Richelle Mead

Kroniki krwi
Srebrne cienie

Świat Akademii wampirów

Przełożyła Monika Gajdzińska

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA

Zajrzyj na strony

Zajrzyj na strony:

www.nk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku
www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

Poznaj kolejne tomy w serii KRONIKI KRWI
nk.com.pl/kroniki-krwi/194/seria.html

Poznaj naszą ofertę - FANTASTYKA I HORROR
www.nk.com.pl/fantastyka-i-horror/3/kategoria.html

W serii

W serii
Akademia wampirów:

AKADEMIA WAMPIRÓW
W SZPONACH MROZU
POCAŁUNEK CIENIA
PRZYSIĘGA KRWI
W MOCY DUCHA
OSTATNIE POŚWIĘCENIE

W serii
Kroniki krwi:

KRONIKI KRWI
ZŁOTA LILIA
MAGIA INDYGO
SERCE W PŁOMIENIACH
SREBRNE CIENIE

W przygotowaniu:

RUBINOWY KRĄG

Dedykacja

Dla rodziny Akademii wampirów

ROZDZIAŁ 1

Sydney

OBUDZIŁAM SIĘ W CIEMNOŚCI.

Nie było w tym nic zaskakującego, stale budziłam się w ciemnościach… Właściwie nie wiedziałam od jak dawna. Minęło chyba wiele tygodni, może nawet miesięcy od dnia, w którym mnie tu zamknęli. Straciłam rachubę czasu w tej ciasnej, zimnej celi, gdzie sypiałam na kamiennej podłodze. Moi prześladowcy decydowali, kiedy mogę zasnąć i kiedy się budzę. By mnie otumanić, podawali mi narkotyki. Z początku podejrzewałam, że rozpuszczają je w jedzeniu albo w wodzie, więc rozpoczęłam strajk głodowy. Wtedy zaczęli mnie karmić na siłę — już nigdy nie chciałabym doświadczyć czegoś podobnego! — a narkotyk nadal działał. Dopiero później zorientowałam się, że rozpylają go przez system wentylacyjny. Nie mogłam nie oddychać.

Przez jakiś czas miałam nadzieję, że zdołam odmierzać czas według cyklu menstruacyjnego, niczym kobiety żyjące w społeczeństwach pierwotnych, których rytm biologiczny był zgodny z fazami księżyca. Prześladowcy, orędownicy czystości i higieny, zaopatrywali mnie w niezbędne środki higieniczne. Ale i ten plan zawiódł. Od momentu porwania przestałam zażywać pigułki antykoncepcyjne i mój układ hormonalny zupełnie się rozregulował. Nie mogłam liczyć dni, zwłaszcza że zasypiałam o nieregularnych porach. Miałam tylko pewność, że nie jestem w ciąży, a to była wielka ulga. Strach o los dziecka mojego i Adriana uczyniłby mnie zależną od alchemików. Zyskaliby nade mną nieograniczoną władzę. Ponieważ odpowiadałam wyłącznie za siebie, stawiałam im opór. Potrafiłam znieść głód i chłód. Nie mogli mnie złamać.

— Przemyślałaś swoje grzechy, Sydney?

Kobiecy, metalicznie brzmiący głos wypełnił maleńką celę. Odbijał się echem od ścian. Usiadłam i okryłam kolana zgrzebną sukienką. Zrobiłam to mechanicznie. Sukienka nie miała rękawów i uszyto ją z tak cienkiego materiału, że nie chroniła przed chłodem. Dali mi ją wyłącznie dla przyzwoitości i to nie od razu. Zapewniali, że to gest dobrej woli, ale podejrzewałam, że raziła ich moja nagość. Pewnie z początku spodziewali się, że będę ich prosić o jakieś okrycie.

— Spałam — mruknęłam, tłumiąc ziewnięcie. — Nie miałam czasu na rozważania.

Narkotyk sprawiał, że wciąż byłam senna. Musieli jednak rozpylać go na zmianę z jakimś środkiem pobudzającym, bo mimo zmęczenia od czasu do czasu odzyskiwałam przytomność. W rezultacie nigdy nie czułam się wypoczęta, ale o to także im chodziło. Manipulacja psychologiczna najskuteczniej działa na osłabiony umysł.

— Śniłaś? — spytał głos. — Śniłaś o odkupieniu? O tym, jakie to uczucie zobaczyć znów światło?

— Dobrze wiesz, że nie. — Normalnie nie wdawałam się w rozmowy. Nieustannie zadawali mi pytania i czasem po prostu nie odpowiadałam. — Może gdybyście przestali mnie szprycować, zasnęłabym jak człowiek i wówczas opowiedziałabym wam jakiś sen.

Gdybym zasypiała naturalnie, Adrian zdołałby mnie odnaleźć. Znalazłby sposób, żeby mnie uwolnić z tego piekła.

Adrian.

Samo jego imię pomagało przetrwać długie, mroczne godziny. Myślałam o nim, o tym, co przeżyliśmy i co jeszcze mogliśmy przeżyć. Tylko dzięki niemu wciąż się trzymałam. Często gubiłam się w marzeniach na jawie i we wspomnieniach o spędzonych z nim miesiącach. Czy naprawdę byliśmy razem tak krótko? Nic w moim dziewiętnastoletnim życiu nie wydawało się tak żywe, tak ważne jak nasz związek. Myślałam tylko o Adrianie. Odtwarzałam w pamięci każdą cenną chwilę, radosną czy pełną rozpaczy, a gdy zaczynało brakować mi wspomnień, snułam fantazje o przyszłości. W myślach realizowałam wszelkie możliwe scenariusze, które wymyślaliśmy wspólnie, tworząc naiwne „plany ucieczek”.

Adrian.

Dla niego mogłam przetrwać w tym więzieniu.

To z jego powodu się tu znalazłam.

— Nie potrzebujesz snów, by wiedzieć, co zrobiłaś — odezwał się głos. — Skalałaś się. Jesteś nieczysta. Twoja dusza błądzi w ciemności, zgrzeszyłaś przeciwko swojemu rodzajowi.

Westchnęłam, bo słyszałam to już wiele razy. Próbowałam usiąść wygodnie, ale nie znalazłam lepszej pozycji. Miałam sztywne mięśnie. W tych warunkach nie umiałam się rozluźnić.

— Na pewno jest ci smutno — ciągnął głos. — Złamałaś serce swojemu ojcu.

To było coś nowego, zaskoczyło mnie, więc odpowiedziałam bez zastanowienia:

— Mój ojciec nie ma serca.

— Ależ ma, Sydney. Ma. — Wychwyciłam w głosie nutę zadowolenia, że udało mu się sprowokować mnie do reakcji. — On głęboko ubolewa nad twoim upadkiem. Zwłaszcza że do tej pory byłaś dla nas cenną wojowniczką w walce ze złem.

Przesunęłam się nieco, żeby się oprzeć o chropowatą ścianę.

— Cóż, ma drugą córkę, która rokuje dużo lepiej. Z pewnością sobie z tym poradzi.

— Jej także złamałaś serce. Nie wyobrażasz sobie, jak głęboko oboje są zasmuceni. Nie byłoby miło się z nimi pojednać?

— Oferujecie mi taką szansę? — spytałam ostrożnie.

— Oferowaliśmy ją od samego początku, Sydney. Powiedz tylko to, co chcemy usłyszeć, a z radością pomożemy ci osiągnąć odkupienie.

— To znaczy, że jeszcze nie zaczęliście?

— Tymczasem próbujemy ci pomóc oczyścić duszę.

— Jasne — bąknęłam. — Głodząc mnie i skazując na upokorzenie.

— Chcesz zobaczyć rodzinę czy nie? Nie byłoby miło usiąść razem i porozmawiać?

Nie odpowiedziałam. Usiłowałam coś z tego zrozumieć. Głos proponował mi wcześniej wiele przyjemnych rzeczy, takich jak ciepło, miękkie łóżko czy prawdziwe ubranie. Obiecywał, że zwróci mi krzyżyk podarowany przez Adriana albo kusił jedzeniem, bardziej pożywnym niż papka, dzięki której utrzymywali mnie przy życiu. Raz nawet rozpuścili w powietrzu zapach kawy. Ktoś — zapewne z rodziny, której tak bardzo na mnie zależało — musiał im podpowiedzieć, co lubię.

Ale to — szansa na spotkanie i rozmowę — to było coś zupełnie nowego. Oczywiście Zoe i tata nie znajdowali się na czele listy osób, które miałabym ochotę spotkać, ale po raz pierwszy oferowano mi jakąś interesującą perspektywę: życie poza celą.

— Co musiałabym zrobić? — spytałam.

— Dobrze wiesz co — odparł głos. — Przyznaj się do winy. Wyznaj grzechy i powiedz, że jesteś gotowa za nie odpokutować.

Chciałam odparować, że nie mam się do czego przyznawać. Powtarzałam to już setki, może tysiące razy. Ale zaintrygowali mnie. Skoro miałabym się z kimś spotkać, musiałabym być przytomna. Przestaną mnie szprycować narkotykiem, a wtedy mogłabym normalnie zasnąć…

— Wystarczy, że to powiem, i zobaczę rodzinę?

— Nie od razu, ma się rozumieć. — Protekcjonalny ton głosu był niezwykle irytujący. — Musisz na to zasłużyć. Ale rozpoczęłabyś nowy etap powrotu do zdrowia.

— Reedukacja — wycedziłam.

— W twoich ustach brzmi to jak coś złego — upomniał mnie głos. — A my tylko chcemy ci pomóc.

— Nie, dziękuję. Przywykłam do tego miejsca. Nie chciałabym się wyprowadzać.

Reedukacja musiała być prawdziwą torturą. Pewnie zamieszkałabym w lepszych warunkach, ale wówczas alchemicy dobraliby mi się do głowy. Pozbawili mnie wszelkich wygód, żeby mnie osłabić i uczynić bardziej podatną na kontrolę umysłu. Chcieli, żebym czuła do nich wdzięczność.

Mimo wszystko nie umiałam pozbyć się myśli, że opuściwszy celę, będę normalnie spać i śnić. Gdyby udało mi się nawiązać kontakt z Adrianem, wszystko mogło się zmienić. Przynajmniej wiedziałabym, że nie stało mu się nic złego… Pod warunkiem że przeżyłabym reedukację. Słyszałam o manipulacjach, jakie stosowali. Czy zdołam się im oprzeć? Czy potrafię ochronić mój umysł? A może nastawią mnie przeciwko najbliższym, sprawią, że sprzeniewierzę się swoim zasadom? To było ryzyko związane z opuszczeniem celi. Wiedziałam również, że alchemicy stosują techniki „utrwalające” narzucony przez nich sposób myślenia i choć prawdopodobnie chroniła mnie magia, bałam się, że złamią mój opór. Jedyną metodą gwarantującą odporność na ich zabiegi była mikstura, którą kiedyś sporządziłam i podałam pewnemu znajomemu — ale nie wypróbowałam jej na sobie.

Porzuciłam dalsze rozważania, bo znów ogarnęło mnie znużenie. Najwyraźniej rozmowa dobiegła końca. Nauczyłam się, że nie warto się opierać zmęczeniu, i wyciągnęłam się na podłodze, żeby zapaść w ciężki, pozbawiony marzeń sen. Zanim narkotyk mnie otępił, wypowiedziałam jeszcze w myślach jego imię, niczym amulet, który dawał siłę.

„Adrian…”.

Obudziłam się o nieokreślonej porze i zobaczyłam, że podano mi jedzenie. Jak zwykle papkę, coś w rodzaju gorącej owsianki, zapewne nafaszerowanej witaminami i minerałami, żeby utrzymać mnie w zdrowiu. „Mamałyga” byłaby właściwie lepszym określeniem niż owsianka. Musieli się postarać, żeby wyglądała jak najmniej apetycznie. Zmuszałam się do jedzenia, wiedząc, że będę potrzebowała sił, kiedy stąd wyjdę.

„Jeśli stąd wyjdę”.

Zdradziecka myśl prześliznęła się, zanim zdążyłam ją zablokować. Lęk czający się w zakamarkach umysłu, że będą mnie tu trzymali do końca życia i nigdy już nie zobaczę tych, których kocham: Adriana, Eddiego, Jill, żadnego z nich. Nigdy nie będę parała się magią. Nie przeczytam ani jednej książki. Ta ostatnia myśl wydała mi się szczególnie bolesna, bo choć rozmyślanie o Adrianie pomagało mi przetrwać te mroczne godziny, mogłabym zabić dla byle jakiego czytadła. Właściwie wystarczyłoby czasopismo. Cokolwiek, co nie byłoby ciemnością ani tym głosem.

„Bądź silna — napomniałam siebie. — Bądź silna dla siebie. Dla Adriana. Czy on nie starałby się dla ciebie?”.

Tak. Gdziekolwiek teraz był, czy został w Palm Springs, czy stamtąd wyjechał, na pewno ze mnie nie zrezygnował. Musiałam być gotowa na nasze spotkanie.

Centrum permanebit. Przypomniałam sobie łacińskie słowa, które dawały mi siłę. W wolnym tłumaczeniu brzmiały: „Środek wciąż spaja”. Pochodziły z wiersza, który czytaliśmy wspólnie z Adrianem. „Teraz my jesteśmy środkiem — pomyślałam. — On i ja, będziemy wciąż spajać, cokolwiek się zdarzy”.

Dokończyłam podły posiłek i postanowiłam się umyć nad umywalką umieszczoną w kącie celi obok małego klozetu. Ruszyłam po omacku. Nie mogłam nawet marzyć o prawdziwej wannie czy choćby o prysznicu (chociaż kusili mnie także perspektywą kąpieli). Myłam się codziennie (w każdym razie zakładałam, że robię to codziennie) ręcznikiem zanurzanym w zimnej wodzie, która cuchnęła rdzą. Było to upokarzające, wiedziałam, że obserwują mnie przez kamery zaopatrzone w noktowizory, ale wolałam to niż brud. Nie zamierzałam dać im satysfakcji. Pozostanę człowiekiem, nawet jeśli mam za to płacić tak wysoką cenę.

Umyłam się i zwinęłam w kłębek pod ścianą. Szczękałam zębami, wciąż miałam mokrą skórę, przejmował mnie chłód. Czy jeszcze kiedyś poczuję ciepło?

— Rozmawialiśmy z twoim ojcem i siostrą, Sydney — odezwał się głos. — Bardzo się zasmucili, słysząc, że nie chcesz ich zobaczyć. Zoe płakała.

Skrzywiłam się, żałując, że dałam się wciągnąć w rozmowę. Głos uznał, że odwoływanie się do więzi rodzinnych przynosi jakiś efekt. Jak mogli sądzić, że czułam się związana z ludźmi, którzy kazali mnie tu zamknąć? Jedyna rodzina, za którą mogłabym tęsknić — mama i starsza siostra — zapewne nie została wpisana na listę gości, szczególnie jeśli ojciec wygrał sprawę rozwodową. Akurat to bardzo chciałam wiedzieć, ale na pewno nie zamierzałam się z tym zdradzać.

— Nie żałujesz, że sprawiłaś im ból? — drążył głos.

— To Zoe i tata powinni żałować, że sprawili ból mnie — warknęłam.

— Nie chcieli cię skrzywdzić. — Głos silił się na kojący ton, ale miałam tylko ochotę przyłożyć solidnie jego właścicielce, choć nie jestem osobą skłonną do przemocy. — Zrobili to, żeby ci pomóc. My także tylko tego pragniemy. Bardzo chcieliby z tobą porozmawiać i wyjaśnić swoje stanowiska.

— Nie wątpię — mruknęłam. — O ile rzeczywiście z nimi rozmawialiście.

„Po co w ogóle się odzywam? Do tej pory nie wypowiedziałam tylu słów naraz. Musieli być zachwyceni”.

— Zoe pytała, czy może przynieść waniliową latte bez tłuszczu. Pozwolilibyśmy jej. Zależy nam, żeby to była kulturalna wizyta, żebyście mogli spokojnie usiąść i naprawdę porozmawiać, aby twoja rodzina, oraz twoja dusza, zostały uzdrowione.

Serce zabiło mi gwałtownie i nie miało to nic wspólnego ze wspomnieniem latte. Głos potwierdził znów to, co sugerował wcześniej. Prawdziwa wizyta, na siedząco, przy kawie… Musiałaby się odbywać poza celą. Jeśli naprawdę byli skłonni zaprosić tu ojca i Zoe, nie wprowadzą ich do celi. Oczywiście wcale nie zależało mi na spotkaniu z nimi. Chciałam tylko wyjść. Powtarzałam sobie, że mogę tu zostać na wieki, że wytrzymam wszystko. I wytrzymałabym. Tylko co z tego miałam? Dowiodłam, że jestem twarda i nieugięta, i chociaż byłam z siebie dumna, nie zbliżało mnie to do spotkania z Adrianem ani o centymetr. Spotkać się z Adrianem, z resztą przyjaciół… Potrzebowałam zasnąć i śnić, otrząsnąć się z działania narkotyku.

Poza tym, gdyby udało mi się wydostać z tego ciasnego, mrocznego pomieszczenia, mogłabym spróbować magii. Dowiedziałabym się, gdzie mnie przetrzymują. Spróbowałabym się uwolnić.

Ale najpierw musiałam wyjść z celi. Do tej pory gratulowałam sobie dzielności, bo wytrzymywałam to wszystko, teraz przyszło mi do głowy, że prawdziwą próbą charakteru byłoby opuszczenie tej ciemnicy.

— Chciałabyś tego, Sydney? — Chyba wychwyciłam w głosie nutkę podniecenia, kontrastującą z wyniosłym, pouczającym tonem, do którego przywykłam. Dotychczas nie udało im się wzbudzić we mnie zainteresowania. — Chciałabyś zrobić pierwszy krok na drodze do oczyszczenia i zobaczyć się z rodziną?

Jak długo już tkwiłam w tej celi, doświadczając na przemian niepokoju i otępienia? W tym czasie sporo schudłam, tyle ile chudnie się w ciągu tygodni. Tygodni, miesięcy… Nie miałam pojęcia, jak długo tu jestem. Tkwiłam w miejscu, a życie toczyło się dalej beze mnie… Życie tych, którzy mnie potrzebowali.

— Sydney?

Nie chciałam wydać się zbyt ożywiona.

— Skąd mogę wiedzieć, że warto wam zaufać? Że naprawdę pozwolicie mi się zobaczyć z rodziną, jeśli… obiorę tę drogę?

— Nie jesteśmy kłamcami ani oszustami — odparł głos. — Naszą dewizą są światło i uczciwość.

„Kłamcy, kłamcy” — myślałam. Oszukiwali mnie latami, twierdzili, że ci, którzy stali się moimi przyjaciółmi, to potwory. Alchemicy usiłowali kontrolować moje życie. Ale to nie miało teraz znaczenia. Mogli dotrzymać słowa albo nie.

— Czy dostanę… prawdziwe łóżko? — zapytałam zdławionym głosem. Alchemicy wykształcili mnie na świetną aktorkę, niech podziwiają swoje dzieło.

— Tak, Sydney. Prawdziwe łóżko, ubranie, prawdziwe jedzenie. Spotkasz ludzi, z którymi będziesz mogła porozmawiać, ludzi, którzy ci pomogą, jeśli tylko ich wysłuchasz.

Ostatnie zdanie przeważyło. Skoro miałam przebywać wśród ludzi, nie mogli dłużej mnie otumaniać narkotykiem rozpylanym w powietrzu. Ogarnęło mnie podniecenie. Pewnie teraz rozpylali środek pobudzający, żeby mnie skłonić do pochopnego działania. Niezła sztuczka dla zmęczonego i skołowanego umysłu. Odniosła skutek, choć niedokładnie tak, jak się spodziewali.

Odruchowo sięgnęłam do szyi, żeby dotknąć krzyżyka, którego tam już nie było. „Nie pozwól im mnie odmienić — pomodliłam się w duchu. — Pozwól mi zachować wolny umysł. Pozwól mi przetrwać, cokolwiek dla mnie szykują”.

— Sydney?

— Co muszę zrobić? — spytałam.

— Wiesz co — odparł głos. — Wiesz, co musisz powiedzieć.

Podniosłam ręce do serca, a słowa, które wypowiedziałam w duchu, nie były modlitwą, lecz cichym przesłaniem dla Adriana: „Czekaj na mnie. Bądź silny i ja też będę silna. Wywalczę drogę na wolność, cokolwiek mnie czeka. Nie zapomnę cię. Nie odwrócę się od ciebie, nawet jeśli będę musiała łgać im w żywe oczy. Nasz środek wciąż będzie spajał”.

— Wiesz, co masz powiedzieć — powtórzył głos.

Odchrząknęłam.

— Zgrzeszyłam przeciw mojemu rodzajowi i pozwoliłam mojej duszy popaść w zepsucie. Jestem gotowa oczyścić się z mroku.

— Jakie są twoje winy? — zażądał głos. — Wyznaj grzechy.

To było trudniejsze, ale znalazłam słowa. Jeśli miały mnie zbliżyć do Adriana i do wolności, mogłam powiedzieć wszystko.

Wzięłam głęboki oddech i wyznałam:

— Zakochałam się w wampirze.

W tej samej chwili oślepiło mnie światło.

ROZDZIAŁ 2

Adrian

NIE ZROZUM MNIE ŹLE, ale wyglądasz okropnie.

Podniosłem głowę ze stołu i otworzyłem jedno oko. Miałem okulary przeciwsłoneczne i znajdowałem się w pomieszczeniu, a mimo to światło potęgowało pulsujący ból w mojej głowie.

— Serio? — spytałem. — Mógłbym to zrozumieć lepiej?

Rowena Clark utkwiła we mnie surowe spojrzenie. Sydney zachowywała się tak samo. Poczułem ukłucie bólu.

— Mógłbyś to przyjąć konstruktywnie. — Rowena zmarszczyła nos. — Masz kaca, tak? To oznacza, że przedtem byłeś trzeźwy. Choć sądząc po oparach dżinu, jakie cię otaczają, nie jestem tego pewna.

— Jestem trzeźwy. Przeważnie. — Odważyłem się zdjąć okulary, żeby jej się lepiej przyjrzeć. — Masz niebieskie włosy.

— Niebiesko-zielone — sprostowała, dotykając głowy. — Widziałeś je dwa dni temu.

— Naprawdę? — Dwa dni temu mieliśmy wspólne zajęcia z mediów w Carlton College. Ledwo pamiętałem, co wydarzyło się przed dwiema godzinami. — Cóż. Możliwe, że wtedy nie byłem zupełnie trzeźwy. Ale wyglądają ładnie — dorzuciłem w nadziei, że ją udobrucham. Próżnej.

Prawdę mówiąc, ostatnio przychodziłem na zajęcia trzeźwy mniej więcej co drugi dzień. Jednak biorąc pod uwagę, że w ogóle przychodziłem, zasłużyłem chyba na odrobinę szacunku. Kiedy Sydney wyjechała — nie, kiedy została porwana — straciłem ochotę do nauki. Myślałem tylko o tym, jak ją odnaleźć. Całymi dniami leżałem w łóżku zwinięty w kłębek i czekałem, aż pojawi się we śnie wywołanym mocą ducha. Bez skutku. Próbowałem kontaktować się z nią o różnych porach, ale zacząłem nabierać przekonania, że w ogóle nie sypiała. Nic z tego nie rozumiałem. Nikt nie wytrzymałby tak długo bez snu. Najtrudniej nawiązać magiczny kontakt z kimś pijanym. Alkohol tłumi działanie mocy ducha i blokuje umysł, ale wątpiłem, że Sydney imprezuje bez przerwy w towarzystwie alchemików.

Mógłbym też zwątpić w siebie i swoje umiejętności, zwłaszcza że przez jakiś czas zażywałem leki osłabiające działanie ducha. Ostatecznie jednak odzyskałem pełnię swoich magicznych możliwości i bez trudu kontaktowałem się z innymi w ich snach. Może średnio radziłem sobie w innych dziedzinach, lecz wciąż pozostawałem niezrównanym mistrzem wnikania w cudze sny. Szkopuł w tym, że nie znałem wielu osób obdarzonych podobnym talentem i nie miałem się kogo poradzić, dlaczego nie mogę nawiązać kontaktu z Sydney. Wszyscy moroje władają jakimś rodzajem magii żywiołów. Większość specjalizuje się w żywiołach podstawowych: ziemi, powietrzu, wodzie lub ogniu. Ledwie garstka dysponuje mocą ducha i nasza wiedza na ten temat jest bardzo skąpa.

Asystent profesora położył przede mną plik kartek, a zaraz potem identyczny zestaw przed Roweną. Ocknąłem się.

— Co to?

— Egzamin końcowy. — Rowena przewróciła oczami. — Niech zgadnę. Tego również nie pamiętasz? Ani tego, że proponowałam ci wspólną naukę?

— Musiałem sobie zrobić wolne — wymruczałem, nieuważnie przeglądając kartki.

Dla odmiany spojrzała na mnie ze współczuciem, ale nie zdążyła nic dodać, bo profesor kazał nam się uciszyć i zabrać do pracy. Wpatrywałem się w pytania, zastanawiając się, czy zdołam odpowiedzieć chociaż na część. Zmusiłem się, by wstać i przyjść na zajęcia po części dlatego, że Sydney przywiązywała wielką wagę do nauki. Zazdrościła mi możliwości studiowania, bo jej ojciec, dupek i tyran, jej samej tego przywileju odmówił. Kiedy zrozumiałem, że nie odnajdę Sydney od razu — a możecie mi wierzyć, że próbowałem na wszelkie sposoby, również posługując się magią — postanowiłem, że będę postępował tak, jak ona by sobie życzyła: dokończę semestr w college’u.

Przyznaję, nie dawało się mnie uznać za prymusa. To był podstawowy kurs malarstwa i rysunku, więc profesorowie traktowali nas łagodnie, pod warunkiem że w ogóle coś robiliśmy. Miałem szczęście, bo „coś” to najłagodniejsze określenie bezwartościowych prac, które ostatnio produkowałem. Do tej pory jakoś szło, ale mogłem polec na egzaminie. Pytania zostały sformułowane tak, że musiałem wykazać się wiedzą, nie mogłem nic naszkicować w nadziei, że dostanę punkty za dobre chęci.

Próbując sobie przypomnieć informacje dotyczące rysunku konturowego i dekonstrukcji pejzażu, poczułem, jak depresja wyciąga po mnie swoje czarne macki. Nie dlatego, że mogłem zawalić rok. Zawiodę Sydney, która tak wiele ode mnie oczekiwała. Ale co znaczył ten jeden egzamin, skoro zawiodłem ją pod tyloma innymi względami? Gdybym to ja został porwany, pewnie już by mnie odnalazła. Była bystrzejsza i bardziej pomysłowa. Potrafiła dokonać nadzwyczajnych rzeczy. Co do mnie, nie radziłem sobie nawet ze zwykłymi sprawami.

