Gayle Forman

Ten jeden dzień
Fragment

Przełożyła Hanna Pasierska

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA

Ten jeden dzień Fragment

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Zajrzyj na strony

W serii

Dedykacja

Motto

CZĘŚĆ PIERWSZA - Jeden dzień

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

CZĘŚĆ DRUGA - Jeden rok

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Rozdział siedemnasty

Rozdział osiemnasty

Rozdział dziewiętnasty

Rozdział dwudziesty

Rozdział dwudziesty pierwszy

Rozdział dwudziesty drugi

Rozdział dwudziesty trzeci

Rozdział dwudziesty czwarty

Rozdział dwudziesty piąty

Rozdział dwudziesty szósty

Rozdział dwudziesty siódmy

Rozdział dwudziesty ósmy

Rozdział dwudziesty dziewiąty

Rozdział trzydziesty

Rozdział trzydziesty pierwszy

Rozdział trzydziesty drugi

Rozdział trzydziesty trzeci

Rozdział trzydziesty czwarty

Rozdział trzydziesty piąty

Rozdział trzydziesty szósty

Rozdział trzydziesty siódmy

Rozdział trzydziesty ósmy

Rozdział trzydziesty dziewiąty

Podziękowania

Strona redakcyjna

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Zajrzyj na strony:

www.nk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku
www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

Książki GAYLE FORMAN:

Zostań, jeśli kochasz

Wróć, jeśli pamiętasz

Ten jeden dzień

W przygotowaniu:

Ten jeden rok

DLA TAMAR: MOJEJ SIOSTRY,

która, tak się składa,

zdecydowała się poślubić

swojego Holendra

Cały świat to scena,

A ludzie na nim to tylko aktorzy.

Każdy z nich wchodzi na scenę i znika,

A kiedy na niej jest, gra różne role…

WILLIAM SZEKSPIR,

Jak wam się podoba

CZĘŚĆ PIERWSZA

Jeden dzień

Rozdział pierwszy

Sierpień

Stratford-upon-Avon, Anglia

A jeśli Szekspir się mylił?

Być albo nie być: oto jest pytanie. To z najsłynniejszego monologu Hamleta, a może i samego Szekspira. W drugiej klasie liceum musiałam wykuć go w całości na blachę i do tej pory pamiętam każde słowo. Wtedy nie zastanawiałam się nad nim głębiej. Chciałam tylko niczego nie pokręcić i zgarnąć piątkę. Co jednak jeśli Szekspir – i Hamlet – zadawali niewłaściwe pytanie? Co jeśli naprawdę brzmi ono nie CZY, ale JAK być?

Rzecz w tym, że nie wiem, czy zadałabym sobie to pytanie – JAK być – gdyby nie Hamlet. Może dalej byłabym tą samą Allyson Healey co kiedyś. Robiącą dokładnie to, czego się od niej oczekuje – w tym wypadku idącą do teatru na Hamleta.

* * *

– Boże, co za upał. Myślałam, że w Anglii nie bywa tak gorąco. – Moja przyjaciółka Melanie zwija blond włosy w kok i wachluje spoconą szyję. – O której właściwie zaczynają wpuszczać?

Zerkam na panią Foley, którą Melanie i prawie wszyscy inni przezywają za plecami Naszą Nieustraszoną Przywódczynią. Ale ona rozmawia z Toddem, jednym z magistrantów z historii pomagających w opiece nad naszą grupą, i pewnie robi mu za coś wymówki. W broszurze reklamowej imprezy Kulturalny szał. Nastoletnie zwiedzanie!, którą rodzice wręczyli mi dwa miesiące temu z okazji skończenia liceum, studentów takich jak Todd nazywano „konsultantami historycznymi”, mającymi za zadanie zwiększyć „walory edukacyjne” wycieczki objazdowej. Jak dotąd jednak główny walor Todda polegał na zapewnianiu nam większego kaca, ponieważ praktycznie co wieczór zabierał nas na popijawy. Jestem pewna, że dziś wraz z resztą grupy zaszaleje szczególnie. Przecież to nasz ostatni przystanek, Stratford-upon-Avon, miasto przesycone KULTURĄ! Co, jak się zdaje, przekłada się na nieproporcjonalnie wysokie stężenie pubów o nazwach inspirowanych Szekspirem, a nawiedzanych przez ludzi w olśniewająco białych tenisówkach.

Pani Foley, zmywająca aktualnie głowę Toddowi, też nosi białe jak śnieg tenisówki – oraz schludnie wyprasowane dżinsy i koszulkę polo z logo Nastoletniego zwiedzania. Wieczorami, kiedy pozostali bawią się na mieście, zwierza mi się czasem, że powinna zadzwonić do centrali i poskarżyć się na Todda. Ale najwyraźniej jeszcze się do tego nie posunęła. Pewnie częściowo dlatego, że podczas gdy ona go beszta, on flirtuje. Nawet z nią. Szczególnie z nią.

– Chyba wpuszczają od dziewiętnastej – odpowiadam Melanie. Patrzę na zegarek, kolejny prezent z okazji ukończenia liceum: złoty, z wyrytą na odwrocie maksymą „Dążyć przed siebie”. Ciąży mi na spoconym nadgarstku. − Teraz jest osiemnasta trzydzieści.

– Raany, Brytole uwielbiają sterczeć w kolejkach. Albo w ogonkach. Czy jak oni to nazywają. Powinni wziąć przykład z Włochów, którzy po prostu się tłoczą. A może to Włosi powinni się uczyć od Brytyjczyków?

Obciąga skraj spódniczki – „bandażowej mini”, jak ją nazywa – i poprawia top na ramiączkach.

– Boże, Rzym. Wydaje się, jakby to było przed rokiem.

Rzym? Minęło dopiero sześć dni? Czy szesnaście? Europa zmieniła się w rozmazany chaos lotnisk, autokarów, zabytkowych budowli i zestawów dnia z kurczakiem w rozmaitych sosach. Kiedy rodzice podarowali mi tę wycieczkę jako wspaniały prezent z okazji ukończenia szkoły średniej, trochę się obawiałam wyjazdu. Mama zapewniła jednak, że wszystko dokładnie sprawdziła. Nastoletnie zwiedzanie cieszy się świetną reputacją, jest cenione za wysokiej jakości wartości edukacyjne, ale także opiekę, jaką otacza uczestników. Miałam się znaleźć pod dobrą kuratelą. „Ani na chwilę nie zostaniesz sama” – obiecała mama. I naturalnie jechała ze mną Melanie.

Rodzice mieli rację. Wiem, że inni dają w kość pani Foley, ponieważ ciągle sprawdza obecność, ja jednak doceniam to, że co chwila nas przelicza, a nawet to, że krytycznie patrzy na wieczorne wypady do lokalnych barów, chociaż w Europie większość z nas może legalnie pić alkohol – co prawda tutaj i tak nikt się takimi rzeczami nie przejmuje.

Nie chodzę do barów. Zwykle zostaję w hotelu z Melanie i oglądamy telewizję w naszym pokoju. Prawie zawsze udaje się znaleźć takie same amerykańskie filmy, jakie w kraju oglądałyśmy razem w weekendy, w domu którejś z nas, pochłaniając hurtowe ilości popcornu.

– Usmażę się tutaj – jęczy Melanie. – Jakby ciągle było południe.

Podnoszę wzrok. Słońce praży, chmury przemykają po niebie. Podoba mi się, jak szybko płyną; nic nie stoi im na drodze. Po niebie można odgadnąć, że Anglia to wyspa.

– Przynajmniej nie leje jak wtedy, kiedy przyjechałyśmy.

– Masz spinkę do włosów? – pyta. – Nie, na pewno nie masz. Założę się, że jesteś zachwycona nową fryzurą.

Odruchowo sięgam dłonią do karku, który nadal wydaje się dziwnie odsłonięty. Nastoletnie zwiedzanie rozpoczęło się od Londynu i drugiego popołudnia dostaliśmy kilka godzin wolnego na zakupy, co pewnie kwalifikowało się jako kontakt z kulturą. W tym czasie Melanie namówiła mnie, żebym się ścięła na pazia. Stanowiło to część planowanej przemiany przed wyjazdem na studia, którą mi przedstawiła w samolocie: „Na uniwersytecie nikt nie będzie wiedział, że byłyśmy kujonkami zdającymi co się da na poziomie zaawansowanym. Rozumiesz, jesteśmy za ładne na mózgowców, a na studiach inteligentni są wszyscy. Czyli możemy być RÓWNOCZEŚNIE inteligentne i fajne. Te dwie rzeczy nie będą się już wykluczać”.

W jej przypadku przemiana najwyraźniej oznaczała nową, ekstremalnie skąpą garderobę, na którą przepuściła w Topshopie połowę forsy przeznaczonej na wydatki, oraz skrócenie imienia z Melanie do Mel – o czym ciągle nie pamiętam, nieważne, ile razy mnie kopnie pod stołem. Co do mnie, chyba polegało to na ścięciu włosów, do czego mnie przekonała.

Kiedy się zobaczyłam w lustrze, zaczęłam świrować. Odkąd pamiętam, nosiłam włosy długie i bez grzywki, a dziewczyna gapiąca się na mnie w lustrze u fryzjera w niczym nie przypominała tamtej Allyson. Był dopiero drugi dzień objazdu, a już ssało mnie w brzuchu z tęsknoty za domem. Marzyłam, by się znaleźć w swoim pokoju o znajomych brzoskwiniowych ścianach, z moją kolekcją starych budzików. Zastanawiałam się, jakim cudem wytrwam na studiach, skoro łamię się już teraz.

Do fryzury jednak przywykłam, a tęsknota za domem niemal ustąpiła, a nawet jeśli nie, objazd praktycznie się kończy. Jutro pozostali wsiadają do autobusu jadącego prosto na lotnisko, skąd odlecą do kraju. Melanie i ja łapiemy pociąg do Londynu, żeby spędzić trzy dni u jej kuzynki. Melanie chce wrócić do salonu, gdzie się ścięłam, i zafundować sobie różowe pasemko, i mamy obejrzeć Let it be na West Endzie. W niedzielę wracamy do domu, a niedługo potem zaczynamy studia – ja pod Bostonem, ona w Nowym Jorku.

– Uwolnić Szekspira!

Podnoszę wzrok. Grupka licząca może tuzin osób wędruje wzdłuż kolejki, rozdając wielobarwne, neonowe ulotki. Już na pierwszy rzut oka widzę, że to nie Amerykanie – u żadnego z nich nie dostrzegam białych tenisówek ani szortów bojówek. Wszyscy są niemożliwie wysocy i chudzi, i wyglądają jakoś inaczej. Jakby nawet budowę szkieletu mieli zagraniczną.

– Och, poproszę jedną. – Melanie wyciąga rękę po ulotkę i wachluje sobie szyję.

– Co tam jest napisane? – pytam, patrząc na nieznajomych.

Tutaj, w turystycznym Stratford-upon-Avon, wyróżniają się niczym płomienne maki na zielonej łące.

Melanie zerka na kartkę i marszczy nos.

– GUERRILLA WILL? Will po partyzancku?

Podchodzi do nas dziewczyna z różowofioletowymi pasemkami, o jakich marzy Melanie.

– Szekspir dla mas.

Przyglądam się ulotce. Widnieje na niej: „Guerrilla Will. Szekspir bez barier. Szekspir wyzwolony. Szekspir za darmo. Szekspir dla wszystkich”.

– Szekspir za darmo? – dziwi się Melanie.

– Aha – odpowiada po angielsku z lekkim akcentem dziewczyna o różowych włosach. – Nie dla kapitalistycznego zysku. Tak, jak chciałby Szekspir.

– Serio sądzisz, że nie zamierzał sprzedawać biletów i zarabiać na swoich sztukach? – Nie próbuję się mądrzyć, ale przypomina mi się film Zakochany Szekspir i to, że ciągle był komuś winien pieniądze.

Dziewczyna przewraca oczami, a mnie robi się głupio. Spuszczam wzrok. Pada na mnie cień, na chwilę osłaniając mnie przed palącym żarem. A potem słyszę śmiech. Zerkam w górę. Nie widzę faceta, który stoi przede mną, bo podświetla go od tyłu wciąż jaskrawe wieczorne słońce. Ale go słyszę.

– Myślę, że ona ma rację – mówi. – Bycie głodującym artystą nie jest chyba szczególnie romantyczne, kiedy głodujesz naprawdę.

Mrugam parę razy. Wzrok mi się adaptuje i zauważam, że gość jest wysoki, chyba o trzydzieści centymetrów wyższy ode mnie, i chudy. Włosy ma w stu odcieniach złota, a oczy tak bardzo brązowe, że prawie czarne. Muszę odchylić głowę, żeby na niego spojrzeć, a on pochyla twarz, by popatrzeć na mnie.

– Ale Szekspir nie żyje, w grobie nie odbierze tantiem. A my… my żyjemy. – Rozkłada ramiona, jakby chciał objąć cały świat. – Na co idziecie?

– Na Hamleta – odpowiadam.

– Ach, Hamlet. – Jego akcent jest tak lekki, że prawie niezauważalny. – Myślę, że wieczoru takiego jak dziś nie należy marnować na tragedię. – Patrzy na mnie, jakby to było pytanie. – Ani pod dachem. Wystawiamy Wieczór Trzech Króli. Na dworze. – Podaje mi ulotkę.

– ZASTANOWIMY SIĘ – rzuca Melanie kokieteryjnym tonem.

Chłopak unosi ramię i przechyla głowę, tak że uchem prawie dotyka bardzo kanciastego barku.

– Jak sobie życzycie – odpowiada, ale patrzy na mnie.

Potem tanecznym krokiem przyłącza się do reszty trupy.

Melanie patrzy za nimi, gdy odchodzą.

– Uau, czemu nie ma ich w programie Nastoletniego zwiedzania? Taka kultura mnie kręci!

Też się na nich gapię, czując ukłucie dziwnej tęsknoty.

– Oglądałam już Hamleta, wiesz?

Spogląda na mnie, unosząc brwi, które wyskubała za bardzo, w cienkie kreski.

– Ja też. Leciał w telewizji, ale…

– Mogłybyśmy pójść… na to. To znaczy, to coś innego. Doświadczenie kulturalne, a przecież po to rodzice nas wysłali na tę wycieczkę.

Melanie się śmieje.

– Kto by pomyślał: robi się z ciebie niegrzeczna dziewczynka! Ale co z Naszą Nieustraszoną Przywódczynią? Chyba właśnie się przymierza do kolejnego liczenia.

– Hm, upał strasznie dawał ci w kość… − zaczynam.

Wpatruje się we mnie chwilę, potem łapie. Oblizuje wargi, uśmiecha się szeroko i robi zeza.

– Jasne! Zdecydowanie dostałam udaru. – Zwraca się do Pauli, która pochodzi z Maine i pilnie studiuje przewodnik Fodora. – Paula, kręci mi się w głowie.

– Okropny gorąc – przyznaje dziewczyna, potakując ze współczuciem. – Powinnaś się nawodnić.

– Chyba robi mi się słabo. Widzę czarne plamy.

– Nie przesadzaj – szepczę.

– Muszę przygotować sobie grunt – odpowiada cicho, bawiąc się coraz lepiej. – Och, chyba zaraz zemdleję.

– Proszę pani! – wołam.

Pani Foley przestaje odhaczać nazwiska na liście i podnosi wzrok. Podchodzi z wyrazem takiego zaniepokojenia na twarzy, że ogarniają mnie wyrzuty sumienia, że kłamię.

– Zdaje się, że Melanie, to znaczy Mel, dostała udaru.

– Zrobiło ci się słabo? To nie powinno już długo potrwać. A wewnątrz jest rozkosznie chłodno.

Mówi dziwaczną kombinacją brytyjskiego słownictwa z akcentem ze Środkowego Zachodu, z czego wszyscy się śmieją, bo uważają, że to pretensjonalne. Ale ja myślę, że pani Foley po prostu pochodzi z Michigan i spędza sporo czasu w Europie.

– Czuję, że zaraz się porzygam – ciągnie Melanie. – A strasznie bym nie chciała tego zrobić w Swan Theatre.

Twarz opiekunki wykrzywia grymas niezadowolenia; nie wiem, czy na myśl o Melanie wymiotującej w Swan, czy ponieważ dziewczyna użyła słowa „rzygać” w pobliżu Royal Shakespeare Company.

– Och, lepiej odprowadzę cię do hotelu.

– Ja ją mogę zaprowadzić – proponuję.

– Naprawdę? Och, nie. Nie mogłabym. Powinnaś zobaczyć Hamleta.

– Nie, w porządku. Odprowadzę ją.

– Nie! To mój obowiązek. Po prostu nie mogłabym cię tym obarczyć. – Po jej ściągniętych rysach widzę, że walczy ze sobą.

– To żaden problem, proszę pani. Byłam już wcześniej na Hamlecie, a hotel jest po drugiej stronie placu.

– Naprawdę? Och, to byłoby bardzo miłe. Uwierzysz, że przez te wszystkie lata, kiedy prowadzę wycieczki, nigdy nie oglądałam Hamleta w interpretacji RSC?

Melanie jęczy cicho dla większego efektu dramatycznego. Lekko szturcham ją łokciem i uśmiecham się do opiekunki.

– Cóż, w takim razie zdecydowanie nie powinna pani opuścić przedstawienia.

Kiwa głową z powagą, jakbyśmy dyskutowały o doniosłych sprawach, sukcesji tronu albo czymś w tym guście. Potem ujmuje mnie za rękę.

– To była wielka przyjemność podróżować z tobą, Allyson. Będzie mi ciebie brakowało. Gdyby tylko więcej młodych ludzi było do ciebie podobnych. Jesteś taką… − Urywa na moment, szukając odpowiedniego słowa. – Taką porządną dziewczyną.

– Dziękuję – odpowiadam odruchowo.

Ale komplement nie robi na mnie wrażenia. Nie wiem, czy dlatego, że to najmilsze, co potrafiła o mnie powiedzieć, czy ponieważ w tej chwili wcale nie jestem taka znowu porządna.

– Porządna dziewczyna, akurat! – rechocze Melanie, kiedy zmywamy się z kolejki i nie musi dłużej udawać omdlewającej.

– Cicho bądź. Nie lubię oszukiwać.

– Cóż, jesteś w tym świetna. Moim skromnym zdaniem możesz mieć przed sobą obiecującą karierę aktorską.

– Nie pytam cię o zdanie. Okej, gdzie to miało być? – Zerkam na ulotkę. – Przy basenie kanałowym? Co to takiego?

Melanie wyciąga komórkę, która w odróżnieniu od mojej działa w Europie. Otwiera aplikację i wyświetla mapę.

– Zdaje się, że chodzi o basen na końcu kanału.

Parę minut później docieramy nad wodę. Atmosfera przypomina karnawał; kręci się tu mnóstwo ludzi. Przy brzegu stoją przycumowane barki i rozmaite łódki, na których można kupić wszystko, od lodów po obrazy. Nie widać tylko niczego, co przypominałoby teatr. Albo scenę. Albo krzesła. Albo aktorów. Spoglądam na ulotkę.

– Może na moście? – pyta Melanie.

Wracamy na łukowaty średniowieczny most, ale natykamy się jedynie na turystów jak my krążących pośród dusznej nocy.

– Powiedzieli, że to dzisiaj wieczorem? – upewnia się Melanie.

Myślę o tamtym chłopaku, o jego niesamowicie ciemnych oczach, gdy tłumaczył wyraźnie, że DZISIEJSZY wieczór jest zbyt piękny na tragedię. Ale rozejrzawszy się, stwierdzam, że bez wątpienia nikt nie gra żadnej sztuki. Pewnie to był tylko dowcip – zrobić w konia głupią turystkę.

– Chodźmy na lody, żeby nie zaliczyć totalnej porażki – rzucam.

Gdy stoimy w kolejce, dochodzi nas pomruk gitar akustycznych i niosący się echem rytm bongosów. Nadstawiam uszu, włącza się mój sonar. Wdrapuję się na pobliską ławkę, by się rozejrzeć. Nie mogę powiedzieć, żeby magicznym sposobem pojawiła się scena, za to pod kępą drzew pojawia się całkiem spory tłum.

– Chyba się zaczyna – mówię, chwytając Melanie za rękę.

– Ale lody… − jęczy.

– Potem – mruczę, wlokąc ją w stronę zbiegowiska.

– Jeżeli miłość żywi się pokarmem muzyki – grajcie[1].

Chłopak grający księcia Orsino nie przypomina żadnego szekspirowskiego aktora, jakiego widziałam w życiu, może nie licząc filmowej wersji Romea i Julii z Leonardem DiCaprio. Jest wysoki, z ciemnymi dredami, i wystrojony niczym gwiazda glam rocka w obcisłe lateksowe spodnie, buty ze szpiczastymi noskami oraz siatkowy podkoszulek bez rękawów, odsłaniający umięśniony tors.

– Och, podjęłyśmy BARDZO słuszną decyzję – szepcze mi Melanie do ucha.

Kiedy Orsino wygłasza swój monolog przy dźwiękach gitar i bongosów, czuję dreszcz przebiegający po plecach.

Oglądamy pierwszy akt, wędrując za aktorami po całym nabrzeżu. Kiedy oni się przemieszczają, my też, przez co mamy wrażenie, że także uczestniczymy w sztuce. I chyba to robi tak wielką różnicę. Bo gdy oglądałam wcześniej Szekspira − na szkolnych przedstawieniach i kilka razy w Philadelphia Shakespeare Theatre − zawsze miałam wrażenie, jakbym słuchała obcego języka, którego nie znam zbyt dobrze. Musiałam się zmuszać, by nie odpłynąć myślami, i koniec końców przez połowę przedstawienia czytałam program, jakby to mogło mi pomóc w lepszym zrozumieniu.

Tym razem coś zaskoczyło. Jakby słuch mi się dostroił do dziwacznego języka, opowieść całkowicie mnie pochłania, jak przy oglądaniu filmu; zaczynam ją ODCZUWAĆ. Kiedy Orsino wzdycha do chłodnej Oliwii, czuję ukłucie jak za każdym razem, gdy się podkochiwałam w chłopaku traktującym mnie niczym powietrze. Gdy Wiola opłakuje brata, czuję jej osamotnienie. A kiedy zakochuje się w Orsinie, uważającym ją za faceta, to naprawdę śmieszne i równocześnie wzruszające.

ON pojawia się dopiero w drugim akcie. Gra Sebastiana, brata bliźniaka Wioli, którego wszyscy uważają za zmarłego. Co ma pewien sens, bo zanim się pokaże, zaczynam sądzić, że nigdy naprawdę nie istniał, że go sobie wymarzyłam.

Biegnie przez trawnik, ścigany przez niezłomnie wiernego Antonia, a my pędzimy za nim. Po chwili zbieram się na odwagę.

– Podejdźmy bliżej − proszę Melanie.

Chwyta mnie za rękę i przeciskamy się na przód tłumu dokładnie w chwili, kiedy błazen Oliwii przychodzi po Sebastiana, spierają się, a potem Sebastian go odsyła. Wydaje mi się, że tuż przedtem przez ułamek sekundy patrzył mi w oczy.

Upalny dzień przechodzi łagodnie w zmierzch i zostaję wciągnięta głębiej w iluzoryczną krainę Ilirii; mam wrażenie, jakbym wkroczyła w przestrzeń nie z tego świata, gdzie wszystko może się wydarzyć, gdzie tożsamości można zmieniać niczym buty. Gdzie uznani za zmarłych żyją nadal. Gdzie każdy ma swoje „i żyli długo i szczęśliwie”. Przyznaję, to trochę banalne, ale tu, gdzie powietrze jest łagodne i ciepłe, drzewa bujne i w pełni rozkwitu, grają koniki polne − wydaje się, jakby ten jeden jedyny raz mogło się to ziścić.

Sztuka kończy się zbyt szybko. Sebastian i Wiola się odnajdują. Wiola wyjaśnia Orsinowi, że naprawdę jest kobietą, i oczywiście on natychmiast chce się z nią ożenić. Oliwia odkrywa, że Sebastian nie jest tym, za kogo go uważała, biorąc go sobie za męża – ale nie dba o to, kocha go i tak. Muzyka odzywa się znowu, błazen wygłasza ostatni monolog. Potem aktorzy wychodzą, a gdy się kłaniają, każdy wykonuje jakiś drobny zabawny gest. Ktoś pstryka palcami. Ktoś gra na niewidzialnej gitarze. Kiedy Sebastian się kłania, przebiega wzrokiem po twarzach widzów i zatrzymuje się na mnie. Uśmiecha się swoim zabawnym półuśmiechem, wyjmuje z kieszeni monetę-rekwizyt i rzuca do mnie. Jest prawie ciemno, a pieniążek niewielki, ale go łapię i ludzie zaczynają teraz oklaskiwać także mnie – tak się zdaje.

Klaszczę z monetą w dłoni. Klaszczę, aż szczypie mnie skóra. Klaszczę, jakbym w ten sposób mogła przedłużyć wieczór, zmienić Wieczór Trzech Króli w wieczór sześciu króli. Klaszczę, żeby zatrzymać to wrażenie. Klaszczę, bo wiem, co się stanie, gdy przestanę: to samo, co wtedy, gdy wyłączam naprawdę dobry film – taki, w którym się całkowicie zatopiłam. To znaczy zostanę wrzucona z powrotem do własnego świata z uczuciem pustki w piersi. Czasem oglądam film jeszcze raz od nowa tylko dlatego, by ponownie odnieść wrażenie, że przeżywam coś autentycznego. To kompletnie nie ma sensu, wiem.

Ale dzisiejszego wieczoru nie da się powtórzyć. Tłum się rozprasza, aktorzy odchodzą. Zostaje jedynie para muzyków krążących wokół z kapeluszem na datki. Sięgam do portfela po banknot dziesięciofuntowy.

Stoimy z Melanie w milczeniu.

– O rany – mówi ona.

– Mhm. O rany – odpowiadam.

– To było naprawdę fajne. A ja nie znoszę Szekspira.

Kiwam głową.

– I czy mi się zdawało, czy ten przystojny koleś, którego widziałyśmy w kolejce, ten, co grał Sebastiana, ciągle się na nas gapił?

Na nas? Ale monetę rzucił MNIE. A może po prostu to ja ją złapałam? Czemu nie miałby się gapić na Melanie z jej blond włosami, w topie na ramiączkach? Mel 2.0, jak nazywa sama siebie, sto razy atrakcyjniejszą od Allyson 1.0.

