Agata Mańczyk

Huczmiranki

Rumianek i mięta

Tom 2.

Fragment

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA

Zajrzyj na strony

Zajrzyj na strony:

www.nk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku
www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

Poznaj naszą ofertę - LITERATURA DLA KOBIET
www.nk.com.pl/literatura-dla-kobiet/9/kategoria.html

Erwina

Warszawa, 1919 rok

Kiedy przekroczyłam próg tego domu, poczułam ciarki na plecach. Zapach tuberozy i siana momentalnie stanął na straży, krążąc czujnie wokół mnie i wyczekując niebezpieczeństwa. Ema weszła za mną, jednocześnie dając wszystkim do zrozumienia, że przejęłam rządy w rodzie. Po niej pojawiły się moje córki Klara i Kora oraz Juta Lindy. Po nich wkroczyły moje wnuczki; Melisa, która w tym roku skończyła dziewiętnaście lat, i córka Juty, młodziutka Sabina. Nasz ród prezentował się już znacznie lepiej niż kilkanaście lat temu, kiedy musiałyśmy opuścić rodzinne gniazdo. Nigdy nie mogłam sobie darować, że wtedy uciekłam. Lucyna też by mi tego nie wybaczyła. Jednak co innego mogłam zrobić? Alchemiczka została zabita, a ja zostałam sama z dwójką małych dzieci i zrozpaczoną utratą córki Emą. Walka oznaczała skazanie ich wszystkich na pewną śmierć. Tamtej nocy Lucyna zabiła Agatę. Kaczatki nigdy by nam tego nie darowały. I choć dziś podpisujemy rozejm, one nigdy o tym nie zapomną. Tak jak my nie zapomnimy o Lindzie. Jednak dobrze jest wchodzić do tego domu pełnego obcych, niebezpiecznych smaków jako silny i dumny ród. Odrodziłyśmy się, wzmocniłyśmy. Dzięki szybkiemu i nieudanemu małżeństwu Juty mamy Sabinę. Mnie udało się urodzić jeszcze Korę, zanim starość upomniała się o swoje prawa. Teraz jestem już spokojna. Niedługo moja wnuczka Melisa i córka Kora również wydadzą na świat córki. Ród Huczmiranek wróci do swojej świetności. Może któraś z młodych odkryje w sobie dar alchemiczny.

Łucja, Aida i Arlena Kaczat czekały na nas w salonie. Każda stała obok swojego męża. Po obu stronach stołu miejsca zajął ród Bergonów: Fryda, jej dzieci Karol i Zeneida oraz wnuki: Krystyna, Harold, Leopold i Klaudia, która była wdową po moim byłym szwagrze – hrabim Wiktorze Połymskim. Zajęłyśmy miejsca naprzeciw gospodarzy. W pokoju panowała kompletna cisza. Powietrze buzowało od napięcia, powstrzymywanych zapachów, dźwięków i smaków. Nie wolno nam było uwalniać mieszanek podczas podpisywania rozejmu. Zostałoby to uznane za chęć podjęcia walki. Nikt z obecnych tego nie chciał.

Był rok 1919, kilka miesięcy wcześniej zakończyła się pierwsza wojna światowa. Ludzie, zmęczeni, chorzy i zubożali, nie mieli powodów do radości ani pieniędzy na zbytki. Trudne czasy zapanowały również dla nas. Nasza moc, przy tak niewielkiej ilości pozytywnej energii ludzkiej, była osłabiona. Nikt nie miał ochoty na konflikty. Na świecie wydarzyło się tak wiele zła, że te małe spory i waśnie straciły na znaczeniu.

– Żaden członek rodu nie zaatakuje wprost lub podstępnie członka innej rodziny. Nie wykorzysta sytuacji obniżonego poziomu bariery ochronnej do zadania ciosu ani w żaden inny sposób nie uchybi członkom pozostałych dwóch rodzin – przeczytała Łucja uroczyście z dużego, zwiniętego w rulon kawałka papieru. – Trzy rody: Huczmiran, Kaczat i Bergon będą zgodnie żyły obok siebie, nie naruszając wzajemnie swojej wolności, nie szkodząc w prowadzeniu interesów, rozwoju, wzmacnianiu i powiększaniu się rodów. W kwestiach konfliktowych najpierw będzie zwoływany Zjazd Trzech Rodzin, na którym za wszelką cenę członkowie rodów spróbują osiągnąć porozumienie. Członkowie rodów zobowiązują się, by wszelkimi dostępnymi sposobami zapobiegać w przyszłości walce z członkami innych rodów. Podpisano Rada Rodu Huczmiran: Ema Huczmiran, Erwina Huczmiran. Rada Rodu Bergon: Fryda Bergon, Karol Bergon, Zeneida Bergon. Rada Rodu Kaczat: Łucja Bergon, Aida Bergon.

Łucja spojrzała na twarze zebranych i odłożyła pismo na stół.

– Aby przypieczętować postanowienia, napijmy się razem wina.

Klara poruszyła się niespokojnie, a Juta spojrzała na mnie niepewnie. Fryda Bergon chrząknęła, jej syn Karol westchnął zaś ciężko, kręcąc z niedowierzaniem głową.

– Spokojnie moi drodzy – powiedziała Aida. – To jest zjazd rodów, na którym podpisujemy rozejm. Dopóki trwa, gwarantujemy wam bezpieczeństwo i przyjaźń. Nic wam w naszym domu nie grozi. Przynajmniej dzisiaj. – Uśmiechnęła się dwuznacznie, ale Łucja zgromiła ją wzrokiem.

Łucja odkorkowała butelkę wina i wypełniła nim po brzegi jeden kieliszek. Upiła łyk i podała go Frydzie Bergon, która z pewnym wahaniem umoczyła usta i z widoczną ulgą przekazała puchar Emie. Ta była biała jak ściana, gdy ujęła kielich. Smakiem tego wina otruto Lucynę. Łucja chciała ją sprowokować, proponując takie przypieczętowanie rozejmu. Przez chwilę myślałam, że odmówi, ale w milczeniu zrobiła to, co do niej należało. Potem piła reszta członków Rady Rodów. Na koniec każdy uwolnił mieszankę pokoju i przyjaźni, która krążyła po pomieszczeniu do czasu, aż ostatni uczestnik zjazdu nie opuścił domu.

* * *

Warszawa żyła swoim szalonym życiem, a ludzie parli naprzód z trudnym do pojęcia uporem, żeby w jak najkrótszym czasie zmienić wokół siebie jak najwięcej rzeczy. Nasze mieszkanie na Nowym Świecie zastałyśmy kompletnie zrujnowane. Wyłamane zamki, poniszczone meble, reszta rozkradziona. Pracownia Lucyny była splądrowana. Mojemu ojcu, hrabiemu Różanieckiemu, ten widok złamałby serce. Ema przyjęła to spokojnie. Wzruszyła tylko ramionami i stwierdziła, że trzeba wszystko doprowadzić do porządku. Sądziłam, że chodzi jej o mieszkanie, ale miała na myśli znacznie więcej. Rzuciła się w wir odbudowywania dawnego warszawskiego życia. Odnowiła kontakty, umówiła kilka spotkań na najbliższe tygodnie. Tak jakby nic w mieście się nie zmieniło. Nie zawracała sobie głowy tym, że po wojnie arystokracja straciła na znaczeniu. Jej celem stało się ocalenie resztek minionego świata przedwojennej Warszawy.

Szybko zrozumiałam, że powrót do rodzinnego gniazda był błędem. Wolałabym zostać w Radomiu i prowadzić swoje ciche, spokojne życie, otoczona przez grupkę przyjaciółek z towarzystwa. Warszawa przypominała młodą dziewczynę, która zachwyca się byle błyskotką i chce spróbować każdej nowości tylko dlatego, że da jej to chwilę uciechy. Ulice roiły się od cudzoziemców. Bardzo dużo widziało się tu Żydów i Rosjan. Przybyło też Niemców. Czasem częściej słyszałam języki obce niż polski. To jednak nie było najgorsze. Pojawiły się tramwaje elektryczne, które początkowo starałam się ignorować. Aż pewnego dnia Kora niemal siłą zmusiła mnie do przejażdżki tym żelaznym upiorem, a kiedy z niego wysiadłam, nie byłam pewna, czy ze zdenerwowania dożyję do wieczora.

Niektóre ulice wybrukowano kostką kamienną, na której obcasy butów stukały niemiłosiernie, zwracając uwagę przechodniów. Pojawiły się nowe kawiarnie, które starałam się omijać z daleka. Na rogu Nowego Światu i Alej Jerozolimskich nie było już mojej ulubionej Udziałowej, w której razem z Lindą poznałyśmy Kryspina. Teraz mieścił się tam lokal o prowokacyjnej i obco brzmiącej nazwie Café Club. Te wrotkowiska, kinematografy, telefony i bary! Wszystko się zmieniało, tylko ja pozostałam taka sama. Jak miałam dalej żyć? Powinnyśmy dostosować się do nowej sytuacji. Musiałyśmy wyjść do ludzi, przebywać z nimi, pobierać energię. Jednak po raz pierwszy w życiu nie czułam się na siłach, żeby to robić. Patrzyłam z podziwem i pewną obawą na Korę, która codziennie przynosiła nowinki z miasta.

Ona była zafascynowana energią Warszawy i szczęśliwa, że może w tym całym szaleństwie uczestniczyć. Tymczasem powinna pomyśleć o ślubie i zajściu w ciążę. To już najwyższa pora. Dziewczyna jednak znikała na całe dnie i włóczyła się po mieście z grupką podejrzanych osobników. Mogłaby już urodzić jedną córkę. Zamiast tego wolała marnować czas w kabaretach i kawiarniach.

Właśnie ona namówiła mnie pewnego dnia na spacer po centrum. Od przyjazdu rzadko opuszczałam mieszkanie. Nie miałam ochoty na obcy gwar i podniecenie, jednak nie chciałam jej odmawiać tej drobnej przyjemności. Tym bardziej że powinnam spędzać z nią więcej czasu, by lepiej poznać dorosłą już córkę. Przeszłyśmy Nowogrodzką, Marszałkowską, potem Aleje Jerozolimskie, gdzie mieścił się tłoczny dworzec Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. Oglądałam nowe sklepy z imponującymi, dużymi wystawami, siedziby firm i banków, hotele. Widziałam, że mijający nas ludzie są zadowoleni i uśmiechnięci. Buzowała w tym mieście jakaś nowa energia, która je rozpierała, wzmacniając również mnie. Kiedy kupiłyśmy lody w waflu od Sachara i usiadłyśmy na chwilę w Ogrodzie Saskim, zrozumiałam, że nadal kocham Warszawę. Ma swoją duszę i charakter. Jest silna i dumna, jak nasz ród. Dlatego właśnie tu jest nasze gniazdo. Nie mogę się od niego odwracać. Muszę znaleźć sobie jakieś zajęcie. Odetchnęłam głęboko i spojrzałam na siedzącą obok mnie na ławce Korę. Była bardzo ładna. Przypominała swojego ojca z kruczoczarnymi włosami, wysokim czołem i dużymi, szafirowymi oczami. Siedziała wyprostowana i z zachwytem przyglądała się grupie Bułgarów, którzy grali na bębnach i tamburynach, z tańczącą w rytm melodii małpką. To będzie świat Kory, jej miasto. Nie znała innej Warszawy, nie miała do czego tęsknić i czego wspominać. Zachwycało ją to, co mnie deprymowało i peszyło. Jednak nie mogłam się wycofać. Trzeba było żyć w świecie, jaki nam zgotowano. Zapomnieć o przeszłości i ruszać w przyszłość, jakby nic złego nie mogło nas już spotkać. Nasze życie trwa znacznie dłużej niż ludzkie i Bóg raczy wiedzieć, co nas jeszcze czeka. Nie ma sensu teraz o tym myśleć.

Zapach tuberozy i siana zawirował między nami wesoło i poczułam, że dodaje mi energii i wiary. Ród Huczmiran przetrwał o wiele gorsze rzeczy niż wrotki i tramwaje. Musimy znaleźć dla siebie miejsce w tym nowym świecie. Jesteśmy to winne przyszłym pokoleniom Huczmiranek. Spojrzałam na Korę z dziwnym uśmiechem.

– Chyba otworzę bar – powiedziałam, a ona zakrztusiła się lodami.

– Co takiego?!

Spojrzałam na nią z uśmiechem.

– Widziałam, że te, które powstały na Marszałkowskiej, cieszą się ogromnym powodzeniem. Mogłybyśmy spróbować. Co o tym myślisz?

– Bar? – Nadal patrzyła na mnie zdumiona. – Czy nie uważasz, że to dla nas zbyt… pospolite?

Westchnęłam ciężko, wspominając dawne bale, podwieczorki i rauty. Miałam wrażenie, że od tego czasu minęła cała epoka. Wojna wiele zmieniła w mentalności ludzi, ich oczekiwaniach i spojrzeniu na świat. Dzisiaj arystokracja, którą tak bardzo ceniłyśmy, straciła na znaczeniu. Dlatego i my musiałyśmy poszukać nowego sposobu na bycie wśród ludzi.

– Nasze życie jest zbyt długie, by przesadnie przywiązywać się do chwilowej mody. Ludzie są zmienni i kapryśni, a my musimy wziąć to pod uwagę, jeśli nadal chcemy żyć pośród nich. Myślę, że przyjdzie nam zaakceptować jeszcze niejedną zmianę.

– Czy to znaczy, że polubisz jazdę tramwajem? – spytała, tłumiąc uśmiech.

– Tak daleko bym się nie posuwała…

Kora zaśmiała się głośno i miałam wrażenie, że ma ochotę mnie przytulić, lecz w ostatniej chwili się powstrzymała.

* * *

Nasz pierwszy bar mleczny mieścił się przy ulicy Marszałkowskiej w pobliżu nowego hotelu Polonia Palace. Przygotowania do otwarcia trwały zaskakująco krótko. Kiedy za ostatnie pieniądze, jakie zostały nam z oszczędności zgromadzonych w Radomiu, kupiłyśmy proste, ale praktyczne wyposażenie, uświadomiłyśmy sobie, że żadna z nas nie potrafi wystarczająco dobrze gotować. Lucyna pośród swoich licznych talentów miała dryg do kulinariów. Gotowanie było dla niej jak tworzenie nowych mieszanek i zazwyczaj efekt był fantastyczny. Jednak od czasu, gdy Ema wyszła za mąż za hrabiego Różanieckiego i przejęła jego upodobania oraz styl życia, żadna z nas nie musiała sama gotować nawet wody na kawę. Otaczały nas kucharki, pokojówki i służące, taki styl życia bardzo nam wtedy odpowiadał. Nareszcie stałyśmy się wielkimi damami. Oświadczali nam się wysoko urodzeni mężczyźni, a księżne i baronowe zapraszały do swoich pałaców. Ema kochała takie życie i nie potrafiła pogodzić się z jego utratą. Kiedy dowiedziała się, co zamierzam zrobić, jej zapach nagle zgęstniał i pociemniał, co jednoznacznie świadczyło o oburzeniu i dezaprobacie.

– Przypominam ci moja droga, że jesteś hrabiną. Jak zamierzasz pogodzić to z pracą kelnerki?

– Dzisiaj każda hrabina powinna znaleźć sobie jakąś pracę – odpowiedziałam szybko. – Czasy się zmieniły, Emo. Różnice między stanami zaczynają się zacierać.

– Ale jeszcze się nie zatarły, prawda? – spytała surowo.

– To tylko kwestia czasu. Wojna wszystko zmieniła. Wyjdź na ulicę, rozejrzyj się. To już nie jest ta sama Warszawa. Nie możesz tego ignorować!

– Mam tyle lat, że mogę ignorować, co mi się podoba.

– Nie mierz siebie ludzką miarą. To do ciebie niepodobne. Wiesz równie dobrze jak ja, że nie jesteś tak stara, twój wiek nie usprawiedliwia takiego zachowania. Zamierzasz udawać, że nic się nie zmieniło?

Spojrzała na mnie ze zdumieniem.

– Niech każda z nas zajmie się tym, co jej odpowiada. Tak chyba będzie najrozsądniej – rzekła urażonym tonem. – Możesz parzyć kawę, jeśli to lubisz. Nie będzie to pierwszy skandal w naszej rodzinie. Twoja siostra pociągnęła nas na samo dno, więc nie ma powodu, żebyś ty miała postąpić inaczej. Jak sama zauważyłaś, świat się zmienia, ale ja, jeśli pozwolisz, nie zamierzam go gonić. Są pewne granice, których hrabina nie powinna przekraczać. Zostało mi na szczęście jeszcze kilku starych przyjaciół o podobnych zapatrywaniach.

– W takim razie jak zamierzasz wzmacniać moc i przebywać wśród ludzi?

– Niektórym, podobnie jak mnie, nie podoba się ta cała nowoczesność. Przypominam ci, że ty również nie byłaś nią zachwycona.

– To prawda, ale poczułam, że ludzie mają teraz w sobie tyle energii, optymizmu i zadowolenia. To dla nas idealny czas. Kto wie, jak długo potrwa. Powinnaś nam pomóc, zamiast udawać, że tego nie zauważasz. Nigdy nie odzyskasz dawnej pozycji. – Pokręciłam z powątpiewaniem głową.

– A czy kilka miesięcy temu wydawało ci się możliwe, że ludzie będą przyczepiać sobie kółka do butów? – Spojrzała na mnie z rozdrażnieniem.

Wiedziałam, że jej cierpliwość się kończy. Kiwnęłam głową.

– Wyrażasz zgodę na otwarcie baru? – spytałam spokojnie.

Prychnęła i wzruszyła ramionami, a potem spojrzała mi w oczy.

– Czy naprawdę moje zdanie ma jakieś znaczenie? O ile wiem, lokal jest już gotowy do otwarcia.

– Nie chciałyśmy cię martwić…

– Oszczędź mi przynajmniej tych frazesów – powiedziała z politowaniem i spojrzała w okno, kończąc definitywnie rozmowę.

Kiedy kilka dni później po raz pierwszy otworzyłam drzwi baru, czułam, jak ze zdenerwowania trzęsą mi się ręce. Mój zapach wirował niespokojnie po pomieszczeniu, próbując zidentyfikować źródło strachu. Jednak ja po raz pierwszy bałam się ludzi – zastanawiałam się, czy przyjdą, czy to miejsce im się spodoba?

Za długą, błyszczącą ladą stała Klara. Miała zaczesane gładko do tyłu włosy, skromną, jasną sukienkę z białym kołnierzykiem i fartuszkiem. Zaniepokojona, bębniła palcami po blacie. Kora nerwowo wycierała stoliki, które nie zdążyły się jeszcze zabrudzić. Wymieniłyśmy pełne napięcia spojrzenia. Od tej chwili nie będzie już odwrotu. Dla ludzi pozostaniemy kucharkami, sprzedawczyniami, w najlepszym razie – właścicielkami baru. Oznaczało to odcięcie się od poprzedniego życia, do którego nie będziemy już mogły wrócić. Spojrzałam z niepewnością na Klarę. Może Ema ma rację? Hańbimy nasze nazwisko, wyrzekamy się wszystkiego, co z takim trudem wywalczyła dla nas matka. Dobrze wiedziałam, co poświęciła, żeby stać się hrabiną. Nigdy o tym nie mówiła, ale wielokrotnie słyszałam jej rozmowy z Lucyną. Zresztą pamiętałam hrabiego Różanieckiego. Mimo podeszłego wieku był gwałtowny, wybuchowy i miał słabość do alkoholu oraz pięknych kobiet. Kiedy byłam mała, tak rzadko go widywałam, że nauczyłam się nazywać go hrabią, a nie ojcem, i traktować bardziej jak dalekiego krewnego lub znajomego. Do tej pory nie wiem, jakim sposobem Ema doprowadziła do ślubu, bo hrabia był znany ze swojego swawolnego trybu życia i pozostawiania tu i ówdzie panien w ciąży, a do ojcostwa nigdy się nie przyznawał. Jednak zanim brzuch Emy urósł do tego stopnia, by budzić zgorszenie, byli już po ślubie. Ale według Lucyny matkę uszczęśliwiało to małżeństwo. Nawet wtedy, kiedy pijany hrabia szalał po pałacu, ogarnięty nagłą wściekłością lub żądzą. Do tej pory nie wiem, ile w tym kroku było pragnienia wzmocnienia rodu, a ile własnej niespełnionej ambicji i pragnienia społecznego awansu. Wkrótce po narodzinach Lindy hrabia wyruszył w podróż po Europie, z której nigdy nie wrócił. Pamiętam, że dziwił mnie wesoły nastrój, jaki nagle zapanował w naszym domu. Ema i Lucyna wyprowadziły się z pałacu, który – zgodnie z testamentem ojca hrabiego – przejęła jego matka. Jednak cały kapitał i dwa mieszkania w Warszawie należały do Emy. To był kuszący świat. Zupełnie inny od tego, który znałyśmy. Na początku trudno nam było do niego wejść, bo Różaniecki, mimo tytułu hrabiowskiego, nie miał najlepszej opinii w towarzystwie. Jednak kiedy w końcu dzięki odpowiednim mieszankom wszystkie drzwi stanęły przed nami otworem, Ema wolałaby dać się zabić, niż zignorować choćby jedno zaproszenie na bal. A teraz z własnej woli rezygnowałyśmy z takiego życia. Byłyśmy tu wszystkie, ona zaś została sama. Nagle poczułam, jak czyjaś dłoń dotyka mojej, nadal ściskającej klamkę. Spojrzałam na moją córkę Klarę. Uśmiechnęła się mądrze i spokojnie, co potrafiła już jako pięciolatka.

– Zaczynamy – powiedziała i pchnęła drzwi.

Uwolniłyśmy zapachy. Klary konwalie i czosnek, najdziwniejsza mieszanka, o jakiej kiedykolwiek słyszałam, i mój zapach tuberozy i siana. Zawirowały w powietrzu, nabrały delikatnych pastelowych kolorów i przeniknęły się, tworząc oszałamiający aromat, który obezwładniał i wprawiał w zachwyt. Po chwili do powstającej mieszanki dołączył zapach Juty – eukaliptus i paczula, oraz zapach Kory – kminek i łubin. Wszystkie cztery przeniknęły się i zawirowały między nami. Nagle zniknęły wszelkie wątpliwości i słabość. Poczułam się silna i zdecydowana. Spojrzałam na córki. Byłyśmy razem i zaczynałyśmy nowe życie. Krążące po pomieszczeniu zapachy uderzyły w uchylone drzwi, otwierając je na oścież, i wyleciały na ulicę. Stało się. Za chwilę pojawią się pierwsi klienci. Nie wiedziałyśmy nic o obsługiwaniu ludzi. Do tej pory to nam wszystko podawano na tacach. Stałyśmy bezradnie, jakby niezdolne do jakiegokolwiek ruchu, kiedy próg przekroczył pierwszy, zwabiony przez naszą mieszankę, klient.

– Dzień dobry – przywitał się uprzejmie, mierząc nas lekko zdziwionym spojrzeniem. – Wspaniale u pań pachnie. Już wiem, skąd nazwa tego lokalu. Aromat. – Roześmiał się, ale widząc nasze spięte miny, chrząknął przepraszająco i spytał stojącą za ladą Klarę: – Co smacznego można zjeść?

Wymieniłyśmy zdezorientowane spojrzenia.

– Mogą być pierogi albo omlety – odpowiedział jakiś obcy głos za moimi plecami. – Takich dobrych szanowny pan jeszcze w życiu nie próbował.

– Świetnie. Zatem poproszę jedno i drugie. Te cudowne wonie sprawiają, że burczy mi w brzuchu. – Zaśmiał się i bardzo z siebie zadowolony zajął pierwszy stolik pod oknem.

Zaskoczona, odwróciłam się i zobaczyłam Ksenię. Zaproponowałam jej pracę, kiedy wykańczałyśmy lokal, ale odmówiła, nadal obwiniając nas za śmierć Lindy. A nie znałyśmy nikogo innego, kto mógłby nam pomóc. Ksenia posłała mi twarde spojrzenie i zrozumiałam, że to ona podyktuje warunki współpracy. Ruszyłam za nią na zaplecze. Stanęła z rękami opartymi na biodrach.

– Robię to tylko przez wzgląd na panienkę Jutę. Córka Lindy zawsze może na mnie liczyć. Do czego to doszło, żeby jaśnie pani obcym ludziom gotowała. – Pokręciła z dezaprobatą głową.

– Nowe czasy – rzuciłam obojętnie, zirytowana już tym ciągłym załamywaniem rąk nad przeszłością, choć sama niedawno tak właśnie robiłam.

– Racja – przytaknęła i szybko wytarła oczy rąbkiem fartucha. – Będzie mi pomagała siostrzenica. Zna się na gotowaniu.

– Dobrze – zgodziłam się bez zastanowienia, czując wielką ulgę, że nie będę musiała przyrządzać pierogów.

– Zapłacicie jej siedem złotych tygodniowo. A mnie trzynaście.

– To uczciwa oferta – przyznałam i kiwnęłam głową.

– To wszystko.

Przez moment zastanawiałam się, gdzie się podział usłużny uśmiech i pokorne spojrzenie tej kobiety z czasów, kiedy była naszą kucharką. Patrzyła na mnie hardo z wysoko uniesioną głową i znowu pomyślałam, że dawne czasy już nigdy nie wrócą. Chrząknęłam, żeby dodać sobie pewności.

– No, to bierzcie się do pracy – zakomenderowałam władczym tonem, który pomógł mi zatrzeć nieprzyjemne wrażenie, że dopuściłam do sytuacji, w której na moment zamieniłam się miejscami z własną kucharką.

* * *

Przygotowywałam właśnie kawę z mlekiem z dodatkiem zapachu konwalii i cytryny. Zrelaksowany człowiek to szczęśliwy człowiek, a taki daje dużo pozytywnej energii. Klara na zapleczu przekazywała zamówienie Kseni, której siostrzenica Hanka krzątała się między stolikami, zbierając brudne naczynia i wycierając blaty. Juta przygotowywała mieszanki zapachów, a ja przyjmowałam klientów, pobierałam opłaty, a przy okazji sporą dawkę pozytywnej energii, dzięki której mój zapach stawał się coraz intensywniejszy. W całym lokalu powietrze aż iskrzyło od mocy krążącej między ludźmi i sprawiającej, że byli dla siebie bardziej życzliwi, a świat, zwłaszcza nasz bar, postrzegali jako wspaniałe miejsce.

Drzwi otworzyły się, kiedy przyjmowałam zamówienie od pulchnej blondynki i jej chudego jak patyk towarzysza. Spojrzałam odruchowo, spodziewając się zobaczyć kolejną zaciekawioną i onieśmieloną twarz. Po przekroczeniu progu ludzie zazwyczaj okazywali zaskoczenie, że panuje tu taka miła atmosfera. Gwar rozmów, śmiech, szepty i to coś w powietrzu, czego nie potrafili zidentyfikować, a co nie pozwalało wyjść od razu po opróżnieniu talerza. Jednak tym razem w drzwiach stanęła Kora, którą ostatnio rzadko tu widywałam. Miała zaróżowione policzki, rozbiegane, wesołe spojrzenie, a powściągliwy uśmiech świadczył o tym, że nie jest sama. Weszła, wprowadzając dwóch młodych mężczyzn, zapewne niewiele starszych od niej, i dziewczynę, z którą ostatnio często spędzała czas. Bez trudu rozpoznałam w jednym z chłopców, wysokim blondynie o niebieskich oczach, Rosjanina. Ostatnio kręciło się ich w mieście wielu. Drugi – na pierwszy rzut oka wyglądał na artystę, a dziewczyna z całą pewnością była Żydówką. Nie wiedziałam, czy bardziej niepokoi mnie fakt, że Kora włóczy się po mieście, zamiast pomagać nam w pracy, czy towarzystwo, z jakim spędza czas. Zanim zdążyłam przybrać surowy wyraz twarzy, podeszła do mnie roześmiana i podekscytowana.

– Byliśmy w kinematografie. Nie masz pojęcia, jak tam jest fantastycznie! – powiedziała z wypiekami na twarzy.

Wiosenne słońce grzało już wystarczająco mocno, żeby opalić jej delikatną skórę. Wokół wyczuwałam delikatny zapach kminku i łubinu, który krążył, radosny i niespokojny, nie wykorzystując pełni swojej mocy. Kora za mało ćwiczyła. Od kilku tygodni nie robiła mieszanek i nie uczyła się, jak wykorzystywać i wzmacniać swoją moc. Nie pracowała w barze, nie pobierała energii od innych. Dopiero teraz, gdy zobaczyłam ją z ludźmi w tak świetnej komitywie, jakby się z nimi naprawdę zaprzyjaźniła, zrozumiałam, że dopuściłam do czegoś, co nigdy nie powinno nastąpić. Ema, pogrążona w przeszłości, widywała tylko kilku przedstawicieli starej arystokracji, do której dzisiejszy świat nie miał już cierpliwości, nie pilnowała edukacji wnuczek. Ja, zajęta barem, zostawiłam sprawy swojemu biegowi, licząc na obowiązkowość i rzetelność dziewcząt wychowanych według surowych zasad. Patrząc teraz na Korę, na jej rozwiane włosy, opalone policzki i błyszczące oczy, zrozumiałam, jak wielki popełniłam błąd. Niemal ją straciłam. Ludzie za bardzo ją fascynowali. Tak mocno do nich lgnęła, że zapomniała o tym, kim jest i czym powinna się zajmować.

– Erwino, przedstawiam ci moich przyjaciół. – Z mocniejszym rumieńcem, który zdradzał ich relacje, wskazała wysokiego blondyna. – To Anton Rohov. – Przeniosła spojrzenie na młodzieńca w luźnym stroju. – A to najlepszy pisarz młodego pokolenia Józef Żytnicki i moja przyjaciółka Talita Rubin. Dla nas po prostu Talia. – Kora się zaśmiała i uścisnęła rękę ładnej czarnowłosej dziewczyny o ciemnych, niepokojących oczach. – Wstąpiliśmy na kawę, ale widzę, że masz mnóstwo klientów.

– Zmieścicie się.

– Dlaczego mówisz do swojej matki po imieniu? – zdziwił się Anton i z nieskrywaną ciekawością spojrzał mi w twarz. – Czy wszyscy Polacy są tacy… bezpośredni?

Kora zerknęła na niego z zakłopotaniem. Lekko się zarumieniła, poprawiła włosy i na moment uciekła spojrzeniem w bok, zanim znowu na niego popatrzyła. Wtedy zrozumiałam, że ona się nas wstydzi. Kora Huczmiran wstydzi się swojego rodu! Nie sądziłam, że doczekam czegoś takiego. Gdyby była tu Ema, dostałaby zapaści. „Powinnaś być dumna i silna”. Czy nie to wpajała im od kołyski?

Kora bezradnie wzruszyła ramionami, jakby chciała powiedzieć, że rodziny się nie wybiera.

– Taki mamy zwyczaj. Wiesz, moja babka jest bardzo przywiązana do naszych tradycji.

– No tak, ale… – Rosjanin chciał jeszcze o coś zapytać, lecz Kora pociągnęła go za rękaw do jedynego wolnego stolika w kącie sali. Towarzysząca im dwójka poszła za nimi, a ja zostałam przy ladzie, patrząc na następną Huczmirankę, która niebezpiecznie zbliżała się do krawędzi.

Daria

Warszawa, 1966 rok

Byłam sama. Od tak dawna, że niemal zapomniałam, jak to jest – mieć wokół siebie ludzi. Moja druga córka przyszła na świat o czasie i bez problemów. Nadałam jej imię Alma, co po hiszpańsku znaczy „dusza”. Miałam nadzieję, że to ona kiedyś odmieni naszą rodzinę. Była tak śliczna. Błękitne, duże oczy, jasne loczki i piękna, drobna buzia. Wstydziłam się przyznać sama przed sobą, ale dopiero teraz poznałam smak macierzyńskiej miłości. Przypominała Ewalda i przez to jeszcze bardziej ją kochałam. Mała Zoja nie wzbudzała we mnie uczuć innych niż obawa i niepokój. Bałam się o nią, ale równie mocno bałam się o nas, a teraz dodatkowo o Almę. Starsza siostra nienawidziła jej od dnia, gdy przyszła na świat. Kiedy zaś Zoja kogoś nie lubiła, przytrafiały mu się nieprzyjemne rzeczy. Patrząc na tę małą, na jej ostre rysy twarzy, harde spojrzenie i zaciśnięte usta, wiedziałam, że z każdym dniem jej złość będzie rosła wraz z jej mocą. Zoja okaże się coraz bardziej niebezpieczna i nieobliczalna. Już teraz była porywcza, wybuchowa i nieokiełznana w napadach złości. W przypadku zwykłego dziecka można by to złożyć na karb kolejnego etapu rozwoju, jednak wiedziałam, że sprawa jest poważniejsza. Kiedy się denerwowała, uwalniała niebezpieczne mieszanki. Na razie za słabe, by komukolwiek mogły zaszkodzić, ale jakiej mocy nabiorą, gdy Zoja stanie się nastolatką, a potem dorosłą kobietą? Marina od początku miała tę świadomość. Nie powiedziała mi. Wykorzystała nas obie do swoich rozgrywek między rodami.

– Okłamałaś mnie – zarzuciłam jej tego wieczoru, kiedy po walce wróciłyśmy do jej domu. Zoja wtedy już spała, zmęczona uwalnianiem zbyt silnych jak na jej wiek i umiejętności mieszanek.

Marina patrzyła na mnie spokojnie, bez wyrzutów sumienia i poczucia winy.

– Nie dałaś mi innego wyboru – rzekła.

– Ja tobie?! Kazałaś mi urodzić dziecko, by ocalić ród. Mówiłaś, że na mnie spoczywa obowiązek ochrony rodziny przed upadkiem.

– I to właśnie zrobiłaś. – Kiwnęła głową i spojrzała na mnie z przekąsem. – Nie sądzę, żebyś na tym straciła.

Nabrałam głęboko powietrza, żeby nie powiedzieć czegoś, czego potem mogłabym żałować.

– Dlaczego mi nie powiedziałaś? – spytałam spokojnie, ignorując aluzję Mariny do pieniędzy, które mi dała na kawiarnię za urodzenie Zoi.

– Nie posłuchałabyś. Potrzebowałyśmy tego dziecka. Wiem, że jej nie kochasz, ale to nie twoja wina. Zoja po prostu taka jest i zawsze już taka będzie. Zło, które stało się przyczyną jej poczęcia, nadal w niej tkwi i promieniuje na otoczenie. Ona nigdy nie zazna miłości i sympatii. Będzie wzbudzała tylko niechęć, a jednak jest nam bardzo potrzebna. Po dzisiejszym dniu wiesz już dlaczego.

– Nie wierzę, że to mówisz. Kazałaś mi ją urodzić, żeby broniła cię przed Kaczatami!? – dociekałam oszołomiona.

– Kaczatowie pragną czegoś, co jest w naszym rodzie od wielu lat. Dlatego zginęła Linda. Nie spoczną, dopóki tego nie zdobędą, a my nie możemy na to pozwolić. Tak, Zoja ma nas bronić, bo żyjące w niej zło sprawia, że moc tej dziewczyny, choć nieposkromiona i niebezpieczna, jest najsilniejszą z mocy zmysłów. Obroni nasz ród nie tylko przed wrogiem zewnętrznym, lecz także przed tymi, którzy będą próbowali zniszczyć go od wewnątrz.