Godzinę później oddałem test z nadzieją, że nie zmarnowałem jednak całego semestru. Rowena skończyła wcześniej i czekała na mnie przed klasą.

— Zjesz coś? — zagadnęła. — Ja stawiam.

— Nie, dziękuję. Umówiłem się z kuzynką.

Spojrzała na mnie z niepokojem.

— Chyba nie zamierzasz siadać za kierownicą?

— Już wytrzeźwiałem, dziękuję — odparłem. — Ale jeśli to cię uspokoi, jadę autobusem.

— W takim razie żegnaj. To nasze ostatnie zajęcia.

Miała rację. Czekało mnie jeszcze kilka lekcji, ale ona na nie nie chodziła.

— Na pewno się spotkamy — rzuciłem dzielnie.

— Mam nadzieję — odparła, przyglądając mi się z troską. — Znasz mój numer. Nie wyjeżdżam tego lata. Jeśli zechcesz spotkać się ze mną i z Cassie, daj znać… albo gdybyś zapragnął pogadać… Mam świadomość, że sporo się ostatnio wydarzyło…

— Radziłem sobie w trudniejszych sytuacjach — zełgałem. Nie wiedziała najgorszego i nie mogła się o tym dowiedzieć. Była zwykłym człowiekiem. Sądziła, że Sydney ze mną zerwała, i współczuła mi, co mnie dobijało. Nie mogłem jednak sobie pozwolić na wyjaśnienia. — Na pewno zadzwonię. Narka, Ro.

Pomachała mi na pożegnanie, a ja ruszyłem w stronę najbliższego przystanku. Nie uszedłem daleko, a mimo to spociłem się jak mysz. Nastał maj i krótką wiosnę w Palm Springs zdławiło nadejście upalnego, dusznego lata. Włożyłem okulary i czekałem, starając się ignorować palącą parę hipsterów stojących obok. Papierosy to jedyny nałóg, do którego nie wróciłem od czasu zniknięcia Sydney, ale bywało mi z tym ciężko. Czasem nawet bardzo ciężko.

Próbowałem skupić się na czymś innym, więc otworzyłem torbę i dotknąłem małej figurki złotego smoka. Wyczułem maleńkie łuski na jego grzbiecie. Żaden artysta nie stworzyłby tak doskonałego dzieła, bo nie było ono tworem ludzkich rąk. Miałem w torbie prawdziwego smoka — a dokładnie callistana, dobrego duszka, którego za sprawą magii przywołała kiedyś Sydney. Mały przywiązał się do nas obojga, ale tylko Sydney potrafiła go ożywiać i na powrót zmieniać w figurkę. Kiedy została uprowadzona, Skoczuś musiał pozostać posążkiem. Według Jackie Terwiliger, mentorki Sydney w dziedzinie magii, Skoczuś nadal był żywy, ale bez jedzenia i możliwości poruszania się to była nędzna egzystencja. Zabierałem go ze sobą wszędzie, choć nie miałem pojęcia, czy kontakt ze mną cokolwiek dla niego znaczy. Potrzebował obecności Sydney i wcale mu się nie dziwiłem. Sam również jej potrzebowałem.

Nie okłamałem Roweny: naprawdę wytrzeźwiałem. Taki był mój plan. Długa jazda autobusem stwarzała doskonałą okazję do próby nawiązania kontaktu z moją dziewczyną. Odpuściłem już sobie gorączkowe poszukiwanie jej w snach, ale trzeźwiałem kilka razy w ciągu dnia, żeby ponawiać poszukiwania. Autobus ruszył, a ja rozsiadłem się wygodnie i przywołałem magię ducha. W pierwszej chwili jak zwykle lekko zachłysnąłem się tym wspaniałym uczuciem, jakie ze sobą wnosiła. Przepełniała mnie radością i lekkością, które przyćmiewała jednak świadomość, że duch stopniowo popychał mnie w obłęd.

Obłęd jest takim brzydkim określeniem — powiedział głos w mojej głowie. Pomyśl o tym jak o nowym spojrzeniu na rzeczywistość.

Skrzywiłem się. Tak brzmiał mój wewnętrzny głos. Należał do mojej zmarłej ciotki Tatiany, królowej morojów. Właściwie był halucynacją wytworzoną przez ducha. Słyszałem go w chwilach fatalnego nastroju. Od czasu zniknięcia Sydney zjawa ciotki Tatiany nawiedzała mnie regularnie. Ale moje szaleństwo się zmieniło — przestało być dwubiegunowe. Czy lepiej jest prowadzić rozmowy z wyobrażoną zmarłą krewną, czy ulegać dramatycznym zmianom nastroju? Szczerze mówiąc, nie umiałem tego ocenić.

„Odejdź — nakazałem jej. — Nie jesteś rzeczywista. Poza tym pora poszukać Sydney”.

Czując przypływ sił magicznych, starałem się wyostrzyć wszystkie zmysły. Szukałem Sydney, osoby, którą znałem najlepiej na tym świecie. A odnalezienie we śnie kogoś, kogo choć trochę znałem, było proste. Nie udało mi się i po pewnym czasie zrezygnowałem. Sydney nie spała albo coś ją ode mnie odgradzało. Poczułem się pokonany, odnalazłem w torbie butelkę wódki i się napiłem.

Przyjemnie zaszumiało mi w głowie. Magia się rozwiała, ale pozostał ból serca. W Amberwood skończyły się już lekcje i uczniowie odziani w stylowe mundurki przemieszczali się po terenie kampusu. Pewnie szli się uczyć, biegli na randki albo planowali coś innego, co zwykle planują dzieciaki pod koniec semestru. Poszedłem do bursy dla dziewcząt i czekałem na zewnątrz na Jill Mastrano Dragomir.

Podczas gdy Rowena tylko podejrzewała, co mnie może dręczyć, Jill wiedziała wszystko. Miała wątpliwy przywilej czytania w moich myślach. W zeszłym roku padła ofiarą zamachu. Napastnicy chcieli zdetronizować jej siostrę, królową morojów i moją dobrą przyjaciółkę. Jill zginęła podczas ataku, ale mnie udało się ją wskrzesić dzięki nadzwyczajnym możliwościom ducha. Ten cud sporo mnie kosztował. Stworzył też psychiczną więź pozwalającą Jill wnikać w moje myśli i uczucia. Wiedziałem, że mała cierpi z powodu moich napadów depresji i efektów nadużywania przeze mnie alkoholu.

Gdyby Sydney tu była, skarciłaby mnie za egoizm, za to, że nie myślę o uczuciach Jill. Ale jej nie było. Cała odpowiedzialność spoczywała na mnie, a ja nie czułem się wystarczająco silny, by ją dźwigać.

Przyjechały już trzy szkolne autobusy, lecz Jill z żadnego nie wysiadła. To był nasz dzień, jak co tydzień, starałem się tego pilnować, nawet jeśli zawalałem inne sprawy. Sięgnąłem po komórkę i wystukałem esemesa: Jestem. Wszystko w porządku?

Nie odpowiadała, poczułem ukłucie niepokoju. Po próbie zamachu Jill została wysłana do Palm Springs, ponieważ pustynny klimat nie sprzyja ani nam, morojom, ani strzygom — złym, nieumarłym wampirom. Alchemicy, tajne bractwo ukrywające przed ludźmi fakt istnienia wampirów, przydzielili nam Sydney w charakterze opiekunki. Alchemicy dbali również o to, by w świecie morojów nie rozpętała się wojna, a Sydney pomagała Jill odnaleźć się na wygnaniu. Zawiodła jednak zwierzchników, wdając się w romans z wampirem. Złamała ich żelazną zasadę, która zabrania wszelkich związków między ludźmi i wampirami, zareagowali więc bardzo skutecznie i brutalnie.

Jill nie odczuła zbyt boleśnie skutków zniknięcia Sydney, którą zastąpiła sztywniara Maura. Wydawało się, że jest bezpieczna. Mieliśmy też informacje, że za miesiąc, gdy skończy się rok szkolny, będzie mogła oficjalnie powrócić do społeczeństwa morojów. Jill nadal nie przysłała odpowiedzi, wysłałem więc esemesa do Eddiego Castile’a.

Jill i ja jesteśmy morojami, a Eddie jest dampirem — przedstawicielem gatunku będącego połączeniem genów ludzkich i wampirzych. Dampiry szkolą się w obronie morojów, a Eddie jest jednym z najlepszych. Niestety, jego nadzwyczajne umiejętności bojowe nie wystarczyły, gdy Sydney go oszukała i oddzieliła się od niego, by wpaść w szpony alchemików. Poświęciła się, by go ratować, a on nie umiał się z tym pogodzić. Czuł się upokorzony i to odbiło się na rodzącym się uczuciu między nim a Jill. Eddie uznał, że nie zasługuje na księżniczkę morojów. Nadal jednak wiernie służył jej jako ochroniarz i gdyby coś jej się przytrafiło, on wiedziałby o tym pierwszy.

Ale Eddie również nie odpowiadał, podobnie jak dwoje innych dampirów przydzielonych do ochrony Jill. To było dziwne, lecz wmawiałem sobie, że ich milczenie oznacza, iż robią coś wspólnie. Jill na pewno wkrótce się pojawi.

Słońce znów zaczęło mi doskwierać, więc obszedłem budynek dookoła i znalazłem ławkę stojącą nieco z boku w cieniu palmowców. Rozsiadłem się na niej wygodnie i wkrótce zasnąłem znużony nocną wizytą w barze i wódką. Obudził mnie szmer głosów. Słońce mocno przesunęło się już po niebie. Nade mną stali Jill i Eddie, a obok nich nasi przyjaciele, Angeline, Trey oraz Neil.

— Cześć — wychrypiałem, siadając. — Gdzieście byli?

— Gdzie ty byłeś? — odparował Eddie.

Zielone oczy Jill złagodniały.

— W porządku. Przez cały czas był tutaj. Zapomniał. To zrozumiałe, skoro… przeżywa ciężkie chwile.

— O czym zapomniałem? — spytałem, zerkając na nich niepewnie.

— To bez znaczenia — wykręcała się Jill.

— O czym zapomniałem? — powtórzyłem natarczywie.

Angeline Dawes, dampirzyca przydzielona do ochrony Jill, jak zwykle wypaliła bezceremonialnie:

— O pokazie Jill na koniec semestru.

Gapiłem się na nią, nie wiedząc, o czym mówi, i nagle do mnie dotarło. Jill zajęła się projektowaniem mody w szkolnym kółku krawieckim. Z początku próbowała sił jako modelka, ale ponieważ nie mogła ryzykować występów publicznych, ostatnio zaczęła sama projektować i okazało się, że ma talent. Od miesiąca rozprawiała o wielkim pokazie, który przygotowywali na koniec semestru, a ja cieszyłem się, widząc, jak bardzo się w to angażuje. Wiedziałem, że ponieważ nie mogła się odciąć od moich mrocznych uczuć spowodowanych zniknięciem Sydney i przeżywała perypetie miłosne w związku z Eddiem, żyła pod chmurą niemal równie czarną jak ta, która zawisła nade mną. Pokaz i szansa zaprezentowania efektów własnej pracy były promykiem światła w jej życiu — jakże istotnym dla nastolatki, która rozpaczliwie potrzebowała normalności.

Zawiodłem na całej linii.

Zacząłem sobie przypominać fragmenty naszych rozmów: podawała mi datę i godzinę, a ja zapewniałem, że przyjdę, żeby ją wesprzeć. Przypominała mi o tym, nawet gdy spotkaliśmy się ostatnio w tym tygodniu. Kiwnąłem głową i poszedłem świętować Wtorek z Tequilą w lokalnym barze. Stwierdzić, że jej pokaz wyleciał mi z głowy, to niedopowiedzenie.

— Strasznie mi przykro, Ślicznotko. Wysłałem ci esemesa… — Uniosłem rękę z telefonem, żeby im to udowodnić, ale trzymałem w niej pustą butelkę. Schowałem ją pospiesznie do torby.

— Musieliśmy wyłączyć komórki w trakcie pokazu — wyjaśnił Neil. Był trzecim dampirem w grupie, nowym nabytkiem w Palm Springs. Z czasem mnie polubił, może dlatego, że sam przeżywał rozterki sercowe. Zakochał się po uszy w dampirzycy, która również znikła bez śladu. Tylko że milczenie Olive Sinclair wynikało z jej własnej decyzji, nie została uprowadzona przez alchemików.

— I… jak wypadło? — spróbowałem. — Na pewno zrobiłaś furorę.

Czułem się niewiarygodnie głupio. Może nie potrafiłem zapobiec uprowadzeniu Sydney. Może nie przygotowałem się do egzaminu. Ale, na litość boską, powinienem przynajmniej obejrzeć pokaz mody tej dziewczyny! Wystarczyło tam pójść, usiąść i bić brawo. Zawiodłem nawet w tej sprawie i ciężar wyrzutów sumienia omal nie przygniótł mnie do ziemi. Czarna chmura wypełniła mój umysł i napełniła nienawiścią do wszystkich i wszystkiego — głównie do siebie. Nic dziwnego, że nie umiałem pomóc Sydney. Nie potrafiłem się zająć nawet sobą.

Nie musisz — szepnęła ciotka Tatiana w mojej głowie. Ja się tobą zajmę.

W oczach Jill pojawił się błysk współczucia, wyczuła mój mroczny nastrój.

— Wypadło świetnie. Nie martw się, pokażemy ci zdjęcia. Zatrudnili profesjonalnego fotografa i opublikują je w internecie.

Próbowałem pokonać tę ciemność i zdobyłem się na sztywny uśmiech.

— Miło mi to słyszeć. W takim razie powinniśmy to razem uczcić. Stawiam kolację.

Jill się zmieszała.

— Obie z Angeline jemy kolację z dziewczynami, z którymi się wspólnie uczymy. Ale mogłabym to odwołać. Do egzaminów został jeszcze miesiąc, więc właściwie…

— Daj spokój — przerwałem jej, wstając. — Bawcie się dobrze. Odezwę się później.

Nikt nie próbował mnie zatrzymywać, ale Trey Juarez wkrótce mnie dogonił. Był chyba największym dziwakiem w naszym kręgu: człowiekiem należącym dawniej do grupy łowców wampirów. Zerwał z nimi, ponieważ przekroczyli wszelkie granice i dlatego, że wbrew wszystkiemu zakochał się w Angeline. Ci dwoje jako jedyni spośród nas mieli szansę na szczęśliwą miłość i wiedziałem, że usiłują się z tym nie afiszować ze względu na nas, biedaków.

— A jak zamierzasz wrócić do domu? — spytał Trey.

— Kto powiedział, że zamierzam? — odparowałem.

— Ja. Nie powinieneś więcej imprezować. Fatalnie wyglądasz.

— Już mi to ktoś dzisiaj powiedział.

— Może powinieneś posłuchać — mruknął, prowadząc mnie w stronę studenckiego parkingu. — Wsiadaj, ja poprowadzę.

Jego propozycja była naturalna, bo dzieliliśmy mieszkanie.

Na początku było inaczej. Trey mieszkał na terenie Amberwood, razem z innymi uczniami. Jego dawni towarzysze, wojownicy światła, żywili podobne przekonania jak alchemicy w kwestii związków między ludźmi i wampirami. Podczas gdy alchemicy radzili sobie z tym, ukrywając nasze istnienie przed zwykłymi ludźmi, wojownicy wręcz na nas polowali. Twierdzili, że zabijają tylko strzygi, ale byli wrogo nastawieni również do morojów i dampirów.

Kiedy ojciec Treya odkrył związek syna z Angeline, zareagował inaczej niż tata Sydney. Pan Juarez po prostu wyrzekł się Treya i odciął mu fundusze. Szczęśliwie dla chłopaka zbliżał się koniec roku szkolnego i czesne było już opłacone. Nie uregulowano tylko czynszu za jego pokój, więc kilka miesięcy temu Trey musiał opuścić internat. Stanął wtedy w moich drzwiach, proponując, że będzie płacił za lokum z pieniędzy, które zarabiał w kawiarni, gdzie pracował, żeby móc ukończyć liceum Amberwood. Zgodziłem się, by został, lecz odmówiłem przyjęcia pieniędzy, wiedząc, że tego chciałaby Sydney. Postawiłem jeden warunek: nie życzyłem sobie pod żadnym pozorem zastać go obściskującego się na kanapie z Angeline.

— Ulałem — mruknąłem po kilkunastu minutach jazdy w niezręcznej ciszy.

— To jakiś żart w stylu wampirów? — spytał Trey.

Zgromiłem go wzrokiem.

— Wiesz, o co mi chodzi. Nawaliłem. Nikt mnie o wiele nie prosi. Już nie. Miałem tylko pamiętać o jej pokazie i nawaliłem.

— Przechodzisz trudny okres — podsunął dyplomatycznie.

— Jak wszyscy. Spójrz na siebie. Cała rodzina się ciebie wyrzekła i dołożyła wszelkich starań, żebyś wyleciał ze szkoły. A ty masz robotę, nie opuściłeś się w nauce ani w sporcie i jeszcze zdobyłeś stypendium — westchnąłem. — Tymczasem ja najpewniej zawaliłem egzamin z kursu malarstwa dla początkujących. I parę innych, jeśli mam jeszcze jakieś inne egzaminy w tym tygodniu, co wydaje się prawdopodobne. Nawet tego nie wiem.

— Tak, ale ja mam Angeline. Dzięki niej mogę przetrwać to całe zamieszanie. Podczas gdy ty… — Trey nie dokończył, zobaczyłem, jak jego opalona twarz twardnieje z bólu.

Przyjaciele w Palm Springs wiedzieli o moim związku z Sydney. Tylko oni w świecie morojów (także w świecie ludzi ukrywających morojów). Współczuli nam obojgu. Kochali Sydney. Oczywiście nie tak jak ja ją kochałem, ale cenili ją za lojalność i autentyczne oddanie.

— Mnie też jej brakuje — powiedział miękko Trey.

— Powinienem był zrobić coś więcej — mruknąłem, zapadając się w fotelu.

— Zrobiłeś bardzo wiele. Więcej niż mnie by przyszło do głowy. Nie ograniczyłeś się do poszukiwań we śnie. Tropiłeś jej ojca, namawiałeś morojów do interwencji, uczyniłeś piekło z życia tej Maury… Wyczerpałeś wszystkie możliwości.

— Potrafię być irytujący — przyznałem.

— W końcu natrafiłeś na mur, to wszystko. Alchemicy ukryli to swoje więzienie za solidnym murem. Ale znajdzie się jakaś szczelina, zobaczysz. A ja będę stał obok ciebie. Tak jak reszta.

Mój przyjaciel rzadko wypowiadał tyle słów naraz, lecz nie udało mu się podnieść mnie na duchu.

— Nie mam pojęcia, gdzie szukać tej szczeliny.

Nagle Trey otworzył szeroko oczy.

— Marcus.

Pokręciłem głową.

— On też sprawdził już wszystkie swoje źródła. Zresztą nie widziałem go od miesiąca.

— Nie rozumiesz. — Trey zaparkował przed moim domem i wyciągnął palec. — Marcus jest tutaj.

Miał rację. Na schodach przed domem siedział Marcus Finch, dawny alchemik, a obecny buntownik, który zachęcał Sydney do samodzielnego myślenia i teraz… próbował bezskutecznie ją dla mnie znaleźć.

Otworzyłem drzwi, zanim Trey zatrzymał wóz.

— Nie przyjeżdżałby, gdyby nie miał nowych informacji! — zawołałem z przejęciem. Wyskoczyłem z samochodu i popędziłem przez trawnik. W jednej chwili otrząsnąłem się z apatii. Coś się pojawiło. Marcus coś wie. Znalazł odpowiedź.

— No?! — zawołałem. — Znalazłeś ją?!

— Niezupełnie. — Marcus wstał i wygładził jasną czuprynę. — Wejdźmy do środka.

Trey był równie przejęty jak ja, gdy wprowadziliśmy Marcusa do salonu. Stanęliśmy naprzeciwko niego z rękami skrzyżowanymi na piersiach.

— Mów — zażądałem.

— Mam listę miejsc, w których alchemicy mogli urządzić ośrodek reedukacji — zaczął Marcus głosem pozbawionym jednak entuzjazmu. Ścisnąłem go za ramię.

— To niesamowite! Sprawdzimy je po kolei i…

— Jest ich trzydzieści — przerwał mi.

Puściłem go.

— Trzydzieści?

— Trzydzieści — powtórzył. — I nie wiemy dokładnie, gdzie się znajdują.

— Ale powiedziałeś…

Marcus uniósł rękę.

— Pozwól mi wyjaśnić. Potem będziesz zadawał pytania. Na tej liście, dostarczonej przez moich informatorów, znajdują się amerykańskie miasta, w których alchemicy szukali lokali na ośrodki reedukacji i inne centra operacyjne. Lista powstała kilkanaście lat temu i moje źródła potwierdzają, że rzeczywiście zbudowano ośrodek w jednym z wymienionych miast. Niestety, wciąż nie wiemy, gdzie on się znajduje. Czy są sposoby, żeby to sprawdzić? Oczywiście znam ludzi, którzy mogą zacząć kopać. Ale będziemy musieli przeszukać wiele miejsc. To potrwa.

Cała nadzieja i entuzjazm, jakie wzbudził we mnie widok Marcusa, nagle się rozwiały.

— Niech zgadnę. Kilka dni?

Skrzywił się.

— Wszystko zależy. Przeszukanie jednego miasta może nam zająć kilka dni, a może kilka tygodni.

Sądziłem, że nie mogę już poczuć się gorzej niż po egzaminie i spotkaniu z Jill, ale się myliłem. Opadłem na kanapę z uczuciem klęski.

— Kilka tygodni razy trzydzieści. To może potrwać ponad rok.

— Albo będziemy mieli szczęście i trafimy za pierwszym razem. — Widziałem, że nawet on nie wierzy w taki przypadek.

— Cóż, do tej pory raczej nie mieliśmy „szczęścia” — zauważyłem. — Nie wiem, czemu miałoby się to zmienić.

— Mimo wszystko — wtrącił Trey — mamy pierwszy prawdziwy trop.

— Muszę odnaleźć jej ojca — mruknąłem. — Odnajdę go i użyję czaru wpływu, żeby mi powiedział, gdzie ona jest. — Do tej pory nie udało mi się namierzyć Jareda Sage’a. Zdobyłem jego numer telefonu, ale natychmiast się rozłączył. Czar wpływu nie działa tak silnie przez telefon.

— Nawet jeśli go znajdziesz, może się okazać, że nic nie wie — powiedział Marcus. — Mają przed sobą tajemnice, w ten sposób chronią się przed wymuszaniem zeznań.

— Jesteśmy w punkcie wyjścia. — Wstałem i poszedłem do kuchni, żeby zrobić sobie drinka. — Wpadnij za rok, kiedy stwierdzisz, że twoja lista okazała się bezużyteczna.

— Adrian… — zaczął Marcus. Nigdy nie widziałem go tak bezradnego. Normalnie mógłby pozować do plakatu pewnego siebie ważniaka.

Trey zareagował bardziej energicznie.

— Koniec drinków. Dosyć już dziś wypiłeś.

— Sam to ocenię — warknąłem.

Zamiast przyrządzić sobie drinka, chwyciłem dwie pierwsze lepsze butelki alkoholu. Nikt mnie nie powstrzymywał, gdy zamknąłem się z nimi w swoim pokoju.

Zanim jednak zacząłem jednoosobową imprezę, spróbowałem jeszcze raz nawiązać kontakt z Sydney. Szło mi nie najlepiej, bo popołudniowa wódka jeszcze nie wyparowała mi z głowy, ale udało mi się przywołać ducha. Jak zwykle nic nie zobaczyłem, ale pewność, z jaką Marcus twierdził, że Sydney jest w Stanach, kazała mi znowu spróbować. Na Wschodnim Wybrzeżu zapadał wieczór, musiałem sprawdzić, może kładła się spać wcześniej. Niestety.

Zacząłem pić, rozpaczliwie potrzebowałem odsunąć od siebie wszystkie problemy. Szkołę. Jill. Sydney. Nie wiedziałem, że można czuć się tak podle, doświadczać tak mrocznych stanów emocjonalnych, tak silnych, że żadne pozytywne uczucie nie zdołałoby się przez nie przebić. Kiedy rozstałem się z Rose, myślałem, że nie można dotkliwiej odczuć straty. Myliłem się. Nigdy nie łączyło nas nic poważnego. A Sydney… Sydney dała mi wszystko i wszystko przepadło wraz z nią. Miłość, zrozumienie, szacunek. Przekonanie, że oboje stajemy się lepsi i możemy znieść najgorsze, dopóki jesteśmy razem. Ale już nie byliśmy razem. Rozdzielono nas i nie wiedziałem, co będzie dalej.

„Środek wciąż spaja”. Sydney uznała, że ten wers z wiersza Williama Butlera Yeatsa Drugie przyjście mówi o nas. W najczarniejszych chwilach nachodził mnie lęk, że inny fragment trafniej oddaje naszą sytuację: „Nie ma już osi. Wszystko się rozpada”.

Popadłem w otępienie i ocknąłem się dopiero w środku nocy z pulsującym bólem głowy. Miałem mdłości, ale kiedy dokuśtykałem do łazienki, nie mogłem zwymiotować. Czułem się parszywie. Może na widok szczotki do włosów Sydney. Przypomniała mi o niej. A może dlatego, że nie jadłem obiadu i nie pamiętałem nawet, kiedy ostatnio piłem krew. Nic dziwnego, że byłem tak osłabiony. Przez lata tak się uodporniłem na działanie alkoholu, że rzadko miewałem kaca, więc tym razem naprawdę przesadziłem. Rozsądnie byłoby się nawodnić i wypić kilka litrów wody, ale uparcie dążyłem do autodestrukcji. Wróciłem do pokoju po kolejnego drinka i natychmiast poczułem się jeszcze gorzej.

Głowa i żołądek uspokoiły się dopiero o świcie i nareszcie udało mi się zdrzemnąć we własnym łóżku. Kilka godzin później obudziło mnie pukanie. Gość pukał cicho, ale pulsowanie w mojej głowie sprawiło, że odebrałem to niemal jak walenie młotem.

— Odejdź — rzuciłem, zerkając nieprzytomnym okiem na drzwi.

Trey wsunął głowę do pokoju.

— Adrian, powinieneś z kimś porozmawiać.

— Wysłuchałem już Wesołego Marcusa — warknąłem. — Wystarczy.