– Nie mam pojęcia – mruczę.

– A POZA TYM rzucił nam pieniążek! Niezły masz refleks, à propos. Może powinnyśmy ich poszukać. Pójść z nimi do jakiejś knajpy albo coś.

– Już się zwinęli.

– Fakt, ale ci wciąż tu są. – Wskazuje dwójkę zbierającą pieniądze. – Możemy spytać, gdzie się umówili.

Kręcę głową.

– Wątpię, czy mają ochotę spędzać czas z głupimi amerykańskimi nastolatkami.

– Nie jesteśmy głupie, a większość z nich nie wyglądała na dużo starszych.

– Nie. Poza tym pani Foley może do nas zajrzeć. Powinnyśmy wracać do hotelu.

Melanie przewraca oczami.

– Czemu zawsze to robisz?

– Co?

– Na wszystko mówisz nie. Jakbyś miała alergię na przygody.

– Nie zawsze odmawiam.

– Dziewięć na dziesięć razy. Lada moment zaczniemy studia. Pożyjmy trochę.

– Żyję aż za bardzo – ucinam. – A zresztą nigdy wcześniej ci to nie przeszkadzało.

Jesteśmy najlepszymi przyjaciółkami, odkąd jej rodzina wprowadziła się o dwa domy od naszego w wakacje przed drugą klasą podstawówki. Od tamtej pory wszystko robiłyśmy razem: w tym samym czasie straciłyśmy mleczne zęby, dostałyśmy pierwszego okresu, nawet chłopaków miałyśmy równocześnie. Zaczęłam chodzić z Evanem kilka tygodni po tym, kiedy ona zaczęła się spotykać z Alexem, najlepszym kumplem Evana; co prawda ona i Alex zerwali w styczniu, a my z Evanem dotrwaliśmy do kwietnia.

Spędzamy razem tyle czasu, że praktycznie dorobiłyśmy się własnego języka, złożonego z porozumiewawczych żartów i spojrzeń. Naturalnie bardzo często się też kłóciłyśmy. Byłyśmy tylko dziećmi, więc czasem zachowywałyśmy się niczym siostry. Kiedyś nawet podczas przepychanki stłukłyśmy lampę. Ale nigdy nie było tak jak teraz. Nie wiem nawet, JAK to nazwać, wiem tylko, że od początku wycieczki w towarzystwie Melanie czuję się, jakbym przegrywała wyścig, chociaż nawet nie wiedziałam, że w nim biorę udział.

– Przyszłam tu dzisiaj wieczorem – bronię się; głos mam napięty. – Nakłamałam pani Foley, żeby się udało.

– No widzisz? I tak świetnie się bawiłyśmy! Więc czemu nie pociągnąć tego dalej?

Kręcę głową.

Grzebie w torebce i wyjmuje komórkę, przegląda esemesy.

– Hamlet też właśnie się skończył. Craig pisze, że Todd zabrał wszystkich do pubu Pod Brudną Kaczką. Podoba mi się ta nazwa. Chodź z nami. Będzie odjazdowo.

Rzecz w tym, że raz się wybrałam z nią i całą resztą, pod koniec pierwszego tygodnia objazdu. Do tego czasu imprezowali już parę razy. I chociaż Melanie znała ich tylko tydzień – tyle samo co ja – dzieliła z nimi wszystkie prywatne żarciki, których JA nie rozumiałam. Siedziałam w tłumie wokół stołu, ściskając drinka i czując się jak nieszczęsny dzieciak, który dołączył do klasy w połowie roku.

Patrzę na zegarek, który zsunął mi się na ręce. Przesuwam go z powrotem w górę, żeby zasłonił brzydkie czerwone znamię na nadgarstku, dokładnie w miejscu, gdzie bije puls.

– Jest prawie jedenasta wieczorem, a jutro musimy wstać wcześnie, żeby zdążyć na pociąg. Więc jeśli nie masz nic przeciwko, zabiorę swój uczulony na przygody tyłek do hotelu.

Kiedy mówię takim nadętym tonem, brzmię zupełnie jak moja matka.

– W porządku. Odprowadzę cię, a potem idę do pubu.

– A jeśli pani Foley do nas zajrzy?

Melanie się śmieje.

– Powiedz jej, że dostałam udaru od słońca. A teraz jest ciemno. – Rusza pod górę z powrotem w kierunku mostu. – Co jest? Czekasz na coś?

Oglądam się na wodę, na barki pustoszejące po wieczornej ofensywie turystów. Na armię śmieciarzy. Dzień się kończy, już nie wróci.

– Nie, na nic.

1. William Szekspir, Wieczór Trzech Króli, Znak, Kraków 2008 ↩

Rozdział drugi

Jedziemy do Londynu pociągiem o ósmej piętnaście – to pomysł Melanie, żebyśmy miały maksymalnie dużo czasu na zakupy. Ale kiedy budzik zaczyna piszczeć o szóstej, Melanie nakrywa sobie głowę poduszką.

– Pojedźmy następnym – jęczy.

– Nie. Wszystko już ustalone. Możesz się przespać w wagonie. Zresztą obiecałaś, że zejdziesz do holu o wpół do siódmej, by się pożegnać ze wszystkimi.

Ja obiecałam się pożegnać z panią Foley.

Wywlekam Melanie z łóżka i wpycham pod nędzną hotelową namiastkę prysznica. Robię jej kawę rozpuszczalną i chwilę rozmawiam z mamą, która w Pensylwanii nie kładła się do pierwszej nad ranem, żeby zadzwonić. O szóstej trzydzieści spełzamy na dół. Pani Foley, jak zwykle w dżinsach i koszulce polo z logo Nastoletniego zwiedzania, ściska rękę Melanie. Potem tuli mnie w kościstym uścisku, wsuwa mi swoją wizytówkę i nalega, żebym dzwoniła bez wahania, gdybym czegoś potrzebowała w Londynie. Zaczyna następną turę w niedzielę i do tego czasu zostanie w mieście. Potem mówi, że na siódmą trzydzieści zamówiła taksówkę, która odwiezie nas na dworzec kolejowy; raz jeszcze pyta, czy ktoś nas odbierze w Londynie (tak, odbierze), powtarza, że jestem porządną dziewczyną… i ostrzega przed kieszonkowcami w metrze.

Pozwalam Melanie wrócić do łóżka na kolejne pół godziny, co oznacza, że opuszcza zwykłą sesję mizdrzenia się przed lustrem, i o siódmej trzydzieści pakuję nas do czekającej taksówki. Gdy zjawia się pociąg, ładuję do niego bagaże i znajduję dwa wolne miejsca. Melanie opada bezwładnie na fotel przy oknie.

– Obudź mnie, jak dojedziemy do Londynu.

Piorunuję ją wzrokiem, ale już się przytuliła do szyby i zamknęła oczy. Wzdycham, wsuwam jej torbę pod nogi i rzucam swój kardigan na sąsiedni fotel, by zniechęcić złodziei oraz lubieżnych dziadków. A potem ruszam do wagonu restauracyjnego. Ominęło mnie śniadanie w hotelu, więc teraz burczy mi w brzuchu, a w skroniach zaczyna pulsować.

Chociaż Europa to kraina pociągów, w czasie objazdu z nich nie korzystaliśmy – na większe dystanse wybieraliśmy samoloty, a na krótszych trasach woziły nas autokary. Gdy przechodzę z wagonu do wagonu, automatyczne drzwi otwierają się z zadowolonym sapnięciem, a podłoga kołysze się lekko pod moimi stopami. Na zewnątrz przemyka zielony krajobraz.

W restauracji przeglądam żałosną ofertę i w końcu zamawiam kanapkę z serem, herbatę oraz chipsy z solą i octem, od których się uzależniłam. Kupuję puszkę coli dla Melanie. Ustawiam wszystko na tekturowej tacce i właśnie zamierzam ruszyć z powrotem, kiedy zwalnia się jeden ze stolików przy samym oknie. Waham się moment. Powinnam wracać. Z drugiej strony Melanie śpi i nic jej nie obchodzi, siadam więc przy stoliku i gapię się przez okno. Okolica wydaje się angielska do szpiku kości: zielona, schludna i pocięta żywopłotami; puchate owce przypominają chmurki – odbicie tych na niebie, zawsze obecnych.

– Bardzo zakręcone śniadanie.

Ten głos. Słuchałam go wczoraj wieczorem przez cztery akty, więc poznaję natychmiast.

Podnoszę wzrok; chłopak stoi wprost przede mną, uśmiechając się tym leniwym półuśmieszkiem, przez który wygląda, jakby się dopiero co zbudził.

– Dlaczego zakręcone? – pytam.

Powinnam być zaskoczona, ale z jakiegoś powodu nie jestem. Muszę zagryźć wargę, żeby się nie uśmiechnąć od ucha do ucha.

Chłopak nie odpowiada. Idzie do baru i zamawia kawę. Potem, patrząc na mnie, wskazuje ruchem głowy mój stolik. Potwierdzam.

– Z wielu powodów – tłumaczy, siadając naprzeciw. – Przypomina ekspata z jet lagiem.

Spuszczam wzrok na swoją kanapkę, herbatę i chipsy.

– To ma być ekspat z jet lagiem? Skąd ten pomysł?

Dmucha na kawę.

– To oczywiste. Po pierwsze, nie ma jeszcze dziewiątej rano. Więc herbata ma sens. Ale kanapka i chipsy? To jedzenie na lunch. O coli nie będę nawet wspominał. – Stuka w puszkę. – Widzisz, zupełnie pomieszały ci się pory dnia. Twoje śniadanie ma jet laga.

Nie mogę się nie roześmiać.

– Pączki wyglądały obrzydliwie. – Wskazuję bar.

– Zdecydowanie. Dlatego ja przyniosłem śniadanie ze sobą.

Sięga do plecaka i zaczyna odwijać coś z pomiętego woskowanego papieru.

– Chwileczkę, to też podejrzanie przypomina kanapkę – mówię.

– Tylko przypomina. To chleb z hagelslag.

– Z hachel czym?

– Hach-el-slach.

Rozchyla kromki, żebym mogła zajrzeć. W środku jest masło i jakaś czekoladowa posypka.

– I ty nazywasz MOJE śniadanie zakręconym? A sam jesz na śniadanie deser.

– W Holandii to śniadanie. Bardzo typowe. Albo to, albo uitsmijter, czyli w zasadzie jajko sadzone z szynką.

– Tego nie będzie na teście, prawda? Nie umiałabym nawet powtórzyć.

– Aut-smy-ter. Możemy poćwiczyć później. To mnie jednak prowadzi do drugiego punktu. Twoje śniadanie jest jak ekspat. Śmiało, nie czekaj. Mogę mówić, kiedy będziesz jadła.

– Dzięki. Fajnie, że potrafisz robić dwie rzeczy naraz – odpowiadam.

A potem się śmieję. I to jest w tym wszystkim najdziwniejsze, bo dzieje się tak po prostu, naturalnie. Wygląda na to, że naprawdę flirtuję. Przy śniadaniu. O śniadaniu.

– A co to właściwie jest ekspat?

– Ktoś, kto mieszka poza krajem, w którym się urodził. Rozumiesz, zamówiłaś kanapkę. Bardzo amerykańską. I herbatę, bardzo angielską. Masz też chipsy, czyli crisps, czy jak tam chcesz je nazywać, które występują tu i tu, ale wybrałaś wersję z solą i octem, bardzo angielską, chociaż jesz je na śniadanie, a to się wydaje amerykańskie. Jak cola. Cola i chipsy, to jadacie na śniadanie w Ameryce?

– Skąd właściwie wiesz, że jestem z Ameryki? – rzucam wyzywająco.

– Pomijając to, że byłaś z amerykańską wycieczką objazdową i mówisz z amerykańskim akcentem?

Zjada kęs kanapki z hachu-czymśtam i popija kawą.

Zagryzam wargę, żeby znowu się nie uśmiechnąć.

– Właśnie. Pomijając to.

– Tak naprawdę to były jedyne wskazówki. W gruncie rzeczy nieszczególnie wyglądasz na Amerykankę.

– Serio?

Otwieram chipsy i w powietrzu rozchodzi się ostry aromat sztucznego octu. Częstuję chłopaka. Odmawia i znowu gryzie kanapkę.

– A jak powinna wyglądać Amerykanka?

Wzrusza ramionami.

– Blondynka – mówi. – Duże… − Pokazuje na migi piersi. – Miękkie rysy. – Macha ręką przed swoją twarzą. – Ładna. Jak twoja kumpela.

– Ja tak nie wyglądam?

Nie mam pojęcia, po co to robię. Wiem, jak wyglądam. Ciemne włosy. Ciemne oczy. Ostre rysy. Żadnych krągłości, niezbyt wiele w okolicach biustu. Nastrój trochę mi siada. Czyli tylko mi się podlizywał, żeby uderzyć do Melanie?

– Nie.

Przygląda mi się tymi swoimi oczami. Wczoraj wydawały się bardzo ciemne, ale teraz, z bliska, widzę, że mają w sobie najrozmaitsze odcienie – szary, brązowy, nawet złoto tańczące w ciemności.

– Wiesz, kogo przypominasz? Louise Brooks.

Gapię się na niego tępo.

– Nie znasz jej? Tej gwiazdy niemego kina?

Kręcę głową. Nieme kino nigdy mnie nie interesowało.

– Była bardzo sławna w latach dwudziestych minionego wieku. Amerykanka. Niesamowita aktorka.

– I nie blondynka. – Miał to być żart, ale tak nie zabrzmiał.

Chłopak odgryza jeszcze kawałek kanapki. Malutki okruch posypki przykleja mu się w kąciku ust.

– Mamy w Holandii multum blondynek. Widzę blond codziennie w lustrze. Louise Brooks była ciemnowłosa. Miała niesamowite, smutne oczy i bardzo wyraziste rysy, i takie same włosy jak ty. – Dotyka własnej czupryny, równie zmierzwionej, jak wczoraj wieczorem. – Bardzo ją przypominasz. Powinienem cię nazywać po prostu Louise.

LOUISE. Podoba mi się.

– Nie, nie Louise. Lulu. Używała tego zdrobnienia.

LULU. To mi się podoba jeszcze bardziej.

Wyciąga rękę.

– Witaj, Lulu, jestem Willem.

Dłoń ma ciepłą, uścisk mocny.

– Miło cię poznać, Willemie. Chociaż mogłabym cię nazywać Sebastianem, skoro przybieramy nowe tożsamości.

Kiedy się śmieje, wokół jego oczu rozkwitają drobne zmarszczki.

– Nie. Wolę Willema. Sebastian jest trochę… jak to powiedzieć po angielsku… pasywny, jeśli się nad tym zastanowić. Żeni się z Oliwią, która tak naprawdę chce być z jego siostrą. U Szekspira często się to zdarza. Kobiety dostają to, do czego dążyły, a mężczyźni kończą wrobieni w różne sytuacje.

– Czy ja wiem? Podobało mi się, że dla każdego z bohaterów wszystko skończyło się dobrze.

– Och, to ładna bajka, lecz tylko bajka. Uważam, że Szekspir jest winien szczęśliwe zakończenia bohaterom swoich komedii, bo w tragediach traktuje ich bardzo okrutnie. Weźmy Hamleta albo Romea i Julię. To prawie sadyzm. – Kręci głową. – Sebastian jest w porządku, tylko właściwie nie kieruje własnym losem. Szekspir oddaje ten przywilej Wioli.

– Rozumiem, że ty kierujesz swoim losem? – pytam.

I znowu słyszę siebie i ledwie mogę uwierzyć własnym uszom. W dzieciństwie chodziłam na lodowisko w sąsiedztwie. W wyobraźni zawsze potrafiłam robić piruety i skoki, ale gdy wychodziłam na lód, ledwie umiałam utrzymać łyżwy równolegle. Kiedy podrosłam, tak samo było z ludźmi: w myślach jestem śmiała i bezpośrednia, ale słowa i gesty, na które rzeczywiście potrafię się zdobyć, wydają się okropnie potulne i uprzejme. Nawet z Evanem, moim chłopakiem w trzeciej i prawie całej czwartej klasie liceum, nigdy nie potrafiłam się stać tą śmigającą na łyżwach, wirującą i skaczącą osobą, którą, jak podejrzewałam, mogłabym być. Dzisiaj najwyraźniej mi się to udaje.

– Och, nic podobnego. Podążam, dokąd popchnie mnie wiatr. – Urywa, żeby się nad tym zastanowić. – Może nie bez powodu gram Sebastiana.

– A dokąd popycha cię wiatr? – pytam z nadzieją, że zostanie w Londynie.

– Z Londynu łapię kolejny pociąg do Holandii. Wczoraj wieczorem sezon się dla mnie skończył.

Uchodzi ze mnie całe powietrze.

– Och.

– Nie zjadłaś kanapki. Uważaj, oni tutaj chleb z serem smarują masłem. I to chyba takim sztucznym.

– Wiem.

Zdejmuję smutne, przywiędłe plasterki pomidora i serwetką ściągam nadmiar masła czy też margaryny.

– Z majonezem smakowałaby lepiej – zauważa Willem.

– Pod warunkiem że byłby w niej indyk.

– Nie, majonez bardzo pasuje do sera.

– Brzmi obrzydliwie.

– Tylko jeśli nigdy nie próbowałaś przyzwoitego majonezu. Słyszałem, że to, co macie w Ameryce, nie jest zbyt przyzwoite.

Śmieję się tak bardzo, że herbata tryska mi nosem.

– Co się stało? – pyta Willem.

– PRZYZWOITY majonez – odpowiadam pomiędzy salwami śmiechu. – Wyobraziłam sobie, jakby, no wiesz, istniał niegrzeczny majonez, co to się źle prowadzi i kradnie, oraz grzeczny majonez, przyzwoity i siadający zawsze ze skrzyżowanymi kostkami, a mój problem polegał na tym, że nie zostałam przedstawiona temu właściwemu.

– Dokładnie w tym rzecz – odpowiada Willem. A potem także wybucha śmiechem.

Rechoczemy oboje, kiedy do wagonu restauracyjnego wchodzi Melanie, niosąc swój bagaż plus mój sweter.

– Nie mogłam cię znaleźć – burczy nadąsana.

– Chciałaś, żeby cię zbudzić w Londynie.

A potem patrzę przez okno. Śliczne angielskie krajobrazy ustąpiły miejsca brzydkim, szarym przedmieściom.

Melanie przenosi wzrok na Willema i otwiera szeroko oczy.

– Więc jednak się nie utopiłeś – zwraca się do niego.

– Nie – odpowiada chłopak, ale patrzy na mnie. – Nie złość się na Lulu. To moja wina. Ja ją tutaj zatrzymałem.

– LULU?

– Tak, od Louise. Moje nowe alter ego, MEL.

Patrzę na nią, błagając wzrokiem, żeby mnie nie wydała. Podoba mi się bycie Lulu. Nie jestem gotowa porzucić jej już teraz.

Melanie przeciera oczy, jakby mówiła: „Czy ja wciąż jeszcze śnię?”. Potem wzrusza ramionami i opada na siedzenie obok Willema.

– W porządku. Bądź sobie, kim chcesz. Ja bym chciała być kimś z nową głową.

– Nie przywykła do kaca – wyjaśniam chłopakowi.

– Zamknij się – warczy Melanie.

– Co, wolisz, żebym powiedziała, że to dla ciebie nie nowina?

– Strasznie jesteś wyszczekana dzisiaj rano.

– Proszę. – Willem sięga do plecaka po niewielki biały pojemniczek i wytrząsa jej na dłoń kilka białych kulek. – Włóż pod język, żeby się rozpuściły. Za chwilę poczujesz się lepiej.

– Co to takiego? – pyta dziewczyna podejrzliwie.

– Zioła.

– Na pewno nie jakieś pigułki gwałtu?

– Jasne. Zależy mu, żebyś odleciała na oczach całego pociągu – wtrącam.

Willem pokazuje Melanie etykietkę.

– Moja matka jest lekarzem medycyny naturalnej. Używa ich na ból głowy. Raczej nie po to, by mnie zgwałcić.

– Hej, mój tato też jest doktorem – mówię.

Chociaż zajmuje się czymś wręcz przeciwnym niż ziołolecznictwo. Jest pulmonologiem, stuprocentowym przedstawicielem medycyny zachodniej.

Melanie przez sekundę patrzy na pigułki, ale w końcu wkłada je pod język. Kiedy dziesięć minut później pociąg wjeżdża na stację, czuje się trochę lepiej.

Za sprawą milczącego porozumienia wszyscy troje wysiadamy razem: Melanie i ja z wypchanymi walizkami na kółkach, Willem z małym plecakiem. Przepychamy się na peron w palącym już letnim słońcu, a potem zanurzamy się we względny chłód dworca Marylebone.

– Veronica esemesowała, że się spóźni – mówi Melanie. – Pisze, żebyśmy na nią zaczekały obok WHSmitha. Cokolwiek to jest.

– Księgarnia – wyjaśnia Willem, wskazując przeciwny kraniec holu.

Budynek dworca jest ładny, z czerwonej cegły, ale czuję się rozczarowana, że to nie jedna z tych wytwornych stacji z rozkładami z grzechoczących listewek, na co liczyłam. Zamiast nich wisi zwykły monitor wyświetlający odjazdy. Podchodzę, żeby na niego spojrzeć. Nazwy nie brzmią zbyt egzotycznie: High Wycombe albo Banbury, które naturalnie mogą być bardzo sympatycznymi miejscami. To naprawdę głupie. Dopiero co objechałam największe europejskie miasta – Rzym, Florencję, Pragę, Wiedeń, Budapeszt, Berlin, Edynburg, a teraz znowu Londyn – przez większą część czasu odliczając dni do powrotu do kraju. Nie rozumiem, czemu teraz nagle ogarnia mnie żądza podróżowania.

– O co chodzi? – pyta Melanie.

– Och, liczyłam po prostu, że zobaczę jedną z tych wielkich tablic odjazdów jak na niektórych lotniskach.

– Mamy taką na dworcu centralnym w Amsterdamie – rzuca Willem. – Zawsze lubiłem stawać przed nią i wyobrażać sobie, że mogę wybrać dowolne miejsce i tam pojechać.

– Prawda? Ja też!

– W czym problem? – pyta Melanie, patrząc na monitory. – Co ci się nie podoba w Bicester North?

– Nie brzmi tak ekscytująco jak Paryż – wyjaśniam.

– Och, daj spokój. Ciągle jeszcze masz doła z tego powodu? – Melanie zwraca się do Willema. – Po Rzymie mieliśmy w planach Paryż, ale zastrajkowali kontrolerzy i loty odwołano, a było za daleko, by pojechać autokarem. A ona nadal jest o to wkurzona.

– We Francji co chwila strajkują, żeby coś uzyskać – przytakuje Willem, kiwając głową.

– Zamiast do Paryża wysłali nas do Budapesztu – wyjaśniam. – I Budapeszt mi się podobał, ale nie mogę uwierzyć, że jestem tak blisko Paryża i tam nie pojadę.

Chłopak patrzy na mnie w skupieniu. Owija wokół palca sznurek od plecaka.

– To pojedź – mówi.

– Dokąd?

– Do Paryża.

– Nie mogę. Odwołali lot.

– Pojedź teraz.

– Wycieczka się skończyła. A zresztą pewnie strajk trwa nadal.

– Możesz się wybrać pociągiem. Z Londynu to dwie godziny. – Patrzy na wielki zegar na ścianie. – Zdążyłabyś na lunch. A skoro o tym mowa, mają tam znacznie lepsze kanapki.

– Ale… ale nie znam francuskiego. Nie mam przewodnika. Nie mam nawet francuskich pieniędzy. Używają tam euro, tak?

Wyliczam powody, jakbym to PRZEZ NIE nie mogła jechać, lecz w gruncie rzeczy Willem równie dobrze mógłby mi proponować wypad na Księżyc. Wiem, że Europa jest mała i że niektórzy ludzie robią takie rzeczy. Ale nie ja.

Wciąż na mnie patrzy z głową przechyloną lekko na bok.

– Nic by z tego nie wyszło – kończę. – Zupełnie nie znam Paryża.

Chłopak zerka na zegar. I naraz, uderzenie serca później, zwraca się do mnie:

– Ale ja znam.

Moje serce zaczyna wykonywać zupełnie niedorzeczne podskoki, ale racjonalny umysł wciąż generuje kontrargumenty.

– Nie wiem, czy mi starczy pieniędzy. Ile kosztują bilety?

Sięgam do torebki, by przeliczyć resztę gotówki. Mam trochę funtów na przetrwanie weekendu, kartę kredytową na nieprzewidziane wydatki i banknot studolarowy, który mama dała mi na sytuacje absolutnie ekstremalne, gdyby karta nie zadziałała. Ale trudno to uznać za sytuację ekstremalną. A gdybym użyła karty, zaalarmowałabym rodziców.

Willem sięga do kieszeni, wyciąga garść różnych zagranicznych walut.

– Tym się nie przejmuj. To było dobre lato.

Gapię się na banknoty. Naprawdę by to zrobił? Zabrał mnie do Paryża? DLACZEGO?

– Mamy bilety na Let it be na jutrzejszy wieczór – wtrąca Melanie, wcielając się w głos rozsądku. – A w sobotę wylatujemy. Twoja mama zacznie świrować. Serio, zamordowałaby cię.

Patrzę na Willema, ale wzrusza ramionami, jakby nie mógł odmówić temu racji.

Już mam się wycofać, podziękować za propozycję, gdy nagle wydaje się, jakby Lulu przejęła dowodzenie, bo zwracam się do Melanie:

– Nie zamorduje, jeśli się nie dowie.

Dziewczyna prycha.

– TWOJA mama? Dowie się.

– Nie, jeśli mnie będziesz kryła. – Ponieważ milczy, ciągnę dalej: − Proszę. Ja kryłam ciebie mnóstwo razy podczas tej wycieczki.

Wzdycha dramatycznie.

– Ale wtedy chodziło o pub, a nie o inny kraj.

– Dopiero co marudziłaś, że nigdy nie robię takich rzeczy.

Tu ją mam. Zmienia taktykę.

– Jak mam cię kryć, skoro dzwoni na moją komórkę, kiedy chce się z tobą skontaktować? Na pewno znów to zrobi. Wiesz, że tak.

Mama wpadła w furię na wieść, że mój telefon tu nie funkcjonuje. Zapewniano ją, że będzie, a kiedy okazało się to nieprawdą, roztrzęsiona zadzwoniła do operatora, lecz podobno nic się nie dało poradzić; chodziło o jakieś problemy z zakresami. Wydrukowała sobie naszą trasę, wiedziała więc, kiedy mnie może złapać w hotelu, a jeśli akurat była wtedy zajęta, dzwoniła na komórkę Melanie.