– O kim ty mówisz? – spytałam zimno.

– Na to jeszcze za wcześnie. Kiedyś zrozumiesz, że głowa rodu musi myśleć o takich rzeczach z wyprzedzeniem. Musimy przetrwać. A nasza moc powinna wzrastać. Jakie znaczenie wobec tego ma jedno dziecko? Rodzimy je po to, by mieć komu przekazać wiedzę o mocy zmysłów, żeby nasz ród mógł istnieć wiecznie i dla tego celu nie cofniemy się przed niczym.

Przez chwilę patrzyłam na nią oszołomiona.

– Chcesz przez to powiedzieć, że poświęcisz każdą z nas dla mocy?

– Takie będzie również twoje zadanie, gdy zajmiesz moje miejsce. Wtedy docenisz to, że masz przy sobie Zoję. Może nawet mi podziękujesz. Syn Lindy nie był jedyny w naszym rodzie. Pojawi się następny i musimy być przygotowane na jego przybycie.

– Kiedy?

– Prawdopodobnie to będzie wnuk którejś z twoich córek. Mam nadzieję, że nie Zoi. Jeśli tak… żadna moc i żadna mieszanka nas przed nim nie ochroni.

– Co właściwie próbujesz mi oznajmić?

– Tylko tyle, że musimy się przygotować. Nie możemy popełnić kolejnego błędu. Za każdym razem zbyt wiele nas to kosztuje. Dlatego właśnie potrzebna nam będzie Zoja.

– Ma zabić wnuka swojego lub swojej siostry!? – spytałam, wpatrując się w nią z osłupieniem.

Marina patrzyła na mnie zimno i z wyrachowaniem. Nie wiedziała, jak dobrać słowa, żeby nie skłoniły mnie do popełniania kolejnych błędów. W końcu zdecydowała się na prawdę, a ta, choćby najgorsza, ponoć jest lepsza od kłamstwa.

– Tak. Po to ją urodziłaś. Ma chronić rodzinę przed niebezpieczeństwem. Matkę, babkę, siostry i kuzynki. Jednak jeśli którakolwiek z nas przeciwstawi się i zagrozi rodzinie, moc Zoi zwróci się przeciwko niej.

Milczałam. Marina wydała mi się nagle obcą kobietą. Patrzyła na mnie ze zniecierpliwieniem, jakby nie rozumiała, dlaczego tyle czasu zajmuje mi pojęcie tego, co oczywiste.

– Nigdy ci tego nie wybaczę – oznajmiłam w końcu, a ona się uśmiechnęła z pobłażaniem.

– Podejrzewałam to, ale zastanów się, co by się z nami stało w mieszkaniu Bergonów, gdyby nie Zoja? Jesteśmy słabe i jest nas za mało. Nie mamy z nimi szans i oni o tym wiedzą. Dlatego Modesta cię zwabiła. Jeszcze przed wojną nigdy nie odważyłaby się na taki krok. Mam nadzieję, że ta klęska nauczy ich pokory. Nie możemy pozwolić, żeby zdobyli nad nami przewagę.

– Myślę, że zamiast obawiać się Zoi, powinnyśmy zacząć bać się ciebie – powiedziałam spokojnie, choć mój zapach wirował nade mną z zawrotną szybkością i gęstniał z każdą chwilą.

Od tej rozmowy nie widziałam się z Mariną. Unikałam jej, a ona, jak sądzę, przyjmowała to z ulgą. Milada żyła gdzieś pomiędzy nami, zachowując bezpieczną odległość od jednej i drugiej. Nigdy nie byłyśmy blisko i nawet ta trudna sytuacja nas do siebie nie zbliżyła. Nasza moc powoli zaczynała słabnąć. Narosły między nami złe emocje, które sprawiły, że w naszej więzi powstała rysa pogłębiająca się z każdym kolejnym dniem skrywanych pretensji. Czułam to podczas pracy w kawiarni, bo moje mieszanki nie działały na ludzi tak jak kiedyś.

Inga, która kilka miesięcy wcześniej urodziła dziecko, pomagała mi teraz rzadziej, ale kiedy przychodziła, czuła, że coś jest nie w porządku. Zresztą między nami też nie było już tak jak dawniej.

Nie mogłam jej wybaczyć, że ujawniła mój romans z Ewaldem.

Ciąża upłynęła mi na pracy w kawiarni i przygotowaniach do porodu. Fabian nie wrócił. Jego rzeczy zniknęły, a na stole zostawił tylko komplet kluczy. Po miesiącu dostałam zawiadomienie z sądu o wszczęciu sprawy rozwodowej. Wszystko potoczyło się szybko. Weszliśmy do potężnego gmachu z mnóstwem schodów jako mąż i żona, po godzinie wyszliśmy zaś jako obcy ludzie. Wolność. Kiedyś upajałabym się jej odzyskaniem. Była spełnieniem moich marzeń, nieosiągalnym szczęściem, do którego tęskniłam dniami i nocami. Teraz, gdy nieoczekiwanie mogłam się nią cieszyć do woli, spędzałam czas w pracy albo w pustym mieszaniu. Moja rozmowa z Mariną sprawiła, że zaczęłam bardziej interesować się Zoją. Nigdy nie powiedziałam córce ciepłego słowa, brałam ją na ręce tylko wtedy, kiedy musiałam, i robiłam to bez cienia przyjemności. Nie spędzałam z nią czasu, nie tęskniłam i nie martwiłam się, czy czegoś jej nie brakuje. Robiłam to, co do mnie należało. Jak świetnie wyszkolona pielęgniarka, opiekunka z najlepszymi referencjami. Jednak bez uczucia ani zaangażowania. Całe ciepło i miłość dawał jej Fabian. Kiedy i jego zabrakło, Zoja częściej bywała smutna i rozkojarzona. Marina spędzała z nią coraz więcej czasu. Na początku mnie to cieszyło, ale teraz nie miałam pewności, czy to dobry pomysł.

– Chodź do mamy – powiedziałam miękko pewnego wieczoru, kiedy za oknem padał deszcz, a my siedziałyśmy na dywanie w dużym pokoju.

Patrzyłam, jak z wyciągniętym językiem układa klocki, budując wysoką wieżę. Nagle zapragnęłam ją przytulić. Miałam tylko ją, obie zostałyśmy oszukane i porzucone. W tamtej chwili obiecałam sobie, że moja córka nigdy się nie dowie, iż jej nie chciałam. Nie dam jej powodu, by mogła się tego domyślać. Zoja spojrzała na mnie zdziwiona. Wiedziała, co powinna zrobić, bo Fabian często tak do niej mówił. Zaskoczyło ją, że tym razem to matka wzywa ją w sposób, który zapowiadał czułości i ciepłe słowa. Zawahała się, ale po chwili niepewnie ruszyła na czworakach w moją stronę. Kiedy wyciągnęłam ręce, odruchowo się cofnęła. Uśmiechnęłam się. Przyglądała mi się nieufnie.

– Chodź do mamy – powtórzyłam spokojnie.

Wtedy się odważyła. Potknęła się i upadła na mój mocno widoczny już brzuch. Podniosłam ją i wzięłam na ręce. Była ciepła, miękka, pachniała mlekiem. Zauważyłam, że jej zapach powirował pod sufit i opadł na nas delikatnie jak miękka kołdra. Zoja przytuliła się do mnie, ale wyczułam jej niepewność i napięcie. Wytrzymała przez chwilę w tej nienaturalnej dla niej sytuacji i z ulgą wróciła do przerwanej zabawy. Zerknęła na mnie znad klocków zagadkowym spojrzeniem i zrozumiałam, że muszę o nią walczyć. Dopóki jeszcze nie jest za późno, będę ratować ją przed Mariną i złem. Uśmiechnęłam się. Usiadłam obok córki i pocałowałam ją w główkę. Miałam nowy cel, który powinien wypełnić pustkę po Fabianie, Ewaldzie i matce.

Nie byłam alchemiczką, ale wiedziałam, jak wzmacniać moc i przekazywać ją sobie nawzajem. Wiedziałam, co robić, żeby Zoja stała się taka sama jak reszta nas. Mała podniosła głowę i spojrzała na mnie poważnie; chyba przeczuwała, co postanowiłam. Wzięła mnie za rękę. Uznałam to za przyzwolenie. Od tego wieczoru wiele się zmieniło między nami. Powoli zaczynałyśmy się poznawać, kochać i odkrywać, że mamy ze sobą więcej wspólnego, niż kiedykolwiek przypuszczałam. To był czas, gdy wydawało mi się, że jestem dobrą matką, a ona jest po prostu moją słodką, małą córeczką…

* * *

Przez pierwsze cztery miesiące po porodzie zastępowała mnie w kawiarni Milada. Radziła sobie całkiem nieźle, choć brakowało jej umiejętności rozmawiania z ludźmi. Nie wiedziałam, czym się teraz zajmuje, ale prowadzenie kawiarni w najmniejszym stopniu nie sprawiało jej przyjemności. Robiła to tylko dlatego, że użyłam siostrzanego prawa pomocy i nie mogła odmówić. Nadal mieszkała z Mariną, ale widywała się z nią równie rzadko jak ze mną. Nie wiedziałam, co robi ani gdzie bywa, lecz miałam na głowie dwoje małych dzieci, więc sprawy mojej siostry zostały zepchnięte na dalszy plan. Alma rosła i przybierała na wadze. Zoja, kiedy zobaczyła, że mała nie pozbawiła jej odzyskanej niedawno w cudowny sposób mamy, że dzięki Almie spędzałyśmy razem więcej czasu, stała się bardzo opiekuńcza, nawet zaborcza wobec młodszej siostry. Tak jak na początku niepokoiła mnie jej wrogość, tak teraz bałam się, że Zoja zaczyna traktować Almę niczym własność. Podwładną, która miała wykonywać jej polecenia. Z niepokojem patrzyłam, jak szybko pozytywne uczucie miłości i przywiązania do młodszej siostry przeradza się w złe i niebezpieczne uzależnienie oraz chęć kontrolowania. Nadal nie potrafiłam zapanować nad emocjami Zoi. Zbyt szybko traciła kontrolę nad swoją mocą i siłą. Im była starsza, tym gwałtowniej reagowała. Miałam wrażenie, że coś przeszkadza nam w porozumieniu. Bariera ochronna Zoi była tak silna, że nie potrafiłam naruszyć jej choć odrobinę, by przekazać swój zapach, który powoli zwalczałby zło tkwiące w mojej córce. Nieprawdopodobne, że małe dziecko miało tak dużą moc i świadomie się nią posługiwało. Ktoś musiał z nią pracować za moimi plecami. Porywczość i szybko rosnąca złość dawały jej moc młodej osoby. Zaczynałam się poważnie martwić i o nią, i o Almę. Zoja powinna iść do przedszkola, przebywać z rówieśnikami, uczyć się. Jednak była tak gwałtowna, a jej reakcje tak trudne do przewidzenia, że bałam się spuszczać ją na dłużej z oczu. Nie wiedziałam, jaką podjąć decyzję, i nie miałam się kogo poradzić. Pomoc nadeszła z najbardziej nieoczekiwanej strony.

Po kolejnej nieprzespanej nocy, podczas której Alma i Zoja budziły się na zmianę, wstałam rano z potwornym bólem głowy i przekonaniem, że nie dożyję do końca dnia. Narzuciłam szlafrok, założyłam małej przedostatnią czystą pieluszkę. Spojrzałam na stos brudnych i stwierdziłam, że dzisiaj muszę je wygotować i wyprasować, gdyż w przeciwnym razie nie będę miała żadnej na następny dzień. Ta świadomość niemal doprowadziła mnie do łez. Ubrałam dzieci. Przygotowałam mleko dla Almy i kaszkę dla Zoi. Po posiłku przebrałam dziewczynki, bo Almie się ulało, a Zoja się zachlapała. Zerknęłam na zegarek. Dochodziła dziesiąta, ja zaś nadal byłam w koszuli nocnej. Zerknęłam do lustra i nie poznałam swojego odbicia. Poczochrana, blada, z podkrążonymi oczami i smutna tak bardzo, że żadna mieszanka zapachów nie mogła mi pomóc. Mój zapach okrążył mnie kilka razy, zaczęłam płakać. Jeszcze nigdy nie czułam się tak samotna, bezradna i słaba. Patrzyłam w swoje odbicie w lustrze i szlochałam z nadzieją, że wraz ze łzami pozbędę się przekonania, iż jestem nieszczęśliwa i do niczego się nie nadaję. Kiedy usłyszałam, jak Zoja krzyczy na siostrę, a jej głos zawibrował groźnie, wytarłam oczy i ruszyłam do pokoju, żeby sprawdzić, czy Zoja opanowała złe emocje tak, jak ją uczyłam. Wtedy właśnie zadzwonił dzwonek do drzwi.

Zamarłam. Nie spodziewałam się gości. Ostatnio właściwie nikt mnie nie odwiedzał i wyrobiłam w sobie przekonanie, że nieoczekiwany gość może oznaczać tylko kłopoty. Podeszłam jednak do drzwi i otworzyłam je bezmyślnie, nie zastanawiając się, w jakim stanie pokazuję się obcym ludziom. Zobaczyłam kobietę w średnim wieku, która wydawała się dziwnie znajoma. Obrzuciła mnie krytycznym spojrzeniem, mlasnęła, cmoknęła i zanim zdążyłam zapytać, w czym mogę pomóc, wparowała do mieszkania i zamknęła za sobą drzwi.

– Witaj, Dario – powiedziała z uśmiechem. – Wydoroślałaś. Kiedyś szczerze wątpiłam, czy to w ogóle nastąpi. Mogę wejść?

Zanim się zorientowałam, stała na środku pokoju, który pełnił funkcję salonu, sypialni i jadalni. Rozejrzała się po wnętrzu krytycznym okiem, zatrzymując oko na stosie brudnych pieluch i ubrań.

– Ciasno tu.

– Nie mam dużych potrzeb.

– Tego bym nie powiedziała. Kto ci pomaga?

– W jakim sensie?

– W sensie prania. Sprzątania, gotowania…

Wzruszyłam ramionami.

– Marina nie przychodzi?

– Ostatnio trudno nam się porozumieć. Zabiera czasem Zoję do siebie.

Nie wiedzieć czemu ta informacja bardzo ją zainteresowała. Nagle uświadomiłam sobie absurdalność sytuacji. Wpuściłam do domu obcą kobietę i bez słowa wyjaśnienia rozmawiałam z nią o moich prywatnych sprawach.

– O co chodzi? – spytałam ze zniecierpliwieniem. – Kim pani jest i skąd pani mnie zna?

– Jestem matką Ingi – odparła bez ogródek.

Nagle ją sobie przypomniałam. Stare zdjęcie, na którym dwie młode Huczmiranki stoją w towarzystwie Kaczata.

– To pani… – szepnęłam zaskoczona.

Alma zaczęła płakać, więc poszłam do przedpokoju, by wyjąć ją z wózka. Kobieta usiadła i w skupieniu obserwowała Zoję bawiącą się na podłodze. Kiedy weszłam do pokoju z Almą na rękach, całą uwagę przeniosła na małą.

– Śliczna – powiedziała. – Myślę, że wiesz, jak bardzo jest ważna dla rodziny?

Wzruszyłam ramionami.

– Podobno jej córka ma urodzić chłopca, ale to tylko jakaś rodzinna legenda.

– Tak. Legenda – rzekła z ironią. – Jednak gdyby okazało się, że jest w niej ziarnko prawdy… musisz być gotowa.

– Na co?

– Masz go ochronić. Ten chłopiec musi przeżyć, bo przyniesie ze sobą nowe życie dla nas wszystkich. Twoja córka Alma odegra tu niebagatelną rolę.

Spojrzałam na nią ze zdziwieniem.

– Wiem, kto jest jej ojcem – wyznała, patrząc mi odważnie w oczy.

– Oczywiście, że wiesz – przytaknęłam z irytacją. – Inga ma język dłuższy niż rozum.

– Nie miej do niej żalu.

– Wszystko zniszczyła. Mogłam być szczęśliwa, a ona musiała się wtrącić. Ta sprawa jej nie dotyczyła! Nie miała prawa!

– Miała – przyznała Iweta ze smutkiem.

Zrozumiałam, że przyszła do mnie w konkretnej sprawie, nie tylko po to, by podziwiać urodę moich córek.

– Co chcesz mi powiedzieć? – spytałam ostrożnie.

– Wiesz, kim jestem? – odpowiedziała pytaniem na pytanie.

– Matką Ingi.

– Tak, ale w jaki sposób jesteśmy spokrewnione?

– Należysz do naszego rodu, pewnie jesteś jakąś moją daleką krewną. Nigdy wcześniej cię nie spotkałam, więc nie możemy być zbyt blisko…

Przerwała mi z uśmiechem.

– To takie charakterystyczne dla Huczmiranek. Świat kończy się tam, gdzie wasz ród. Jeśli kogoś nie ma na zjazdach, to nie istnieje lub nie jest wart waszej uwagi. Bardzo się mylisz. Wiele lat temu zostałam wykluczona z rodu Huczmiran przez Marinę. Zrobiła to, żeby mnie unieszkodliwić i zamknąć usta. Kazała mi zrobić coś… podłego i nadal sądzi, że byłam jej posłuszna.

– Kim jesteś dla Mariny?

– Jej siostrą.

– Druga linia rodu… – szepnęłam ze zdziwieniem.

Iweta kiwnęła głową.

– Sabina miała dwie córki, choć niewielu o tym pamięta.

– Za co cię wykluczyła?

– No cóż… Marina należy do tych pechowych Huczmiranek, które rodzą nieodpowiednie dziecko…

– Nieodpowiednie? Masz na myśli… chłopca?! – Spojrzałam na nią zdumiona.

Kiwnęła głową.

– I właśnie w tej sprawie do ciebie przychodzę… – dodała.

* * *

Od wizyty Iwety wiele się zmieniło. W dniu, w którym niespodziewanie mnie odwiedziła, wyszłam na spacer z dziećmi, a ona zajęła się praniem, prasowaniem i sprzątaniem. Gdy wróciłyśmy, czekał na nas obiad i posprzątane mieszkanie. Wieści, które mi przyniosła, nie były dobre, prawdę mówiąc, trudno wyobrazić sobie gorsze, a mimo to zyskałam dzięki nim spokój. Zrozumiałam, że mój romans z Ewaldem musiał się zakończyć. Nie było innego wyjścia. Wiedziałam już, że Inga nie wydała nas z zazdrości ani z chęci przypodobania się Bergonom. Wybaczenie nie przyszło mi łatwo, jednak w końcu uporałam się i z tym. Było jeszcze coś, co wraz z nowinami Iwety dało mi siłę i wiarę w siebie. Pewnego dnia dzięki Almie zemszczę się na Marinie. Teraz wiedziałam o niej coś, z czego sama nie zdawała sobie sprawy. Miałam nad nią przewagę. Kiedy mój plan będzie gotowy, nie zawaham się.

Iweta pomogła mi też uporządkować życie. Zostałam sama z dwójką małych dzieci i interesem, który trzeba było prowadzić. Na razie zastępowała mnie Milada, ale Iweta mówiła, że moja kawiarnia zazwyczaj jest pusta, Milada zaś nie starała się jej zapełnić. Stworzyłyśmy razem plan, dzięki któremu wszystko powinno zacząć świetnie funkcjonować, a ja miałam wreszcie wyjść na prostą.

Następnego dnia po śniadaniu ubrałam dziewczynki, zbyt długie już włosy spięłam w wysoki kok, a na czoło wsunęłam opaskę. Lekko umalowałam oczy i pociągnęłam usta delikatną szminką. Dawno tego nie robiłam; już zapomniałam, jak bardzo poprawia to nastrój. Nie miałam czasu na sztuczne rzęsy, które były ostatnio bardzo modne. Założyłam prostą sukienkę i krótki żakiet.

Kilkadziesiąt minut później stałam przed moją opustoszałą kawiarnią. Zbyt długo zwlekałam z tą wizytą. Nie miałam czasu ani ochoty zaglądać tu po rozstaniu z Ewaldem. Wiele rzeczy mi wtedy zobojętniało. Kawiarnię prowadziła Milada, a dopóki mogłam utrzymać z zysków z lokalu siebie i dziewczynki, nic więcej mnie nie obchodziło. Fabian nie płacił alimentów. Udowodnił, że dzieci nie są jego, więc nie miał wobec nich żadnych zobowiązań. Jednak kiedy teraz, stojąc na ulicy, zobaczyłam zakurzone okna, zepsuty neon i kilku pijaczków pochylonych nad gorącą herbatą, poczułam, że krew się we mnie gotuje. Mój zapach eksplodował, tworząc podmuch silnego wiatru. Mocno pchnąwszy drzwi, z hukiem wprowadziłam do środka wózek i Zoję.

Milady nie było za barem. Siedziała na zapleczu w fotelu, którego wcześniej nie było, i czytała książkę.

– Co tu się dzieje? – spytałam ostro, co nie zrobiło na niej żadnego wrażenia.

– Wróciłaś – powiedziała z przekąsem, zamykając książkę. – To się dobrze składa.

Wstała i włożyła płaszcz.

– Chwileczkę – zatrzymałam ją. – Chyba nie sądzisz, że teraz po prostu sobie pójdziesz. Przyszłam z dziećmi.

Wzruszyła ramionami.

– Miałam tu być do czasu, aż się pojawisz. To polecenie Mariny. Przyszłaś, więc znikam. Jestem umówiona na mieście.

Wyszłyśmy na salę, gdzie jeden z naszych gości zasnął, głośno chrapiąc, a drugi mruczał coś do siebie pod nosem.

– Co zrobiłaś z moim lokalem?! – spytałam, rozglądając się z przerażeniem. – Przecież teraz to jest jakaś speluna!

– Najłatwiej krytykować, jak się niczego nie robi.

– Co takiego?!

– Myślałam, że jest ci obojętne, co się stanie z kawiarnią. Nie zajrzałaś tu przez trzy miesiące!

Zamilkłam. Miała rację.

– Tak – przyznałam. – Ja też myślałam, że jest mi wszystko jedno, ale się myliłam.

Milada prychnęła zniecierpliwiona i znowu wzruszyła ramionami. Spojrzałam na nią podstępnie.

– Zawrzyjmy układ – zaproponowałam i pokazałam najbliższe krzesło, na którym mogła usiąść.

Popatrzyła na mnie nieufnie.

– Gwarantuję, że to ci się opłaci – dodałam.

Westchnęła i usiadła na wskazanym miejscu.

– Wrócę do pracy, a ty pomożesz mi przy prowadzeniu kawiarni i opiece nad dziećmi.

Milada już się podnosiła, by wyjść, ale złapałam ją za nadgarstek.

– Chcesz się wyprowadzić od Mariny? – spytałam z uśmiechem.

Połknęła haczyk bez wahania. Usiadła.

– Matka kupuje dom na Żoliborzu – szepnęłam, choć nikt nas nie podsłuchiwał.

Zerknęłam na Zoję, która przy stoliku pod oknem bawiła się cukrem, przesypując go z cukiernicy do filiżanki. Alma spała w wózku.

– Skąd o tym wiesz?

– Po prostu wiem – skwitowałam tajemniczo. – To pewna informacja. Jeśli odpowiednio to wykorzystamy, uwolnisz się od niej. Zaczniesz własne życie bez wychodzenia za mąż.

– Ona się nigdy na to nie zgodzi. – Pokręciła z niedowierzaniem głową.

– To już zostaw mnie.

Spojrzała podejrzliwie.

– Dlaczego chcesz mi pomóc?

– Jesteś moją siostrą. Musimy trzymać się razem. Wiem, że wcześniej nie byłyśmy sobie zbyt bliskie, ale teraz to się zmieni. W pojedynkę nie mamy z nią szans. Jeśli chcemy kiedyś być szczęśliwe, musimy działać wspólnie. Rozumiesz?

Patrzyła na mnie przez długą chwilę i byłam już niemal pewna, że wzruszy ramionami i wyjdzie, gdy nagle kiwnęła głową.

– Jak chcesz to rozegrać? – spytała. – Marina nie kupi mi mieszkania, dopóki nie wyjdę za mąż i nie urodzę dziecka.

– Oddam ci swoje – powiedziałam, a jej oczy rozbłysły.

– A co z tobą i dziećmi?

– Wprowadzę się do mieszkania Mariny.

– Ona się na to nie zgodzi. Gdy tylko powiesz jej, że mam zamieszkać sama…

– Dlatego właśnie nic jej nie powiemy… – Uśmiechnęłam się, widząc jej zdumioną minę.

To było coś nowego. Tajemnica, do której Marina nie ma dostępu, dawała nam władzę, o jakiej do tej pory nawet nie śmiałyśmy marzyć. Tego słonecznego przedpołudnia w opustoszałej i chylącej się ku upadkowi kawiarni zawarłyśmy przymierze, które miało polepszyć nasze życie i sprawić, że będziemy wreszcie zachowywać się jak siostry. Marina wiele lat temu popełniła błąd, wykluczając Iwetę z rodu, i będzie musiała za to zapłacić. A ja, choć jestem jej córką, z przyjemnością ułatwię wyegzekwowanie tego długu.

* * *

Wszystko poszło zgodnie z planem. Miesiąc później wprowadziłam się do mieszkania Mariny na Żurawiej. Milada zajęła moje lokum na Wareckiej, a Marina przeniosła się do obszernego domu w willowej części Żoliborza. Teraz wydawało mi się, że mam za dużo miejsca. Cztery pokoje, przestronny przedpokój, duży balkon i całkiem spora kuchnia. Matka zostawiła część mebli, więc kiedy wstawiłam łóżka dziewczynek do pokoju przylegającego do mojej sypialni i włożyłam ubrania do szafy, a zabawki znowu zaczęły walać się po podłodze, jak w starym mieszkaniu, poczułam, że jestem u siebie, choć zaczynam całkiem nowe życie. Nawet nie przypuszczałam, iż przeprowadzka tak dobrze mi zrobi. To mieszkanie było większe i droższe w utrzymaniu, jednak miało jedną podstawową zaletę. Nie przypominało mi Fabiana. Miało też jedną poważną wadę. Znowu byłam blisko Kazimierza. Nadal mieszkał w tej kamienicy, teraz już z żoną i dwiema córkami. Spotkałam go kilka razy. Udawał, że mnie nie zna, ale w końcu zaczął mi się kłaniać. Inni sąsiedzi przywitali mnie przyjaźnie, choć z dużą rezerwą, z jaką nadal odnoszono się do dzieciatych panien i rozwódek. Dziwnym trafem już nie czułam się samotna. Mieszkałam wśród ludzi, którzy znali się od wielu lat i nawet jeśli zachowywali wobec mnie dystans, ich pozytywna energia docierała do mnie każdego dnia, wzmacniając mnie i moją moc. Już po kilku dniach zrozumiałam, że to był bardzo dobry pomysł. Marina zgodziła się na zamianę mieszkań pod dwoma warunkami. Po pierwsze, od czasu do czasu będzie zabierać Zoję do siebie, a dwa razy w tygodniu ją odwiedzać. Mocno zaniepokoiła mnie jej chęć kontaktu tylko z Zoją, beze mnie i Almy. Uparłam się więc, że muszę być przy tym obecna, i nie zgodziłam się na nocowanie dziecka u niej w domu. Nie była zadowolona, ale nie protestowała. Zmierzyła mnie zaskoczonym spojrzeniem, jakby nie spodziewała się, że mam tyle energii, by się jej przeciwstawić. Drugi warunek dotyczył Milady. Miała wyjść za mąż w ciągu roku od samodzielnego zamieszkania. Nie spodobało jej się to, jednak zgodziła się, choć niechętnie.

Nasze życie potoczyło się teraz znacznie szybciej. Szukałam opiekunki, która zajęłaby się Almą i Zoją, gdy będę w pracy. Zgodnie z obietnicą Milada pomagała mi przy dzieciach i w kawiarni, zanim wszystko się nie ułoży. Wbrew moim obawom ten problem rozwiązał się bardzo szybko. Na ogłoszenie powieszone także w bloku odpowiedziała żona Kazimierza. Widywałam ją przelotnie na podwórku lub korytarzu. Spodziewałabym się raczej zobaczyć ducha niż ją, ale udało mi się pokryć zdumienie uprzejmym uśmiechem. Stała niepewnie przed drzwiami, w dłoni ściskając kartkę z ogłoszeniem, które wywiesiłam na tablicy tego samego ranka. Była szczupła, blada i wyglądała na smutną.

– Może się nadam… – Uśmiechnęła się nieśmiało.

Zrobiłam herbatę. Zoja bawiła się na dywanie, a Alma leżała na kocu obok i obserwowała siostrę.

– Ma pani dwójkę swoich dzieci, czy to nie za duże obciążenie? – spytałam zaniepokojona.

– Lubię dzieci. Moje dziewczynki chodzą już do przedszkola, więc przedpołudniami jestem wolna, a jeśli pani pracuje wieczorami, mogę wszystkie dzieci zbierać razem, jeżeli oczywiście odpowiadałby pani taki układ. Im będzie weselej. – Spojrzała na mnie prosząco. – Pochodzę z dużej rodziny. Umiem się opiekować dziećmi. Zawsze myślałam, że też będę miała czworo lub pięcioro, ale mój mąż, Kazimierz, nie chce o tym słyszeć. Ostatnio stał się jakiś rozdrażniony. Mówi, że jako syn gospodarza domu powinien mieć możliwość decydowania, kto może się wprowadzać do tego domu. – Zaśmiała się zawstydzona. – Nie wiem, co mu się stało.

Ja wiedziałam. Chodziło o mnie, a raczej o nas, choć – jeśli Milada miała rację w sprawie mieszanki z zeszytu Sabiny – Kazimierz nie powinien pamiętać, co się wydarzyło między nami.

Uśmiechnęła się przepraszająco, że zawraca mi głowę swoimi problemami. Wtedy zrozumiałam, że jest nieszczęśliwa z mężczyzną, który tak naprawdę nigdy jej nie kochał. Wszystko potoczyło się inaczej, niż planowaliśmy. Ja jestem samotną matką dwójki dzieci, a on więźniem w związku, który od samego początku był tylko zemstą na mnie.

– Kiedy może pani zacząć? – zapytałam szybko, żeby zagłuszyć wyrzuty sumienia.

– Od jutra? – zaproponowała rozpromieniona i energicznie wyciągnęła do mnie rękę. – Dziękuję. Zobaczy pani, że wszystko świetnie się ułoży. Dzieci będą zadowolone.

– Nie omówiłyśmy jeszcze kwestii pensji – zdziwiłam się, gdy zobaczyłam, że zamierza odejść. Zatrzymała się niepewnie, jakby to nie było dla niej istotne.

– Dziesięć tysięcy by panią satysfakcjonowało? – zapytałam. – Wiem, że to niedużo, ale na razie nie mogę zapłacić więcej.

– Wręcz przeciwnie – powiedziała stanowczo. – Jestem bardzo zadowolona.

– W takim razie – uśmiechnęłam się i wyciągnęłam do niej rękę – zacznijmy mówić sobie po imieniu. Jestem Daria.

– A ja Kalina. Bardzo mi miło. Cieszę się, że się zgodziłaś.

– Tak – odparłam, zastanawiając się, czy nie będę żałować tej decyzji szybciej, niż przypuszczam.

Nina

Warszawa, 2013 rok

Dom Darii był urządzony bogato, ale z wyczuciem. Eleganckie dębowe meble, kaszmirowy dywan, zasłony z prawdziwego jedwabiu. Wszystko funkcjonalne, wygodne i proste, jednak w doskonałym gatunku. Weszłam do dużego, przestronnego salonu z ogromnymi oknami wychodzącymi na ogród. Drzwi na taras były otwarte i wpadał przez nie przyjemny, orzeźwiający wietrzyk. Zamierzałam przez nie wyjść, żeby popatrzeć na psy bawiące się na trawniku. Babka miała dziwną słabość do psów i od kiedy pamiętam, kilka kręciło się pod jej nogami. Zawsze były to niewielkie i kudłate przybłędy zupełnie niepasujące do eleganckiego domu. Miałam wrażenie, że interesował ją tylko jeden typ psów, z jakiegoś powodu dla niej ważny. Najczęściej znajdowała je błąkające się na ulicy. Czasami ludzie wrzucali jej zwierzaki przez siatkę na podwórko. Jednak w domu mogły zostać tylko te, które choć trochę były zbliżone do tajemniczego ideału. Na trawniku przewodził niewielki czarny kundelek z klapniętymi uszami. To on jako pierwszy złapał zabawkę i biegł z nią co sił goniony przez grupę ujadających towarzyszy. W wesołej zgrai były też brązowy kudłacz z długimi uszami, biały w czarne łaty, bez ogona i biszkoptowy z sierścią sterczącą we wszystkich kierunkach, z długim ogonem i uszami. Patrzyłam przez chwilę, jak psiaki przewracają się, gonią, łapią się za uszy i ogony, warczą i szczekają.

– Są niezwykłe, prawda? – Usłyszałam tuż za sobą.

Drgnęłam lekko, zaskoczona. Nadal potrafiła poruszać się bezszelestnie, choć jej ruchy były raczej szybkie i mało uważne. Odwróciłam się i uśmiechnęłam. Wykonałam nieokreślony gest, nad którym nie zdążyłam w porę zapanować. Było to coś pomiędzy chęcią objęcia jej a poklepania po ramieniu. Daria skwitowała moje nieudolne wysiłki zdziwionym spojrzeniem i sztywno wyciągniętą ręką. Uścisnęłam ją mocno i szybko, bo wiedziałam, że w jej mniemaniu to dobrze o mnie świadczy.

Usiadłyśmy przy stoliku. Pani Zosia, która była gosposią babki, od kiedy zamieszkała w tym domu, przyniosła na srebrnej tacy porcelanowe filiżanki z kawą, dzbanuszek z mlekiem i świeżo upieczone bułeczki drożdżowe z konfiturami. Słońce ogrzewało nas przyjemnie, psy baraszkowały w ogrodzie, kawa pachniała cudownie i przyszło mi do głowy, że szkoda będzie niszczyć ten wyjątkowy nastrój trudną rozmową, na którą zostałam wezwana.

Zerknęłam na nią, próbując się domyślić, czego ode mnie oczekuje. Powinnam zacząć od przeprosin czy od wyjaśnień? Może mam pokornie czekać na wykład i wymierzenie kary, nie licząc na to, że po tym co zrobiłam, ona będzie jeszcze chciała wysłuchiwać moich usprawiedliwień. Nasze spojrzenia spotkały się nad filiżankami i przez chwilę wydawało mi się, że przeniosłam się w czasie. Patrzyła na mnie tak samo od trzydziestu lat, ilekroć coś nabroiłam. Dziwne spojrzenie – surowość mieszała się z zawiedzionymi nadziejami i żalem, że właśnie ja mogłam sprawić jej przykrość. Westchnęłam.

– Musiałam tam pójść – zaczęłam, uprzedzając jej słowa. Skrzywiła się lekko, a ja nerwowo poprawiłam włosy. Chodziło oczywiście o moją wizytę w restauracji Ernesta. Miałyśmy zakaz spotykania się z pozostałymi rodzinami i nic nie mogło tego zmienić. Tej zasady przestrzegano najsurowiej.