Drzwi otworzyły się szerzej i ktoś wszedł do środka. Każdy ruch przyprawiał mnie o zawrót głowy, ale udało mi się usiąść i spojrzeć nieco przytomniej. Doznałem szoku, podejrzewałem, że to omamy. Nie byłby to pierwszy raz. Zwykle wyobrażałem sobie tylko ciotkę Tatianę, ale osoba, którą teraz ujrzałem, była jak najbardziej żywa. Blask poranka rozświetlił jej wysokie kości policzkowe i jasne włosy. Ale przecież nie mogła się tu zjawić…

— Mama? — wychrypiałem.

— Adrian. — Usiadła obok mnie na łóżku. Delikatnie dotknęła mojej twarzy. Jej dłoń przyjemnie chłodziła moją rozpaloną skórę. — Adrian, pora wracać do domu.

ROZDZIAŁ 3

Sydney

MOGŁAM WYBACZYĆ ALCHEMIKOM fakt, że porazili mnie światłem, bo kiedy odzyskałam ostrość widzenia, zaproponowali mi prysznic.

Ściana mojej celi rozsunęła się i ujrzałam przed sobą młodą kobietę, jakieś pięć lat starszą ode mnie. Była ubrana w skromny kostium, tak lubiany przez alchemików. Czarne włosy ściągnęła w elegancki francuski kok. Miała nieskazitelny makijaż i pachniała lawendą. Na jej policzku lśniła złota lilia. Wciąż jeszcze nie widziałam wyraźnie, lecz jej widok brutalnie uświadomił mi, jak muszę przy niej wyglądać. Nie myłam się całe wieki, a to, co miałam na sobie, przypominało szmatę do podłogi.

— Jestem Sheridan — oświadczyła chłodno, nie wyjaśniając, czy to imię, czy nazwisko. Zastanawiałam się, czy to jej głos między innymi słyszałam w celi. Byłam pewna, że pracowali na zmianę, korzystając z programu komputerowego, który upodabniał do siebie ich głosy. — Jestem tu dyrektorką. Proszę, chodź za mną.

Ruszyła korytarzem w czarnych skórzanych pantoflach na obcasach, a ja chwiejnie podążyłam za nią. Nie odzywałam się, skupiona na kolejnych krokach. Starałam się ruszać w ciasnej celi, lecz od dawna nie chodziłam. Sztywne mięśnie protestowały, więc szłam powoli, z trudem stawiając bosą stopą kolejny krok. Mijając szereg nieoznakowanych drzwi, zastanawiałam się, co się za nimi kryje. Kolejne mroczne cele wypełnione głosami? Nie dostrzegłam nigdzie wyjścia, a tylko ono mnie interesowało. Nie było też okien ani żadnego znaku wskazującego drogę na zewnątrz.

Sheridan dotarła do windy długo przede mną i czekała cierpliwie. Pojechałyśmy piętro w górę i wysiadłyśmy na podobnym pustym korytarzu. Jedne drzwi prowadziły do pomieszczenia przypominającego typową łazienkę przy sali gimnastycznej, wyłożoną kafelkami i wyposażoną we wspólne prysznice. Sheridan pokazała mi półkę, na której stały mydło i szampon.

— Kiedy odkręcisz kran, woda będzie leciała tylko przez pięć minut — ostrzegła. — Korzystaj rozsądnie. Po kąpieli znajdziesz tu czyste ubranie. Będę w holu.

Wyszła, ostentacyjnie zapewniając mi prywatność, ale nie miałam wątpliwości, że jestem obserwowana. Pozbyłam się złudzeń w chwili, gdy się tu znalazłam. Zaczęłam się rozbierać, gdy zauważyłam lustro wiszące z boku na ścianie. Co ważniejsze, zobaczyłam osobę, która się w nim odbijała.

Zdawałam sobie sprawę, że jestem w kiepskim stanie, ale konfrontacja z rzeczywistością to coś zupełnie innego. Najpierw uderzyło mnie to, jak bardzo schudłam — ironia losu, biorąc pod uwagę moją obsesję na tym punkcie. Ale nie byłam chuda, a wychudzona. Okrycie wisiało na mnie jak szmata, twarz wyostrzyła się i zapadła. Niezdrowe wrażenie potęgowały ciemne cienie pod oczami i bladość skóry pozbawionej słońca. Wyglądałam jak ktoś, kto dochodzi do siebie po wycieńczającej chorobie.

Moje włosy też nie prezentowały się lepiej. Starałam się je myć w celi, ale efekt był godny pożałowania. Pojedyncze tłuste kosmyki smutno opadały na ramiona. Odcień blond przygasł i pociemniał od brudu i potu, których nie dawało się zmyć myjką. Adrian często powtarzał, że moje włosy lśnią niczym złoto, śmiał się ze mnie, że otacza mnie aureola. Co powiedziałby teraz?

„Adrian nie pokochał mnie dla blasku moich włosów — pomyślałam, patrząc na swoje odbicie. Moje oczy były tak samo brązowe jak dawniej, a ich wyraz spokojny. — To tylko wygląd zewnętrzny. Moja dusza, aura, charakter… one się nie zmieniły”.

Już miałam odejść od lustra, gdy dostrzegłam coś jeszcze. Moje włosy były znacznie dłuższe, niż zapamiętałam, wydłużyły się prawie trzy centymetry. Przez cały czas czułam, że powinnam wydepilować nogi, ale nie miałam pojęcia, jak szybko rosną włosy na głowie. Półtora centymetra na miesiąc? To by oznaczało, że spędziłam tu przynajmniej dwa miesiące, może trzy, biorąc pod uwagę ubogą dietę. Uświadomienie sobie tego było dla mnie największym szokiem.

Trzy miesiące! Odebrali mi trzy miesiące, zamknęli w ciemności.

Co się stało z Adrianem? Z Jill i Eddiem? Przez trzy miesiące mogło się mnóstwo wydarzyć w ich życiu. Czy byli bezpieczni? Wciąż mieszkali w Palm Springs? Czując, że wpadam w panikę, nakazałam sobie spokój. To prawda, minęło dużo czasu, ale nie mogę się załamywać. Wystarczy, że alchemicy usiłują mnie osłabić na wszelkie możliwe sposoby.

Mimo wszystko… trzy miesiące.

Pozbyłam się żałosnej namiastki ubrania i weszłam do brodzika, zaciągając za sobą zasłonę prysznicową. Kiedy odkręciłam kurek i popłynęła gorąca woda, omal nie osunęłam się na podłogę z rozkoszy. Marzłam przez trzy miesiące i nagle poczułam całe to ciepło, którego pragnęłam. No, niecałe. Ustawiłam kurek na najgorętszy strumień, marząc o wannie, w której mogłabym się zanurzyć. Ale sam prysznic też był wspaniały, więc zamknęłam oczy i westchnęłam z zadowoleniem po raz pierwszy od długiego czasu.

Przypomniałam sobie ostrzeżenie Sheridan i otworzyłam oczy, żeby sięgnąć po szampon. Myłam i spłukiwałam włosy trzykrotnie w nadziei, że usunę najgorszy brud. Pewnie musiałabym się wykąpać kilka razy z rzędu, żeby poczuć się naprawdę czysta. Namydliłam całe ciało tak gorliwie, że się zaróżowiło, a potem syciłam się gorącym strumieniem wody do chwili, gdy przestał płynąć.

Wychodząc zza zasłony, odkryłam ubranie złożone starannie na ławeczce. Zaoferowali mi najprostszy zestaw złożony z luźnych spodni i koszuli, takich jakie noszą pracownicy szpitala albo — co bardziej pasowało do sytuacji — więźniowie. Strój był, rzecz jasna, w burym kolorze, bo alchemicy dbają o niewyróżnianie się. Dali mi również skarpetki i parę brązowych butów, coś pomiędzy mokasynami a kapciami. Nie zdziwiłam się, stwierdziwszy, że pasują na mnie jak ulał. Zestaw podarunkowy zawierał też grzebień, żaden luksus, ale pomógł mi nadać włosom schludny wygląd. Moje odbicie wciąż nie prezentowało się dobrze, chociaż z pewnością korzystniej niż przed kąpielą.

— Czujesz się lepiej? — spytała Sheridan ze sztucznym uśmiechem.

Nadal nie wyglądałam zbyt dobrze w porównaniu z jej stylową elegancją, ale pocieszyłam się myślą, że zachowałam poczucie godności i zdolność do samodzielnego myślenia.

— Tak — odparłam. — Dziękuję.

— Przyda ci się jeszcze coś — rzuciła, podając mi małą plastikową plakietkę. Wypisano na niej moje imię, kod kreskowy i zdjęcie z lepszych czasów. Mała klamerka pozwoliła przypiąć plakietkę do kołnierzyka.

Sheridan znów poprowadziła mnie do windy.

— Bardzo się cieszymy, że wybrałaś drogę do odkupienia. Naprawdę. Chętnie będę ci towarzyszyć w powrocie do światła.

Pojechałyśmy na inne piętro i weszłyśmy do pokoju, w którym czekał przy stole tatuażysta. Cała przyjemność z gorącego prysznica i normalnego ubrania ulotniła się bez śladu. Więc chcieli mnie ponownie wytatuować? Oczywiście. Dlaczego mieliby się ograniczyć do tortur fizycznych i psychologicznych, skoro mogli wspomóc się magią, żeby wzmocnić nade mną kontrolę?

— Chcemy tylko co nieco poprawić — zaszczebiotała Sheridan. — Od dawna tego nie robiłaś.

Nawet nie minął rok od ostatniego zabiegu, ale wiedziałam, o co im naprawdę chodzi. Tatuaże alchemików zawierają domieszkę zaczarowanej krwi wampirów, która wymusza lojalność. Mój tatuaż najwyraźniej nie zadziałał skutecznie. Zasilony magią przekaz był mocną sugestią, której jednak mógł się przeciwstawić ktoś obdarzony bardzo silną wolą. Zapewne podadzą mi podwójną dawkę, żeby mnie zmusić do uległości. Oczekują, że będę posłuszna ich naukom.

Nie wiedzieli, że się zabezpieczyłam. Zanim mnie porwali, stworzyłam własny atrament nasączony ludzką magią, o mocy porównywalnej do tego alchemicznego. Według zebranych przeze mnie informacji ludzka magia niweczyła wpływ czaru wsączonego do atramentu z krwią wampirów. Niestety, nie miałam okazji wstrzyknąć sobie atramentu do tatuażu, co uczyniłoby mnie całkowicie odporną na działania prześladowców. Liczyłam na prawdziwość słów pewnej czarownicy, która zapewniała, że sam kontakt z magią jest wystarczającą ochroną. Twierdziła, że ludzka magia przedostaje się do krwi i wchodzi w konflikt z krwią wampira. Nie miałam oczywiście możliwości praktykować magii w mrocznej celi, mogłam tylko żywić nadzieję, że przeszłe próby wystarczą, by mnie ochronić.

— Bądź znów jedną z nas — powiedziała Sheridan, gdy igła wbiła się w mój policzek. — Wyznaj swoje grzechy i poddaj się pokucie. Dołącz do nas w walce o uwolnienie ludzi od hańby wampirów i dampirów. To mroczne stwory, nie należą do naturalnego porządku.

Zesztywniałam i wcale nie na skutek ukłucia. A jeśli czarownica nie miała racji? Jeśli magia mnie nie uchroni? Co jeśli atrament wnikający teraz w moją skórę wpłynie na moje myśli? Najbardziej na świecie obawiałam się kontroli umysłu. Nagle zaczęłam się dusić z przerażenia. Tatuażysta przerwał pracę, by spytać, czy coś mnie boli. Pokręciłam głową, przełykając ślinę, i pozwoliłam mu kontynuować, starając się ukryć strach.

Kiedy skończył, nie czułam, by coś się zmieniło. Wciąż kochałam Adriana i moich przyjaciół morojów i dampirów. A może atrament zacznie działać po jakimś czasie? Jeśli magia mnie nie obroni, czy zdołam ocalić siebie siłą woli? Poprzednim razem się udało. Czy potrafię oprzeć się i teraz?

Sheridan wyprowadziła mnie, szczebiocąc po drodze, jakbyśmy wyszły ze spa, a nie po zabiegu mającym przejąć kontrolę nad moim umysłem.

— Zawsze po takiej sesji czuję się odświeżona, a ty? — Nie mogłam uwierzyć, że zachowuje się tak zwyczajnie, jakbyśmy były przyjaciółkami. Od miesięcy ona i reszta głodzili mnie półnagą w ciemnej celi. Spodziewała się, że będę jej wdzięczna za prysznic i ciepłe ubranie? Że wybaczę to, co mi zrobili? Chwilę później uświadomiłam sobie, że tak właśnie jest. Tego się spodziewała. Pewnie wielu zbuntowanych alchemików przede mną po podobnych doświadczeniach było gotowych zrobić wszystko, by móc powrócić do normalnego życia.

Jadąc windą, zauważyłam, że mam jaśniejsze myśli, a zmysły reagują żywiej niż w ciągu ostatnich miesięcy. Nic dziwnego. Z pewnością nie rozpraszali tu nigdzie otumaniającego gazu, nie w obecności Sheridan. Po raz pierwszy od długiego czasu oddychałam czystym powietrzem. Do tej pory nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo byłam otępiała. W tej chwili Adrian mógłby do mnie dotrzeć we śnie, ale to musiało poczekać. Powinnam jednak spróbować magii i ochronić się nią przed działaniem tatuażu. Musiałam czekać na odpowiedni moment.

Skręciłyśmy w inny korytarz, przy którym mieścił się szereg identycznych pokoi. Drzwi wszystkich były otwarte, dostrzegłam w środku wąskie łóżka. Starałam się rejestrować wszystkie szczegóły, każde piętro i pokój, szukałam drogi ucieczki, która zdawała się nie istnieć. Sheridan wskazała mi sypialnię z numerem ósmym wypisanym na drzwiach.

— Zawsze uważałam, że ósemka to szczęśliwa liczba — poinformowała. — Rymuje się z piosenka. — Kiwnęła głową w stronę jednego z dwóch łóżek w pokoju. — To jest twoje.

W pierwszej chwili byłam tak zachwycona perspektywą spania w normalnym łóżku, że zapomniałam o tym drugim. Posłanie nie wyglądało co prawda na superwygodne, ale w porównaniu z podłogą w celi, nawet przykrytą materacem i prześcieradłami z tego samego materiału co łach, jaki nosiłam, wydawało się luksusem. Mogłabym spać w tym łóżku, bez wątpienia. Mogłabym śnić o Adrianie…

Po chwili dotarło jednak do mnie, że nie będę tu sama.

— Mam współlokatorkę — zagadnęłam. Nie zauważyłam żadnych osobistych przedmiotów przy drugim łóżku.

— Tak. Ma na imię Emma. Możesz się od niej wiele nauczyć. Jesteśmy dumni z jej postępów. — Sheridan wyszła na korytarz, więc najwyraźniej nie miałyśmy tu zostać. — Chodźmy, zaraz poznasz ją i resztę.

Kolejny korytarz prowadził wzdłuż pustych sal, które skojarzyły mi się ze szkołą. Idąc, uświadomiłam sobie coś, czego moje przytępione zmysły nie rejestrowały od dawna: zapach jedzenia. Prawdziwego jedzenia. Sheridan prowadziła mnie do stołówki. Do tej pory nie czułam głodu, lecz teraz odezwał się niemal bólem żołądka. Tak bardzo przywykłam do marnej diety, że moje ciało uznało ją za normę. W tej chwili jednak boleśnie zapragnęłam zjeść coś innego niż mdła papka.

Kafeteria była znacznie mniejsza od tej w Amberwood. Ustawiono w niej pięć stolików. Przy trzech siedzieli ludzie ubrani w identyczne bure stroje. Uznałam, że są to współwięźniowie. Wszyscy mieli złote lilie na policzkach. Było ich dwanaścioro, co czyniło ze mnie szczęśliwą trzynastkę. Ciekawe, czy Sheridan też tak pomyślała. Siedzący byli w różnym wieku, różnej płci i rasy, chociaż mogłabym się założyć, że wszyscy pochodzili z Ameryki. W niektórych więzieniach specjalnie utwierdza się ludzi w poczuciu, że są outsiderami. Ponieważ celem pobytu w ośrodku było przywrócenie nas do grona alchemików, zapewne zgromadzono tu więźniów wywodzących się z tej samej kultury i mówiących tym samym językiem. Przy odrobinie dobrej woli moglibyśmy się do siebie upodobnić. Przyglądałam się twarzom pozostałych, zastanawiając się, czy ktoś okaże się moim sprzymierzeńcem.

— To jest Baxter. — Sheridan wskazała ubranego na biało mężczyznę o stanowczym wyrazie twarzy. Stał przy okienku wychodzącym na jadalnię, w pomieszczeniu, gdzie zapewne przygotowywano posiłki. — Fantastycznie gotuje. Będziesz zachwycona. A to Addison. Ona nadzoruje pory lunchu i wasze lekcje sztuki.

Nie zgadłabym, że Addison jest kobietą. Musiała mieć koło pięćdziesiątki. Nosiła sztywny i schludny kostium kojarzący się ze strojem Sheridan, ale mniej elegancki. Stała przy ścianie i bacznie wszystko obserwowała. Goliła włosy krótko przy skórze i miała kwadratową twarz. Żuła gumę. Jej jedyną ozdobę stanowiła złota lilia na policzku. Była ostatnią osobą, jaką podejrzewałabym o artystyczne pasje.

— Będę miała lekcje sztuki? — zapytałam szczerze zdziwiona.

— Ależ oczywiście — zapewniła Sheridan. — Kreatywność doskonale wspomaga uzdrowienie duszy.

Kiedy weszłyśmy, ucichły rozmowy przy stolikach. Oczy zarówno więźniów, jak i personelu, zwróciły się na mnie. Żadne z nich nie spoglądało przyjaźnie.

Sheridan chrząknęła.

— Witajcie. Mamy nowego gościa, którego chciałabym wam przedstawić. To jest Sydney. Sydney właśnie zakończyła czas refleksji i bardzo chętnie dołączy do was w drodze do oczyszczenia.

Dopiero po chwili zrozumiałam, że „czasem refleksji” nazwała moje odosobnienie w ciemnościach.

— Wiem, że niełatwo wam będzie ją zaakceptować — ciągnęła słodko Sheridan — i nie winię was o to. Nadal spowija ją głęboki mrok, bo splamiła się w najbardziej grzeszny sposób: poprzez intymny, romantyczny związek z wampirem. Zrozumiem, jeśli nie zechcecie się do niej zbliżyć w obawie, że zostaniecie skalani, ale mam nadzieję, że uwzględnicie ją w swoich modlitwach.

Sheridan zwróciła się do mnie ze swoim sztucznym uśmiechem.

— Zobaczymy się później.

Od chwili wyjścia z celi denerwowałam się i czułam się nieswojo, ale teraz ogarnęła mnie panika.

— Zaczekaj. Co mam robić?

— Jeść, oczywiście. — Zmierzyła mnie wzrokiem. — Chyba że się przejmujesz wagą. Zdecyduj.

Zostawiła mnie w miejscu, gdzie wszyscy na mnie patrzyli. Z jednego piekła trafiłam do drugiego. Wystawiona na widok obcych ludzi, którym wyjawiono moje tajemnice, czułam się nieswojo. Gorączkowo szukałam jakiejś postawy, którą powinnam obrać. Zrobiłabym wszystko, żeby zejść im z oczu, zbliżyć się choć o krok do wyjścia i do Adriana. „Jedz” — powiedziała Sheridan. Niby jak mam to zrobić? Stołówka nie przypominała tej w Amberwood, gdzie starszych uczniów wyznaczano do pomocy młodszym. Przeciwnie. Sheridan zrobiła wszystko, żeby zniechęcić innych do wspierania mnie. Błyskotliwe zagranie — miałam rozpaczliwie starać się zyskać aprobatę i być może zobaczyć w Sheridan swoją jedyną „przyjaciółkę”.

Analiza manipulacji alchemików trochę mnie uspokoiła. Logika i łamigłówki to była moja specjalność. W porządku. Jeśli sama miałam się sobą zająć, zrobię to. Nie patrząc na resztę, podeszłam do okienka, w którym kucharz Baxter nadal stał z nieprzeniknioną miną. Stanęłam przed nim wyczekująco w nadziei, że to wystarczy. Nie wystarczyło.

— Uhm, przepraszam — zaczęłam cicho. — Mogę dostać… jakiś lunch?

Mruknął coś w odpowiedzi i odwrócił się, znikając mi z oczu. Po chwili wrócił z pełną tacą.

— Dziękuję — bąknęłam, biorąc ją od niego.

Niechcący musnęłam jego dłoń w rękawiczce. Krzyknął zaskoczony i skrzywił się z obrzydzeniem. Natychmiast ściągnął rękawiczkę, której dotknęłam, wyrzucił ją i włożył nową.

Zamarłam na chwilę, a potem otrząsnęłam się i odeszłam, zabierając tacę. Nie próbowałam się do nikogo przysiadać, wybrałam jeden z pustych stolików. Wiele osób nadal się na mnie gapiło, ale część już zabrała się do jedzenia i rozmawiała szeptem. Starałam się nie myśleć o tym, że mnie obmawiają, i skupiłam się na posiłku. Dostałam małą porcję spaghetti z czerwonym sosem, chyba z puszki, banana i dużą porcję tłustego mleka. W moim dawnym życiu nigdy bym nie sięgnęła po takie jedzenie. Rozwodziłabym się na temat zawartości kalorii w mleku i tego, że banany zawierają najwięcej cukru spośród wszystkich owoców. Zakwestionowałabym jakość mięsa i obecność konserwantów w sosie.

Te problemy należały jednak do przeszłości. Miałam przed sobą jedzenie. Prawdziwe jedzenie, a nie pozbawioną smaku papkę. Najpierw zjadłam banana, ledwo robiąc przerwę na oddech. Musiałam się powstrzymać, żeby nie wypić mleka jednym haustem. Coś mi mówiło, że Baxter nie serwuje dolewek. Przy spaghetti byłam już bardziej powściągliwa. Podejrzewałam, że mój żołądek może się zbuntować przeciwko tak gwałtownej zmianie diety. Głód kazał mi jednak wsunąć wszystko, a potem wylizać tacę. Po tym, czym się żywiłam przez ostatnie miesiące, spaghetti smakowało jak potrawa z jakiejś wykwintnej włoskiej restauracji. Pięć minut później rozległo się ciche dzwonienie. Wszyscy więźniowie podnieśli się jak jeden mąż i odnieśli tace do wielkiego kosza nadzorowanego przez Addison. Opróżnili je z resztek jedzenia, a potem ułożyli w schludny stosik na wózku. Poszłam za ich przykładem i dogoniłam ich przy wyjściu ze stołówki.

Po reakcji Baxtera na mój dotyk usiłowałam oszczędzić pozostałym kłopotu przebywania zbyt blisko mnie i trzymałam dystans. W pewnej chwili stłoczyliśmy się jednak w wąskim przejściu. W każdych innych okolicznościach ich manewry służące omijaniu mnie wyglądałyby komicznie. Stojący nieco dalej robili wszystko, by na mnie nie spojrzeć, i udawali, że nie istnieję. Zmuszeni do uników posyłali mi lodowate spojrzenia. Przeżyłam szok, słysząc, jak któreś z nich rzuciło szeptem:

— Dziwka.

Przygotowywałam się na różne reakcje i spodziewałam się usłyszeć najgorsze wyzwiska, ale to mnie wytrąciło z równowagi. Zdziwiłam się, jak bardzo to zabolało.

Poszłam za całą grupką do klasy i czekałam, aż zajmą miejsca. Nie chciałam usiąść na czyimś krześle. Kiedy wreszcie wypatrzyłam coś wolnego, dwie osoby siedzące najbliżej odsunęły się. Były ze dwa razy starsze ode mnie. I znów wyglądało to groteskowo. Słysząc hałas, alchemik w garniturze prowadzący zajęcia spojrzał ostro znad stolika.

— Elsa, Stuart. To nie jest miejsce dla waszych ławek.

Rozgoryczona dwójka przesunęła się z powrotem do rzędu. Alchemiczne upodobanie do porządku zdławiło ich lęk przed złem. Sądząc po spojrzeniach, jakie mi rzucali, Elsa i Stuart dopisali tę reprymendę do listy moich win.

Nauczyciel nazywał się Harrison i znów nie wiedziałam, czy to imię, czy nazwisko. Był w starszym wieku, miał przerzedzone siwe włosy i nosowy głos. Wykładał aktualne wydarzenia. W pierwszej chwili ucieszyłam się, sądząc, że usłyszę, co się dzieje na świecie, ale szybko stało się jasne, że przekazywał wyłącznie wyselekcjonowane informacje.

— Co tu widzimy? — spytał, gdy na ogromnym ekranie pojawiło się zdjęcie dwóch dziewczyn z rozszarpanymi gardłami. Kilkanaście rąk uniosło się w górę, a on wezwał do odpowiedzi tę osobę, która zgłosiła się pierwsza. — Tak, Emma?

— Atak strzyg, proszę pana.

To wiedziałam, bardziej zainteresowała mnie Emma, moja współlokatorka.

Była mniej więcej w moim wieku i siedziała tak nienaturalnie wyprostowana w ławce, że z pewnością musiała nabawić się bólu pleców.

— Dwie dziewczyny zamordowane przed klubem nocnym w Sankt Petersburgu — potwierdził Harrison. — Żadna nie ukończyła nawet dwudziestu lat. — Na ekranie pojawiło się inne ponure zdjęcie, tym razem starszego mężczyzny, któremu najwyraźniej wyssano całą krew. — Budapeszt. — Kolejne zdjęcie. — Caracas. — Jeszcze jedno. — Nowa Szkocja. — Harrison wyłączył rzutnik i zaczął się przechadzać przed ławkami. — Chciałbym móc wam powiedzieć, że wszystkie nie pochodzą z tego roku. Lub choćby z ostatniego miesiąca. Obawiam się jednak, że to nieprawda. Ktoś zaryzykuje odpowiedź, kiedy je zrobiono?

Ręka Emmy wystrzeliła w górę.

— W zeszłym tygodniu, proszę pana?

— Zgadza się, Emmo. Badania wykazują, że częstotliwość ataków strzyg nie zmniejszyła się od roku. Mamy dowody na to, że się wręcz nasiliła. Jak myślicie, dlaczego tak się dzieje?

— Ponieważ strażnicy nie tropią ich tak gorliwie, jak powinni? — To znów Emma. „O mój Boże — pomyślałam. — Dzielę pokój z Sydney Sage reedukacji”.

— To z pewnością jedna z teorii — przytaknął Harrison. — Strażnicy są dużo bardziej zainteresowani bierną ochroną morojów niż aktywnym tropieniem strzyg dla naszej wspólnej korzyści. Na sugestie dotyczące zasilenia ich szeregów młodszymi rekrutami moroje samolubnie się sprzeciwili. Zapewne mają wystarczająco dużo strażników do ochrony, nie chcą pomagać innym.

