Facet z prostą instrukcją obsługi Fragment

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Zajrzyj na strony:

W serii

Dedykacja

Wypchane cycki bogini

Dobry blef

Zezowate brzydactwo

Szkolne ugrupowanie Kanara

Diablica w przebraniu anioła

Mała pyskata jędza

Bardzo skomplikowany plan Gałgana

Uśmiech numer trzynaście i trzy czwarte

Brazylijska telenowela

Mistrz świńskich podań

Lawenda z nutką pomarańczy

Zaskakujące wyczucie chwili

Pulsujące czerwone światełko

Dziwadło na słomianych nogach

Zbrodnia doskonała

Trafiony zatopiony

Niezła historia

Jedyne miejsce na świecie

Strona redakcyjna

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Zajrzyj na strony:

www.nk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku
www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

W serii

Agata Mańczyk Jajecznica na deszczówce
Agata Mańczyk Pierwsza noc pod gołym niebem
Agata Mańczyk Facet z prostą instrukcją obsługi

Dla moich trzech Maniołków

Wypchane cycki bogini

Dyskretnie podrapałem się po uchu. Czym byłby cały misternie zaplanowany przekręt w Żądle, gdyby nie wskazujący palec mimochodem głaszczący czubek nosa? Wszyscy ludzie dobrej woli, którzy coś knują, ustalają swoje sygnały. Naszym było właśnie ucho. Emeryt, choć to u niego wyjątkowe, załapał od razu. Uśmiechnął się prawie niezauważalnie i zrobił to samo. Machina ruszyła. Zaraz będzie tu bardzo wesoło. Rozejrzałem się dokoła. Ludzie ziewali ukradkiem, jednym okiem czytając gazety i kontrolując sytuację na środku auli. A tam pan dyrektor w swoim odwiecznym brązowym garniturze i krawacie w maki brnął mozolnie przez drugą stronę przemówienia o doniosłej roli edukacji we współczesnym świecie. Nie mogłem się powstrzymać od uśmiechu, choć pewnie Henry Gondorff[1], ogrywając w karty Doyle’a Lonnegana w pociągu do Chicago, nie pozwoliłby sobie na taką amatorszczyznę. No cóż, cała świetlana kariera w tym fachu była dopiero przede mną. W każdym razie mój mimowolny uśmiech zaalarmował Sznitę, który strategicznie usiadł w pierwszym rzędzie. Podrapał się od niechcenia po uchu, jakby chciał zapytać, czy wszystko w porządku. Gdybym nie wiedział, że skinąłem głową, na pewno bym tego nie zauważył, ale Sznita zauważył i odetchnął z ulgą. Stary skubaniec był w tym naprawdę dobry. Może nawet lepszy ode mnie. Tak czy siak, z takim kumplem mogłem spokojnie zrobić skok na Mennicę Państwową i mieć pewność, że w razie wpadki nie zostawi mnie w obślizgłych łapskach gliniarzy. A to ważna informacja, bo kiedy profesjonalista idzie na akcję, musi być przygotowany na każdą ewentualność.

Co innego Emeryt, z nim, bracie, możesz spodziewać się tylko kłopotów. Dlatego nigdy nie dostaje poważniejszych zadań. Stres tak ściska mu tyłek, że ledwo powłóczy nogami, a w czasie ucieczki to najważniejsza część ciała. Gdyby nie to, że znamy się od jakichś dwunastu lat, inaczej byśmy teraz gadali. Podczas naszego pierwszego upiornego śniadania w przedszkolu w grupie maluchów Emeryt napluł mi siarczyście do zupy mlecznej, za co potem wybiłem mu dwa zęby i musiałem spędzić popołudnie z naszą wychowawczynią, grubą panią Lusią, zamiast iść z innymi do kina na Bolka i Lolka na Dzikim Zachodzie. Właśnie wtedy Sznita zaproponował, że wsypie babie do herbaty środek na przeczyszczenie. Od tamtej pory było nas trzech: ja, Emeryt i Sznita. Przeżyliśmy w tym słodkim trójkącie dwanaście burzliwych lat i mieliśmy wielki apetyt na więcej.