– Można wiedzieć po co? – spytała obrażonym tonem.

– Chciałam… dowiedzieć się kilku rzeczy.

– To ciekawe. Czego takiego mogłabyś się dowiedzieć się od Kaczatów? – westchnęła i z zakłopotaniem podrapała się po czole. – Posłuchaj – powiedziała łagodniej – jeśli chodzi o tego Ernesta… nie jest wart twojego zainteresowania. Znajdziesz sobie kogoś innego, bardziej wartościowego. Masz przecież porządnego adoratora. Jak się nazywa?

– Tymon – odparłam i spojrzałam na nią podejrzliwie. – Skąd o nim wiesz?

– Daj spokój. Jak mogłabym o was dbać, gdybym nie wiedziała takich rzeczy. – Uśmiechnęła się dwuznacznie.

– Tymon jest bardzo… odpowiedni, jeśli wiesz, co mam na myśli, ale coś mnie niepokoi w jego zachowaniu.

– Co takiego?

Przez chwilę szukałam odpowiednich słów.

– Mam wrażenie, jakby… nie był naturalny…

– Myślisz, że udaje, by zaciągnąć cię do łóżka?

– Niezupełnie to miałam na myśli, choć przyznaję, że twój brak uprzedzeń w tym względzie jest dla mnie dużym zaskoczeniem.

– W takim razie o co ci chodzi?

– On w specyficzny sposób działa na kobiety. Nie tylko na mnie. Ma w sobie taką siłę przyciągania, przed którą nie sposób się obronić.

Uśmiechnęła się szeroko.

– Doskonale. Widzę, że powinnyśmy szykować się do ślubu.

– Przypominam ci, że ja już mam męża. – Nachmurzyłam się. – Czy uważasz, że ktoś mógłby… uwolnić odpowiednią mieszankę…?

– Kto miałby to zrobić?

– Na przykład ty?

Milczała przez chwilę, nie mogąc się zdecydować, czy ma się oburzyć, czy roześmiać.

– Czemu miałabym to robić? – spytała, świdrując mnie uważnym spojrzeniem.

– Cel od wieków jest jeden. Ciąża.

– Myślisz, że jestem aż tak…

– Tak – przyznałam szczerze.

– Rozumiem. Co mam powiedzieć? Nie znam Tymona i nie mam nic wspólnego z jego pojawieniem się w twoim życiu. Może po prostu mu się spodobałaś. Powinnaś bardziej uwierzyć w siebie. – Uśmiechnęła się łagodnie.

– A jeśli się w nim zakocham… zaakceptujesz ten związek?

Szybko stłumiła uśmiech.

– Moja droga, to już nie te czasy, żebyśmy wam mówiły, z kim macie sypiać. Jesteś dorosła i sama dokonujesz wyborów. Czy miałam ci za złe ślub z Michałem?

– Tak – przyznałam szczerze.

– Dobrze. Zmieńmy temat. Masz do mnie jeszcze jakąś sprawę?

– Prawdę mówiąc tak.

Patrzyła na mnie spojrzeniem wyzutym z wszelkich emocji.

– Co właściwie stało się z moim ojcem?

Lekko zmarszczyła brwi, ale jej twarz momentalnie odzyskała spokój.

– Widzę, że Eleonora zdążyła już nabić ci głowę swoimi sensacyjnymi historiami. Powiedziała zapewne, że zabijamy swoich mężów. Jesteśmy jak modliszki, które pozbywają się partnerów, kiedy nie są już potrzebni. Takich rewelacji się spodziewasz?

– Spodziewam się usłyszeć prawdę. Mam prawo to wiedzieć. – Za wszelką cenę starałam się zachować spokój, choć jej ironiczny ton nieco wyprowadził mnie z równowagi.

– Masz prawo?

– To był mój ojciec.

– Twój dziadek zostawił mnie w ciąży i z małym dzieckiem. Twój mąż zrobił to samo. Mąż Almy zginął w wypadku samochodowym. Znasz tę historię lepiej niż ja, więc po co pytasz?!

Jej cierpliwość była na wyczerpaniu. Nie mogłam dłużej bawić się z nią w kotka i myszkę.

– Czy używacie mieszanki niepamięci, żeby pozbywać się mężczyzn z rodziny? – zapytałam upartym, ale spokojnym tonem.

Moja dociekliwość jej nie zaskoczyła. Wydawała się tylko znużona, że znowu musi o tym mówić, i zaskoczona, że nawet ja dałam wiarę starej plotce.

– Nie – odpowiedziała krótko, patrząc mi w oczy. – Czy rozwiałam już wszystkie twoje wątpliwości?

– Dlaczego Alma została wykluczona z rodu? – Usłyszałam nagle swój głos.

Nie wiem, czemu o to zapytałam. Od jakiegoś czasu nie myślałam o matce. Nie miała z tym wszystkim nic wspólnego. Odeszła, zanim porwano Jeremiego i zanim sprawy zaczęły się komplikować. Jednak nagle uświadomiłam sobie, że jeśli Daria kłamie, a z jakiegoś powodu nie potrafiłam jej uwierzyć, to Alma mogła odejść z tej właśnie przyczyny. Jeśli jej mąż nie zginął w wypadku samochodowym, tylko został zmuszony przez matkę i babkę Almy, żeby zapomnieć o swojej rodzinie… czy można usprawiedliwić i kiedykolwiek wybaczyć taką podłość? Nagle przypomniał mi się Michał. Zrobiłabym tak samo. Gdyby mój mąż był pod wpływem mieszanki niepamięci, nie chciałabym mieć nic wspólnego z tak bezwzględną rodziną. Zrozumiałam nagle, że muszę zyskać pewność. Zapomniałam o obietnicy, jaką złożyłam mojej teściowej. Już niemal zapomniałam o Michale, który tak bardzo mnie zranił swoim odejściem, ale teraz chciałam znać prawdę. Muszę się spotkać z mężem i sprawdzić, co się z nim naprawdę dzieje. Kiedy spojrzałam na Darię, pocierała czoło, zastanawiając się, co odpowiedzieć.

– Wezwałam cię do siebie – powiedziała niczym królowa rozmawiająca z krnąbrnym poddanym – żeby ukarać cię za złamanie naszej podstawowej zasady. Byłaś na spotkaniu Kaczatów. Poszłaś tam sama i nie powiedziałaś mi o tym. Po raz kolejny mnie zawiodłaś. Naszą fundamentalną regułą jest trzymanie się z dala od tych dwóch rodzin.

– Dlaczego?

Podniosła ostrzegawczo palec wskazujący prawej ręki, dając mi znak, że więcej samowoli już nie zniesie.

– Widzę jednak, że sprawa jest poważniejsza. Zapewne Eleonora i ten przystojny młodzieniec, który robi do ciebie maślane oczy, Ernest, nagadali ci o nas samych kłamstw, a ty, jak sądzę, nie miałaś dość odwagi, by zaoponować. Pytasz o Almę. Dopiero teraz zainteresowałaś się, co się stało z twoją matką? Podejrzewam, że to Eleonora Kaczat rozbudziła twoją ciekawość. Alma została wykluczona z rodu, bo złamała bardzo poważny zakaz, narażając nas tym samym na niebezpieczeństwo. Nie kontaktujemy się z Kaczatami i Bergonami, bo nie można im ufać i są dla nas zagrożeniem. Musimy dbać o nasze bezpieczeństwo. To jest najważniejsze. Koniec rozmowy. Ostrzegam cię. Popełnisz jeszcze jeden błąd i zostaniesz usunięta z rodu. Nikt cię już wtedy nie obroni.

– Posłuchaj…

– Do widzenia, Nino – odpowiedziała chłodno i wyszła z salonu, a za nią pobiegła zgraja kudłatych piesków.

Zostałam sama. Patrzyłam na ogród. Miałam mętlik w głowie. We wszystko, co kiedyś było prawdą oczywistą, teraz zaczynałam wątpić. Nawet w moją babkę. Kłamała. Przez chwilę pożałowałam, że tak dobrze ją znam. W przeciwnym razie nie zauważyłabym jej niepewności, zbyt krótkich odpowiedzi, lekkiego drżenia głosu i palców nerwowo stukających w blat. Mogłabym to wziąć za zniecierpliwienie zbyt długą wizytą, zdenerwowanie moją kolejną wpadką albo po prostu za poranną migrenę. Miałabym przynajmniej złudzenie, że w tej rodzinie wszystko jest dobrze. Choćby cały świat się walił, my, Huczmiranki, zawsze przetrwamy niewzruszone, silne i dumne. Teraz już wiedziałam, że Kaczatowie mieli rację. W moim rodzie od dawna działo się coś dziwnego, coś złego. Nie wiem, jak do tej pory mogłam tego nie zauważyć. Teraz nie miałam odwrotu. Wstałam z krzesła i skierowałam się do wyjścia. Otworzyłam drzwi. Zawahałam się. Zamknęłam je wystarczająco głośno i na palcach ruszyłam do pokoju po prawej stronie, gdzie Daria zazwyczaj zamykała się, gdy miała do przemyślenia jakiś problem. Drzwi tego pomieszczenia wyciszono od wewnątrz, więc po ich zamknięciu trudno było cokolwiek usłyszeć. Jednak tym razem babka ich nie domknęła. Rozmawiała przez telefon. Słyszałam tylko urywki zdań. Jednak i tego było dla mnie aż nadto.

– …posłuchaj …już czas. Nie możemy dłużej zwlekać… ona zadaje za dużo pytań… jest młodszą, ale mimo to musi być w Radzie. Pamiętasz, co było z Almą… wolę mieć na nią oko w Radzie, niż ją wykluczyć tak jak jej matkę. Nina jest nam potrzebna. Jeśli ma moc trójskładnikową, nie może obrócić się przeciwko nam… Dobrze. Zwołam zjazd. Wszystko musi być tak jak dawniej.

* * *

Godzinę później, kiedy otwierałam drzwi mojej drogerii, nie udało mi się jeszcze uporać ze sprzecznymi emocjami, które owładnęły mną pod drzwiami pokoju Darii. Uśmiechnęłam się lekko na powitanie do Lei i Róży. Dziewczyny powoli wdrażały się w pracę w sklepie i choć zdarzały im się jeszcze wpadki, odważyłam się zostawić interes pod ich opieką na czas wizyty u babki. Nie powinny jednak przebywać dłużej same bez nadzoru, bo jak na razie w zgodzie wytrzymały co najwyżej dwie i pół godziny. W sklepie było kilka klientek, które powitały mnie z uśmiechem ulgi i natychmiast otoczyły wianuszkiem, prosząc o radę. Zapach rumianku i mięty od razu je uspokoił i nastawił optymistycznie. Spojrzałam podejrzliwie na Leę, która obsługiwała jedną z kobiet. Róża patrzyła na mnie z uśmiechem niewiniątka, a Lea była nadąsana, że odebrałam jej klientkę, której w końcu mogła coś doradzić.

– Pani pomocnica poleciła mi różany tonik na wypryski. Nie sądziłam, że moja cera jest w aż tak złym stanie. – Kobieta w średnim wieku zaśmiała się teatralnie i posłała Lei miażdżące spojrzenie.

– Różany tonik ma też właściwości nawilżające. Cera jest po nim bardziej elastyczna a przebarwienia ustępują. Może stąd ta propozycja? – powiedziałam z uśmiechem.

– Uważa pani, że mam przebarwioną skórę? – spytała z dystansem, nie mogąc się zdecydować, czy już powinna się obrazić, czy dać mi jeszcze jedną szansę.

Stłumiłam westchnienie. Byłam rozkojarzona. Należało powitać ją mieszanką imbiru i wanilii albo trawy i pinii. Szybko nadrobiłam to niedopatrzenie. Myślami byłam wciąż w domu Darii, a to źle wpływało na pracę. Kobieta się uśmiechnęła i spojrzała na mnie ciepło.

– Wezmę ten tonik i poproszę jeszcze krem z tej samej serii.

Odetchnęłam z ulgą. W ciągu kilku minut obsłużyłam kilka innych klientek, nowo przybyłe odsyłając do Lei i Róży. Spojrzałam na nie srogo, dając do zrozumienia, że mają uważać na to, co mówią, i nie zapominać o mieszankach. Weszłam do pracowni i stanęłam jak wryta. Na moim krześle siedział Ernest Kaczat i studiował etykietkę jednego ze słoików z kremem.

– Co ty tu robisz?! – spytałam ostro.

– Twoje pomocnice pozwoliły mi tu zaczekać. Powiedziałem, że jestem twoim przyjacielem.

Poczułam rozdrażnienie.

– Świetnie sobie radzisz z ludźmi – ocenił. – Masz dla nich dużo cierpliwości. Mnie niestety tego brakuje. Oni są tacy… wybredni i tak bardzo skupieni na swoich potrzebach. To trochę irytujące, nie sądzisz?

– Mnie to nie przeszkadza. – Wzruszyłam ramionami. – Masz do mnie jakąś sprawę? Wybacz, ale jestem dzisiaj zapracowana…

– Przepraszam. – Wstał. – Zabieram twój cenny czas. Chciałem tylko zapytać, czy to czasem nie należy do ciebie?

Wyciągnął rękę z atłasową, czarną rękawiczką.

– Nie noszę rękawiczek – powiedziałam szybko, patrząc mu prosto w oczy.

– Naprawdę? Dałbym sobie głowę uciąć, że wczoraj je miałaś.

– Musiałeś mnie pomylić z kimś innym.

Uśmiechnął się, jakbym powiedziała coś absurdalnego.

– Nie sądzę, żeby to było możliwe. Wiele się zmieniło, od kiedy cię poznałem.

Uniosłam ze zdziwienia brwi, ale reszta twarzy pozostała bez wyrazu. Patrzył na mnie tymi swoimi szmaragdowymi oczami i uśmiechał się nieśmiało, zachęcając do udziału w grze. Może gdybym nie spędziła nocy z innym mężczyzną, gdybym nie wątpiła w jego uczciwość, gdybym w końcu nie była tak bardzo zdenerwowana i zniecierpliwiona… Ernest Kaczat zdecydowanie był mężczyzną, który potrafił zawrócić w głowie. Jednak w tej chwili nie miało to dla mnie żadnego znaczenia.

Patrzyliśmy na siebie w milczeniu, które lada chwila mogło stać się kłopotliwe.

– Pójdę już – powiedział w końcu, a ja się uśmiechnęłam. – Pozwolisz, że jeszcze cię odwiedzę. – Podszedł do mnie, nachylił się i pocałował w rękę. – Zjadłabyś ze mną jutro kolację?

– Mogę za to zapłacić głową – mruknęłam.

– Obiecuję, że będzie warto. – Uśmiechnął się i na chwilę zapomniałam o mojej rozmowie z babką. – Ładne cacko – dodał, patrząc na mój srebrny wisiorek. Ujął go w dwa palce i obejrzał uważnie. – Stara rzecz i jak sądzę bardzo cenna.

– Znasz się na biżuterii? – spytałam zdziwiona.

– Mam wiele talentów. – Zerknął na mnie, ale za chwilę wrócił do podziwiania biżuterii. – Otwiera się?

– Co takiego?

– Ten walcowaty wisiorek to stary flakon. Myślę, że przedwojenny. Zazwyczaj miały ukryty mały zameczek. Panny na wydaniu wkładały do nich swoje skarby i nosiły na piersiach. Pukiel włosów ukochanego, strzępek ubrania albo fragment listu miłosnego. W naszej rodzinie matki dawały córkom takie wisiory w dniu urodzin, kiedy te osiągały pełnoletność. To był symbol wejścia w dorosłe życie. Moja siostra Iga dostała bardzo podobny od Eleonory – rzekł w zamyśleniu, a kiedy na mnie spojrzał, wszystkie myśli ukrył pod powściągliwym uśmiechem. – Nie wiedziałaś o tym?

– Nigdy mu się specjalnie nie przyglądałam. Ja również dostałam to od matki, choć to nie był dzień moich urodzin. Noszę go przez sentyment. To jedyne, co mi po niej zostało.

– Jest pusty? – dociekał, nie potrafiąc ukryć ciekawości.

– Myślę, że tak. To tylko rodzinna pamiątka, a nie skrzynka kontaktowa. – Zaśmiałam się, ale on spojrzał na mnie uważnie.

– Nigdy nie wiadomo. Takie precjoza kryją wiele tajemnic.

Spojrzał jeszcze raz na wisior, po czym przeniósł wzrok na mnie. Nagle nachylił się i pocałował mnie w policzek.

– Do zobaczenia jutro – szepnął mi do ucha. – Przyjadę po ciebie o dwudziestej.

Odwrócił się i wyszedł pospiesznie, jakby nagle przypomniał sobie o zaległych sprawach, z którymi nie mógł już dłużej zwlekać. Nie zdążyłam nawet podać mu swojego adresu, a on nie zapytał. Stałam nadal na środku pracowni, kiedy zamknął już za sobą drzwi drogerii. Poczułam ciepło na klatce piersiowej. Pomyślałam, że Ernest działa na mnie bardziej, niż przypuszczałam, skoro od jednego przyjacielskiego pocałunku oblewa mnie fala gorąca, ale to było coś innego. Instynktownie sięgnęłam dłonią do miejsca, z którego rozchodziło się ciepło i natrafiłam na wisiorek. Był gorący.

* * *

Zamknęłam wcześniej, dziewczyny zaś puściłam do domu. Chciałam popracować w spokoju i ciszy. Brakowało towaru, a dzisiejsze klientki zostawiły kilka zamówień. Czas na oliwki do ciała. Wyjęłam dużą miskę, żeby wymieszać olejek z pestek winogron i słodkich migdałów. Odrobina witaminy A i E i sporo zapachu imbiru i wanilii, czyli recepty na szczęście i spełnienie. Wzięłam kilka głębokich oddechów. Powinnam się uspokoić. Nie można tworzyć kosmetyków, a tym bardziej uwalniać zapachów, jeśli nosi się w sobie złe emocje. Ja zaś miałam ich dzisiaj zdecydowanie za dużo. Od momentu, kiedy wyszłam z domu Darii, nie umiałam okiełznać złości, żalu i rozczarowania. Byłam wściekła na nią, że kłamała, patrząc mi prosto w oczy, i na siebie, że przez tyle lat nie zadawałam pytań, bo ślepo wierzyłam w sztuczny świat, jaki stworzyła na nasz użytek. Bałam się, gdyż niczego już nie mogłam być pewna i nikomu nie powinnam ufać. Wróciłam do rodziny i do mojego miasta, a okazało się, że nigdy nie byłam tak samotna oraz zagubiona. Nawet po zniknięciu Jeremiego i rozstaniu z Michałem wiedziałam, że zawsze mam rodzinę, na której mogę polegać. Daria była dla mnie opoką, zapewniała poczucie bezpieczeństwa i dawała przeświadczenie, że w końcu wszystko się ułoży. Teraz poza drogerią nie miałam już nic. Produkcja kosmetyków stała się dla mnie bardziej ucieczką od rzeczywistości niż pracą. Nagle przypomniałam sobie o zeszycie od Mariny. Sięgnęłam do szuflady, do której go schowałam. Wymieszany olejek odstawiłam na bok, żeby się ustał. Zeszyt nadal był zamknięty. Wyglądał, jakby kartki i okładka się posklejały. Leciutko wibrował, kiedy obracałam go w palcach. Był ciepły. Podniosłam go do ust. Zamknęłam oczy i lekko chuchnęłam, pozwalając, żeby mnie rozpoznał i zaakceptował. Nic się nie wydarzyło. Przytuliłam go do siebie, jakby był kimś bliskim, na kogo czekałam przez długie lata. Uwolniłam swój zapach i pozwoliłam, by owinął go szczelnie jak szal. W końcu prychnęłam zniecierpliwiona, po czym rzuciłam niewzruszony, zniszczony zeszyt na blat. Czułam się bezsilna. Wściekłość ogarniała mnie coraz bardziej, a ja przyjęłam ją z dreszczem podniecenia. Drżącymi od emocji dłońmi przelałam olejek do butelek, zakręciłam je i nakleiłam etykietki. Odstawiłam na tacę i bez zastanowienia zabrałam się do przygotowania kremu.

Za wszelką cenę starałam się zagłuszyć w sobie złe uczucia, ale to one były silniejsze. W moim zapachu znowu pojawił się trzeci składnik. Kiedy wkładałam do miski wosk i olejek, czułam, jak gwiezdny anyż krąży wokół mnie niespokojnie i że wraz ze wzbierającą złością wzrasta też moja moc. Rumianek, mięta i anyż wirowały wokół, pochłaniając wszystkie negatywne emocje mącące mi myśli. Pracowałam mechanicznie, skupiając się na tym, co działo się we mnie. Zagotowałam wodę w garnku i czekałam, aż wosk zacznie się rozpuszczać pod wpływem gorącej pary. Powoli zamieniał się w płynną masę, a mgiełka tańczyła wokół miseczki, otulając ją ze wszystkich stron. Wonie rumianku, mięty i anyżu wmieszały się w gorącą parę i przejęły nad nią kontrolę. Mieszanka w naczyniu zyskała nowy odcień i zrobiła się bardziej pulchna. Wyłączyłam kuchenkę, wyjęłam miskę z garnka i postawiłam ją na blacie do wystygnięcia. Siedziałam na wysokim stołku barowym i mieszałam powoli masę, obserwując, jak stygnie i gęstnieje. Próbowałam się uspokoić. Nie wiedziałam, do czego jest zdolna trójskładnikowa moc, ale z całą pewnością nie powinnam się o tym przekonywać teraz. Złe emocje to złe mieszanki. Tak zawsze powtarzała Daria, i choć dziś nie miałam powodu, żeby jej wierzyć, to w tym jednym się nie myliła. Było już jednak za późno.

Mieszanka osiągnęła temperaturę pokojową, więc połączyłam olejek miętowy, witaminę E i wodę destylowaną, a na koniec dodałam inne witaminy, olejki i wodę. Za szybko. Nieuważnie. Bez skupienia. Tak nie sporządzało się kosmetyków ani nie uwalniało zapachów. Czułam strach i zagubienie. Ogarniała mnie panika i zaczęłam myśleć, że całe moje życie oparte na kłamstwie i fałszu nie ma najmniejszego sensu. Mikser pracował na wolnych obrotach. Łączyłam obie frakcje kremu, ale moje ruchy nie miały w sobie delikatności i czułości, jakiej wymagał ten etap pracy. Czułam, że narastają we mnie napięcie i zniecierpliwienie, które lada moment wystrzelą niczym torpeda. Chciałam jak najszybciej skończyć pracę. Nagle miałam już dość mieszania, przelewania i podgrzewania. Dość!

Zapach dymu, krochmalu i kadzidła. Ciężki, powolny i złowieszczy. Nie wiedziałam, jak i kiedy dostał się do mojego produktu. Jakaś cząstka mnie pragnęła ponad wszystko skończyć pracę. Wtem odkryłam, że jej nienawidzę i nie wytrzymam ani chwili dłużej w pomieszczeniu wypełnionym zapachami, od których zaczęło mnie mdlić. Po chwili wszystko ustało. Poczułam się lżejsza i weselsza. Jakby ktoś zdjął ze mnie wielki ciężar.

Krem w misce zmienił kolor. Stał się ciemniejszy, jednak pachniał pięknie. Przełożyłam go do trzech słoików. Napisałam na etykietce jedno słowo: Tajemnica.

Uśmiechnęłam się do siebie. Miałam wrażenie, że to słowo ostatnio mnie prześladuje. Nagle spojrzałam na zeszyt, który dostałam od Mariny. Leżał na blacie, kilka centymetrów ode mnie – otwarty.

* * *

Potrzebowałam dowodu. Od rozmowy z Darią nie potrafiłam się uwolnić od tej myśli. To wszystko zmieniało. Udałoby mi się odbudować moje życie, które tak niespodziewanie legło w gruzach. Jeśli Daria kłamała, a miałam niemal pewność, że tak właśnie było, to Michał prawdopodobnie nadal kochał mnie i Jeremiego. Wszystko jeszcze można uratować. Tylko potrzebuję dowodu. Dlatego teraz, gdy stałam ukryta za półką z literaturą fantasy i obserwowałam wejście do księgarni, nie miałam skrupułów ani wyrzutów sumienia.

Kiedy skończyłam partię pechowego kremu o tajemniczym działaniu, zadzwoniłam do Julii. Nasza rozmowa była zadziwiająco krótka.

– Chcę go zobaczyć – powiedziałam bez powitania.

– Dobrze. – Usłyszałam ulgę w jej głosie. – Kiedy?

– Jak najszybciej, ale niech to wygląda na przypadek.

– Dzisiaj o osiemnastej w empiku na Nowym Świecie na piętrze z książkami.

Rozbawił mnie wybór miejsca. Zawsze lubiliśmy właśnie ten sklep. Ilekroć tu wchodziliśmy, Michał, który był zapalonym varsavianistą, powtarzał, że w tym lokalu prawie sto trzydzieści lat temu mieściła się Udziałowa – najlepsza kawiarnia w Warszawie. Mówił to z taką czcią, że obawiałam się, iż zaraz uklęknie i ucałuje próg.

Stałam więc teraz schowana za półką wypełnioną książkami, zastanawiając się, jak mogło wyglądać to miejsce półtora wieku temu i czy któraś Huczmiranka przychodziła tu na herbatę. W kieszeni zawibrował mi telefon. Wyjęłam go pospiesznie, sądząc, że to Julia daje znać o spóźnieniu. Dzwonił Tymon. Już szósty raz w ciągu tego dnia. Dostałam też dziesięć czułych esemesów i bukiet kwiatów, które kurier dostarczył tuż przed moim wyjściem. Ignorowałam Tymona przez cały dzień, a to nie było w moim stylu. Jednak, choć wielu rzeczy nie byłam pewna, ta jedna nie ulegała wątpliwości. Ostatnia noc była błędem. Głównie moim, bo nie powinnam do niej dopuścić. Odrzuciłam połączenie. Nie mogę teraz rozmawiać. Zadzwonię za godzinę – pospiesznie wystukałam te słowa na klawiaturze, wysłałam i schowałam komórkę do kieszeni.

Do sklepu weszła grupa klientów i rozpoznałam wśród nich Julię. Michał szedł tuż za nią. Bardzo się zmienił. Schudł, lekko się przygarbił. Ręce trzymał w kieszeni, a na jego twarzy gościła całkowita obojętność. Coś we mnie drgnęło. Tak dawno go nie widziałam. Włosy miał za długie i pogłębiła mu się bruzda między brwiami, którą tak bardzo lubiłam. Nagle zapragnęłam go objąć, położyć głowę na przedramieniu, w idealnie pasującym zagłębieniu przy szyi. Moglibyśmy tak stać przytuleni całą wieczność i udawać, że nic się między nami nie zmieniło.

Julia spojrzała na mnie, zanim zdążyłam przybrać obojętny wyraz twarzy. Uśmiechnęła się z rozczuleniem, widząc, jak na niego patrzę. Otrząsnęłam się ze wspomnień i ruszyłam w ich stronę. Szłam szybko, jakby bardzo mi się spieszyło. Zderzenie wyglądało naturalnie. Obejrzałam się za siebie i po chwili poczułam jego wodę kolońską i ciepłą, silną dłoń, która chwyciła mnie za ramię.

– Przepraszam – powiedziałam. – Nie zauważyłam…

Spojrzał mi w oczy. Przez chwilę miałam wrażenie, że się uśmiechnie.

– Michał… – rzekłam miękko, choć nie taki miałam plan.

Ledwo wypowiedziałam jego imię, wiedziałam, że nie dam rady. Nie zastanawiając się nad tym, co robię, wyciągnęłam rękę i dotknęłam jego policzka. Uśmiechnęłam się ciepło, przypominając sobie, ile razy robiłam to podczas trwania naszego małżeństwa. Zawsze wtedy przechylał głowę i przywierał do mojej dłoni, lekko przymykając oczy. Tym razem odsunął się gwałtownie. Spojrzał na mnie zaskoczony.

– To ja. Nina – rzuciłam cicho, ale wiedziałam już, że to bezcelowe.

Patrzył na mnie jak na obcą osobę.

– Zdajesz sobie sprawę, że sto trzydzieści lat temu w tym miejscu była Udziałowa, najlepsza kawiarnia w Warszawie? – drżącym głosem przytoczyłam jego własne słowa.

– Kim pani jest? – spytał oszołomiony – Jaka kawiarnia? Julia, idziemy, kręcą tu jeden z tych głupich programów telewizyjnych.

Pociągnął siostrę w stronę wyjścia. Nie mogłam pozwolić mu teraz odejść. Musiałam mieć pewność. Zbyt wiele od tego zależało. Przyspieszyłam kroku i dogoniłam ich tuż przy drzwiach.

– Michał, poczekaj! – zawołałam.

Odwrócił się z wyraźnym zniecierpliwieniem.

– Czego pani chce? Julka, wezwij ochronę. To jakaś wariatka.

Słowa to za mało. Spojrzenia i gesty są bardziej ulotne niż mgła. Jest tylko jeden sposób. Nie miałam czasu na wątpliwości. Złapałam Michała za kurtkę, przysunęłam się i go pocałowałam. W pierwszej chwili chciał się wyrwać, ale gdy zaskoczenie minęło, przyciągnął mnie do siebie i oddał mi pocałunek. Przez chwilę miałam wrażenie, że nic się nie zmieniło. Ten sam mężczyzna, ten sam zapach, ten sam pocałunek. Trwaliśmy złączeni dłużej, niż wypadało, a kiedy w końcu, zebrawszy całą silną wolę, odsunęłam się od niego, patrzył na mnie z uśmiechem.

– Michał… to ja… – szepnęłam.

– No właśnie widzę! – powiedział nienaturalnie ożywiony. – Jeśli na tym polega wasz program, to zgłaszam się do wszystkich edycji.

Erwina

Warszawa, 1920 rok

Nic nie wskazywało na to, że nieszczęście jest tak blisko, niemal na wyciągnięcie ręki. Mogłam je zgnieść w zarodku, zanim jeszcze ktokolwiek pomyślał, że nam zagrozi. Nie zrobiłam tego, zaślepiona powodzeniem i dobrobytem. Nasz bar bardzo szybko stał się popularny. Po pół roku od otwarcia mogłyśmy sobie pozwolić na otwarcie drugiego lokalu na Świętokrzyskiej. Pochłonął mnie wir przygotowań i nagle wydało mi się niedorzecznością, że jeszcze kilka miesięcy temu nie chciałam wychodzić z domu i bałam się jeździć tramwajem. Miałam tyle spraw na głowie. Po długich poszukiwaniach znalazłam odpowiednich mężów dla Melisy i Kory. Dziewczęta nie były zachwycone tym pomysłem, ale wiedziały, że nadszedł czas poważnych decyzji i, jak każda Huczmiranka przed nimi, także one mają swoje obowiązki wobec rodu. Przygotowywałam otwarcie nowego baru i nie zauważyłam, że o ile Melisa jest podekscytowana czekającymi ją zmianami, o tyle Kora wydaje się nimi przerażona. Próbowała ze mną rozmawiać, ale byłam ciągle zajęta. Ema nieustannie chodziła na herbatki i rauty swoich przyjaciółek z dawnych lat. Kora nie znalazła zrozumienia ani u Juty, która sama wcześnie wyszła za mąż tylko po to, by urodzić dziecko, ani u Melisy, która, jak wiele młodych panien, z niecierpliwością i ekscytacją oczekiwała momentu, kiedy jakiś przystojny młodzieniec poprosi ją o rękę. W połowie roku Klara postanowiła, że kupi mieszkanie niedaleko naszego i zamieszka tam z Melisą, bo zrobiło się dość ciasno. Ema ciągle narzekała, że żyjemy jak plebs, gnieżdżąc się w tyle osób. Próbowałam jakoś uspokoić nastroje, pomóc Klarze w kupnie mieszkania, przygotować podwójne zaręczyny i prowadzić bar. Z rozbawieniem wspominałam czas powrotu, gdy zamierzałam spędzać dnie w fotelu, czytając książki i myśląc o przeszłości. Kora wydawała się niespokojnym duchem. Pod tym względem przypominała Lindę, lecz była od niej odważniejsza i bardziej uparta. Żyłyśmy w innych czasach, w których stare zasady zupełnie się nie sprawdzały.

Mieszkanie było odświętnie przystrojone. W jadalni na śnieżnobiałym obrusie stały nasza najlepsza zastawa, wina, nalewki i soki w kryształowych dzbanach. Prosię pieczone z ananasami, zapiekane ziemniaki, sałatki i całe mnóstwo przystawek. Goście przybyli punktualnie, a po uroczystym obiedzie przeszliśmy wszyscy do salonu, zachowując odpowiednią kolejność. W pierwszej parze Ema z ojcem Leopolda Kunickiego – narzeczonego Melisy. Potem ja z narzeczonym Kory – Emilianem Stroińskim. Klara zaś szła z bratem tego ostatniego, który od samego początku bardzo przychylnie na nią spoglądał. Następnie Juta z bratem ojca Leopolda. Na końcu, po raz pierwszy samotnie, jak nakazuje zwyczaj – Melisa i Kora. Za nimi Sabina, udając wielką damę, kroczyła z wielką powagą i dostojeństwem.

Kiedy całe towarzystwo przeszło do salonu, Klara usiadła do fortepianu i zagrała kilka ballad Szopena. Melisa nieśmiało zerkała na przyszłego narzeczonego, Kora nerwowo przebierała palcami, Ema zaś ze swoim najbardziej wytwornym uśmiechem prowadziła konwersację ze starszymi panami. Czułam, jak narasta napięcie, więc dałam znać Klarze, że czas przejść do meritum spotkania.

– Panowie – powiedziałam uprzejmie. – Oddajmy głos młodym.

– Tak, tak, szanowna pani. Co nam innego pozostało. – Ojciec Leopolda się zaśmiał i dał synowi znak, by rozpoczął. Ten wstał natychmiast i skierował się do mnie.

– Za pozwoleniem pani, chciałbym prosić o rękę pani wnuczki, Melisy. Czy wyraża pani zgodę na nasze małżeństwo?

– Liczę, że będziesz o nią dbał, opiekował się nią troskliwie i nie opuścisz w niedostatku czy chorobie?

– Tak mi dopomóż Bóg.

– W takim razie zezwalam na wasze małżeństwo.

Leopold natychmiast skłonił się, żeby pocałować mnie w rękę. To samo uczynił z dłonią Klary, a po chwili już klęczał przed zarumienioną z emocji Melisą. Z uśmiechem i spokojem w sercu zobaczyłam, jak bardzo ją to uszczęśliwiło. Dokonałam dobrego wyboru.

W pokoju zapanowała wesoła atmosfera, z której postanowił skorzystać drugi absztyfikant, kandydat na mojego zięcia.

– Czy łaskawa pani pozwoli…? – spytał nieśmiało, a kiedy skinęłam głową, skłonił się z szacunkiem.

– Mam ogromny zaszczyt prosić łaskawą panią o rękę jej córki, Kory.

– Nie.