Musiałam ugryźć się w język. Wiedziałam, że to nieprawda. Moroje cierpieli z powodu niewystarczającej liczby strażników, ponieważ brakowało dampirów. Dampiry nie mogą się rozmnażać między sobą. Ich rasa powstała w czasach, gdy ludzie i moroje swobodnie wchodzili w związki, i przetrwała do dziś dzięki związkom morojów z dampirami, z których zawsze rodzą się dzieci dampiry. Jest to zagadka genetyczna nawet dla alchemików. Słyszałam od przyjaciół, że wiek powoływania strażników to obecnie gorący temat, w który szczególnie zaangażowana jest królowa Wasylisa. Walczy, by dampiry nie musiały zostawać strażnikami przed ukończeniem osiemnastego roku życia. Nie kieruje się egoizmem, ale przekonaniem, że zasługują na chwilę beztroskiej młodości, zanim staną do walki, ryzykując własnym życiem.

Wiedziałam, że to nie miejsce, by dzielić się podobną wiedzą. Nikt nie był nią zainteresowany, a ściągnęłabym na siebie uwagę. Powinnam się podporządkować i zachowywać tak, jakbym podążała drogą do odkupienia. W ten sposób mogę zyskać jakieś przywileje, nawet jeśli konieczność słuchania tyrady Harrisona była bolesna.

— Drugim czynnikiem mogą być sami moroje, którzy przyczyniają się do wzrostu populacji strzyg. Większość morojów zaprzecza, jakoby chcieli mieć cokolwiek wspólnego z nieumarłymi. Czy możemy im jednak zaufać, skoro tak łatwo potrafią przemienić się w te mordercze bestie? Dla moroja to tylko stadium rozwoju. Prowadzą tak zwane normalne życie, mają pracę i dzieci, ale z wiekiem… Jakże wygodnie jest wyssać nieco więcej krwi z „chętnych” ofiar, a potem stwierdzić, że zdarzył się „wypadek”… — Harrison irytująco zaznaczał każdy z tych cudzysłowów gestem. — Przemieniają się w strzygi, nieśmiertelne i nietykalne. Jakżeby inaczej? Moroje nie są obdarzeni silną wolą, nie tak jak ludzie. A z pewnością nie mają silnych dusz. Jak więc takie stwory mogłyby się oprzeć pokusie zyskania wiecznego życia? — Harrison pokręcił głową z udawanym żalem. — Dlatego właśnie, obawiam się, liczba strzyg wciąż nie maleje. Nasi tak zwani sojusznicy w rzeczywistości wcale nam nie pomagają.

— Macie na to dowody?

Głos sprzeciwu był szokiem dla wszystkich obecnych, zwłaszcza gdy uświadomili sobie, że wyszedł ode mnie. Miałam ochotę sobie przyłożyć i cofnąć te słowa. Ledwie dwie godziny temu wyszłam z więzienia! Ale było już za późno, powiedziałam to. Odkładając na bok moje osobiste zainteresowanie morojami, nie mogłam znieść, kiedy ludzie przedstawiali spekulacje i sensacje jako fakty. Alchemicy powinni byli bardziej się postarać, skoro już wyszkolili mnie w sztuce logicznego myślenia.

I znów wszystkie oczy wpatrywały się we mnie, a Harrison podszedł do mojej ławki.

— Sydney, zgadza się? To urocze, że trafiłaś do klasy tak szybko po zakończeniu czasu refleksji. Jeszcze bardziej urocze jest to, że od razu zabrałaś głos. Większość nowo przybyłych się z tym nie spieszy. Bądź tak miła i powtórz to, co powiedziałaś przed chwilą.

Przełknęłam ślinę, wciąż nienawidząc się za to, że się odezwałam, ale było za późno, by to zmienić.

— Pytałam o dowody, proszę pana. Pańskie uwagi są przekonujące i brzmią racjonalnie, ale bez przedstawiania dowodów sami wychodzimy na potwory głoszące kłamstwa i propagandę.

Pozostali więźniowie wstrzymali oddech, a Harrison zmrużył oczy.

— Rozumiem. Może więc ty masz jakieś wyjaśnienie poparte „dowodami”.

Kolejny cudzysłów zaznaczony w powietrzu.

Dlaczego nie umiałam trzymać języka za zębami?

— Cóż… — zaczęłam powoli. — Nawet gdyby liczba strażników dorównywała liczbie strzyg i tak nie mieliby równych szans z nieumarłymi. Strzygi niemal zawsze okazują się silniejsze i szybsze. Podczas gdy niektórym strażnikom udaje się zabić którąś w pojedynkę, często muszą wyprawiać się na strzygi w grupach. Patrząc na obecną liczbę dampirów, widać wyraźnie, że nie dorównuje ona liczbie strzyg. Szeregi strażników są przerzedzone. Dampiry nie rozmnażają się tak łatwo jak moroje i ludzie, a nawet strzygi, jeśli można to tak nazwać.

— O ile dobrze rozumiem — odparł Harrison — jesteś ekspertką w kwestii związków z morojami. Pewnie nawet osobiście zaangażowałabyś się w sprawę zwiększenia liczby dampirów, nie mylę się?

Usłyszałam chichotanie i poczułam, że się rumienię.

— Nie o tym mówię, proszę pana. Powtarzam, jeśli mamy przeprowadzić krytyczną analizę przyczyn…

— Sydney — nie pozwolił mi dokończyć. — Obawiam się, że nie będziemy niczego analizować. To oczywiste, że nie jesteś gotowa do nas dołączyć.

Serce mi stanęło. Nie. Nie, nie, nie. Nie mogą mnie odesłać do ciemnej celi, przecież dopiero stamtąd wyszłam.

— Proszę…

— Myślę — ciągnął — że małe oczyszczenie pomoże ci do nas wrócić.

Nie miałam pojęcia, o czym mówił, ale do klasy, która musiała być pod stałą obserwacją, weszło nagle dwóch krzepkich mężczyzn w garniturach. Jeszcze usiłowałam protestować, ale szybko wyprowadzili mnie na zewnątrz. Próbowałam przekonywać, że zaszło nieporozumienie i powinni dać mi drugą szansę, że na pewno znajdziemy rozwiązanie. Patrzyli w milczeniu z kamiennym wyrazem twarzy. Ściskało mnie w żołądku na myśl, że znów trafię do celi. Stałam się zależna od gierek alchemików, choć stawiałam się ponad nie. Ale myśl o tym, że znów pozbawią mnie godności i możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb, była niemal niemożliwa do zniesienia.

Tym razem nie zjechaliśmy do podziemnych cel, zabrali mnie piętro niżej. Pokój, do którego mnie wprowadzili, był boleśnie jasno oświetlony. Na frontowej ścianie wisiał duży ekran, przed nim ustawiono wielki fotel z przymocowanymi do poręczy kajdankami. Obok stała Sheridan ze swoim łagodnym uśmiechem… Trzymała w ręku igłę.

Nie była to igła do robienia tatuaży. Była wielka i złowieszcza, taka, jakiej używa się do robienia zastrzyków.

— Sydney — powiedziała słodko, podczas gdy obaj mężczyźni przykuwali mnie do fotela. — Jaka szkoda, że musiałyśmy się spotkać ponownie tak szybko.

ROZDZIAŁ 4

Adrian

MIAŁEM TAK WIELE PYTAŃ do mamy, że nie wiedziałem, od czego zacząć. Najpierw chciałem się jednak dowiedzieć, jak się tu znalazła, ponieważ do tej pory siedziała w morojskim więzieniu za krzywoprzysięstwo i przeszkadzanie w śledztwie w sprawie zabójstwa.

— Będziemy mieli mnóstwo czasu na rozmowy — stwierdziła stanowczo. — Teraz musimy zdążyć na samolot. Człowieku, znajdziesz nam jakąś walizkę?

— On ma na imię Trey — wtrąciłem. — I jest moim współlokatorem, nie lokajem. — Pokuśtykałem do szafy i wyjąłem walizkę, z którą przyjechałem do Palm Springs.

Mama wyjęła mi ją z ręki i zabrała się do pakowania moich rzeczy, jakbym znów miał osiem lat.

— Wyjeżdżasz? — spytał Trey, który podobnie jak ja nic nie rozumiał.

— Na to wygląda. — Zastanawiałem się nad tym przez chwilę i nagle uznałem, że to świetny pomysł. Po co wciąż torturowałem się na tej pustyni? Sydney przepadła. Jill coraz lepiej opanowywała sztukę odcinania się od moich myśli i uczuć, w czym pomogły jej moje ostatnie wybryki. Poza tym za miesiąc sama miała stąd wyjechać.

– Tak — odparłem bardziej zdecydowanie. — Wyjeżdżam. Pokój jest opłacony z góry na całą jesień. Możesz tu mieszkać.

Musiałem opuścić to miejsce, z którym wiązało się tyle wspomnień o Sydney. Była wszędzie, nie tylko w tym mieszkaniu, lecz także w Amberwood i całym Palm Springs.

Nie zrezygnowałem z dalszych poszukiwań, ale mogłem je prowadzić z miejsca, które nie budziło tylu bolesnych wspomnień. Może to jest właśnie nowy początek, którego potrzebowałem.

A poza tym… odzyskałem mamę! Bardzo za nią tęskniłem, chociaż inaczej niż za Sydney. Długo nie mieliśmy ze sobą kontaktu. Mama zabroniła mi odwiedzać się w snach, a ojciec nie chciał doręczać jej moich listów. Martwiłem się, że załamie ją pobyt w więzieniu, ale patrząc na nią teraz, odnosiłem wrażenie, że sobie poradziła. Wyglądała równie elegancko jak zawsze, dobrze ubrana i umalowana, poruszała się z wielką pewnością siebie. To było dla niej typowe i to sprowadziło na nią kłopoty.

— Proszę — powiedziała, podając mi jakiś przedmiot wyjęty z komody. — Włóż je. Nie powinieneś ich przewozić w bagażu.

Zobaczyłem iskrzące się platynowe spinki do mankietów wysadzane diamentami i rubinami. Dostałem je od cioci Tatiany. Mówiła, że powinienem je wkładać na „szczególne okazje”, jakbym miał mnóstwo okazji do noszenia tysięcy dolarów w rękawie. Może i miałbym, gdybym pozostał na królewskim dworze. W Palm Springs raz omal ich nie sprzedałem, żeby zdobyć trochę gotówki. Zacisnąłem spinki w dłoni, pozwalając, by ostre końcówki wbiły się w moją skórę, a potem wsunąłem je do kieszeni.

Mama spakowała mnie w niecałe dziesięć minut. Kiedy zauważyłem, że zostawiła mnóstwo rzeczy, machnęła lekceważąco ręką.

— Nie ma czasu. Kupimy ci nowe na królewskim dworze.

Zatem wybieraliśmy się na dwór. Nie byłem zaskoczony. Moja rodzina posiadała kilka domów na całym świecie, ale dwór morojów w górach Pocono w Pensylwanii był naszą główną rezydencją. Szczerze mówiąc, nie dbałem o to, dokąd pojedziemy, dopóki mogłem się znaleźć daleko stąd.

W salonie zobaczyłem strażnika. Mama przedstawiła go jako Dale’a i oznajmiła, że będzie naszym kierowcą. Pożegnałem się krótko z Treyem, który jeszcze nie otrząsnął się z zaskoczenia. Zapytał, czy ma wysłać ode mnie wiadomość do Jill i reszty. Zastanowiłem się, ale uznałem, że nie chcę.

— Nie ma potrzeby.

Jill zrozumie powody mojego wyjazdu, będzie wiedziała, dlaczego muszę ich opuścić. Wszystko, co wyraziłbym słowami, nie mogło się równać z tym, co wyczuwała poprzez więź. Mogła opowiedzieć o tym przyjaciołom albo wymyślić jakąś zgrabną historyjkę na usprawiedliwienie mojego wyjazdu. Eddie uzna, że uciekłem, ale czułem, że ostatnie trzy miesiące spędzone w Palm Springs zbliżyły mnie wyłącznie do mego nieszczęścia, nie do Sydney. Zdecydowanie powinienem zmienić miejsce.

Mama zarezerwowała nam bilety na lot do Pensylwanii w pierwszej klasie. Dale miał siedzieć obok nas. Tak długo wiodłem życie ubogiego studenta, że cena przelotu lekko mnie zszokowała. Siedziałem obok matki. Stewardesa zaproponowała nam drinki, ale ból głowy kazał mi poprzestać na wodzie. Poza tym chciałem być trzeźwy, by usłyszeć, co mama ma mi do powiedzenia.

— Wróciłam do domu przed tygodniem — oznajmiła, jakby była na wakacjach. — Naturalnie od razu zajęłam się porządkowaniem spraw, ale myślałam przede wszystkim o tobie.

— Jak mnie znalazłaś? — spytałem. Moje miejsce pobytu jako związane z Jill było ściśle strzeżoną tajemnicą. Nikt nie ryzykowałby jego ujawniania ze względu na jej bezpieczeństwo.

Mama ściągnęła brew.

— Otrzymałam intrygującą wiadomość. Anonim. Ktoś napisał, że „przeżywasz ciężki okres” i mnie potrzebujesz. Załączył twój adres wraz z surowym zakazem przekazywania go komukolwiek, jako że zajmujesz się sprawami wagi państwowej z polecenia królowej. Ponoć pracujesz, aby chronić nas przed strzygami. To imponujące.

„Przeżywa ciężki okres”. Takich słów użyła Jill zeszłej nocy, by usprawiedliwić moją nieobecność na pokazie. Omal nie jęknąłem. Nikt nie ryzykowałby bezpieczeństwa Jill, by powiedzieć mojej mamie, gdzie jestem — nikt poza Jill.

— Czy ktoś wie, że jesteś tutaj? — pytałem dalej.

— Oczywiście, że nie — odparła z urazą. — Nigdy nie ujawniam tajemnic istotnych dla przyszłości morojów. Jeśli istnieje sposób unicestwienia strzyg, zrobię, co w mojej mocy, by ci w tym pomóc… Chociaż muszę przyznać, kochanie, że wydajesz się nieco zagubiony.

Jeśli mama myślała, że prowadzimy badania nad strzygami w Palm Springs, to niech tak pozostanie. Teraz, gdy mnie już odnalazła, nie będzie drążyć tematu.

— Zagubiony to łagodne określenie — powiedziałem.

Położyła rękę na mojej dłoni.

— Co się dzieje? Tak dobrze sobie radziłeś. Rozumiem, że podjąłeś studia? I pracujesz dla królowej?

Nagle uświadomiłem sobie, że nie zajrzałem na uczelnię. Czy zaliczyłem egzaminy z dwóch pozostałych kursów? Może powinienem złożyć finalny projekt? Niedobrze. Przyjazd mamy i perspektywa ucieczki tak mnie oszołomiły, że zupełnie zapomniałem o studiach. Może zawaliłem swoją ostatnią szansę. Duma w jej głosie tak mnie poruszyła, że nie mogłem jej wyjawić tej części prawdy.

— Tak, byłem zajęty — rzuciłem wymijająco.

— Więc co się dzieje? — nie ustępowała.

Spojrzałem jej w oczy i dostrzegłem błysk współczucia, który widziało niewielu. Zanim została uwięziona, występowała niezmiennie jako dumna arystokratka, Daniella Iwaszkow, chłodna i niewzruszona. Znałem ją i taką, ale w rzadkich jasnych chwilach znałem ją również jako moją matkę. I nagle usłyszałem, że mówię prawdę… a w każdym razie pewną jej wersję.

— Cóż… była pewna dziewczyna, mamo.

Westchnęła.

— Och, Adrian. Tylko tyle?

— To nie jest tylko! — wykrzyknąłem ze złością. — To ta jedyna. Która odmieniła wszystko. Odmieniła mnie.

— Dobrze, dobrze — powtarzała kojąco. — Przepraszam. Co się z nią stało?

Usiłowałem znaleźć właściwe słowa.

— Jej rodzina mnie nie zaakceptowała.

Teraz to ona się rozzłościła, zakładała, rzecz jasna, że rozmawiamy o morojce.

— To śmieszne! Pochodzisz z najlepszych rodów Tarusów i Iwaszkowów. Sama królowa nie mogłaby się poszczycić lepszym rodowodem. Jeśli rodzina tej dziewczyny widzi w tym jakiś problem, to popełniają poważny błąd.

Omal się nie uśmiechnąłem.

— Z tym akurat się zgadzam.

— Więc w czym problem? Jeśli jest pełnoletnia… Och, Adrian, powiedz, że jest.

— Tak, mamo.

Twarz matki rozpromieniła się z ulgą.

— W takim razie może decydować o sobie i być z tobą, nawet jeśli jej rodzina się na to nie zgadza. A jeżeli bierze ich stronę, to nie jest ciebie warta i lepiej ci będzie bez niej.

Chciałem jej powiedzieć, że to nie jest takie proste, ale pamiętałem, jak trudno było jej zaakceptować Rose. Nie mogła mi wybaczyć związku z dampirzycą. Miłość do człowieka w ogóle nie wchodziła w rachubę.

— Myślę, że nie akceptują ani mnie, ani mojej rodziny — odparłem enigmatycznie.

Mama się żachnęła.

— Zobaczymy, co zdecyduje ona sama. Która nie chciałaby mojego chłopca? Tymczasem postaraj się tak bardzo tym nie przejmować. Co ty masz z tymi dziewczętami, skarbie? Dlaczego zawsze przeżywasz dramat? Powinieneś to lżej traktować.

— Nie robię niczego połowicznie, mamo. Szczególnie w miłości.

Po wylądowaniu mogłem nareszcie włączyć telefon. Przyszła wiadomość od Jill.

Tak, to moja sprawka. Wiem, że przyjechałeś do Palm Springs ze względu na mnie, ale uznałam, że powinieneś coś zmienić. Kiedy usłyszałam od Lissy, że twoja mama jest wolna, pomyślałam, że musicie się spotkać. Trochę wam w tym pomogłam. Mam nadzieję, że to dobrze.

Jesteś najlepsza, Ślicznotko — odpisałem.

Musiałem się uśmiechnąć, odczytując odpowiedź: Jeszcze nie wiesz wszystkiego. Miałeś przygotować dwa projekty na zaliczenie pozostałych kursów. Przekopaliśmy z Treyem mieszkanie i znaleźliśmy twoje stare prace. Nie wiem, czy dostaniesz zaliczenie, ale przynajmniej pokazałeś, że ci zależy.

Nie zdziwiłem się. Jill pilnowała moich spraw na uczelni, gdy ja to sobie odpuszczałem. Zaczynałem i przerywałem wiele projektów, nie wiedziałem więc, które prace wybrała, ale zważywszy na mój obecny stan, były na pewno lepsze od tego, co mógłbym przygotować. Teraz musiał zadecydować los.

Jedno mnie zastanawiało, gdy Dale wiózł mamę i mnie na dwór. Mama powiedziała, że wyszła przed tygodniem. Jill dała jej mój adres, mama przyleciała… ale czy to było konieczne? Miejsce pobytu małej było tajemnicą, jednak Lissa na pewno pozwoliłaby mamie do mnie zadzwonić, gdyby ta ją o to poprosiła. Dlaczego tego nie zrobiła? Jakby zdecydowała się na rozmowę ze mną, dopiero gdy Jill zwróciła jej uwagę na moje problemy. Przecież nawet gdyby u mnie było wszystko w porządku, mama nie powinna zwlekać ze spotkaniem…

Może zresztą przesadzałem. Nigdy nie mogłem wątpić w miłość matki. Popełniała błędy, ale zależało jej na mnie. Dopiero gdy zobaczyłem ją całą i zdrową, uświadomiłem sobie, jak bardzo się o nią martwiłem. Próbowałem ją pytać o więzienie, ale zbywała mnie za każdym razem.

— Było, minęło — mruknęła, gdy podjechaliśmy pod strzeżoną bramę dworu. — Odsiedziałam wyrok i już. Powiem ci tylko, że przewartościowałam swoje priorytety i wiem, co jest w życiu naprawdę ważne. — Delikatnie dotknęła mojego policzka. — Na pierwszym miejscu tej listy jesteś ty, kochanie.

Plan królewskiego dworu przypominał uniwersytecki kampus. Na rozległym terenie usytuowano budynki w gotyckim stylu. Ludzie mieli sądzić, że mieści się tu uczelnia, prywatna, elitarna, omijana przez zwykłych śmiertelników. Dostojnicy rządowi i niektórzy członkowie rodów królewskich mieli tu swoje stałe apartamenty, poza tym znajdowały się tu pokoje gościnne i liczne instytucje ułatwiające życie morojom. Było to w pewnym sensie niezależne, odizolowane od świata miasteczko.

Sądziłem, że mama zawiezie nas do naszego domu w mieście, ale pojechaliśmy do apartamentów dla gości.

— Dawno wyprowadziłeś się z domu, wyobrażam sobie, że nie chciałbyś wrócić pod rodzicielskie skrzydła — wyjaśniła. — Później znajdziemy ci coś na stałe, a tymczasem królowa zgodziła się, żebyś mieszkał tutaj.

Zaskoczyła mnie, ale w jednym miała rację — rzeczywiście nie zniósłbym, gdyby ojciec kontrolował moje wyjścia i powroty do domu. Matka również. Nie to, żebym zamierzał imprezować do upadłego. Chciałem zacząć wszystko od nowa, znaleźć sposoby, by pomóc Sydney. Podejrzewałem jednak, że skoro matka mnie odnalazła, zapewne miała zamiar trzymać mnie pod kluczem.

Recepcjonista zameldował mnie, a mama uściskała na pożegnanie.

— Dziś jestem już umówiona, ale spotkajmy się jutro. Zaprosiliśmy gości na kolację. Jestem pewna, że ojciec ucieszy się z twojej wizyty. Wpadnij, pogawędzimy sobie. Teraz już sobie poradzisz, prawda?

— Oczywiście — zapewniłem. Zrobiło się późno, podróż i zmiana strefy czasowej zrobiły swoje. — Nie mam ochoty szukać nowych kłopotów. Wcześnie się położę.

Uściskała mnie znowu i poszedłem do siebie. Mój apartament z jedną sypialnią odpowiadał standardom pięciogwiazdkowego hotelu. Wniosłem walizkę i od razu zacząłem dzwonić i ustalać plany. Potem wziąłem szybki prysznic (pierwszy tego dnia) i pospiesznie opuściłem pokój. Nie wybierałem się jednak na imprezę.

Z drugiej strony ktoś mógłby pomyśleć, że każde spotkanie z Rose Hathaway i Lissą Dragomir zapowiada imprezę.

Obie mieszkały w iście królewskich apartamentach, chociaż z zewnątrz budynek miał typowo uniwersytecką fasadę. Kiedy wszedłem do środka, z miejsca przytłoczył mnie cały ciężar historii morojów: widok kryształowych kandelabrów, aksamitnych draperii, portretów dawnych królów. Apartamenty królowej zostały jednak urządzone bardziej nowocześnie, zgodnie z jej prywatnym gustem. Cieszyłem się, że wybrała dla siebie inne pokoje niż te, które zajmowała moja ciotka i w których zmarła. I tak czułem się nieswojo, odwiedzając miejsce tak pełne wspomnień o niej.

Kiedy przyszedłem, dziewczyny siedziały w salonie królowej. Lissa po turecku na kanapie w otoczeniu książek, Rose na fotelu, z nogami w górze. Jej długie ciemne włosy opadały na podłogę. Zerwała się z miejsca z refleksem dampira. Podbiegła do mnie i uścisnęła mnie po przyjacielsku.

— Naprawdę przyjechałeś. Z początku myślałam, że mnie wkręcają. Sądziłam, że zostaniesz z Jill.

— Już mnie nie potrzebuje — wyjaśniłem, podchodząc do Lissy, która także wstała na mój widok. — Ma ostatnie zaliczenia i wiele innych zajęć.

— Coś o tym wiem. — Rose przewróciła oczami, zwracając się do Lissy. — Nasza Panna-Nauka-Jest-Najważniejsza zupełnie straciła poczucie humoru.

Lissa uśmiechnęła się pobłażliwie do swojej najlepszej przyjaciółki.

— Jutro zaczyna się sesja egzaminacyjna.

— Moja właśnie się skończyła — powiedziałem.

— Jak ci poszło? — zaciekawiła się Lissa, siadając z powrotem.

Zerknąłem na jej podręczniki.

— Powiedzmy, że nie przykładałem się do lekcji nawet w połowie tak pilnie jak ty.

— Widzisz? — mruknęła Rose.

Ona także opadła na fotel i założyła ręce.

Znalazłem sobie miejsce między nimi i pomyślałem o swoich marnych szansach na zaliczenie semestru.

— Lissa podchodzi do tego we właściwy sposób.

Lissa, osiemnastolatka, była najmłodszą królową w historii morojów, wybraną w czasie chaosu, jaki zapanował po zamordowaniu mojej ciotki. Nikt nie winiłby jej, gdyby zrezygnowała z college’u albo przedłużyła sobie czas nauki. Ona jednak pozostawała wierna wielkim marzeniom o studiach na wielkim uniwersytecie. Uważała, że jako królowa szczególnie powinna zadbać o wykształcenie.

Studiowała na uniwersytecie w Lehigh, kilka godzin jazdy od dworu, i utrzymywała wysoką średnią ocen, jednocześnie sprawując rządy nad niespokojnym narodem. Na pewno świetnie rozumiałyby się z Sydney.

Lissa położyła nogi na stoliku kawowym, a ja przywołałem moc ducha, by zerknąć na jej aurę. Była ciepła i nasycona barwami, taka jak być powinna. Przenikały ją błyski złota, charakterystyczne dla władających mocą ducha.

— W takim razie zrozumiesz, że nasze spotkanie musi być krótkie. Muszę wkuć na pamięć kilka dat i miejsc, a jutro rano wyjeżdżamy do szkoły. Zostaniemy w kampusie do końca tygodnia egzaminacyjnego.

— Nie będę cię zatrzymywał — obiecałem. — Chciałem tylko o coś zapytać.

Lissa wyglądała na lekko zaskoczoną, uznała pewnie moje przyjście za czysto towarzyską wizytę.

— Sprawdzałaś może, co się stało z Sydney Sage?

Lekkie zaskoczenie przerodziło się w szczere zdumienie.

— Znowu to samo? — spytała. Zabrzmiało to mniej grzecznie, niż zamierzała. Nikt poza naszą grupką w Palm Springs nie wiedział, ile Sydney dla mnie znaczy, a Lissa nawet nie znała jej równie dobrze jak Rose.

Rose zmarszczyła brwi.

— Nadal jej nie ma?

Lissa popatrzyła na nas.

— Nie dowiedziałam się niczego nowego od kilku miesięcy, gdy mnie o nią pytałeś. Sprawdzałam. Powiedziano mi, że dostała nowe zlecenie.