Moje imię nic wam nie powie, zresztą rodzice nie mieli zbyt dużej fantazji, więc nie ma czym szpanować. Kumple mówią do mnie Czejen, a wrogowie, jak się spodziewam, sikają ze strachu na dźwięk tego słowa. Kiedy codziennie rano spoglądam w lustro, widzę twarz bardzo przystojnego faceta, któremu brakuje tylko kilku blizn, żeby kobiety same podsuwały mu numery swoich telefonów. Ciężko pracuję na te kilka zadrapań, ale nie urodził się jeszcze taki, który byłby w te klocki lepszy ode mnie. W każdym razie 24 października 2006 roku, siedząc na twardym jak tyłek anorektyczki krześle w auli naszego gimnazjum, tak właśnie myślałem. Gdyby ktoś powiedział wtedy, co mi zgotuje dowcipny staruszek, który podobno zarządza z góry całym tym bajzlem, ze śmiechu dostałbym skrętu kiszek. A jednak to wszystko się wydarzyło i spaprało nasze beztroskie gangsterskie życie.

Powinienem był pewnie powiedzieć, że cała ta pogmatwana historia zaczęła się pewnego deszczowego poranka, a ja od początku wiedziałem, że coś się kroi, bo o szóstej zero pięć zabolał mnie ząb, co nigdy nie oznacza nic dobrego. Prawda jest jednak taka, że za cholerę nie wiem, jak i kiedy to wszystko się zaczęło. Tego dnia, kiedy razem z chłopakami drapaliśmy się wesoło po uszach, przygotowując nasze wielkie widowisko, nie mieliśmy zielonego pojęcia, dokąd nas to zaprowadzi. Może mogliśmy jakoś uniknąć tego całego bagna, ale mój stary zawsze powtarzał, że nigdy nie odmawia się najlepszemu kumplowi i płaczącej kobiecie. No, to przynajmniej raz zrobiłem to, czego chciał.

Emeryt szybko przełknął ślinę, co oznaczało, że nie wytrzyma tego napięcia już ani minuty dłużej. Chciałem poczekać do chwili, aż dyrektor, pieszczotliwie zwany przez wszystkich Gałganem, odczyta swój ulubiony fragment o własnych zasługach i poświęceniu włożonym w kształtowanie młodych, niewinnych i żądnych wiedzy umysłów. Ostatecznie mógł być ten moment o niewdzięcznym trudzie Ministerstwa Edukacji, które ma na względzie tylko dobro i właściwy rozwój polskiej młodzieży.

Skinąłem głową. Emeryt odetchnął z ulgą. Siedzący po przeciwnej stronie pierwszego rzędu Sznita oblizał wargi ze zniecierpliwieniem. Temu ciągle mało adrenaliny. Jeszcze chwila. Spojrzeli na siebie i równocześnie wykonali szybki krótki ruch, chowając coś do kieszeni spodni. Stało się. Fantazyjnie udrapowana na tekturowej ściance biało-czerwona zasłona z napisem „Kocham moją szkołę” zwiewnie opadła, odsłaniając wielkie zdjęcie grupy oryginałów: miss mokrego podkoszulka, kulturystów, modelek reklamujących ekskluzywną bieliznę, facetów w najnowszej kolekcji bokserek. Sznita spędził całą noc, żeby każdemu z nich dokleić głowę któregoś z naszych wyjątkowo niefotogenicznych nauczycieli. I tak między innymi przysadzisty i upaprany majonezem fizyk zwany Szałotem[2] dostał ponętne ciało modela w obcisłych slipkach, anglistce z oczami pijanej żaby i histerycznym śmiechem przypadło ciało muskularnego kulturysty, a sam pan dyrektor, który próbował ukryć błyszczącą łysinę pod cienką jak firanka zaczeską zasłaniającą mu tylko połowę głowy, dla uhonorowania zasług otrzymał solidne ciało grubasa zerkającego z apetytem na zgrabną dziewczynę z głową matematyczki w papilotach. Na dole czerwony napis głosił szczerą prawdę: „Nie wstydzimy się naszego ciała… pedagogicznego”. Obrazek prezentował się pierwszorzędnie. Zresztą widownia doceniła trud włożony w jego zmontowanie, bo na sali rozległa się salwa śmiechu, która o mały włos nie wysadziła okien. Zdezorientowany dyrektor oderwał oczy od kartki i idąc za spojrzeniem swoich bladych jak ściana kolegów, spojrzał za siebie i osłupiał. Śmiałem się oczywiście razem z innymi, bo widziałem, że Gałgan otrząsnął się już z szoku i nienawistnym spojrzeniem lustruje tłum uczniów, szukając winnego. Emeryt i Sznita sprytnie prześlizgnęli się do dalszych rzędów. Żyłki, do których przywiązana była flagowa dekoracja, leżały spokojnie na podłodze. Prowadziły teraz do dwóch niczego niepodejrzewających dziewczyn z pierwszej klasy, które mimo swoich starannie splecionych warkoczy i mocnych okularów chichotały zawstydzone, chowając się za plecami koleżanek.