– Może mogłabyś wyłączyć aparat, żeby od razu uruchamiała się poczta głosowa? – podsuwam.

Zwracam się do Willema, nadal stojącego z pękiem banknotów wysypujących się z dłoni.

– Jesteś PEWIEN? Myślałam, że wracasz do Holandii.

– Też tak myślałem. Ale chyba wiatry popychają mnie w innym kierunku.

Spoglądam na Melanie. Wszystko zależy teraz od niej. Patrzy na Willema, mrużąc zielone oczy.

– Zabiję cię, jeśli zgwałcisz albo zamordujesz moją przyjaciółkę.

Chłopak cmoka z dezaprobatą.

– Wy, Amerykanie, jesteście tacy brutalni. Pochodzę z Holandii. Najgorsze, co mógłbym zrobić, to ją przejechać rowerem.

– Będąc na haju! – dodaje Melanie.

– Okej, to możliwe – przyznaje Willem.

Potem patrzy na mnie, a ja czuję dreszcz, jakby coś we mnie trzepotało. Naprawdę zamierzam to zrobić?

– No, Lulu? Co powiesz? Chcesz jechać do Paryża? Tylko na jeden dzień?

To totalne szaleństwo. Nawet go nie znam. Rodzice mogą mnie nakryć. Zresztą co można zobaczyć w Paryżu przez zaledwie jeden dzień? Istnieje wielkie prawdopodobieństwo, że wszystko skończy się potężną katastrofą. Wszystko to prawda. Wiem o tym. Ale i tak chcę jechać.

Więc tym razem zamiast powiedzieć „nie”, próbuję czegoś innego.

Mówię „tak”.

Rozdział trzeci

Eurostar to ubłocony żółty skład z perkatym nosem; kiedy do niego wsiadamy, jestem spocona i zdyszana. Od pożegnania z Melanie, gdy już pośpiesznie wymieniłyśmy informacje, ustalając plany i miejsce jutrzejszego spotkania, oboje z Willemem nieustannie biegliśmy. Ze stacji Marylebone zatłoczonymi londyńskimi ulicami do metra, gdzie stoczyłam coś na kształt pojedynku z bramką, która nie chciała się przede mną otworzyć trzy razy, a gdy w końcu to zrobiła, przycięła mi walizkę, posyłając identyfikator Nastoletniego zwiedzania pod automat z biletami.

– Wygląda na to, że zostałam włóczęgą na całego – zażartowałam.

Na przepastnej stacji St. Pancras Willem pokazał mi tablice odjazdów klekoczące jak należy, a potem popędził nas do kolejki po bilety na Eurostar, gdzie czarując kasjerkę, zdołał wymienić swoją rezerwację do kraju na bilet do Paryża, a następnie wydał stanowczo zbyt wiele banknotów funtowych, żeby kupić drugi dla mnie. Później błyskawicznie przeszliśmy odprawę, pokazując dokumenty. Przez sekundę obawiałam się, że Willem zobaczy mój paszport należący nie do Lulu, lecz do Allyson – i to nie tej obecnej, tylko piętnastoletniej Allyson w okresie największych problemów z trądzikiem. Nie zobaczył jednak i zeszliśmy na dół, do futurystycznej hali odjazdów, akurat w samą porę, żeby zaraz wrócić na górę do pociągu.

Dopiero kiedy zajmujemy miejsca, łapię oddech i uświadamiam sobie, co zrobiłam. Jadę do Paryża. Z nieznajomym. Z TYM nieznajomym.

Udając, że manipuluję przy walizce, zerkam na niego ukradkiem. Jego twarz przywodzi na myśl te kreacje, które potrafią stworzyć tylko niektóre dziewczyny obdarzone wyczuciem stylu: przypadkowe elementy, z osobna nieciekawe, jakimś sposobem tworzą harmonijną całość. Rysy ma wyraziste, prawie kanciaste, ale wargi jak czerwone poduszeczki, a policzki tak jabłkowo rumiane, że można by z nich upiec szarlotkę. Wydaje się zarazem stary i młody; doświadczony życiem i delikatny. Nie jest przystojny w taki sposób jak Brent Harper, który w czwartej klasie liceum został uznany w głosowaniu za największego przystojniaka – to znaczy: przewidywalnie. Ale nie mogę oderwać od niego oczu.

Wyraźnie nie jestem jedyna. Przejściem między fotelami zbliża się para dziewczyn z plecakami; oczy mają ciemne i senne, mówiące: „Żywimy się seksem”. Jedna, przechodząc, uśmiecha się do Willema i rzuca coś po francusku. Chłopak odpowiada jej w tym samym języku i pomaga włożyć bagaż na półkę nad fotelem. Dziewczyny siadają po przeciwnej stronie przejścia rząd za nami; niższa coś mówi i wszyscy troje się śmieją. Chcę zapytać, o co chodzi, ale naraz czuję się niewyobrażalnie młoda i nie na swoim miejscu; posadzona przy dziecinnym stoliku podczas Święta Dziękczynienia.

Gdybym tylko uczyła się francuskiego w liceum… Chciałam, ale na początku dziewiątej klasy rodzice namówili mnie jednak na chiński. „Ten wiek będzie należał do Chin; znając język, zyskasz przewagę w rywalizacji” − orzekła mama. „W rywalizacji o co?” − zastanawiałam się. Jednak przez ostatnie cztery lata uczyłam się chińskiego i od przyszłego miesiąca będę kontynuować naukę na studiach.

Czekam, aż Willem usiądzie, ale zamiast tego patrzy na mnie, a potem na Francuzki, które już się rozlokowały i kołyszącym się krokiem ruszają przejściem.

– W pociągu robię się głodny. A ty nie zjadłaś w końcu kanapki – mówi. – Pójdę do restauracyjnego po więcej zapasów. Na co masz ochotę, Lulu?

Lulu pewnie poprosiłaby o coś egzotycznego. Truskawki w czekoladzie. Ostrygi. Allyson to dziewczyna, która lubi raczej kanapki z masłem orzechowym. Nie wiem, na co mam apetyt.

– Coś dobrego.

Patrzę za nim, gdy się oddala. Wyjmuję czasopismo z kieszeni na fotelu i przebiegam wzrokiem informacje na temat pociągu: Tunel pod kanałem La Manche ma długość pięćdziesięciu kilometrów. Otwarto go w roku 1994, budowa trwała sześć lat. Maksymalna prędkość składów Eurostar to trzysta kilometrów, czyli sto osiemdziesiąt sześć mil na godzinę. Gdybym wciąż była na wycieczce, właśnie tego rodzaju quizowymi mądrościami karmiłaby nas ze swych wydruków pani Foley. Odkładam gazetkę.

Pociąg rusza tak płynnie, że dopiero widząc peron sunący w tył, jakby to on się przemieszczał, a nie my, uświadamiam sobie, że jedziemy. Słyszę sygnał. Za oknem wspaniałe łuki dworca St. Pancras skrzą się na pożegnanie, a potem nurkujemy w tunel. Rozglądam się po wagonie. Wszyscy wyglądają na szczęśliwych i zajętych: czytają gazety albo bębnią w laptopy, wysyłają esemesy, rozmawiają przez telefon albo z towarzyszami podróży. Zerkam nad oparciem fotela, ale Willema ani śladu. Francuzki też jeszcze nie wróciły.

Znowu sięgam po czasopismo i czytam recenzję jakiejś restauracji, ale nic do mnie nie dociera. Upływają kolejne minuty. Pociąg jedzie szybciej, arogancko omijając brzydkie londyńskie magazyny. Kierownik zapowiada pierwszy przystanek, zjawia się konduktor po mój bilet.

– Ktoś tu siedzi? – pyta, wskazując pusty fotel obok.

– Tak.

Ale rzeczy zabrał ze sobą. Nie mam żadnego dowodu, że tu w ogóle był.

Zerkam na zegarek. Dziesiąta czterdzieści trzy. Prawie kwadrans, odkąd opuściliśmy Londyn. Kilka minut później wjeżdżamy na Ebbsfleet, lśniącą, nowoczesną stację. Do środka wlewa się tłum ludzi. Starszy mężczyzna z aktówką przystaje obok miejsca Willema, jakby chciał usiąść, potem jednak zerka na swój bilet i rusza dalej przejściem. Odzywa się sygnał, drzwi się zamykają i ruszamy znowu. Miejski krajobraz Londynu ustępuje miejsca zieleni. W oddali widzę zamek. Pociąg żarłocznie pochłania okolicę; wyobrażam sobie, że zostawia za sobą bruzdę zrytej ziemi. Chwytam się poręczy fotela, wbijając w nie paznokcie, jakby to był pierwszy nieskończenie stromy podjazd na trasie jednej z tych wywołujących mdłości kolejek górskich, na które Melanie uwielbia mnie zabierać. Mimo klimatyzacji włączonej na cały regulator na moim czole perli się pot.

Nasz pociąg z nagłym hukiem mija się z innym składem. Podrywam się z miejsca. Dwie sekundy później skład znika, ale mam przedziwne wrażenie, że to właśnie w nim znajduje się teraz Willem. Choć to niemożliwe. Musiałby przeskoczyć w czasie naprzód do następnej stacji, żeby go złapać.

To jednak nie znaczy, że jest w TYM pociągu.

Patrzę na zegarek. Minęło dwadzieścia minut, odkąd Willem wyruszył do wagonu restauracyjnego. Staliśmy wtedy jeszcze na peronie. Mógł wysiąść przed odjazdem z tamtymi dziewczynami. Albo na ostatniej stacji. Może o tym właśnie rozmawiali. „Czemu nie zostawisz tej nudnej Amerykanki i nie zabawisz się z nami?”.

Nie ma go tutaj.

Pewność uderza mnie z hukiem nadjeżdżającego pociągu. Willem zmienił zdanie. Co do Paryża. Co do mnie.

Wycieczka ze mną była jak impulsywny zakup, jak wrzucenie do koszyka jednego z tych bezużytecznych gadżetów, które wystawiają w sklepach przy kasie, żeby człowiek zorientował się dopiero po wyjściu, jaki szajs wybrał.

Wtedy jednak uderza mnie inna myśl: „A jeśli to element większego planu? Znaleźć najbardziej naiwną Amerykankę, zwabić ją do pociągu, porzucić i wysłać… bo ja wiem… paru karków, żeby ją capnęli?”. Mama nagrała mi odcinek programu »20/20« o tego rodzaju wypadku. A jeśli to DLATEGO przypatrywał mi się wczoraj wieczorem, DLATEGO odszukał mnie dzisiaj rano w pociągu ze Stratford-upon-Avon? Czy mógłby wybrać łatwiejszą zdobycz? Obejrzałam dość dużo filmów o zwierzętach na Animal Planet, by wiedzieć, że lwy zawsze atakują najsłabsze gazele.

Lecz niezależnie od tego, jak mało realistyczna jest ta możliwość, kryje w sobie odrobinę brutalnej pociechy. Przywraca wszystkiemu sens. Wyjaśnia, dlaczego JA znalazłam się w TYM pociągu.

Na mojej głowie ląduje coś miękkiego i trzeszczącego, ale ogarnięta paniką aż się podrywam.

Znowu. Sięgam po pocisk: paczkę chipsów z solą i octem firmy Walker.

Podnoszę wzrok. Willem krzywi się w skruszonym uśmiechu włamywacza, z trudnością taszcząc łupy: batonik, trzy kubki rozmaitych gorących napojów; butelkę soku pomarańczowego pod jedną pachą i puszkę coli pod drugą.

– Przepraszam, że tyle czekałaś. Wagon restauracyjny jest na drugim końcu składu i otwarli go dopiero, kiedy ruszyliśmy z St. Pancras, więc już się zrobiła kolejka. Potem nie byłem pewien, czy wolisz kawę, czy herbatę, więc wziąłem jedno i drugie. Ale potem przypomniałem sobie, że kupowałaś colę, więc po nią wróciłem. A potem w drodze powrotnej potknąłem się o jakiegoś bardzo niestabilnego Belga i cały oblałem się kawą, więc musiałem skręcić do klopa, ale chyba tylko pogorszyłem sprawę.

Wyładowuje dwa małe tekturowe kubki i puszkę coli na rozkładany stolik przede mną. Wskazuje gestem swoje dżinsy, na których widnieje wielka wilgotna plama.

Nie należę do ludzi, których bawią żarty o puszczaniu wiatrów albo obrzydliwe dowcipy. Kiedy Jonathan Spalicki puścił bąka na fizjologii w zeszłym roku i pani Huberman musiała nas wcześniej puścić, bo klasa dostała histerii ze śmiechu, wręcz mi podziękowała, że ja jedna wykazałam samokontrolę.

Dlatego to niepodobne do mnie, żebym zaczęła się zaśmiewać z powodu mokrej plamy.

Kiedy jednak otwieram usta, by poinformować Willema, że w zasadzie nie lubię napojów gazowanych, a cola była dla Melanie na kaca – wydobywa się ze mnie kwiknięcie. A na dźwięk mojego własnego głosu tama pęka. Rechoczę tak bardzo, że nie mogę złapać powietrza. Łzy paniki, które o mały włos nie popłynęły mi z oczu, mają teraz bezpieczną wymówkę, by pociec strugami po twarzy.

Willem przewraca oczami i patrzy na swoje spodnie, jakby mówił „okej, okej”. Łapie garść serwetek z tacy.

– Nie sądziłem, że jest AŻ TAK źle. – Osusza dżinsy. – Czy kawa zostawia plamy?

To wywołuje u mnie kolejne paroksyzmy. Willem uśmiecha się ironicznie, cierpliwie. Jest wystarczająco dorosły, by znieść żarty na swój temat.

– Prze-praszam – sapię. – To. Nie. Z. Twoich. Majtek.

Pants! Podczas wykładu o różnicach między brytyjską i amerykańską angielszczyzną pani Foley wyjaśniła, że Anglicy mówią „pants” na bieliznę, a spodnie nazywają „trousers”, więc powinniśmy się pilnować, by uniknąć krępujących nieporozumień. Mówiąc to, aż się zaczerwieniła.

Teraz dosłownie zginam się wpół. Kiedy udaje mi się usiąść prosto, zauważam wracającą przejściem jedną z Francuzek. Przeciskając się obok Willema, opiera dłoń na jego ramieniu; nie od razu ją cofa. Potem rzuca coś po francusku i wślizguje się na swoje miejsce.

Willem nawet na nią nie patrzy. Zwraca się z powrotem do mnie. W ciemnych oczach ma wielkie znaki zapytania.

– Myślałam, że wysiadłeś z pociągu.

Wyznanie wyrywa mi się na fali musującej jak szampan ulgi.

O mój Boże. Naprawdę to powiedziałam? Pod wpływem wstrząsu chichot milknie jak ucięty nożem. Boję się podnieść wzrok. Bo jeśli wcześniej Willem nie zamierzał mnie zostawić w pociągu, teraz go do tego przekonałam.

Czuję, jak siedzisko się ugina, gdy zajmuje miejsce obok, a kiedy zbieram się na odwagę i zerkam, zauważam z zaskoczeniem, że nie wydaje się zszokowany ani oburzony. Ma na twarzy ten swój konfidencjonalny, leniwy uśmieszek.

Zaczyna rozpakowywać śmieciowe jedzenie i wyciąga z plecaka krzywą bagietkę. Rozkłada wszystko na stolikach, po czym patrzy prosto na mnie.

– A czemu miałbym wysiadać z pociągu? – pyta w końcu lekkim, prowokującym tonem.

Mogłabym coś zmyślić. Bo o czymś zapomniał. Albo się zorientował, że mimo wszystko musi wracać do Holandii, a nie miał czasu mi powiedzieć. Albo coś zabawnego, a przy tym mniej obciążającego. Lecz tego nie robię.

– Bo zmieniłeś zdanie.

Czekam na oburzenie, szok, współczucie z jego strony, nadal jednak wydaje się rozbawiony, a teraz chyba też trochę zaintrygowany. A ja czuję nagłego kopa, jakbym łyknęła prochy; moje własne prywatne serum prawdy. Wyrzucam więc z siebie całą resztę:

– Ale potem przyszło mi do głowy, że może to jakieś oszustwo i planujesz mnie sprzedać jako niewolnicę seksualną albo coś.

Patrzę na niego, zastanawiając się, czy nie przesadziłam. On jednak się uśmiecha, gładząc podbródek.

– Jak miałbym to zrobić? – pyta.

– Nie wiem. Musiałbyś mnie pozbawić przytomności albo coś. Czego tacy goście używają? Chloroformu? Zwilżają chusteczkę, przykładają ci do nosa i odlatujesz.

– Myślę, że tylko w kinie. Pewnie łatwiej by było dodać coś do twojego napoju, jak się obawiała twoja kumpela.

– Ale przyniosłeś trzy różne, w tym jeden nieotwarty. – Unoszę puszkę. – Przy okazji, nie piję coli.

– Więc mój plan zawiódł. – Wzdycha teatralnie. – Wielka szkoda. Na czarnym rynku dostałbym za ciebie kupę forsy.

– Ile jestem warta, jak sądzisz? – pytam zaskoczona, jak szybko mój koszmar zmienił się w temat do żartów.

Willem oceniająco mierzy mnie wzrokiem od stóp do głów.

– Hm, to zależy od różnych czynników.

– Na przykład?

– Wieku. Ile masz lat?

– Osiemnaście.

Kiwa głową.

– Wymiary?

– Pięć stóp cztery cale. Sto piętnaście funtów. Nie znam systemu metrycznego.

– Zniekształcone części ciała, blizny, protezy kończyn?

– To ma znaczenie?

– Fetyszyści. Płacą ekstra.

– Nie, żadnych protez ani nic. – Ale wtedy przypominam sobie o znamieniu, które jest prawie takie brzydkie jak blizna, więc zwykle ukrywam je pod zegarkiem. Jest coś dziwnie kuszącego w tym, by je odsłonić; by odsłonić siebie. Zsuwam zegarek. – Mam jednak to.

Przygląda się, kiwając głową. Potem pyta swobodnie:

– I jesteś dziewicą?

– To podnosi czy obniża wartość?

– Zależy od rynku.

– Wygląda na to, że sporo o tym wiesz.

– Dorastałem w Amsterdamie – odpowiada, jakby to wszystko wyjaśniało.

– Więc ile jestem warta?

– Nie odpowiedziałaś na wszystkie pytania.

W tym momencie ogarnia mnie przedziwne wrażenie, jakbym trzymała pasek od szlafroka i mogła go zawiązać ciaśniej… albo puścić.

– Nie, nie jestem. Dziewicą.

Willem przytakuje ruchem głowy i patrzy w sposób, który mnie wytrąca z równowagi.

– Borys na pewno będzie rozczarowany – dodaję.

– Kto to Borys?

– Ukraiński mięśniak od brudnej roboty. Ty byłeś tylko przynętą.

Teraz to Willem wybucha śmiechem, odchylając głowę na długiej szyi. W przerwie dla złapania oddechu rzuca:

– Zwykle pracuję z Bułgarami.

– Drwij sobie, ile chcesz, ale było o tym w telewizji. A nie mogę powiedzieć, że cię ZNAM.

Milczy chwilę, patrząc na mnie, a następnie recytuje:

– Dwadzieścia. Metr dziewięćdziesiąt. Siedemdziesiąt pięć kilo, kiedy ostatnio sprawdzałem. To… – Wskazuje zygzakowatą szramę na stopie. Potem spogląda mi prosto w oczy. – I nie.

Potrzebuję minuty, by do mnie dotarło, że odpowiedział na te same cztery pytania, które zadał mnie. A kiedy dociera, czuję, jak w górę po mojej szyi zaczyna się skradać rumieniec.

– Poza tym zjedliśmy razem śniadanie. Zwykle znam doskonale ludzi, z którymi jadam śniadania.

Rumieniec oblewa mnie z impetem fali przypływu. Próbuję wymyślić jakąś błyskotliwą ripostę. Ale trudno być błyskotliwym, kiedy ktoś tak na ciebie patrzy.

– Naprawdę sądziłaś, że bym cię zostawił w pociągu? – pyta Willem.

Jego słowa dziwnie rażą po żartach o czarnym rynku i seksualnym niewolnictwie. Zastanawiam się. Czy NAPRAWDĘ sądziłam, że by to zrobił?

– Nie wiem – odpowiadam. – Może tylko ogarnęła mnie lekka panika, bo takie impulsywne decyzje nie są w moim stylu.

– Naprawdę? – pyta. – Przecież jesteś tutaj.

– Jestem tutaj – powtarzam.

I jestem. Tutaj. W drodze do Paryża. Z nim. Patrzę na niego. Na ten jego uśmieszek, jakbym miała w sobie coś nieskończenie zabawnego. I może dlatego albo przez kołysanie pociągu, albo ponieważ nigdy więcej go nie zobaczę po tym jednym dniu, albo dlatego, że gdy raz się otworzy wentyl uczciwości, nie ma odwrotu. Albo po prostu dlatego, że tak chcę. W każdym razie pozwalam, by szlafrok opadł na podłogę.

– Sądziłam, że wysiadłeś z pociągu, bo trudno mi było uwierzyć, że w ogóle się w nim znajdowałeś. Ze mną. Bez jakichś niskich motywów.

I to właśnie jest prawda. Bo mogę mieć dopiero osiemnaście lat, ale już znakomicie zdaję sobie sprawę, że świat dzieli się na dwie kategorie ludzi: tych, którzy robią różne rzeczy, i tych, co tylko patrzą. Ludzi, którym przydarzają się różne przygody, i nas, pozostałych, którzy po prostu brną przez życie. Ludzi w typie Lulu i tych w typie Allyson.

Nawet nie przyszło mi na myśl, że UDAJĄC Lulu, mogę się przekraść do tej drugiej kategorii, choćby tylko na jeden dzień.

Zwracam się do Willema, by się przekonać, co na to powie, zanim jednak zdąży odpowiedzieć, pociąg wpada w ciemność i wjeżdżamy do tunelu pod kanałem La Manche. Jeśli wierzyć przeczytanym przeze mnie informacjom, za niecałych dwadzieścia minut znajdziemy się w Calais, a potem, godzinę później, w Paryżu. W tej chwili jednak mam wrażenie, że pociąg wiezie mnie nie tyle do Paryża, ile w jakieś zupełnie nowe miejsce.

Rozdział czwarty

Paryż

Problemy zaczynają się od pierwszej chwili. Przechowalnia w podziemiach dworca okazuje się zamknięta; strajkują pracownicy obsługujący maszyny prześwietlające bagaż przed oddaniem. Wskutek tego wszystkie samoobsługowe skrytki zdolne pomieścić moją walizkę są zajęte. Willem mówi, że niedaleko jest inna stacja, gdzie mogłabym spróbować, ale skoro bagażowi strajkują, pewnie napotkamy ten sam problem.

– Mogę ją po prostu powlec ze sobą. Albo cisnąć do Sekwany – żartuję, choć faktycznie jest coś pociągającego w myśli, by porzucić dowody na istnienie Allyson.

– Mam znajomą w nocnym klubie niezbyt daleko stąd…

Willem sięga do plecaka i wyciąga zniszczony skórzany notes. Już chcę zażartować, że to jego mała czarna książeczka – widzę nabazgrane w środku nazwiska, numery i adresy mejlowe, a on dodaje: „Prowadzi rachunkowość, więc zwykle tam bywa po południu” – kiedy sobie uświadamiam, że to rzeczywiście mały, czarny notesik.

Chłopak znajduje potrzebny numer, wyciąga starożytną komórkę i kilka razy wciska guzik, by ją włączyć.

– Bateria padła. Twój telefon działa?

Kręcę głową.

– W Europie jest bezużyteczny. Chyba że jako aparat fotograficzny.

Wracamy do ruchomych schodów. Zanim miniemy automatyczne drzwi, Willem spogląda na mnie i pyta:

– Gotowa na Paryż?

W stresie wywołanym problemami z bagażem niemal zapomniałam, że celem tego wszystkiego był Paryż. Nagle robię się trochę nerwowa.

– Mam nadzieję – odpowiadam słabo.

Wychodzimy od frontu i zanurzamy się w migoczący upał. Mrużę oczy, jakby przygotowując się na oślepiające rozczarowanie. Bo prawda jest taka, że jak dotąd rozczarowało mnie praktycznie każde miejsce, które zwiedzaliśmy. Może oglądam zbyt wiele filmów. Naprawdę pragnęłam przeżyć w Rzymie to samo, co Audrey Hepburn w Rzymskich wakacjach, ale wokół fontanny di Trevi kłębił się tłum, u stóp Schodów Hiszpańskich zobaczyłam McDonalda, a ruiny cuchnęły sikami gnieżdżących się tam dzikich kotów. To samo w Pradze, gdzie chciałam poczuć odrobinę nastroju bohemy w stylu Nieznośnej lekkości bytu. Ale nie, nie spotkałam słynnych artystów, żadnego mężczyzny choćby mgliście podobnego do Daniela Day-Lewisa. Jeden tajemniczy facet czytał w kawiarni Sartre’a, ale potem zadzwoniła jego komórka i odebrał z hałaśliwym, nosowym teksaskim akcentem.

I Londyn. Obie z Melanie, chcąc odwiedzić Notting Hill, kompletnie pogubiłyśmy się w metrze, ale zobaczyłyśmy jedynie luksusową, kosztowną dzielnicę pełną ekskluzywnych sklepów. Żadnych urokliwych księgarenek, żadnych grupek sympatycznych przyjaciół, z którymi chciałabym zjeść kolację. Jak się zdaje, istniał bezpośredni związek między liczbą obejrzanych filmów o danym mieście i stopniem mojego rozczarowania. A o Paryżu widziałam ich mnóstwo.

Paryż, który mnie wita za drzwiami Gare du Nord, to nie Paryż z filmów. Nie widać wieży Eiffla ani luksusowych sklepów z haute couture. Wychodzimy po prostu na zwykłą ulicę z kilkoma hotelami i kantorami, zakorkowaną samochodami i autobusami.

Rozglądam się wokół. Widzę niekończące się szeregi starych, szarobrązowych kamienic. Są jednakowe, dosłownie stapiają się ze sobą – wszędzie takie same otwarte przeszklone drzwi i wylewające się ze skrzynek kwiaty. Dokładnie naprzeciw dworca jedna przy drugiej mieszczą się dwie kawiarnie. Żadna nie wygląda wytwornie, ale obie są pełne – ludzie siedzą przy okrągłych szklanych stolikach, pod markizą i parasolami. Jest to zarazem całkiem normalne i kompletnie egzotyczne.