— To kłamstwo — rzuciłem zapalczywie. — Uprowadzili ją i wysłali do jednego z tych przeklętych ośrodków reedukacji!

— Już mi to mówiłeś i o ile nic się nie zmieniło, nie masz na to żadnych dowodów — odparła spokojnie Lissa. — Nie mogę zarzucić im kłamstwa… zresztą nie mam też prawa dociekać, jak postępują ze swoimi ludźmi.

— Masz pełne prawo, ponieważ postępują wbrew wszelkim zasadom przyzwoitości i poszanowania godności. Przetrzymują ją tam siłą i poddają torturom.

Lissa pokręciła głową.

— Nie mogę się w to wtrącać. Strażnicy często karzą dampiry, które uciekają ze szkoleń. Co by było, gdyby alchemicy dyktowali nam, jak mamy z nimi postępować? Odpowiedzielibyśmy to samo. To nie nasza sprawa. Mają swoich ludzi, my swoich. Gdyby któremuś z moich poddanych zagrażało coś ze strony alchemików, miałabym prawo interweniować.

— Ale nie zrobisz tego, bo ona jest człowiekiem — rzuciłem bezbarwnym głosem. Czułem, że moje wielkie nadzieje się rozsypują.

Rose okazała nieco więcej empatii.

— Naprawdę ją torturują?

— Tak — powiedziałem. — Nie miałem kontaktu ani z nią, ani z nikim, kto by coś wiedział o jej losach, ale znam kogoś, kto znalazł się kiedyś w podobnej sytuacji.

W jasnozielonych oczach Lissy, tak podobnych do oczu Jill, pojawił się smutek.

— Adrian, zdajesz sobie sprawę, jak mętnie to zabrzmiało?

Naraz ogarnęły mnie wściekłość i żal. Poczułem się bezradnie, zorientowałem się, że alchemicy omotali Lissę swoimi kłamstwami.

— To szczera prawda! Sydney jest naszą przyjaciółką. Nie traktowała nas jak typowa alchemiczka, która uważa morojów za złe stwory. Bardzo się zbliżyliśmy. Uważała Jill niemal za siostrę. Spytaj Eddiego. Był przy niej, gdy ją zabierali.

— Ale nie wie, co stało się później — dokończyła Lissa. — Nie widział, by poddawano ją torturom. Nie może potwierdzić, że nie wyznaczono jej innego zadania, w innym miejscu. Może to jedyna „kara” alchemików za to, że sprzeniewierzyła się ich ideologii.

— Posunęli się znacznie dalej! — ryknąłem. — Czuję to.

— Liss — wtrąciła niepewnie Rose. — Na pewno możesz coś zrobić…

Spojrzałem na nią z nadzieją. Gdyby Rose mnie poparła, może zyskalibyśmy więcej sojuszników.

— Posłuchaj — podjąłem. — Może spróbujemy innej metody? Zamiast wysyłać oficjalne pisma do alchemików, mogłabyś wyznaczyć… no nie wiem… ekipę zwiadowców, którzy dowiedzą się, gdzie jest teraz Sydney? — Zapaliłem się do tego pomysłu. Marcus zaangażował w poszukiwania swoich ludzi, ale moroje i dampiry mogliby ich wesprzeć.

Rose wyraźnie się rozpromieniła.

— Chętnie wezmę w tym udział. Sydney jest moją przyjaciółką, a poza tym mam doświadczenie w…

— Nie! — wykrzyknęła Lissa, wstając z miejsca. — Przestańcie! Czy wy siebie słyszycie? Mamy się włamać do kwatery alchemików? Równie dobrze moglibyśmy wypowiedzieć im wojnę! Wyobrażacie sobie, jak to by wyglądało z drugiej strony? Gdyby to oni wysłali oddział ludzi, by węszyli u nas?

— Biorąc pod uwagę ich zasady etyczne — zacząłem — wcale bym się nie zdziwił, gdyby robili to już od dawna.

— Nie — powtórzyła Lissa. — Nie mogę pomóc, nie jeśli to nie dotyczy bezpośrednio moich poddanych. Odpowiadam przede wszystkim za swój naród. Ryzykować będę tylko dla niego.

Podniosłem się z miejsca, czując gniew i rozczarowanie. Z trudem panowałem nad emocjami, których jeszcze nie umiałem nazwać.

— Myślałem, że będziesz inną królową. Broniącą tego, co słuszne i sprawiedliwe.

— Właśnie to robię — odparła, z wyraźnym wysiłkiem nakazując sobie spokój. — Obecnie walczę o większą wolność dla dampirów, wspieram morojów, którzy chcą się bronić sami. Próbuję też unieważnić prawo wieku, żeby moja siostra mogła wyjść z ukrycia! Jednocześnie studiuję i staram się ignorować głosy tych, którzy chcą mnie odsunąć od rządów. Nie pytaj więc, ile mam czasu na życie osobiste. Czy to wystarczy, by cię zadowolić, Adrian?

— Przynajmniej masz jakieś życie — mruknąłem, idąc do wyjścia. — Przepraszam, że przeszkodziłem w nauce. Powodzenia na egzaminach.

Rose próbowała mnie zatrzymać, chyba nawet ruszyła za mną, ale Lissa ją zawołała. Nikt za mną nie pobiegł. Opuściłem apartamenty królewskie i krętymi korytarzami wyszedłem z pałacu. Byłem wściekły i sfrustrowany. Myślałem, że rozmawiając z Lissą osobiście — na trzeźwo! — zdołam jej wszystko wyjaśnić i przekonać, by pomogła Sydney. Rozumiałem, że alchemicy zbyli pytania królowej o Sydney, ale Lissa mogła jeszcze wyznaczyć parę osób takich jak Rose Hathaway, by powęszyły w ich szeregach. Zawiodła mnie. Twierdziła, że rozpoczęła krucjatę, a dowiodła, że stała się taką samą biurokratką jak wszyscy politycy.

Czułem narastającą rozpacz, pogrążałem się w mroku, powtarzałem sobie, że byłem głupcem, przyjeżdżając tutaj. Jak mogłem uwierzyć, że coś w ogóle się zmieni? Rose chyba naprawdę chciała mi pomóc, ale czy działałaby za plecami najlepszej przyjaciółki? Pewnie nie. Rose była częścią systemu. Utknąłem, nie wiedziałem, gdzie szukać pomocy. Na nic nie przydam się Sydney, nikomu, nic nie potrafię…

— Adrian?

Wychodziłem już przez drzwi pałacowe, gdy ktoś mnie zawołał. Odwróciłem się i ujrzałem ładną morojkę o szarych oczach i ciemnych wijących się lokach. Szła szybko w moją stronę. Byłem tak wzburzony, że w pierwszej chwili jej nie rozpoznałem.

— Charlotte!

Uśmiechnęła się i nieoczekiwanie rzuciła mi się w ramiona.

— To naprawdę ty! — zawołała z radością. — Martwiłam się, gdy zniknąłeś. Nie odpowiadałeś na moje wiadomości i telefony.

— Nie bierz tego do siebie — rzuciłem pośpiesznie, przytrzymując drzwi, żeby się nie zatrzasnęły. — Nie odzywałem się do nikogo. — Mówiłem prawdę. Od chwili porwania Sydney całkowicie odsunąłem się od świata.

Piękne szare oczy przyglądały mi się z troską.

— Wszystko w porządku?

— Tak, tak. To znaczy nie. To skomplikowane.

— Mam czas — powiedziała, gdy wyszliśmy w ciepłą letnią noc. — Możemy zamówić coś do jedzenia i pogadać.

Zawahałem się, nie byłem pewien, czy mam ochotę na zwierzenia. Poznałem Charlotte w tym roku. Pomogła swojej siostrze przemienionej w strzygę powrócić do żywych. Charlotte władała mocą ducha i pomagała mi w opracowaniu czegoś w rodzaju szczepionki zapobiegającej przemianie w strzygę wbrew woli ofiary. Jej siostra, Olive, była obiektem westchnień Neila. Spotkali się raptem kilka razy, może mieli przelotny romans, ale kiedy Olive zerwała kontakt, Neil mówił o niej, jakby łączył ich długoletni związek.

— Jestem dobrą słuchaczką — zapewniła Charlotte, gdy nie zareagowałem.

Uśmiechnąłem się do niej.

— Nie wątpię. Ale nie chcę cię dołować.

— Dołować? — Dziewczyna zaśmiała się smutno. — Za późno. Po pierwsze, moc ducha już zrobiła swoje. Od czasu, gdy odmieniłam Olive… Sama nie wiem… Znasz to? Ten mroczny stan otępienia?

— Owszem — przytaknąłem. — Znam.

— To mój codzienny towarzysz, wprost nie mogę się bez niego obyć, jak się słusznie domyślasz. Tymczasem Olive, dla której tyle zrobiłam, najpierw podjęła „poszukiwanie wizji”, a potem stwierdziła, że potrzebuje „samotności”, by wszystko przemyśleć! Wciąż przerywa nasze spotkania we śnie, zanim uda mi się z nią naprawdę porozmawiać. Wybrałabym się na jej poszukiwanie, ale Sonia się upiera, żebym pomagała jej w badaniach nad mocą ducha. Mieszkam tutaj w eleganckich apartamentach, ale bez środków do życia. Przyjęłam w końcu pracę na pół etatu w pałacowym sekretariacie. Świadczę usługi klientom z wysokich sfer, zainteresowanych wyłącznie czubkiem własnego nosa. Kolejny krąg piekła. — Urwała, przypominając sobie, z kim rozmawia. — Bez urazy.

Parsknąłem śmiechem, po raz pierwszy szczerze od dłuższego czasu.

— Nie czuję się urażony, bo dokładnie znam typ, o którym mówisz. Jeśli uda ci się odnaleźć siostrę, powiedz jej, że łamie serce biednemu Neilowi.

— Powiem — zgodziła się Charlotte. — Zdaje się, że ona też o nim myśli.

— To dobrze czy źle? — zaciekawiłem się.

— Nie mam pojęcia — parsknęła śmiechem.

Zawtórowałem jej i nagle zdecydowałem się przyjąć propozycję.

— Dobrze. Chodźmy coś zjeść… choć, szczerze mówiąc, po dwudziestu czterech godzinach przerwy wolałbym się napić. Pewnie nie masz ochoty? — Próba była desperacka, ale to nigdy mnie nie powstrzymało.

Charlotte chwyciła mnie za rękę i pociągnęła w stronę budynku stojącego po drugiej stronie trawnika.

— Dzięki Bogu — powiedziała. — Myślałam, że nigdy nie zapytasz.

ROZDZIAŁ 5

Sydney

WIDZĄC STRZYKAWKĘ W RĘKU Sheridan, pomyślałam, że zamierza nałożyć mi nową warstwę tatuażu. Zamiast wstrzykiwać niewielkie ilości zaczarowanego atramentu, poda mi końską dawkę, by wymusić uległość.

„To bez znaczenia — uspokajałam się w myślach. — Chroni mnie magia, może sobie nakładać tyle atramentu, ile jej się podoba”. Niestety, nie miałam pewności, czy to prawda.

Jak się okazało, Sheridan miała inne plany.

— Kiedy rozmawiałyśmy ostatnio, uznałam, że dobrze rokujesz — powiedziała, wbijając mi igłę w ramię. — Nie mogę uwierzyć, że nie wytrzymałaś nawet godziny.

Omal nie odparowałam, że stare nawyki najtrudniej wykorzenić, ale przypomniałam sobie, że powinnam trzymać język za zębami.

— Przepraszam — bąknęłam. — Wyrwało mi się. Przeproszę Harrisona, jeśli to…

Coś dziwnego działo się z moim żołądkiem. Z początku czułam lekki dyskomfort, który jednak narastał, aż w końcu przerodził się w falę mdłości ogarniającą całe ciało. Nie mogłam nad tym zapanować. Naraz rozbolała mnie głowa. Poczułam, że mam gorączkę, pociłam się.

— Będę wymiotować — oznajmiłam. Chciałam pochylić głowę, ale powstrzymywały mnie więzy.

— Nie — odparła Sheridan. — Nie będziesz. Jeszcze nie. Baw się dobrze.

Miałam spętane ramiona, a specjalny uchwyt unieruchamiał mi głowę. Musiałam patrzeć prosto na ekran. Ktoś go włączył. Przygotowałam się w duchu na jakieś straszne obrazy. Ale zobaczyłam… morojów. Szczęśliwych. Przyjacielskich. Dzieci morojów. Morojów zajmujących się codziennymi sprawami, uprawiających sporty, jedzących w restauracjach. Czułam się tak podle, że nie rozumiałam sensu tych zdjęć. Myślałam tylko o tym, żeby zwymiotować. Wiedziałam, że wtedy poczułabym się lepiej, zwróciłabym truciznę. Niestety, Sheridan mówiła prawdę. Nie mogłam zwymiotować, musiałam znosić potworne mdłości. To była udręka. Nie do wytrzymania. Jęknęłam i zamknęłam oczy, próbując uspokoić zamęt w głowie, ale Sheridan odczytała to inaczej.

— Nie próbuj zamykać oczu — ostrzegła. — Wiem, co mówię. Lepiej, żebyś oglądała te zdjęcia z własnej woli. Mamy sposoby, żeby cię do tego zmusić. A to nie będzie przyjemne.

Zwalczyłam łzy i skupiłam się na ekranie. Cierpiałam, próbując jednocześnie rozgryźć, dlaczego tak im zależy, bym oglądała szczęśliwych morojów. Moje wnętrzności wywracały się na drugą stronę.

— Próbujecie… — odkaszlnęłam i przez chwilę wydawało mi się, że poczuję ulgę. Nic z tych rzeczy — …wytworzyć jakąś reakcję, jak Pawłow.

Stosowali klasyczną technikę warunkowania. Pokazywali mi zdjęcia i jednocześnie wzbudzali we mnie nieprzyjemne reakcje. Miałam je połączyć z widokiem nieszkodliwych, zadowolonych morojów. Był tylko jeden problem.

— Musielibyście powtarzać ten zabieg, żeby utrwalić moją reakcję — uświadomiłam sobie głośno. Jedna sesja nie wystarczy, żebym od tej pory odczuwała mdłości na widok morojów.

Spojrzenie Sheridan mówiło wszystko o tym, co mnie czeka.

Serce mi się ścisnęło. A może to był żołądek. Problemy gastryczne uniemożliwiały mi ocenę sytuacji. Nie wiem, jak długo utrzymywali mnie w tym stanie. Może godzinę. Nie zastanawiałam się nad tym, bo moją uwagę całkowicie pochłaniały próby przetrwania kolejnej fali mdłości. Wydawało mi się, że minęły wieki, gdy Sheridan zrobiła mi drugi zastrzyk i ekran zgasł. Dwóch oprychów rozkuło mnie i ktoś podał mi wiadro.

W pierwszej chwili nie zrozumiałam. I nagle blokada ustąpiła i moje ciało rozluźniło się. Zwróciłam cały lunch, a mimo to wciąż czułam skurcze. Długo dyszałam ciężko i się krztusiłam, zupełnie nie obchodziło mnie, że wymiotuję na oczach ludzi. Potem wszystko się uspokoiło.

Mimo wszystko poczułam się lepiej. Jeden z oprychów dyskretnie zabrał wiadro, a Sheridan łaskawie podała mi filiżankę wody i zaproponowała, bym umyła zęby przy małej umywalce w kącie sali. Zainstalowano ją obok szafki pełnej różnych instrumentów medycznych. Obok powieszono lustro, bym mogła się przekonać, jak okropnie wyglądam.

— No — rzuciła wesoło Sheridan. — Teraz możesz pójść na lekcję sztuki.

Lekcja sztuki? Mogłam najwyżej zwinąć się w kłębek i zasnąć. Byłam słaba, chwiałam się na nogach, miałam uczucie, że mój żołądek wywrócił się na drugą stronę. Nikogo nie obchodziło jednak moje samopoczucie i zbiry wyprowadziły mnie z pokoju. Sheridan pomachała mi na pożegnanie i zapowiedziała, że wkrótce się spotkamy.

Eskortowali mnie na górne piętro, gdzie mieściły się sale lekcyjne, do pomieszczenia służącego za pracownię. Addison, nieprzenikniona i androgyniczna osoba, która nadzorowała nas w czasie lunchu, właśnie zaczynała lekcję. Objaśniała zadanie, którego, zdaje się, nie dokończyli na poprzedniej lekcji. Mieli malować paterę z owocami. Nic ciekawego. Kiedy weszłam, wszystkie oczy zwróciły się na mnie. Większość spoglądała chłodno, część z lekką satysfakcją. Wszyscy wiedzieli, co przeżyłam.

Jedynym pocieszeniem w procesie reedukacji było to, że inaczej niż w Amberwood prymusi zajmowali miejsca najbliżej nauczyciela. Mogłam skulić się za wolną sztalugą ustawioną z tyłu. Inni nie mogli mnie widzieć, chyba że odwracaliby głowy, ignorując Addison. Nikt nie zaryzykował. Koncentrowałam się głównie na tym, żeby nie osunąć się na podłogę, i słuchałam instruktorki jednym uchem.

— Niektórzy poczynili wczoraj spore postępy. Emmo, szczególnie tobie udała się praca. Lacey, Stuart, powinniście zacząć od początku.

Przyjrzałam się obrazom na sztalugach, próbując przypisać do nich autorów. Z tyłu miałam dobry widok na salę. Obawiałam się, że przebyta sesja zmąciła mi umysł, bo komentarze Addison wydawały mi się pozbawione sensu. Ale rozpoznałam wszystkich autorów prac. Emmę, moją współlokatorkę, dziewczynę pochodzenia azjatycko-amerykańskiego, która mocno ściągnęła czarne włosy w kok. Jej obraz nie wydawał się szczególnie interesujący, ledwo można było rozpoznać, że namalowała owoce. Stuart był jedną z osób, które odsunęły ode mnie swoje ławki na lekcji Harrisona. Odniosłam wrażenie, że jego obraz jest najlepszy. Przez chwilę nie wiedziałam, kim jest Lacey. Zorientowałam się dopiero, gdy zamieniła płótna, umieszczając na sztaludze nowe. Jej obraz nie był tak dobry jak praca Stuarta, ale o niebo lepszy niż rysunek Emmy.

„Tu nie chodzi o warsztat — uświadomiłam sobie. — Nagradzają zgodność z rzeczywistością”. Gruszki Stuarta były perfekcyjne, ale namalował ich więcej, niż było naprawdę. Zmienił również ułożenie owoców, a jego patera miała niebieską barwę znacznie ładniejszą niż brąz tej, która posłużyła jako model. Praca Emmy niczym się nie wyróżniała, ale dziewczyna namalowała tyle owoców, ile leżało na paterze, i we właściwych miejscach. Idealnie dopasowała barwy. Alchemikom nie chodziło o kreatywność. Mieliśmy idealnie odwzorować to, co widzieliśmy, nie zadając pytań ani nie szukając odstępstw.

Nikt nie próbował mi pomóc ani doradzić, więc stałam głupio przez chwilę, usiłując zorientować się, co robią pozostali. Znałam podstawy malowania akrylami dzięki Adrianowi, ale nigdy sama tego nie próbowałam. Obok misy z owocami zauważyłam zestaw pędzli i tubek z farbami, więc podeszłam wraz z innymi, żeby wybrać kolory podstawowe. Wszyscy starali się mnie omijać, więc kiedy najpierw wybrałam farbę, a potem odłożyłam ją jako niepasującą, następna osoba, która po nią sięgnęła, najpierw wytarła starannie tubkę. Wróciłam na swoje stanowisko i chociaż nie mogłam ręczyć za swoje umiejętności w odwzorowaniu owoców, byłam pewna, że właściwie dobrałam kolory. Mogłam przynajmniej wykazać się w tej części zadania.

Szło mi opornie. Wciąż jeszcze czułam się słabo i trudno było mi wycisnąć farbę z tubki. Miałam nadzieję, że nie oceniają również szybkości pracy. Kiedy wreszcie uznałam, że mogę pociągnąć pędzlem po płótnie, otworzyły się drzwi i weszła Sheridan w towarzystwie jednego z oprychów. Wnieśli tace z filiżankami. Nie musiała nic mówić, natychmiast rozpoznałam ich zawartość po zapachu.

Kawa.

— Przepraszam, że przeszkadzam — powiedziała z szerokim sztucznym uśmiechem. — Wszyscy tak sumiennie pracują, że chcemy wam zaproponować mały poczęstunek: waniliową latte.

Przełknęłam ślinę i patrzyłam z niedowierzaniem, jak moi współwięźniowie tłoczą się wokół niej. Każdy brał filiżankę. Waniliowa latte. Ileż razy marzyłam o niej w niewoli, karmiona mdłą papką? Nie zastanawiałam się nawet, czy została przygotowana na chudym mleku ani ile dodano cukru. Tak dawno nie czułam w ustach smaku kawy! Instynktownie chciałam podbiec i chwycić filiżankę.

Ale nie mogłam. Nie po tym, co przeszłam. Miałam podrażniony żołądek i gardło. Wiedziałam, że znów zacznę wymiotować, jeśli przełknę coś innego niż woda. Aromat kawy był pokusą dla mojego umysłu, ale biedny, podrażniony żołądek miał inne zdanie. W tej chwili nie zniosłabym nawet kleiku, a co dopiero latte.

— Sydney? — Sheridan popatrzyła na mnie z uśmiechem. Podniosła tacę. — Została jedna filiżanka. — Potrząsnęłam głową bez słowa, więc postawiła ją na biurku Addison. — Zostawię ją, na wypadek gdybyś zmieniła zdanie.

Nie mogłam oderwać oczu od tej filiżanki i zastanawiałam się, na czym bardziej zależy Sheridan: na udręczeniu mnie zapachem kawy czy na zobaczeniu, jak wymiotuję przed całą klasą, gdybym jednak sięgnęła po napój.

— To twoja ulubiona? — usłyszałam cichy głos.

Pytanie mnie zaskoczyło, ale nie odwróciłam od razu głowy. Dopiero po chwili z trudem oderwałam wzrok i spojrzałam na sąsiada, wysokiego przystojnego chłopaka, może pięć lat starszego ode mnie. Był chudy i nosił okulary w drucianej oprawie, które nadawały mu wygląd intelektualisty. Tej cechy alchemicy z pewnością nie cenili.

— Dlaczego tak mówisz? — spytałam cicho.

Uśmiechnął się.

— Zawsze to robią. Kiedy ktoś przeżyje pierwszą sesję przeczyszczającą, reszta jest „nagradzana” jego największym przysmakiem. Przepraszam za to. — Przerwał, żeby napić się latte. — Od wieków nie piłem kawy.

Skrzywiłam się i odwróciłam wzrok.

— Pij do woli.

— Przynajmniej oparłaś się pokusie — dodał. — Nie każdy daje radę. Addison nie lubi, gdy rozlewamy napoje, ale jest jeszcze mniej zadowolona, gdy ktoś wymiotuje w pracowni.

Zerknęłam na nauczycielkę, która doradzała coś siwemu mężczyźnie.

— Chyba nie lubi wielu rzeczy. Z wyjątkiem gumy do żucia.

Zapach kawy wypełniał całą salę, kusząc i budząc we mnie mdłości. Usiłowałam go ignorować, uniosłam więc pędzel i już miałam zacząć malować, gdy usłyszałam chrząknięcie. Zerknęłam na chłopaka, kręcił głową z dezaprobatą.

— Może i nie jesteś idealną alchemiczką, ale potrafisz chyba logicznie myśleć. Proszę. — Podał mi ołówek. — Najpierw je naszkicuj. A przynajmniej zaznacz kwadraty.

— Nie boisz się, że skalam twój ołówek? — wypaliłam, zanim zdążyłam ugryźć się w język.

Zachichotał.

— Możesz go zatrzymać.

Spojrzałam na puste płótno. Ostrożnie podzieliłam je na cztery części, a potem starannie naszkicowałam misę z owocami, umieszczając każdy obiekt w odpowiedniej relacji do pozostałych. W połowie pracy zorientowałam się, że sztalugę ustawiono za wysoko, ale nie umiałam jej obniżyć. Widząc moje zmagania, chłopak nachylił się i sprawnie obniżył sztalugę, a potem wrócił do pracy.

— Dziękuję — szepnęłam. Znów zabrałam się do szkicowania. — Setki razy przyglądałam się, jak to robił mój chłopak. Nie sądziłam, że i mnie to każą robić w formie pokręconej „terapii”.

— Twój chłopak jest artystą?

— Tak — odparłam ostrożnie, nie wiedząc, czy powinnam rozwijać ten temat. Dzięki Sheridan wszyscy wiedzieli, że związałam się z morojem.

Mój sąsiad cicho parsknął.

— Zatem artysta. To coś nowego. Zwykle kiedy spotykam dziewczyny takie jak ty, które zakochały się w jednym z nich, opowiadają tylko o tym, jacy są przystojni.

— On też jest przystojny — przyznałam zaciekawiona, ile takich dziewczyn spotkał.

Pokręcił głową z rozbawieniem, nie przerywając pracy.

— Oczywiście. Na pewno ci się spodobał, skoro zdecydowałaś się na ryzyko. Alchemiczki nie zakochują się w morojach, którzy nie są przystojni i posępni zarazem.

— Nie mówiłam, że jest posępny.

— Jest naprawdę uroczym wampirem, który maluje. Chcesz powiedzieć, że nie bywa posępny?

Poczułam, że lekko się czerwienię.

— Może czasem. No dobrze, jest posępny.

Chłopak znów się zaśmiał i przez jakiś czas malowaliśmy w milczeniu. Nagle powiedział:

— Jestem Duncan.

Tak mnie zaskoczył, że ręka mi drgnęła i rysunek banana wyszedł jeszcze bardziej niezdarny. Były to pierwsze normalne słowa, z którymi ktoś się do mnie zwrócił od trzech miesięcy.

— A ja… Sydney — odparłam automatycznie.

— Wiem — powiedział. — Miło cię poznać, Sydney.

Wciąż drżała mi ręka i musiałam odłożyć pędzel. Przetrwałam miesiące izolacji w ciemności, wrogie spojrzenia i wyzwiska rówieśników, nawet mdłości i wymioty bez jednej łzy. Dopiero ten drobny gest, miła, zwyczajna wymiana między dwojgiem ludzi… omal mnie nie załamał. Przywiódł myśli o tym, jak daleko znalazłam się od wszystkiego: Adriana, przyjaciół, poczucia bezpieczeństwa, zdrowych zmysłów… To wszystko przepadło. Znajdowałam się w więzieniu, w którym każdym moich ruchem sterowali ludzie zdecydowani zmienić mój sposób myślenia. Nie miałam pojęcia, kiedy stąd wyjdę.

— No już — rzucił szorstko Duncan. — Opanuj się. Oni uwielbiają, kiedy płaczemy.