Czas na drugi akt. Spojrzałem na drzwi wejściowe dokładnie w momencie, kiedy ukazał się w nich kulawy woźny, zwany Edziem, choć nikt nie wiedział, jak naprawdę ma na imię. Facet rozejrzał się ogłupiały i widząc najbliżej siebie uroczą jak deska klozetowa w publicznym szalecie geograficzkę Brzytwę, podszedł do niej zdenerwowany. Idealnie. Właśnie ona powinna zobaczyć to pierwsza. Mam nadzieję, że doceni, ile pracy włożyłem w to zadanie. Niełatwo zrobić graffiti na dziesięciu samochodach, przedstawiające wszystkie gatunki zwierząt hodowlanych. Ojciec będzie ze mnie dumny. Przyznam mu w końcu rację, że wszystko w życiu się przydaje. Dzięki temu, że kupił mi na piąte urodziny atlas zwierząt, mogłem teraz oddać sprawiedliwość naszym belfrom i obdzielić każdego w zależności od upodobań: świnią, koniem, krową, kwoką, względnie osłem albo małpą. Skrótowy komentarz „Natury nie oszukasz” przekonałby najbardziej opornych widzów. Teraz cała szkoła ruszyła na parking podziwiać moje dzieło i muszę nieskromnie przyznać, że to był prawdziwy majstersztyk. Grunt to nie dać ludziom odetchnąć. Dlatego nie zwlekaliśmy z finałem. Ledwie roześmiany tłum pod groźbą obniżenia ocen z zachowania wrócił do szkoły, ze szkolnego radiowęzła popłynęły głosy historyka, wuefisty i polonistki, zmontowane tak, żeby przypominały klasyczny flirt. Jeszcze nigdy w tej szkole nie było tak cicho. Ludzie zamarli na korytarzach i słuchali z otwartymi ustami, tłumiąc śmiech w rękawach, żeby nie zagłuszyć tekstu. Gruba polonistka z fatalną cerą i przetłuszczonymi włosami wypadła właśnie z pokoju nauczycielskiego, miotając się między uczniami, jakby winowajcę mogła poznać po kolorze oczu. Jak śpiewa ulubiony piosenkarz mojego ojca, trzeba wiedzieć, kiedy ze sceny zejść niepokonanym[3], co czym prędzej zrobiliśmy, zmieniając lokal.

* * *

Najlepszym miejscem na świecie na świętowanie nawet z tak nędznej okazji jak Dzień Nauczyciela była nasza ławka. To miejsce całkowicie magiczne, a nie jestem z tych, co dają się nabrać na tanie sztuczki Harry’ego Pottera. A jednak w tej obdrapanej ławce, stojącej pod chuderlawą wierzbą płaczącą, która jak na złość nie uroniła nigdy ani jednej łzy, było coś wyjątkowego. Kiedy Sznita pierwszy raz całował się z tą rudą lalą z drugiej klasy, przesiedzieliśmy tu pół nocy, omawiając szczegółowo całą kwestię. Dedukowaliśmy, jak dalej poprowadzić sprawę, żeby dziewczyna nie przyczepiła się jak rzep, a raczej sama doszła do wniosku, że żaden rozsądny facet nie będzie tracił czasu na gapienie się w jej powiększone źrenice, tym bardziej że miała lekkiego zeza. Emeryt przyłaził tu po każdej awanturze z matką, siadał ciężko, jakby miał się już nigdy nie podnieść, wzruszał ramionami i zapalał papierosa. Nic więcej nie musiał mówić. Właściwie zawsze było nas czworo: ja, Emeryt, Sznita i ta ławka po wierzbą. Nawet do głowy mi wtedy nie przyszło, jak szybko to może się zmienić.