Ruszamy z Willemem naprzód. Przechodzimy przez ulicę i mijamy jedną z kawiarni. Przy stoliku siedzi samotna kobieta, pijąc różowe wino i paląc papierosa; przy jej stopach sapie mały buldożek. Na nasz widok psiak zrywa się i zaczyna obwąchiwać mi spódnicę, zaplątując w smycz siebie i mnie.

Kobieta musi być mniej więcej w wieku mojej mamy, ale nosi mini i espadryle na wysokich koturnach, wiązane na zgrabnych kostkach. Karci psa i odwija smycz. Schylam się, żeby go podrapać za uszami, a kobieta mówi po francusku coś, co prowokuje Willema do śmiechu.

– Co powiedziała? – pytam, kiedy się oddalamy.

– Że jeśli chodzi o piękne dziewczyny, jej pies jest jak świnia na trufle.

– Serio? – Czuję, że się rumienię z zadowolenia. Co jest trochę głupie, bo przecież to pies, i ponieważ nie jestem całkiem pewna, co to takiego „świnia na trufle”.

Idziemy wzdłuż kwartału pełnego sex-shopów oraz biur podróży, potem skręcamy za róg w jakiś boulevard o niewymawialnej nazwie i pierwszy raz dociera do mnie, że „bulwar” to tak naprawdę francuskie słowo i że wszystkie duże ulice nazywane bulwarami w kraju to w rzeczywistości zwykłe ruchliwe arterie. Bo prawdziwy bulwar widzę tutaj: rzekę życia, wspaniałą, szeroką i rwącą, z pasażem przez środek oraz wdzięcznymi drzewami, które wyginają się, pochylając się ku sobie nad naszymi głowami.

Gdy czekamy na czerwonym świetle, sympatyczny facet w obcisłym garniturku, jadący na skuterze, przystaje i mierzy mnie wzrokiem od stóp do głów, aż samochód za nim trąbi, żeby ruszał.

Okej, to dwa razy w ciągu pięciu minut. Jasne, za pierwszym razem chodziło o psa, ale i tak fakt wydaje się znaczący. Przez ostatnie trzy tygodnie to Melanie prowokowała gwizdy – jak zakładałam złośliwie, z powodu blond włosów i ubrań wołających: „SPÓJRZ NA MNIE!”. Raz czy dwa napomknęłam krytycznie o przedmiotowym traktowaniu kobiet, ale Melanie przewróciła oczami i burknęła, że nic nie rozumiem.

Na fali euforii zastanawiam się, czy nie miała racji. Może nie chodzi o to, żeby wyglądać sexy dla facetów, tylko czuć się zauważanym; wiedzieć, że dane miejsce puszcza do ciebie oko, że cię akceptuje. Dziwne, bo sądziłabym, że ze wszystkich ludzi we wszystkich miastach świata właśnie dla paryżan będę niewidzialna – tymczasem nic podobnego. Najwyraźniej w Paryżu nie tylko potrafię jeździć na łyżwach, ale praktycznie kwalifikuję się na olimpiadę!

– To oficjalna wiadomość – oznajmiam. – Kocham Paryż!

– Szybko się decydujesz.

– Kiedy się coś wie, to się wie. Właśnie został moim ulubionym miastem świata.

– Często tak działa.

– Szczerze mówiąc, nie miał wielkiej konkurencji, skoro tak naprawdę nie podobała mi się większość miejsc podczas objazdu.

I znowu: tak po prostu mi się to wymyka. Najwyraźniej kiedy ma się tylko jeden dzień, można powiedzieć wszystko i to przeżyć. WYCIECZKA OKAZAŁA SIĘ KLAPĄ. Jakie to przyjemne uczucie w końcu się do tego przyznać. Nie mogłam przecież powiedzieć tego rodzicom, którzy zapłacili za tę, jak wierzyli, Podróż Życia. Ani Melanie, dla której to naprawdę była Podróż Życia. Ani pani Foley, której płacono za zapewnienie mi Podróży Życia. Ale taka właśnie jest prawda. Przez ostatnie trzy tygodnie starałam się mieć frajdę – i ciągle nie wychodziło.

– Być może podróżowanie to talent, jak umiejętność gwizdania albo tańca – ciągnę. – I niektórzy ludzie go mają… ty chyba tak. To znaczy, od jak dawna jesteś w drodze?

– Dwa lata – odpowiada Willem.

– Dwa lata z przerwami?

Kręci głową.

– Dwa lata, odkąd byłem w Holandii.

– Naprawdę? I miałeś wracać dzisiaj? Po dwóch latach?

Wyrzuca ręce w powietrze.

– Co znaczy jeden dzień więcej po dwóch latach?

Podejrzewam, że dla niego niewiele. Ale dla mnie bardzo dużo.

– To tylko dowodzi, że mam rację. Posiadasz talent do podróży. Co do mnie, nie jestem pewna. W kółko słucham, jak to podróże poszerzają horyzonty. Nie wiem nawet za bardzo, jak to rozumieć, ale mnie niczego nie rozszerzyły, bo zupełnie się do tego nie nadaję.

Willem milczy prawie cały czas, kiedy przechodzimy po długim moście nad plątaniną szyn kolejowych; wszędzie widać graffiti. Potem odpowiada:

– Podróżowanie to nie jest coś, do czego się nadajesz. To coś, co robisz. Jak oddychanie.

– Nie sądzę. Z oddychaniem nie mam problemów.

– Na pewno? Zastanawiałaś się nad tym kiedyś?

– Pewnie częściej niż większość ludzi. Mój tato jest pulmonologiem. Lekarzem od płuc.

– Chodzi mi o to, czy kiedykolwiek się zastanawiałaś, JAK to się dzieje, że oddychasz? W dzień i w nocy? Kiedy śpisz. Kiedy jesz. Kiedy rozmawiasz.

– Nie za bardzo.

– Więc pomyśl teraz.

– Jak można myśleć o oddychaniu?

Lecz nagle to robię. Zaczynam rozmyślać o oddechu, o jego mechanice; jak to się dzieje, że moje ciało pamięta o nim, nawet gdy śpię albo płaczę, albo mam czkawkę. Co by się stało, gdyby z jakiegoś powodu zapomniało? I oczywiście mój oddech staje się trochę wysilony, jakbym szła pod górę, chociaż schodzimy z mostu.

– Okej, to było dziwaczne.

– Widzisz? Myślałaś zbyt intensywnie. To samo dotyczy podróżowania. Kiedy starasz się za bardzo, masz wrażenie, że to ciężka praca. Trzeba się poddać chaosowi. Wypadkom.

– Mam wskoczyć pod autobus, by poczuć, że się dobrze bawię?

Willem chichocze.

– Nie o takie wypadki chodzi. O drobne wydarzenia, które cię spotykają. Czasami nic nieznaczące, kiedy indziej zmieniające wszystko.

– Jasne. A Moc będzie z tobą… Możesz mówić konkretniej?

– Chłopak podrywa autostopowiczkę w dalekim kraju. Rok później jej kończą się pieniądze i zjawia się na jego progu. Pół roku później biorą ślub. Wypadki.

– Ożeniłeś się z autostopowiczką czy jak?

Jego uśmiech rozwija się jak żagiel.

– Podaję przykład.

– Więc podaj PRAWDZIWY.

– Skąd wiesz, że ten nie był? – pyta prowokująco. – Okej, mnie się przytrafiło to: w zeszłym roku w Berlinie uciekł mi pociąg do Bukaresztu, więc złapałem stopa na Słowację. Ludzie, z którymi się zabrałem, należeli do trupy teatralnej. Jeden z jej członków złamał nogę w kostce i potrzebowali zastępstwa. Podczas sześciogodzinnej podróży do Bratysławy nauczyłem się jego roli. Zostałem z trupą, aż tamtemu chłopakowi się poprawiło, a jakiś czas potem poznałem ludzi z zespołu Guerrilla Will, którzy właśnie rozpaczliwie potrzebowali kogoś umiejącego zagrać Szekspira po francusku.

– I ty potrafiłeś?

Kiwa głową.

– Jesteś jakimś geniuszem językowym?

– Po prostu Holendrem. Dołączyłem więc do zespołu. – Pstryka palcami. – I zostałem aktorem.

To mnie zaskakuje.

– Sprawiałeś wrażenie, jakbyś się tym zajmował od dawna.

– Nie. To tylko przypadkowe, tymczasowe. Póki następny wypadek nie pośle mnie w inne miejsce. Takie jest życie.

W mojej piersi coś trzepocze.

– Naprawdę uważasz, że to tak działa? Że życie może się zmienić ot tak, po prostu?

– Myślę, że nieustannie zdarzają się rozmaite rzeczy, ale jeśli nie staniesz im na drodze, to cię ominą. Podróżując, ustawiasz się na ich kursie. Nie zawsze jest wspaniale. Czasem kończy się okropnie. Ale czasami… − Wzrusza ramionami i wskazuje gestem Paryż, a potem zerka na mnie z ukosa. – Bywa nieźle.

– O ile nie potrąci cię autobus – rzucam.

Śmieje się. Po czym przyznaje mi rację.

– O ile nie potrąci cię autobus – powtarza.

Rozdział piąty

Docieramy do klubu, gdzie pracuje jego znajoma; wydaje się zamknięty na głucho, ale kiedy Willem wali w drzwi, otwiera nam wysoki mężczyzna o niebieskawoczarnej skórze. Willem rozmawia z nim po francusku i po chwili zostajemy wpuszczeni do wielkiego, wilgotnego pomieszczenia z małą sceną, wąskim barem i mnóstwem stolików, na których ustawiono odwrócone krzesła. Willem i Olbrzym konferują jeszcze chwilę po francusku, potem chłopak zwraca się do mnie:

– Céline nie lubi niespodzianek. Chyba będzie lepiej, jeśli pójdę przodem.

– Jasne. – W ciszy i półmroku mój głos brzmi bardzo głośno i uświadamiam sobie, że znów się denerwuję.

Willem rusza do schodów w głębi klubu. Mężczyzna wraca do odkurzania butelek za barem. Najwidoczniej nie dotarła do niego wiadomość, że Paryż mnie kocha. Siadam na wysokim stołku. Obraca się tak jak te w lodziarni Whipple’s, dokąd chodziłam z dziadkami. Olbrzym mnie ignoruje, więc kręcę się na stołku w tę i we w tę. A potem robię to chyba trochę zbyt energicznie, bo wywijam piruet i siedzisko spada z podstawy.

– O, cholera! Au!

Olbrzym podchodzi do mnie rozciągniętej na podłodze. Jest uosobieniem zblazowania. Podnosi stołek, przykręca siedzisko i wraca za bar. Przez chwilę zostaję na ziemi, zastanawiając się, co jest bardziej upokarzające: leżeć tak dalej czy wrócić na stołek.

– Jesteś Amerykanką?

Co mnie zdradziło? Niezdarność? Czy Francuzi nigdy nie bywają niezdarni? W rzeczywistości mam sporo wdzięku. Osiem lat tańczyłam w balecie. Powinnam mu poradzić, żeby naprawił stołek, zanim ktoś go pozwie. Nie, jeśli tak zrobię, zdecydowanie zabrzmię jak Amerykanka.

– Skąd wiesz?

Nie wiem, czemu w ogóle pytam. Od momentu kiedy nasz samolot wylądował w Londynie, czuję, jakbym miała nad głową neon z migającym napisem: „TURYSTKA, AMERYKANKA, OBCA”. Powinnam do tego przywyknąć. Tylko że od przyjazdu do Paryża miałam wrażenie, jakby ów neon odrobinę zbladł. Widocznie jednak nie.

– Twój przyjaciel mi mówił – wyjaśnia barman. – Mój brat mieszka w Roché Estair.

– O? – Powinnam wiedzieć, gdzie to jest? – To pod Paryżem?

Śmieje się donośnie, dudniąco, z głębi brzucha.

– Nie. W stanie Nowy Jork. Koło wielkiego jeziora.

„Roché Estair?”.

– Och, Rochester!

– Właśnie. Roché Estair – powtarza. – Bardzo zimno tam na północy. Bardzo dużo śniegu. Mój brat nazywa się Aliou Mjodi. Może go znasz?

Kręcę głową.

– Mieszkam w Pensylwanii, to sąsiedni stan.

– Dużo śniegu w Peniswanii?

Tłumię chichot.

– Całkiem sporo. W Pensylwanii – przytakuję, wymawiając wyraźnie. – Ale nie aż tyle, ile w Rochester.

Wzdryga się.

– Za zimno. Szczególnie dla nas. Mamy w żyłach senegalską krew, chociaż obaj urodziliśmy się w Paryżu. Ale teraz mój brat jedzie studiować komputery w Roché Estair, na uniwersytecie. – Olbrzym wygląda na bardzo dumnego. – On nie lubi śniegu. I mówi, latem komary są takie wielkie jak w Senegalu.

Śmieję się.

Twarz Olbrzyma rozpęka się w uśmiechu; wygląda teraz jak dynia na Halloween.

– Jak długo w Paryżu?

Patrzę na zegarek.

– Jestem tu od godziny i zostanę jeden dzień.

– Jeden dzień? Czemu tu jesteś? – Wskazuje bar.

Ja wskazuję walizkę.

– Potrzebujemy ją gdzieś przechować.

– Zabierz na dół. Nie wolno marnować jednego dnia tutaj. Kiedy słońce świeci, niech świeci na ciebie. Śnieg zawsze czeka.

– Willem prosił, żebym tu została. Céline…

– Pff… – przerywa, machając ręką. Wychodzi zza baru i bez wysiłku zarzuca sobie walizkę na ramię. – Chodź, zniosę ci ją na dół.

U stóp schodów znajduje się ciemny korytarz zagracony głośnikami, wzmacniaczami, przewodami i reflektorami. Z góry dolatuje stukanie do drzwi i Olbrzym wraca w paru susach, każąc mi zostawić walizkę w biurze.

Widzę dwoje drzwi, więc podchodzę do pierwszych i pukam. Otwierają się na niewielkie pomieszczenie z metalowym biurkiem, starym komputerem i stosem papierów. Leży tam plecak Willema, ale chłopaka nie widać. Wracam na korytarz i słyszę jakąś kobietę paplającą szybko po francusku, a potem Willema odpowiadającego coś ospale.

– Willem?! – wołam. – Halo?!

Mówi coś, ale nie rozumiem.

– Co?

Rzuca coś jeszcze, wciąż niewyraźnie, uchylam więc drzwi i widzę niewielką graciarnię zastawioną pudłami, a w niej Willema stojącego tuż obok dziewczyny – Céline – która nawet w półmroku, widzę to, jest piękna urodą, jakiej ja nigdy nawet nie potrafiłabym naśladować. Mówi coś gardłowym głosem, próbując ściągnąć mu podkoszulek przez głowę. Willem oczywiście się śmieje.

Zatrzaskuję drzwi z hukiem i wracam do schodów, w pośpiechu potykając się o walizkę.

Dolatuje mnie grzechot.

– Lulu, otwórz drzwi. Zablokowały się.

Oglądam się. Walizka utkwiła pod klamką. Podbiegam szybko, by ją wykopnąć, i znowu ruszam do schodów, kiedy drzwi się otwierają.

– Co ty wyprawiasz? – pyta Willem.

– Wychodzę.

Trudno powiedzieć, że jesteśmy sobie bliscy, ale mimo wszystko. Zostawił mnie na górze, by skoczyć na dół na szybki numerek?

– Wracaj.

Słyszałam dużo o Francuzach. Obejrzałam mnóstwo francuskich filmów. Wiele z nich było zmysłowych, niektóre – perwersyjne. Chcę być Lulu, ale nie do TEGO stopnia.

– Lulu! – Głos Willema brzmi stanowczo. – Céline nie zgodziła się przechować twojej walizki, jeśli się nie przebiorę – wyjaśnia. – Twierdzi, że wyglądam jak obleśny staruch po wizycie w sex-shopie. – Wskazuje swoje krocze.

Zrozumienie, o co mu chodzi, zajmuje mi całą minutę, a wtedy oblewam się rumieńcem.

Céline dodaje coś i Willem wybucha śmiechem. W porządku, może nie chodziło o to, co myślałam. Ale i tak jest właściwie oczywiste, że w CZYMŚ przeszkodziłam.

Chłopak zwraca się znowu do mnie:

– Zgodziłem się zmienić dżinsy, ale wszystkie inne koszulki mam równie brudne, więc ona mi czegoś poszuka.

Céline w dalszym ciągu nadaje po francusku, jakbym w ogóle nie istniała.

W końcu znajduje to, czego szukała: wrzosowoszary T-shirt z olbrzymim napisem SOS. Willem bierze go i zdejmuje własny podkoszulek. Céline mówi coś dalej i sięga, żeby rozpiąć mu pasek od spodni. On unosi ręce z rezygnacją, a potem sam odpina guziki. Dżinsy opadają na podłogę i Willem paraduje jak gdyby nigdy nic tylko w obcisłych bokserkach – całe mile i mile Willema.

– Excusez-moi – rzuca, przeciskając się tak blisko mnie, że nagim torsem muska moje ramię.

W korytarzu panuje półmrok, ale jestem praktycznie pewna, że Céline zauważyła mój rumieniec i policzyła go jako punkt przeciw mnie. Po paru sekundach Willem wraca z plecakiem. Grzebie, szukając wymiętej, ale niepoplamionej pary dżinsów. Staram się nie gapić, gdy je wciąga i przewleka przez szlufki zniszczony pas z brązowej skóry, a następnie wkłada T-shirt. Céline zerka na mnie; odwracam wzrok, jakby mnie na czymś przyłapała. Co jest prawdą. Obserwowanie go podczas ubierania wydaje się bardziej nieprzyzwoite, niż patrzenie, gdy się rozbierał.

– D’accord? – zwraca się do dziewczyny. Ona mierzy go wzrokiem z rękami na biodrach.

– Mieux – odpowiada, brzmiąc jak kotka. Miau.

– Lulu? – pyta Willem.

– Ładnie.

Céline wreszcie zauważa moje istnienie. Mówi coś, gestykulując dziko, po czym milknie.

Kiedy nie odpowiadam, jedna z jej brwi wygina się w idealny łuk, podczas gdy druga pozostaje nieruchoma. Widziałam kobiety od Florencji po Pragę stosujące tę sztuczkę. To musi być umiejętność, której uczą w europejskich szkołach.

– Pyta, czy słyszałaś o Sous ou Sur – tłumaczy Willem, wskazując napis na podkoszulku. – To słynna kapela rapcore’owa z mocnymi tekstami o sprawiedliwości.

Kręcę głową, czując się jak podwójna sierota, ponieważ nie znam modnego francuskiego anarcho-cośtam zaangażowanego składu.

– Przykro mi, nie mówię po francusku.

Céline spogląda z pogardą. Kolejna głupia Amerykanka, której nie chciało się uczyć języków.

– Mówię trochę po chińsku – deklaruję pełna nadziei, ale to nie robi wrażenia.

Céline z wielką łaską przechodzi na angielski:

– Ale twoje imię… Lulu to po francusku, non?

Następuje krótka pauza jak podczas koncertu między utworami. Idealny moment, by wyjaśnić całkowicie swobodnie: „W zasadzie mam na imię Allyson”.

W tym momencie Willem odpowiada za mnie:

– To zdrobnienie od Louise.

I puszcza oko.

Céline wskazuje moją walizkę wymanikiurowanym fioletowym paznokciem.

– To ten bagaż?

– Tak. Ten.

– Strasznie duży.

– Nie aż TAKI duży.

Przypominam sobie walizy, które niektóre dziewczyny zabrały na wycieczkę; suszarki do włosów, adaptery do wtyczek, po trzy zmiany ubrania na dzień. Patrzę na Céline w czarnej siatkowej tunice sięgającej ud oraz króciutkiej spódniczce, za którą Melanie dałaby każde pieniądze, i dochodzę do wniosku, że ta informacja nie zrobiłaby na niej wrażenia.

– Może stać w składziku, nie w moim biurze.

– W porządku. Jeśli tylko jutro będę mogła ją odebrać.

– Sprzątacz przychodzi na dziesiątą. Proszę, dali nam tyle nadliczbowych, że możesz też jedną dostać – mówi, podając mi taki sam T-shirt jak Willema, tylko przynajmniej o numer większy.

Zamierzam otworzyć walizkę i wepchnąć podkoszulek do środka, gdy staje mi przed oczami jej zawartość: praktyczne, proste spódnice i podkoszulki kupione przez mamę. Dziennik podróżny z zapiskami, które miały być pełnymi zachwytu relacjami z przygód, a brzmią niczym telegramy: „Dzisiaj poszliśmy do zamku w Pradze. Stop. Potem obejrzeliśmy Czarodziejski flet w Operze Narodowej. Stop. Na kolację jedliśmy kotlety z kurczaka. Stop”. Pocztówki ze Słynnych Miast Europejskich, puste, bo po wysłaniu kilku obowiązkowych do rodziców i babci nie miałam już do kogo pisać. Oraz zasuwana plastikowa torebka z samotną kartką w środku. Przed podróżą mama przygotowała spis wszystkich moich rzeczy, a potem zrobiła kopie, po jednej na każdy przystanek, żebym mogła odhaczyć każdy przedmiot i mieć pewność, że niczego nie zapomniałam. Została jedna kartka na ostatni przewidziany postój w Londynie.

Wpycham T-shirt do torby na ramię.

– Wezmę go ze sobą. Będę miała w czym spać dzisiaj w nocy.

Brew Céline znowu wystrzeliwuje w górę. Ona pewnie nigdy nie sypia w podkoszulkach. Pewnie obywa się bez niczego nawet w najchłodniejsze zimowe noce. Staje mi przed oczami wizja jej śpiącej nago obok Willema.

– Dzięki. Za T-shirt. Za przechowanie walizki – mówię.

– Merci – odpowiada Céline i zastanawiam się, za co mi dziękuje, póki do mnie nie dociera, że to pouczenie, bym się wyraziła po francusku. Więc powtarzam za nią, tylko w moim wykonaniu brzmi to jak mercy, „litości”.

Wracamy na górę. Céline trajkocze jak szalona do Willema. Zaczynam rozumieć, jakim sposobem tak świetnie opanował francuszczyznę. I jakby już to nie świadczyło dostatecznie jasno, że ona gra tu pierwsze skrzypce, bierze go pod ramię i odprowadza wolno do wyjścia. Mam ochotę zamachać rękami, wołając: „Halo! Pamiętacie o mnie?”.

Podczas gdy oni odprawiają rytuał, dwa razy dotykając się policzkami i cmokając, czuję, jak wyparowuje ze mnie znaczna część wcześniejszej ekscytacji. Przy Céline – w wysokich na milę szpilkach, z czarnymi włosami rozjaśnionymi na końcach na blond oraz idealnie symetryczną twarzą, zarazem zeszpeconą i upiększoną przez liczne kolczyki – czuję się niska jak karlica i pospolita niczym mop. I kolejny raz się zastanawiam: „Po co on mnie tu przywiózł?”.

A potem przypomina mi się Shane Michaels.

Przez całą drugą klasę liceum szaleńczo się kochałam w Shanie z ostatniej klasy. Trzymaliśmy się razem, flirtował ze mną, zapraszał mnie w różne miejsca i nawet za mnie płacił, i zwierzał mi się z różnych osobistych problemów – owszem, między innymi opowiadał o dziewczynach, z którymi się umawiał. Ale te związki nigdy nie trwały dłużej niż kilka tygodni, a ja powtarzałam sobie, że stajemy się sobie coraz bliżsi i w końcu się we mnie zakocha. Po całych miesiącach, kiedy do niczego między nami nie doszło, Melanie orzekła, że jestem bez szans. „Cierpisz na syndrom kumpla” − stwierdziła. W tamtym czasie posądzałam ją o zazdrość, ale oczywiście miała rację. Teraz uderza mnie, że pomimo epizodu z Evanem to może być przypadłość na całe życie.

Czuję, jak nastrój mi siada, jak znika ten życzliwy Paryż, którym zostałam obdarowana wcześniej – o ile w ogóle istniał. Głupotą było sądzić, że pies obwąchujący mi krocze i przelotne zerknięcie przypadkowego faceta coś znaczą. Paryż kocha dziewczyny takie jak Céline. Prawdziwe Lulu, nie podróbki.

Ale wtedy, gdy znajdujemy się tuż przy drzwiach, Olbrzym wychodzi zza baru, ujmuje mnie za rękę i z beztroskim „À bientôt!” całuje w oba policzki.

Zalewa mnie ciepła fala wdzięczności. Pierwszy raz w czasie tej wycieczki miejscowy spontanicznie okazał mi życzliwość – bo chciał, a nie ponieważ mu za to zapłaciłam. I nie umyka mojej uwagi, że Willem nie patrzy już na Céline, tylko obserwuje mnie z dziwnym wyrazem rozświetlającym twarz. Nie jestem pewna, czy to dlatego, czy z jeszcze innego powodu ów pocałunek – który, jak rozumiem, był czysto platoniczny, przyjacielski; odpowiednik uścisku ręki – nagle wydaje mi się niezwykle doniosły. Jak pocałunek od całego Paryża.

Rozdział szósty

– Lulu, musimy bardzo poważnie porozmawiać.

Willem patrzy na mnie serio, a ja czuję, jak mój żołądek wywraca się na lewą stronę z obawy przed kolejną przykrą niespodzianką.

– O czym? – pytam, starając się ukryć zdenerwowanie.

Krzyżuje ręce na piersi i gładzi podbródek. Planuje mnie odesłać? Nie! Z tego powodu już raz dzisiaj świrowałam.

– No o czym? – dopytuję znowu; mimo wszelkich wysiłków mój głos brzmi wyżej.

– We Francji czas jest przesunięty o godzinę, więc minęła już czternasta. Pora lunchu. A to Paryż. I mamy tylko dzisiejszy dzień. Musimy zatem rozważyć tę kwestię bardzo poważnie.

– Och. – Oddycham z ulgą. Więc teraz próbuje mnie podpuszczać? – Nieważne. Wszystko byle nie chleb z czekoladą, proszę. Może to twoje podstawowe pożywienie, ale nie wydaje się szczególnie francuskie – rzucam ostro.