Przez chwilę wydawało mi się, że się przesłyszałam. To słowo brzmiało tak absurdalnie w tych okolicznościach, że trudno mi było sobie wyobrazić, aby mogło być realne. Emilian zmarszczył lekko brwi, patrząc na mnie zdezorientowany. Uśmiechnęłam się uprzejmie, tuszując skonfundowanie, i zerknęłam na ponurą minę Kory. Wszyscy obecni poszli za moim przykładem. Kora, nic sobie nie robiąc z wywołanej konsternacji, podeszła do Emiliana i ukłoniła mu się elegancko.

– Wybaczy pan, panie Emilianie. Nie chciałam pana w żaden sposób urazić, a tylko zaoszczędzić panu dalszych upokorzeń i nieprzyjemności. Wszystko zaszło za daleko. Częściowo to moja wina, bo już dawno powinnam dać matce do zrozumienia, że nie mogę wyjść za mąż. Nie zdobyłam się jednak na to, przez co teraz pan cierpi. Będzie pan łaskaw mi wybaczyć, jednak od jakiegoś czasu jestem już związana z innym mężczyzną, z którym połączyła mnie szczera i czysta miłość. W tej sytuacji nie mogę pana dalej zwodzić i łudzić nadzieją, gdyż nie ma najmniejszej szansy, żebym kiedykolwiek została pańską żoną.

– Czy to… przelotna miłostka? – zapytał Emilian całkowicie zbity z tropu.

– Nie nazwałabym tego w ten sposób. – Kora uśmiechnęła się przepraszająco.

– W takim razie…

– Chwileczkę! – Wstałam. Czułam, jak ręce i nogi drżą mi ze zdenerwowania. Ta historia nie może się powtórzyć. Nie z moją córką. Mogłabym spodziewać się takiego zachowania po Jucie. Miała szalone geny swojej matki i artystyczne usposobienie ojca, ale nie Kora. Zawsze była samowolna, zbyt odważna i bezpośrednia, ale dobrze znała swoje miejsce. I swoje obowiązki. Nie mogła posunąć się tak daleko.

– Co to znaczy, że jesteś związana? – spytałam ostro. – Przyrzekłam już twoją rękę panu Emilianowi.

– Nie spytałaś mnie o zdanie, matko.

– Ja mam cię pytać o zdanie? A cóż to za nowe porządki? Może ty już się sama za mąż wydałaś i teraz tylko mnie o tym informujesz!?

– Właśnie tak – oznajmiła głośno, dumnie unosząc głowę.

Ema zarechotała cicho w swoim fotelu, Juta krzyknęła przestraszona, a Melisa zbladła.

– O czym ty mówisz, dziecko? – zapytałam grobowym tonem.

– Nie mogę wyjść za pana Emiliana, bo już od miesiąca jestem mężatką.

* * *

Nie widziałam Kory od kilku tygodni. Po tym fatalnym niedzielnym popołudniu, podczas którego zamiast podwójnych zaręczyn miałyśmy wielki skandal, wyszła z domu i więcej się do mnie nie odezwała. Klara przeszukała pół miasta, ale nie trafiła na żaden ślad siostry. Nie wiedziałyśmy, co się z nią dzieje, gdzie przebywa ani kim jest jej mąż, jeśli to, co mówiła, w ogóle było prawdą. Jak zwykle w takiej sytuacji zwołałam zjazd. Zajęłyśmy miejsca przy długim stole przykrytym bordowym obrusem, na środku stała butelka madery. Świece paliły się w lichtarzach, wszystkie byłyśmy ubrane w długie suknie lub spódnice i miałyśmy rozpuszczone włosy. W powietrzu unosiła się mieszanka naszych połączonych zapachów.

– Nie możemy odnaleźć Kory – powiedziałam drżącym głosem.

Ema spojrzała na mnie z dezaprobatą, że pozwalam sobie na taki brak kontroli emocji. Nie powinnam pokazywać, jak bardzo odejście Kory mnie dotknęło. Jednak po stracie siostry zniknięcie córki zabolało podwójnie. Czy nasza rodzina mogła funkcjonować prawidłowo, jeśli co pewien czas któraś Huczmiaranka postanawiała poświęcić wszystko, nie bacząc na zasady, jakich uczyła się przez całe życie, i porzucić swój ród?

– Czy miałyście od niej jakieś wieści?

Pytanie skierowałam do Klary, Melisy i Juty.

Nagle odezwała się Sabina, która była jeszcze za młoda, żeby zabierać głos na zjazdach.

– Ja wiem… – Zawahała się i spojrzała na mnie z przestrachem, wiedząc, że właśnie złamała jedną z zasad.

– Tak? Możesz powiedzieć – odparłam najłagodniej, jak umiałam.

– Wiem, kto jest jej mężem. Nie pamiętam nazwiska, ale… to nie jest Polak.

Westchnęłam głośno. A więc miałam rację. Ten Rosjanin, którego kiedyś przyprowadziła do baru. Patrzył na nią w sposób niepozostawiający wątpliwości co do łączących ich uczuć.

– Anton Rohov? – spytała Klara, udając zdziwienie.

Spojrzałam na nią ostro.

– Wiedziałaś?

– Domyślałam się, ale nie miałam dowodów. Kora zawsze była skryta.

– Domyślałaś się i nie ukróciłaś tego, póki był jeszcze czas?!

– Tak. Powinnam to zrobić, ale… nie mogłam.

– Co to znaczy!?

– Ona była taka szczęśliwa. Nie chciałam jej tego odbierać.

– Wiesz dobrze, że nic by z tego nie wyszło. Nigdy. To się nie może udać. Nie w naszej rodzinie.

– Może nasza rodzina powinna zacząć akceptować to, czego my chcemy? – rzekła z odwagą, o jaką jej nie podejrzewałam.

– Klaro! – ucięłam ostro te rozważania, widząc, że Juta lekko kiwnęła głową. – To nie jest czas na taką rozmowę. Musimy odnaleźć Korę i sprowadzić ją do domu.

– Ona tego nie chce – wyznała ze łzami w oczach. – Nie zmuszaj jej.

Westchnęłam głośno.

– Nie mam wyjścia. – Chrząknęłam, żeby mówić z mocą i przekonaniem. – Kora musi wrócić do domu. Pomijając zasady naszego rodu, Polska prowadzi wojnę z bolszewikami. Nie mogę dopuścić, żeby jedna z nas została oskarżona o zdradę.

– Anton nie jest bolszewikiem! – zaprotestowała Melisa. – Sprzeciwia się tej wojnie i chce na stałe zamieszkać w Polsce. Jest po naszej stronie. To chyba dobrze, prawda?

– Bardzo niedobrze – odezwała się nagle Ema.

Popatrzyłam na nią zaskoczona.

– Rosjanin, który popiera Polskę, zwłaszcza w czasie wojny, jest podejrzany dla obu stron. Nikt mu nie zaufa i nikt się za nim nie wstawi. Polacy będą go uważali za szpiega, a Rosjanie za zdrajcę swojego narodu. Jeśli Kora rzeczywiście wyszła za niego za mąż, już ma poważne problemy, a jeśli z nim zostanie… będzie zgubiona…

– Głosujmy – zaproponowałam. – Kto jest za bezwarunkowym sprowadzeniem Kory do domu i zakończeniem małżeństwa, które tak nieroztropnie i wbrew woli rodu zawarła? – zapytałam i podniosłam rękę do góry.

Za moim przykładem poszły Ema, Juta oraz Melisa. Dopiero po dłuższej chwili i bardzo niechętnie rękę podniosła Klara.

– Bardzo dobrze. Mamy jednomyślność. Proszę Emę o otwarcie madery i przypieczętowanie porozumienia.

Decyzja została podjęta, jednak mimo intensywnych poszukiwań nie udało nam się trafić na ślad Kory i jej męża. Odnalazłam nawet jej dawnych przyjaciół: pisarza Józefa Żytnickiego i Żydówkę Talitę, z którą Kora była tak mocno związana. Potwierdziła nasze przypuszczenia, że Kora wyszła za Antona, lecz nie znała jej miejsca zamieszkania. Powiedziała natomiast coś, co mnie bardzo zaniepokoiło.

– Już przed ślubem sytuacja Antona była skomplikowana. Wojna wszystko zepsuła. Polacy i Rosjanie stanęli przeciw sobie. W takich warunkach małżeństwo… – Pokręciła głową z niedowierzaniem. – Mówiłam jej, że to nie jest dobry pomysł, że powinni poczekać, ale zna pani Korę. Jak się na coś uprze… Oburzała się, że chce ją pani wydać za mąż za jakiegoś paniczyka, a ona naprawdę kocha Antona i… było jeszcze coś, ale nie mam co do tego pewności…

Poczułam, jak ciarki przechodzą mi po plecach.

– Co takiego?

Pokręciła głową.

– Nie powinnam o tym wspominać… Kora by nie chciała… to była jej tajemnica.

– Posłuchaj, z tego co mówisz, wynika, że obojgu im może grozić niebezpieczeństwo. Muszę wiedzieć wszystko, co pomoże ją odnaleźć, zanim stanie się coś złego, tym bardziej jeśli chcesz mi powiedzieć to, co podejrzewam od samego początku.

– Co pani podejrzewa?

– Kora jest w ciąży.

Dziewczyna spuściła głowę, a kiedy ją podniosła, miała najsmutniejsze oczy, jakie kiedykolwiek widziałam.

– Nie chciała się przyznać. Byłyśmy dla siebie jak siostry, a ona bała się mi zaufać, ale ja i tak się domyślałam. Za dobrze ją znam. Moim zdaniem Anton o niczym nie wie. Kora nie chce go martwić, bo on ma na głowie policję rosyjską i polską.

– Co się stało?

– Pani nic nie wie? – zdziwiła się. – Razem z kilkoma innymi rozwieszał plakaty antybolszewickie na mieście. Został złapany przez polskie wojsko, ale uciekł. Teraz uważają go za prowokatora i podżegacza. Rosjanie widzą w nim…

– …zdrajcę – dokończyłam.

Talita kiwnęła głową.

– Jest jeszcze coś…

Patrzyłam na nią w napięciu i skupieniu, przygotowując się na ostateczny cios.

– Kora była wtedy z nimi. Stała na czatach i pilnowała, czy nikt nie nadchodzi. Ktoś ich wsypał. Była strzelanina. Uciekli, ale któreś z nich na pewno zostało ranne. Nie wiem tylko kto.

– Skąd masz taki dokładne informacje?

Milczała przez chwilę.

– Byłam razem z nimi.

– Nie pomogłaś Korze? – spytałam zdumiona.

– Nie mogłam. Ona nie chciała.

* * *

Trzynasty sierpnia był bardzo gorący od samego świtu. Nadszedł w końcu dzień, w którym Melisa miała zostać mężatką. Przez ostatnie tygodnie, mimo intensywnych przygotowań do uroczystości, wszystkie myślałyśmy o czymś innym. Nie odnalazłyśmy Kory ani Antona. Nie wpadłyśmy nawet na najmniejszy ich ślad. Zaczynałam podejrzewać, że wyjechali w głąb Rosji lub przy odrobinie szczęścia udało im się uciec do Francji. Wszystkie mieszanki zapachów, jakie uwolniłam, okazały się nieprzydatne. To mogło sugerować, że ktoś wzmocnił barierę ochronną Kory i uwolnił mieszanki utrudniające jej odnalezienie. Pamiętałam niezadowolenie Klary na zjeździe, gdy mówiłam o tym, że Kora musi wrócić do domu. Czy któraś z nich odważyłaby się sprzeciwić Radzie Rodu i ukryć Korę wbrew temu, co przysięgała na zjeździe? W takim przypadku Kora może być całkiem blisko, a mimo to nie mogłam jej odnaleźć.

Juta zachowywała się podejrzanie. Coraz częściej znikała z domu, nikomu się nie tłumacząc. Mała Sabina powiedziała mi, że mama się zakochała, ale podejrzewałam, że to tylko wymówka. Nie chciałam wierzyć, że moja córka i siostrzenica mogłyby działać przeciwko mnie. Dlatego przez długi czas wolałam tego nie sprawdzać, łudząc się, że nadal jesteśmy wobec siebie lojalne i przestrzegamy zasad.

Tymczasem Melisa wyglądała na szczęśliwą. Mogło się wydawać, że szczerze pokochała Leopolda, ale ja nie dałam się zwieść. Na pewno bardzo chciała, by tak się stało, ale to nie była miłość. Przynajmniej nie taka na lata, choć to nie miało znaczenia. Małżeństwa w naszej rodzinie nigdy nie trwały zbyt długo.

O świcie weszłyśmy z Klarą do sypialni panny młodej. Uwolniłyśmy swoje zapachy i pozwoliłyśmy, żeby swobodnie się przeniknęły. Potem dodałam mieszankę wiśni i huby, żeby przekonać się, co kryje jej serce. Znalazłam to, czego się spodziewałam: ekscytację, podniecenie, strach i fascynację, którą myliła z miłością. Dodałam odrobinę zapachu bzu i gliny, żeby sprawdzić, ile urodzi córek. Klara stała obok mnie i wyczuwałam jej napięcie. Bała się, że jej córka okaże się tą, która, podobnie jak Linda, ściągnie na rodzinę nieszczęście wydaniem na świat nieodpowiedniego dziecka. Jednak to, co zobaczyłyśmy w gęstniejących oparach woni, sprawiło, że pożałowałyśmy swojej ciekawości. Przez dłuższą chwilę nie mogłam uwierzyć. Zmodyfikowałam mieszankę, dodałam zapach piżma i białej czekolady, lecz obraz się nie zmienił. Melisa nie będzie miała dzieci. Nigdy nie uda jej się zajść w ciążę. Ta linia naszego rodu wygaśnie wraz z jej śmiercią. Jeśli teraz jeszcze okaże się, że Kora zaginęła lub została zabita przez bolszewików, pozostaną tylko córka i wnuczka Lindy – Juta i Sabina. Poczułam, że dławi mnie strach.

Mieszanka krążąca nad głową śpiącej nagle zgęstniała i z siłą rozprysła się po pokoju, co zbudziło przyszłą pannę młodą.

– Co zobaczyłyście? – spytała zaniepokojona i usiadła na łóżku.

– Nic takiego – powiedziała Klara, zerkając na mnie z niepokojem.

– A jednak… coś się stało – upierała się. – Powiedz mi – zażądała, patrząc na matkę. – On zginie, tak? Leopoldowi coś się stanie, jak każdemu mężczyźnie w naszej rodzinie. Właśnie to ujrzałaś w mieszance? Chcę wiedzieć, ile mamy czasu, zanim to się stanie. Czy mogę go jakoś ochronić?

Głos jej się łamał. Uśmiechnęłam się do Melisy, zadowolona, że nie przeczuwa nawet, co ujrzałyśmy w mieszance ukazującej jej przyszłość.

– Wszystko będzie dobrze, dziecko – rzekłam. – Nie martw się. Dzisiaj niczym nie możesz się martwić. Będziesz szczęśliwa…

Nuta niepewności zawisła między nami, ale Melisa jej nie zauważyła. Uśmiechnęła się uspokojona, przeciągnęła się i wstała, żeby zjeść ostatnie panieńskie śniadanie.

* * *

To był idealny dzień na ślub. Powóz ozdobiony białymi różami zajechał pod nasz dom dokładnie o dziesiątej trzydzieści. Ruszyliśmy do kościoła św. Aleksandra na placu Trzech Krzyży. Pan młody czekał już przed wejściem, a wraz z nim jego ojciec i kilka starych ciotek, które specjalnie na tę uroczystość przyjechały z drugiego końca miasta. Leopold nie miał zbyt licznej rodziny i to był jego dodatkowy atut. Matki zazwyczaj są dużą przeszkodą, kiedy ostatecznie trzeba się rozstać.

Melisa wyglądała przepięknie. Miała na sobie delikatną, prostą, białą suknię lekko rozszerzoną w połowie bioder z falą tiulowych falbanek, na głowie biały stroik zakończony długim welonem. W dłoni trzymała bukiecik z kremowych różyczek. Ciemne włosy spięła w misterny kok odsłaniający szyję i twarz. Który to już ślub w naszym rodzie? Trudno je zliczyć. Jednak nie miałam wątpliwości, że Melisa była najpiękniejszą panną młodą z rodu Huczmiran. Wydawała się też bardzo szczęśliwa. Rozsądek tak rzadko idzie w parze z sercem. Nie liczyłam na to, ale tym razem wybrałam odpowiedniego mężczyznę. Patrzył na nią, jakby była jedyną kobietą na świecie. Uśmiechał się nieśmiało, nie mogąc uwierzyć, że właśnie jego zapragnęła poślubić. Jakby czuł się zaszczycony i szczęśliwy. Tak, był niezmiernie szczęśliwy. Melisa miała lekko zamglone spojrzenie. Uśmiechała się promiennie i zerkała na niego z rozrzewnieniem i czułością, której nigdy nie widziałam u żadnej z nas. Szkoda będzie to przerwać. Może… gdyby żyła Lucyna… Nie mamy alchemiczki, to źle wróży. Gdybym wiedziała, jak temu zapobiec, klnę się na swą moc, że tym razem pozwoliłabym Melisie na długie życie u boku męża, niezależnie od konsekwencji. Poczułam zapach goździków i ambry. Ema stanęła obok mnie z ironicznym uśmiechem, jakby odgadła moje myśli. Miała na sobie długą, kremową suknię i ciemnofioletowe bolerko. Wyglądała elegancko i dostojnie. Łaskawym skinieniem głowy witała znajomych, z wybranymi zamieniając kilka grzecznościowych uwag.

– A jednak przyszła – mruknęła z przyganą, patrząc w kierunku wejścia do kościoła.

Spojrzałam w tę samą stronę i zamarłam. Momentalnie zrobiłam krok do przodu, ale poczułam na nadgarstku silny uścisk Emy.

– Nie rób tego – syknęła. – Nie tu. Nie zamierzasz chyba zrobić skandalu na środku ulicy. Pamiętaj, kim jesteśmy.

Spojrzałam na nią ostro.

– Wiem dobrze, kim jesteśmy. Nigdy nie pozwalasz mi o tym zapomnieć. To moja córka, Emo, i mam prawo…

– Nie masz prawa, jeśli ryzykujesz w ten sposób reputację rodu.

Spojrzałam prosto w ciemne oczy matki. Moja bariera ochronna wzrosła. Jej zapach otoczył mnie delikatną mgiełką, której nikt oprócz mnie nie zauważył. Zerknęłam na dziewczynę, która stała przy wejściu do kościoła i patrzyła na mnie spokojnie. Czy to możliwe, żeby tak bardzo się zmieniła przez te kilka tygodni? Stała wyprostowana i spoglądała na nas bez odrobiny skruchy czy poczucia winy. Była dumna z tego, że dokonała takiego wyboru. Dumna, że się odważyła. Opuściła swój ród, bez naszego przyzwolenia wybrała życie z mężczyzną. Wyglądała na poważniejszą, dojrzalszą i szczęśliwą, nie wątpiłam w to.

– Jeśli naprawdę nie chcesz skandalu, lepiej mnie puść – warknęłam do Emy i ruszyłam szybkim krokiem w kierunku Kory, która w tej chwili przysunęła się bliżej Antona, jakby chciała obronić go przede mną.

Melisa i Leopold czekali przed kościołem na moment rozpoczęcia uroczystości. Goście stali wokół nich w grupach, podziwiając parę młodą i wymieniając dyskretne uwagi na temat innych zgromadzonych. Panowała atmosfera uroczystego podekscytowania tym, co za chwilę miało się wydarzyć. Ojciec Leopolda głośno witał się z kolejnymi ciotkami i wujami, wychwalając przyszłą synową, jej rodzinę i śmiejąc się z rubasznych dowcipów o mających niebawem urodzić się wnukach. Wszystko szło zgodnie ze scenariuszem imprezy, a każdy obecny dokładnie odgrywał swoją rolę. Nie mogłam zepsuć uroczystości. Nie chciałam tego zrobić Melisie. Ema miała rację, to nie był czas na rodzinną sprzeczkę.

Kiedy do nich podeszłam, Kora lekko uniosła głowę, dając mi do zrozumienia, że mogę nie tracić czasu na namawianie jej do powrotu.

– Witaj… witajcie – odezwałam się.

Nachyliła się i z przymusem pocałowała mnie w policzek. Anton ukłonił się lekko.

– Martwiłam się o ciebie. Dlaczego nie dałaś znaku życia?

Zbyt późno się zorientowałam, że to zabrzmiało jak wymówka. Kora stłumiła westchnienie.

– Jestem tu tylko ze względu na Melisę. Obiecałam jej, że będę na ślubie.

– Gdzie mieszkacie? – spytałam niecierpliwie, pamiętając, że lada chwila zacznie się ślub, a później Kora może zniknąć tak samo nagle, jak się pojawiła. – Nie musiałaś odchodzić… to znaczy, możecie mieszkać u nas…

– Nie – zaprotestowała ostro. – Dobrze wiesz, że to niemożliwe.

– Zastanów się. Co będzie z dzieckiem? U nas byłoby bezpieczne…

– Skąd wiesz o ciąży? – zdziwiła się. – Talia…?

Kiwnęłam lekko głową.

– To nie ma znaczenia – dodałam. – Wróć do domu, wróćcie razem.

Wyczułam, że jej zapach jest słaby. Kminek i łubin były zawsze bardzo wyraziste i ostre, teraz ledwie się przebijały. Uwolniłam mieszankę palonej siarki i łubinu, żeby wzmocnić jej zapach, póki miałam taką możliwość. Po chwili otoczył ją zapach ozonu i kadzidła, miał zregenerować cały organizm, w tym również jej moc.

– To na nic – powiedziała spokojnie. – Ja już prawie nie jestem… taka ja wy – oznajmiła ostrożnie, zerkając na Antona, który udawał, że nie słyszy naszej rozmowy.

– Nie musisz uciekać – rzekłam stanowczo, chwytając jej dłonie.

– Muszę. Musimy – poprawiła się ciszej. – Wszystko bardzo się skomplikowało.

– Koro. – Anton rozejrzał się uważnie po zebranych gościach. – Musimy iść. Natychmiast.

Melisa i Leopold weszli do kościoła, a za nimi ruszyli goście. Zobaczyłam wśród nich dwóch mężczyzn, którzy zerkali na nas z napięciem. Nie mieli mundurów, ale w ich ruchach było coś, co wzbudzało nieufność. Anton spojrzał na nich w tym samym momencie i w jego wzroku dostrzegłam panikę. Tym razem to on osłonił sobą Korę. Mocno chwycił ją za rękę i odepchnął w bok, ale przywarła do niego, nie pozwalając się odsunąć.

– Chodź. – Pociągnęłam ją lekko. – Chodź ze mną. Proszę.

Nagle podszedł do nas ojciec Leopolda razem z księdzem, który miał udzielić ślubu, i serdecznym gestem zaprosili do kościoła. Duchowny z nieprzyjemnym grymasem spojrzał na dwóch mężczyzn. Nie wejdą do kościoła. Nie mogą. A więc to Rosjanie. Anton jest podejrzany o zdradę, a karą za nią jest śmierć. W najlepszym wypadku ześlą go na Sybir do końca życia, Kora zaś pojedzie za nim. Odejdzie od nas. Stracę ją na zawsze. Jakie życie ją czeka na Syberii w tym wiecznym zimnie, wśród chorób i dziczy? Bardzo szybko podjęłam decyzję. Muszę ich rozdzielić. To jedyny sposób. Niech go wezmą. Niech zabiorą Antona, po niego przyszli. Ona jest młoda, niedoświadczona i do tego w ciąży. Nie mają przeciwko niej dowodów. Nic nie zrobiła. Puszczą Korę wolno, jeśli dostaną jego. Mieszanka dymu i siarki. Zobaczyłam, jak ciało Antona nagle robi się ociężałe, a po chwili sztywnieje. Mieszanka dzikiej róży i tytoniu odsunęła Korę od niego. Przez tę barierę żadne z nich nie mogło się przebić. Mężczyźni całą uwagę skupili na Antonie, jakby Kora nagle przestała istnieć. Chwycili go pod łokcie i zawrócili sprzed kościoła. Ruszyli w stronę zaparkowanego niedaleko samochodu. Kora stała blada i przerażona tym, co się dzieje. Spojrzała na mnie i zobaczyła moje spojrzenie pełne ulgi i radości, że udało się ją ocalić.

– Nie! – krzyknęła wtedy i spojrzała mi prosto w oczy. – Nienawidzę cię!

Jej bariera ochronna natarła z furią. Poczułam lekki powiew powietrza. Moje mieszanki zostały przez nią rozbite. Krzyknęła i dogoniła Antona. Mężczyźni dopiero teraz zauważyli Korę, chwycili ją za ramię i pchnęli w kierunku samochodu.

– Koro! – krzyknęłam łamiącym się głosem. – Bariera!

Jeśli jej moc była wystarczająco silna, by rozbić moje mieszanki, mogła też ochronić siebie i jego. Mogli uciec. Dlaczego tego nie robiła?

– Kora! – krzyknęłam, żeby choć na chwilę się zatrzymała.

Wtedy mogłabym spróbować jeszcze raz. Jednak ona odwróciła się tylko i pokręciła głową. Po chwili samochód, do którego wsiedli, odjechał w stronę Alej Ujazdowskich.

Daria

Warszawa, 1967 rok

Od dnia, kiedy wprowadziłam się do mieszkania Mariny na Żurawiej, miałam wrażenie, że moje życie się stabilizuje. Czasy były bardzo trudne. Ludzie lgnęli do wszystkiego, co choć trochę ich rozweselało. Puste sklepy, zakupy na kartki, ciągłe stanie w kolejkach. Wszyscy jedli to samo, mieszkali w tak samo umeblowanych mieszkaniach i nosili podobne ubrania. Miałam wrażenie, że są smutni i szarzy. W takich warunkach moja kawiarnia przez cały dzień pękała w szwach. Goście czekali w kolejce do stolika, żeby napić się pysznej kawy, jakiej, według ich opinii, nigdzie w Warszawie nie robili. To prawda. Moja kawa była wyjątkowa. Dodawałam do niej mieszankę zapachu jabłek i miodu, która sprawiała, że świat wydawał się piękniejszy. Zaczęłam myśleć o otwarciu drugiej kawiarni. Kalina, żona Kazimierza, dotrzymała słowa. Wzorowo opiekowała się moimi dziećmi. Dziewczynki chętnie z nią zostawały, a kiedy wracałam z pracy, były uśmiechnięte, najedzone i czyste. Odpoczęłam od domowych obowiązków. Praca w kawiarni mnie odprężała i dawała poczucie, że znowu panuję nad swoim życiem, i może nawet na swój sposób jestem szczęśliwa.

Marinę widywałam rzadko, przestała interesować się moim życiem i taki układ bardzo mi odpowiadał, choć prawdopodobnie powinno mnie to niepokoić. Iweta więcej się nie pojawiła, ale miałam nadzieję, że jeszcze kiedyś mnie odwiedzi. Będę mogła jej pokazać, jak wielkich zmian dokonałam dzięki jej radom. Przyzwyczaiłam się do sąsiadów. Miałam wrażenie, że nawet trochę mnie polubili, co nigdy nie zdarzyło się Marinie. Często gawędziłam na korytarzu z sąsiadkami o codziennych sprawach, choć moje życie wyglądało zupełnie inaczej niż ich. Nie miałam problemu z łapówkami czy pijącym mężem. Mogłabym powiedzieć, że byłam szczęśliwa, a przynajmniej zadowolona z obecnej sytuacji. Dziewczynki rosły i świetnie się rozwijały. Miałam wrażenie, że kontakt z Kaliną dobrze na nie wpływał, ja też, choć nic dobrego z tego wyniknąć nie mogło, zbliżyłam się do niej. Po historii z Ingą nie chciałam zawierać nowych przyjaźni, ale Kalina nie dawała mi wyboru. Często przychodziła na herbatę pod pretekstem, że jej dzieci koniecznie chcą się pobawić z moimi. Rozmawiałyśmy zawsze dłużej, niż to było konieczne, i czułam, że to ja się przy niej odprężam, a nie odwrotnie. Zdziwiłam się, że potrafię być przy tej kobiecie taka swobodna i zrelaksowana. Głośno się śmiała i bez przerwy opowiadała historie ze swojego życia. Odkryłam, że sprawia mi to przyjemność. Mogłam wreszcie zatopić się w cudzym życiu, zamiast nieustannie analizować swoje. Pewnego dnia przyszła po mnie, żebym obejrzała z nią i Kazimierzem odcinek serialu Czterej pancerni i pies. Nie chciałam się na to zgodzić, ale nalegała. Wzięłam więc dzieci i zeszłam do ich mieszkania. Kazimierz siedział przy stole i świdrował mnie wzrokiem. Ona patrzyła uważnie na męża, a ja, jeszcze zanim usiadłam, wiedziałam, że popełniłam błąd. Straciłam czujność, pochłonęło mnie ludzkie życie i zapomniałam, jakie się z tym wiążą zagrożenia. Odsunęłam się od swojego rodu, a zbliżyłam do ludzi i to w dodatku do ludzi, których zraniłam. Kazimierz mi nie wybaczył. Widziałam to w jego spojrzeniu. Nadal miał do mnie żal, i co gorsza, nadal mnie kochał.

Stanęłam w drzwiach pokoju i wytrzymałam jego świdrujące spojrzenie wciąż pełne zachwytu i tęsknoty. Kalina zerkała to na niego, to na mnie, ja zaś nagle wszystko zrozumiałam. Usłyszałam pierwsze dźwięki melodii rozpoczynającej serial, ale wiedziałam, że nie zostałam tu zaproszona, by oglądać film. Ona chciała mnie sprawdzić. Popatrzyłam na Kalinę z nieszczerym uśmiechem. Jej twarz była napięta, choć próbowała to ukryć. Zerkała nerwowo raz na mnie, raz na swojego męża, jakby czekała, które z nas pierwsze popełni błąd.

Usiedliśmy przed telewizorem, patrząc tępo w ekran. Zoja i Alma bawiły się w pokoju dziecinnym. Kazimierz pił piwo, ja parzyłam sobie usta gorącą herbatą, a Kalina kręciła się nerwowo po pokoju, nie mogąc usiedzieć na miejscu. Uwolniłam mieszankę huby i malin. Chciałam, żeby moja sąsiadka trochę się zrelaksowała, ale to nie był dobry wybór. Po tej mieszance ludzie stają się szczerzy, otwarci, opowiadają o swoich problemach. Spłoszona, chciałam ten ruch cofnąć, ale zapach już rozniósł się po pomieszczeniu.

– Kazimierz za dużo pije – powiedziała nagle Kalina z przekąsem.

– A ty niepotrzebnie zajmujesz się cudzymi dziećmi. Nie masz własnych? – odciął się i poczułam, że atmosfera w pokoju gęstnieje.

– To nie są obce dzieci, tylko Darii. Jesteśmy sąsiadkami. Musimy sobie pomagać.

– Ty nie pomagasz, tylko u niej pracujesz. Wstyd mi przynosisz.

– Przyda się dodatkowy grosz.

– Tak. Ale od niej? Właśnie od niej?! – zapytał z oburzeniem.

Chrząknęłam, żeby przypomnieć o swojej obecności.

– A co w niej takiego złego? To porządna, uczciwa kobieta. Ma grzeczne dzieci i potrzebuje pomocy.

– Uczciwa? – zaśmiał się. – Ona nigdy nie była uczciwa – ani wobec siebie, ani wobec innych.

Spojrzał mi prosto w oczy. Tylko na chwilę, ale wystarczyło. W tym momencie zrozumiałam, jak bardzo się myliłyśmy z Miladą. Tym razem Marinie się nie udało. Kazimierz nie był pod wpływem żadnej mieszanki. Pamiętał wszystko, co wydarzyło się między nami – jak go zdradziłam i bez mrugnięcia okiem złamałam mu serce przepełnione szaleńczą miłością i oddaniem. Marina, nawet gdyby chciała, nie miała już nic do roboty. Poradziłam sobie sama z zerwaniem zaręczyn i zniszczeniem życia mężczyźnie, którego kochałam. On nadal pamiętał. I wciąż cierpiał.

– Słuchajcie, chyba już pójdę. – Wstałam nagle i ruszyłam do pokoju dziecięcego, gdzie dziewczynki bawiły się lalkami.

– A więc od początku miałam rację! – krzyknęła Kalina, a łzy momentalnie napłynęły jej do oczu. – Ty ją kochasz. To ona, prawda? Ta dziewczyna, która złamała ci serce i o której nigdy nie zapomniałeś! To ona!

Wskazała na mnie palcem i poczułam, jak dreszcz przechodzi mi po plecach. Kalina podeszła do Kazimierza i ujęła jego twarz w dłonie.

– W czym ona jest lepsza ode mnie? – spytała cicho. – Powiedz… powiedz prawdę. Co ma w sobie takiego, że nie zdołałeś o niej zapomnieć?

Kazimierz otworzył usta i szybko je zamknął. Spojrzał bezradnie na żonę, a na mnie z wściekłością.

– Po co tu przyszłaś? – wycedził przez zęby. – Nadal musisz mnie dręczyć? Po cholerę się tu sprowadziłaś? Już prawie odzyskałem spokój. Nienawidziłem cię, przeklinałem, w końcu mi zobojętniałaś, ale ty ciągle wracasz. Pojawiasz się nagle, jakby nic się nie stało. Ciągniesz ze sobą te swoje bachory i całe nieszczęście, mówisz to swoje słodkie: „Dzień dobry, Kazimierzu”. Jakby nigdy nic! Dlaczego mi to robisz? Dlaczego robisz to jej? – Wskazał na Kalinę, która nagle zalała się łzami.

– Przecież ja… nie chciałam… – mruknęłam bezradnie, marząc o tym, żeby w końcu opuścić to mieszkanie.

Rozejrzałam się za córkami, a w tej chwili w pokoju obok rozległ się krzyk. Matka potrafi poznać po tonie głosu swojego dziecka, czy stało się coś poważnego, czy to tylko błahostka, na którą nie trzeba reagować. Spojrzałam na Kalinę. Zbladła i pobiegła do pokoju. Chciałam iść za nią, ale Kazimierz złapał mnie za rękę.

– Muszę cię mieć – powiedział nagle. – Od kiedy się wprowadziłaś, nie myślę o niczym innym. Tylko raz, ten jeden raz. Błagam, nie odtrącaj mnie teraz. Nie zniosę tego.

W jego głosie i oczach były determinacja, cierpienie i długo skrywana tęsknota – tak wielkie, że mimowolnie kiwnęłam głową. Nie wiedziałam, na co się godzę i czy oboje myślimy o tym samym, ale w takiej chwili zatęskniłam za gorącymi pocałunkami, męskimi mocnymi ramionami i pieszczotami, których już tak długo nie zaznałam. Patrzył na mnie niecierpliwie, jakby zamierzał zerwać ze mnie sukienkę i rzucić na wersalkę w swoim salonie. Wyrwałam mu rękę z uścisku i ruszyłam do pokoju. Gdy weszłam, poczułam, jak strach i złe przeczucia, które dręczyły mnie od pewnego czasu podchodzą mi do gardła.

– Co się stało? – spytałam zdławionym głosem.

– Ona była nieposłuszna. Musiałam ją ukarać – oznajmiła Zoja i spojrzała na mnie z dumą.