Siedzieliśmy więc na naszej ławce, a Emeryt puszczał z dymu małe kółka, które przeciskały się przez większe, tylko po to, żeby po chwili zniknąć w podmuchu wiatru. To trzeba mu uczciwie przyznać. Emeryt zawsze genialnie palił. Tylko to wychodziło mu tak perfekcyjnie i bez najmniejszego wysiłku. Już w podstawówce, kiedy siedzieliśmy w tym samym miejscu i otwieraliśmy naszą wspólną pierwszą paczkę papierosów, Emeryt pierwszy poczuł bluesa. Zawsze zazdrościłem mu tego wyrazu satysfakcji na twarzy przy zaciąganiu się. To jednak piorunująco działa na dziewczyny. No i w tym jednym Emeryt był lepszy ode mnie. Zawsze siedział po mojej lewej stronie. Palił i milczał. Sznita na drugim końcu ławki przeglądał jakąś szmatławą gazetę, gryzł od niechcenia zapałkę, którą trzymał w lewym kąciku ust, i co chwila rechotał głośno, jakby przeczytał właśnie najlepszy dowcip stulecia. A ja ze swobodnie wyciągniętymi nogami i głową opartą o pień drzewa żułem leniwie gumę, piłem colę i byłem pewien, że niczego więcej nie potrzeba mi do szczęścia. Wtedy to się stało. Nie wiem już, który z nas zobaczył ją pierwszy. Pewnie Emeryt, bo kątem przymkniętego oka zauważyłem, że jego papieros zamarł w połowie drogi do ust.

– Cholera jasna i psiamać! – mruknął i coś w jego głosie kazało mi otworzyć oczy i spojrzeć w tym samym co on kierunku.

Emeryt mieszkał z matką i babką, które za wszelką cenę postanowiły wychować go na porządnego człowieka, dlatego mimo naszych usilnych starań nie używał słów powszechnie uważanych za obraźliwe. W niezwykle rzadkich momentach, kiedy łamał tę zasadę, zawsze okazywało się, że sprawa tego wymagała. Tym razem była do tego oszałamiająco piękna. Miała długie, bardzo zgrabne nogi w czarnych dżinsach i kasztanowe włosy, które falowały rytmicznie na idealnie prostych ramionach. Szła szybko, lekko kołysząc biodrami. Rozmawiała przez komórkę i wtedy właśnie zrobiła coś, na co zupełnie nie byliśmy przygotowani. Zresztą czy na coś takiego można się przygotować? Dziewczyna się uśmiechnęła. Emeryt jęknął, a ja tylko głośno przełknąłem ślinę. Jedna z najokrutniejszych prawd tego świata głosi uparcie, że to, co dobre, szybko się kończy. Nasza chwila szczęścia trwała krócej, niż na to zasługiwaliśmy. Po kilku sekundach dziewczyna weszła do klatki jednego z bloków i zniknęła za ciężkimi, metalowymi drzwiami, nie zawracając sobie głowy naszymi złamanymi sercami. Ogłupiały, zamrugałem szybko i rozejrzałem się wokół. Emeryt sięgnął po paczkę papierosów, chwilę potrzymał ją w ręku i nagle promiennie się do niej uśmiechnął. Sznita czytał gazetę. Przez chwilę przyglądałem mu się uważnie. Ten facet nie przestawał mnie zaskakiwać. Odkąd go znałem, nie widziałem, żeby jakakolwiek dziewczyna zrobiła na nim choć cień wrażenia. Nie myślę, oczywiście, o jawnych przejawach zainteresowania jak ślinienie się na widok blond cycatki w obcisłej mini. Każdy ma swój typ. Ja lubiłem szatynki z burzą loków i niebieskimi oczami. Nogi i uśmiech to było to, co zawsze rzucało mnie na kolana. Emeryt miał trudną do wytłumaczenia słabość do okularnic i do tego najlepiej rudych, ale nie osądzam go. Dobrze, że w ogóle miał jakąś hierarchię wartości w tych sprawach. To zdecydowanie porządkuje światopogląd. Dlatego właśnie tak niepokoiła mnie obojętność Sznity w tym, było nie było, jednym z ważniejszych tematów.