Zamrugałam i skinęłam głową, biorąc pędzel do ręki. Ponownie zbliżyłam go do płótna. Duncan nie przerywał pracy, wpatrzony w swoje dzieło.

— Pewnie będziesz już mogła coś zjeść, kiedy podadzą obiad. Ale ograniczaj się. I uważaj, co bierzesz do ust. Nie zdziw się, gdy znów zaserwują twoją ulubioną potrawę.

— Naprawdę znają się na rzeczy, co? — wymamrotałam.

— O tak. — Nawet nie spojrzawszy na niego, wiedziałam, że się uśmiecha, ale ciągnął poważnym tonem: — Przypominasz mi dziewczynę, którą tu spotkałem. Zaprzyjaźniliśmy się. Znikła, gdy władza zorientowała się w sytuacji. Przyjaciele to tarcza i oni tego nie tolerują. Rozumiesz, co mówię?

— Chyba tak — potwierdziłam.

— To dobrze. Bo chciałbym, byśmy zostali przyjaciółmi.

W tej chwili rozległy się dzwonki obwieszczające koniec lekcji i Duncan zaczął się pakować. Już miał odejść, gdy zapytałam:

— Jak miała na imię? Twoja przyjaciółka, którą zabrali?

Przystanął i wyraz bólu na jego twarzy sprawił, że pożałowałam pytania.

— Chantal — wyszeptał. — Nie widziałem jej ponad rok. — Coś w jego głosie uświadomiło mi, że była dla niego kimś więcej niż przyjaciółką. Zaraz potem uderzyła mnie inna myśl.

— Rok… Za co cię tu trzymają?

Uśmiechnął się smutno.

— Nie zapominaj, co ci powiedziałem, Sydney. O przyjaciołach.

Nie zapomniałam. Nie odezwał się do mnie do końca dnia, trzymał się razem z innymi, którzy nadal rzucali mi wrogie spojrzenia i wyzwiska. Rozumiałam go. Nie mógł okazywać mi względów, nie wtedy, gdy nasi współwięźniowie i niewidoczne oczy alchemików stale nas obserwowali. Ale jego słowa dźwięczały mi w głowie, dawały siłę. „Przyjaciele są tarczą. Chciałbym, żebyśmy się zaprzyjaźnili”. Byłam uwięziona w tym okropnym miejscu, w którym nas torturowano i kontrolowano nasze umysły… ale miałam przyjaciela — jedynego przyjaciela — nawet jeśli nikt o tym nie wiedział. To mnie wzmocniło, pomogło mi przetrwać kolejny wykład propagandowy na temat morojów i kuksańca od dziewczyny, która rzuciła z pogardą: „Dziwka wampirów”.

Ostatnia lekcja właściwie nie była lekcją. Urządzono nam sesję, którą nazwali „społecznością”, w pokoju określanym jako sanktuarium, gdzie zapewne odprawiali też niedzielne msze (dzięki nim mogłam liczyć dni). Pomieszczenie było piękne, wysokie, z drewnianymi ławkami kościelnymi. Nie miało tylko okien. Nasi strażnicy starannie zapobiegali ewentualnym próbom ucieczek. A może po prostu uznali, że widok słońca i nieba mógłby niebezpiecznie poprawić nam nastrój.

Na jednej ze ścian sanktuarium widniały napisy. Przystanęłam przed nią, gdy pozostali zapełniali salę. Ci, którzy byli tu przede mną, wypisali swoje imiona na białym tynku. Niektórzy dołączali krótkie intencje w rodzaju: „Przebacz mi, bo zgrzeszyłem”. Inni wypisywali całe litanie swoich win i dawali wyraz tęsknocie za odkupieniem. Część była podpisana, inne pozostały anonimowe.

— Nazywamy to Ścianą Prawdy — powiedziała Sheridan, podchodząc do mnie z podkładką do pisania. — Ludzie czasem czują się lepiej, gdy wyznają tu swoje grzechy. Chciałabyś?

— Może później — odparłam.

Poszłam za nią do kręgu ustawionego z krzeseł z dala od rzędów ławek. Pozostali zajęli już miejsca. Sheridan nie zareagowała, widząc, że moi najbliżsi sąsiedzi znów się ode mnie odsunęli. „Społeczność” była rodzajem terapii grupowej. Sheridan poprosiła wszystkich, by opowiedzieli kolejno, co dziś osiągnęli. Jako pierwsza miała zabrać głos Emma.

— Nauczyłam się, że choć poczyniłam postępy na drodze do przywrócenia duszy, jeszcze długo nie osiągnę doskonałości. Największym grzechem jest się poddać, więc będę szła do chwili, gdy całkowicie zanurzę się w świetle.

Siedzący obok niej Duncan powiedział:

— Zrobiłem postępy w malarstwie. Kiedy zaczynaliśmy dzisiejszą lekcję, sądziłem, że nic mi się nie uda. Myliłem się.

Miałam ochotę się uśmiechnąć, ale przeszło mi, gdy odezwała się jego sąsiadka:

— Uświadomiłam sobie dziś, że nie jestem tak zła jak ktoś w rodzaju Sydney. Kwestionowanie poleceń zwierzchników było błędem, ale nigdy nie pozwoliłam, by jeden z nich położył na mnie swoje łapy.

Zrobiło mi się słabo. Spodziewałam się, że Sheridan pochwali ją za cnotliwość, ale ona utkwiła w dziewczynie lodowate spojrzenie.

— Naprawdę tak myślisz, Hope? Uważasz, że masz prawo oceniać, kto z was jest lepszy, a kto gorszy? Wszyscy trafiliście tutaj, ponieważ popełniliście poważne przestępstwa, nie zapominaj o tym. Twoja niesubordynacja nie przyniosła tak opłakanych skutków jak postępowanie Sydney, ale ma podobnie mroczne korzenie. Nieposłuszeństwo… oto grzech, który obydwie nosicie w sobie.

Hope tak pobladła, że zdziwiłam się, iż nikt nie nazwał jej strzygą.

— Ja nie chciałam… to znaczy… ja…

— To oczywiste, że nie nauczyłaś się tak wiele, jak sądziłaś — ciągnęła Sheridan. — Potrzebujesz jeszcze wiele czasu.

Na niewidzialny znak pojawiło się dwóch oprychów i wyprowadziło protestującą Hope. Znów poczułam mdłości, lecz nie miało to nic wspólnego z wcześniejszą reakcją żołądka. Zastanawiałam się, czy poddadzą ją takiej samej torturze, choć jej winą była tylko nadmierna duma, nie stawanie w obronie morojów.

Sherdian zwróciła się teraz do mnie.

— A co ty powiesz, Sydney? Czego się dziś dowiedziałaś?

Wszyscy popatrzyli na mnie.

— Dowiedziałam się, że muszę się jeszcze wiele nauczyć.

— To prawda — potwierdziła z powagą Sheridan. — Fakt, że to przyznajesz, to wielki krok w stronę odkupienia. Chciałabyś podzielić się swoją historią z innymi? To może ci przynieść ulgę.

Zawahałam się pod ciężarem ich spojrzeń, nie wiedziałam, jaka może mnie znów spotkać kara.

— Chciałabym — zaczęłam powoli. — Ale chyba nie jestem gotowa. Wciąż nie radzę sobie ze wszystkim.

— To zrozumiałe — zgodziła się Sheridan, a ja odetchnęłam z ulgą. — Kiedy jednak przekonasz się, jak bardzo rozwinęli się tu obecni, będziesz chciała nam o sobie opowiedzieć. Nie zrzucisz z siebie brzemienia grzechów, jeśli się nie otworzysz.

Nie mogłam nie usłyszeć w jej głosie nutki ostrzeżenia i zareagowałam gorliwym skinieniem głowy. Litościwie przeszła do następnej osoby. Jeszcze przez godzinę musiałam słuchać, jak wszyscy rozwodzą się o zadziwiających postępach w wypędzaniu ciemności ze swoich dusz. Byłam ciekawa, ilu mówiło szczerze, a ilu po prostu próbowało się stąd wydostać. Skoro poczynili tak znaczne postępy, to dlaczego wciąż tu tkwili?

Po społeczności puszczono nas na obiad. Czekając w kolejce, słuchałam, jak inni rozmawiali o tym, że zamiast kurczaka w parmezanie w ostatniej chwili zmieniono planowane menu na makaron fettuccine z sosem Alfredo. Usłyszałam też, jak ktoś wspomniał, że fettuccine był ulubionym daniem Hope. Kiedy stanęła na końcu kolejki, blada i drżąca, ignorowana przez resztę, zrozumiałam, co się stało. W dzieciństwie uwielbiałam kurczaka z parmezanem — zapewne dowiedzieli się tego od moich bliskich. Najpierw chcieli ukarać mnie. Akt niesubordynacji Hope przeważył i w ostatniej chwili zmieniono jadłospis. Alchemicy naprawdę nie żartowali.

Nieszczęśliwa mina Hope potwierdziła moje przypuszczenia. Usiadła samotnie przy stoliku i wpatrywała się w swój talerz, nie próbując jeść. Sos był za tłusty, ale mogłam trochę zjeść i napić się mleka. Widok Hope, której teraz wszyscy unikali, głęboko mnie poruszył. W ciągu dnia widziałam, jak doskonale dogaduje się z resztą. Nagle ją odrzucili, tak po prostu. Uznałam, że może to dobra okazja, by się do niej zbliżyć, ale kiedy próbowałam się podnieść, siedzący po drugiej stronie sali i gawędzący z grupą znajomych Duncan przechwycił mój wzrok i gwałtownie potrząsnął głową. Zawahałam się, ale usiadłam ze wstydem. W duchu wyrzucałam sobie tchórzostwo, że nie dołączę do towarzyszki niedoli.

— Nie byłaby ci za to wdzięczna — mruknął Duncan po obiedzie. Przeszliśmy do niewielkiej biblioteki, gdzie pozwolono nam wybrać coś do czytania przed snem. Nie było tam ani jednej powieści, same książki oparte na faktach, zgodnie z zasadami alchemików. — Takie rzeczy się tu zdarzają, jutro znów zaczną z nią rozmawiać. Przyłączając się do niej, zwróciłabyś na nią uwagę i być może przysporzyłabyś jej kłopotów. Byłoby jeszcze gorzej, gdyby zaczęła z tobą rozmawiać. Wówczas władza uznałaby, że wichrzyciele się zmawiają.

Duncan wybrał chyba pierwszą lepszą książkę i odszedł, zanim zdążyłam odpowiedzieć. Chciałam go zapytać, kiedy i mnie przyjmą do swego grona i czy w ogóle to się stanie. Z pewnością każde z nich przechodziło podobny okres próby i stopniowo torowało sobie drogę do świata więźniów.

W pokoju Emma dała mi jasno do zrozumienia, że nie zamierza się zaprzyjaźniać.

— Zrobiłam duże postępy — oznajmiła skromnie. — Nie pozwolę, byś to zniszczyła swoim perwersyjnym zachowaniem. W tym pokoju wyłącznie śpimy. Nie odzywaj się do mnie. Nie próbuj nic robić. Nawet na mnie nie patrz.

Wzięła książkę i się położyła, ostentacyjnie odwracając się do mnie plecami. Nie przejęłam się tym. Wszyscy zachowywali się tak samo, a ja miałam większy problem. Do tej pory ledwo ośmielałam się o nim myśleć. Musiałam się mieć na baczności przez cały dzień. Ale nadszedł wieczór. Pora snu. Przebrałam się w piżamę (wyglądała identycznie jak mój dzienny strój), umyłam zęby i położyłam się, usiłując zapanować nad podnieceniem.

Wkrótce zasnę. I będę śnić o Adrianie.

Świadomość tego pozwoliła mi przetrwać najtrudniejsze chwile. Do tego dążyłam, dla tego mogłam wytrzymać wszystko. Wypuszczono mnie z celi, odstawiono narkotyk. Zasnę normalnie i będę o nim śniła… o ile w ogóle zasnę z przejęcia.

Szybko dotarło do mnie, jak bardzo się myliłam. Po godzinnej lekturze nieoczekiwanie rozdzwoniły się dzwonki i zaraz potem zgasło światło. Pokój miał drzwi przesuwne, przez szparę sączyło się światło z korytarza. Cieszyło mnie to, bo oddalało wspomnienie o miesiącach spędzonych w egipskich ciemnościach. Usłyszałam kliknięcie, jakby odskoczył jakiś zamek, który blokował drzwi. Zagrzebałam się w pościeli, już nie mogłam się doczekać, kiedy… Nagle ogarnęło mnie wielkie zmęczenie. Przed chwilą wyobrażałam sobie, co powiem Adrianowi, a teraz musiałam walczyć z opadającymi powiekami. Starałam się zachować trzeźwość umysłu, ale gęsta mgła opadła na mnie, mącąc myśli. Dobrze ją znałam.

— Nie — wymruczałam sennie. Znów rozpylali gaz. Sterowali naszym snem, pewnie usiłowali zapobiec nocnym pogaduszkom. Nie miałam siły o tym myśleć. Zapadłam w ciemność pozbawioną marzeń.

Nie mogłam uciec.

ROZDZIAŁ 6

Adrian

CHARLOTTE BYŁA ŚWIETNĄ towarzyszką do kieliszka nie tylko dlatego, że miała mocną głowę.

Choć nie pracowała tyle z mocą ducha, charakteryzowała ją świetna intuicja. Wyczuwała, kiedy mam ochotę pogadać i, co ważniejsze, kiedy wolę milczeć. Usiedliśmy w cichym barze i z początku to ona mówiła. Odniosłem wrażenie, że w ciągu kilku miesięcy spędzonych na dworze nie nawiązała wielu przyjaźni i po wyjeździe Olive nie miała komu się zwierzyć.

— Nie rozumiem — powiedziała. — Jakby się mnie wszyscy bali. Zaprzeczają, gdy o to pytam, ale przecież widzę. Unikają mnie.

— Moc ducha odstręcza wielu. Przekonałem się o tym, żyjąc wśród morojów, dampirów i ludzi. Wszyscy boją się tego, czego nie rozumieją. — Zakołysałem szklanką. — Poza tym są zbyt leniwi lub obojętni, by dowiedzieć się więcej.

Charlotte uśmiechnęła się, ale nie wyglądała na pocieszoną.

— Mimo to akceptują Dymitra i Sonię. A przecież oni byli strzygami. Wydaje się, że trudniej zaakceptować dziewczynę, która odmieniła bestię.

— Możesz mi wierzyć, że kiedy ich odmieniono, wszyscy uciekali na sam ich widok. Dymitrowi pomogła reputacja wojownika i bohatera. Sonia zaś wsławiła się, pracując nad „szczepionką” przeciwko przemianie.

— Naprawdę tak jest? — dziwiła się Charlotte. — Czy obie z Olive musimy dokonać wielkich czynów, żeby zapomniano o naszej przeszłości?

— Nie rób niczego, na co nie masz ochoty — zastrzegłem. — Czy to był powód wyjazdu Olive? Nie umiała żyć w tym otoczeniu?

Charlotte zmarszczyła brwi i wpatrywała się w krawędź kieliszka. Piła drinka o nazwie Kosmos, o zbyt owocowym smaku na mój gust. Zastanawiałem się przez chwilę, co zamówiłaby Sydney, jeśli w ogóle zdecydowałaby się na alkohol. Może jakiś damski koktajl? Nie, Sydney wybrałaby wino, należała do tych, którzy potrafią natychmiast rozpoznać rok produkcji, region i składniki gleby, na której rosła winorośl. Wystarczy jej do tego jeden łyk. A ja? Rzadko potrafiłem stwierdzić, czy wino pochodzi z kartonu czy butelki. Na myśl o Sydney prawie się uśmiechnąłem, lecz szybko przywołałem się do porządku. Charlotte nie powinna myśleć, że się z niej śmieję.

— Nie wiem, dlaczego Olive wyjechała — powiedziała w końcu. — To równie beznadziejne jak sam jej wyjazd. Jesteśmy siostrami. Odmieniłam ją! — Podniosła głowę, w szarych oczach rozbłysły łzy. — Powinna była najpierw przyjść z tym do mnie. Po tym, co dla niej przeszłam… sądziła, że jej nie wysłucham? Nie wie, jak bardzo ją kocham? Jesteśmy tej samej krwi; to więź, której nikt i nic nie zerwie. Zrobiłabym dla niej wszystko, wszystko, gdyby tylko poprosiła, gdyby mi zaufała…

Zadrżała, w jej głosie zabrzmiała nuta lekkiej histerii. Znałem ten stan. Doświadczałem go, gdy duch usiłował nade mną zapanować.

— Może Olive uznała, że zrobiłaś już dla niej wystarczająco dużo — zasugerowałem, delikatnie dotykając jej dłoni. — Próbowałaś się z nią kontaktować w snach?

Charlotte potwierdziła ruchem głowy i nieco się opanowała.

— Zawsze powtarza, że nic jej nie jest, tylko potrzebuje czasu.

— No widzisz. Moja mama mówiła to samo, gdy siedziała w więzieniu. Czasem musimy ich po prostu zostawić samym sobie.

— Możliwe — mruknęła. — Chociaż trudno jest mi się pogodzić z tym, że jest sama. Mogłaby przynajmniej odezwać się do Neila.

— On też na to czeka. Ale pewnie by się ucieszył, słysząc, że Olive dochodzi do siebie. Sądzę, że ma wiele szacunku dla samotnych podróży. — Dopiłem drinka i zobaczyłem, że Charlotte też już kończy swojego.

— Druga kolejka? — spytała.

— Nie. — Podniosłem się i położyłem pieniądze na stoliku. — Zmieńmy scenerię. Mówiłaś, że chciałabyś pobyć trochę w innym towarzystwie, tak?

— Tak… — odparła niepewnie, także wstając. — Wiesz, gdzie jest jakaś impreza?

— Jestem Adrianem Iwaszkowem — obwieściłem. — Imprezy znajdują mnie.

Nieco pokoloryzowałem, bo musiałem chwilę się zastanowić… ale dobrze wybrałem za pierwszym razem. Vanessa Szelsky, dziewczyna z królewskiego rodu, z którą chodziłem do klasy w Alder, często urządzała weekendowe imprezy w domu rodziców, bo wiele podróżowali. Spodziewałem się, że nic się nie zmieniło w ciągu roku. Umawialiśmy się czasem z Vanessą. Lubiła mnie, ale nawet nie mrugnęłaby okiem, widząc u mego boku inną dziewczynę.

— Adrian! — wykrzyknęła, przeciskając się przez zatłoczony dziedziniec za domem jej rodziców. — To naprawdę ty?

— W rzeczy samej. — Pocałowałem ją w policzek. — Vanessa, to jest Charlotte. Charlotte, Vanessa.

Vanessa zmierzyła Charlotte wzrokiem. Była zaskoczona. Należała do towarzystwa, jej sukienka z pewnością pochodziła z najnowszej kolekcji jakiegoś znanego projektanta mody. Sama fryzura i makijaż na ten wieczór musiały kosztować więcej niż cały strój Charlotte, która wyglądała jak typowa sekretarka i ubierała się w sieciówkach. Nie miałem z tym problemu, ale widziałem, że Vanessa to zauważyła. Charlotte poczuła się nieswojo i splotła nerwowo ręce. W końcu jednak Vanessa wzruszyła ramionami i obdarzyła moją towarzyszkę szczerym uśmiechem.

— Witaj. Przyjaciele Adriana są tu zawsze mile widzianymi gośćmi. Świetnie, że udało ci się go wyciągnąć. — Vanessa zrobiła minę, którą zapewne ćwiczyła setki razy przed lustrem, by uzyskać odpowiedni efekt. — Gdzie się podziewałeś? Zniknąłeś bez śladu.

— Powierzono mi ściśle tajną misję dla rządu — odparłem, ściszając głos, lecz nie za bardzo, żeby usłyszała mnie mimo głośnej muzyki. — Chciałbym wam opowiedzieć więcej, moje urocze panie, ale im mniej będziecie wiedziały, tym lepiej dla was. Troszczę się o wasze bezpieczeństwo.

Obie prychnęły, ale zrobiłem na nich wrażenie i Vanessa zaprosiła nas dalej.

— Weźcie sobie coś do picia. Na pewno wiele osób ucieszy się z waszej wizyty.

Charlotte nachyliła się do mnie, szepcząc:

— Chyba nie pasuję do tego miejsca.

Objąłem ją ramieniem, by osłonić przed gościem, który zabawiał towarzystwo jakąś szaloną historią i żywo przy tym gestykulował.

— Poradzisz sobie. Ci tutaj nie różnią się od innych.

— Moi znajomi nie jadają krewetek na najlepszej porcelanie i nie popijają ich szampanem.

— Jedna uwaga — wtrąciłem. — To nie zwykłe krewetki, tylko królewskie. Poza tym jestem pewien, że jej matka chowa najlepszą porcelanę.

Charlotte przewróciła oczami, ale nie zdążyła odpowiedzieć, bo już się rozniosło, że pojawił się Adrian Iwaszkow. Znaleźliśmy sobie coś do picia i usiedliśmy przy stawie, gdzie natychmiast zgromadzili się moi znajomi. Z niektórymi regularnie imprezowałem przed wyjazdem do Palm Springs. Innych przyciągnęła tajemnica mojego zniknięcia. Zawsze łatwo nawiązywałem kontakty, ale ostatnie wydarzenia jeszcze podniosły moje notowania.

Wspomniałem, że Charlotte również posiada moc ducha, i nie wyjaśniałem, czy uczestniczyła w mojej misji. Przedstawiłem ją kilku mniej banalnym znajomym z rodów królewskich w nadziei, że po tym wieczorze zyska paru przyjaciół. Sam przyjąłem rolę, której nie odgrywałem już od wieków, i syciłem się sławą niczym król na własnym dworze. Nauczyłem się przez lata, że pewność siebie robi ogromne wrażenie na innych, wystarczy zachowywać się tak, jakby zasługiwało się na ich uwagę, a oni w to uwierzą. Żartowałem i flirtowałem po raz pierwszy od wielu miesięcy i dziwiłem się łatwością, z jaką mi to przyszło. Byłem popularny i atrakcyjny, lecz to wszystko wydawało się bez znaczenia, bo nie było przy mnie Sydney. Po jakimś czasie zrezygnowałem z drinków. Uwielbiałem oszołomienie wywołane alkoholem, bo pozwalało mi zapomnieć, ale tego wieczoru zamierzałem znów poszukać Sydney we śnie. Musiałem być trzeźwy.

— Patrzcie, patrzcie, kto do nas wrócił — usłyszałem nieprzyjemny głos. — Nie sądziłem, że będziesz miał jaja, żeby znów się pokazać publicznie po ostatnim incydencie.

Wesley Drozdow, nadzwyczajny dupek, stanął przede mną w otoczeniu swojej świty, Larsa Zecklosa i Brenta Badicii. Nie podniosłem się z miejsca, za to ostentacyjnie rozejrzałem się wokół.

— Mówisz do siebie? Nie widzę tu lustra. Poza tym nie zachowałeś się wtedy aż tak beznadziejnie. Nie powinieneś się przejmować tym drobnym żenującym incydentem.

— Drobnym? — powtórzył Wesley. Zrobił krok w moją stronę i zacisnął pięści, ale nie poruszyłem się. Obniżył głos. — Wiesz, jakie miałem kłopoty? Ojciec musiał zatrudnić rzeszę prawników, żeby mnie z tego wybronić! Był wściekły.

Zrobiłem współczującą minę i powiedziałem tak głośno, że się skrzywił:

— Też byłbym wściekły, gdyby byle człowiek, i to dziewczyna, skopała tyłek mojemu synalkowi. Nie, zaczekaj. To ja skopałem ci tyłek.

Mieliśmy sporą publiczność i Vanessa postanowiła interweniować.

— Hej, hej! — zawołała. — Co się tu dzieje?

— To samo co zwykle. — Uśmiechnąłem się do niej szeroko. — Wspominamy stare czasy, ubaw po pachy. Wesley zawsze rozśmiesza mnie do łez.

— A wiesz, co rozśmiesza mnie?! — warknął Drozdow. Skinął głową w kierunku Charlotte. — Twoja tania randka. Widziałem ją już wcześniej. Jest recepcjonistką w biurze mojego ojca. Obiecałeś załatwić jej lepszą posadę, jeśli się z tobą prześpi?

Wyczułem, że Charlotte zesztywniała, ale nie odwróciłem wzroku od trójki stojącej przed nami. Z początku lekko mnie irytowali, ale teraz obudzili we mnie mroczny gniew. Widok Wesleya przywołał wspomnienie tamtej nocy, gdy Drozdow z kumplami zamierzali wykorzystać Sydney. To w połączeniu z lękiem wobec nieznanego niebezpieczeństwa grożącego jej teraz wzbudziło we mnie wściekłość i strach.

Zniszcz ich — szepnęła mi do ucha ciotka Tatiana. Niech zapłacą.

Starałem się ją ignorować i ukrywać emocje. Wciąż uśmiechając się głupio, powiedziałem:

— Ależ skąd. Towarzyszy mi z własnej woli. Wiem, że to dla ciebie niezrozumiałe, biorąc pod uwagę twoje doświadczenia z dziewczynami. Vanesso, Wesley zamierzał właśnie coś nam opowiedzieć, zanim podeszłaś. O „rzeszy” prawników zatrudnionych przez jego ojca, którzy mieli zatuszować pewien incydent. Wesley i spółka próbowali wykorzystać dziewczynę, człowieka, która była tu gościem królowej. — Wyciągnąłem rękę do Drozdowa w teatralnym geście. — Mów dalej, proszę. Opowiedz nam o tym. Czy pozwolono ci zatrzymać narkotyki, którymi zamierzaliście ją otumanić? Mogą się przydać, na wypadek gdyby spodobała ci się dziś któraś z dam.

Odwróciłem na chwilę wzrok od Wesleya, żeby mrugnąć do grupki przestraszonych dziewcząt. Byłem pewien, że wybryk tego kolesia pozostawał tajemnicą i że on chciał, by to się nie zmieniło.

Moroje nie szanują ludzi, ale próbę otumanienia narkotykami człowieka niebędącego karmicielem, by wypić krew wbrew jego woli, uważano tu za wielki grzech. Atrakcyjni ludzie byli szczególnie interesujący dla takich szumowin jak Wesley. Sydney od razu wpadła mu w oko. Próbował ją zaatakować z kumplami i sądzili, że im w tym pomogę. Zamiast tego rzuciłem się na nich uzbrojony w potężny konar, a potem nadbiegli strażnicy.

Okrzyki zdumienia potwierdziły moje przypuszczenia, że ten incydent nie był nikomu znany. Powiedziała mi to również wściekła mina Drozdowa.

— Ty sukinsynu…

Ruszył na mnie, ale byłem na to przygotowany. Telekineza nie jest moją ulubioną taktyką, lecz potrafię się nią posługiwać.