Nie bardzo wiem, co mnie tak wkurzyło – pomijając to, że chociaż oddaliliśmy się o kilka przecznic od klubu Céline, mam wrażenie, jakby jakimś sposobem wciąż nam towarzyszyła.

Willem udaje urażonego.

– Chleb i czekolada to nie jest moje podstawowe pożywienie. – Szczerzy zęby. – Nie wyłącznie. I jest BARDZO francuskie. Croissanty z czekoladą? Możemy je sobie kupić jutro na śniadanie.

Śniadanie. Jutro. PO DZISIEJSZEJ NOCY. Céline wydaje się naraz odleglejsza.

– Chyba że wolisz frytki – ciągnie. – Albo naleśniki. To po amerykańsku. A może frytki z naleśnikami?

– Nie jadam na śniadanie frytek. A naleśniki czasami jadam na kolację. Pod tym względem jestem buntowniczką.

– Crêpes – oznajmia, pstrykając palcami. – Zjemy crêpes. Bardzo francuskie. I będziesz mogła się dalej buntować.

Idziemy ramię w ramię, oglądając karty dań mijanych kafejek, aż u zbiegu trzech spokojnych uliczek znajdujemy taką, gdzie podają crêpes. Menu nabazgrano odręcznie po francusku, ale nie proszę Willema o tłumaczenie. Po aferze z Céline moja nieznajomość języka zaczyna się wydawać zawadą. Przedzieram się więc przez menu, aż docieram do citron, co prawie na pewno oznacza cytrynę, pomarańczę albo jakiś inny cytrus. Decyduję się na citron crêpe oraz citron pressé do picia, licząc, że to coś w rodzaju lemoniady.

– Co bierzesz? – pytam.

Drapie się w podbródek. Ma na nim niewielką kępkę złotego zarostu.

– Zastanawiałem się nad crêpe z czekoladą, ale to prawie jak chleb z czekoladą, więc się boję, że straciłabyś dla mnie szacunek. – Błyska tym swoim leniwym półuśmieszkiem.

– Bez obaw. Straciłam dla ciebie szacunek, kiedy cię przyłapałam na striptizie dla Céline w jej biurze – żartuję.

I znowu ten wyraz twarzy: zaskoczenie, rozbawienie.

– To nie było jej biuro – odpowiada wolno, przeciągając słowa. – I powiedziałbym, że raczej ona rozbierała mnie.

– Och, w takim razie wszystko okej. Zdecydowanie bierz czekoladę.

Posyła mi długie spojrzenie.

– Nie. W ramach pokuty zamówię naleśnika z nutellą.

– Też mi pokuta. Nutella to praktycznie czekolada.

– Robią ją z orzechów.

– I czekolady! Obrzydlistwo.

– Mówisz tak, bo jesteś Amerykanką.

– To nie ma nic do rzeczy! Ty, jak się zdaje, masz nieustanny apetyt na chleb i czekoladę, a nie zakładam, że ma to związek z twoją narodowością.

– Czemu byś miała zakładać?

– Holenderskie kakao? Trzymacie łapę na światowych zasobach.

Willem się śmieje.

– Myślę, że pomyliłaś nas z Belgami. A ja odziedziczyłem pociąg do słodyczy po matce, która nawet nie jest Holenderką. Twierdzi, że przez całą ciążę miała apetyt na czekoladę i dlatego ja też ją uwielbiam.

– Jasne. Obwiń o wszystko kobietę.

– Kto tu kogo wini?

Podchodzi kelnerka z napojami.

– A więc, Céline… – zaczynam. Wiem, że powinnam odpuścić, lecz jakoś nie potrafię. – Jest tak jakby księgową? W klubie.

– Tak.

Jestem podła, ale sprawia mi przyjemność, że ma taką nudną robotę. Dopóki Willem nie uściśla:

– Choć właściwie nie księgową. Angażuje kapele, więc zna wszystkich muzyków. – I jakby to nie było wystarczająco okropne, dodaje: − Czasem też projektuje plakaty.

– Och. – Tracę rezon. – Musi być bardzo zdolna. Znasz ją z trupy teatralnej?

– Nie.

– Em, więc jak się poznaliście?

Bawi się opakowaniem od mojej słomki.

– Rozumiem – mówię, zastanawiając się, czemu zadaję sobie trud, by pytać o coś, co jest boleśnie oczywiste. – Byliście parą.

– Nie, nie w tym rzecz.

– Och. – Zaskoczenie. I ulga.

Po czym oświadcza jak gdyby nigdy nic:

– Po prostu kiedyś byliśmy w sobie zakochani.

Upijam łyk citron pressé – i się krztuszę. Okazuje się, że to nie tyle lemoniada, ile sok cytrynowy z wodą. Willem podaje mi kostkę cukru i serwetkę.

– KIEDYŚ? – powtarzam, kiedy dochodzę do siebie.

– Jakiś czas temu.

– A teraz?

– Zostaliśmy dobrymi kumplami. Jak widziałaś.

Nie jestem pewna, czy to właśnie widziałam.

– Więc już jej nie kochasz? – Przeciągam palcem po krawędzi szklanki.

Willem patrzy na mnie.

– Nie powiedziałem, że ją kochałem.

– DOPIERO CO stwierdziłeś, że kiedyś byłeś w niej zakochany.

– Owszem.

Gapię się na niego zbita z tropu.

– Istnieje olbrzymia różnica, Lulu, pomiędzy ZAKOCHANIEM SIĘ w kimś i KOCHANIEM kogoś.

Czuję, jak twarz robi mi się gorąca i nie bardzo rozumiem czemu.

– Czy to nie sekwencja: B wynika z A?

– Musisz się zakochać, żeby kogoś kochać, ale zakochanie się to nie to samo, co kochanie kogoś. – Zerka na mnie spod rzęs. – Byłaś kiedyś zakochana?

Evan i ja zerwaliśmy dzień po tym, jak wpłacił depozyt na czesne za studia. Nie zaskoczyło mnie to. Właściwie nie. Wcześniej uzgodniliśmy, że rozstaniemy się przed wyjazdem na studia, jeśli nie trafimy w te same strony. On wybierał się do St. Louis. Ja do Bostonu. Nie spodziewałam się konkretnego terminu. Evan zdecydował, że lepiej będzie „szybko zerwać plaster”, i zostawił mnie nie w czerwcu, po skończeniu liceum, i nie w sierpniu, gdy wyjeżdżaliśmy na studia, tylko w kwietniu.

Prawdę mówiąc jednak, jeśli nie liczyć upokorzenia z powodu plotek, że mnie rzucił, i rozczarowania, że nie pójdę na bal maturalny, właściwie nie żałowałam, że TRACĘ EVANA. Czułam zdumiewającą obojętność na myśl o zerwaniu z moim pierwszym chłopakiem. Jakbym go w ogóle nie miała. Nie tęskniłam za nim, a Melanie szybko zapełniła luki, jakie po nim pozostały w moim rozkładzie tygodnia.

– Nie – odpowiadam. – Nigdy nikogo nie kochałam.

W tej samej chwili kelnerka przynosi crêpes. Mój naleśnik jest złotobrązowy, roztacza cierpko-słodki aromat cytryny i cukru. Skupiam na nim całą uwagę, odkrawam kawałek i wrzucam sobie do ust. Roztapia się na czubku mojego języka jak ciepła, słodka śnieżynka.

– Nie o to pytałem – odpowiada Willem. – Pytałem, czy byłaś ZAKOCHANA?

Kpiarski ton w jego głosie jest niczym swędzące miejsce, w które nie mogę się podrapać. Patrzę na niego, zastanawiając się, czy zawsze tak drobiazgowo analizuje znaczenia słów.

Odkłada nóż i widelec.

– TO jest zakochanie.

Nabiera na palec odrobinę nutelli ze swojego naleśnika i dotyka wewnętrznej strony mojego nadgarstka. Krem jest gorący i gęsty, zaczyna się topić na mojej lepkiej skórze, ale zanim zdąży spłynąć, Willem zwilża kciuk, ściera smugę i szybko oblizuje palec. Wszystko błyskawicznie, niczym jaszczurka chwytająca muchę.

– A TO jest miłość.

Ujmuje mnie za drugi nadgarstek, ten na którym noszę zegarek, i przesuwa bransoletkę, aż znajdzie to, czego szukał. Znowu zwilża kciuk. Tym razem jednak pociera znamię, mocno, jakby próbował je zetrzeć.

– Miłość to znamię? – żartuję, cofając rękę.

Ale głos mi drży, a wilgotny odcisk jego kciuka jak gdyby płonął, wysychając na mojej skórze.

– To coś, co nigdy nie zniknie, nieważne jak bardzo byś chciała.

– Porównujesz miłość do… piętna?

Odchyla się do tyłu tak mocno, że nogi jego krzesła ze zgrzytem odrywają się od ziemi. Wygląda na bardzo zadowolonego: z jedzenia czy z siebie, nie jestem pewna.

– Właśnie tak.

Myślę o plamie z kawy na jego dżinsach. Myślę o lady Makbet i jej: „Przeklęta plamo, precz!”[1], kolejnym monologu, którego uczyłam się na angielskim.

– „Piętno” wydaje się brzydkim określeniem miłości – mówię.

Willem wzrusza jedynie ramionami.

– Może tylko po angielsku. Po niderlandzku to vlek. Po francusku tache. – Kręci głową ze śmiechem. – Nie, dalej paskudnie.

– W ilu językach zostałeś napiętnowany?

Znowu oblizuje kciuk i sięga przez stół do mojego nadgarstka, gdzie pozostała niewielka smuga nutelli. Tym razem ściera ją do czysta.

– W żadnym. Zawsze schodziło.

Zgarnia resztę naleśnika i pakuje do ust, a potem tępą stroną noża zeskrobuje krem z talerza. Następnie przeciąga palcem wzdłuż krawędzi, zbierając nutellę do czysta.

– Jasne – odpowiadam. – Po co dać się napiętnować, skoro o tyle zabawniej puszczać się na prawo i lewo.

Czuję w ustach smak cytryny i zastanawiam się, gdzie się podziała cała słodycz.

Willem nie odpowiada. Popija kawę.

Do kafejki wchodzą trzy kobiety. Są niemożliwie wysokie, prawie tak wysokie jak Willem, i chude, z nogami sięgającymi, jak się zdaje, biustów. Przypominają dziwną rasę ludzi żyraf. Modelki. Nigdy wcześniej nie widziałam ich na swobodzie, ale jest oczywiste, że to one. Jedna, w króciuteńkich szortach i sandałach na platformach, mierzy wzrokiem Willema, a on posyła jej nieznaczny półuśmiech, ale potem tak jakby się otrząsa i patrzy z powrotem na mnie.

– Wiesz, jak to dla mnie brzmi? – pytam. – Brzmi, jakbyś po prostu lubił się pieprzyć. Co jest okej. Tylko przyznaj to sam przed sobą. Nie wymyślaj fałszywych rozróżnień między zakochiwaniem się i kochaniem.

Słyszę własny głos. Brzmię jak panna przemądrzała, cnotliwa i świętoszkowata. Kompletnie niepodobna do Lulu. Nie rozumiem, czemu się tak wściekam. Co mnie obchodzi, czy on wierzy w miłość będącą czymś innym niż zakochanie, czy uważa ją za coś, co Zębowa Wróżka wkłada pod poduszkę?

Kiedy podnoszę wzrok, Willem ma półprzymknięte oczy i uśmiecha się, jakbym była dworskim trefnisiem służącym jego osobistej rozrywce. Czuję się jak zachłanny maluch gotowy zrobić awanturę, bo mu odmówiono czegoś niedorzecznego – kucyka – którego nie może dostać.

– Pewnie nawet nie wierzysz w miłość – kończę nadąsana.

– Wierzę. – Jego głos jest cichy.

– Naprawdę? Zdefiniuj miłość. Jak to wygląda – robię w powietrzu cudzysłów i przewracam oczami – kiedy ktoś „jest napiętnowany”?

Nie namyśla się nawet przez moment.

– Jak Yael i Bram.

– Kto to? Jakaś holenderska Brangelina? To się nie liczy, bo skąd wiadomo, jak naprawdę układa się między nimi?

Widzę, że stadko modelek znika w głębi kafejki, gdzie bez wątpienia zafundują sobie ucztę z kawy i powietrza. Wyobrażam je sobie za jakiś czas tłuste i zwyczajne. Bo nic tak pięknego nie może trwać wiecznie.

– Kto to jest Brangelina? – pyta w roztargnieniu Willem.

Sięga do kieszeni po monetę i balansuje nią na kostkach dłoni, a potem przerzuca między palcami.

Obserwuję pieniądz, obserwuję jego dłonie. Są duże, ale o delikatnych palcach.

– Nieważne.

– Yael i Bram to moi rodzice – wyjaśnia cicho.

– Twoi RODZICE?

Kończy zabawę monetą i podrzuca ją w powietrze.

– Napiętnowani. Podoba mi się, jak to nazwałaś. Yael i Bram: napiętnowani przez dwadzieścia pięć lat. − Mówi to zarazem z czułością i ze smutkiem, aż coś mnie ściska w żołądku. − Twoi rodzice też są tacy? – pyta cicho.

– Wciąż są małżeństwem po dwudziestu pięciu latach, ale napiętnowani? – Mimo woli wybucham śmiechem. – Nie wiem, czy kiedykolwiek byli. Zostali sobie podsunięci na randce w ciemno na studiach. Zawsze przypominali nie tyle papużki nierozłączki, ile sympatycznych partnerów w firmie, której jedynym produktem jestem ja.

– Jedynym. Więc jesteś sama?

Sama? Pewnie chciał powiedzieć: JEDYNACZKĄ. Nigdy nie bywam sama, nie z mamą i jej kolorowym kalendarzem na lodówce. Każda wolna chwila zostaje wypełniona, a każdy aspekt mojego życia jest efektywnie zarządzany. Tylko że po krótkim namyśle przypomina mi się, co czuję, siedząc w domu przy kolacji z mamą i tatą mówiącymi do mnie, a nie rozmawiającymi ze mną; w szkole z gromadą ludzi, którzy nigdy tak naprawdę nie zostali moimi przyjaciółmi – i odkrywam, że nawet jeśli przypadkiem, Willem dobrze trafił.

– Tak – mówię.

– Ja też.

– Nasi rodzice wycofali się, póki byli do przodu – powtarzam zwrot, którego mama i tato zawsze używają, gdy ktoś pyta, czy mają więcej dzieci. „Wycofaliśmy się, póki byliśmy do przodu”.

– Nigdy nie zrozumiałem niektórych angielskich powiedzonek – odpowiada chłopak. – Skoro jesteś do przodu, jaki sens się wycofywać?

– Zdaje się, że to termin hazardowy.

Ale Willem kręci głową.

– Myślę, że to leży w ludzkiej naturze, by kontynuować za wszelką cenę, kiedy ci idzie dobrze. Wycofujesz się, kiedy masz tyły. – Patrzy na mnie znowu i jakby uświadamiając sobie, że mógł mnie obrazić, dodaje pośpiesznie: − W twoim wypadku na pewno wyglądało to inaczej.

Kiedy byłam mała, rodzice starali się o kolejne dzieci. Z początku metodami naturalnymi, potem leczyli się na bezpłodność i mama przeszła serię okropnych zabiegów, które nie dały rezultatu. Później zastanawiali się nad adopcją i właśnie byli w trakcie wypełniania dokumentów, kiedy mama zaszła w ciążę. Czuła się taka szczęśliwa. Chodziłam wtedy do pierwszej klasy. Odkąd pamiętam, mama pracowała, ale po porodzie zamierzała wziąć długi urlop w firmie farmaceutycznej, potem może wrócić jedynie na pół etatu. Straciła dziecko w piątym miesiącu. To wtedy postanowili razem z tatą wycofać się, póki są do przodu. Tak powiedzieli. Ale chyba już wtedy wiedziałam, że to kłamstwo. Marzyli o kolejnych dzieciach, zostali jednak skazani tylko na mnie. Dlatego musiałam być na tyle udana, by mogli twierdzić, że wcale nie przegrali.

– Może masz rację – mówię teraz do Willema. – Może nikt się nie wycofuje, kiedy naprawdę jest do przodu. Moi rodzice zawsze tak powtarzali, ale w rzeczywistości poprzestali na mnie tylko dlatego, że nie mogli mieć więcej dzieci. Nie dlatego, że im wystarczałam.

– Jestem pewien, że im wystarczałaś.

– A ty? – pytam.

– Może aż za bardzo – rzuca tajemniczo.

Zabrzmiało to pyszałkowato, ale on wcale nie wygląda, jakby się chwalił.

Znowu powtarza tę sztuczkę z monetą. Siedzę w milczeniu, obserwując pieniążek, i czuję, jak w moim brzuchu narasta napięcie, gdy się zastanawiam, czy Willem pozwoli mu spaść. Nie pozwala. Przekłada go dalej. A kiedy kończy, podrzuca go w powietrze i rzuca do mnie, tak samo jak wczorajszego wieczoru.

– Mogę cię o coś spytać? – odzywam się po chwili.

– Tak.

– To element przedstawienia?

Przechyla głowę na bok.

– To znaczy, rzucasz monetę jakiejś dziewczynie po każdym występie, czy byłam wyjątkiem?

Wczoraj po powrocie do hotelu długi czas uważnie oglądałam pieniążek, który złapałam. Była to czeska korona warta jakieś pięć centów. Jednak i tak włożyłam ją do osobnej przegródki w portfelu, nie tam, gdzie resztę zagranicznych pieniędzy. Wyjmuję ją teraz. Lśni w jaskrawym popołudniowym słońcu.

Willem też na nią patrzy. Nie jestem pewna, czy jego odpowiedź jest prawdziwa, czy tylko irytująco niejednoznaczna, a może i to, i to. Ponieważ właśnie tak odpowiada:

– Może i to, i to.

1. William Szekspir, Makbet, akt V, scena 1., W drodze, Poznań 1992 ↩

Rozdział siódmy

Po wyjściu z kafejki Willem pyta mnie o godzinę. Przekręcam zegarek na ręce. Wydaje się cięższy niż kiedykolwiek, skóra, przez ostatnie trzy tygodnie ukryta pod solidnym kawałkiem metalu, swędzi i jest blada. Nie zdjęłam go ani razu.

To podarunek od obojga rodziców, chociaż wręczyła mi go mama w wieczór zakończenia roku szkolnego, po przyjęciu we włoskiej restauracji z rodziną Melanie, na którym nam powiedzieli o wycieczce.

– Co to jest? – spytałam. Siedzieliśmy przy stole w kuchni, relaksując się po całym dniu. – Przecież dostałam już prezent na zakończenie szkoły.

Uśmiechnęła się.

– Kupiłam ci jeszcze coś.

Otworzyłam pudełeczko, zobaczyłam zegarek, przesunęłam palcem po ciężkich złotych ogniwach. Przeczytałam wygrawerowany napis.

– To za dużo. – I tak było. Pod każdym względem.

– Czas nie czeka na nikogo – odparła mama, uśmiechając się trochę smutno. – Zasługujesz na dobry czasomierz, żeby mu dotrzymać kroku. – Potem zapięła mi bransoletkę, dodając, że kazała zamocować dodatkowy zatrzask dla bezpieczeństwa, i zwracając uwagę, że zegarek jest wodoszczelny. – Nigdy nie spadnie. Więc możesz go zabrać do Europy.

– Och, nie. Jest zbyt cenny.

– Nie szkodzi. Ubezpieczyłam go. Poza tym wyrzuciłam twojego swatcha.

– Naprawdę? – Nosiłam pasiastego jak zebra swatcha przez całą szkołę średnią.

– Jesteś już dorosła. Potrzebny ci dorosły zegarek.

Patrzę na tarczę. Dochodzi szesnasta. Gdybym wciąż była na wycieczce, odetchnęłabym z ulgą, bo kończyłaby się najbardziej intensywna część dnia. Zwykle około piątej mieliśmy odpoczynek, a o ósmej wieczorem siedziałam już w swoim pokoju hotelowym, oglądając film.

– Pewnie należałoby się wziąć do zwiedzania zabytków – oznajmia Willem. – Wiesz, na co masz ochotę?

Wzruszam ramionami.

– Możemy zacząć od Sekwany. To ona, prawda?

Wskazuję betonowe nabrzeże, wzdłuż którego płynie rzeka.

Chłopak się śmieje.

– Nie, to kanał.

Podczas gdy schodzimy brukowaną ścieżką, Willem wyjmuje gruby przewodnik Rough Guide po Europie. Otwiera na małej mapce Paryża i pokazuje, gdzie się mniej więcej znajdujemy – w okolicy zwanej Villette.

– Sekwana jest tutaj – mówi, przesuwając palcem po mapie.

– Och.

Patrzę na barkę tkwiącą właśnie między wielkimi podwójnymi wrotami; przestrzeń wokół niej napełnia się wodą. Willem wyjaśnia, że to śluza – w zasadzie coś na kształt windy do transportu łodzi w kanałach różnej głębokości.

– Skąd to wszystko wiesz?

Śmieje się.

– Jestem Holendrem.

– To znaczy, że jesteś geniuszem?

– Tylko jeśli chodzi o kanały. Powiadają: „Bóg stworzył świat, ale Holandię stworzyli Holendrzy”.

Po czym opowiada, że znaczna część kraju została wydarta morzu i jak można jeździć na rowerze między niskimi wałami, chroniącymi przed zalaniem. Że to akt wiary: pedałować wzdłuż nich, widząc sięgające wyżej głowy tamy, i mając świadomość, że chociaż znajdujesz się pod poziomem morza, jakimś sposobem nie jesteś pod wodą. Gdy o tym mówi, wydaje się taki młody, że prawie go widzę jako blond dzieciaka gapiącego się szeroko otwartymi oczami na ciągnące się w nieskończoność kanały i dumającego, dokąd prowadzą.

– Może moglibyśmy popłynąć jedną z tych łodzi? – pytam, wskazując barkę, którą przed momentem obserwowaliśmy, jak pokonywała śluzę.

Willemowi rozjaśniają się oczy; przez sekundę widzę znowu tamtego chłopca.

– Nie wiem. – Zagląda do przewodnika. – W zasadzie nie docierają w tę okolicę.

– Możemy spytać?

Chłopak zwraca się do kogoś po francusku i otrzymuje bardzo skomplikowaną odpowiedź uzupełnioną gestami. Patrzy na mnie wyraźnie podekscytowany.

– Miałaś rację. Z basenu odpływają statki wycieczkowe.

Idziemy brukowaną ścieżką prowadzącą do dużego jeziora, po którym pływają canoe. Po jednej stronie przy betonowym nabrzeżu stoi parę przycumowanych łodzi. Gdy jednak podchodzimy bliżej, okazuje się, że to prywatne jednostki. Turystyczne już odpłynęły.

– Możemy się wybrać łódką po Sekwanie – proponuje Willem. – Są znacznie popularniejsze i pływają cały dzień.

Unika mojego wzroku. Widzę, że czuje się rozczarowany, jakby mnie zawiódł.

– Och, to nic takiego. Nie zależy mi.

On jednak patrzy smętnie na wodę i widzę, że to jemu zależy. I chociaż go nie znam, mogłabym przysiąc, że tęskni za domem. Za łódkami, kanałami i wszystkim, co ma związek z wodą. Zastanawiam się przez sekundę, jak to jest przebywać poza krajem przez dwa lata i opóźnić swój powrót o kolejny dzień. Bo zrobił to. Dla mnie.

Szereg przycumowanych łodzi i barek podskakuje na falach wywołanych podmuchem wiatru. Patrzę na Willema; melancholijna mina uwydatniła bruzdy na jego twarzy. Oglądam się raz jeszcze na łodzie.

– Tak naprawdę mam wielką ochotę – oznajmiam. Sięgam do torebki po portfel i po studolarowy banknot złożony w środku. Unoszę go w powietrze i wołam głośno: − Szukam kogoś, kto nas przewiezie po kanałach! I mogę zapłacić!

Willem gwałtownie zwraca do mnie głowę.

– Lulu, co ty wyprawiasz?

Ja jednak oddalam się w przeciwnym kierunku.

– Czy ktoś miałby ochotę przewieźć nas po kanałach?! – wołam. – Płacę porządnymi, starymi zielonymi.

Ospowaty facet o ostrych rysach i z nędzną kozią bródką wskakuje na burtę barki z niebieską markizą.

– Ile zielonych? – pyta z bardzo silnym francuskim akcentem.

– Wszystkie!

Bierze banknot i ogląda z bliska, a potem wącha.

Najwyraźniej pieniądze pachną, jak należy, bo odpowiada:

– Jeśli moi pasażerowie się zgodzą, zabiorę was do Arsenału, niedaleko Bastylii. Tam cumujemy na noc.

Wskazuje gestem rufę, gdzie wokół małego stolika zebrał się siwowłosy kwartet grających w brydża albo coś podobnego. Woła do jednego z pasażerów.

– Aye, kapitanie Jacku – odpowiada mężczyzna.

Ma pewnie koło sześćdziesiątki, białe jak mleko włosy i twarz spaloną na czerwono od słońca.

– Mamy autostopowiczów, chcą wejść na pokład.

– Umieją grać w pokera? – pyta jedna z kobiet.

Grywałam w pokera w otwarte karty na pięciocentówki z dziadkiem, zanim umarł. Twierdził, że świetnie blefuję.

– Nie muszą. Oddała mi wszystkie pieniądze – odpowiada kapitan.

– Ile z ciebie zdarł? – pyta jeden z mężczyzn.

– Zaproponowałam mu sto dolców – odpowiadam.

– Za trasę dokąd?

– Po kanałach.

– Dlatego przezywamy go „kapitanem Jackiem” – wyjaśnia jeden z mężczyzn. – To pirat.

– Nie. Dlatego że na imię mi Jacques i że jestem waszym kapitanem.

– Sto dolarów, Jacques? – pyta kobieta z długim siwym warkoczem i zaskakująco błękitnymi oczami. – To trochę za dużo nawet jak na ciebie.

– Tyle zaproponowała. – Wzrusza ramionami. – Zresztą teraz będę miał więcej forsy, by ją przegrać do was.

– Aaa, chyba że tak – ustępuje kobieta.

– Odpływamy zaraz? – pytam.

– Niedługo.

– Co to znaczy „niedługo”?

Jest po czwartej. Dzień mknie jak szalony.

– Nie można przyśpieszać takich spraw. – Porusza dłonią w powietrzu. – Czas jest jak woda. Płynny.

Mnie wcale nie wydaje się płynny. Wydaje się namacalny, żywy i twardy jak skała.