– Widziałeś ją? – zapytałem pełen najgorszych przeczuć.

– Kogo? – Podniósł wzrok znad gazety i spojrzał na mnie zdziwiony.

Wymieniliśmy z Emerytem znaczące spojrzenia. Już najwyższy czas wyjaśnić tę sprawę.

– Czy mi się wydaje, czy ciebie nie kręcą dziewczyny?

Patrzył na mnie przez chwilę, jakby próbował wyłowić z tego pytania drugie, a nawet trzecie dno.

– Nie wszystkie i nie w każdej chwili. Mało jest dziewczyn na tyle interesujących, żeby oderwać mnie od świeżo kupionej gazety. Kiedy taką spotkam, w co bardzo wątpię, ożenię się z nią tego samego dnia i zostanę przykładnym mężem i ojcem rodziny, a do tego czasu będę sobie czytał spokojnie gazetę, próbując nie zwracać uwagi na wasze zaślinione gęby, kiedy tylko przejdzie jakaś długonoga lala z wypchanym biustem.

Milczeliśmy przez chwilę, próbując przetrawić to, co właśnie usłyszeliśmy. Miałem już prawie przygotowaną zgrabną ripostę, kiedy Emeryt odezwał się głosem pełnym rozczarowania:

– Myślisz, że miała wypchane cycki?

– Kto? – Sznita nie dawał za wygraną.

– Nie wierzę, że jej nie widziałeś! – Nie wytrzymałem tej jego głupiej zniecierpliwionej miny. – Przeszła pięć metrów od nas, a do tej pory czuć zapach jej perfum! To była… to była…

– Bogini! – wypalił Emeryt z nienaturalnym rumieńcem.

– No, może niezupełnie to miałem na myśli, ale niech ci będzie – dokończyłem spokojniej.

– Bogini?! – prychnął Sznita. – Te baby robią wam krupnik z mózgu. Ostrzegam, że skończycie z mętnym spojrzeniem i głupim uśmieszkiem podłączeni do rurek w jakimś przytulnym psychiatryku. A ja nie będę was odwiedzał, bo nie cierpię pielęgniarek!

– Jakbyś ją widział, inaczej byś gadał – obraził się Emeryt.

– A od kiedy to uganiasz się za babami? Co na to twoja mama, że o babci już nie wspomnę?

Jeden zero dla niego. Skubaniec nigdy nie dał się przegadać. Nie powalił mnie jednak swoją wymuszoną gadką. Prawda jest taka, że nie ma w życiu nic lepszego niż długie nogi i niebieskie oczy. To akurat jedna z niewielu spraw, w której nawet mój ojciec przyznaje mi rację. Dorzuca jeszcze, oczywiście, długie palce i skrzypce, ale to już jego skrzywienie, którego nie zamierzam analizować.

Mój ojciec jest dyrygentem. Poznał mamę na jednym z koncertów Polskiego Radia. Mama to niebieskooka skrzypaczka z długimi nogami i palcami. Full wypas. Nic dziwnego, że ojciec stracił głowę i ożenił się z nią po trzech miesiącach. Od dnia ślubu dają jeden wielki koncert. Zrobili tylko niewielką przerwę na moje narodziny. Szczerze mówiąc, nie wiem dokładnie, gdzie są teraz. Plączą się gdzieś między Rygą a Wiedniem ze swoją orkiestrą. Nie narzekam. Babcia dyskretnie trzyma się z daleka, ograniczając opiekę do propozycji niedzielnych obiadów. Ja uprzejmie odmawiam i tak żyjemy w zgodzie już kilka ładnych lat. Mam przynajmniej święty spokój, wolną chatę i trochę kasy, którą mama przed wyjazdem zawsze zostawia w puszce po herbacie. Nie każdemu tak się poszczęściło. Emeryt ma zmarnowane życie przez swoją histeryczną matkę i gderającą babkę, które uparły się zrobić z niego prawnika albo księdza. Mój stary też coś tam przebąkiwał o Akademii Muzycznej, ale tylko popukałem się w głowę. Jedyny instrument, na jakim mógłbym grać, oprócz jego nerwów, to perkusja. A o tym z kolei on nie chce słyszeć. I to zawsze skutecznie kończy rozmowę na temat rodzicielskich chorych ambicji. Najgorzej jednak trafił Sznita. Biedak ma ojca gliniarza, który co roku dostaje nagrody za zaangażowanie i rekordową liczbę udanych interwencji w naszej dzielnicy. Nie czarujmy się. Sznita wpadł w bagno po same uszy i może dlatego to on zawsze pierwszy idzie na akcję i ma najbardziej ryzykowne pomysły. Mówi, że chce dać swojemu ojcu pretekst do awansu, ale tylko dureń by w to uwierzył. Jedni okradają kiosk dla zabawy i adrenaliny, inni dla kasy. Emeryt z nudów i ze strachu, że zostawimy go samego, ja w myśl zasady: żyj szybko, umrzyj młodo i ładnie wyglądaj w trumnie, a Sznita – żeby choć przez chwilę nie być podobnym do swojego idealnego ojca. Frajer, nie przychodzi mu do głowy, że akurat przed tym nie ucieknie. Choć przez te najdziwniejsze pół roku w naszym rozrywkowym życiu mogło się wydawać, że już prawie mu się udało.