Zniszcz go! Zniszcz go! — syczała ciotka Tatiana.

Wybrałem bardziej cywilizowane rozwiązanie. Siłą woli uniosłem jeden z porcelanowych talerzy i cisnąłem nim w twarz Wesleya. Trafiłem go mocno w głowę, a królewskie krewetki posypały się na jego twarz. Osiągnąłem podwójny skutek: zadałem mu ból i upokorzyłem go.

— Tani chwyt, każdy, kto włada magią powietrza, to potrafi! — warknął i znów próbował szarżować. Uderzenie osłabiło go jednak, poza tym strącał z siebie krewetki.

— A co powiesz na to? — odparowałem.

Pstryknąłem palcami i Wesley stanął jak wryty. Mięśnie mu zesztywniały. Nie mógł się poruszyć, zablokowała go energia ducha. Osoba władająca magią powietrza miałaby trudności z unieruchomieniem kogokolwiek, również dla mnie nie było to łatwe. Alkohol wciąż szumiał mi w głowie, a stosowałem nową technikę. Efekt okazał się jednak wart tak wielkiego wysiłku, sądząc po grozie na twarzach zebranych. Wezwałem na pomoc resztki mocy ducha, by wywrzeć na nich jeszcze większe wrażenie. Magia ducha ukazała mnie jako kogoś wyjątkowo charyzmatycznego.

— Pytaliście mnie ostatnio, czy jestem wielkim brzydkim władcą ducha — przypomniałem. — Odpowiedź brzmi: tak. Nie będę tolerował dupków obrażających dziewczyny, nieważne, czy ludzkie czy morojki. Jeśli więc chcesz odzyskać zdolność ruchu, przeprosisz teraz moją piękną przyjaciółkę. Przeprosisz również Vanessę, bo zepsułeś jej przyjęcie, naprawdę urocze do chwili, gdy pokazaliście swoje obleśne gęby i zmarnowaliście jej krewetki.

Blefowałem. Unieruchomienie go pochłaniało niewiarygodną ilość mocy ducha. Traciłem siły. Wesley o tym nie wiedział, był przerażony.

Chcesz mu odpuścić? — jątrzyła ciotka Tatiana. Pomyśl o tym, co zrobił Sydney!

„Nie udało mu się” — przypomniałem jej.

To bez znaczenia! Próbował ją skrzywdzić. Niech za to zapłaci! Tylko go zatrzymałeś, a powinieneś zmiażdżyć mu czaszkę! Niech cierpi! Próbował ją skrzywdzić!

Przez chwilę znalazłem się na krawędzi utraty kontroli. On naprawdę chciał skrzywdzić Sydney. Może nie mogłem powstrzymać jej obecnych prześladowców, ale mogłem zniszczyć Wesleya. Sprawić, by cierpiał za to, że w ogóle chciał ją zranić…

— Przepraszam. — Wesley zwrócił się do Charlotte. — Ciebie również, Vanesso.

Zawahałem się, rozdarty między wyrazem rozpaczy na jego twarzy a głosem mrocznej części mojej duszy, która pragnęła zemsty. Sytuacja wkrótce rozwiązała się sama. Nie mogłem go dłużej utrzymać w bezruchu, nawet gdybym chciał. Moc ducha się ulotniła i Drozdow niezgrabnie upadł na ziemię. Pozbierał się i szybko cofnął, a Brent i Lars poczłapali za nim niczym brzydkie ropuchy.

— To jeszcze nie koniec — rzucił z daleka Wesley, gdy poczuł się bezpieczny. — Myślisz, że jesteś nietykalny, ale bardzo się mylisz.

Okazałeś słabość — zarzuciła mi ciotka Tatiana.

— Wynoście się stąd! — rzuciła Vanessa. Skinęła głową na kilku silniejszych przyjaciół, którzy bardziej niż chętnie wyprowadzili Wesleya na zewnątrz. — Nie chcę was więcej widzieć u siebie.

Sądząc po pomrukach zebranych, Wesley i jego świta nie mieli co liczyć na jakiekolwiek imprezy przez bardzo długi czas. A ja? Nagle zostałem jeszcze większą gwiazdą. Nie tylko spowijała mnie tajemnica, korzystałem również z nieznanej mocy ducha i poskromiłem największego kobieciarza w okolicy. Dziewczyny były zachwycone. Nawet faceci. Otrzymałem więcej zaproszeń i ofert przyjaźni niż wcześniej w całym życiu — a to wiele mówiło.

Byłem jednak wyczerpany. Lada chwila słońce miało rozbłysnąć nad horyzontem, a ja przestawiłem się na tryb życia ludzi. Przyjmowałem pochwały z całą skromnością, na jaką mnie było stać, i szybko ruszyłem do wyjścia, obiecując, że spotkam się z każdym później. Charlotte podtrzymywała mnie, pomagając mi przejść przez tłum, tak jak ja prowadziłem ją wcześniej. Informowała, że mam do załatwienia sprawy niecierpiące zwłoki.

— Jedyną niecierpiącą zwłoki sprawą w moim życiu jest teraz łóżko — powiedziałem, ziewając, gdy wyszliśmy z domu Szelskich. — Padam z nóg.

— Urządziłeś wielki pokaz magii — odparła. — Nawet nie zauważyłam, kiedy przestałeś pić. Potrafisz się ograniczać.

— Gdyby to zależało ode mnie, wcale bym nie trzeźwiał — przyznałem. — Próbuję jednak trzeźwieć kilka razy dziennie. To… trudno wyjaśnić, nie mogę więcej powiedzieć, ale muszę zrobić coś, co wymaga przytomności i mocy ducha. Całe szczęście, że Wesley zjawił się w porę. Nie poradziłbym sobie tak elegancko, gdyby doszło do walki na pięści.

Charlotte się uśmiechnęła.

— Wierzę w ciebie. Na pewno byś mu dołożył.

— Dzięki. Przykro mi, że cię obraził.

— W porządku. — Wzruszyła ramionami. — Przywykłam.

— Co nie znaczy, że ci to odpowiada — powiedziałem.

Nagle zobaczyłem, że czuje się bezbronna i te komentarze zadają jej głęboki ból.

— Tak… Rzadko ktoś bywa równie bezpośredni jak Drozdow, ale moi współpracownicy myślą tak samo jak on. Mimo wszystko dobrze się czułam na tej imprezie. Nie wszyscy są tacy źli, jak sądziłam. — Nagle ściszyła głos: — Dziękuję… że stanąłeś w mojej obronie.

Jej słowa i drobne zwycięstwo nad Wesleyem dały mi większy zastrzyk determinacji niż ostatnie tygodnie. Gardziłem sobą i pogrążałem się w mroku, i nagle się otrząsnąłem. Nie byłem takim zupełnym zerem. Nie znalazłem Sydney, ale co nieco jeszcze potrafiłem. Nie poddam się. Kto wie? Może właśnie dzisiaj nastąpi zwrot? Odprowadziłem Charlotte, żeby jak najszybciej wrócić do siebie i wznowić poszukiwania.

Niestety, w tej kwestii nadal nie miałem szczęścia. Nie mogłem nawiązać kontaktu z Sydney. Mój dobry nastrój się rozwiał, ale byłem tak zmęczony, że nie miałem siły rozpamiętywać porażki. Zasnąłem niemal od razu i spałem prawie do nocy. Mój organizm wciąż jeszcze nie przestawił się na tryb życia wampira.

Kiedy się obudziłem, zobaczyłem w komórce wiadomość od mamy. Przypominała mi o obiedzie. Odsłuchałem pocztę głosową przez telefon stacjonarny i odkryłem mnóstwo wiadomości od nowych „przyjaciół”. Niewiele osób znało mój numer telefonu, ale uczestnicy imprezy musieli się dowiedzieć, w którym mieszkam budynku. Miałem zaproszenia na miesiące z góry.

Tego dnia liczyło się tylko spotkanie z rodzicami. Nie obchodził mnie ojciec, wiedziałem jednak, że mamie bardzo na tym zależy. Tyle dla mnie zrobiła, powinienem się dobrze zaprezentować w obecności jej przyjaciół. Przez cały dzień nic nie piłem, zajmowałem się nudnymi obowiązkami, takimi jak pranie, i nie skorzystałem z żadnego zaproszenia, nawet od Charlotte. Lubiłem ją i dobrze się bawiłem w jej towarzystwie, lecz coś mi mówiło, że rozsądnie będzie zachować dystans.

Pojawiłem się w miejskim domu rodziców dziesięć minut przed czasem, wystrojony w świeżo wyprasowany garnitur i spinki do mankietów od ciotki Tatiany. Ojciec przywitał mnie na swój zwykły burkliwy sposób.

— Adrian, zakładam, że królowa powierzyła ci tutaj kolejną ważną misję.

Zaskoczyła mnie ta uwaga, ale w tej chwili do salonu wpłynęła mama w olśniewających szmaragdowozielonych jedwabiach.

— Nathan, mój drogi, nie ciągnij go za język. To tajemnica. — Położyła mi dłoń na ramieniu i zaśmiała się lekko. — Ciągle mnie o to wypytuje od czasu, gdy królowa pozwoliła mi cię eskortować na dwór. Powiedziałam mu, że tylko sobie gawędziliśmy, ale on jest przekonany, że wiem coś, czego on nie wie.

Dopiero teraz połapałem się w sytuacji i kiedy ojciec nie patrzył w naszą stronę, posłałem jej spojrzenie pełne wdzięczności. Nie powiedziała mu, że odnalazła mnie pijanego w Kalifornii i uratowała przed samym sobą i niechybnym upadkiem. Pozwoliła mu myśleć, że powodowana matczyną troską chciała mi towarzyszyć w podróży i nawet zasugerowała, że prowadzę ważne sprawy z polecenia królowej. Nie czułem potrzeby ukrywania swojego niechlubnego postępowania przed ojcem, lecz musiałem przyznać, że poczułem się lepiej bez jego wyrzutów. Nie mogłem stwierdzić, czy był ze mnie dumny, lecz z pewnością czuł satysfakcję, a to mogło mi pomóc przetrwać ten wieczór.

Wszyscy goście byli członkami rodów królewskich. Znałem ich od lat, choć raczej z widzenia, wiedziałem jednak, że moim rodzicom zależy, by zrobić na nich wrażenie. Matka, która nigdy nie ugotowała niczego w całym swoim życiu, tym razem ustalała każdy szczegół z kucharzem. Wszystko musiało być doskonałe, dobór win i sposób ułożenia dań na talerzach. Przez cały dzień nie wypiłem nawet kropli alkoholu, a tuż przed wyjściem ponownie próbowałem nawiązać kontakt z Sydney. Uznałem, że mogę wypić trochę wina, i chociaż nie umiałbym powiedzieć, z jakiej winnicy pochodzi i na jakiej glebie wyrosła winorośl, rodzice nie mieli nic przeciwko temu.

Szybko odkryłem dlaczego: to była ich pierwsza próba powrotu do towarzystwa od chwili uwolnienia mamy. Do tej pory nikt ich nie zaprosił, więc zdecydowali się sami pokazać arystokratycznym kręgom morojów, że Nathan i Daniella Iwaszkowowie zasługują na to, by ich przyjmowano. Miałem odegrać swoją rolę w ich planach. Raz po raz wtrącali jakąś uwagę o „ważnych sprawach”, które mi powierzono. Nikt nie wiedział o mojej relacji z Jill i jej miejscu pobytu, nawet rodzice nie znali szczegółów, ale wszyscy żywo interesowali się pracą Soni nad szczepionką.

Opowiadałem o tym najlepiej jak umiałem, starałem się używać zrozumiałych zwrotów i nie zdradzać sekretów. Byli pod wrażeniem, szczególnie moi rodzice, ale poczułem ulgę, gdy zmienili temat. Podczas kolacji rozmawiano o polityce, co mnie średnio interesowało, i o socjecie, co nie interesowało mnie wcale. Nigdy nie zajmowałem się życiem dworskim, nawet przed wyjazdem do Palm Springs, który całkowicie odmienił moje życie. Nie wiedziałem, kto zdobył ile punktów w rozgrywkach golfowych, kto dostał awans ani kiedy odbędzie się kolejne oficjalne przyjęcie. Świadomy swojej roli uśmiechałem się uprzejmie, sącząc wyśmienite wino. Kiedy zamknęły się drzwi za ostatnimi gośćmi, wiedziałem, że odniosłem sukces, a Daniella Iwaszkow powróci do towarzystwa, na czym tak bardzo jej zależało.

— No — westchnęła, opadając na salonową sofę z nowym obiciem. — Ośmielę się stwierdzić, że poszło świetnie.

— Dobrze się spisałeś, Adrian — potwierdził mój ojciec. W jego ustach był to wielki komplement. — Kilka problemów mamy z głowy.

Dokończyłem porto serwowane do deseru.

— Nie powiedziałbym, że brak zaproszenia na coroczną letnią herbatę do Charlene Badica to wielki problem, ale cieszę się, że mogłem pomóc.

— Oboje pomogliście naprawić krzywdę wyrządzoną tej rodzinie. Miejmy nadzieję, że tak już pozostanie. — Ojciec wstał i się przeciągnął. — Idę do siebie. Zobaczymy się rano.

Minęło dobre pół minuty, zanim znaczenie jego słów dotarło do mojego nasiąkniętego winem umysłu.

— Do siebie? Nie dzielicie już sypialni?

Mama, która po długim wieczorze wciąż wyglądała pięknie, złożyła elegancko dłonie na kolanach.

— Szczerze mówiąc, mój drogi, sypiam teraz w twoim dawnym pokoju.

— W moim… — Usiłowałem zebrać myśli. — Zaraz. To dlatego kazałaś mi się zatrzymać na dworze? Sądziłem, że to ze względu na moją potrzebę niezależności.

— Z obu powodów. Naprawdę potrzebujesz prywatności. A poza tym… od czasu mojego powrotu uznaliśmy z ojcem, że będzie łatwiej, jeśli każde z nas zajmie się swoim życiem… Tylko mieszkamy pod jednym dachem.

Mówiła tak lekko i pogodnie, że trudno było mi ocenić powagę sytuacji.

— Co to znaczy? Rozwodzicie się? Będziecie w separacji?

Mama zmarszczyła brwi.

— Och, Adrian, to takie brzydkie słowa. Ludzie z naszej sfery się nie rozwodzą.

— A małżonkowie nie mają oddzielnych sypialni — upierałem się. — Czyj to był pomysł?

— Uzgodniliśmy to wspólnie — odparła. — Twój ojciec nie pochwala tego, co zrobiłam, uważa, że przyniosłam wstyd rodzinie. Nie może mi wybaczyć, ale szczerze mówiąc, nie mam nic przeciwko oddzielnej sypialni.

Osłupiałem.

— W takim razie rozwiedź się z nim i zacznij żyć naprawdę! Skoro nie może ci darować chęci ocalenia syna… Cóż, nigdy nie byłem żonaty, ale waszemu małżeństwu daleko do ideału. Nie tak traktuje się bliską osobę. Nie wiem, jak możesz kochać kogoś, kto tak wobec ciebie postąpił.

— Skarbie… — Zaśmiała się cicho. — Miłość nie ma z tym nic wspólnego.

— Owszem, ma. Wszystko! — wykrzyknąłem. Obniżyłem głos, obawiając się, że sprowadzę tu ojca, a nie byłem gotowy na konfrontację. — Po co się żenić, po co trwać w małżeństwie, jeśli nie dla miłości?

— To bardzo skomplikowane — powiedziała tonem, jakim zwraca się do dziecka. — Są takie kwestie jak status społeczny. Nie przyjęto by dobrze naszego rozwodu. Poza tym… jestem zależna finansowo. Podpisaliśmy pewne dokumenty… Ujmę to tak: po rozwodzie nie mogłabym się utrzymać.

Zerwałem się na równe nogi.

— W takim razie ja będę cię utrzymywał.

Spojrzała mi prosto w oczy.

— W jaki sposób? Będziesz zarabiał lekcjami rysunku? Wiem, że królowa nie płaci ci za pomoc.

— Znajdę jakąś pracę. Cokolwiek. Z początku będzie nam trudno, ale przynajmniej zachowasz szacunek do siebie! Nie musisz tu mieszkać, skazana na jego pieniądze i krytykę, i udawać, że łączy was miłość!

— Niczego nie udaję. To, co nas łączy, jest najbliższe miłości.

— Nie wierzę — odparłem. — Wiem, czym jest miłość, mamo. Czuję, jak rozpala każdą cząstkę mojego ciała, każe mi być lepszą osobą i daje mi siłę. Gdybyś kiedykolwiek czuła coś podobnego, trzymałabyś się tego z całą mocą.

— Myślisz tak, bo jesteś młody i nie znasz życia. — Była tak cholernie opanowana. — Sądzisz, że miłość to burzliwy i ekscytujący związek z dampirzycą. A może masz na myśli tę dziewczynę, o której wspomniałeś w samolocie? Gdzie ona się teraz podziewa? Jeśli wasza miłość jest tak potężna i potrafi przezwyciężyć wszystko, dlaczego nie jesteście razem?

Dobre pytanie — wtrąciła ciotka Tatiana.

— Bo… to nie takie proste — wycedziłem przez zaciśnięte zęby.

— Nie jest proste, bo nie jest prawdziwe — odparła. — Młodzi ludzie mylą zauroczenie z „prawdziwą miłością”, a ta nie istnieje. Miłość matki do dziecka? Tak, ona jest prawdziwa. Ale romantyczne złudzenia? Nie oszukuj się. Twoi przyjaciele przeżywający tak wielkie uniesienia kiedyś dostrzegą prawdę. Ta twoja dziewczyna, gdziekolwiek jest, nie wróci. Przestań ścigać marzenie i poszukaj kogoś, kto zapewni ci stabilizację. Jak ja z twoim ojcem. Od zawsze godziliśmy się na pewien układ… i ośmielę się twierdzić, że to jest korzystne.

— Od zawsze? — spytałem cicho. — Zawsze żyłaś tą fikcją?

— Cóż… — przyznała. — Pewne elementy naszego związku były bardziej przyjemne niż inne. Ale zawsze podchodziliśmy do tego pragmatycznie.

— To się nazywa wyrachowanie — stwierdziłem. — Powiedziałaś, że kiedy wyszłaś z więzienia, zrozumiałaś, co jest naprawdę ważne. Najwyraźniej jesteś w błędzie, skoro postanowiłaś pozostać z mężczyzną, który cię nie szanuje, dla wizerunku i pieniędzy! Poczucie stabilizacji nie jest tego warte. Nie wierzę, że miłość sprowadza się do tego. Ona jest czymś więcej. Dla mnie będzie.

W oczach mamy pojawił się niemal smutek.

— Więc gdzie ona teraz jest, mój drogi? Gdzie jest twoja dziewczyna?

Nie mogłem odpowiedzieć. Wiedziałem tylko, że nie zostanę tam dłużej. Wybiegłem na zewnątrz, czując, że łzy napłynęły mi do oczu. Nigdy nie uważałem swoich rodziców za szczególnie romantyczną parę, ale wierzyłem, że łączy ich silne uczucie, choć oboje mieli raczej trudne charaktery. Ujawnienie prawdy nie mogło nastąpić w gorszym czasie. Nie uwierzyłem matce. Wiedziałem, że miłość istnieje. Przeżyłem ją… słowa matki jednak zabolały. Byłem teraz bezbronny, bo niezależnie od popularności, jaką zacząłem się cieszyć na królewskim dworze, niezależnie od moich dobrych intencji, wciąż nie odnalazłem Sydney. Nie chciałem w to wierzyć, lecz moje serce, tak pełne lęku i wątpliwości, zaczęło podejrzewać, że matka ma trochę racji. Ogarnął mnie mrok, duch zaczął działać ze zwiększoną siłą. Może nigdy nie odnajdę Sydney. Może już nigdy nie zaznam miłości. Może wielkie pragnienie to za mało, by coś osiągnąć.

Ochłodziło się i porywy wiatru przyniosły ze sobą zapowiedź deszczu. Przystanąłem i jeszcze raz spróbowałem przywołać Sydney, ale wino osłabiło moją moc. Poddałem się i sięgnąłem po komórkę, dużo łatwiejszy sposób komunikacji. Charlotte odebrała po drugim sygnale.

— Hej — powiedziała. — Nie odzywałeś się i myślałam… nieważne. Jak się miewasz?

— Lepiej. Masz ochotę wyjść dziś wieczorem?

— Pewnie. A dokąd idziemy?

— Dokądkolwiek — rzuciłem. — Ty zdecyduj. Mam milion zaproszeń. Możemy imprezować do rana.

— Nie powinieneś nieco przystopować? — drażniła się ze mną, nie wiedząc, jak bliska jest sedna. — Mówiłeś, że starasz się trzeźwieć.

Pomyślałem o mamie uwięzionej w pozbawionym miłości związku. Pomyślałem o sobie uwięzionym w sytuacji bez wyjścia. I o Sydney, która po prostu była uwięziona. Za dużo tego było, za dużo, bym mógł sobie z tym poradzić.

— Nie dzisiaj — powiedziałem Charlotte. — Nie dzisiaj.

ROZDZIAŁ 7

Sydney

MINĄŁ PRAWIE TYDZIEŃ, zanim moi współwięźniowie przestali wreszcie odsuwać swoje ławki od mojej i wzdragać się po każdym przypadkowym dotyku. Nadal zachowywali się nieprzyjaźnie, a Duncan twierdził, że zrobiłam znaczne postępy.

— Innym zajmowało to tygodnie, a nawet miesiące — powiedział raz podczas lekcji malarstwa. — Wkrótce dostaniesz zaproszenie do stolika.

— Sam mógłbyś mnie zaprosić — zasugerowałam.

Uśmiechnął się, zerkając na kartkę z dzisiejszym zadaniem: mieliśmy odwzorować paproć stojącą w doniczce na biurku Addison.

— Znasz zasady, mała. Ktoś inny musi wykonać pierwszy gest. Czekaj spokojnie. Ktoś wkrótce wpakuje się w kłopoty i przyjdzie twój czas. Jonah ma poważne problemy. Hope również. Przekonasz się.

Duncan wciąż ograniczał nasze rozmowy do krótkiej wymiany zdań podczas zajęć. Czasem udawało nam się zbliżyć gdzieś w korytarzu, gdy nikt nas nie widział. W konsekwencji zaczęłam tęsknić za lekcjami sztuki. Tylko wówczas ktoś traktował mnie jak istotę ludzką. Pozostali nadal mnie nie zauważali, a nauczyciele, czy to podczas lekcji, czy sesji „przeczyszczających”, bezustannie podkreślali, że jestem grzesznicą. Przyjaźń Duncana wzmacniała mnie, przypominała, że jest jeszcze nadzieja poza tymi murami. Był ostrożny, niewiele mówił, nawet na lekcji. Chociaż rzadko wspominał Chantal, swoją przyjaciółkę, którą alchemicy stąd wywieźli, widziałam, że bardzo cierpi z powodu rozłąki. Gawędził z innymi i rozdawał uśmiechy, ale pilnował się, by z nikim nie rozmawiać dłużej. Nie chciał ryzykować, że alchemicy znów kogoś skrzywdzą.

— Jesteś w tym naprawdę dobry — zauważyłam, patrząc, jak wiernie odwzorowuje liść na płótnie. — To dlatego, że tkwisz tu tak długo?

— Nie, malowałem trochę wcześniej dla przyjemności. Ale nie znoszę martwych natur. — Urwał i przyglądał się swojej pracy. — Mógłbym zabić dla możliwości stworzenia jakiejś abstrakcji. Uwielbiam malować niebo. Kogo ja chcę oszukać? Chciałbym zobaczyć niebo. Kiedy pracowałem na Manhattanie, nie malowałem pejzaży. Sądziłem, że jestem na to zbyt dobry, że będę się oszczędzał dla zachodów słońca w Arizonie.

— Manhattan? No, no. Musi tam być intensywnie.

— Fakt — zgodził się. — Głośno, tłoczno i ruchliwie. Nie znosiłem tego miejsca… a teraz zrobiłbym wszystko, by tam wrócić. Powinniście tam zamieszkać z tym twoim posępnym narzeczonym.

— Zamierzaliśmy wyjechać do Rzymu — odparłam.

Duncan prychnął.

— Rzym. Po co łamać sobie język, skoro można mieć wszystko w Stanach? Gdybyście podjęli jakąś pracę, byłoby was stać na wynajęcie małego mieszkania. Ty mogłabyś studiować do upojenia, a on przestawać z bezrobotnymi artystami w Bushwick. Jadalibyście w domu koreańskie żarcie na wynos wraz z bandą szurniętych sąsiadów i kochalibyście się na starym materacu na podłodze. I tak codziennie. — Powrócił do malowania. — Niezłe życie.

— Całkiem niezłe. — Uśmiechnęłam się mimo woli.

Mój uśmiech zgasł, bo serce mi się ścisnęło na myśl, że mogłaby mnie czekać jakaś przyszłość z Adrianem. Wizja Duncana przypominała nasze „plany ucieczek”… Teraz wszystko wydawało się jeszcze bardziej nierealne.

— Duncan… Co miałeś na myśli, mówiąc, że zrobiłbyś wszystko, żeby tam wrócić?

— Nie rób tego — rzucił ostrzegawczo.

— Czego?

— Dobrze wiesz. Tak się mówi.

— Tak… — ciągnęłam. — Ale gdyby istniał sposób, żeby stąd wyjść i…

— Nie ma sposobu — uciął. — Nie ty pierwsza wpadłaś na ten pomysł. I nie ostatnia. Nie chcę, byś znów trafiła do izolatki. Stąd nie ma ucieczki.

Zastanowiło mnie to, co powiedział. Pewnie w ubiegłym roku ktoś próbował stąd uciec. Sądząc po reakcji Duncana, widział, jak to się skończyło. Kilkakrotnie pytałam go, gdzie znajdują się wyjścia z budynku, ale nie wiedział. Powinnam zmienić taktykę i zdobyć informacje inaczej.

— Odpowiesz mi na dwa pytania? — spytałam w końcu. — Nie będę pytać o wyjście.

— Spróbuję — odparł ostrożnie, nie patrząc na mnie.

— Czy wiesz, gdzie jesteśmy?

— Nie — rzucił szybko. — Nikt nie wie, na tym to polega. Jedyne, czego jestem pewien, to że cała budowla znajduje się pod ziemią. Dlatego nie ma okien i nigdzie nie widać drzwi.

— Jakim sposobem dostarczają tu gaz? Tylko nie mów, że nie wiesz, o czym mówię — dodałam pośpiesznie, widząc, że się nachmurzył. — Musiałeś to zauważyć w izolatce. Rozpylają go nocami, żebyśmy twardo spali, i pobudzają nas nadmiernie za dnia.