– Co to znaczy? – dociekałam oszołomiona.

Alma siedziała na dywanie i nadal się bawiła. Justynka, młodsza córka Kazimierza, leżała na podłodze blada jak ściana i nieprzytomna. Kalina dotknęła jej czoła i próbowała wychwycić puls. Jej starsza córka, Kasia, głośno płakała.

– To Zoja! – krzyknęła. – Spojrzała na Justynkę. – Powietrze zafalowało i ona upadła nieprzytomna. To wszystko jej wina.

Spojrzałam na córkę ze strachem.

– Co zrobiłaś? – dopytywałam z nadzieją, że będzie mi umiała powiedzieć, jaką mieszankę uwolniła, ale Zoja miała dopiero trzy lata i wciąż posługiwała się zapachami intuicyjnie. Nie pamiętała ich składu ani przeznaczenia. Emocje podpowiadały jej, czego użyć w danej chwili.

– Co uwolniłaś!? – krzyknęłam i momentalnie tego pożałowałam, gdy zobaczyłam przestraszoną minę Zoi.

– Dzwoń na pogotowie – nakazała Kalina Kazimierzowi, który właśnie wszedł.

– Pogotowie nic tu nie pomoże. – Spojrzał na mnie wymownie. – Uratuj ją. Zrób to dla mnie. Przez wzgląd na to, co kiedyś do mnie czułaś. Zrób to… błagam…

Kalina patrzyła na nas oszołomiona tym, co słyszała. Kazimierz nie spuszczał ze mnie wzroku. Wiedział. Od początku wiedział, kim jestem. Ludzie zazwyczaj tego nie zauważają. Zmysły nigdy ich nie zajmują. Są zbyt zaabsorbowani, głośni, szybcy. Warszawa jest gwarna i ruchliwa. Niewielu tu zwraca uwagę na zapachy, jeśli nie są odpychające. A jednak Kazimierz w jakiś sposób wyczuł, że jestem inna, choć, jak sądzę, nie zdawał sobie sprawy, na czym ta inność polega. Bał się. Choć przed chwilą płonął z pożądania, teraz już tylko się bał, że straci córkę. Zrobiłby wszystko, żebym ją uratowała. Wiedział, że mogę pomóc lepiej niż lekarz. Jakim cudem to odkrył? Dlaczego o nic nie pytał?

Nachyliłam się nad nieprzytomną dziewczynką. Uwolniłam mieszankę kadzidła i krochmalu. Powinna skoncentrować na mnie efekty działania mieszanki, której Zoja użyła na Justynie. Potem ozon i pleśń, by wzmocnić dziecko i pomóc mu odzyskać świadomość. Mój zapach zawirował po pokoju, ścisłym kręgiem otaczając dziewczynkę. Kalina patrzyła na mnie lekko zdezorientowana. Kazimierz tylko kiwnął głową, uspokojony. Nagle Justyna otworzyła oczy i z bladym uśmiechem spojrzała na matkę.

– Chyba nic jej nie będzie – powiedziałam niepewnie.

Wstałam, dźwignęłam Almę, a Zoję wzięłam za rękę i wyszłam z mieszkania Kazimierza, wiedząc, że już nigdy tam nie wejdę, a jego żona z przyjaciółki stanie się moim najzacieklejszym wrogiem.

* * *

Wszystko potoczyło się za szybko, jednak nie miałam innego wyjścia. Zoja musiała zniknąć. Do czasu, aż znajdę sposób, jak ją uchronić, nie mogła mieszkać z nami. To było zbyt niebezpieczne dla całego rodu. Zawarłyśmy rozejm z Kaczatami i Bergonami, ale gdyby nadarzyła się okazja, posłużyliby się Zoją przeciwko nam. Poza tym była jeszcze Marina. Już od jakiegoś czasu podejrzewałam, że pracuje z moją starszą córką. Te częste wizyty i zabawy z dzieckiem nie pasowały do niej. Nigdy nie była czułą matką, a fakt zostania babką też jej pod tym względem nie zmienił. Marina miała swój plan w stosunku do mojej starszej córki i konsekwentnie go realizowała. Potrzebowałam dowodu. Gdy Zoja znalazła się już poza Warszawą, po raz ostatni poszłam do Kaliny. Jak się spodziewałam, od następnego ranka po wypadku z Zoją musiałam sama zająć się swoimi dziećmi i kawiarnią, bo Kalina już do mnie więcej nie przyszła. Justyna czuła się już lepiej, ale miała stany lękowe, stała się osowiała i apatyczna. Słabo jadła i miała trudności z nawiązywaniem kontaktu nawet z rodzicami. Lekarze bardzo się niepokoili. Tłumaczyli, że mała musiała przeżyć jakiś duży wstrząs. Trudno było przewidzieć, czy ten stan się cofnie, czy pogłębi.

Następnego dnia po wypadku, zaraz po śniadaniu, wsiadłam do autobusu i zawiozłam Zoję do dalekiej ciotki Fabiana w Radomiu. Czułam, że to dobre miejsce. W jakiś dziwny sposób wydawało mi się znajome i bezpieczne, podobnie jak Warszawa. Ciotka pamiętała mnie, mimo że widywałyśmy się rzadko. Zawsze lubiła Zoję, choć zauważyła, że dziewczynka jest zbyt gwałtowna jak na swój wiek. Zgodziła się jednak zająć nią przez jakiś czas.

– Czy masz jakieś kłopoty, dziecko? – zapytała poważnie, patrząc mi w oczy.

– Jakoś sobie poradzę, ciociu. Najważniejsze, żeby Zoja była bezpieczna i… lepiej, by nikt nie wiedział, że jest u ciebie.

– A co na to Fabian? Dlaczego ci nie pomoże?

Spojrzałam na nią ze zdziwieniem. Czy to możliwe, żeby nie wiedziała o naszym rozwodzie? Jeśli tak, to może lepiej nie wyprowadzać jej z błędu właśnie teraz?

– Oboje uznaliśmy, że Zoi najlepiej będzie tutaj.

Kiwnęła głową i spojrzała ze smutkiem na moją córkę.

– Jak długo to potrwa? Nie zrozum mnie źle. Może tu mieszkać, ile zechcesz, ale dziecko powinno być przy matce. W przeciwnym razie jest nieszczęśliwe.

– Jeszcze nie wiem, jak długo tu zostanie. Postaram się, żeby trwało to możliwie najkrócej, ale… – zawahałam się – …to nie zależy tylko ode mnie.

Kobieta skinęła głową, ale nieufnie spojrzała mi w oczy, jakby chciała sprawdzić, czy mówię prawdę.

– Pożegnaj się z nią chociaż – mruknęła.

Ukucnęłam przy Zoi, która patrzyła na mnie ponuro.

– Zostaniesz przez kilka dni u cioci Heleny. Bądź grzeczna, dobrze?

– Czy to dlatego, że Justynka jest przeze mnie chora?

– Musimy przez jakiś czas uważać – odpowiedziałam wymijająco. – Wszystko będzie dobrze, ale musisz zachowywać się bardzo grzecznie i nikogo więcej nie karać, rozumiesz?

Zoja kiwnęła główką.

– Postarasz się to zrobić?

– Oczywiście. Potrafię być grzeczna, jeśli naprawdę chcę. Babcia mówi, że muszę tylko bardzo chcieć, a dostanę wszystko, czego pragnę. To łatwe. Ja doskonale umiem czegoś mocno chcieć…

Pogłaskałam Zoję po głowie i wstałam, zastanawiając się nad jej ostatnimi słowami.

– Lepiej… – powiedziałam niepewnie, patrząc na ciotkę Helenę – …lepiej, żeby moja matka się z nią nie widywała…

Starsza kobieta pokręciła głową z dezaprobatą. Byłam już przy drzwiach, gdy Zoja spojrzała na mnie uważnie.

– A co z Almą? Ona może z tobą zostać?

Uśmiechnęłam się z całą miłością, jaką przez ostatnie lata udało mi się do tego dziecka wypracować.

– To tylko na chwilę, kochanie. Niedługo po ciebie wrócę i znowu będziemy razem.

Wyszłam, z ulgą zamykając za sobą drzwi.

Kiedy po powrocie do Warszawy ponownie poszłam do Kaliny, byłam spokojna i opanowana. Spojrzała na mnie z wrogością.

– Po co przyszłaś? – burknęła.

– Kiedy opiekowałaś się Zoją, gdy ja byłam w pracy, czy… czy ktoś ją odwiedzał?

– A niby kto?

– Ktoś z rodziny?

– Twoja matka wpadała dość często.

– Co robiła? – spytałam z niepokojem.

– Nie wiem. Zamykała się z Zoją w pokoju, bo mówiła, że muszą się pobawić i chce być z dzieckiem sama. To w końcu babcia, więc uznałam, iż nie ma w tym nic złego.

– Dlaczego mi o tym nie wspomniałaś?

Kalina lekko się zarumieniła i popatrzyła na mnie spłoszona.

– Powiedziała, że przygotowuje z Zoją dla ciebie niespodziankę na Dzień Matki i to musi być tajemnica.

– Tak… zrobiła mi niespodziankę… – oceniłam z goryczą i skierowałam się do wyjścia.

– Daria! – zawołała, gdy byłam już blisko schodów. Odwróciłam się, choć domyślałam się, co chce mi powiedzieć.

– Trzymaj się z dala od mojej rodziny. Zrozumiałaś?

– To ty do mnie przyszłaś… – odparłam przekornie.

Zrobiła parę szybkich kroków i po chwili stała kilka centymetrów ode mnie. Miała spokojną twarz, choć czułam, że z trudem nad sobą panuje.

– Wiesz dlaczego – syknęła.

– Potrzebowałaś pieniędzy i odpoczynku od Kazimierza?

– Tak właśnie miałaś pomyśleć. Chciałam cię poznać, bo potrzebowałam dowodu i teraz go mam.

Przewróciłam oczami.

– Daj spokój. Ja i Kazimierz to stara historia, już dawno nieaktualna.

– Nie wiesz, jak to jest, kiedy zostaje się żoną mężczyzny, który kocha inną. Czujesz to każdego dnia, gdy cię dotyka, gdy na ciebie patrzy, kiedy całuje cię na powitanie i pożegnanie, ale myśli w tym czasie o niej. Jesteś jego żoną, ale nic dla niego nie znaczysz. Rodzisz mu dzieci, a on zastanawia się, jakie dzieci miałby z tamtą. Podobno jesteś szybka w tych sprawach i lubisz bawić się kosztem mężczyzn. Dla ciebie to może skończone, ale dla niego nie. Dlatego ostrzegam cię, zostaw go w spokoju. Nie mąć mu w głowie. Miałaś swoją szansę i jej nie wykorzystałaś. Drugiej nie dostaniesz.

Patrzyła na mnie wrogo, z wielką determinacją. Powinnam potraktować ją poważnie dla jej własnego dobra. Jednak nie potrafiłam się opanować.

– Grozisz mi? – zapytałam i lekki uśmiech pojawił się na mojej twarzy. To był błąd, za który miałam drogo zapłacić.

– Bawi cię to?! To dobrze, bo ja też mogę się śmiać. Myślałam, że jesteś jakaś niezwykła. Piękna, niemal boska. Dlatego zgłosiłam się do pilnowania twoich dzieci. Teraz już wiem, że jesteś zwyczajna. Przeciętna. Nic nadzwyczajnego. W niczym nie jesteś lepsza ode mnie, a pod pewnymi względami nawet gorsza.

Uśmiechnęłam się wyrozumiale.

– Rzeczywiście, jestem zwyczajna. W takim razie nie musisz się mnie obawiać. Jeśli chcesz, żeby Kazimierz został przy tobie, lepiej pilnuj jego, nie mnie.

Odwróciłam się, żeby odejść, ale nie mogłam sobie odmówić jeszcze jednej drobnostki. Mieszanka jabłek i miodu. Byłam jej to winna. Niech i ona choć raz poczuje się piękna i niezwykła.

* * *

Ewelina Kaczat siedziała dumnie w fotelu w przestronnym salonie, kiedy jej gosposia wprowadziła mnie do środka. Spojrzałam ze zdziwieniem. Wydawać by się mogło, że nadal żyjemy w XIX wieku. Ewelina łaskawie skinęła głową i wskazała mi fotel naprzeciw siebie. Usiadłam i milczałam przez długą chwilę, nie wiedząc, jak zacząć.

– Nie chciałam wierzyć, gdy zadzwoniłaś. Myślałam, że to kolejny podstęp Mariny.

– Zwołałaś zjazd z powodu mojego przyjścia? – zażartowałam, ale ona się nie uśmiechnęła.

– Miałam taki zamiar, lecz Krystian powiedział, że to przesada. Panuje rozejm i mam nadzieję, że nie przyszłaś po to, żeby go naruszyć.

– Nie. – Spojrzałam na nią spokojnie. – Przyszłam prosić o pomoc.

Jej brwi skoczyły do góry, jakby zerwały się sznureczki, które trzymały je do tej pory nisko nad oczami.

– Daria Huczmiran przychodzi prosić mnie o pomoc – powiedziała z niedowierzaniem. – Teraz jestem naprawdę zaintrygowana. I zdumiona. A to nieczęsto się zdarza.

– Ostatnia Huczmiranka, która poprosiła Kaczatki o pomoc, drogo za to zapłaciła. Mam nadzieję, że możemy być uczciwe wobec siebie?

– Myślisz o Lindzie. – Uśmiechnęła się złośliwie. – Jak widać, duma Huczmiranek kurczy się w zależności od potrzeb. Przyznasz, że to bardzo wygodne. Czego ty chcesz od popędliwych i głupich Kaczatów?

– Moja córka, Zoja, nie panuje nad mocą zmysłów. Jest zbyt gwałtowna. Ma w sobie za wiele złych emocji. Wiesz równie dobrze jak ja, że nasza moc jest uzależniona od uczuć. Jeśli one są złe, to…

– To mieszanki przynoszą zło i cierpienie… Zoja jest jeszcze bardzo mała. Ma dopiero trzy lata, jakim sposobem może być tak silna?

– Dysponuje zarówno mocą zapachu, jak i smaku. Nasze zmysły zawsze istniały blisko siebie. Smak i zapach idą w parze. To ją bardzo wzmacnia, tylko nie tak, jak powinno.

– To dziecko jest owocem gwałtu. Dzieckiem zła. Nie mogę w niej tego przełamać. Próbuję, od kiedy się urodziła. Przez pewien czas było lepiej, ale od kilku miesięcy czuję w niej opór. Nic nie pomaga. Nie znam wystarczająco mocnych mieszanek. Zeszyt Sabiny ma Marina i nie dopuszcza mnie do jej przepisów.

– Ktoś zablokował Zoję. Jest zbyt mała, by świadomie ignorować twoje wezwania. Jesteś jej matką. Wiesz, kto to zrobił – stwierdziła spokojnie i nie zdziwiła się, gdy kiwnięciem głowy potwierdziłam jej słowa.

– Marina – powiedziałam cicho.

Ewelina westchnęła.

– Oczywiście. Marina. Zawsze ona. Długowieczność w przypadku niektórych z was to zbytek łaski – mruknęła.

– Nie rozumiesz. Marina chce z niej zrobić narzędzie do walki. Przygotowuje się do następnej wojny z wami i Bergonami. Chce się posłużyć moją córką.

– Co zdziała przy pomocy dziecka?

– Zoja urośnie. Z każdym rokiem będzie silniejsza, aż w końcu nikt nad nią nie zapanuje. Dlatego Marina kazała mi ją urodzić. Już wtedy wiedziała to, co do mnie dotarło dopiero niedawno.

– Zoja ma moc dwóch zmysłów. Jest jedną z nas – mruknęła do siebie Ewelina z niepokojem. – Marina to wykorzysta. Jeśli jest tak silna, jak mówisz, a Marina będzie ją intensywnie szkolić… nie mamy szans. Dlaczego sama jej nie powstrzymasz, dopóki jeszcze nie jest za późno? Masz wystarczającą moc.

– Jest już za późno. Zoja zaatakowała dziecko. Myślę, że nieświadomie uwolniła mieszankę, która zmieniła tę dziewczynkę. Cofnęła ją w rozwoju. Sama moc zapachów nie pomoże. Muszę mieć wsparcie mocy smaków. Może wtedy się uda.

Ewelina spojrzała na mnie podejrzliwie.

– Dlaczego przyszłaś mnie ostrzec?

– Nie przyszłam was ostrzec. Przyszłam ratować swoje dziecko.

Przyglądała mi się z niedowierzaniem.

– Wy, Huczmiranki, jesteście bardzo dziwne. Całe życie rozprawiacie o rodzie i wzmacnianiu mocy, a gdy tylko coś zagraża waszym córkom, jesteście gotowe pójść na dno piekła i zdradzić własny ród, żeby je ratować. To takie… ludzkie i słabe. Gdzie się teraz podziała twoja duma, Dario? Jestem siostrą tych, którzy cię zgwałcili, i właśnie do mnie przychodzisz prosić o ratowanie tego dziecka… – Pokręciła z niedowierzaniem głową.

Milczałam.

– Gdzie teraz jest Zoja? – spytała.

– Wywiozłam ją z gniazda. Jest bezpieczna. Marina nie powinna jej tam znaleźć. Odległość trochę osłabi jej moc, a brak kontaktu z babką pomoże w przywróceniu jej spokoju.

– Dobrze – odezwała się w końcu. – Pomogę ci. Musicie to zrobić razem. Ty, Kosma i Igor. Jesteś gotowa na spotkanie z nimi?

– Nie – wyznałam szczerze. – Ale nie mam wyjścia. Żeby ratować swoje dziecko, jak powiedziałaś, mogę się spotkać z samym diabłem i tak właśnie będzie w tym przypadku.

Nina

Warszawa, 2013 rok

Przez następne dwa dni opracowywałam plan. Stan rzeczy za bardzo mnie niepokoił, żebym myślała o tym, jak wszystko się skończy. Musiałam być gotowa. Przede wszystkim wiedziałam, że Daria mi nie ufa i zaczyna się mnie obawiać. To jest prawdziwy powód, dla którego chce mnie poza kolejnością i zdecydowanie zbyt szybko włączyć do Rady Rodu. Poza tym moja nowa moc trójskładnikowa wymykała mi się spod kontroli. Wiele razy podczas ostatnich dni uwalniałam bardzo mocne mieszanki o nieprzyjemnym działaniu. Zauważyłam, że zależy to od moich emocji i nastroju. Odnosiłam wrażenie, że kiedy jestem zdenerwowana, przestraszona lub zła, mieszanki mają niekorzystne działanie. Jednak nie mogłam ryzykować. Musiałam znaleźć kogoś, kto nauczy mnie, jak opanować tę moc i mądrze z niej korzystać. Darii i Marinie nie mogłam już ufać. Przez chwilę pomyślałam o Eleonorze Kaczat, ale to byłoby zbyt ryzykowne. Potrzebowałam kogoś innego. Gnębiło mnie coś jeszcze. Nie mogłam zapomnieć wyrazu twarzy Michała po naszym pocałunku. To nie był dawny on. Miałam już pewność, że Michał jest pod działaniem jakiejś mieszanki. Eleonora się nie myliła. Zmieniono go. Nie był tym samym człowiekiem. Jeśli stała za tym moja rodzina, nie ujdzie jej to płazem. Siedziałam w pracowni, wyrabiając kolejną serię kremów wygładzających cerę. Poczułam nagle, jak aromat rumianku, mięty i anyżu wiruje niebezpiecznie szybko wokół mojej głowy. Zapach benzyny, kurzu i palonych liści. Przeniknął przez masę kremową w misce, zanim zdążyłam zareagować. Krem lekko ściemniał. Mruknęłam ze złością. Ostatnio zdarzało się to coraz częściej. Nie mogłam spokojnie pracować, bo moja moc decydowała teraz za mnie, kiedy powinna się pojawić i w jakiej formie. Całą zawartość miski wyrzuciłam do kosza. Umyłam ręce i westchnęłam z irytacją. Dochodziło południe, pracowałam od rana. Potrzebowałam kawy. Zawsze najlepiej myślało mi się przy pracy, ale skoro to już niemożliwe, może spacer będzie lepszy. Największy nawał pracy mam około godziny siedemnastej. O piętnastej po szkole przyjdą Lea i Róża. Zdążę wrócić do tego czasu. Złapawszy klucze i kurtkę dżinsową, wyszłam na słoneczną ulicę. Moje myśli znowu zaczęły krążyć wokół spotkania w empiku. Jeśli ktoś uwolnił mieszankę, która unieszczęśliwiła mojego męża, musi za to ponieść karę. A może podobnie stało się z innymi mężczyznami? Moim ojcem i dziadkiem? Mężami Poli i moich kuzynek? Ten pomysł pojawił się nagle, choć miałam wrażenie, że od lat był blisko mnie. Teraz jednak nie wydawał się tak nierealny. Moje życie bardzo się zmieniło i ja także byłam już inna. Czułam w sobie odwagę i siłę do wyzwań, których jeszcze niedawno bałabym się podjąć. Muszę odnaleźć ojca. Spotkać się z nim i sprawdzić, w jakim jest stanie.

Zaburczało mi w brzuchu, najwyraźniej zgłodniałam. Ruszyłam do kawiarni Irminy.

Ledwie zdążyłam wejść do środka, od razu poczułam uwolnione mieszanki relaksacyjne, szczęścia i spokoju. Spojrzałam na Irminę, która obsługiwała klientów. Miała rumieńce na policzkach, a oczy błyszczały jej od radości i energii. Przez chwilę stałam i przyglądałam się, jak z werwą podaje kawę, gawędząc z klientami i jednocześnie łapczywie pobierając energię płynącą z ich dobrego nastroju. Zobaczywszy mnie, pomachała ręką. Usiadłam przy stoliku w kącie.

Po chwili w drzwiach stanęła Syntia i uśmiechnęła się do mnie szeroko. Ktoś klepnął mnie w plecy; zobaczyłam roześmianą buzię Erny, która przyniosła mi gorącą herbatę z cytryną.

– A co ty tu robisz? Nie jesteś w szkole? – spytałam.

– Mamy dzisiaj na drugą zmianę. Zaczynam za godzinę.

Syntia podeszła i pocałowała mnie w policzek. Usiadła obok. Miała na sobie ładny turkusowy płaszcz, amarantową czapkę i bardzo długi szalik, który, pomimo potężnego supła na szyi, zwisał jej aż do kolan.

– Jak się sprawują moje dziewczyny? Nie wystraszyły ci klientek?

Uśmiechnęłam się znacząco.

– Jest zdecydowanie ciekawiej, od kiedy się pojawiły. – Zaśmiałyśmy się obie.

Irmina podeszła do nas, wycierając ręce w długi, czarny fartuch. Pocałowała w policzek Syntię i mnie, po czym usiadła na wolnym krześle. Erna zajęła miejsce obok niej.

– Ciociu… – szepnęła Erna. – Wiesz, że Róża ma chłopaka…

– Naprawdę? – Udałam zdziwienie.

– Co ty opowiadasz, Erno – oburzyła się Syntia. – Róży nie w głowie takie rzeczy.

– Tym bardziej że nie uszczęśliwiłoby to naszej drogiej Darii. – Irmina puściła do mnie oko.

Ernie nie trzeba było tego dwa razy powtarzać. Wyprostowała się i przyjęła surowy wyraz twarzy, tak charakterystyczny dla babki.

– Tak, tak, moja droga, czas najwyższy, żebyś pomyślała o mężu i dziecku – powiedziała ponuro, kiwając głową. – Dziecko. Koniecznie potrzebna nam jest nowa Huczmiranka. Sama rozumiesz, to dla dobra całej rodziny.

– Tylko niech ci nie przyjdzie do głowy opuszczać Warszawy – włączyła się Irmina, zerkając na boki, czy czasem Daria nie czai się pod którymś stołem.

– A po szkole otworzysz własny interes. Co wybierasz: kawiarnię czy kawiarnię? – dodała Erna i wybuchnęłyśmy śmiechem.

– No, już – odezwała się Syntia, która do tej pory przyglądała się nam z dystansem, a teraz surowo spojrzała na siostrę i jej córkę. – Ostatecznie to nasza babka i głowa rodu. Mogłybyście się trochę pohamować.

– Ależ moja droga! – odpowiedziała rozbawiona Erna. – Nigdy mnie tak nie nazywaj. Czy nie wiesz, że w naszej rodzinie nie używa się takich okropnych słów! Nie jestem żadną babką!

Zaśmiałam się, ale szybko umilkłam, widząc wzrok Syntii. Kiedy w końcu się uspokoiłyśmy, z zaplecza wyszła Gaja z czterema porcjami parujących pierogów. Erna włożyła kurtkę, czapkę i plecak. Złapała ciepłego pieroga i pobiegła do szkoły. My rzuciłyśmy się na jedzenie. Nie miałam pojęcia, że byłam aż tak głodna. Przez chwilę jadłyśmy w milczeniu. Pierogi były wspaniałe – z kaszą i boczkiem, ze szpinakiem, z mięsem i pieczarkami.

– Wiesz, że Pola kogoś ma? – spytała nagle Irmina, przerywając ciszę.

O mało nie zakrztusiłam się ostatnim kawałkiem pieroga. Spojrzałam na nią zszokowana, a ona tylko kiwnęła głową, bardzo z siebie zadowolona, ignorując ganiące spojrzenie Syntii.

– Żartujesz? – zareagowałam.

– To tajemnica. Wie tylko Syntia i ja. No i teraz ty.

– Miałaś nikomu nie mówić! – warknęła Syntia, piorunując siostrę ostrym wzrokiem.

– Nina jest jej siostrą! Ma prawo wiedzieć – usprawiedliwiała się. – Powinna wiedzieć… ze względu na inne sprawy.

Syntia pokręciła z politowaniem głową.

– Czy ty choć raz nie mogłabyś utrzymać języka za zębami?

Byłam zdezorientowana. Mój dobry nastrój znikł.

– O co chodzi? – spytałam czujnie.

– O nic – odparła natychmiast Syntia.

– Myślałam, że trzymamy się razem – powiedziałam ze zdziwieniem. – Zawsze tak było…

– Wszystko się zmieniło. – Patrzyła na mnie bez żalu, jakby nasza przyjaźń była tylko wytworem mojej wyobraźni.

– Nie zostałam wykluczona, więc na czym polega ta zmiana?

Mój głos stężał. Żadna z nas już się nie uśmiechała. Irmina z zakłopotaniem obracała pierścionek na palcu. Syntia była spokojna, ale daleka, jakby dzieliły nas tysiące kilometrów, a nie zaledwie półtora metra drewnianego stolika.

– Mam być przyjęta do Rady Rodu. Na najbliższym zjeździe Daria to ogłosi. Jestem starszą starszej. To wszystko zmienia. Będę w Radzie, a ty zamierzasz działać przeciwko niej. Staniemy po dwóch stronach barykady – odparła z powagą Syntia.

Zaniemówiłam. Otworzyłam usta, by opowiedzieć jej, co podsłuchałam pod drzwiami Darii. W ostatniej chwili zrozumiałam, że to zły pomysł. Pomyślałaby, że jej zazdroszczę. Syntia zawsze była ambitna. Nie wystarczało jej spokojne życie z dziećmi i prowadzenie baru. Potrzebowała wyzwań, możliwości podejmowania ważnych decyzji i ustanawiania zasad, a nie jedynie ich przestrzegania. Miała prawo zasiąść w Radzie Rodu i wszystkie wiedziałyśmy, że to niebawem nastąpi. Pozycja starszej córki starszej córki dawała jej pierwszeństwo przed Sonią. Od dziecka była przygotowywana do tej roli. Pamiętam, że miała indywidualne spotkania z Mariną i Darią. Uczyła się historii rodu i uwalniania mieszanek, które my poznawałyśmy znacznie później. Wszystkie oczekiwałyśmy tego momentu od dawna. Jeśli Daria naprawdę zamierzała przyjąć mnie do Rady Rodu, mimo że nie mam przygotowania ani pozycji, która by to tłumaczyła, Syntia zostanie skrzywdzona. Co sprawiło, że Daria po raz pierwszy chce złamać jedną z najważniejszych zasad? Czego tak bardzo się obawia? Zoja tego nie zaakceptuje, a Syntia nigdy nie wybaczy. Czy byłam aż tak niebezpieczna?

– Nie musi tak być – powiedziałam, próbując ukryć zakłopotanie. – Zawsze byłyśmy blisko. Twoja pozycja nie ma żadnego znaczenia. Zawsze wiedziałyśmy, że wejdziesz do Rady. To niczego nie zmienia.

– Tak, ale nie wiedziałyśmy, że ty wystąpisz przeciwko rodzinie. Spotykasz się z Kaczatem. Nawet się z tym nie kryjesz! Przyjmujesz go w biały dzień w swojej drogerii. Nie masz już żadnej przyzwoitości?

– Skąd wiesz o…? – Urwałam, bo nagle stały się jasne przyczyny wizyty Mariny i jej dziwna prośba, bym zatrudniła córki Syntii.

Niby miały one kontynuować tradycję tworzenia kosmetyków, którą zapoczątkowała prababka. Jednak Marina wiedziała równie dobrze jak ja, że żadna z nich się do tego nie nadaje. Nie miały cierpliwości do łączenia składników ani odpowiedniego podejścia do klientek. Nie chciały trzymać się przepisów i wszystko robiły tak, żeby jak najszybciej zająć się czymś innym. Już po pierwszym dniu wiedziałam, że nic z tego nie będzie, jednak Marina upierała się, by dać im szansę. Teraz upewniłam się, dlaczego jej na tym zależało.

– Rozumiem… – stwierdziłam, patrząc na Syntię z wyrzutem.

– Chyba nie masz do mnie pretensji. Postawiłaś nas wszystkie w trudnej sytuacji. Nikt nie wie, co znowu strzeli ci do głowy. Ważą się losy rodziny, a ty stajesz przeciwko nam.

– Przeciwko wam!? Nie zrobiłam nic, co mogłoby zaszkodzić rodzinie.

– Spotykasz się z Kaczatem!

– Kogo w ten sposób krzywdzę?!

– Łamiesz nasze zasady. Obcięłaś włosy, otworzyłaś drogerię, podważasz porządek, według którego żyjemy od ponad stu lat. To niebezpieczne. Jeśli tego nie rozumiesz, to zaczynam żałować, że nie zostałaś wykluczona, kiedy był na to czas.

– Posłuchaj, co ty mówisz! Włosy, drogeria… jakie to ma znaczenie? Wróciłam, żeby być częścią rodu i go wspierać. Czy nie to jest najważniejsze?

– Oczywiście, ale czy to robisz? – spytała, ściszając głos, żeby nie zwrócić na siebie uwagi klientów. – W drogerii spędzasz coraz mniej czasu. Gdzie bywasz i z kim? Zadajesz pytania, które w ogóle nie powinny ci przychodzić do głowy, i jeszcze się dziwisz, że cię pilnujemy.

– A ty nigdy nie zadajesz pytań, które są oczywiste? – Zezłościłam się. – Nie myślisz, nie czujesz, nie zastanawiasz się? Ślepo wierzysz w to, co usłyszysz od Darii?

– Tak – odparła hardo.

Zerknęłam na Irminę. Z zakłopotania i zdenerwowania na twarz wystąpiły jej czerwone plamy.

– Ufam i wierzę – oznajmiła Syntia. – Nie potrzebuję dowodów. Zbyt wiele im zawdzięczam.

– A co byś zrobiła, gdyby twój mąż nadal żył?

To był chwyt poniżej pasa, ale nie dała mi wyboru.

– Co takiego? – spytała zdezorientowana.

– Co, gdyby okazało się, że Rafał żyje? Nie miał tętniaka, po prostu stał się niepotrzebny i usunięto go z naszej rodziny. Zapomniał o tobie i o wielu innych sprawach, które kiedyś sprawiały, że życie miało dla niego sens.

Przez chwilę patrzyła na mnie ze zgrozą i obrzydzeniem. Irmina zbladła.

– Udam, że nie słyszałam, co przed chwilą powiedziałaś. Złożę to na karb twoich zszarganych nerwów i tęsknoty za synem.

Pokręciłam głową.

– Złóż to lepiej na karb naszych zasad, których tak bronisz. Widziałam się z Michałem.

– Przysięgłaś…

– Nie poznał mnie! Nie był sobą. Szkliste spojrzenie, ogłupiały, otumaniony, zdezorientowany. Nie pamięta nawet, że miał żonę i syna.

– Wiesz, Nino… to jeszcze niczego nie dowodzi – wtrąciła się Irmina. – Zostawił cię. Nie chce mieć z tobą nic wspólnego.

Jak miałam im to wytłumaczyć? Widziałam po ich minach, że nic ich nie przekona. Za bardzo się boją, żeby zacząć wątpić. Całe ich życie opierało się na przestrzeganiu wpojonych od dziecka zasad. Nie pomogą mi tego zburzyć, bo wtedy znalazłyby się w próżni. Nie dopuszczały do siebie myśli, że Daria mogłaby nimi manipulować. Nie były wystarczająco silne. Popełniłam błąd, przychodząc tu.

– Muszę już iść.

Wstałam od stołu, zostawiając niedojedzone ciasto.

– Bądź ostrożna – szepnęła Irmina, kiedy nachyliłam się, żeby pocałować ją w policzek na pożegnanie.

Syntia powstrzymała mnie przed podobnym gestem, wyciągając sztywno rękę w moją stronę.

– Uważaj, co robisz. Możesz tego żałować.

– Będę o tym pamiętać – powiedziałam, wytrzymując jej podejrzliwe spojrzenie.

Kiedy wyszłam z Butonierki, łapczywie wciągnęłam powietrze. Poczułam ból w klatce piersiowej, ale zmusiłam się, żeby ruszyć przed siebie. Wiedziałam, że Syntia obserwuje mnie przez szybę. Szłam coraz szybciej, a w miarę jak przyspieszałam, mój oddech się wyrównywał. W końcu znalazłam się na skrzyżowaniu Świętokrzyskiej i Marszałkowskiej. Rozmowa z kuzynkami upewniła mnie w powziętej niedawno decyzji. Wyjęłam z kieszeni komórkę i wybrałam numer. Nie sądziłam, że będzie mi jeszcze kiedykolwiek potrzebny. Po kilku sekundach usłyszałam znajomy, męski głos.

– Dzień dobry, panie Tomaszu. Mówi Nina Huczmiran.

– Dzień dobry, pani – odpowiedział uprzejmie, ale bez zbytecznej służalczości. – Czy ma pani dla mnie jakieś nowe informacje?

– Nie dzwonię w sprawie Jeremiego.

– Nie? W takim razie w czym mogę pomóc?

Zawahałam się, zdając sobie sprawę, jakie będą konsekwencje tego, co za chwilę powiem.

– Czy… może pan odnaleźć człowieka, który zniknął z mojego życia kilkadziesiąt lat temu?

– Czy ta osoba się ukrywa?

– Nie sądzę, ale nie mogę dać panu gwarancji.

– Kto to jest?

– Piotr Burski. Mój ojciec.