– Trochę tu nudno – powiedział Emeryt, zapalając kolejnego papierosa, i wiedziałem, że chłopcy złapali wiatr w żagle. Spojrzeliśmy na siebie przelotnie. Sznita mlasnął, jakby zabierał się do jedzenia wielkiego kawałka tortu czekoladowego. Emeryt przymrużył oczy jak kot czekający na pieszczoty, a mnie pozostało już tylko uśmiechnąć się i lekko podrapać po uchu.

Od lat wyglądało to mniej więcej tak samo. Moja matka twierdziła z przekonaniem, że cierpimy na nadpobudliwość psychoruchową i może rzeczywiście coś w tym jest. Ostatecznie, ile można siedzieć na ławce? Dwa papierosy Emeryta, gazeta Sznity i jedna guma do żucia to akurat tyle, żeby któryś z nas zaczął się nudzić.

– Świat się starzeje, a my razem z nim – rzuciłem, wstając z ławki i przerzucając przez ramię mój pięćdziesięcioośmiocentymetrowy warkoczyk.

Nie miałem zbyt wielu cennych rzeczy. Takich, które wynosi się z narażeniem życia z płonącego budynku. Może kilka zdjęć, czerwoną koszulę, w której całowałem się gorączkowo z Marysią i od tego pamiętnego dnia nigdy jej nie uprałem, niebieskie buty doktora Martensa i stary zegarek po dziadku, ale moją najcenniejszą rzeczą był ten troskliwie zapuszczany od podstawówki warkocz. Ludzie mówią, że mam świra, ale dziewczyny na to lecą. A to korzyść nie do przecenienia. Starzy tylko pukają się w czoło. Dali sobie już nawet spokój z wysyłaniem mnie do fryzjera, licząc, że wydorośleję, zmądrzeję, dojrzeję i inne takie farmazony. Niech się frajerzy łudzą. Kłopot w tym, że ja nie zamierzam marnować życia na zarabianie kasy w ciasnym garniturze i atłasowym krawacie w groszki. Nie sądzę też, żebym żył na tyle długo, aby się zestarzeć, więc nie grozi mi ponura dorosłość ani rak prostaty.

– To co? Może na rozgrzewkę pobawimy się w koci-łapci? – zaproponował Sznita, rzucając gazetę na ławkę.

Spojrzeliśmy na trawnik, gdzie wylegiwał się bezwstydnie kot mojej dozorczyni, o paskudnym imieniu Fifek. Nie lubiłem skubańca, bo ciągle sikał mi na balkon. Nadszedł więc wreszcie dzień wyrównania rachunków. Skinąłem szybko głową. Otoczyliśmy gnojka, a Sznita narzucił na niego swoją kurtkę akurat w momencie, kiedy ten szykował się do wydrapania mi oczu. Potem wszystko potoczyło się bardzo szybko. W sąsiedniej klatce schodowej ogoliliśmy Fifka ze zbędnego owłosienia na brzuchu i grzbiecie, a gołą skórę pomalowaliśmy sprayem w niebiesko-czerwone pasy. Emeryt, który miał większe zdolności manualne, skleił cudakowi resztkę sierści na głowie, robiąc pięknego irokeza. Dla lepszego efektu do tylnych łap przywiązaliśmy mu sznurki z puszkami po piwie. W końcu Sznita wypuścił szamoczące się zwierzę, a raczej to, co z niego pozostało. Efekt był piorunujący. Z bezpiecznej kryjówki koło śmietnika oglądaliśmy zrozpaczoną dozorczynię próbującą ratować przerażone stworzenie. Co chcielibyście usłyszeć? Mieliśmy ubaw po pachy. I nie trujcie mi o wyrzutach sumienia, jeszcze przez jakiś czas nie musiałem wiedzieć, co to słowo znaczy.

