by rzec, że to zwykłe popołudnie, gdyby nie to, na co wszyscy się przygotowywali.

Nagle wśród odgłosów wsi rozległ się kobiecy wrzask, głośny, długi i ścinający krew w żyłach.

Hubert z Markiem stanęli jak wryci, spojrzeli po sobie i w tej samej chwili pomyśleli dokładnie o tym samym.

– Klakier! – krzyknęli równocześnie.

Ruszyli biegiem w stronę, skąd dochodził krzyk. Przez otwartą bramę wpadli na podwórko dużego domu.

Na miejsce dotarli równocześnie z Marcinem, synem sołtysa, i Wojtkiem, rosłym strażnikiem.

– Tam coś jest! – powiedziała drżącym głosem Julka, wskazując palcem na zadaszony stos drewna. – Jakieś duże zwierzę.

– Spokojnie, zaraz zobaczymy, co to. – Wojtek położył jej dłoń na ramieniu.

– To on? – zapytał szeptem Marek.

Hubert kiwnął głową. Nie miał żadnych wątpliwości, że czuje zapach owinnika.

– Poczekajcie. – Marek zatrzymał Wojtka z pistoletem i Marcina z grubym kijem. – Hubert to załatwi.

– Tylko nie strzelcie mi w plecy! – poprosił chłopak.

Cudem przekonał przyjaciół, by nie zabijali Klakiera. Jak odwiedzie od tego ludzi z Lipczynka, nie miał pojęcia.

– Sam się o to prosisz, głupi kocie – mamrotał, zaglądając za drewno.

Ukryty w cieniu, na ugiętych łapach, machając ogonem, siedział Klakier.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

© Copyright by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2015
Text © by Paulina Hendel 2015

Projekt okładki black gear

Redaktor prowadzący Anna Garbal
Korekta Zofia Kozik, Malwina Łozińska, Jolanta Karaś
Korekta pliku po konwersji Irmina Garlej

ISBN 978-83-10-12921-5

Plik wyprodukowany na podstawie Zapomniana księga. Łowca, Warszawa 2015

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.
02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c
tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,
faks 22 643 70 28
e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl

Konwersję wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.