* * *

W drogerii czekały na mnie Lea i Róża z uśmiechami przyklejonymi do twarzy. Spojrzałam na nie podejrzliwie. Zawiodły mnie i nie zamierzałam tego ukrywać. W drzwiach minęłam się z klientką, która zawsze wychodziła z trzema torbami zakupów. Tym razem miała tylko małą saszetkę. Uśmiechnęła się uprzejmie, ale bez dawnej zażyłości i bezpośredniości, która skłaniała ją do zwierzania się z problemów z mężem, synem i psem. Wystarczył rzut oka, bym wiedziała, że ją tracę. W tym tygodniu już nie przyjdzie, mimo że zapas kosmetyków jej się kończy. Może wpadnie w przyszłym, ale tylko na chwilę i bardziej z przyzwyczajenia niż z potrzeby. Powoli mi się wymyka, bo moje siostrzenice nie nadają się do tej pracy! Spojrzałam na dziewczyny ze złością. Lea miała na sobie podarte dżinsy i sprany T-shirt, a Róża makabryczny komplet: długą spódnicę i koszulę w kratę. Siedziały obie na sofie i piły świeżo zaparzoną kawę, której aromat unosił się w powietrzu. Zmarszczyłam brwi. Zlekceważyły pierwsze ostrzeżenie, chichocząc i szepcząc coś między sobą. Podeszłam do nich z poważną miną, której nie zamierzały traktować serio.

– Macie przerwę? – spytałam, hamując gniew.

– Właściwie to już drugą. – Lea uśmiechnęła się beztrosko.

Zerknęłam na puste półki i leżące pod ścianą pudła z dekoracją na wystawę, które miały rozpakować trzy dni temu.

– Miałyście uzupełnić braki na półkach i zrobić wystawę.

– Jeszcze zdążymy.

– Dlaczego ta kobieta miała tylko jeden kosmetyk w torebce? Zawsze robiła dużo większe zakupy.

– Jest bardzo kapryśna. – Lea skrzywiła się nieładnie. – Trudno jej dogodzić.

– Ty ją obsługiwałaś?

– Właściwie to trochę jej pomogłam.

– Co powiedziałaś tej klientce? – Westchnęłam, na odległość rozpoznając kłopoty.

– Nic takiego, po prostu… prawdę.

– To znaczy?

– Przecież każdy widzi, że kobieta jest na maksa zaniedbana. Powinna wreszcie zdać sobie z tego sprawę.

– Jaką mieszankę uwolniłaś?

– No… trochę mchu i piżma i jeszcze…

– Mech i piżmo! – Czułam, że tracę cierpliwość. – Mówisz kobiecie, że jest zaniedbana i jednocześnie uwalniasz mieszankę wyostrzającą jej wrażliwość!?

– No… chciałam, żeby wzięła sobie moje rady do serca…

Zacisnęłam pięści, ale nie krzyknęłam. Patrzyłam na nie spokojnie, choć mój zapach szalał po pomieszczeniu, żądny zemsty.

– Musimy wprowadzić kilka podstawowych zasad. Prawda jest taka, że nie nadajecie się do tej pracy. Jednak Marina nalegała, bym was przyjęła, i na razie nie będziemy jej przysparzać nowych kłopotów faktem, że w ogóle sobie nie radzicie, a ja nie jestem z was zadowolona. Powinnam potrącić wam z wypłaty zarówno za przesiadywanie na sofie i popijanie kawy, podczas gdy nie wykonałyście swoich obowiązków, jak i za każdą utraconą klientkę, która przez waszą bezmyślność więcej tu nie wróci. Jednak dam wam ostatnią szansę, a kiedy mówię „ostatnią”, mam na myśli to, że wystarczy tylko jedna wpadka, kłótnia, nieodpowiedni komentarz skierowany do klientki, i w tej samej chwili zabierzecie swoje rzeczy i nigdy więcej tu nie wrócicie. Zrozumiałyście?

Obie niemal równocześnie kiwnęły głowami.

– Po pierwsze, macie ubierać się w niebieskie dżinsy i białe T-shirty bez nadruków. Nie akceptuję żadnego innego stroju. Po drugie, nie możecie korzystać z ekspresu i kawy, jaką kupuję dla klientek. Po trzecie, polecenia, które wam wydaję, mają być wykonywane od razu. W tym miejscu nie jestem waszą ciotką, tylko szefową, i nie przewiduję żadnej taryfy ulgowej. I ostatni warunek. Jeśli jeszcze raz doniesiecie Syntii, Darii albo komukolwiek innemu, co robię w drogerii, sprawię, że żaden chłopak nigdy na was nie spojrzy, a wierzcie, że potrafię to czynić niepostrzeżenie. Czy zrozumiałyście wszystko?

Oniemiałe, kiwnęły szybko głowami.

– Świetnie. Teraz proszę brać się do pracy. Leo, rozpakujesz w końcu ten karton i zrobisz nową wystawę, a Róża posprząta pracownię.

Kiedy pospiesznie rozeszły się do obowiązków, poczułam ulgę, że to, co najgorsze, mam już za sobą. Po chwili weszły trzy klientki, które obsłużyłam osobiście, pilnując, by Lea nie próbowała im niczego doradzać.

Po kilku godzinach niemal nieustannego obsługiwania czułam się potwornie zmęczona. O osiemnastej odprawiłam dziewczyny do domu, przypominając, że jutro mają przyjść odpowiednio ubrane. Zamknęłam drogerię i poszłam wolno w stronę domu, marząc o gorącej kąpieli, kolacji w piżamie i głębokim śnie. Niestety, dzisiaj miałam zjeść kolację z Ernestem. Musiałam więc szybko się przebrać i wyglądać jeśli nie pięknie, to przynajmniej intrygująco.

Pod domem czekał na mnie Tymon. Stał oparty o bramę z rękami w kieszeni i wzrokiem ponuro wbitym w chodnik.

Zwolniłam, przygotowując się do tego spotkania. Wiedziałam, co muszę mu powiedzieć, i wiedziałam, że nie będzie chciał słuchać.

– Cześć – zaczął.

– Co tu robisz? – spytałam znużonym głosem.

– Czekam na ciebie.

– Umawialiśmy się na dzisiaj?

– Nie, ale nie odbierasz moich telefonów. Chciałem sprawdzić, czy wszystko w porządku.

Uśmiechnęłam się.

– To miłe. Byłam zajęta. Jak widzisz, wszystko gra.

– Unikasz mnie. Myślałem, że tamta noc znaczyła coś również dla ciebie.

– Na długo zachowam ją w pamięci – powiedziałam i omal nie parsknęłam śmiechem, słysząc ten banał.

– Co? – Tymon nie dał się nabrać.

Westchnęłam ciężko, zdając sobie sprawę, że nie potrafię kłamać.

– Dziękuje ci, że wtedy byłeś przy mnie. Dałeś mi to, czego potrzebowałam, ale obawiam się, że to wszystko.

– Nie rozumiem….

– Nic z tego nie będzie – wyznałam w końcu. – To tylko jedna noc. I tyle.

– I tyle? Byłem dla ciebie rozrywką na jedną noc? Zamieniasz mnie na tego przystojniaka z restauracji? – Spojrzał z wyrzutem.

– O kim ty mówisz?

– Nie udawaj. Widziałem, jak na niego patrzysz. Na imprezie w knajpie kleiłaś się do niego, aż ludzie pokazywali was palcami. Zaprosiłaś mnie tam, ale poszedłem w odstawkę od razu, gdy się pojawił.

– Może poradzimy sobie bez złośliwości? Ernest to tylko znajomy. Nic nas nie łączy. Nie chodzi o niego.

– A o co? Powiedz mi, proszę, o co ci chodzi?! Zrobię, co zechcesz. Zaczekam, jak długo trzeba. Możemy spotykać się czasami, bez zobowiązań, jeśli tego właśnie chcesz. Naprawdę, Nino, powiedz mi, czego pragniesz, a ja ci to dam.

– Tymon… – zaczęłam, jednocześnie zaskoczona i zniesmaczona jego uległością. – Przepraszam, że dałam ci złudną nadzieję. Faktycznie, wykorzystałam cię i masz prawo być na mnie zły. Wybacz. Nie żałuję tego, co się stało tamtej nocy, ale nic więcej nie mogę ci zaoferować. Przykro mi.

– Dlaczego? – Jego głos zawibrował skrywaną pretensją.

– Nie ufam ci – przyznałam możliwie najdelikatniejszym tonem. – A w tym momencie mojego życia nie mogę być z kim, kogo nie jestem absolutnie pewna. Nie wymagam, żebyś to zrozumiał, ale proszę, nie przychodź więcej.

Potrząsał energicznie głową, jakby nie mógł uwierzyć w to, co słyszy. Złapał mnie za rękę i trzymał kurczowo, nie pozwalając odejść.

– Tymonie, nie utrudniaj tego – próbowałam tłumaczyć, lecz widziałam, że mnie nie słucha. Znaliśmy się krótko, spędziliśmy razem jedną noc i zachowanie Tymona wydawało mi się mocno przesadzone.

– Dobrze się zastanów – powiedział smutno. – Nie mogę cię stracić. Nie mogę pozwolić ci odejść.

Coś w jego wzroku kazało mi wyrwać rękę z uścisku i cofnąć się kilka kroków.

– Idź i nie wracaj.

Pokręciłam głową. Na jego twarzy odmalowały się upór i złość.

– Nie. – Jego głos był zaskakująco spokojny i pewny siebie. – Spędziłaś ze mną noc. Kochaliśmy się i czułem, że mnie pragniesz. Teraz należysz do mnie. Nie pozwolę ci odejść. Stało się to, co miało się stać.

– Tymon! – krzyknęłam, gdy chwycił mnie za nadgarstek i zaczął ciągnąć w stronę bramy. – Puść mnie!

Zapach rumianku, mięty i anyżu zawirował pomiędzy nami z takim impetem, że przez chwilę nie wiedziałam, co się właściwie stało. Nagle poczułam, że mnie puszcza, a kiedy wszystko się uspokoiło, byłam wolna. Oszołomiony Tymon leżał na ziemi. Mieszanka paczuli i ziemi. Zrobiłam to szybko, starając się uspokoić, żeby trzeci zapach nie wymknął się spod mojej kontroli. Zobaczyłam, jak uwolnione przeze mnie moce zgęstniały wokół niego i nabrały intensywności. Moje obawy się potwierdziły. Tymon był pod wpływem mieszanki. Ktoś kazał mu mnie zdobyć. Zapach benzyny, drewna i skóry. Ten przepis znalazłam w zeszycie Sabiny. Jeszcze nigdy z niego nie korzystałam, ale sytuacja była wyjątkowa i nie miałam czasu na wahanie. Cokolwiek mu zaaplikowano, to powinno go oczyścić. Sabina zapisała, że jest bardzo mocna i nie należy jej uwalniać w zbyt dużych dawkach. Uważnie obserwowałam Tymona, ostrożnie dozując ilość zapachów. Nagle usłyszałam szybkie kroki od strony ulicy. Do bramy wpadł zdenerwowany Ernest.

– Co tu się dzieje? – Spojrzał na leżącego Tymona, a potem przeniósł zaniepokojony wzrok na mnie. – Wszystko w porządku?

– Tak – powiedziałam trochę przestraszona.

Ernest podszedł do Tymona, żeby pomóc mu wstać.

– Nie teraz! – krzyknęłam.

Zerknął na mnie zdumiony i cofnął się kilka kroków. Po chwili Tymon wstał o własnych siłach, potarł rękami twarz i spojrzał na nas ze zdziwieniem, jakby nie wiedział, dlaczego mu się przyglądamy.

– Muszę już iść. Do widzenia. – rzekł i szybko ruszył przed siebie.

Patrzyłam, jak odchodzi chwiejnym krokiem. Nagle poczułam przerażające pustkę i strach przed tym, co mnie jeszcze czeka. Czy kiedykolwiek będę w stanie wybaczyć Darii to kłamstwo?

Erwina

Warszawa, 1921 rok

Nie przypuszczałam, że nieobecność Kory tak bardzo odbije się na naszym życiu. Dom stał się nagle pusty i cichy. To zupełnie bez sensu, bo przecież Kora już od jakiegoś czasu w nim nie mieszkała. Jednak chociaż nie wiedziałyśmy, gdzie przebywa, to świadomość, że należy do rodu, żyje gdzieś blisko, pozwalała karmić się iluzją, że nadal jest z nami. Po pokojach wciąż walały się jej gazety, książki, ubrania i płyty. To ona kupiła gramofon, żeby słuchać muzyki i tańczyć, kiedy przyjdzie jej ochota. Urządzała w salonie piątkowe wieczorki taneczne w gronie przyjaciół, na co Ema prychała gniewnie jak stara kocica. W powietrzu jeszcze czuć było jej zapach, a kiedy dobrze wysiliłam słuch, słyszałam dyskusje, jakie Kora ze swoim towarzystwem prowadziła w salonie do późnej nocy. O polityce przede wszystkim, ale też o sztuce i wynalazkach XX wieku. Teraz to wszystko znikło razem z nią, a ja zrozumiałam, że miałam w domu kolorowego niezwykłego ptaka, którego nie sposób było zamknąć w klatce, ale który nigdy nie wracał, jeśli już raz zdecydował się opuścić gniazdo.

Przeszukałam całą Warszawę. Przez miniony rok nie było uliczki, kamienicy czy spelunki na Powiślu, do której bym nie zajrzała w poszukiwaniu córki. Nie wiedziałam, gdzie ją zabrali, czy była przesłuchiwana i czy została o coś oskarżona. Od momentu kiedy Kora wsiadła do samochodu pod kościołem, nikt jej nie widział i nie wiedział, co się z nią stało. Wykorzystałam wszystkie znane mi mieszanki i opracowałam kilka nowych, mających mi pomóc w odnalezieniu choćby najmniejszego śladu. Opłaciłam kilku złodziei z Pragi, by wypytali kogo trzeba w swoim środowisku. Odnalazłam każdego z przyjaciół Kory, który kiedykolwiek był u nas. Nikt nic nie wiedział. Jednak najbardziej martwił mnie fakt, że nie czułam jej zapachu. Moja moc lekko osłabła. Odnosiłam wrażenie, jakbym nigdy nie miała młodszej córki, a to stanowiło najlepszy dowód, że Kora znalazła się bardzo daleko od gniazda rodzinnego. Moc mojego dziecka nikła z każdym dniem, dlatego jej nie wyczuwałam. To oznaczało, że jeśli nawet kiedyś wróci, nie będzie już jedną z nas. Odległość, brak kontaktu i długa nieobecność w rodzie zawsze kończyły się tak samo. Jednak nie to było najgorsze. Kora się nas wyrzekła. Prawdopodobnie uwolniła mieszankę odcinającą jej drogę powrotną do rodziny, zrywała wszelkie więzi, zacierała wspólne wspomnienia. Nie chciała naszego majątku, nazwiska, mocy. I to bolało najbardziej. Prawdopodobnie teraz nazywa się Kora Rohov i żyje w zupełnie innym świecie.

Nasze życie z dnia na dzień stawało się coraz smutniejsze i puste. Aresztowanie Kory w dniu swojego ślubu Melisa przyjęła za złą wróżbę, była przekonana, że z tego właśnie powodu rok po zamążpójściu nadal nie nosiła pod sercem dziecka. Była coraz bardziej przygnębiona i cicha. Jej mąż Leopold okazał się człowiekiem rozrywkowym i potrzebującym wrażeń. Dlatego im bardziej Melisa zamykała się w sobie, pogrążając się w swoich troskach i wyrzutach sumienia, tym szybciej on uciekał do jednej z kawiarni literackich, skąd zazwyczaj rozpoczynał rajd po nocnych warszawskich lokalach. Szczęście jest iluzją trwającą nie dłużej niż chwilę. Pamiętam, kiedy stali razem na schodach kościoła. Nigdy nie widziałam szczęśliwszej pary. Ona – wpatrzona w niego jak w obraz, teraz omiatała go obojętnym spojrzeniem, nie siląc się nawet na serdeczniejsze powitanie. On – obejmował ją wtedy ramieniem, a oczy błyszczały mu z dumny i szczęścia. Teraz patrzył na nią znudzony i zniesmaczony, czekając tylko, kiedy żona zamknie się w swoim pokoju, by mógł się wymknąć na miasto. Pomyśleć, że kiedyś chciałam pozostawić ich razem. Zachować to małżeństwo jako dowód na to, że Huczmiranki potrafią prawdziwie kochać i być kochane.

Juta miała romans, który przysparzał jej więcej zgryzot niż radości. Oczywiście wszystko skrzętnie ukrywała. Kłamała, zwodziła, opuszczała zjazdy. Myślała, że niczego się nie domyślam. Wysłała Sabinę na pensję dla dziewcząt z internatem. Nigdy tego nie robiłyśmy. Miałyśmy być razem jak najdłużej. Kiedy wychodziłyśmy za mąż, nadal na pierwszym miejscu stawiałyśmy ród. Teraz najmłodsza Huczmiranka opuściła dom, Kora zniknęła i nie było widoków na jej powrót, Melisa pogrążała się coraz bardziej w rozpaczy, a Juta trwała w związku z mężczyzną, który ją powoli niszczył. Doszłam więc do wniosku, że taka liczba nieszczęść nie spadła na nas bez powodu.

Nie pamiętam, w którym momencie ten pomysł przyszedł mi do głowy. Nie potrafię też odtworzyć drogi, która przywiodła mnie do tego wniosku. Jednak gdy tylko ta myśl sprecyzowała się w mojej świadomości, byłam stuprocentowo pewna, że mam rację. Wiedziałam, że nikt inny nie może być odpowiedzialny za liczne dramaty, które dotknęły nas w tak krótkim czasie. Wszystko nagle stało się jasne i proste. Robił to wszystko z zemsty. Za odrzucenie, upokorzenie i nieszczęście, jakie nasz ród na niego sprowadził. Gwidon, syn Lindy, odnalazł nas i wymierzał sprawiedliwość, unieszczęśliwiając nas w równej mierze, jak my zrobiłyśmy to swego czasu z nim. Jeśli tylko uda mi się go odnaleźć i unieszkodliwić, wszystko znów się ułoży. Kora na pewno wtedy wróci do domu, Melisa zajdzie w ciążę, a moje życie odzyska sens.

Następnego dnia o świcie ruszyłam do naszego baru. Ostatnio odwiedzało nas mniej klientów. To prawdopodobnie efekt otwarcia w okolicy kilku nowych lokali. Ksenia przygotowywała już pierwsze posiłki. Gdy weszłam, uśmiechnęła się uprzejmie, ale bez sympatii. Całą swoją miłość przelała na Jutę i obie często spiskowały na zapleczu, omawiając półgłosem sekrety, o których nikt poza nimi nie mógł wiedzieć. Podejrzewałam, że Ksenia ułatwia Jucie spotkania z kochankiem, ale nie zamierzałam drążyć tego tematu, dopóki nie szkodziły tym rodowi.

– Dzień dobry – powiedziałam dość sztywno, unikając jej zaciekawionego spojrzenia.

Dawno nie było mnie w barze. Od kilku miesięcy jakoś nie miałam czasu ani ochoty, by do niego zaglądać.

– Muszę z tobą porozmawiać – oznajmiłam wprost, na co zmarszczyła brwi.

– Coś się stało, panienko?

Spojrzałam na nią z irytacją. Miałam sześćdziesiąt lat i z całą pewnością nie zasługiwałam na miano panienki. Jednak Ksenia nigdy nie zwracała się do mnie inaczej, pamiętając czasy, kiedy była naszą domową kucharką i służącą.

– Wiesz może… co się stało z synem Lindy?

Zesztywniała lekko, ale szybko wróciła do siebie.

– Dlaczego panienka wraca do tego po tylu latach?

– Bez powodu. Po prostu jestem ciekawa. – Wzruszyłam ramionami. – To taka nierozwikłana rodzinna tajemnica.

Nóż, którym kroiła kapustę, wypadł jej z ręki i z trzaskiem upadł na podłogę.

– Właściwie nie wiadomo, co się z nim stało. – Udałam, że nie widzę jej wzburzenia. – Wyniosłaś go z pokoju Lindy. Co zrobiłaś z tym dzieckiem?

Ksenia patrzyła na mnie przez chwilę w kompletnym oszołomieniu.

– Nie myślałam o tym nieszczęśniku od lat. – Podniosła wzrok i spojrzała mi prosto w oczy. – Ktoś go porwał. Nie wiem, kim był. Wyszłam przez drzwi kuchenne, bo Linda kazała mi natychmiast wynieść dziecko z domu i ukryć u mojej rodziny, ale na podwórzu zatrzymała się dorożka. Wysiadła z niej jakaś zakapturzona postać, wyrwała mi koszyk i odjechała.

– Kłamiesz – powiedziałam spokojnie. – Zakapturzona postać, porwanie, dorożka. Naczytałaś się za dużo romansów.

– Ja nie umiem czytać – odparła śmiertelnie poważnie.

Sapnęłam ze zniecierpliwieniem. Mieszanka huby i malin na rozwiązanie języka. Otoczyła ją lekko. Mimochodem. Ksenia patrzyła na mnie szczerym, prostym spojrzeniem. Czekała. Wiedziała. Nie mieściło mi się to w głowie. Takiej zdrady nie dopuściła się jeszcze żadna z nas, ale Linda… to było do niej podobne.

– Ty o nas wiesz… – szepnęłam.

Kiwnęła głową.

– Wiem, że chciałyście zabić tego chłopca. Linda ostrzegła, że będziecie chciały poznać prawdę i macie sposoby, by ją ze mnie wydobyć. Nie cofniecie się przed niczym. Musiała mieć pewność – mówiła spokojnym i pewnym siebie głosem. – Chodziło o życie jej dziecka.

– Czy… wyjawiła ci te nasze sposoby?

– Nie. Powiedziała tylko, że na mnie nie podziałają. Zabezpieczyła mnie. Mówiła, że nie będę pamiętać tego, co naprawdę stało się z jej synem. Nikt oprócz niej nie będzie wiedział. Tylko wtedy stanie się bezpieczny.

Uśmiechnęłam się, słysząc te słowa.

– Cała Linda – mruknęłam niezadowolona i wyszłam z kuchni.

– Proszę spytać duchy – rzuciła, kiedy skierowałam się już do drzwi.

– Słucham?

Ksenia wzruszyła tylko ramionami, mieszając zupę bulgoczącą w garnku.

– Podobno pani Ema organizuje seanse. Może po prostu zapyta panienka Lindę, gdzie jest jej syn.

– Tak. Może tak zrobię – powiedziałam z namysłem, widząc, jak jej ironiczny uśmiech zamiera.

* * *

Ema przez chwilę patrzyła na mnie czujnym wzrokiem, czekając, aż zdradzę się choćby najdrobniejszym grymasem.

– Czy dobrze cię zrozumiałam? Chcesz zapytać ducha Lindy, gdzie jest jej syn? O co ci tak naprawdę chodzi, Erwino? – dociekała chłodno. – Nigdy do tej pory nie interesowałaś się spirytyzmem ani tym, co robię.

– Nie sądziłam, że w twoim wieku można się jeszcze bawić w wywoływanie duchów! Myślałam, że pijecie te swoje herbatki, uwalniasz mieszanki, pobierasz resztki energii od dobrze zakonserwowanych hrabin i baronowych i wspominacie stare czasy.

– Uważaj na słowa, moja panno. Na moich seansach bywa sam Tadeusz Boy-Żeleński! To nie zabawa znudzonych staruszek! To niezwykłe, fascynujące zjawisko. Teraz cała Warszawa chodzi na seanse. Gdybyś bardziej zainteresowała się tym, co dzieje się na zewnątrz, a nie wciąż rozmyślała o przeszłości, dawno byś wiedziała, jak odnaleźć syna Lindy.

– Przecież to ty marzysz o powrocie dawnych czasów! Chciałabyś nadal chodzić na bale i udawać hrabinę. Jak śmiesz zarzucać mi brak nowoczesności! Próbuję tylko ocalić ten ród! Nie widzisz, że się staram i robię wszystko, byśmy przetrwały, by nasze dziewczynki nadal wiedziały, co jest dla nich najważniejsze?!

Ema spojrzała na mnie łagodniej.

– Tak. Starasz się. Zawsze się starałaś, ale niektórych rzeczy nie da się powstrzymać.

– Nieprawda! Mogłam powstrzymać Korę przed zakochaniem się w tym rosyjskim chłystku.

– Daj spokój. Nie potrafiłaś powstrzymać nawet samej siebie. Kochałaś tego pożal się Boże poetę tak jak twoja siostra. Cierpiałaś i byłaś zazdrosna. Potępiałaś ją, ale dałabyś wszystko, żeby być na jej miejscu, ale tobie zawsze brakowało odwagi. Nie uciekłabyś nawet dla wielkiej miłości. Boisz się konsekwencji, utraty mocy, innego życia, zmian, nowości. Wciąż o coś się martwisz i walczysz w imieniu nas wszystkich, choć nikt cię o to nie prosi. Erwino, przed tobą jeszcze całe życie, a wydajesz się starsza ode mnie. Nie spotykasz się z ludźmi. Jesteś samotna i zgorzkniała.

Potrząsnęłam gwałtownie głową.

– Nie dopuszczę do tego. Nasz ród się rozpada, a ty udajesz, że tego nie widzisz. Powinnaś go ratować razem ze mną. Musisz mi pomóc. Ta piekielna epoka zabrała nam córki. Klara całe dnie i noce spędza w kabaretach, kawiarniach i klubach. Wraca nad ranem, śpi do południa i po obiedzie znowu rusza na miasto. Juta obcięła włosy na krótko! Nosi spodnie i pisze okropne artykuły o prawach kobiet. Organizuje jakieś pochody wolnych kobiet! Stajemy się jej największym wrogiem! Kora przepadła, Sabina cały rok spędza na pensji, z dala od rodu. Nie ćwiczy uwalniania mieszanek, nie pobiera energii. Nigdy żadna Huczmiranka nie opuszczała domu w tak młodym wieku! A Melisa… biedna, nieszczęśliwa Melisa… sama wiesz… jej małżeństwo już właściwie jest skończone. Snuje się po domu jak duch, jej zapach jest bardzo słaby… martwię się o nią.

Ema długo przyglądała mi się w milczeniu. Sięgnęła po papierośnicę i włożyła papierosa do fifki. Kolejna nowość w naszym rodzie. Oprócz krótkich włosów, spodni, przejażdżek tramwajami, automobilami i nocy spędzanych w kabaretach doszły jeszcze papierosy. Skrzywiłam się lekko na ten widok, a Ema tylko się uśmiechnęła. Przez chwilę miałam wrażenie, że zamieniłyśmy się miejscami. To ja powinnam zachłannie próbować nowych rzeczy, ona zaś – matka i głowa rodu – powinna stać na straży tradycji.

– Dobrze – powiedziała nagle. – Przyjdź w przyszłym tygodniu do hrabiny Łękuckiej o dwudziestej pierwszej. Wprowadzę cię do towarzystwa. Zobaczysz, na czym polega seans spirytystyczny. Możesz spróbować przywołać Lindę. Przedstawię ci też kogoś, kto będzie w stanie pomóc w poszukiwaniach Gwidona, jeśli się przy tym upierasz.

– Zabroniłaś mi…

– Tak, tak. – Machnęła niedbale ręką. – Zabroniłam, ale jeśli dzięki temu znajdziesz sobie jakieś zajęcie, cofam zakaz. Uważam, że to zupełnie bezcelowe, lecz nieszkodliwe. Gwidon z całą pewnością już nie żyje, i tak byłoby dla wszystkich najlepiej. Przedstawię ci znanego warszawskiego jasnowidza. – Podniosła do góry palec wskazujący prawej ręki. – Jednak uważaj, czego sobie życzysz. Zastanów się, co zrobisz, gdy już go odnajdziesz? I czy oby na pewno ułatwi to nasze życie?

– Boisz się… a ja wiem, że wszystkie nieszczęścia, które nas spotykają, są jego dziełem. Chce się zemścić za to, że nie przyjęłyśmy go do rodziny. Kora uciekła, Melisa jest bezpłodna, nasze córki odwracają się od nas. Nawet ty! To wszystko jego wina!

– Uważaj – powtórzyła spokojnie, ale w jej głosie zawirowała niebezpieczna nuta. – Pamiętaj o Lucynie. Nie idź tą samą drogą.

– Sugerujesz, że tracę rozum?! – Westchnęłam głęboko, siląc się na spokój. – Pozwól mi chociaż odebrać Sabinę z tej bezużytecznej pensji. Niech mieszka w domu, z nami. Będę ją uczyć uwalniania zapachów, a do innych przedmiotów wynajmiemy guwernantkę.

– Sabina wie tyle, ile powinna. A na resztę ma jeszcze czas.

– Pozwalasz, żeby osłabiała swoją i naszą moc z dala od domu! Co się z tobą dzieje?

– Nic nie osłabi mocy tego dziecka. Niech przebywa wśród ludzi, poznaje ich i uczy się nimi manipulować. To najlepsza edukacja. Jej moc jest silniejsza niż którejkolwiek z nas. Ma intuicję i dar alchemii. Nie nauczysz jej niczego, czego by już nie wiedziała. Teraz musi tylko ćwiczyć – i właśnie tym się zajmuje.

– Czy chcesz przez to powiedzieć, że… Sabina jest alchemiczką?

Ema uśmiechnęła się zza oparów dymu, a jej zapach stał się intensywniejszy. Nie potrzebowałam innej odpowiedzi.

* * *

Po rozmowie z matką nie mogłam znaleźć sobie miejsca. Siedziałam w salonie i bezmyślnie obserwowałam sunące ulicą automobile, zastanawiając się nad tym, co usłyszałam od Emy. Bałam się żyć odważnie. Miała rację. Nie rzuciłabym wszystkiego, żeby być z Kryspinem, choć Bóg mi świadkiem, kochałam go nie mniej niż Linda. Jednak zawsze pamiętałam o obowiązkach, o zasadach, o rodzie. Może dlatego nigdy nie czułam się tak naprawdę szczęśliwa. Bycie Huczmiranką oznaczało masę wyrzeczeń, tłumienie emocji i słuchanie głosu rozsądku. Nie kochałam żadnego z moich mężów, nie chciałam żadnego z moich dzieci. To wszystko było obowiązkiem wobec rodu. A teraz, kiedy wszystko się zmieniało, nie pozostało mi nic, co warto było wspominać i chronić. Nawet Ema nie walczyła o nasze przetrwanie. Uważała, że musimy się przystosować od nowych warunków. Zawsze tak było. Żyjemy zdecydowanie zbyt długo. W mojej głowie jak echo odbijały się słowa Emy: „Nie idź tą samą drogą co Lucyna”. W tej chwili chętnie zanurzyłabym się w szaleństwie. Oddałabym wszystko bez cienia żalu, żeby stąd uciec. Do Lindy, niespełnionych pragnień i miłości, której tak naprawdę nigdy nie zaznałam.

– Erwino, czy wszystko w porządku?

Klara pochyliła się nade mną, ziewając przeciągle. Dobiegała już pora obiadu, więc, jak sądziłam, wstała kilkanaście minut temu, zjadła szybko śniadanie i jeszcze z potarganymi włosami zeszła na dół, żeby sprawdzić, czy uda jej się wymknąć z domu przed posiłkiem.

– Wybierasz się gdzieś? – spytałam obojętnie.

– Tu i tam – odpowiedziała beztrosko. – Mam kilka spraw do załatwienia.

– Pobierasz energię?

– Staram się, choć czasem zdarzy mi się zapomnieć.

– Klaro… wiesz, jakie to ważne.

– Tak, wiem, ale wszystko dzieje się tak szybko. Czasem po prostu o tym zapominam.

– Miałaś prowadzić bar. Po to go otworzyłyśmy. Wydawało mi się, że podoba ci się ta praca.

Skrzywiła się lekko.

– Nie czuję się w tym dobrze. Ustaliłam z Melisą, że będzie mnie zastępować.

Westchnęłam i kiwnęłam głową.

– Melisie przyda się jakieś zajęcie. – Spojrzałam na Klarę, która przeglądała się w lustrze, wpinając spinki do grubego koka na środku głowy.

– Wiesz, co się z nią dzieje?

– Jest ostatnio markotna – stwierdziła niedbale, trzymając w zębach kilka spinek. – Może ma jakieś problemy z Leopoldem.

– To twoja córka, Klaro. Musisz jej pomóc.

Podeszła do mnie z uśmiechem.

– Ależ, Erwino, nie będę odbierać ci tej przyjemności. Ty tak lubisz się wszystkim zajmować i o wszystkich martwić.

Nachyliła się, pocałowała mnie w policzek i pomachała wesoło ręką na odchodne.

– Nie czekajcie na mnie z kolacją. Wrócę późno.

Poczułam, jak rośnie we mnie złość. Mój zapach tuberozy i siana wystrzelił w górę. Nie wiedząc, jaki mam cel, wstałam z fotela. Zarzuciłam na ramiona płaszczyk, włożyłam na głowę kapelusz i wyszłam z domu.

Kiedy znalazłam się na ulicy, zobaczyłam jeszcze, jak Klara wskakuje do dorożki, która zatrzymała się pod domem. Ze środka powozu słychać było donośny męski śmiech i po chwili odpowiedział mu chichot mojej córki.

– Do Ziemiańskiej! – Usłyszałam głos towarzysza mojej córki, gdy krzyknął do fiakra.

Dorożka przejechała obok mnie. Przez ułamek sekundy widziałam w okienku roześmianą twarz Klary. Każda z nich idzie inną drogą. Nie jesteśmy już rodem, wspólnotą. Prawie w ogóle nie korzystamy z mocy zmysłów. Ta przeklęta epoka wynalazków i odkryć zniszczyła naszą rodzinę. Mogę być szalona, mogę być nieszczęśliwa i umrzeć znienawidzona przez moje dziewczynki, ale nie pozwolę, żeby ród Huczmiran przestał istnieć ku uciesze Kaczatów i Bergonów.

Zadecydowałam, co robić. Pójdę za każdą z nich i zawrócę z drogi, którą wybrała. Uwolnię wszystkie znane mi mieszanki, by je zjednoczyć. Odnajdę Korę i sprowadzę ją do domu, odbiorę Sabinę z pensji. Wyplenię z głowy Juty te śmieszne poglądy, a Klarę zmuszę do pracy w barze. Wszystko wróci na swoje miejsce. Nie pozwolę, żeby Ema wtrącała się w to, co robię, i swoją bezmyślnością przyspieszała upadek naszego rodu.

Machnęłam ręką na nadjeżdżającą dorożkę.

– Do Ziemiańskiej – nakazałam fiakrowi.

Muszę się w końcu przekonać, jak wygląda życie moich córek, żeby odkryć, jak wyplenić z niego to, co szkodliwe dla rodu.

Daria

Warszawa, 1968 rok

Milada bardzo wyładniała. Nabrała kobiecych kształtów, zapuściła włosy i zaczęła się malować. Dawno jej nie widziałam. Teraz kiedy weszła do mojej kawiarni z szerokim uśmiechem oraz zapachem rozmarynu i szałwii, który dodawał jej uroku i czaru, zrozumiałam, że moja siostra rozkwitła. Przypominała mi mnie samą sprzed kilku lat, kiedy jeszcze nie myślałam o dzieciach i pracy.