Emeryt rechotał na całe gardło swoim zmasakrowanym przez mutację głosem i wtedy nas zauważyła. Babsztyl złapał, co miał pod ręką, i zaczął nas gonić. Zabawa rozkręcała się na całego. Zaczęliśmy, oczywiście, uciekać, choć od samego początku wiedzieliśmy, że babulec nie miał z nami żadnych szans. Papierosy i ciągłe grzanie tyłów na ławce zdecydowanie nie poprawiło nam kondycji, dlatego po jakichś stu metrach zaczęliśmy rozglądać się za wyjściem awaryjnym, tym bardziej że do pościgu przyłączył się mąż dozorczyni. Facet był wysoki, barczysty i nieźle napakowany, więc nie mogliśmy ryzykować spotkania z nim sam na sam. Jakby tego było mało, wziął do towarzystwa kumpla, sto kilo żywej wagi, bardzo nieprzyjemne spojrzenie. Wtedy zobaczyłem trzy rowery. Stały sobie po prostu pod sklepem, jakby na nas czekały. I niech ktoś mi powie, że Bóg nie lubi mocnych wrażeń. Nie analizowałem dłużej tego teologicznego zagadnienia, bo czułem już na karku nierówny oddech kumpla dozorcy. Wskoczyłem na jeden z rowerów, a Sznita i Emeryt zrobili to samo. Pędziliśmy przed siebie, nie zwracając uwagi na krzyki właścicieli, którzy wybiegli ze sklepu, widząc, co się święci. Pruliśmy przez wąską ulicę, nie odwracając się, żeby sprawdzić, czy staruszkom wysiadły już płuca i nogi. Znowu nam się udało. Byliśmy górą, a to jedno z tych uczuć, które daje takiego kopa, że człowiekowi wydaje się, że nie ma na niego mocnych. Słyszałem za plecami ten charakterystyczny śmiech Sznity, którym zawsze pieczętował nasze zwycięstwo. Może i byliśmy chuliganami, łobuzami i czarcim nasieniem, jak pieszczotliwie nazywała nas babka Emeryta, ale naprawdę świetnie się przy tym bawiliśmy. Wtedy jeszcze nic więcej się dla nas nie liczyło.

1. Henry Gondorff – jeden z bohaterów filmu Żądło w reż. George’a Roya Hilla. ↩

2. Szałot – w gwarze śląskiej sałatka jarzynowa. ↩

3. Niepokonani, sł. Bogdan Olewicz. ↩

Dobry blef

Właściwie sam nie wiem, dlaczego zdecydowałem się iść do szkoły. Może to ten deszcz, który bezczelnie siąpił od samego rana. Może ten piekielny ból głowy, który rozsadzał mi czachę, odkąd otworzyłem oczy. Szedłem wolno przez mokrą ulicę, próbując omijać wijące się po asfalcie łyse dżdżownice. Dzień i tak zapowiadał się wyjątkowo paskudnie, więc równie dobrze mogłem go przeczekać w szkole, tym bardziej że Gałgan będzie robił dochodzenie w sprawie wczorajszego „nieodpowiedzialnego wybryku elementów wywrotowych”, więc trzeba się pokręcić, żeby nie ściągnąć na siebie podejrzeń. Stary frajer myśli, że zaczniemy sypać albo ze strachu przed naganą sami się przyznamy. Pewnie zawlecze nas do swojego gabinetu i będzie świdrował małymi, złośliwymi oczkami. Westchnąłem na samą myśl o przedstawieniu, które nas czeka, i wtedy właśnie powietrze zamarło mi w płucach. To była znowu ona. Szła kilka kroków przede mną w niebieskich obcisłych dżinsach i czerwonej sztruksowej kurtce. Jej niesamowite kasztanowe loki wiły się po wyprostowanych plecach, doprowadzając mój umysł do stanu wrzenia.