– Chodzi mu o to – wyjaśnia facet z kucykiem – że podróż do Arsenału trochę potrwa, a właśnie mieliśmy otworzyć butelkę bordo. Dawaj, kapitanie, odbijamy. Za sto dolców możesz przełożyć popijawę na później.

– Dopijemy ten świetny francuski gin – dodaje dama z warkoczem.

Kapitan wzrusza ramionami i chowa moją studolarówkę do kieszeni. Odwracam się do Willema z szerokim uśmiechem. Potem kiwam głową Jacques’owi. Wyciąga rękę, by pomóc mi wejść na pokład.

Czwórka pasażerów się przedstawia. Są Duńczykami na emeryturze i co roku, jak nam opowiadają, wynajmują barkę, by przez cztery tygodnie krążyć po europejskich krajach. Agnethe nosi warkocz, Karin – krótkie, nastroszone włosy. Bert ma bujną białą czuprynę, Gustav – łysinę oraz kucyk cienki jak szczurzy ogonek i szpanuje ponadczasowym zestawieniem skarpetek z sandałami. Willem mówi, jak mu na imię, a ja niemal odruchowo przedstawiam się jako Lulu. Prawie jakbym się nią stała. I może tak jest. Allyson nigdy, przenigdy nie zrobiłaby tego, co ja przed momentem.

Kapitan Jack i Willem odwiązują cumę; już mam oświadczyć, że chyba powinnam dostać z powrotem część pieniędzy, skoro chłopak ma robić za pierwszego oficera – ale wtedy zauważam, jak świetnie się bawi, śmigając po pokładzie. Wyraźnie zna się na żegludze.

Barka z sapaniem opuszcza rozległy basen i otwiera się przed nami szeroka panorama na zabytkowy budynek z białymi kolumnami oraz drugi, współcześniejszy, ze srebrną kopułą. Duńczycy wracają do gry w pokera.

– Nie przepuśćcie wszystkich pieniędzy! – woła do nich kapitan Jack. – Bo nie będziecie mieli czego przegrać do mnie.

Wymykam się na dziób i podziwiam mijane widoki. Tutaj, w kanałach, pod wąskimi łukowatymi mostkami dla pieszych, jest chłodniej. Zapach też jest inny. Starszy, stęchły, jakby w wilgotnych ścianach przechowały się całe generacje opowieści. Dumam, jakie tajemnice zdradziłyby te mury, gdyby umiały mówić.

Docieramy do pierwszej śluzy i Willem wdrapuje się na burtę, by mi pokazać jej działanie. Prastare z wyglądu metalowe wrota, zardzewiałe tak, że zlewają się z barwą słonawej wody, zamykają się za nami; woda umyka spod kila, kolejne wrota otwierają się na niżej położony odcinek.

Ten odcinek kanału jest tak wąski, że barka zajmuje niemal całą jego szerokość. Strome nabrzeża wznoszą się ku ulicom, a wyżej topole i wiązy tworzą nad głową kapitana Jacka sklepienie, dając wytchnienie od prażącego popołudniowego słońca.

Powiew wiatru wstrząsa drzewami i na pokład opada kurtyna z liści.

– Zanosi się na deszcz – oświadcza Jack, węsząc w powietrzu jak królik.

Patrzę w górę, a potem zerkam na Willema i przewracam oczami. Niebo jest bez chmurki; w tej części Europy nie padało od dziesięciu dni.

Nad nami Paryż pędzi przed siebie zajęty własnymi sprawami. Matki popijają kawę, czujnie obserwując dzieci śmigające na hulajnogach po chodniku. Sprzedawcy z ulicznych kramów zachwalają owoce i warzywa. Zakochani obejmują się, nie bacząc na upał. Stojący na mostku muzyk wygrywa wszystkim serenadę na klarnecie.

Podczas wycieczki prawie nie robiłam zdjęć. Melanie docinała mi z tego powodu, na co odpowiadałam za każdym razem, że wolę coś przeżyć, zamiast obsesyjnie wszystko utrwalać. Ale tak naprawdę w odróżnieniu od niej (która chciała zapamiętać sprzedawcę butów i mima, i przemiłego kelnera, i wszystkich innych ludzi poznanych w trakcie wyjazdu), w gruncie rzeczy nic nie miało dla mnie znaczenia. Z początku pstrykałam fotki zabytkom. Koloseum. Pałac Belwederski. Plac Mozarta. Potem dałam sobie spokój. Nigdy nie wychodziły zbyt dobrze, a przecież można było kupić pocztówki.

Nie ma jednak pocztówek ukazujących to jedno − życie.

Robię zdjęcie łysemu jegomościowi prowadzącemu na spacer cztery bardzo kudłate psy. Małej dziewczynce w absurdalnie falbaniastej spódniczce, obrywającej płatki kwiatu. Parze bezwstydnie pieszczącej się na sztucznej plaży nad wodą. Duńczykom ignorującym to wszystko, ale bawiącym się szampańsko.

– Och, pozwól, że zrobię fotkę wam obojgu – prosi Agnethe, wstając nieco chwiejnie od gry. – Wyglądacie tak promiennie. – Odwraca się do stolika. – Bert, czy ja też byłam równie promienna?

– Nadal jesteś, kochana.

– Jak długo jesteście małżeństwem? – pytam.

– Byliśmy przez trzynaście lat – odpowiada, a ja zastanawiam się, czy też są napiętnowani, gdy dodaje: − I oczywiście od dziesięciu jesteśmy rozwiedzeni.

Zauważa zmieszanie na mojej twarzy.

– Nasz rozwód okazał się bardziej udany niż większość małżeństw.

Zwracam się do Willema:

– To też piętno? – szepczę, a on się śmieje właśnie w chwili, kiedy Agnethe pstryka zdjęcie.

W oddali słychać kościelny dzwon. Kobieta oddaje mi komórkę, a wtedy robię fotkę jej i Bertowi.

– Wyślesz mi ją? I wszystkie pozostałe?

– Jasne. Jak tylko odzyskam zasięg. – Patrzę na Willema. – Tobie też, jeśli mi dasz swój numer.

– Mój aparat to taki staroć, że nie wyświetla zdjęć.

– Więc po powrocie do domu przerzucę je na kompa i wyślę ci mejlem – proponuję, chociaż właśnie zdaję sobie sprawę, że będę musiała wykombinować, jak ukryć fotki przed mamą. Byłoby całkiem w jej stylu przejrzeć zawartość mojej komórki albo komputera. Chociaż, dociera do mnie, jeszcze tylko przez miesiąc. Potem będę wolna. Tak jak jestem wolna dzisiaj.

Willem długą chwilę wpatruje się w jedno ze zdjęć. Potem patrzy na mnie.

– Przechowam cię tutaj. – Stuka się w skroń. – Tu mi nie zginiesz.

Zagryzam wargę, by ukryć uśmiech, i udaję, że odkładam telefon, ale kiedy kapitan Jack woła na Willema, by potrzymał ster, bo sam idzie na dziób, biorę komórkę znowu i przewijam zdjęcia, zatrzymując się na tym przedstawiającym nas dwoje, które zrobiła Agnethe. Złapała mnie z profilu, z otwartymi ustami. Willem się śmieje. Ciągle się śmieje. Przesuwam kciukiem po jego twarzy, prawie się spodziewając, że będzie promieniować ciepłem.

Chowam aparat i patrzę, jak Paryż przepływa obok; czuję się odprężona, niemal odurzona senną radością. Po chwili Willem wraca. Siedzimy w milczeniu, słuchając plusku fal, paplaniny Duńczyków. Chłopak wyjmuje monetę i robi swoją sztuczkę, przerzucając pieniążek z kostki na kostkę. Przyglądam się, zahipnotyzowana ruchami jego dłoni, łagodnym kołysaniem. Jest spokojnie, póki Duńczycy nie zaczynają się głośno spierać. Willem tłumaczy: najwyraźniej debatują gorąco, czy jakaś słynna francuska aktorka zagrała w filmie pornograficznym.

– Duński też znasz? – pytam.

– Nie, po prostu jest podobny do niderlandzkiego.

– W ilu językach mówisz?

– Płynnie?

– Och, Boże. Przepraszam, że zapytałam.

– W czterech płynnie. Dogadam się też po niemiecku i hiszpańsku.

Kręcę głową z podziwem.

– Okej, ale ty wspomniałaś, że mówisz po chińsku.

– Nie nazwałabym tego mówieniem, raczej kaleczeniem. Nie mam słuchu muzycznego, a w chińskim wszystko się opiera na tonach.

– Powiedz coś.

Patrzę na niego.

– Ni zhen shuai.

– Jeszcze.

– Wo xiang wen ni.

– Teraz słyszę. – Łapie się za głowę. – Przestań. Zaraz mi krew pójdzie z uszu.

– Zamknij się albo rzeczywiście tak się to skończy. – Udaję, że go popycham.

– Co to znaczy? – pyta.

Patrzę na niego. Mowy nie ma, żebym się przyznała.

– Na pewno coś zmyśliłaś.

Wzruszam ramionami.

– Nigdy się nie dowiesz.

– Co to znaczyło?

Szczerzę zęby.

– Sprawdź sobie w słowniku.

– Potrafisz też pisać? – Wyciąga swoją małą czarną książeczkę i otwiera na pustej stronie pod koniec. Znowu grzebie w plecaku. – Masz coś do pisania?

Mam wymyślny długopis podwędzony tacie, z napisem: „ODDYCHAJ SWOBODNIE DZIĘKI PULMOCLEAR”. Rysuję symbole słońca, księżyca, gwiazd. Willem kiwa głową z podziwem.

– I zobacz, to mój ulubiony. Podwójne szczęście. Widzisz? Jest symetryczny.

– Podwójne szczęście – powtarza chłopak, wodząc palcem wskazującym po kreskach.

– To popularny symbol. Spotyka się go na szyldach restauracji i różnych przedmiotach. Zdaje się, że ma związek z pomyślnością. W Chinach podobno bardzo często pojawia się na ślubach. Pewnie ze względu na legendę o jego powstaniu.

– Mianowicie?

– Pewien młody człowiek, chcąc zostać ministrem, wybrał się do miasta na bardzo ważny egzamin. Podczas swojej podróży rozchorował się w górskiej wiosce. Zaopiekował się nim miejscowy lekarz, a kiedy młodzieniec odzyskiwał siły, poznał córkę gospodarza, w której zakochał się z wzajemnością. Tuż przed rozstaniem dziewczyna wyrecytowała mu fragment poezji. Chłopak pojechał do stolicy na egzamin i doskonale sobie poradził. Cesarz był pod wielkim wrażeniem, ale żeby go dodatkowo sprawdzić, zacytował linijkę pewnego wiersza. Oczywiście chłopak natychmiast rozpoznał w tajemniczym wersie drugą połowę dwuwiersza usłyszanego od dziewczyny i powtórzył jej słowa. Podziw cesarza wzrósł jeszcze bardziej i młodzieniec otrzymał stanowisko. Potem wrócił do wioski i poślubił dziewczynę. Wiesz, Chińczycy przywiązują wielką wagę do pomyślności.

Willem kręci głową.

– Myślę, że podwójne szczęście jest wtedy, gdy dwie połówki znajdą się nawzajem. Jak z tym dwuwierszem.

Nigdy się nad tym nie zastanawiałam, ale oczywiście ma rację.

– Pamiętasz go? – pyta chłopak.

Kiwam głową.

– „Zielone drzewa na tle nieba w wiosennym deszczu, gdy niebo podkreśla niewyraźne kształty wiosennych drzew. Czerwone kwiaty usiały ziemię w pościgu za wiatrem, gdy ziemia oblała się czerwienią od pocałunku”.

* * *

Ostatni odcinek kanału biegnie tunelem pod ziemią. Jest sklepiony i tak niski, że mogę sięgnąć w górę i dotknąć śliskich, wilgotnych cegieł. Tu, w dole, panuje atmosfera niesamowitości, rozbrzmiewającej echem ciszy. Nawet niesforni Duńczycy milkną. Willem i ja siedzimy z nogami zwieszonymi za burtę, kopiąc ścianę, kiedy się da.

Szturcha mnie stopą w kostkę.

– Dziękuję.

– Za co?

– Że to załatwiłaś. – Wskazuje barkę.

– Cała przyjemność po mojej stronie. Dzięki za załatwienie TEGO. – Wskazuję w górę, gdzie Paryż bez wątpienia krząta się wokół swoich spraw.

– Zawsze do usług. – Rozgląda się dokoła. – Podoba mi się. Kanał. – Patrzy na mnie. – Ty.

– Założę się, że powtarzasz to wszystkim kanałom. – Ale rumienię się w dusznej, gęstej ciemności.

Siedzimy tak przez resztę rejsu, machając nogami za burtą, słuchając przypadkowych urywków paryskiego śmiechu i muzyki przenikających pod ziemię. Tu, pod ziemią, ma się wrażenie, jakby miasto zwierzało się nam ze swoich tajemnic, dostępnych tylko tym, którzy mają dość rozumu, by słuchać.

Rozdział ósmy

Marina przy Arsenale przypomina parking dla łodzi, ciasno ściśniętych wzdłuż betonowych pirsów po obu bokach basenu. Willem pomaga kapitanowi Jackowi wprowadzić barkę na wąskie miejsce cumownicze, wyskakuje na brzeg, by zamotać cumy w skomplikowane węzły. Żegnamy się z nieźle już zalanymi Duńczykami, a ja biorę od Agnethe numer komórki, obiecując wysłać jej zdjęcia najszybciej, jak się da.

Przy zejściu z pokładu kapitan Jack ściska nam dłonie.

– Czuję się trochę nie w porządku, że wziąłem od was pieniądze – mówi.

– Niepotrzebnie.

Przypomina mi się wyraz twarzy Willema, tunel. Już samo to było warte stu dolców.

– Szybko cię od nich uwolnimy! – woła Gustav.

Jacques wzrusza ramionami. Całuje mnie w rękę, a potem pomaga zejść z łodzi i praktycznie bierze w objęcia Willema.

Kiedy się oddalamy, chłopak klepie mnie w ramię.

– Zwróciłaś uwagę, jak się nazywa barka?

Nie. Napis na rufie wyryto niebieskimi literami obok francuskiej flagi z pionowych pasów – czerwonego, białego i niebieskiego. Viola. Deauville.

– Viola? Z Szekspira?

– Nie. Jacques chciał, żeby się nazywała Voilà, ale jego kuzyn zrobił błąd, a ponieważ kapitanowi imię się spodobało, zarejestrował ją jako Violę.

– Okeeej… trochę to niesamowite – mówię.

Willem jak zwykle się uśmiecha.

– Wypadki? – I natychmiast dziwny dreszczyk przebiega mi po kręgosłupie.

Chłopak kiwa głową niemal poważnie.

– Wypadki – przytakuje.

– Ale co to oznacza? Że było nam pisane wybrać właśnie tę łódź? Czy też że przydarzyłoby się nam coś lepszego albo gorszego, gdybyśmy jej nie wybrali? Czy wynajęcie tej łodzi zmieniło bieg naszego życia? Czy życie naprawdę jest takie przypadkowe?

Wzrusza tylko ramionami.

– Albo może to znaczy, że kuzyn Jacques’a nie zna ortografii? – kończę.

Śmieje się znowu. Dźwięk jest czysty i mocny jak dzwon; napełnia mnie radością i mam wrażenie, jakbym pierwszy raz w życiu zrozumiała, że TAKI jest cel śmiechu: rozsiewać radość.

– Czasami nie można tego wiedzieć, póki się nie dowiesz – stwierdza Willem.

– Bardzo pomocne.

Znowu wybucha śmiechem i patrzy na mnie długą chwilę.

– Wiesz, sądzę, że mimo wszystko możesz mieć talent do podróży.

– Serio? Niemożliwe. Dzisiejszy dzień to totalna anomalia. Byłam okropnie nieszczęśliwa podczas wycieczki. Wierz mi, nie machnęłam na ani jedną łódź. Ani na taksówkę. Ani nawet na rower.

– A wcześniej?

– Niewiele podróżowałam, a podczas tych wyjazdów… nie było wielu okazji do wypadków.

Unosi pytająco brew.

– Jeździłam w różne miejsca. Na Florydę. Na narty. I do Meksyku, ale nawet to brzmi bardziej egzotycznie, niż wyglądało w rzeczywistości. Co roku jeździmy do ośrodka wakacyjnego na południe od Cancún. Ma przypominać olbrzymią świątynię Majów, ale przysięgam, jedyna wskazówka, że nie jesteś w Stanach, to kolędy w wykonaniu mariachi puszczane przy zjeżdżalni obok sztucznej rzeki. Mieszkamy zawsze w tym samym segmencie. Chodzimy na tę samą plażę. Jadamy w tych samych restauracjach. Praktycznie nie wychodzimy poza teren ośrodka, a jeśli, to tylko po to, by zwiedzić ruiny; co rok te same. Zrywasz kartki z kalendarza, lecz poza tym nic się nie zmienia.

– To samo, ale inne – mówi Willem.

– Raczej to samo, ale takie samo.

– Kiedy następnym razem pojedziesz do Cancún, możesz się wymknąć do prawdziwego Meksyku – sugeruje. – Skusić los. Zobaczyć, co się stanie.

– Możliwe – ustępuję, wyobrażając sobie reakcję mamy na propozycję, byśmy się wybrali pozwiedzać na własną rękę.

– Może wybiorę się do Meksyku pewnego dnia – rzuca Willem. – Wpadnę na ciebie i uciekniemy w interior.

– Myślisz, że to możliwe? Żebyśmy przypadkiem na siebie wpadli?

Unosi ręce w powietrze.

– Musiałby to być kolejny wypadek. I to nadzwyczajny.

– Czyli uważasz mnie za wypadek?

Jego uśmiech jest jak płynny karmel.

– Zdecydowanie.

Pocieram stopą o krawężnik. Myślę o torebce z listą rzeczy. O kolorowym planie licznych zajęć przyklejonym na lodówce, odkąd miałam, bo ja wiem, osiem lat? Myślę o schludnych teczkach z dokumentami potrzebnymi, by się dostać na studia. Wszystko uporządkowane. Wszystko zaplanowane. Patrzę na Willema, stanowiącego całkowite przeciwieństwo tego porządku oraz mnie, i o dzisiejszym dniu, równie nietypowym.

– To chyba jedna z najpochlebniejszych rzeczy, jakie usłyszałam w całym życiu. – Milknę. – Tylko nie jestem pewna, jak o mnie świadczy.

– Świadczy, że niewystarczająco cię chwalono.

Kłaniam się i wykonuję zamaszysty gest, który oznacza: ależ nie krępuj się, mów dalej.

Willem przystaje i patrzy na mnie, jakby w oczach miał skanery. Odnoszę takie samo wrażenie, jak wcześniej w pociągu: że mnie ocenia, tylko tym razem nie pod względem wyglądu i wartości czarnorynkowej, lecz czegoś innego.

– Nie powiem, że jesteś ładna, bo tamten psiak mnie uprzedził. I nie powiem, że jesteś zabawna, bo przez ciebie śmieję się nieustannie, odkąd cię poznałem.

Evan zawsze powtarzał, że jesteśmy „tacy dobrani”, jakby podobieństwo do niego stanowiło najwyższą formę pochwały. „Ładna i zabawna” – Willem mógłby na tym poprzestać i by wystarczyło.

Ale nie poprzestaje.

– Myślę, że należysz do osób, które jeśli znajdą na ulicy banknot, zaczynają nim machać w powietrzu i dopytywać, czy ktoś go nie zgubił. Myślę, że płaczesz na filmach, które nawet nie są smutne, bo masz czułe serce, chociaż się do tego nie przyznajesz. Myślę, że robisz różne rzeczy mimo strachu, i to świadczy, że jesteś odważniejsza od tych uzależnionych od adrenaliny gości skaczących z mostów na bungee.

A potem milknie. Otwieram usta, by coś powiedzieć, lecz nic się z nich nie wydobywa; ściska mnie w gardle i przez jedną króciutką chwilę boję się, że się rozpłaczę.

Bo liczyłam na błyskotki, świecidełka, błahostki: „Masz miły uśmiech. Masz ładne nogi. Jesteś sexy”.

A tymczasem to, co powiedział… Kiedyś oddałam czterdzieści dolarów znalezione w kafeterii ochronie galerii. Płakałam na wszystkich filmach o Jasonie Bournie. Jeśli chodzi o ostatnie, co powiedział Willem, to nie wiem, czy to prawda. Ale mam wielką nadzieję, że tak.

– Powinniśmy się zbierać – mówię i odchrząkuję. – Jeśli chcemy zdążyć do Luwru. To daleko stąd?

– Kilka kilometrów. Ale rowerem szybko dotrzemy.

– Mam na jakiś machnąć? – żartuję.

– Nie, weźmiemy véliba. – Willem rozgląda się i rusza do stojaka z szarymi rowerami. – Słyszałaś o Białym Rowerze? – pyta.

Kręcę głową, więc zaczyna opowiadać, jak na krótki czas w latach sześćdziesiątych w Amsterdamie rozstawiono białe rowery dostępne dla wszystkich za darmo. Jeśli potrzebowałeś gdzieś podjechać, po prostu go brałeś, a po dotarciu na miejsce go zostawiałeś. Ale pomysł upadł, bo bicykli było za mało i ludzie je kradli.

– W Paryżu można pożyczyć rower za darmo na pół godziny, ale trzeba go z powrotem przypiąć, inaczej płacisz karę.

– Och, niedawno czytałam, że chcą wprowadzić coś podobnego u nas w kraju. Więc to darmowe?

– Wystarczy wpłacić kaucję kartą kredytową.

Nie mam karty – to znaczy takiej, która nie byłaby przypisana do konta rodziców, ale Willem ma bankomatową, chociaż nie wie, czy jest na niej wystarczająco dużo pieniędzy. Przeciąga ją przez czytnik i jeden z rowerów zostaje odblokowany, gdy jednak próbuje z drugim − karta zostaje odrzucona. Nie czuję się szczególnie rozczarowana. Jazda rowerem po Paryżu bez kasku wydaje mi się pomysłem z lekka samobójczym.

Willem jednak nie odstawia roweru na miejsce. Podprowadza go do miejsca, gdzie stoję, i podnosi siodełko. Patrzy na mnie, a potem je klepie.

– Chwila! Chcesz, żebym ja pojechała na rowerze?

Kiwa głową.

– A ty co? Będziesz biegł obok?

– Nie. Dosiądę się do ciebie. – Jego brwi wystrzeliwują w górę, a ja czuję, że się rumienię. – Na ramę – wyjaśnia.

Wdrapuję się na szerokie siodełko. Chłopak wsuwa się przede mnie.

– Jak niby zamierzasz jechać? – pytam.

– Spokojna głowa. Po prostu siądź wygodnie – odpowiada.

Jakby to było możliwe w sytuacji, gdy parę cali od twarzy mam jego plecy – tak blisko, że czuję bijące od nich ciepło, tak blisko, że dolatuje mnie zapach nowości unoszący się z jego T-shirtu i lekko piżmowa woń jego potu. Stawia nogę na pedale. Ogląda się z chochlikowatym uśmieszkiem na twarzy.

– Ostrzeż mnie, jak zobaczysz policję. To nie całkiem legalne.

– Zaczekaj, co nie jest legalne?

Ale już ruszył z miejsca. Zamykam oczy. To wariactwo. Zginiemy oboje i wtedy rodzice rzeczywiście mnie zamordują.

Po przejechaniu kwartału ciągle żyjemy. Uchylam powiekę. Willem, pochylając się nad kierownicą, pedałuje bez wysiłku, ja tymczasem siedzę odchylona w tył, z nogami zwieszonymi po obu stronach tylnego koła. Otwieram drugie oko, rozluźniam zwilgotniałe dłonie zaciśnięte na skraju jego podkoszulka. Marina została daleko w tyle; znajdujemy się na normalnej ulicy, na drodze rowerowej, sunąc wśród innych szarych rowerów.

Skręcamy w zakorkowaną przecznicę, przy której coś budują, z połową pasa zastawioną przez rusztowania i zatarasowaną, i podziwiam liczne graffiti; zauważam SOS nabazgrane takim samym stylem, jak nazwa kapeli Sous ou Sur. Zamierzam pokazać napis Willemowi, ale zerkam w przeciwną stronę i widzę Sekwanę. I Paryż. Paryż z pocztówki! Paryż z Francuskiego pocałunku i z O północy w Paryżu, i z Szarady, i ze wszystkich innych filmów, jakie oglądałam. Gapię się na taflę wody zmarszczoną wiatrem i połyskującą w świetle wczesnego wieczoru. Sekwanę spina szereg łukowatych mostów udrapowanych niczym kosztowne bransolety na wytwornym nadgarstku. Willem wskazuje wznoszącą się na wyspie pośrodku rzeki katedrę Notre Dame, tak po prostu, jak gdyby nigdy nic. Jakby to był dzień jak każdy inny i jakby to nie była chrzaniona Notre Dame! Mijamy kolejną budowlę, weselny tort, który w sam raz nadawałby się dla rodziny królewskiej. Ale nie, to tylko ratusz.

Zabawne, że podczas wycieczki często widywaliśmy podobne widoki przez okna autokaru. Pani Foley stała na przedzie z mikrofonem w dłoni, recytując informacje o danej katedrze albo budynku opery. Czasami zatrzymywaliśmy się i wpadaliśmy do środka, ale mając jeden lub dwa dni na miasto, najczęściej oglądaliśmy je tylko zza szyby.

Teraz też przejeżdżam obok. Ale z jakiegoś powodu wrażenie jest inne. Jakbym tutaj, pod otwartym niebem, na siodełku roweru, z wiatrem we włosach, dźwiękami rozbrzmiewającymi w uszach i wytrząsając tyłek na kilkusetletnich kocich łbach, niczego nie traciła. Wręcz przeciwnie: wdycham te widoki, wchłaniam, przyswajam.

Nie jestem pewna, jak wytłumaczyć tę zmianę – wszystkie zmiany dzisiejszego dnia. Czy to zasługa Paryża? Czy Lulu? A może Willema? Czy jego bliskość uczyniła miasto tak oszałamiającym, czy to miasto sprawia, że bliskość chłopaka staje się tak nieodparta?

Głośny gwizd przerywa moje rojenia na jawie; hamujemy raptownie.

– Koniec przejażdżki – oznajmia Willem.

Zeskakuję, a on dalej prowadzi rower ulicą.