— Do tego nie muszą nas szprycować — zauważył. — Atmosfera panująca w grupie wystarczy, by popaść w paranoję.

— Nie wymiguj się. Wiesz, jak dostarczają gaz?

— Daj spokój, fakt, że paprotka należy do podkrólestwa roślin naczyniowych, nie oznacza, że inaczej produkuje dwutlenek węgla niż pozostałe rośliny — przerwał. Byłam zaskoczona zarówno nagłą zmianą tematu, jak i faktem, że lekko podniósł głos. — W procesie fotosyntezy zachodzą tu wszystkie odpowiednie reakcje chemiczne. To tylko kwestia wykorzystywania zarodników zamiast nasion.

Wciąż nie rozumiałam i nagle zobaczyłam to, co on widział chwilę wcześniej: obok nas stanęła Emma, szukała kolorowych kredek w szufladzie. Wyraźnie przysłuchiwała się naszej rozmowie.

Przełknęłam ślinę i usiłowałam znaleźć jakąś sensowną odpowiedź.

— Nie przeczę. Miałam na myśli skamieliny i to, co nam mówią o makrofilach i mikrofilach. To ty się uparłeś na fotosyntezę.

Emma znalazła to, po co przyszła, i się oddaliła. Miałam miękkie kolana.

— O Boże! — jęknęłam, gdy już nie mogła mnie usłyszeć.

— I dlatego — dopowiedział Duncan — musisz być bardziej ostrożna.

Lekcja dobiegła końca. Przez cały dzień spodziewałam się, że Emma na mnie doniesie i lada chwila przyjdą po mnie ochroniarze, żeby zafundować mi kolejne przeczyszczenie albo, co gorsza, powrót do ciemnej izolatki. Że też to właśnie ona musiała nas podsłuchać! Pozostali nadal nie traktowali mnie przyjaźnie, ale zdążyłam się zorientować, które z nich ewentualnie nadawałoby się na sprzymierzeńca. Emma była najgorsza. Innym wymykała się co jakiś czas uwaga w rodzaju tej, którą wygłosiła Hope pierwszego dnia, i pakowali się przez to w kłopoty. Moja perfekcyjna współlokatorka nigdy nie popełniła błędu, absolutnie doskonale posługiwała się retoryką alchemików. A dodatkowo wychodziła ze skóry, żeby szkalować każdego, kto zachował się nieodpowiednio. Nie mogłam zrozumieć, dlaczego jeszcze tu tkwi.

Ale nikt po mnie nie przyszedł. Emma nie patrzyła nawet w moją stronę, więc odważyłam się w końcu mieć nadzieję, że usłyszała jedynie wywód Duncana na temat fotosyntezy.

Nadeszła pora społeczności i zgromadziliśmy się w kaplicy. Niektórzy usiedli na składanych krzesłach, inni, tak jak ja, przechadzali się po sali. Poprzedniego dnia była niedziela i zebraliśmy się tu w ławkach razem z naszymi instruktorami, by wziąć udział w nabożeństwie, podczas którego kapłan modlił się za nasze dusze. Był to jedyny wyłom w rutynowych zajęciach. Poza tym w weekendy mieliśmy lekcje. Nabożeństwo dało mi siłę, choć nie dzięki przesłaniu kapłana. Pozwoliło mi znaleźć nowy sposób odmierzania czasu. Każda informacja zdobyta w tym miejscu mogła mi tylko pomóc… Taką miałam nadzieję.

Dlatego każdego dnia przed spotkaniem społeczności odczytywałam napisy na Ścianie Prawdy. Zawierały historie więźniów, którzy przebywali tu przede mną. Próbowałam się czegoś z nich dowiedzieć, ale często się powtarzały. Tym razem też nie znalazłam nic nowego. „Zgrzeszyłem przeciw swojej rasie i głęboko tego żałuję. Proszę, przyjmijcie mnie z powrotem. Jedyne zbawienie to zbawienie człowieka”. Inny napis: „Proszę, wypuśćcie mnie”. Widząc, że wchodzi Sheridan, miałam już dołączyć do pozostałych, gdy dostrzegłam coś kątem oka. Napis widniał w rogu ściany, do którego jeszcze nie dotarłam. Ktoś nabazgrał: „Carly, przepraszam — K.D.”.

Szczęka mi opadła. Czy to możliwe… Im dłużej wpatrywałam się w napis, tym bardziej się upewniałam, że czytam przeprosiny Keitha Darnella skierowane do mojej siostry, Carly. Keith ją zgwałcił. Może chodziło o inną Carly… ale czułam, że się nie mylę. Keith przebywał w ośrodku reedukacji. Zawinił w inny sposób niż ja i niedawno został uwolniony — niedawno, czyli ponad pięć miesięcy temu. Kiedy wyszedł, zachowywał się jak zombie. Dziwnie było myśleć, że chodził tymi samymi korytarzami, brał udział w zajęciach i jego również poddawano przeczyszczaniu. Jeszcze dziwniejsza była myśl, że mogę wyglądać tak jak on, kiedy mnie stąd wypuszczą.

— Sydney? — dobiegł mnie uprzejmy głos Sheridan. — Nie dołączysz do nas?

Zaczerwieniłam się, widząc, że tylko ja jeszcze nie usiadłam w kręgu, więc szybko do nich podeszłam.

— Przepraszam — wybąkałam.

— Ściana Prawdy bywa bardzo inspirująca — powiedziała Sheridan. — Znalazłaś tam coś, co przemówiło do twojej duszy?

Rozważałam odpowiedź i uznałam, że prawda mi nie zaszkodzi. Mogła mi nawet pomóc, bo Sheridan czekała, kiedy wreszcie powiem coś osobistego.

— Jestem zaskoczona — wyznałam. — Zauważyłam podpis znajomego… Był tu przede mną.

— Czy ten ktoś pociągnął cię za sobą? — spytała niewinnie Lacey. Rzadko któreś z nich wykazywało jakieś zainteresowanie moją osobą.

— Niezupełnie — odparłam. — To ja na niego doniosłam, trafił tu przeze mnie. — Wszyscy wyglądali na zaciekawionych, więc mówiłam dalej. — Prowadził interesy z pewnym morojem, starym morojem, brał od niego krew. Mówił mu, że używa jej do uzdrawiania, ale w rzeczywistości sprzedawał ją lokalnemu tatuażyście, który z kolei nasączał nią tatuaże uczniów tamtejszej szkoły. Dzięki nim wykazywali się nadludzką siłą i wytrzymałością, szczególnie w sporcie. Cierpieli jednak przez skutki uboczne.

— Czy twój przyjaciel wiedział, że krzywdzi ludzi? — spytała Hope.

— Nie był moim przyjacielem — zaprzeczyłam ostro. — Nigdy. Tak, wiedział. Ale to go nie obchodziło. Zależało mu tylko na pieniądzach.

Wszyscy byli poruszeni, może dlatego, że jeszcze nigdy nie wypowiedziałam tylu słów naraz, albo dlatego, że nie słyszeli o równie wielkim skandalu.

— Założę się, że ten moroj o tym wiedział — wtrącił ponuro Stuart. — Wiedział, do czego służą tatuaże i jak wielkie stwarzają niebezpieczeństwo. Pewnie tylko udawał niedołężnego.

Dawna Sydney — ta, która przyszła do nich pierwszego dnia — natychmiast stanęłaby w obronie Clarence’a. Sydney, która już widziała karanych za drobniejsze przewinienia i przetrwała dwie sesje przeczyszczające w ciągu tygodnia, była rozsądniejsza.

— Ocena postępowania moroja nie była moim zadaniem — odparłam. — Robią to, co dyktuje im natura. Wiem tylko, że żaden człowiek nie powinien narażać innych ludzi. Dlatego musiałam go wydać.

Ku memu zdumieniu przytaknęli mi, nawet Sheridan skinęła głową z aprobatą.

— To bardzo trafna uwaga, Sydney — stwierdziła. — Musiałaś jednak popełnić wielki błąd, skoro nie nauczyłaś się niczego z tej lekcji i sama się tu znalazłaś.

I znów wszyscy patrzyli na mnie, a ja poczułam, że nie mogę zaczerpnąć tchu. Rozmawiałam o Adrianie z Duncanem, ale mówienie o nim wśród tych ludzi to było coś zupełnie innego. Duncan nie oceniał mnie ani nie dopytywał o szczegóły. Nie mogłam im wyznać, co było dla mnie tak cenne, tak silne, bo w ich oczach wyda się tylko brudne i plugawe. To, co mnie łączyło z Adrianem, było piękne. Nie chciałam tego zbrukać.

Z drugiej strony nie miałam innego wyjścia. Jeśli im nic nie powiem, nie wezmę udziału w grze… Mogę tu tkwić nie wiadomo jak długo. Rok, a może dłużej, tak jak Duncan. Siedząc w ciemnej celi, powtarzałam sobie, że powiem wszystko, by się stąd wydostać. Musiałam to zrobić. Musiałam skłamać, jeśli dzięki temu miałam szansę wrócić do Adriana.

— Straciłam czujność — powiedziałam po prostu. — Musiałam żyć i pracować wśród morojów, przywykłam do nich i już nie wydawali mi się tacy straszni, jacy są w istocie. Po incydencie z moim znajomym straciłam też chyba wyczucie granicy między dobrem a złem.

Przygotowałam się na dalsze indagacje Sheridan, ale nieoczekiwanie głos zabrała dziewczyna o imieniu Amelia. Nie spodziewałam się takiego komentarza.

— Może nie powinniśmy się dziwić — zauważyła. — Sama nie posunęłabym się tak daleko, ale przebywając w towarzystwie zdeprowowanego człowieka, mogłaś stracić wiarę w swoją rasę i popełnić błąd, zwracając się do morojów.

Devin, chłopak, z którym ledwie zamieniłam wcześniej słowo, zgodził się z Amelią.

— Niektórzy z nich umieją być zwodniczo przyjaźni.

Sheridan lekko zmarszczyła brwi i przestraszyłam się, że tych dwoje może mieć kłopoty, bo wygłosili komentarze w pewnym sensie dla mnie korzystne. Postanowiła jednak puścić to mimo uszu, skoro tego dnia poczyniłam postęp.

— Łatwo jest się pogubić, szczególnie kiedy jesteście zdani na siebie, a sprawy przybierają nieoczekiwany obrót. Musicie jednak pamiętać, że zawsze potrafimy wam pomóc. Jeśli będziecie mieli jakieś pytania dotyczące wyborów między dobrem a złem, nie zwracajcie się do morojów. Przyjdźcie do nas, a my wam to wyjaśnimy.

„Bo zabrania nam myśleć samodzielnie” — pomyślałam z goryczą.

Oszczędzono mi dalszych pytań o szczegóły mojego romansu, bo instruktorka zwróciła się do reszty. Nie tylko mogłam odetchnąć, lecz także zapunktowałam u Sheridan i – jak się przekonałam podczas obiadu — u niektórych moich współwięźniów.

Ruszyłam z tacą w stronę pustego stolika, gdy Amelia zaprosiła mnie do swojego krótkim skinieniem głowy. Usiadłam obok niej i chociaż nikt się do mnie nie odzywał, nie kazano mi odejść. Jadłam w milczeniu, przysłuchując się ich rozmowom. Dotyczyły tego samego co pogaduszki uczniów Amberwood. Wymieniano uwagi na temat przebiegu zajęć lub osób, które chrapały po nocach. Po raz pierwszy jednak mogłam im się bliżej przyjrzeć i zorientować, u kogo szukać porozumienia.

Duncan siedział przy innym stoliku, ale gdy minęliśmy się przy wyjściu, mruknął:

— Widzisz? Mówiłem, że robisz postępy. Nie zepsuj tego.

Omal się nie uśmiechnęłam, ale przypomniałam sobie, że nie wolno mi tracić czujności. Zachowałam obojętną minę i poszłam do biblioteki, by jak co wieczór znaleźć jakąś nudną lekturę. Ostatecznie zawędrowałam do działu historycznego w nadziei, że tam wybiorę sobie coś ciekawszego. Historia w wydaniu alchemików zawierała przede wszystkim teksty umoralniające, ale przynajmniej nie tak nieznośnie dydaktyczne jak współczesne poradniki. Zastanawiałam się nad dwiema książkami o czasach średniowiecza, gdy ktoś ukląkł obok.

— Dlaczego pytałaś o gaz? — usłyszałam przyciszony głos.

Obejrzałam się. To była Emma.

— Nie wiem, o czym mówisz — rzuciłam lekko. — O dzisiejszej lekcji sztuki? Rozmawialiśmy z Duncanem o paprociach.

— Mhm. — Wyciągnęła jakiś dziennik z czasów renesansu i przerzucała kartki. — W pokoju nie odezwę się do ciebie. Obserwują nas tam. Jeśli potrzebujesz mojej pomocy, masz minutę teraz.

— W czym miałabyś mi pomagać? — żachnęłam się. — Dlaczego sądzisz, że tego potrzebuję? Próbujesz zastawić na mnie pułapkę, żeby zarobić kolejne punkty?

Emma prychnęła.

— Gdybym chciała zastawić na ciebie pułapkę, zrobiłabym to już dawno w pokoju. Czterdzieści pięć sekund. Dlaczego pytałaś o gaz?

Myślałam gorączkowo, jak się zachować. Szukając sprzymierzeńców, nie brałam pod uwagę Emmy. Tymczasem sama oferowała pomoc w kwestii, której nie chciał poruszać nawet Duncan. To naprawdę było podejrzane, ale nie umiałam oprzeć się pokusie.

— Gaz utrzymuje nas w ryzach, tak samo jak strażnicy i te mury — wypaliłam w końcu. — Chcę zrozumieć, jak go rozpylają. — Miałam nadzieję, że się nie pogrążam.

Emma odłożyła książkę i sięgnęła po inny dziennik, pięknie oprawiony.

— Urządzenia kontrolne znajdują się w pomieszczeniu położonym na tym samym piętrze co gabinet, w którym nas przeczyszczają. We wszystkich sypialniach zainstalowano małe rurki. Wyloty znajdują się za panelem wentylacyjnym tuż pod sufitem.

— Skąd wiesz? — spytałam.

— Kiedyś przechodziłam obok ekipy remontującej pusty pokój.

— Więc łatwiej byłoby je zatkać w poszczególnych pokojach, niż wyłączyć system — mruknęłam.

Potrząsnęła głową.

— Nie, ponieważ rurki znajdują się na poziomie kamer zainstalowanych w sypialniach. Zanim zdążysz zdjąć panel, zjawią się strażnicy. Nie masz też śrubokrętu.

Chciała odłożyć książkę, lecz ją od niej wzięłam. Okładkę zdobiły złote litery, a rogi trójkątów każdej strony z nowym rozdziałem oznaczono metalowymi okuciami. Stuknęłam palcem w odpowiednie miejsce.

— Płaski śrubokręt? — spytałam, badając grubość metalowej płytki. Gdyby udało mi się ją zdjąć, miałabym narzędzie w ręku.

Na twarz Emmy powoli wypełzł uśmiech.

— Dokładnie. Punkt za kreatywność. — Przyjrzała mi się. — Dlaczego chcesz odciąć gaz? Mamy większe problemy. Przede wszystkim to, że tu tkwimy.

— Najpierw ty mi coś powiedz… — Wciąż nie miałam pewności, czy Emma nie wciąga mnie w jakiś podły plan. — Świecisz przykładem, mogłabyś być wzorem alchemiczki. Jak tu trafiłaś?

Zawahała się.

— Odesłałam strażników wyznaczonych do pomocy naszej alchemicznej grupie w Kijowie. Uznałam, że pewien znajomy moroj bardziej potrzebuje ich ochrony.

— Faktycznie musiałaś rozdrażnić władzę — przyznałam. — Ale wydaje się, że są gorsze rzeczy, zwłaszcza że wydajesz się ideałem. Dlaczego wciąż cię tu trzymają?

Jej buńczuczny uśmiech zastąpiła gorycz.

— Z powodu mojej siostry. Ją także poddano reedukacji, a gdy została zwolniona, zbuntowała się jeszcze bardziej. Nikt nie wie, gdzie teraz jest. Mogę wyłazić ze skóry, a wciąż powtarzają mi, że nie popełnią drugi raz tego samego błędu. Nie mam szans wyjść wcześniej, uważają, że złe skłonności są rodzinne.

To z pewnością wyjaśniało sytuację. Emma mówiła chyba szczerze, ale była przecież alchemiczką, a alchemicy potrafią wmawiać innym różne rzeczy. Powędrowałam wzrokiem do działu socjologii, w którym Duncan stał z kilkoma osobami. Przyszło mi do głowy kolejne pytanie.

— Dlaczego Duncan tkwi tu tak długo? On też ma problemy rodzinne?

Emma spojrzała w tę samą stronę.

— Moim zdaniem? Jest zbyt poprawny.

— Czy to w ogóle możliwe? — spytałam z niepokojem.

Wzruszyła ramionami.

— Jest bardzo uległy. Pewnie się boją, że nie potrafiłby się oprzeć wpływowi wampirów. Dlatego go nie wypuszczają. Z drugiej strony nie chcą go zbytnio ośmielać, to wbrew procedurom. Sądzę, że on chciałby być odważniejszy… ale coś go powstrzymuje.

„Chantal” — pomyślałam. To ona go powstrzymywała. Miał dość odwagi, żeby się do mnie zbliżyć, ale dopiero teraz uświadomiłam sobie, dlaczego zachowywał się tak ostrożnie. Rozstanie z Chantal zostawiło swój ślad, Duncan nie mógł się zdobyć na nic więcej. W nadziei, że nie popełniam strasznego błędu, wzięłam głęboki oddech i zwróciłam się do Emmy:

— Jeśli odłączę gaz, zdołam wysłać wiadomość „na zewnątrz”. Więcej nie mogę ci powiedzieć.

Uniosła brwi.

— Jesteś pewna? Dziś wieczorem?

— Absolutnie pewna — potwierdziłam.

Adrian na pewno szuka mnie w snach. Muszę tylko zasnąć normalnie.

— Zaczekaj chwilę — poprosiła Emma po chwili zastanowienia.

Wstała i podeszła do Amelii. Rozmawiały do chwili, gdy rozdzwonił się dzwonek, sygnalizując porę powrotu do naszych pokojów. Emma wróciła do mnie.

— Zajrzyj do tej książki. — Skinęła głową, wskazując zdobiony tom. — Od chwili, kiedy stąd wyjdziemy, nie odezwę się do ciebie. Idź do pokoju, policz do sześćdziesięciu i rób, co do ciebie należy.

— Ale kamera…

— Teraz jesteś zdana na siebie — rzuciła i odeszła bez słowa.

Postałam jeszcze chwilę, a potem raźnym krokiem podeszłam do bibliotekarza, gdzie czekała już kolejka. Usiłowałam zachować obojętną minę, chociaż serce biło mi jak szalone. Czy Emma mówiła poważnie? A może udało jej się zwabić mnie w pułapkę? Czy podczas jednej rozmowy załatwiła mi możliwość odcięcia dopływu gazu? Wchodząc do pokoju, zauważyłam małą czarną kamerę skierowaną na panel wentylacyjny. Zarejestrowałaby pierwszą próbę otwarcia go.

To wyglądało na pułapkę, ale Emma dała mi jasno do zrozumienia, że nie będzie ze mną rozmawiała, gdy znajdziemy się w sypialni. Policzyłam do sześćdziesięciu, a wtedy rzuciła mi krótkie, nakazujące spojrzenie.

„Są łatwiejsze sposoby, żeby mnie wrobić — pomyślałam. — Łatwiejsze sposoby przynoszące poważniejsze konsekwencje”.

Przełknęłam ślinę i przesunęłam łóżko pod ścianę. Stanęłam na nim, żeby sięgnąć panelu. Oderwałam metalową płytkę z książki i przekonałam się, że Emma miała rację. Pasowała idealnie do śruby. Oczywiście prawdziwy śrubokręt znacznie ułatwiłby mi zadanie, ale po krótkiej chwili udało mi się poluzować cztery śruby na tyle, by zdjąć panel. Zdenerwowanie i drżące ręce spowalniały pracę i nie miałam pojęcia, jak długo to potrwa ani czy Emma da mi znak, kiedy powinnam kończyć.

Pod panelem znajdował się zwykły komin wentylacyjny. Był zbyt wąski, żebym mogła się w nim zmieścić, więc nie mógł stanowić drogi ucieczki. Tak jak mówiła Emma, wewnątrz przytwierdzono wąską rurkę z wylotem skierowanym na kratę wentylacyjną. To przez nią sączyły się opary, gdy gasły światła. Musiałam ją czymś zatkać. Sięgnęłam pod łóżko, gdzie schowałam starą skarpetkę zabraną wcześniej z rzeczy do prania. Zakładałam, że alchemicy sprawdzają nasze brudne ubrania, ale zapamiętałam też, kiedy je zabierają i że składają wszystkie rzeczy do jednego kosza. Nawet gdyby zauważyli brak jednej skarpetki, nie wiedzieliby, kto jej nie oddał. Poza tym z pewnością nawet suszarki alchemików wciągały czasem skarpetki.

Wepchnęłam skarpetkę do rurki tak głęboko, jak to było możliwe, w nadziei, że wystarczająco zablokuje przepływ gazu. Usłyszałam niemal bezgłośny szept Emmy.

— Prędzej.

Ręce miałam wilgotne od potu, przykręciłam panel z powrotem na miejsce i w ostatniej chwili przypomniałam sobie, żeby przesunąć łóżko. Potem opadłam na nie z książką. Całe przedsięwzięcie zajęło mi mniej niż pięć minut, ale czy zdążyłam?

Emma była pochłonięta lekturą, nie patrzyła na mnie, lecz zauważyłam, że leciutko się uśmiechnęła. Czy był to uśmiech zwycięski, bo pomogła mi osiągnąć cel? A może triumfowała, bo wciągnęła mnie w pułapkę zarejestrowaną przez kamery?

W każdym razie tej nocy nikt po mnie nie przyszedł. Po upływie godziny wyznaczonej na lekturę światło zgasło i usłyszałam znajome kliknięcie zamykanych automatycznie drzwi. Zagrzebana w pościeli czekałam na inne znajome od tygodnia uczucie: sztuczną senność wywołaną przez gaz. Nie nadchodziła.

Nie nadeszła.

Nie mogłam w to uwierzyć. Udało nam się! Zablokowałam dopływ gazu. Jak na ironię akurat tej nocy potrzebowałam pomocy, żeby zasnąć. Byłam tak podekscytowana perspektywą rozmowy z Adrianem, że nie mogłam się wyciszyć. Jak przed wigilią Bożego Narodzenia. Leżałam w ciemności dobre dwie godziny, zanim zwyciężyło naturalne zmęczenie i zasnęłam. Przez cały czas spędzony tutaj przytłaczał mnie stres, a wywoływany sztucznie sen nie przynosił wypoczynku. Spałam głęboko do rana, gdy rozdzwoniły się budziki, i wtedy uświadomiłam sobie straszną prawdę.

Adrian do mnie nie przyszedł.

ROZDZIAŁ 8

Adrian

NIE CHCIAŁEM, ŻEBY sprawy wymknęły mi się spod kontroli.

Miałem dobre intencje, gdy przyjechałem na dwór, ale po porażce w rozmowie z Lissą oraz wiadomości dotyczącej moich rodziców coś się we mnie zatrzasnęło. Z zapamiętaniem powróciłem do dawnego życia, zrezygnowałem z wszelkiego poczucia odpowiedzialności. Wmawiałem sobie, że tylko się trochę zabawię, dojdę do siebie na dworze. Czasem mówiłem sobie, że robię to dla Charlotte. Działało przez kilka dni, ale po tygodniu szalonych imprez nawet ona nieśmiało zaprotestowała któregoś wieczoru.

— Zostańmy dziś w domu — powiedziała. — Obejrzyjmy jakiś film albo pograjmy w karty. Cokolwiek.

Ale była ubrana wyjściowo. Ładnie wyglądała w niebiesko-fioletowej sukience, która podkreślała blask jej szarych oczu. Skłoniłem się przed nią.

— Zamierzasz zmarnować taką kieckę? Daj spokój, sądziłem, że chcesz poznawać nowe towarzystwo.

— Chcę — przyznała. — Ale już chyba wszystkich poznałam. I już widzieli mnie w tej sukience.

— I to jest problem? — drążyłem. — Pożyczę ci pieniądze na nową.

Potrząsnęła głową.

— Nie mogę ci nawet zwrócić za tę.

Po tym, jak odkryłem kłamstwo, w jakim żyli moi rodzice, chciałem oficjalnie zrezygnować z regularnych wpłat ojca na moje konto. Nie musiałem pokrywać wysokich rachunków jak w Palm Springs i podobał mi się pomysł udowodnienia Nathanowi Iwaszkowowi, że nie może kupić każdego. Dopiero kiedy Charlotte zauważyła mimochodem, że czuje się niezręcznie w towarzystwie świetnie ubranych arystokratów, postanowiłem przeznaczyć część ojcowskich funduszy na nową garderobę sekretarki. Uznałem, że to zirytuje go w równym stopniu. Co prawda jeszcze o tym nie wiedział, ale miałem sporo satysfakcji. Charlotte zgodziła się przyjąć ode mnie pieniądze w formie pożyczki, lecz wkrótce nabrała wątpliwości, widząc moją rozrzutność. Cichutki głos w mojej głowie ostrzegał wprawdzie, że lada chwila nie będę umiał nad nią zapanować, tak jak to się zdarzało w Palm Springs, ale uciszyłem go. Ostatecznie wkrótce miałem dostać większą sumę od ojca, a poza tym wszyscy ostatnio stawiali mi drinki.

— Wyglądasz fantastycznie — orzekłem. — Szkoda byłoby ukrywać taką urodę. Chyba że jest inny problem.

— Nie — odparła, czerwieniąc się. Zerknęła na mnie szybko i odniosłem wrażenie, że czyta moją aurę, chcąc sprawdzić, czy nie wypiłem czegoś przed imprezą.

Westchnęła.

— Chodźmy już.

Nigdy ci nie dorówna — szepnęła ciotka Tatiana, gdy szliśmy przez dziedziniec.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Tytuł oryginału angielskiego
Silver Shadows

Copyright © 2014 Richelle Mead
© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2015

Cover design by Lindsey Andrews
Cover photograph copyright © 2013 Michael Frost

Redaktor prowadzący Katarzyna Lajborek
Opieka redakcyjna Joanna Kończak
Korekta Krystyna Lesińska, Ewa Mościcka
Korekta plików po konwersji Irmina Garlej

ISBN 978-83-10-13014-3

Plik wyprodukowany na podstawie Kroniki krwi. Srebrne cienie, Warszawa 2015

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.
02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c
tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,
faks 22 643 70 28
e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl

Konwersję wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.