Miała osiemnaście lat, mieszkała sama i choć Marina przypominała, że zgodnie z umową rozpoczęty właśnie 1968 rok ma być rokiem jej ślubu, ona zdawała się tym nie przejmować. Od kiedy Zoi z nami nie było, a Alma zaczęła chodzić do żłobka, Milada nie musiała mi już pomagać. Znalazła sobie inne zajęcie, które trzymała w tajemnicy przed matką. Pracowała w redakcji „Kuriera Warszawskiego”. Na razie była dziewczyną od wszystkiego, ale snuła wielkie plany, ja zaś nie miałam sumienia ani odwagi, żeby ją pozbawiać złudzeń.

W kawiarni pomagała mi Inga, która po urodzeniu córki szybko wróciła do pracy. Nie było między nami dawnej zażyłości, lecz nasze stosunki ocieplały się z każdym dniem i wiedziałam, że przyjaźń powoli się odradza. Często rozmawiałyśmy w kawiarni podczas pracy. Nie wybaczyłam jej zdrady, ale rozumiałam, dlaczego zrobiła to, co zrobiła.

Iweta opiekowała się małą Laurą podczas jej nieobecności. Inga była dzięki temu bliżej rodu, pobierała energię dla siebie oraz córki i miała wsparcie matki, którego bardzo jej zazdrościłam. Marina nie przychodziła do kawiarni. Z jakiegoś powodu przestała się interesować, jak idzie mój biznes, i nie udzielała mi już rad, co powinnam zmienić, by skuteczniej nakłaniać ludzi do przychodzenia do kawiarni Warszawa. W równej mierze mnie to cieszyło, co niepokoiło. Nie musiałam się martwić tym, że spotka u mnie Ingę. Nawet jeśli Marina nie wiedziała, kim jest Inga, za pomocą odpowiedniej mieszanki szybko by ją rozszyfrowała, a wtedy mogłaby nie być zadowolona, że spędzamy razem czas. Inga była mi potrzebna.

Od kiedy ukryłam Zoję, napięcie w naszej rodzinie rosło. Marina coś podejrzewała, ale nic nie mówiła. Pytała, gdzie się podziała wnuczka, udając nagłą tęsknotę i przywiązanie, których nigdy żadnej z nas nie okazywała. Alma interesowała ją znacznie mniej. Byłam pewna, że szuka Zoi na własną rękę, i codziennie drżałam, by jej nie znalazła. Nie dzwoniłam do ciotki Heleny, żeby nie naprowadzić na jej ślad. Dopóki Marina nie wiedziała o jej istnieniu, moja córka była bezpieczna. Wiedziałam, że Zoja jest szczęśliwa. Nigdy nie domagała się uczuć, więc nie tęskniła za mną ani za Almą. Szybko odnalazła się w nowym domu, dobrze się rozumiała z nową opiekunką i znacznie się uspokoiła. Jej moc osłabła, co wyczuwałam w czasie rzadkich odwiedzin. Z początkiem stycznia Zoi nie było już siedem miesięcy. Ciotka początkowo pytała, kiedy Zoja wraca do domu, ale od jakiegoś czasu ta sprawa ucichła. Nigdy nie określiłam, jak długo ciotka Helena ma ją gościć. Miałam wrażenie, że jest zadowolona z przedłużającej się obecności dziecka w jej domu. Przywiązała się do małej i patrzyła na mnie z niepokojem, kiedy wspomniałam o zabraniu córki do siebie. Być może miało to związek z wieścią o rozwodzie. Matka Fabiana opowiedziała jej ze wszystkimi szczegółami, jak fatalną okazałam się żoną. Podejrzewam, że uprzedziła Helenę, że Zoja nie jest córką Fabiana, a mimo to ich ciepłe stosunki się nie ochłodziły. Moja córka dobrze czuła się w domu starszej pani i to w jakiś niezwykły sposób uszczęśliwiało je obie. Ponadto tak długa nieobecność w domu pomogła w zniwelowaniu negatywnego wpływu szkoleń Mariny. Teraz mogłyśmy z Eweliną wzmacniać w niej spokój i dobro mocy smaku i zapachu. Tymczasem Marina stała się podejrzanie miła i troskliwa. Jednak nie dałam się zwieść. Nie oddam jej mojej córki. Nigdy.

Zmieniła się moja sytuacja w kamienicy. Ludzie bali się mnie i nienawidzili jednocześnie. Sąsiadki omijały mnie z daleka i nie odpowiadały na powitania. Podejrzewałam, że Kalina chciała zmusić mnie w ten sposób do wyprowadzki. Stan jej córki, Justyny, się nie poprawił. Po wielu badaniach lekarze podejrzewali u niej wiele chorób, ale nikt nie miał stuprocentowej pewności. Mała żyła w swoim świecie, bywała agresywna i wymagała ciągłej opieki. Kalina winiła za chorobę dziecka Zoję. Nie chciałam tego przyznać nawet przed sobą, ale wiedziałam, że ma rację. Nie miałam pojęcia, czego Marina nauczyła moją córkę i co w silnym wzburzeniu Zoja jest w stanie zrobić. To coraz bardziej mnie przerażało.

Dlatego właśnie chciałam widzieć się z Miladą. Była mi potrzebna. Niezależnie od tego, co nas dzieliło, musiałyśmy się sprzymierzyć przeciwko naszej matce. Tylko wtedy mogłyśmy z nią wygrać.

* * *

– Czego właściwie ode mnie oczekujesz? – spytała Milada, patrząc mi odważnie prosto w oczy.

Zmieniła się. Nabrała pewności siebie. Nigdy do tej pory nie mówiła do mnie takim tonem. Zawsze uważała się za słabszą, gorszą, brzydszą. Marina postarała się, żeby tak właśnie myślała. Od początku wyznaczyła dla nas role, które miałyśmy odgrywać przez całe życie. Określiła warunki naszej współpracy i miejsce, jakie posłusznie miałyśmy zająć w jej planie kierowania rodem. Ja byłam tą waleczną. Ściągałam na siebie kłopoty, które ona łaskawie mi wybaczała, żeby potem mnie szantażować. Od małego byłam przygotowywana do przejęcia władzy w rodzie. Musiałam myśleć o naszej, nie o swojej przyszłości. Rozsądna Daria, mądra Daria, przewidująca Daria. Milada była moją pomocnicą, tłem, a w przypadku absolutnej konieczności – wsparciem. Marina dobrze realizowała swój plan. Bardzo długo funkcjonowałyśmy wedle tych schematów, nie przeczuwając nawet, że to ona uczyniła nas takimi, jakimi byłyśmy. Łatwo zwróciłyśmy się przeciwko sobie. Milada nienawidziła mnie za to, że jestem lepsza, że matka bardziej mnie kocha, a ja nie znosiłam jej za to, że nigdy nie ma swojego zdania, jest nijaka i bojaźliwa. Jednak teraz wszystko się zmieni. Zamiana mieszkań to był pierwszy krok. Milada uciekła spod kontroli Mariny i zaczęła żyć samodzielnie. Ja poczułam się pewniej w nowym otoczeniu, wracając do pracy, pozostawiając za sobą przykre wspomnienia Fabiana i Ewalda. Marina popełniła błąd, zgadzając się na tę roszadę, ale jeszcze o tym nie wiedziała.

Teraz, kiedy Milada siedziała przede mną z pięknym kokiem upiętym na czubku głowy, z powiekami delikatnie podkreślonymi kredką i ustami pociągniętymi różową szminką, zrozumiałam, że stworzyłam ją na nowo. Moja siostra stała się inną kobietą, a powód jej przemiany mógł być tylko jeden.

– Ty kogoś masz – powiedziałam z niedowierzaniem, nagle zmieniając temat.

Zarumieniła się i uciekła spojrzeniem w bok. Celny strzał. Uśmiechnęłam się i wyciągnęłam rękę, żeby dotknąć jej dłoni. Cofnęła ją przestraszona.

– Daj spokój – rzekłam. – To dobrze. Bardzo się cieszę. Nie powinnaś być sama.

Patrzyła na mnie uważnie.

– Nic nie powiem Marinie. Tajemnica.

Zmarszczyła brwi.

– A w zamian? – zapytała.

– Pomożesz mi – oznajmiłam, a ona głośno westchnęła. – Chcę, żebyś trzymała moją stronę. Cokolwiek się stanie. Nawet jeśli będziesz musiała sprzeciwić się matce. Muszę mieć pewność, że mnie nie zdradzisz. Jesteśmy siostrami. To coś znaczy. Nie jesteś gorsza ode mnie. Pod wieloma względami jesteś lepsza. Piękniejsza i mądrzejsza. Nie pozwól sobie wmówić, że jest inaczej.

– Dario, przerażasz mnie – wyszeptała niepewnie. – O co chodzi? Co się stało? Gdzie jest Zoja?

– Robię to właśnie dla niej. Moje córki cię potrzebują. Nie możemy teraz pozwolić, żeby coś nas poróżniło. Marina na pewno będzie tego próbowała. Jesteśmy jednością. Tylko wtedy z nią wygramy.

– Jak to, wygramy? Chcesz wystąpić przeciwko własnej matce?

– A ty? – zapytałam, unosząc lekko brwi. – Jak chcesz załatwić sprawę swojego narzeczonego, którego ona ci nie wybrała? Będziesz musiała się jej przeciwstawić. Uwierz mi, to nie będzie łatwe. Mam nadzieję, że przynajmniej nie jest Kaczatem ani Bergonem.

– Nie. – Pokręciła głową. – Ale ja go naprawdę… prędzej ucieknę, niż go opuszczę.

– Wtedy stracisz moc.

– Trudno. Nie jest mi potrzebna. Te wszystkie zasady i zakazy… nie chcę żyć w ten sposób.

– Bez mocy umrzesz.

– Najpierw jednak będę miała szczęśliwe, choć krótkie życie z człowiekiem, którego kocham! Jaki sens ma stuletnie życie, jeśli wciąż trzeba się bać, pilnować i być samotną.

Miała rację. Tak szybko doszła do wniosku, który ja wysnułam znacznie później. Moc była dla mnie zbyt ważna. To, co potrafię dzięki niej, ludzie i ich energia, bez której nie potrafiłam się obejść. Nie mogłabym z tego zrezygnować nawet dla Kazimierza. Milada poszła o krok dalej. Ona, która całe życie bała się odezwać, była teraz bardziej zdeterminowana niż ja. Nie mogłam tego nie wykorzystać.

– To samo łono, ta sama krew – przypomniałam.

Milada spojrzała na mnie niepewnie, ale nie śmiała odmówić. Teraz było już za późno. Nasze zapachy zaczęły się przenikać. Połączyły się bardzo szybko, tworząc niecodzienną mieszankę, od której nagle poczułam siłę i pewność, że teraz wszystko dobrze się ułoży.

– Co łączy nas, niech wiecznie trwa – odpowiedziała.

– Ty jesteś mną, a tobą ja.

– Nasz wspólny śmiech, ta sama łza.

– Pomóż mi siostro – rzekłam głośno i wyraźnie, nie spuszczając z niej uważnego spojrzenia.

Wahała się tylko chwilę.

– Słucham, to ja… – odparła cicho.

– Możesz liczyć na moje wsparcie w każdej sprawie – obiecałam wciąż drżącym od emocji głosem – jeśli pomożesz mi obronić moją córkę przed naszą matką.

* * *

Kiedy weszłam do domu ciotki Heleny, od razu poczułam, że coś się zmieniło. Zoja siedziała na podłodze i bawiła się klockami. Podniosła głowę i uśmiechnęła się lekko na mój widok, jakbym kojarzyła jej się z czymś miłym, ale nie na tyle, żeby się mną bliżej zainteresować. Ciotka Helena uśmiechnęła się serdecznie, co zdarzało jej się dość rzadko. Byłam zdenerwowana, więc nie zwróciłam na to uwagi. Po mnie do pokoju weszła Milada, a za nią Ewelina Kaczat i jej bracia – Igor i Kosma. Patrzyli na dziecko zupełnie obojętnie, jakby nie zdawali sobie sprawy, że to córka jednego z nich. Widząc ich twarze, zrozumiałam, że nie tylko ja noszę brzemię tamtego wieczoru. Urodziłam to dziecko, ale oni też zostali ukarani. Nie mają własnych dzieci. Dla rodu stali się bezużyteczni. Dorian zepchnął ich w hierarchii rodu na samo dno, dając pierwszeństwo młodszemu rodzeństwu. Iwo miał syna w wieku mojej Almy – Olafa, Ewelina – Edgara, a Krystian dwie córki – Eleonorę i Galinę.

Kaczatowie przetrwają, jednak nie dzięki nim. Dorian zawsze miał ambicję, żeby jego ród był najpotężniejszy i najliczniejszy. Chciał przejąć władzę oraz kontrolę nad nami i Bergonami. Dwaj starsi synowie go zawiedli. To musiało boleć. Kara, jaką im wymierzyłam, okazała się bardziej dotkliwa, niż początkowo sądziłam. Teraz, po latach, kiedy widziałam obrzydzenie i strach na ich twarzach, gdy patrzyli na Zoję, rozumiałam, że rana nadal się nie zabliźniła.

– Nie traćmy czasu – powiedziała Ewelina rzeczowo i podeszła do Zoi.

Uwolniła smak pieprzu i soli. Dziewczynka skrzywiła się i spojrzała na mnie pytająco.

– To jest pani Ewelina – wyjaśniłam łagodnie. – Nie bój się. Chce cię tylko obejrzeć.

– Nie jestem chora.

Wyczułam, jak szybko rosną w niej bunt i agresja. Nie było strachu. To komplikowało sprawę. Strach najłatwiej opanować, z agresją jest znacznie trudniej.

– Dobrze – mruknęła Ewelina. – Niech pokaże, na co ją stać. Panowie… – Spojrzała na braci. – Stańcie przy niej.

Zajęłam miejsce pomiędzy nimi. Uwolniłam swój zapach. Milada również. Musiałyśmy obniżyć nasze bariery ochronne, co było ryzykowne, bo wtedy nie mogłyśmy się skutecznie obronić w razie ataku. Kaczatowie zrobili to samo. Poczułam smak kukurydzy i miodu, który wywołał u mnie odpowiedni zapach. Nasze moce się połączyły. Otoczyły Zoję szczelną barierą ochronną. Dziewczynka siedziała spokojnie na podłodze, jakby właśnie tego się spodziewała. Poczułam jej gniew i złość, które za wszelką cenę chciały się uwolnić. Jej moc była silniejsza, niż się spodziewałam. Czułam wsparcie Milady i Kaczatów. Zoja stopniowo się uspokajała. Jej zapach – żywicy i kminku – krążył swobodnie między nami i łączył się delikatnie z naszymi zapachami. Wyglądało na to, że wszystko się udało. Obie z Miladą cofnęłyśmy nasze zapachy, żeby Igor i Kosma wzmocnili smaki. Marinie by się to nie spodobało, ale tylko w ten sposób mogliśmy Zoję skutecznie zabezpieczyć przed wpływami babki. Silna bariera ochronna smaku nie przepuści złej mieszanki zapachów.

– Wystarczy – oceniła nagle Ewelina. – Jest za mała. Możecie zrobić jej krzywdę.

Wtedy do pokoju weszła Modesta Bergon.

* * *

– Ty? – spytałam zaskoczona.

Uśmiechnęła się i zrozumiałam, że powinnam była to przewidzieć. Trzy miesiące po moim zerwaniu z Ewaldem Modesta została jego żoną. Jednak to ja byłam pierwsza i mnie prawdopodobnie wciąż kochał. Najpierw odebrałam jej Kosmę, potem brata Ksawerego, a na koniec narzeczonego, którego miłości już nie zdobędzie. Rok po przyjściu na świat Almy Modesta urodziła Milana, jednak oprócz syna nic więcej nie łączyło jej z mężem. Na pewno obwiniała o to mnie. Dlatego teraz, kiedy patrzyłam na zgorzkniałą twarz dawnej przyjaciółki, nie czułam złości ani nienawiści, a tylko współczucie.

– Witaj – powiedziałam spokojnie, jakbym nagle zrozumiała, że właśnie tu powinnyśmy się spotkać.

W odpowiedzi tylko kiwnęła głową.

– Zaprzyjaźniłaś się z Kaczatami – rzekła z dwuznacznym uśmiechem. – To dość… kontrowersyjny wybór. Byłaś aż tak zdesperowana?

– Nie mam szczęścia do przyjaciółek, o czym zresztą sama dobrze wiesz – odgryzłam się.

– Może gdybyś była bardziej lojalna, nie zostałabyś sama.

– Przywykłam. – Wzruszyłam ramionami.

– To do ciebie niepodobne.

– Zmieniłam się, Modesto. Nie jestem już tą dziewczyną, z którą przesiadywałaś w kawiarni. Nie mam do ciebie o nic żalu i nie chciałabym, żebyś ty…

Zaśmiała się głośno.

– Jesteś doprawdy niemożliwa, Dario. Ty nie masz do mnie żalu? Odebrałaś mi brata, narzeczonego, wiarę w siebie, miłość, szczęście i masz czelność mnie za to obwiniać?

– Nie wiedziałam, że jesteś zaręczona z Ewaldem.

– Byliśmy sobie przeznaczeni od urodzenia. Tak postanowili nasi ojcowie.

– Nic mi o tym nie mówił.

– Nie traktował tego poważnie… aż do dnia ślubu. – Uśmiechnęła się gorzko.

– Rozumiem. Obie jesteśmy ofiarami zasad naszych rodów.

– Nie waż się porównywać mnie do siebie. Nie przyszłam tu po to, żeby się nad tobą litować.

– W takim razie po co przyszłaś?

– Nie uratujesz tego dziecka – powiedziała zimno. – Dopilnuję, żeby twoja córka nie uciekła przez swoim ponurym przeznaczeniem. Nie ochronisz jej. Osobiście o to zadbałam.

– To dziecko Huczmiranek i Kaczatów – wycedziła Ewelina. – Bergonowie nie mają i nie będą mieli żadnego wpływu na jej los.

– A który z twoich braci jest ojcem? – spytała ironicznie.

– To nie ma znaczenia. – Ewelina odważnie patrzyła jej w oczy. – Nikt nie zaprzecza, że Daria została zgwałcona. Obaj moi bracia ponieśli za to karę. Cały nasz ród za to zapłacił. Jednak to nie zmienia faktu, że w żyłach tej dziewczynki płynie nasza krew i nasza moc. Bergonom nic do tego.

Nagle poczułam, że kręci mi się w głowie. Mój zapach zawirował po sam sufit i rozprysnął się po całym pomieszczeniu.

– Marina… – szepnęłam.

Nieśmiały do tej pory uśmiech na twarzy Modesty wreszcie triumfalnie rozkwitł. Rozłożyła ręce, udając bezradność.

– To ty ustalasz zasady tej gry, moja droga.

– Co zrobiłaś? – spytałam, czując zimny dreszcz na plecach.

– Nie jestem upoważniona do udzielania takich informacji. Chciałam tylko potwierdzić twoje obawy. Otóż tak, nie spocznę, dopóki nie zniszczę wszystkiego, co kochasz. Zacznę oczywiście od twoich dzieci, a skończę na kawiarni. Jeśli zaś chodzi o Zoję… no cóż… zjawiłyście się odrobinę za późno.

Spojrzała nagle na ciotkę Helenę, która do tej pory stała oszołomiona pod ścianą.

– Dziękuję ci moja droga. – Pocałowała ją w policzek. – Herbata była wyśmienita i nigdy nie jadłam tak pysznych ciasteczek. Wpadnę znowu, to sobie poplotkujemy.

– Dziewczęta… – Skinęła nam głową i wyszła.

Uwolniłam mieszankę paczuli i ziemi, sprawdzając, czy ciotka jest pod wpływem jakiejś mieszanki Mariny lub Modesty. Odkryłam bardzo skomplikowaną kombinację dźwięków, która sprawiła, że Helena prawdopodobnie nie słyszała naszej rozmowy i nie do końca zdawała sobie sprawę z tego, co się działo. Dopiero teraz mieszanka ustępowała i ciotka nieprzytomnie rozglądała się po pomieszczeniu.

– Nie zabezpieczyłaś jej? – spytała ze zdumieniem Ewelina, wskazując na Helenę.

– Miała barierę ochronną na mieszanki zapachów, ale nie pomyślałam o dźwiękach. Nie sądziłam, że Marina może poprosić ich o pomoc. Bergonowie nas nienawidzą. Z trudem pogodzili się z podpisaniem rozejmu. Chcieli nas zniszczyć.

– Jak widać jedni Bergonowie nienawidzą cię mocniej niż inni.

Spojrzałam na Kosmę i Igora, których najwidoczniej nudziło to całe spotkanie. Nie zmienili się od czasów studenckich. Kosma nadal miał zarozumiały i pewny siebie wyraz twarzy, a Igor lekko gapowate i niezbyt bystre spojrzenie. Małżeństwo Kosmy rozpadło się po kilkunastu miesiącach, kiedy wyszło na jaw, że jego żona jednak nie jest w ciąży, a on sam nie spłodzi potomka. Igor nigdy się nie ożenił, do woli korzystając z uroków życia kawalera. Jednak głowa rodu – Dorian Kaczat – odebrał im wszelkie przywileje i z trudem tolerował ich obecność.

– Musimy ją stąd zabrać – orzekłam nagle. – Teraz. Znaleźć inne, bezpieczne miejsce i dowiedzieć się, czy nasze mieszanki wzmacniające zostały przez nią przyjęte. Jeśli Modesta i Marina połączyły swoje moce, mogły przełamać moje zabezpieczenia. Zoja nie wróci jeszcze do Warszawy. Teraz byłoby to szaleństwem.

* * *

W domu czekała na mnie Marina. Alma bawiła się na podłodze lalkami. Czyżby Marina odebrała ją ze żłobka?

– Miała odebrać ją sąsiadka.

– Mówisz o Kalinie, żonie Kazimierza? – Uśmiechnęła się z przekąsem. – Nie sądzę, żeby chciała wyświadczać ci jeszcze jakąś przysługę.

– Nie. Pani Renia, która mieszka na pierwszym piętrze. Umawiałam się z nią dzisiaj rano.

– Ach, Renia. Ona tak lubi dzieci. Szkoda, że nigdy nie miała własnych. W każdym razie zwolniłam ją z tego obowiązku i sama poszłam po małą. Świetnie się bawiłyśmy, czekając na ciebie.

Poczułam, jak dreszcz przechodzi mi po plecach.

– A gdzie Zoja? – spytała nagle.

Nie zdążyłam ukryć zaniepokojenia. Uśmiechnęła się, udając, że nic nie zauważyła.

– Zoja? – powtórzyłam, żeby zyskać na czasie. – Jest na wsi, u rodziny Fabiana.

– Wiesz, że to dla niej niekorzystne.

– Po tym, co się stało z córką Kazimierza, musiałam ją na jakiś czas wywieźć z miasta. Ludzie zaczynają gadać. Kalina jest zrozpaczona. Sytuacja stała się bardzo napięta.

– Tak, oczywiście, ale oddalenie od rodu i gniazda bardzo osłabi jej moc. Musisz o tym pamiętać.

– Dobrze sobie radzi.

– Jednak… chciałabym ją widywać.

– Nie – odmówiłam stanowczo.

– Słucham?

Nabrałam głęboko powietrza.

– Zostaw ją w spokoju – zażądałam otwarcie.

Podeszłam do niej i chwyciłam za dłonie, przekazując swój zapach w geście dobrej woli. Teraz ona powinna uwolnić swój. Kiedy się połączą, zawrzemy coś na kształt sojuszu dla dobra Zoi i Almy.

– Jeśli zrobiłaś coś, co może jej szkodzić, jeszcze jest czas, by się wycofać. Wybaczę ci to, że nasłałaś na mnie Modestę. Wybaczę ci wszystko. Tylko zostaw Zoję. Ona może być dobra. Taka jak my. Muszę tylko wzmacniać ją swoją mocą, pracować nad jej zapachem i emocjami. Wyciszać ją, uspokajać, zmieniać usposobienie. To możliwe. Wymaga dużo pracy, ale chcę spróbować. Nie przeszkadzaj mi w tym. Błagam. To twoja wnuczka. Nie skazuj jej na taki okrutny los.

Patrzyłam matce głęboko w oczy. Wyczułam, jak uwalnia mieszankę. Moja bariera ochronna momentalnie się wzmocniła. Nie ufałam jej i wiedziała o tym.

– Zostaw sobie Almę. Ona jest równie ważna. Może nawet ważniejsza, ale Zoja musi być moja – stwierdziła. – Gdziekolwiek ją ukryłaś, znajdę ją i już nigdy więcej jej nie zobaczysz. Chcesz tego? Jeśli mi ją oddasz teraz, będziesz mogła się z nią spotykać, ale zamieszka u mnie. I już zawsze zostanie ze mną. Potrzebuję jej. Dla ciebie jedna córka, dla mnie druga. To uczciwa propozycja, nie sądzisz?

– Jesteś szalona… – mruknęłam bardziej do siebie niż do niej.

– Ależ nie. Jestem głową tego rodu i muszę być przygotowana na każde czyhające na nas zło.

– Ty jesteś złem, które nas spotkało.

– Nie dramatyzuj, moja droga. To do ciebie nie pasuje.

– Co z nią zrobisz? – dociekałam z niepokojem.

– Nic strasznego jej się nie stanie. Będę z nią pracować, szkolić jej moc. Wzmacniać cechy, które w przyszłości się nam przydadzą, a eliminować te, które są zbędne. Zoja to wspaniały, choć nieoszlifowany talent. Trzeba nauczyć ją korzystać z mocy.

– Jedno dziecko skazałaś już na zagładę. Skąd mam wiedzieć, czy tego samego nie zrobisz z moją córką?

– Jakie dziecko? – spytała zdumiona.

– Swojego syna.

– Mojego… co? – patrzyła na mnie ze zdumieniem.

Dopiero po chwili dotarło do niej, że nie blefuję. Wiedziała, że znam prawdę. Wytrzymałam jej oburzone spojrzenie. Nie dałam jej czasu na odzyskanie pewności siebie.

– Urodziłaś nieodpowiednie dziecko i chciałaś się go pozbyć. Czy to samo planujesz zrobić z Zoją?

Spojrzała na mnie z politowaniem.

– Nie wiem, kto ci naopowiadał takich bzdur, ale to już nie ma żadnego znaczenia. Ta stara historia dawno już jest zakończona. Chłopiec, którego urodziłam, nie żyje od ponad dwudziestu lat. Stanowił zagrożenie, a Zoja jest naszym wybawieniem. Musisz zapamiętać, że wszystko, co robię, robię dla dobra rodu. Tylko i wyłącznie w tym celu. Zoja będzie przy mnie całkowicie bezpieczna. Jeśli mi ją oddasz, włos jej z głowy nie spadnie. Oczywiście nie mogę zagwarantować, jak zakończy się cała sprawa, jeśli będę musiała o nią walczyć.

Spojrzałam na nią zimno.

– Sprzymierzyłaś się z Modestą Bergon przeciwko mnie – rzekłam z niedowierzaniem.

– A ty wybrałaś Ewelinę Kaczat. Mamy remis.

– Mylisz się. Ja mam za sobą wszystkie Huczmiranki. Ty jesteś sama.

– Tego nie możesz być pewna.

– A mimo to jestem.

– A więc będziemy walczyć o to dziecko.

– Najpierw musisz ją znaleźć. – Uśmiechnęłam się zjadliwie i otworzyłam drzwi wejściowe, wyrzucając Marinę z jej własnego mieszkania.

Nina

Warszawa, 2013 rok

Obudził mnie dźwięk telefonu. Po omacku wyciągnęłam rękę w kierunku nocnego stolika, żeby go uciszyć. Poznałam sygnał Darii. Była siódma dwie. Czy to odpowiednia pora na pogaduszki?

– Słucham – mruknęłam niewyraźnie.

– Zwołuję zjazd – powiedziała rzeczowym tonem.

Od razu oprzytomniałam i usiadłam na łóżku.

– Coś się stało? – zapytałam czujnie.

– Musimy omówić kilka spraw, to wszystko. Dziś o dwudziestej u Mariny.

Rozłączyła się bez pożegnania. Przez chwilę siedziałam na łóżku, zastanawiając się, jak nasza rodzina będzie wyglądała po tym spotkaniu. Co powie Syntia tak pewna swojej pozycji, kiedy to ja, a nie ona, zostanę przyjęta do rady. Czy powinnam się na to zgodzić i czy w ogóle mogę odmówić?

Wstałam, odsłoniłam rolety, wpuszczając do pokoju ostatnie jesienne promienie słońca. Połowa października, a nadal było wystarczająco ciepło, żeby wypić poranną kawę na balkonie. Włączyłam ekspres i poszłam do łazienki wziąć prysznic. Włożyłam szerokie dżinsy, brązową koszulę, której rękawy zawinęłam aż do łokci. Wysuszyłam włosy i zrobiłam delikatny makijaż. Spojrzałam w lustro. Włosy zaczynały mi już odrastać i powinnam umówić się do Izy na strzyżenie. Zerknęłam na wisiorek na mojej szyi. Wczoraj podczas kolacji Ernest nie spuszczał z niego wzroku. Miałam wrażenie, że ja byłam tylko dodatkiem, a naprawdę chodziło mu o zawieszkę. Kiedy tańczyliśmy, niemal zerwał mi go podczas obrotu, ale chyba zrobił to specjalnie. Czy to możliwe, żeby stara biżuteria mojej matki była dla niego aż tak cenna? Wzięłam niewielki srebrny rulonik w dwa palce i przyjrzałam mu się uważnie. Zapach rumianku i mięty spokojnie otoczył ozdobę, jakby chciał ją schować przede mną. Nic jednak się nie wydarzyło. Wzruszyłam ramionami, włożyłam sweter i wyszłam na balkon z kubkiem gorącej kawy z mlekiem i odrobiną cukru.

Jej obecność poznałam po zapachu. Pinia i cywet.

– Dawno cię nie widziałam – powiedziałam, podchodząc do barierki balkonu. Siedziała w wiklinowym fotelu wymoszczonym miękkimi poduszkami. Włosy spięła w wysoki kok. Miała na sobie sztruksowe, brązowe spodnie, czarny golf i zgniłozielony bezrękawnik. W ręku trzymała kubek z oszałamiająco aromatyczną kawą. Spojrzała na mnie z politowaniem.

– Jak będziesz chciała kiedyś rano napić się porządnej kawy, to przyjdź do mnie. Ta twoja lura nawet nie pachnie.

Zaśmiałam się i upiłam kolejny łyk.

– Nie sądzę, żeby kiedyś do tego doszło. Zapominasz, kim jestem. Nie dam się nabrać na takie sztuczki.

– Twój błąd. – Wzruszyła ramionami.

– Unikałaś mnie – rzekłam spokojnie.

Patrzyła przed siebie i delektowała się parującym napojem.

– Byłam zajęta.

– Czym się właściwie zajmujesz?

Odwróciła się w moją stroję, zaskoczona tak osobistym pytaniem.

– Wyczuwam podstęp.

– To tylko ciekawość. Poparłaś mnie na zjeździe. Chciałabym wiedzieć o tobie trochę więcej.

– Ciekawość to niebezpieczna cecha. Zwłaszcza w dzisiejszych czasach. – Spojrzała na mnie z błyskiem w oku. – Podobno Daria zwołała zjazd…

– Nowiny szybko się rozchodzą.

Wstała i podeszła do barierki balkonu. Teraz dzieliły nas od siebie nie więcej niż dwa metry.

– Uważaj na siebie – ostrzegła poważnie, patrząc mi w oczy. – Nie ufaj nikomu, szczególnie sąsiadom. Ludzie są zawistni i nigdy nie zapominają wyrządzonych krzywd. Nie prowokuj ich.

– Co właściwie próbujesz mi powiedzieć? – spytałam ostrożnie, przyglądając jej się uważnie.

– Tylko tyle. Bądź ostrożna. I jeszcze jedno. Znam kogoś, kto pomoże ci w okiełznaniu mocy trójskładnikowej.

– Skąd o tym wiesz? – W swoim głosie usłyszałam nutę paniki.

– Nino, musisz wreszcie zrozumieć, że wkroczyłaś do gry jako ostatnia, a wszyscy byliśmy już od jakiegoś czasu gotowi na twój powrót. Nie chodzi tylko o Jeremiego. Waży się przyszłość trzech rodów. Wojna wisi na włosku. Mają nadejść wielkie zmiany, których moja rodzina oczekiwała od wielu lat. Musisz zdecydować, po której stronie się opowiesz. Od tego zależy nie tylko twoja przyszłość.

– Kim ty jesteś? – spytałam zaintrygowana.

– Jestem Inga Huczmiran-Kaczat, kuzynka Darii, żona Edgara Kaczata. Czy to ci wystarczy, żeby mi zaufać?

Patrzyłam na nią z niedowierzaniem.

– Wykluczyły cię z rodu… za romans z Kaczatem.

– Raczej sama się wykluczyłam. Nie skorzystałam z łaski, którą Huczmiranki okazują córkom wykluczonych. – Dumnie uniosła głowę, choć powieka lekko jej drgnęła.

– Ale chciałabyś wrócić.

– Nie, choć mogłam to zrobić. Córki wykluczonych matek mają prawo należeć do rodu. Muszą przyjść na zjazd. Przeprosić za zhańbienie rodu przez matkę i prosić o łaskę przyjęcia. Jakoś tak brzmiała ta formuła. Mogłam wrócić, ale nie chciałam, bo urodziłam córkę. Wkrótce potem mój mąż Krzysztof zginął w wypadku samochodowym – cmoknęła z żalem. – Klątwa Huczmiranek nie opuszczała mnie pomimo wykluczenia. – Uśmiechnęła się kwaśno. – Miałam dwadzieścia lat i maleńkie dziecko na utrzymaniu. Huczmiranki chętnie by mi pomogły. Dostałabym mieszkanie, pracę i wsparcie. Odrzuciłam to, bo nie chciałam, żeby moja córka żyła w zniewoleniu. Tak jak moja matka nie chciała dla mnie takiego losu. Miałam chwilę słabości. Kiedy zginął Krzysztof, bałam się, że nie dam sobie rady. – Pokręciła głową z niedowierzaniem. – Chciałam wrócić i prosić o przyjęcie. Matka mi nie pozwoliła i jestem jej za to wdzięczna. Nie, oprócz tamtego jednego momentu nigdy nie chciałam należeć do rodu Huczmiran. Wybrałam wolność. Dopiero po bardzo trudnych dziesięciu latach zrozumiałam, że jest inne wyjście. Nie muszę być sama, jeśli nie chcę być z wami. – Uśmiechnęła się przebiegle. – Wtedy po raz drugi wyszłam za mąż za syna Eweliny Edgara. To nie była wielka miłość. Przynajmniej nie od razu. Boże, przecież był ode mnie o pięć lat młodszy. Jego matka była moją koleżanką! A jednak to ona zaaranżowała to małżeństwo. Powiedziała, że ja potrzebuję wsparcia silnego rodu, a Edgar musi mieć dobrą żonę. Laura miała wtedy dziesięć lat. Dziwną byliśmy rodziną. Ojciec starszy od córki zaledwie o piętnaście lat. Czasami kiedy patrzyłam na ich zabawy, miałam wrażenie, że mam dwoje dzieci w domu, ale byliśmy szczęśliwi. Pierwsze tak dobrze dobrane małżeństwo, które zaaranżowała matka. – Uśmiechnęła się do swoich wspomnień. – Jak widzisz, pomimo tego, że jestem żoną Kaczata, nadal żyję i robię kawy, które działają nawet na ciebie. Moja moc nie osłabła, a nasz syn Kryspin ma jedną z silniejszych mocy smaku w rodzie Kaczatów. Spędziłam życie z mężczyzną, którego ku mojemu zaskoczeniu naprawdę pokochałam, ale zostało to okupione nieszczęściem, upokorzeniem i bólem, którego nigdy nie zapomnę. Wszystko przez ród Huczmiran. Czas to zmienić. Pytanie tylko, czy się odważysz?