Nadbiega policjant z cienkim wąsikiem i wyrazem twarzy, jakby cierpiał na zatwardzenie. Gestykulując, zaczyna wrzeszczeć na Willema, mnie grozi palcem. Twarz mu czerwienieje, a gdy wyjmuje notes i wskazuje nas oboje, zaczynam się denerwować. Sądziłam, że Willem żartował, gdy wspomniał, że to nielegalne.

Wtedy Willem mówi coś, co ucina tyradę policjanta jak nożem.

Potem mężczyzna znowu coś trajkocze; nie rozumiem ani słowa, lecz jestem prawie pewna, że zawołał: „Szekspir!”, unosząc palec, jakby mówił: „Wiem!”. Willem przytakuje i ton mężczyzny łagodnieje. Grozi nam palcem, ale notes chowa do raportówki. Muska daszek swojej śmiesznej czapeczki i odchodzi.

– Czy przed momentem zacytowałeś mu Szekspira? – pytam.

Kiwa głową.

Nie wiem, co jest bardziej obłąkane: że to zrobił czy że miejscowi policjanci znają Barda.

– Który fragment?

– La beauté est une enchantresse, et la bonne foi qui s’expose à ses charmes se dissout en sang – wyjaśnia. – To z Wiele hałasu o nic.

– Co to znaczy?

Posyła mi to swoje spojrzenie, oblizuje wargi i się uśmiecha.

– Sprawdź sobie w słowniku.

Idziemy wzdłuż rzeki, a potem skręcamy w główną ulicę pełną restauracji, galerii sztuki i ekskluzywnych butików. Willem odstawia rower na stojak; pieszo maszerujemy wzdłuż długiego portyku, potem skręcamy kilka razy między budynkami, w których sądząc z wyglądu, powinna się mieścić rezydencja prezydenta albo królewski pałac, Wersal czy coś w tym guście, takie są wielkie i wspaniałe. Naraz zauważam szklaną piramidę pośrodku dziedzińca i już wiem, że dotarliśmy do Luwru.

Jest oblegany. Tysiące ludzi wylewają się z budynków, jakby zarządzono ewakuację, wszyscy ściskają tekturowe tuby z plakatami oraz wielkie czarno-białe torby pełne zakupów. Niektórzy są pełni energii, gadatliwi, lecz znacznie liczniejsi wydają się oszołomieni, znużeni, ze szklistym wzrokiem po całym dniu spędzonym na łykaniu epickich porcji KULTURY. Znam to spojrzenie. W broszurze reklamowej tak zachwalano Nastoletnie zwiedzanie: „Oferuje młodym ludziom sposobność pełnego zanurzenia się w Europę! Zapewnimy Waszemu nastolatkowi kontakt z maksymalną liczbą kultur w rekordowym czasie, poszerzając jego wiedzę o historii, języku, sztuce, dziedzictwie i kuchni”. Miało to nas oświecić, ale w większości jedynie nas wyczerpało.

Kiedy więc przekonujemy się, że Luwr jest zamknięty, tak naprawdę czuję ulgę.

– Przykro mi – mówi Willem.

– Och, a mnie nie. – Nie mam pewności, czy to się kwalifikuje jako wypadek; tak czy inaczej, jestem uszczęśliwiona.

Robimy w tył zwrot, przechodzimy przez most i ruszamy wzdłuż przeciwnego brzegu rzeki. Na nabrzeżu najrozmaitsi handlarze sprzedają książki, stare czasopisma, świeżutkie numery „Paris Match” z Jackie Kennedy oraz używane paperbacki o krzykliwych okładkach z tytułami zarówno po francusku, jak i po angielsku. Na jednym z kramów wystawiono rozmaite bibeloty, stare wazony, sztuczną biżuterię, a w pudełku z boku − kolekcję zakurzonych budzików. Przeglądam je i natrafiam na staroświecki, bakelitowy egzemplarz marki SMI.

– Dwadzieścia euro – oświadcza sprzedawczyni w chuście.

Próbuję zachować pokerową twarz. Dwadzieścia euro to około trzydziestu dolarów. Zegarek spokojnie wart jest dwieście.

– Chcesz go? – pyta Willem.

Mama oszalałaby ze szczęścia, gdybym go przywiozła, a wcale nie musiałaby wiedzieć, gdzie go kupiłam. Kobieta nakręca budzik, by pokazać, że działa, ale tykanie przypomina mi słowa Jacques’a o płynności czasu. Patrzę na Sekwanę, płonącą teraz różem, odbijającą barwy nadciągających chmur. Odkładam budzik do pudła.

Oddalamy się od nabrzeża i zagłębiamy w labirynt krętych, wąskich uliczek; Willem wyjaśnia, że to Quartier Latin, gdzie mieszkają studenci. Ta dzielnica wygląda inaczej. Nie ma tylu wspaniałych alej i bulwarów, raczej podobne do pasaży uliczki, szerokie ledwie na tyle, by mogły się minąć śmigające wszędzie malutkie, dwuosobowe smarty o supernowoczesnym wyglądzie. Malutkie kościółki, ukryte zakątki, zaułki. To zupełnie inny Paryż, lecz równie olśniewający.

– Wpadniemy na drinka? – pyta Willem.

Potakuję ruchem głowy.

Wychodzimy na zatłoczoną aleję z mnóstwem kin, kafejek pod otwartym niebem pełnych klientów i z małymi hotelikami, niezbyt drogimi, sądząc po cenach wywieszonych na rozstawionych tablicach. Na większości widnieje napis „complet”, co prawie na pewno znaczy „brak wolnych miejsc”, ale nie wszędzie, a na niektóre pokoje byłoby nas stać, gdybym wymieniła resztę gotówki, około czterdziestu funtów.

Nie umiałam poruszyć z Willemem kwestii dzisiejszego noclegu, tego, gdzie się zatrzymamy. Nie wydawało się, by szczególnie go niepokoiła, więc ja z kolei zaczęłam się niepokoić, czy nie zamierza w razie czego zatrzymać się u Céline. Mijamy kantor. Mówię, że chcę wymienić pieniądze.

– Ja mam jeszcze trochę – odpowiada. – A ty dopiero co zapłaciłaś za łódź.

– Ale nie mam przy sobie ani jednego euro. A jeśli zechcę, bo ja wiem, kupić pocztówkę? – Przystaję i obracam stojak pełen kartek. – Poza tym będą jeszcze drinki i kolacja, i musimy gdzieś, gdzieś… − milknę, bo nie mam odwagi skończyć. – Na dzisiejszą noc. – Czuję, jak szyję oblewa mi gorąca fala.

Mam wrażenie, że ostatnie słowa zawisają w powietrzu, kiedy czekam na odpowiedź; jakąś wskazówkę, co wymyślił. On jednak patrzy w kierunku kawiarenki, gdzie grupka dziewczyn chyba daje mu znaki od stolika. Wreszcie zwraca się do mnie.

– Słucham? – pyta.

Dziewczyny nadal machają. Jedna przywołuje go gestem.

– Znasz je?

Spogląda w stronę kafejki, potem znowu na mnie, i raz jeszcze na dziewczyny.

– Możesz tu zaczekać chwilę?

Żołądek zjeżdża mi w pięty.

– Jasne, nie ma sprawy.

Zostawia mnie przy sklepiku z pamiątkami, skąd go obserwuję, przeglądając pocztówki na stojaku. Podchodzi do dziewczyn i odprawia rytuał z dotykaniem się policzkami i cmokaniem – lecz trzy razy, nie dwa jak z Céline. Siada obok dziewczyny, która do niego machała. Jest jasne, że się znają, ona co chwila kładzie mu rękę na kolanie. On rzuca niespokojne spojrzenia w moim kierunku; czekam, by mnie zawołał, ale tego nie robi, wreszcie po niekończących się pięciu minutach obmacująca go panna zapisuje coś na kawałku papieru i mu podaje. Willem wpycha skrawek głęboko do kieszeni. Wstaje, znowu robi policzek-policzek, cmok-cmok i wraca do miejsca, w którym udaję głębokie zainteresowanie reprodukcją Toulouse-Lautreca.

– Idziemy – rzuca, chwytając mnie za łokieć.

– Twoje kumpele? – pytam, podbiegając, by nadążyć za jego długimi krokami.

– Nie.

– Ale je znasz?

– Znałem kiedyś.

– I przypadkiem na nie wpadłeś?

Obraca się do mnie, pierwszy raz tego dnia zirytowany.

– To Paryż, Lulu, najbardziej turystyczne miasto świata. To się zdarza.

„Wypadki” − myślę. Lecz czuję się zazdrosna nie tylko o dziewczynę – której telefon, jak podejrzewam, ma teraz w kieszeni na biodrze, jeśli nie przepisał go już do swojej małej czarnej książeczki – lecz także o wypadki. Bo byłam pewna, że dzisiaj należą się wyłącznie nam.

Willem łagodnieje.

– To po prostu znajome z Holandii.

Coś w jego zachowaniu się zmieniło; przypomina żarówkę, która ciemnieje, zanim się przepali. Dopiero wtedy zauważam, jakim przybitym, pokonanym tonem wypowiada słowo „Holandia”, i uświadamiam sobie, że przez cały dzień ani razu nie wspomniał, że wraca DO DOMU. A potem uderza mnie kolejna myśl. Miał dzisiaj wrócić do domu – czy też do Holandii, skąd pochodzi – pierwszy raz po dwóch latach.

Ja wracam do kraju za trzy dni i na lotnisku będzie czekał tłum. W domu zastanę powitalny transparent oraz uroczystą kolację, której pewnie nie zjem wymęczona jet lagiem. Po zaledwie trzech tygodniach wycieczki, podczas której byłam obwożona niczym kucyk na pokazach, zostanę powitana jak bohaterka.

Jego nie było DWA LATA. Dlaczego jemu nikt nie urządza powitania godnego bohatera? Czy w ogóle ktoś na niego czeka?

– Kiedy byliśmy u Céline – pytam – dzwoniłeś gdzieś?

Zwraca się do mnie ze ściągniętymi brwiami, ze zmieszaniem w ciemnych oczach.

– Nie. Czemu?

Skąd więc będą wiedzieć, że przyjedzie później? Skąd będą wiedzieć, że należy przełożyć powitanie bohatera do jutra?

– Nikt na ciebie nie czeka? – pytam.

Na najdrobniejszy ułamek sekundy coś dzieje się z jego twarzą. Zsuwa się beztroska maska; nawet nie wiedziałam, że jest maską, póki nie zobaczyłam, jaki zmęczony, jaki niepewny, jak podobny do mnie jest pod spodem.

– Wiesz, co myślę? – pyta.

– Co?

– Że powinniśmy się zgubić.

– Mam dla ciebie niespodziankę: przez cały dzień dzisiaj czuję się zgubiona.

– To co innego. Chodzi o to, żeby się zgubić celowo. Robię tak, kiedy pierwszy raz przyjeżdżam do nowego miasta. Wsiadam w metro albo w tramwaj, na chybił trafił wybieram przystanek, a potem ruszam przed siebie.

Wiem, o co chodzi. Zmienia scenerię, zmienia temat. I rozumiem, że w pewien sposób musi tak zrobić. Więc mu pozwalam.

– Taka podróżnicza wersja gry w przyczepianie ogona osłu?

Patrzy pytająco. Mówi po angielsku znakomicie, więc czasem zapominam o różnicach kulturowych.

– Czy to ma związek z wypadkami? – uściślam.

Patrzy na mnie i na ułamek sekundy maska znika znowu. Ale potem jak gdyby nigdy nic wraca na miejsce. Nieważne. Zsunęła się, a ja to zauważyłam. I zrozumiałam. Willem jest sam − podobnie jak ja. W mojej piersi jak pęknięcie otwiera się ból – nie umiem rozróżnić: jego czy mój.

– Zawsze chodzi o wypadki – przytakuje.

Rozdział dziewiąty

Trafiam nadzwyczajnie.

Tak jak w zabawie w doczepianie ogona osłu zamykam oczy i obracam się przed mapą metra, a potem celuję palcem w dobrodusznie brzmiący Château Rouge.

Po wyjściu z metra odnajdujemy jeszcze inny Paryż, choć w zasięgu wzroku nie ma żadnego zamku, czerwonego czy nie.

Uliczki są wąskie jak w Dzielnicy Łacińskiej, ale bardziej charakterystyczne. Ze sklepowych witryn ryczy ogłuszająca, blaszana muzyka mocno podbita bębnami i atakuje nas taki nawał zapachów, że mój nos nie wie, co wdychać najpierw: woń curry dolatującą z pâtisseries, metaliczny odór krwi od olbrzymich zwierzęcych tusz przetaczanych ulicą, słodki i egzotyczny aromat dymiących kadzidełek, spaliny samochodów i motocykli, wszechobecną woń kawy – chociaż nie ma tu wielu dużych kawiarni zajmujących cały narożnik, raczej mrowie małych, prowizorycznych, ze stolikami wystawionymi na chodnik. I wszystkie są pełne mężczyzn palących papierosy. Kobiety – niektóre osłonięte czernią od stóp do głów, tak że przez szparę widać jedynie oczy, inne w barwnych sukniach, ze śpiącymi dziećmi przywiązanymi na plecach – krzątają się, wchodząc i wychodząc ze sklepów. Jesteśmy jedynymi turystami w okolicy i ludzie gapią się na nas – nie groźnie, po prostu ciekawie, jakbyśmy się zgubili. Bo tak właśnie jest. Dokładnie z tego powodu, będąc sama, nigdy, przenigdy bym tego nie zrobiła.

Willemowi jednak bardzo się tutaj podoba. Próbuję zatem wziąć z niego przykład, odprężam się i gapię na ten Paryż skrzyżowany z Bliskim Wschodem skrzyżowanym z Afryką.

Mijamy meczet, potem strzelisty kościół składający się z samych iglic i przypór, sprawiający wrażenie, jakby trafił w tę okolicę takim samym sposobem jak my. Skręcamy i zawracamy, aż trafiamy na coś w rodzaju parku: prostokąt trawy ze ścieżkami i boiskami do gry w piłkę ręczną wciśnięty pomiędzy budynki mieszkalne. Gęsto tu od dziewczyn w chustach bawiących się w jakąś odmianę gry w klasy, chłopaków trenujących na boiskach, ludzi spacerujących z psami, grających w szachy i takich, którzy przysiedli na papierosa pod koniec letniego popołudnia.

– Masz pojęcie, gdzie jesteśmy? – pytam Willema.

– Jestem tak samo zagubiony jak ty.

– No to PRZECHLAPANE. – Ale śmieję się przy tym. To całkiem przyjemne uczucie zgubić się razem.

Kładziemy się pod kępą drzew w spokojnym zakątku, pod muralem przedstawiającym dzieci bawiące się wśród chmur. Zdejmuję sandały. Na stopach mam brązowe paski brudu i potu.

– Zdaje się, że popsuły mi się nogi.

Willem zrzuca z nóg japonki. Na jego lewej stopie widzę zygzakowatą bliznę.

– Mnie też.

Wyciągamy się na plecach; słońce co chwila wynurza się spomiędzy chmur, które rzeczywiście zaczynają się gromadzić, gnane chłodniejącym wiatrem, przynosząc ze sobą naładowany elektrycznością zapach deszczu. Może Jacques mimo wszystko miał rację.

– Która godzina? – pyta Willem.

Zamykam oczy i wyciągam rękę, żeby sobie sprawdził.

– Nie mów mi. Nie chcę wiedzieć.

Ujmuje moją dłoń i odczytuje godzinę. Ale potem nie puszcza. Przygląda się uważnie nadgarstkowi, przekręcając go w jedną i drugą stronę niczym jakiś rzadki przedmiot; pierwszy nadgarstek, jaki zobaczył w życiu.

– Bardzo ładny zegarek – stwierdza na koniec.

– Dziękuję – odpowiadam posłusznie.

– Nie podoba ci się?

– Nie. Nie w tym rzecz. Rozumiesz, to bardzo drogi prezent od rodziców, którzy podarowali mi już wycieczkę. – Zamykam usta. To Willem, więc coś mnie popycha, by mu wyznać prawdę. – Nie, tak naprawdę mi się nie podoba.

– Czemu?

– Nie wiem. Jest ciężki. Poci się pod nim ręka. I tyka głośno, jakby ciągle próbował mi przypomnieć, że czas ucieka. Żebym nigdy nie mogła o tym zapomnieć.

– Więc dlaczego go nosisz?

Takie proste pytanie. Dlaczego noszę zegarek, którego nie lubię? Nawet tutaj, tysiące mil od domu, kiedy nikt nie widzi – czemu nadal to robię? Bo rodzice, kupując mi go, mieli najlepsze intencje. Bo nie mogę ich zawieść.

Znowu czuję na skórze lekki nacisk palców Willema. Zapięcie się otwiera i zegarek zsuwa się, pozostawiając biały, widmowy odcisk. Czuję, jak odświeżająca bryza łaskocze moje znamię.

Willem uważnie ogląda zegarek, wyryty napis „Dążyć przed siebie”.

– Dokąd dokładnie się wybierasz?

– Och, no wiesz. Do Europy. Na uniwersytet. Na medycynę.

– Na medycynę? – W jego głosie słychać zdumienie.

Kiwam głową. Taki jest plan od ósmej klasy, kiedy w restauracji zafundowałam manewr Heimlicha facetowi, który zakrztusił się udźcem jagnięcym przy sąsiednim stoliku. Tato wyszedł na zewnątrz, bo zadzwonił ktoś z pracy, a ja zauważyłam, że facet obok nas fioletowieje. Wstałam więc, spokojnie objęłam go ramionami na wysokości przepony i nacisnęłam, aż z ust wyleciał mu kawałek mięsa, którym się zadławił. Zrobiło to ogromne wrażenie na mamie. Zaczęła rozpowiadać, że zostanę lekarzem jak tato. Po jakimś czasie sama zaczęłam w to wierzyć.

– Czyli się mną zaopiekujesz?

W jego głosie słychać zwykły prowokujący ton; rozumiem, że żartuje, ale nagle zalewa mnie fala emocji. Bo kto zajmuje się nim teraz? Patrzę na niego. Wydaje się beztroski, ale pamiętam tamto wcześniejsze wrażenie – pewność – że jest sam.

– Kto się tobą opiekuje?

W pierwszej chwili nie jestem pewna, czy powiedziałam to na głos, a jeśli tak, to czy usłyszał, bo milczy długo. Ale w końcu odpowiada:

– Sam się sobą opiekuję.

– A gdy to niemożliwe? Jeśli zachorujesz?

– Nie choruję.

– Wszyscy chorują. Co się dzieje, jeśli będąc w drodze, dostaniesz grypy albo coś?

– Choruję. A potem zdrowieję – odpowiada, zbywając pytanie machnięciem.

Podpieram się na łokciu. Z winy dziwnego pęknięcia, które otwarło się w mojej piersi, oddycham płytko, a słowa tańczą jak rozsypane liście:

– Ciągle myślę o historii o podwójnym szczęściu. Tamten młodzieniec podróżował samotnie i zachorował, ale ktoś się nim zajął. Czy tak bywa z tobą, jeśli poczujesz się źle? Czy też leżysz samotnie w jakimś koszmarnym pokoju hotelowym?

Próbuję sobie wyobrazić Willema w górskiej wiosce, ale wciąż mam przed oczami wizję obskurnego pokoiku. Myślę o tym, jak ja się czuję, gdy jestem chora; o głębokim smutku, o nagłym poczuciu osamotnienia – a przecież mam mamę, która się mną zajmuje. A co z nim? Czy ktoś mu przynosi zupę? Czy ktoś mu opowiada o zielonych drzewach na tle nieba w wiosennym deszczu?

Willem milczy. W oddali słyszę stuk piłki odbijającej się od muru, kokieteryjny kobiecy śmiech. Myślę o Céline. O dziewczynach z pociągu. O modelkach z kawiarni. O skrawku papieru w jego kieszeni. Pewnie nie brak gotowych zabawić się w jego pielęgniarki. Czuję dziwne łaskotanie w żołądku. Popełniłam błąd, jakbym zjeżdżając na nartach, przypadkiem zboczyła na czarną trasę najeżoną muldami.

– Przepraszam – mówię. – Pewnie po prostu odzywa się we mnie przyszła lekarka. Albo żydowska mama.

Patrzy na mnie dziwnie. Kolejny błąd. Ciągle zapominam, że w Europie praktycznie nie ma Żydów, więc nikt nie rozumie tego rodzaju dowcipów.

– Jestem Żydówką, a to podobno oznacza, że jest mi przeznaczone w przyszłości zamartwiać się o zdrowie wszystkich dokoła – wyjaśniam pośpiesznie. – O to chodzi z „żydowską matką”.

Willem kładzie się na plecach i unosi mój zegarek do oczu.

– Dziwne, że przypomniałaś opowieść o podwójnym szczęściu. Czasem rzeczywiście choruję i rzygam w toalecie jakiegoś squatu, co jest nieszczególnie przyjemne.

Krzywię się na tę myśl.

– Ale raz się zdarzyło, że jadąc z Maroka do Algierii autobusem, złapałem czerwonkę, naprawdę ciężką. Tak ciężką, że musiałem wysiąść w zabitej dechami dziurze − mieścinie na obrzeżach Sahary niewymienionej w żadnym przewodniku. Byłem odwodniony, chyba miałem halucynacje i gdy ledwo trzymając się na nogach, rozglądałem się za jakimś miejscem na nocleg, zobaczyłem hotel i restaurację o nazwie Saba. Tak zawsze wołałem na dziadka. To było niczym znak, który mówił do mnie: „Idź tam”. W restauracji nie znalazłem nikogo, więc poszedłem prosto do ubikacji i znowu zwymiotowałem. Po powrocie zastałem mężczyznę z krótką siwą brodą w długiej dżellabie. Poprosiłem o herbatę i imbir, bo moja matka zawsze ich używa na problemy żołądkowe. Pokręcił głową i odparł, że jestem teraz na pustyni, więc muszę stosować pustynne lekarstwa. Zniknął w kuchni i wrócił z przeciętą na pół grillowaną cytryną. Posolił ją i polecił, bym wycisnął sobie sok do ust. Byłem pewien, że znowu zwymiotuję, ale w ciągu dwudziestu minut mój żołądek się uspokoił. Mężczyzna dał mi jakiś obrzydliwy wywar smakujący korą i posłał mnie na piętro, gdzie przespałem pewnie z osiemnaście godzin. Codziennie schodziłem na dół, a on pytał, jak się czuję, a potem przygotowywał posiłek odpowiedni do mojego stanu. Później rozmawialiśmy, tak samo jak rozmawiałem w dzieciństwie z Sabą. Zostałem tam tydzień, w miasteczku na marginesie mapy, o którym nie wiem nawet, czy istnieje naprawdę. To bardzo przypomina twoją opowieść.

– Tyle tylko, że on nie miał córki – zauważam. – Inaczej już byłbyś żonaty.

Leżymy zwróceni twarzami do siebie, tak blisko, że czuję bijące od niego ciepło, tak blisko, że mam wrażenie, jakbyśmy oddychali tym samym powietrzem.

– Ty bądź córką. Powiedz mi jeszcze raz tamten dwuwiersz – prosi Willem.

– „Zielone drzewa na tle nieba w wiosennym deszczu, gdy niebo podkreśla niewyraźne kształty wiosennych drzew. Czerwone kwiaty usiały ziemię w pościgu za wiatrem, gdy ziemia oblała się czerwienią od pocałunku”.

Ostatnie słowo, „pocałunek”, zawisa w powietrzu.

– Jak zachoruję następnym razem, możesz mi to wyrecytować. Możesz zostać moją dziewczyną z gór.

– Okej – przyrzekam. – Będę twoją górską dziewczyną i zaopiekuję się tobą.

Uśmiecha się, jakby to był kolejny żart, jedna więcej zalotna riposta, więc w odpowiedzi także się uśmiecham, chociaż mówiłam poważnie.

– A ja w zamian za to uwolnię cię od brzemienia czasu. – Zapina mój zegarek na swoim kościstym nadgarstku, gdzie bransoletka nie przypomina tak bardzo więziennych kajdan. – Chwilowo czas przestaje istnieć. Jest, jak to powiedział kapitan Jacques?… Płynny?

– Płynny – powtarzam jak zaklęcie.

Bo skoro czas może być płynny, to jeden dzień może trwać bez końca.

Rozdział dziesiąty

Zasypiam. A potem się budzę i wszystko wydaje się inne. W parku jest teraz cicho. Echo śmiechów i odgłosy gry w piłkę rozpłynęły się w długim, półmrocznym zmierzchu. Utuczone, szare deszczowe chmury objęły w posiadanie ciemniejące niebo.

Zmieniło się coś jeszcze, mniej wymiernego, a zarazem w jakiś sposób bardziej elementarnego. Czuję to, gdy tylko odzyskuję świadomość; atomy i cząsteczki przeorganizowały się i cały świat zmienił się nieodwracalnie.

I wtedy zauważam dłoń Willema.

On też zasnął; jego długie ciało otacza mnie wygięte w znak zapytania. Nie dotykamy się, nie licząc tej jednej ręki, ułożonej w zagłębieniu mojego biodra niezobowiązująco jak upuszczony szalik, jakby przywiał ją tutaj lekki powiew snu. A jednak odkąd się tu znalazła, mam wrażenie, jakby to było jej miejsce. Od zawsze.

Leżę zupełnie nieruchomo, słuchając wiatru szeleszczącego wśród drzew, cichego, rytmicznego oddechu Willema. Skupiam się na jego ręce. Mam wrażenie, jakby z czubków jego palców płynął prąd elektryczny do miejsca w moim wnętrzu, którego istnienia aż dotąd nawet nie podejrzewałam.

Chłopak zmienia pozycję przez sen i zastanawiam się, czy on też to poczuł. Jak mógłby nie poczuć? Napięcie jest tak rzeczywiste, tak namacalne, że gdyby ktoś przysunął miernik, wskazówka wychyliłaby się poza skalę.

Willem porusza się znowu i wbija czubki palców w delikatny punkt w zagłębieniu mojego biodra, posyłając impuls oraz energię tak rozkosznie przeszywającą, że aż się wzdrygam, odruchowo potrącając jego nogę.

Przysięgam: jakimś cudem czuję, jak jego rzęsy trzepoczą, gdy otwiera oczy, a potem owiewa mnie gorąco jego oddechu na karku.

– Goedemorgen – mówi głosem wciąż łagodnym od snu.

Odwracam się twarzą do niego, wdzięczna, że nie cofnął dłoni. Na jego rumianych policzkach widzę niewielkie odgniecenia od trawy jak plemienne blizny inicjacyjne. Chcę ich dotknąć, poczuć wgłębienia na jego gładkiej poza tym skórze. Chcę dotknąć każdej części jego ciała. Jakby było olbrzymim słońcem obdarzonym własną siłą przyciągania.

– Podejrzewam, że to znaczy „miłego ranka”, chociaż formalnie ciągle jest wieczór.

Moje słowa brzmią zduszone. Zapomniałam mówić i oddychać równocześnie.

– Zapominasz, że czas przestał istnieć. Oddałaś mi go.

– Oddałam ci go – powtarzam.

W tych słowach brzmi rozkoszne poddanie i czuję, jak ukradkiem przysuwam się do Willema. Jakaś część osobowości ostrzega mnie przed tym. To tylko jeden dzień. Jestem tylko jedną z dziewczyn. Obudziłam się jednak ostatecznie wyzwolona od tego fragmentu mnie samej, który umiałby się oprzeć, który MÓGŁBY się oprzeć.

Willem mruga do mnie, oczy ma ciemne, leniwe i zmysłowe. Czuję już smak naszych pocałunków. Czuję dotyk jego warg na całym ciele. Nacisk jego ostrych kości biodrowych. Park jest niemal zupełnie pusty. Kilka młodych dziewczyn w dżinsach i chustach na głowach rozmawia z chłopakami. Ale znajdują się kawałek od nas, w osobnym zakątku. A ja nie dbam już o przyzwoitość.

Moje myśli muszą być niczym film wyświetlony na ekranie. Willem widzi je doskonale. Odgaduję to z jego porozumiewawczego uśmieszku. Cal za calem przysuwamy się do siebie. Poprzez ćwierkanie cykad niemal słyszę buczenie pulsującej między nami energii, podobne do brzęczenia przewodów wysokiego napięcia.

Nagle jednak słyszę coś jeszcze. W pierwszej chwili nie wiem, co to takiego, tak silnie kontrastuje z dźwiękami w naszej bańce elektrycznego napięcia. Potem jednak rozbrzmiewa ponownie, zimny i szarpiący, otrzeźwiająco wyraźny, i wiem doskonale, co to. Strachu nie trzeba tłumaczyć. Krzyk brzmi tak samo w każdym języku.

Willem zrywa się na nogi. Ja też.

– Zostań tu! – rozkazuje.

I zanim się zorientuję, co się stało, odbiega już na tych swoich długich nogach, pozostawiając mnie rozdartą między pożądaniem i zgrozą.

Krzyk słychać znowu. Dziewczęcy. A potem wydaje się, jakby wszystko przyhamowało, jak sekwencja filmowa w zwolnionym tempie. Widzę dziewczyny – te w chustach, są dwie, lecz jedna z nich nie ma już nakrycia głowy. Hidżab leży na ziemi, odsłaniając wodospad czarnych włosów, rozczochranych i naelektryzowanych, jak gdyby one też były przerażone. Dziewczyna tuli się do koleżanki, jakby próbowała się ukryć przed wzrokiem chłopaków. Którzy, jak teraz widzę, wcale nie są chłopakami, tylko mężczyznami – z tych, co się strzygą na zero i noszą mundury z demobilu oraz wielkie czarne glany. Uderza mnie natychmiast absolutne niedopasowanie TYCH mężczyzn do TYCH dziewczyn w spokojnym parku. Podnoszę plecak, który Willem po prostu porzucił, i podkradam się bliżej.

Słyszę cichy dziewczęcy płacz i gardłowy rechot mężczyzn. Potem znowu coś mówią. Nie miałam pojęcia, że francuski może brzmieć tak odrażająco.

Właśnie gdy się zastanawiam, gdzie zniknął Willem, on wchodzi pomiędzy mężczyzn a dziewczyny i zaczyna coś tłumaczyć. Mówi cicho, ale słyszę go ze swojego miejsca, pewnie za sprawą jakiejś aktorskiej sztuczki. Przeszedł na francuski, więc go nie rozumiem. W każdym razie przyciągnął uwagę skinheadów. Odpowiadają mu donośnym staccato, niosącym się echem po pustych boiskach do piłki ręcznej. Głos Willema jest spokojny i cichy niczym powiew; wytężam wszystkie siły, by pojąć choć jedno słowo, ale bezskutecznie.

Wymiana zdań się przeciąga; dziewczyny wykorzystują pretekst – zgodnie z zamierzeniami Willema – i się wymykają. Skinheadzi nawet tego nie zauważają. Albo nie dbają o to. To Willem ich teraz interesuje. W pierwszej chwili myślę, że jego urok osobisty nie zna granic. Że zaprzyjaźnił się nawet ze skinheadami. Ale potem mój słuch dostraja się do tonu jego głosu zamiast do słów. I go rozpoznaję, bo słuchałam go cały dzień. Willem drażni się z nimi. Wydrwiwa ich i nie jestem nawet pewna, czy zdają sobie z tego sprawę. Bo ich jest trzech, a on jeden, więc gdyby pojmowali, nie staliby wciąż, rozmawiając.

Czuję mdlący, słodkawy odór gorzały oraz ostry smród adrenaliny i nagle WYCZUWAM, co zamierzają zrobić Willemowi. Wyczuwam, jakby chcieli to zrobić mnie. Powinno mnie to sparaliżować strachem, lecz tak się nie dzieje. Zamiast tego budzi się we mnie coś gorącego i czułego, i bezlitosnego.

„Kto się tobą opiekuje?”.

Bez namysłu sięgam do plecaka Willema, chwytam najgrubszą rzecz, jaką udaje mi się wymacać – przewodnik Rough Guide – i ruszam w ich kierunku. Nikt nie widzi, że się zbliżam, nawet Willem, więc mam po swojej stronie element zaskoczenia. Oraz najwyraźniej sporo siły wyzwolonej przez odruch walki lub ucieczki. Bo kiedy ciskam przewodnikiem w faceta stojącego najbliżej Willema, tego z butelką w ręce, książka trafia go z taką siłą, że upuszcza piwo. A gdy unosi rękę do czoła, wykwita na nim krwawa smuga jak czerwony kwiat.

Wiem, że powinnam się bać, ale się nie boję. Czuję się dziwnie spokojna, szczęśliwa, że znów jestem w towarzystwie Willema po sekundach rozstania, które zdawały się nieskończonością. On jednak gapi się na mnie z wytrzeszczonymi oczami i opadniętą szczęką. Skinheadzi przeczesują wzrokiem park za moimi plecami, jakby nie mogli uwierzyć, że to ja ich zaatakowałam.

Ten moment dezorientacji nas ocala. Bo w tej samej chwili ręka Willema odnajduje moją. I rzucamy się do ucieczki.

Przez park, obok kościoła i z powrotem przez szaloną, chaotyczną dzielnicę, obok herbaciarni i kafejek, i zwierzęcych tusz. Przeskakujemy nad przelewającymi się rynsztokami, mijamy gromadę motorowerów i rowerów, uskakujemy przed ciężarówkami dostawczymi wypluwającymi z siebie wieszaki ubrań przybranych hojnie brokatem i cekinami.

Mieszkańcy dzielnicy przystają, by na nas spojrzeć, rozstępują się, by nas przepuścić, jakbyśmy startowali w jakiejś widowiskowej konkurencji, na olimpiadzie – w Szaleńczym Polowaniu Białych Ludzi.

Powinnam być przerażona. Ścigają mnie przecież wściekli skinheadzi, a dotąd jedyną osobą, która mnie goniła, był mój ojciec podczas joggingu. Słyszę łomot ich butów rozbrzmiewający w jednym rytmie z biciem mojego serca. Ale się nie boję. Czuję, jak moje nogi wydłużają się magicznym sposobem, bym mogła dorównać długim krokom Willema. Czuję, jak grunt fałduje się pod naszymi stopami, jakby nam sprzyjał. Czuję, jakbyśmy ledwie muskali ziemię, jakbyśmy lada moment mogli się poderwać w niebo i pobiec po paryskich dachach, gdzie nikt nas nie dosięgnie.

Słyszę, jak za nami krzyczą. Słyszę brzęk pękającego szkła. Słyszę, jak coś ze świstem przelatuje mi obok ucha, a potem czuję na szyi coś wilgotnego, jakby moje gruczoły potowe ocknęły się nagle i uaktywniły wszystkie naraz. A potem znów słyszę śmiech i ciężkie kroki nagle milkną.

Ale Willem pędzi dalej. Wlecze mnie przez wąziutkie, jak wycięte laubzegą uliczki, aż trafiamy na szeroki bulwar. Śmigamy przez ulicę, kiedy zmienia się światło, mijając wóz policyjny. Robi się tłoczno. Mam niemal pewność, że nikt nas nie ściga. Jesteśmy bezpieczni. Willem biegnie jednak dalej, szarpiąc mnie to w tę, to w inną stronę przez serię mniejszych, spokojniejszych uliczek, aż – niczym tajemna skrytka w biblioteczce z książkami – w miejskim krajobrazie ukazuje się szpara: zaopatrzona w szyfrowy zamek brama do wytwornego apartamentowca. Jakiś staruszek z torbą na kółkach wychodzi z wewnętrznego dziedzińca i dokładnie w tej samej chwili Willem ślizgiem wpada do środka. Nasza prędkość spada z setki do zera, gdy zderzamy się z kamienną ścianą, i w tej samej chwili drzwi zatrzaskują się za nami.

Stoimy ramię w ramię, w odległości niespełna jednego cala od siebie. Czuję szybki, równy łomot jego serca, zdyszany oddech. Widzę strumyczek potu ściekający po jego szyi. Czuję pulsowanie własnej krwi niczym rzeki gotowej lada moment wystąpić z brzegów. Jak gdyby własne ciało nie mogło mnie dłużej pomieścić. W jakiś sposób je przerosłam.

– Willem – zaczynam.

Tak wiele chcę mu powiedzieć.

Sięga do mojej szyi i milknę; jego dotyk jest zarazem uspokajający i elektryzujący. Ale potem Willem cofa palec i widać na nim krew. Unoszę dłoń, dotykam własnej skóry. Własnej krwi.

– Godverdomme! – klnie chłopak półgłosem.

Drugą ręką wyjmuje z plecaka bandanę i równocześnie zlizuje krew z palca do czysta.

Przyciska mi chustkę do szyi. Bez wątpienia krwawię, ale nie mocno. Nie bardzo nawet wiem, co się stało.

– Rzucili w ciebie rozbitą butelką. – W głosie Willema słyszę czystą furię.

Wcale jednak nie boli. Nie jestem ranna. Nie poważnie. To tylko niewielkie skaleczenie.

Chłopak stoi teraz tuż przy mnie, delikatnie przyciskając bandanę do mojej szyi. I naraz ranka nie jest już punktem ujścia krwi, lecz punktem wniknięcia tej dziwnej elektryczności wibrującej pomiędzy nami.

Pragnę go, całego. Chcę smakować jego usta, te usta, które dopiero co smakowały moją krew. Opieram się o niego.

On jednak mnie odpycha, odsuwa się. Cofa i opuszcza rękę. Bandana pokryta teraz skrzepniętą krwią zwisa swobodnie.

Podnoszę wzrok, patrzę mu w oczy. Znikły z nich wszystkie kolory i wydają się po prostu czarne. Ale bardziej niepokojące jest to, co w nich dostrzegam, coś natychmiast rozpoznawalnego: strach. I pragnę ze wszystkich sił powiedzieć coś, co go wymaże. Bo powinnam się bać. Ale dzisiaj się nie boję.

– Wszystko w porządku – zaczynam. – Nic mi się nie stało.

– Coś ty sobie WYOBRAŻAŁA? – przerywa mi lodowato jak obcy człowiek.

I może dlatego, a może po prostu pod wpływem ulgi mam nagle ochotę się rozpłakać.

– Chcieli cię skrzywdzić – mówię. Głos mi się załamuje. Patrzę na niego, by sprawdzić, czy rozumie, ale jego rysy stwardniały, gdy do strachu dołączył bliźniaczy brat: gniew. – A przecież obiecałam.

– Co obiecałaś?

W mojej głowie wyświetla się powtórka: nie doszło do bójki. Nie rozumiałam nawet, co mówili, lecz ZAMIERZALI mu zrobić krzywdę. Czułam to w kościach.

– Że się tobą zaopiekuję – odpowiadam cicho, niepewnie.

– Że się mną zaopiekujesz? To ma być opieka? – Otwiera dłoń poplamioną moją krwią.

Odsuwa się o krok; w gęstniejącym półmroku nagle sobie uświadamiam, jak całkowicie BŁĘDNIE wszystko zrozumiałam. Nie skręciłam na czarną trasę narciarską: runęłam z urwiska. Prośba, żeby się nim zaopiekować, to był ŻART. Czy kiedykolwiek w życiu opiekowałam się kimś? A on na pewno nigdy nie powiedział, że tego potrzebuje.

Stoimy w zastygającym wokół nas milczeniu. Gasną ostatnie promienie słońca, a potem zaczyna padać deszcz, niemal jakby czekał, by się zakraść pod osłoną ciemności. Willem patrzy na niebo, zerka na zegarek – mój zegarek – wciąż zapięty na nadgarstku.

Myślę o czterdziestu funtach, które mi zostały. Wyobrażam sobie cichy, czysty pokój hotelowy. I nas – nie tak jak sobie wyobrażałam przed godziną w parku, lecz po prostu milczących, słuchających deszczu. „Proszę − błagam bez słów. – Po prostu pójdźmy gdzieś i niech znowu wszystko się ułoży”.

W tym właśnie momencie Willem sięga do plecaka po rozkład pociągów Eurostar, a potem odpina zegarek. I uświadamiam sobie, że oddaje mi czas. Co znaczy, że tak naprawdę mi go odbiera.

Rozdział jedenasty

Tego wieczoru są jeszcze dwa pociągi powrotne do Londynu. Willem mówi, że minęła dwudziesta pierwsza, więc pewnie nie uda mi się wymienić biletu i złapać najbliższego, ale spokojnie zdążę na ostatni. A ponieważ wracając do Anglii, zyskuję godzinę, powinnam dotrzeć do Londynu, tuż zanim przestanie kursować metro. Tłumaczy to wszystko przyjacielskim, życzliwym tonem, jakbym była spotkaną na ulicy obcą osobą, która zapytała go o drogę. A ja kiwam głową, jakbym rzeczywiście była kimś, kto sam jeździ metrem w dzień czy w nocy.

Dziwnie oficjalny uchyla przede mną drzwi na ulicę, jakby wypuszczał psa na wieczorne siusiu. Jest późny wieczór, nocny kraniec długiego letniego zmierzchu, a Paryż, w który się zanurzam, wydaje się zupełnie odmienny od tego, jaki opuściłam przed półgodziną – i znów wiem: to nie z powodu deszczu ani zapalonych świateł. Coś się zmieniło. Albo wróciło do poprzedniego stanu. A może w ogóle nie było żadnej zmiany i tylko się oszukiwałam.

Na widok tego nowego Paryża w oczach stają mi łzy, zmieniając powódź świateł w wielką czerwoną szramę. Wycieram twarz wilgotniejącym kardiganem, ciągle ściskając w dłoni zwrócony zegarek. Z jakiegoś powodu nie potrafię go założyć na rękę. Staram się iść kilka kroków przed Willemem, oddalić się od niego.

– Lulu! – woła za mną.

Nie odpowiadam. To nie ja. Nigdy nią nie byłam.

Podbiega, żeby się ze mną zrównać.

– Zdaje mi się, że Gare du Nord jest w tamtą stronę.

Bierze mnie za łokieć, więc spinam się, przygotowując na ukłucie energii, ale podobnie jak przy zastrzyku jedynie pogarsza to sprawę.

– Powiedz mi tylko, jak tam dotrzeć.

– Zdaje się, że powinnaś iść tą ulicą, minąć kilka przecznic i skręcić w lewo. Najpierw jednak musimy pójść do klubu Céline.

Jasne. Céline. Zachowuje się teraz tak normalnie – nie normalnie w stylu Willema, tylko normalnie w porównaniu z tym, co robił przed dwudziestoma minutami; strach zniknął z jego oczu zastąpiony czymś w rodzaju ulgi. Ulgi, że się mnie pozbywa. Zastanawiam się, czy od początku taki miał plan. Odstawić mnie na dworzec i wrócić na nocną zmianę do Céline. Albo może do tej drugiej dziewczyny, której numer przechowuje bezpiecznie w kieszeni na biodrze. Mając tyle możliwości, dlaczego miałby wybrać mnie?

„Dobry z ciebie dzieciak”. Tak mi powiedział mój ukochany Shane Michaels, kiedy byłam o włos od wyznania mu swoich uczuć. „Dobry z ciebie dzieciak”. Cała ja. Shane często trzymał mnie za rękę, flirtując i prawiąc słodkie słówka. Sądziłam, że to coś znaczy. Ale później odszedł z inną dziewczyną i z nią robił rzeczy, które NAPRAWDĘ coś znaczyły.

Idziemy szerokim bulwarem z powrotem w kierunku dworca, lecz po kilku kwartałach ponownie skręcamy w węższe uliczki. Rozglądam się za klubem, ale to nie jest dzielnica przemysłowa, tylko mieszkalna z mnóstwem kamienic; kwiaty w skrzynkach ociekają wodą, tłuste koty drzemią zadowolone za zamkniętymi oknami. Na rogu jest restauracja, przez zaparowane szyby bije blask. Zza ulicy dolatuje śmiech i brzęk sztućców. Ludzie, którym jest sucho i ciepło, rozkoszują się czwartkową paryską kolacją.

Deszcz pada teraz mocniej. Mój sweter przemókł na wylot. Ściągam rękawy na zaciśnięte pięści. Zaczynam szczękać zębami; zaciskam je, żeby nie było słychać, lecz drżenie przenosi się tylko na resztę ciała. Zdejmuję bandanę z szyi. Rana przestała krwawić, ale jestem umazana krwią zmieszaną z potem.

Willem patrzy z przerażeniem lub może z odrazą.

– Musisz się umyć.

– W walizce mam czyste rzeczy.

Ogląda moją szyję i się krzywi. Potem bierze mnie pod rękę, prowadzi przez ulicę i otwiera drzwi restauracji. W środku migoczą płomienie świec, oświetlając butelki wina ustawione wzdłuż cynkowanego baru oraz menu nabazgrane na niewielkich tabliczkach. Zatrzymuję się na progu. To nie miejsce dla nas.

– Możemy tutaj oczyścić ranę. Zapytam, czy mają apteczkę.

– Zrobię to w pociągu.

Naturalnie mama zapakowała mi zestaw pierwszej pomocy.

Stoimy tak, zwróceni twarzami do wyjścia. Zjawia się kelner. Spodziewam się, że nas zwymyśla, bo wpuszczamy do środka zimne powietrze albo ponieważ wyglądamy jak brudni, zakrwawieni menele. On jednak prowadzi mnie w głąb, jakby był gospodarzem przyjęcia, a ja honorowym gościem. Na widok mojej rany otwiera szeroko oczy. Willem wyjaśnia coś po francusku i mężczyzna od razu kiwa głową, wskazując stolik w kącie.

W restauracji jest ciepło, w powietrzu unoszą się ostry aromat cebuli i słodka woń wanilii, a ja nie czuję się na siłach, by się im oprzeć. Osuwam się na krzesło, zasłaniając ranę dłonią. Druga ręka rozluźnia się i zegarek opada na biały obrus, gdzie tyka złowróżbnie.

Kelner wraca z małą apteczką oraz menu na tabliczce. Willem otwiera pojemnik i wyjmuje nasączone środkiem odkażającym waciki, ale wyrywam mu je z ręki.

– Poradzę sobie! – oświadczam.

Smaruję ranę maścią i zakrywam zbyt dużym opatrunkiem. Kelner wraca, by obejrzeć moje dzieło. Kiwa głową z aprobatą. Potem mówi coś do mnie po francusku.

– Pyta, czy chcesz powiesić sweter w kuchni, żeby wysechł – tłumaczy Willem.

Muszę zwalczyć pokusę, by wtulić twarz w długi, wykrochmalony biały fartuch i rozpłakać się z wdzięczności za dobroć mężczyzny. Zamiast tego oddaję mu przemoczony sweter. Wilgotny T-shirt lepi mi się do ciała; przy dekolcie widać plamy krwi. Mam podkoszulek od Céline z logo nieznanej, przefajnowanej kapeli, taki sam jak ten, który nosi Willem, ale wolałabym paradować w samym biustonoszu, niż go włożyć. Willem mówi po francusku coś jeszcze i parę chwil później na naszym stoliku zjawia się duża karafka czerwonego wina.

– Sądziłam, że muszę złapać pociąg.

– Zdążysz zjeść coś niewielkiego. – Nalewa wina do kieliszka i mi podsuwa.

Formalnie w Europie jestem pełnoletnia i mogę pić alkohol, ale tego nie robiłam, nawet kiedy wino oferowano w zestawie lunchowym i niektórzy uczestnicy wycieczki pociągali ukradkiem za plecami pani Foley. Dziś wieczorem się nie waham. Wino w blasku świec połyskuje odcieniem krwi; jego wypicie jest jak transfuzja. Ciepło płynie z mojego gardła do żołądka, przepędza chłód, który zalągł się w kościach. Jednym haustem opróżniam pół kieliszka.

– Ostrożnie – ostrzega Willem.

Wlewam w siebie resztę i wysuwam kieliszek niczym środkowy palec. Chłopak przez moment taksuje mnie wzrokiem, potem nalewa do pełna.

Kelner wraca i urządza oficjalne przedstawienie, podsuwając nam menu na tabliczce oraz koszyk z chlebem i niewielką srebrną miseczką.

– Et pour vous, le pâté.

– Dziękuję – odpowiadam. – To znaczy, merci.

Uśmiecha się.

– De rien.

Willem odłamuje kawałek chleba, smaruje brązową pastą i mi podsuwa. Patrzę z wściekłością.

– Lepsze niż nutella – prowokuje niemal śpiewnym tonem.

Czy sprawia to wino, czy perspektywa pozbycia się mnie, ale Willem – ten Willem, z którym spędziłam cały dzień – wraca. I to z jakiegoś powodu doprowadza mnie do furii.

– Nie mam ochoty – oświadczam, chociaż w rzeczywistości umieram z głodu. Od tamtego naleśnika nie miałam nic w ustach. – A to wygląda jak żarcie dla psa – dodaję na dokładkę.

– Spróbuj tylko.

Podsuwa mi do ust chleb z pasztetem. Wyrywam mu kromkę z ręki i odgryzam malutki kawałek. Smak jest zarazem subtelny i intensywny, przypomina pastę mięsną. Ale nie dam mu satysfakcji, nie pokażę, jak bardzo mi smakuje. Skubię odrobinę i wykrzywiam twarz. Potem odkładam chleb.

Kelner wraca, widzi prawie pustą karafkę, wskazuje ją gestem. Willem przytakuje. Mężczyzna wraca z pełną.

– Sola jest… jest finis – oznajmia po angielsku, ścierając danie z tablicy. Patrzy na mnie. – Zmarzłaś i straciłaś trochę krwi – mówi, jakbym miała krwotok albo coś. – Polecam coś KRZEPIĄCEGO. – Zaciska pięść. – Boeuf bourguignon jest wyśmienity. Mamy też pot-au-feu z ryby, bardzo dobry.

– Proszę tylko dolewać – mówię, wskazując wino.

Marszczy lekko brwi i spogląda na mnie, potem na Willema, jakby w jakiś sposób obaj byli za mnie odpowiedzialni.

– Czy mogę zaproponować na przystawkę sałatkę ze szparagami i wędzonym łososiem?

Mój zdradziecki żołądek burczy. Willem kiwa głową i zamawia obie rekomendowane potrawy. Nawet nie zadaje sobie trudu, by spytać, na co mam ochotę. Co jest w porządku, bo w tej chwili mam ochotę tylko na wino. Sięgam po nie, ale zasłania dłonią wylot karafki.

– Najpierw coś zjedz – mówi. – To kaczka, nie świnia.

– Więc? – Wpycham do ust cały kawałek bagietki z pasztetem i żuję wyzywająco i hałaśliwie, ukrywając przyjemność, jaką mi to w rzeczywistości sprawia. Potem wyciągam rękę po kieliszek.

Willem patrzy na mnie przeciągle. Nagradza mnie jednak dolewką, a następnie leniwym półuśmiechem. Wystarczył jeden dzień, bym się zakochała w tym uśmiechu. Lecz teraz chętnie bym go starła.

Siedzimy w milczeniu, aż kelner wraca i stawia sałatkę zamaszystym gestem stosownym dla tak pięknego dania: martwa natura z różowego łososia, zielonych szparagów, żółtego sosu musztardowego i trójkątnych grzanek rozsypanych na brzegu talerza niczym kwiaty. Ślina napływa mi do ust i mam wrażenie, jakby moje ciało zaczęło machać białą flagą, przekonując, bym się poddała, wycofała, póki jestem do przodu, zaakceptowała wspaniały dzień, jaki przeżyłam – bo serio otrzymałam znacznie więcej, niż miałam prawo oczekiwać. Jakaś część mnie wciąż jednak jest głodna – nie tylko jedzenia, ale wszystkiego, co mi dziś pokazano. I w imieniu tej wygłodniałej dziewczyny odmawiam sałatki.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Tytuł oryginału angielskiego
Just one day

Copyright © 2013 by Gayle Forman
© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2015

Projekt okładki Marta Weronika Żurawska-Zaręba

Zdjęcia okładkowe:
Wieża Eiffla © iStockphoto.com/william87
Para przy rowerze © iStockphoto.com/massimo colombo
Ulica © iStockphoto.com/zodebala
Dziewczyna © Mohamad Itani/Arcangel Images

Wszystkie cytaty z dzieł Williama Szekspira w przekładzie
Stanisława Barańczaka.

Grafika z rozdziału 7 © Foong Kok Leong/Shutterstock

Redaktor prowadzący Katarzyna Piętka
Opieka merytoryczna Magdalena Korobkiewicz
Redakcja Magdalena Adamska
Korekta Katarzyna Sobiepanek-Szczęsna, Baharat Joanna Morawska, Roma Sachnowska
Korekta plików po konwersji Irmina Garlej

ISBN 978-83-10-12926-0

Plik wyprodukowany na podstawie Ten jeden dzień, Warszawa 2015

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.
02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c
tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,
faks 22 643 70 28
e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl

Konwersję wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.