– Nikt mnie nie poprze – powiedziałam nagle. – One za bardzo się boją.

– Oczywiście. Tak zostały wychowane, ale ty nie. Jesteś córką Almy i na wiele spraw patrzysz inaczej.

– Wiesz, gdzie ona jest?

– To nie ma teraz znaczenia.

– Wiesz, gdzie ona jest? – podniosłam głos.

– Nie, ale wiem, że wróci. Kiedy będziesz na to gotowa.

– Jestem gotowa!

– Nie, Nino. Nie podjęłaś jeszcze decyzji. Wciąż się wahasz i szukasz innych możliwości. Tymczasem masz tylko jedno wyjście.

– Jakie?

– Musisz stanąć do walki.

– Mam walczyć z moją rodziną? Oszalałaś!

– Daria prawdopodobnie będzie chciała wcielić cię do Rady Rodu. Powinnaś się na to zgodzić. Wtedy łatwiej ci będzie przeciwstawić się Marinie. Musisz przejąć władzę w rodzie i wprowadzić zmiany. W przeciwnym razie Huczmiranki, mimo swojej dumy siły, przestaną istnieć.

– Grozisz mi? – spytałam ze złością.

– Nie, tylko ostrzegam. Lojalność wobec rodu tym razem doprowadzi cię do zguby. Uwierz mi.

– Dlaczego ciągle mówisz o Marinie? To Daria wszystkim kieruje.

– Daria nie jest taka, jak sądzisz.

Dopiła kawę i uśmiechnęła się lekko, jakbyśmy gawędziły o pogodzie.

– Muszę już iść, a i ty z całą pewnością masz jakieś obowiązki. Do zobaczenia.

Odwróciwszy się, wyszła, zanim zdążyłam zadać kolejne pytanie. Zostałam sama. W dole kilka samochodów jechało w stronę Marszałkowskiej, szczekał pies, jakieś dziecko płakało na chodniku. Stałam z kubkiem niedopitej kawy w ręku, zastanawiając się, co powinnam teraz zrobić.

* * *

Kiedy weszłam do drogerii, moje pracownice już czekały. Obie ubrane w niebieskie dżinsy, śnieżnobiałe podkoszulki i z włosami gładko związanymi z tyłu głowy. Lepiej, zdecydowanie lepiej. Stały przy drzwiach, gotowe na każde wezwanie klientek, których o tak wczesnej porze było bardzo mało.

– Dzień dobry – powiedziały jednocześnie.

Spojrzałam na nie podejrzliwe, jednocześnie dyskretnie sprawdzając stan drogerii.

– Pracownia posprzątana, podłoga umyta, towar na półkach uzupełniony, kawa dla szefowej zaparzona, rachunki na stole, nowa partia kremów nawilżających z domieszką cytryny i tytoniu czeka w lodówce – zrelacjonowała Lea.

Tkwiłam jak wryta na środku sklepu. Osłupiała, otworzyłam usta, żeby nie pokazać im, jak duże zrobiło na mnie wrażenie to powitanie, ale zdołałam tylko wyjąkać „dziękuję” i ruszyłam do pracowni, by sprawdzić, czy nie poniosła jej wyobraźnia przy opisywaniu wykonanych zadań.

– Jeszcze jedno… – rzuciła Róża.

Coś w jej głosie kazało mi się zatrzymać. Nutka niepewności, może strachu lub poczucia winy. Wiedziałam, że nie będzie tak idealnie.

– Co? – spytałam krótko, gotowa na najgorszą odpowiedź.

– W pracowni czeka na ciebie jakaś pani. Zaproponowałam jej kawę lub herbatę, ale odmówiła.

Wzięłam głęboki oddech.

– Czy nie mówiłam, że do pracowni nie może wchodzić nikt poza mną i wami? To nie jest miejsce dla obcych. Po to zainwestowałam w sofę, fotele i ekspres do kawy, żeby klientki mogły wygodnie czekać na spotkanie ze mną.

– No tak, ale ta pani twierdzi, że ma do ciebie poufną sprawę.

Stałam przez chwilę bez ruchu, polując na najmniejszy choćby cień uśmiechu, którym mogłaby zdradzić niecny plan zakpienia sobie ze mnie.

– Mówisz poważnie – zdecydowałam w końcu.

Kiwnęła głową, a ja z ciężkim westchnieniem ruszyłam na zaplecze.

Kobieta miała długie, rude włosy. Sztruksowa czekoladowa marynarka idealnie komponowała się z zielonym golfem, a skórzane botki dopełniały całości. Na ramieniu duża zamszowa torba w miodowym kolorze. Jeśli Pani Jesień naprawdę istnieje, powinna wyglądać właśnie tak jak mój gość. Wstała, kiedy weszłam, i z uprzejmym uśmiechem podała mi rękę. Oczy miała oczywiście zielone, delikatną twarz i kilka piegów, które dodawały jej uroku i dziewczęcego wyglądu.

– Dzień dobry. Proszę mi wybaczyć to najście, ale musiałam się z panią spotkać. Nazywam się Klaudia Roszatyńska.

– Miło mi panią poznać – odpowiedziałam, czując krótki, konkretny uścisk dłoni. – Nina Huczmiran. Czy napije się pani czegoś ciepłego?

– Nie, dziękuję. Nie chciałabym nadużywać pani gościnności.

– Ależ to żaden problem.

– O tym przekonamy się pod koniec naszej rozmowy.

Zaskoczyła mnie. Spojrzałam na nią zaintrygowana. Zdjęłam kurtkę i torbę. Usiadłam na krześle naprzeciwko niej i spojrzałam z wyczekiwaniem.

– W takim razie w czym mogę pani pomóc?

– Czy… czy widziała pani ostatnio Michała? – spytała bez zbędnych wstępów.

Pomyślałam, że nie wygląda na tak zdeterminowaną osobę.

– Mówi pani o moim mężu, Michale Czendreckim? – doprecyzowałam, czując na plecach niewielkie mrowienie.

– Tak. Widzi pani, on się ostatnio bardzo zmienił. Nie odpowiada na moje telefony, unika spotkań. Mam wrażenie, że dzieje się z nim coś złego. Próbowałam wypytać Julię, jego siostrę, ale nie chciała ze mną rozmawiać. Przecież znamy się z Michałem tyle lat i zawsze świetnie się rozumieliśmy. Nie wiem, co nagle zaszło, dlatego pomyślałam, że może to pani wina…

Moje brwi uniosły się ze zdziwienia.

– To znaczy… nie chodziło mi o winę, tylko z pani powodu to całe zamieszanie, dlatego musiałam przyjść, żeby zapytać, czy… czy Michał wrócił do pani…?

– Słucham?

– Czy pani i Michał znowu jesteście razem? Nie było przecież rozwodu, więc przyszło mi do głowy, że to jedyne sensowne wytłumaczenie…

Patrzyłam na nią z wyrazem uprzejmego zainteresowania przyklejonym do twarzy.

– Jak długo zna pani mojego męża? – zapytałam, choć bałam się usłyszeć odpowiedź.

– Kilka lat. Poznaliśmy się w pracy, jestem ilustratorką książek dla dzieci. Współpracowaliśmy przy serii książeczek edukacyjnych, a potem… jakoś tak samo poszło. – Zarumieniła się. – Niektórych rzeczy nie da się powstrzymać…

Spojrzała na mnie i zbyt późno zdała sobie sprawę, że strzeliła gafę.

– Zapewne – przyznałam, czując zimno w klatce piersiowej. – Mogę jednak panią uspokoić. Mój mąż i ja nadal jesteśmy w separacji, nic nie wskazuje na to, żebyśmy mieli do siebie wrócić.

Jej twarz bezwstydnie pokryła się rumieńcem ulgi.

– Bardzo dziękuję za szczerość. Nawet pani nie wie, ile to dla mnie znaczy.

– Wyobrażam sobie. – Uśmiechnęłam się zdawkowo. – Cieszę się, że ceni pani szczerość, bo muszę prosić o to samo.

– To znaczy? – spytała z niepokojem.

– Czy jest pani kochanką mojego męża?

Zakłopotanie na moment starło z jej ładnej twarzy pusty uśmiech samozadowolenia.

– Myślałam, że pani wie…

– Czy w takiej sytuacji, żona nie dowiaduje się ostatnia?

Trafny strzał.

– Tak… być może właśnie tak to wygląda… – Zebrała się na odwagę, żeby spojrzeć mi w oczy, co musiałam zapisać jej na plus. – Tak. Byliśmy kochankami.

– Od jak dawna?

– Od czterech lat… – Spuściła wzrok, a gdy go podniosła, byłam już gotowa na dalszy ciąg rozmowy. Żadnych emocji. Zobaczyła tylko spokojną, niewzruszoną maskę.

– Kiedy od pani odszedł, myślałam, że w końcu się zdecydował. Mówił o tym, od kiedy się poznaliśmy. Chcieliśmy być razem. Na początku było wspaniale, jednak potem coś się zaczęło psuć. Michał oddalał się ode mnie. Myślałam, że jednak wybrał panią…

Westchnęłam, tłumiąc w ten sposób ból, jaki sprawiło mi jej wyznanie.

– Jeśli o mnie chodzi, może być pani spokojna. Ten rozdział mojego życia zamknęłam nieodwołalnie.

– Ale co mogło go tak zmienić? Może pomogłaby pani mi go odzyskać? Zna go przecież pani najlepiej.

O mało nie wybuchnęłam śmiechem na tę propozycję.

– Pochlebia mi pani, ale czy nie byłoby to cokolwiek… niestosowne?

Wstałam, sugerując, że nasza rozmowa dobiegła końca. Daria nauczyła mnie tego triku. Moja rozmówczyni również się podniosła i uścisnęła dłoń, którą tym razem ja wyciągnęłam pierwsza.

– Życzę powodzenia, pani Klaudio.

– Dziękuję za tę rozmowę i… przepraszam…

– Proszę nie przepraszać, bo nie sądzę, żeby pani naprawdę żałowała…

– Tak, słusznie… Do widzenia pani.

– Do widzenia.

Zamknęłam za nią drzwi pracowni i usiadłam na podłodze tam, gdzie stałam. Nogi odmówiły mi posłuszeństwa. Zakręciło mi się w głowie. Zapach rumianku i mięty otoczył mnie szczelnie, próbując dodać sił i przywrócić równowagę. Trwało to dobrą chwilę. Usłyszałam pukanie do drzwi.

– Przepraszam, Nino, mogłabyś nam pomóc…?

To była Lea. Widocznie jakaś klientka potrzebowała rady, a moja siostrzenica po ostatniej reprymendzie stała się bardziej ostrożna lub chciała dać mi do zrozumienia, że skoro jestem taka mądra, to mogę sama obsługiwać wszystkich. Wstałam i mocno chwyciłam się blatu.

– Już idę! – krzyknęłam lekko łamiącym się głosem. – Zaraz. Zaraz przyjdę.

Nie będę płakać! Nie zrobiłam nic złego, więc dlaczego tak właśnie się czuję? Wyjazdy na targi książek, praca do późna, żeby nie zawalać terminów, kolacje z autorami… co jeszcze? Ile było kłamstw, których nigdy nie odkryję? Urodziłam mu syna. Gdy Michał pracował do późna, myślałam, że stara się dla niego. Kiedy wydawał książeczkę z wierszykami o autach dla chłopców, mówił, że to specjalnie dla synka, a tymczasem spotykał się z nią! Ja czekałam. Wciąż sama, z maleńkim dzieckiem, zagubiona wśród nowych obowiązków i emocji, z którymi nie mogłam sobie poradzić. Czekałam na mojego zapracowanego męża, który w tym czasie był z inną kobietą! Zapach rumianku, mięty i anyżu wystrzelił ze mnie z taką mocą, że odrzuciło mnie do tyłu. Szyby w pracowni zadrżały. I pomyśleć, że postanowiłam go uratować i niemal wszystko mu wybaczyłam. Chciałam zacząć z nim wszystko od nowa, kiedy zniweluję działanie mieszanki. Było mi żal Michała! Myślałam, że to moja wina, że cierpi tylko dlatego, iż jest moim mężem. Wyrzucałam sobie, że moja miłość go unieszczęśliwiła, a tymczasem było odwrotnie. Mój zapach stał się nagle ostrzejszy. Gwiaździsty anyż zdominował dwie pozostałe wonie. Poczułam wielką wściekłość. Pozwoliłam, żeby wypełniła mnie całkowicie. Oddałam się jej, topiąc w niej żal i cierpienie, które odbierały mi siły. Mój zapach gęstniał i stawał się lekko brunatny. Wirował po całej pracowni, zrzucając przedmioty z blatu i tłukąc słoiki.

Nagle drzwi za moimi plecami się otworzyły.

– Nino! – Usłyszałam czyjeś wołanie, a potem krzyk.

Odwróciłam się gwałtownie. Na podłodze leżała Róża. Oprzytomniałam natychmiast. Podbiegłam i dotknęłam jej czoła.

– Co się stało? – spytała przestraszona Lea i spojrzała na mnie z wyrzutem. – Co jej zrobiłaś?

Róża leżała nieprzytomna, ale żyła. Oddychała spokojnie, jakby spała. Była nieco bledsza niż zazwyczaj, ale obawiałam się, że mogłam jej poważnie zaszkodzić. Musiałam działać szybko. Zapach benzyny i drewna. Ta mieszanka wypłucze wszelkie negatywne siły, które mogły w nią uderzyć, i doda sił oraz pozytywnej energii. Uwolniłam też wiciokrzew i szałwię, które osłabiały działanie złej mocy w organizmie. Powinno wystarczyć. Zapach rumianku i mięty delikatnie ją otulił, zaopatrując w siły. Dołączył do niego zapach Róży – róża i mleko. Czekałam. Niewiele więcej mogłam zrobić. Po upływie kilku najdłuższych minut w moim życiu Róża westchnęła głęboko i otworzyła oczy. Spojrzała na mnie ze zdziwieniem. Usiadła i kaszlnęła kilka razy. Lea uklęknąwszy przy siostrze, mocno ją objęła.

– Dobrze się czujesz? – zapytałam.

– Tak, wszystko w porządku – odpowiedziała.

– Pamiętasz, co się stało?

– Chciałam ci powiedzieć, że ta klientka, której miałaś pomóc, już poszła. Przepraszam, że ci przeszkodziłam.

Pogłaskałam ją po głowie z rozczuleniem.

– Nic się nie stało. Najważniejsze, że jesteś cała.

Pomogłam jej wstać i wówczas natknęłam się na karcące spojrzenie Eleonory Kaczat.

* * *

Stała na środku sklepu. Żadna z nas nie zauważyła jej wejścia, a ona nie zamierzała wycofać się dyskretnie, widząc całe zamieszanie. Stała z rękami założonymi na piersiach i kiwała z dezaprobatą głową.

– Jest gorzej, niż myślałam – rzekła zamiast powitania.

– Słucham? – spytałam zirytowana jej nietaktowną uwagą.

– Wydaje mi się, Nino, że potrzebujesz odrobiny świeżego powietrza.

Dziewczynki się odwróciły i spojrzały na nowego gościa. Krzyknęły jednocześnie i cofnęły się o krok. Eleonora pokręciła głową z niedowierzaniem.

– To niewiarygodne! Mamy dwudziesty pierwszy wiek, a wy wciąż straszycie swoje dzieci Kaczatami!

Zerknęłam na Różę, która zachowywała się całkiem normalnie. Lea była trochę przestraszona, ale nie miałam pewności, czy bardziej przeraziło ją to, co przytrafiło się siostrze, czy obecność Eleonory w mojej drogerii.

– Wyjdę na chwilę. Przez ten czas posprzątajcie pracownię. Wywieście na drzwiach tabliczkę o przerwie. Jak wrócę, zaczniemy przyjmować klientki. Poradzicie sobie?

Kiwnęły głowami, choć Lea zrobiłą to bez przekonania.

Na świeżym powietrzu od razu poczułam się lepiej. Chłodny wiatr orzeźwiał mnie i przywracał jasność myślenia. Szłyśmy przez chwilę w milczeniu, ale zniecierpliwienie Eleonory rosło z każdą chwilą. Czekałam, kiedy wybuchnie.

– Zdajesz sobie sprawę, że to się staje coraz bardziej niebezpieczne? – zapytała w końcu.

– O czym mówisz?

– Ze mną możesz być szczera.

– Czyżby?

Doszłyśmy do Marszałkowskiej i skręciłyśmy w stronę placu Konstytucji. To nie było najlepsze miejsce na spacer, zwłaszcza w środku dnia, gdy wszyscy się dokądś spieszyli. Jednak dla mnie przechadzka po Warszawie zawsze była atrakcją i odpoczynkiem. Miałam wrażenie, że miasto dopiero w ruchu, rozgardiaszu i tysiącu spraw do załatwienia naprawdę żyje i wtedy właśnie jest najpiękniejsze, a ja czerpię wtedy z jego mocy i energii jeszcze więcej niż z energii ludzi. Byłam uzależniona od tego miejsca i w żadnym innym nie czułam, że życie jest naprawdę wspaniałe.

– Po co przyszłaś? – spytałam wprost. – Inga cię przysłała?

– Ona się o ciebie martwi.

Przystanęłam. Nie otrząsnęłam się jeszcze po niedawnej rozmowie z kochanką mojego męża i ataku furii, który zranił Różę. Nie miałam siły ani nastroju na następne zagadki.

– O co wam chodzi?

– Czy ty w ogóle zdajesz sobie sprawę, jak wygląda obecna sytuacja między rodzinami?

– Mniej więcej. Podobno grozi nam następna wojna.

– Podobno! – prychnęła pogardliwie. – Ona jest już niemal faktem. Wystarczy jedna iskra.

– Ja jestem tą iskrą?

– To w dużej mierze zależy od tego, jak się zachowasz.

– A według ciebie jak powinnam się zachować?

– Musisz być bardzo ostrożna i bardzo odważna. Zapanuj nad trzecim składnikiem swojej mocy i znajdź sprzymierzeńców. Sama nie dasz sobie rady.

– Jak sądzę, zgłaszasz się na ochotnika? – zakpiłam.

– To są zbyt poważne sprawy, żeby z nich żartować. Stowarzyszenie trzech rodzin dąży do połączenia mocy trzech zmysłów. Chcemy cofnąć blokady separujące moce od siebie. Zbyt długo współżyjemy z ludźmi i za bardzo się do nich upodabniamy. Nasze moce słabną. Wzmacnianie ich przez nowe mieszanki już nie wystarcza. Zmysły ludzkie zawsze współistnieją i wspomagają się wzajemnie. Ludzie posługują się nimi jednocześnie i dopiero kiedy któregoś zabraknie, jego funkcję przejmuje inny. Jednak w normalnych warunkach nigdy nie występują osobno i u nas też trzy moce nigdy nie były tak rygorystycznie oddzielone. Dopiero po wypadku z Lindą zasady zostały zaostrzone i ściśle przestrzegane. Mamy inne czasy, potrzebne są inne rozwiązania. Musimy współdziałać albo nasze moce wygasną. Oczywiście nie dziś ani jutro, ale powoli będziemy coraz słabsi i za dwa, trzy pokolenia nastąpi koniec. Wiesz o tym, że jeśli nasza moc wygaśnie, my zgaśniemy razem z nią.

– Co proponujesz?

– Musimy połączyć siły. Dopuścić do związków między rodzinami, z których urodzą się dzieci z mocą wzmocnioną dwoma zmysłami rodziców. Trzeba zdjąć blokady między mocami zmysłów. Musimy zapomnieć o przeszłości i budować wspólną przyszłość.

– Pięknie powiedziane, ale jaki interes mają w tym Kaczatowie?

– Chodzi o dwie sprawy – przyznała uczciwie. – Po pierwsze, Inga i jej rodzina zostaną przyjęte do rodu Huczmiran. Po drugie… wygląda na to, że mój najmłodszy syn Olgierd zakochał się w Huczmirance…

– W kim?

– Gai – westchnęła i bezradnie pokręciła głową. – Widzę, że Kaczatowie zawsze będą mieli do was słabość. Ernest i ty… – Pokręciła z niesmakiem głową. – Wolę o tym nie myśleć.

– Coś jeszcze? – zignorowałam jej uwagę.

– Tak. Chcemy mieć dostęp do antymieszanki niepamięci.

Dopiero teraz się uśmiechnęłam.

– Tego akurat powinnam się była domyślić. Z tego, co wiem, nie mamy przepisu na antymieszankę. Lucyna nie zdążyła go opracować.

– A z tego, co ja wiem, zrobiła to inna Huczmiranka i została za to wykluczona z rodu.

Patrzyłam na nią zaskoczona.

– Kto?

– Skąd masz ten wisiorek? – spytała, szybko zmieniając temat.

– Dostałam od matki.

– Mogę dotknąć?

– Proszę… – zgodziłam się niepewnie.

Wzięła go bardzo delikatnie w dwa palce obracając przez chwilę, przyglądała mu się bardzo uważnie. Nagle poczułam w ustach smak pieprzu i gruszki. Mój zapach szybko utworzył barierę.

– Co to miało być? – zezłościłam się.

– Chciałam tylko się przekonać, czy mam rację – rzekła spokojnie i odeszła bez pożegnania.

Patrzyłam za nią – szła równym, spokojnym krokiem w butach na wysokich obcasach i długiej spódnicy z falbanami, a mijający ją mężczyźni zerkali z ciekawością.

Poczułam w kieszeni wibracje telefonu.

– Słucham.

– Dzień dobry, pani Nino. Mówi Tomasz Wysocki. Mam dobre nowiny. Odnalazłem pani ojca.

Erwina

Warszawa, 1921 rok

Tamtego dnia, kiedy pojechałam dorożką za Klarą i jej towarzyszem do kawiarni Mała Ziemiańska na ulicę Mazowiecką 12, zrozumiałam trudność swojego zadania. Przez cały dzień obserwowałam, jak moja córka, otoczona przez grupę bardzo głośnego i dobrze sobie znanego towarzystwa, w oparach dymu papierosowego dyskutuje o literaturze, teatrze i poezji. Zauważyłam, że pokazuje młodemu Tuwimowi, którego zdjęcie widziałam kilka tygodni temu w gazecie, zapisane przez siebie kartki, a on czyta z uwagą, unosząc brwi w miłym zaskoczeniu. Klara zarumieniona od wrażeń, pochwał, mocnej kawy i porywającej atmosfery miejsca wyglądała, jakby to było najszczęśliwsze dla niej miejsce na całej ziemi. Przypomniałam sobie Lindę, która w Udziałowej potrafiła przesiedzieć cały dzień. Tak właśnie poznałam Kryspina. Przyszłam po siostrę któregoś dnia po obiedzie, by namówić ją na powrót do domu. Siedziała z nim przy jednym stoliku i słuchała recytowanych do ucha wierszy.

Klara uśmiechała się rozpromieniona do swojego towarzysza, który z całą pewnością był od niej młodszy, ale – co musiałam niechętnie przyznać – bardzo przystojny i szarmancki. Nagle machnęła ręką na kelnera, który odgadł jej potrzeby i bez pytania przyniósł do stolika aparat telefoniczny. Przyłożyła do ucha niewielką tubkę i rozmawiała przez chwilę z taką swobodą, jakby robiła to od urodzenia. Obiad zjadła w restauracji U Wróbla, a potem pojechali całą grupą do kawiarni Zodiak. Wieczorem odwiedziła kabaret Qui Pro Quo i kiedy nagle wyszła na scenę, by przeczytać swój wiersz, czułam, jak policzki płoną mi żywym ogniem wstydu.

Wróciłam do domu po północy, pozostawiwszy Klarę wśród owacji roześmianego kabaretowego tłumu. Kiedy weszłam do kuchni, zobaczyłam Jutę siedzącą przy stole nad maszyną do pisania. Od kiedy Sabina zamieszkała na pensji, jej matka częściej przebywała u nas niż w swoim mieszkaniu. Na początku mnie to cieszyło, bo mogłyśmy być razem, ale wkrótce okazało się, że Juta większość dnia i tak spędza w redakcji dziennika, a kiedy wraca, przez cały czas stuka w klawisze maszyny. Obok kartki, którą zapamiętale zapełniała tekstem, stała opróżniona do połowy butelka z anyżówką. Juta napełniła kieliszek. Wypiła połowę i wróciła do pisania. Krótko obcięte włosy zsunęły się na policzki, zakrywając połowę twarzy. Jej zapach unosił się w pokoju, leniwie odbijając się od ścian. Miała na sobie prostą sukienkę ze stanem obniżonym do bioder. Na stole przy butelce z alkoholem leżał jeden z jej śmiesznych, małych kapelusików, które teraz nosiły młode kobiety, a wyglądały w nich jak żołnierze w hełmach. Przemilczałam jednak tę uwagę, dziękując Bogu, że po całym koszmarnym dniu nie muszę przynajmniej oglądać jej w spodniach.

Juta nagle podniosła głowę, jakby wyczuła moją obecność.

– Erwina? – zdziwiła się. – Co ty tu robisz o tej porze?

– Próbuję ratować nasz ród.

– A, to jak zwykle – zaśmiała się z rozczuleniem, które nagle bardzo mnie rozdrażniło.

– Co robisz? – spytałam ostro.

– Piszę artykuł. Jutro rano muszę go oddać w redakcji.

– Bar coraz gorzej funkcjonuje. Zaczyna przynosić straty. Mamy za mało klientów.

– Podobno Melisa się nim zajęła – powiedziała i pociągnęła następny łyk z kieliszka.

– Pijesz alkohol? Wiesz, że to zabronione?

– Zabronione! – Wybuchnęła głośnym, serdecznym śmiechem. – Ciociu, cała Warszawa pije jakiś alkohol. Bez tego teraz nie da się przeżyć.

– My nie pijemy – przypomniałam srogo, ignorując to, że po raz pierwszy od bardzo dawna zwróciła się do mnie per „ciociu”, próbując zawczasu mnie zmiękczyć. – To osłabia naszą moc.

– Komu potrzebna jest moc? Żyjemy we wspaniałych czasach, w których tyle rzeczy powstaje bez niej. Ludzie wymyślili telefon i automobil! Czytałaś Freuda, Prousta, Joyce’a? A sztuka? Ekspresjonizm, kubizm! Do tego wszystkiego niepotrzebna była im żadna moc zmysłów. Nie rozumiesz? Możemy się wreszcie od niej uwolnić! Wszystko da się osiągnąć dzięki umysłowi. Nikogo teraz nie obchodzą jakieś zapachy. Dzisiaj energię pobiera się z ożywionej dyskusji, wiary we własne przekonania, potrzeby tworzenia i próbowania nowych dróg. Ludzie się śmieją, krzyczą, robią nowe rzeczy. To niezwykły czas i trzeba z niego korzystać. Popatrz na mnie. Mam krótką spódnicę i krótkie włosy. Moja córka będzie mogła studiować na uniwersytecie. Codziennie dzieje się coś nowego! Nie zamkniesz nas w barze. Nie odbierzesz tego, co zdobyłyśmy. Przynajmniej mnie. – Spojrzała odważnie i lekko podniosła głowę.

Zrozumiałam, że ma rację. Przywiozłam je z Radomia zastraszone, skromne i pełne nadziei. Wszystko ułożyło się inaczej, niż zaplanowałam. Warszawa mi je odebrała. Korę, Klarę, Jutę, Sabinę i nawet Emę. Wiedziałam już, co powinnam zrobić. Musimy wrócić do samych korzeni, do starych zasad, o których pozwoliłam im zapomnieć. Do praw, których tak skrupulatnie pilnowała Lucyna.

– Zwołuję zjazd – oznajmiłam twardo, czując, jak ból głowy zaczyna rozsadzać mi czaszkę. Musiałam się położyć i odpocząć. Spojrzałam na jej sukienkę. – Stroje tradycyjne. Radzę ci pojawić się punktualnie.

– Chyba żartujesz. – Uśmiechnęła się pobłażliwie. – Nie robiłyśmy tego od… już nawet nie pamiętam od kiedy…

– Przywieź Sabinę.

– Co takiego? Nie możesz wymagać, żebym zabierała ją ze szkoły…

Spojrzałam ostro. Tak samo, jak Lucyna patrzyła na te z nas, które próbowały się buntować.

– Nie sprzeciwiaj mi się, Juto. Świat może się zmienił, ale ja nadal jestem sobą.

Popatrzyła na mnie ze zdziwieniem i odrazą.

– Co ty robisz? Co chcesz osiągnąć?

– Spokój – odparłam i wyszłam z kuchni.

* * *

Dom hrabiny Leokadii Łękuckiej był jednym z tych, w którym usilnie starano się godzić tradycję z nowoczesnością. W salonie na stoliku z poprzedniego wieku stał wypolerowany aparat telefoniczny, na który gospodyni zerkała z nieufnością, jakby obawiała się, że w każdej chwili może zacząć dzwonić, sprowadzając na zgromadzonych w pokoju ludzi zagładę.

Wśród gości rozpoznałam postarzałą, wychudłą hrabinę Księżopolską i baronową Krzycką, które razem z Emą bywały na przedwojennych balach. Baron Zamurawski gawędził pod oknem z hrabiną Nimirską. Jednak było też sporo nowych osób młodszego pokolenia. Prawdą było, że Warszawa oszalała na punkcie seansów spirytystycznych. Podobno nawet wiceminister, generał broni i sam Józef Piłsudski bywali na nich regularnie. Tym razem seansu nie zaszczycił Boy-Żeleński ani żaden inny znany artysta, o których wspominała Ema w dorożce. Nie chciałam jej odbierać złudzenia, że dzięki zabawie w wywoływanie duchów obraca się ponownie wśród elity polityczno-literackiej. Nie udało mi się jednak ukryć, jak bardzo śmieszy mnie ta cała maskarada i jednocześnie dziwi, że ktoś tak racjonalny jak Ema dał się w nią wciągnąć.

Hrabina Łękucka przywitała nas kwiecistym potokiem słów i przedstawiła reszcie towarzystwa. Ema od razu znalazła pretekst, by przejść obok inżyniera Ossowieckiego, który ukłonił mi się uprzejmie i bez zbędnych wstępów zapytał, czy może mi w czymś pomóc. Zerknęłam na Emę, która z trudnym do odgadnięcia wyrazem twarzy pospieszyła do jednej z potężnej postury kobiet w nieco staromodnej sukni, zostawiając mnie samą z jasnowidzem.

– Podobno odnajduje pan zaginionych ludzi?

– Mam na swoim koncie kilku odnalezionych.

– Właśnie w tym mógłby mi pan pomóc.

Mężczyzna zastanowił się, jakby podejmował decyzję, czy chce kontynuować rozmowę. Pogładził się po łysej głowie, a na jego pełnej twarzy z podwójnym podbródkiem pojawił się zawadiacki uśmiech.

– Pani raczy żartować.

– Słucham?

– Jak mówiłem, jestem jasnowidzem, i to piekielnie dobrym, jeśli wolno mi tak powiedzieć. Nie lubię, kiedy ktoś mnie sprawdza, próbując tanich sztuczek.

– Nie rozumiem.

– Nie rozumiem? – Prychnął pogardliwie. – Pani ma w sobie podobną zdolność. Wyczuwam wibracje wokół pani. Jest pani prawdopodobnie medium i sama doskonale poradzi sobie ze swoim zaginionym.

Byłam tak zdumiona, że nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Dopiero po chwili zrozumiałam, iż ten niezwykły człowiek w jakiś sobie tylko znany sposób wyczuł moją moc. Wibracjami nazwał krążący wokół mnie zapach. Wiedział, że jestem inna, ale nie potrafił tego dokładnie określić. Spojrzałam na niego z podziwem, którego nie umiałam ukryć. Pierwszy raz spotkałam człowieka tak wrażliwego i wyczulonego na otoczenie, że potrafił dostrzec coś, co dla innych było niewidoczne i nieodczuwalne.

Ludzie mieli za słabe zmysły, żeby zrozumieć, co się tak naprawdę dzieje, kiedy byłyśmy blisko nich. Nie czuli otaczających ich mieszanek zapachów, a zmiany nastroju przypisywali pogodzie, dobremu humorowi czy relaksowi. Przecież nie podejrzewali, że ktoś może na nich wpływać mocą zapachu. Ten mężczyzna miał nieprzeciętną wrażliwość, a granice tego, w co był w stanie uwierzyć, rozciągały się do niebotycznych rozmiarów. Stanowił łącznik pomiędzy nami a ludźmi. Brakujące ogniwo, dzięki któremu staliśmy się jednością. Patrzyłam na niego zafascynowana, aż chrząknął z zakłopotania.

– Chodzi o moją córkę. Korę Huczmiran. Teraz może się nazywać Kora Rohov. Wyszła za mąż za Rosjanina, Antona Rohova. W zeszłym roku oboje zostali aresztowani na ślubie mojej wnuczki. Ślad po Korze zaginął. Szukałam jej i na nic nie natrafiłam. Prawdopodobnie jest bardzo daleko i nie chce być znaleziona. Może też mieć małe dziecko. Proszę pomóc mi ją odnaleźć i sprowadzić do Warszawy.

– Jeśli została aresztowana… niewiele mogę zrobić poza stwierdzeniem, że żyje i gdzie przebywa.

– Ale za co ją aresztowali? Kto? Rosjanie czy Polacy?

– To już pytanie nie do mnie – odpowiedział zirytowany. – Proszę wynająć prywatnego detektywa. Ja powiem pani tylko, gdzie jest.

– Dobrze. Jeszcze jedna sprawa… – Chwyciłam go za rękaw, kiedy chciał odejść. Westchnął zniecierpliwiony. – Syn mojej siostry. Gwidon Huczmiran. Może używać innego nazwiska i imienia. Urodził się w Warszawie w tysiąc osiemset dziewięćdziesiątym roku. Nic więcej o nim nie wiem.

– Ma pani jakieś jego zdjęcie?

– Nie.

– Ktoś go widział od tego czasu?

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

© Copyright by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2016

Text © copyright by Agata Mańczyk, 2016

Projekt okładki Katarzyna Borkowska

Zdjęcia na okładce:
Dziewczyna © Natalia Ciobanu/Trevillion Images
Mięta © iStockphoto.com/angelsimon

Redaktor prowadzący Katarzyna Piętka
Opieka redakcyjna Joanna Kończak
Redakcja Bogumiła Widła
Korekta Zofia Kozik, Magdalena Szroeder
Korekta plików po konwersji Irmina Garlej

ISBN 978-83-10-13062-4

Plik wyprodukowany na podstawie Huczmiranki. Rumianek i mięta. Tom 2., Warszawa 2016

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.
02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c
tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,
faks 22 643 70 28
e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl

Konwersję wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.