– Jagoda! – zawołał ktoś za mną.

Odwróciła się gwałtownie, spojrzała na mnie, jakbyśmy znali się od wieków. Uśmiechnęła się niepewnie na powitanie i pomachała zamaszyście do kogoś za moimi plecami. Minąłem ją i zmobilizowałem całą swoją silną wolę, żeby się nie odwrócić. Ten uśmiech na kilka sekund pozbawił mnie możliwości jasnego myślenia, dlatego kiedy poczułem mocne klepnięcie, podskoczyłem jak oparzony.

– Co jest, stary? Ciężka noc? – zaśmiał się Sznita, pieszczotliwie waląc mnie po głowie zwiniętą gazetą.

– Widziałeś ją?! – spytałem gorączkowo, zapamiętując, żeby potem dowiedzieć się, skąd ma na twarzy siniaki i zadrapania.

– Kogo?

– Nie wkurzaj mnie! Znowu to samo! Kogo?! Przecież nie królową elfów! To znowu ta dziewczyna! Wygląda na to, że chodzi do naszej szkoły. Jak mogłem jej wcześniej nie zauważyć?! Jak TY mogłeś nie zauważyć jej już po raz drugi?!

– Długo nie pożyjesz, stary! – Spojrzał na mnie poważnie, co trochę mnie zaniepokoiło. – Baby cię wykończą, a jak nie one, to sam się w końcu wpędzisz w schizę. Zresztą może nawet już masz manię prześladowczą.

Oto cały Sznita. Taki to potrafi człowieka podnieść na duchu i pocieszyć w potrzebie. Wyszczekany, pyskaty i cyniczny do szpiku kości skurczybyk, który na domiar złego był moim najlepszym kumplem. Spojrzałem na niego uważnie i zobaczyłem, że pomimo śmiertelnie poważnej miny małe, złośliwe oczka gnidy bezczelnie się ze mnie śmieją.

– Kto cię tak załatwił? – spytałem spokojnie, zmieniając temat.

– Konflikt pokoleń. – Wzruszył ramionami i przyspieszył kroku.

Odkąd pamiętam, Sznita łaził cały poobijany. Jak się ma ojca gliniarza i ambicje na największego łobuza okolicy, to raczej trudno o rodzinną atmosferę przy niedzielnym obiedzie. Zresztą Sznita rzadko jadał takie obiady, a w domu tylko nocował. Jego matka pracowała w całodobowym supermarkecie. Ojciec jako wzorowy policjant często brał nocne służby, a młodsza siostra, zwana przez wszystkich Belą, potrafiła sama zorganizować sobie rozrywki. Od czasu do czasu, jakiegoś pechowego dnia wszyscy spotykali się w ciasnym mieszkaniu i załatwiali swoje porachunki. Ojciec wymierzał zaległe i przyszłe kary, a matka płakała, krzyczała i narzekała, wyrabiając normę za ostatni miesiąc spędzony w pracy.

– Dozorczyni przyszła ze skargą za tego kudłatego farfocla. Ojciec się wściekł – rzucił nagle, choć o nic go nie pytałem.

– Trzeba było powiedzieć, że to mój pomysł, może by ci darował. – Jeszcze zanim skończyłem mówić to idiotyczne zdanie, już tego pożałowałem. Sznita spojrzał na mnie jak na debila.

– Co ty pieprzysz?! – zdenerwował się. – Jakie to ma znaczenie, kto to wymyślił? Byłem tam i świetnie się bawiłem, i następnym razem też zamierzam mieć niezły ubaw, a ojciec niech się lepiej zajmie polerowaniem swoich medali, bo na wychowawcze gierki już trochę za późno.

Weszliśmy do szkoły w momencie, gdy dzwonek właśnie przestał się wydzierać. Wolno ruszyliśmy do sali koło szatni, gdzie czekała już na nas Brzytwa z uśmiechem, od którego mózg sam się marynuje. Kiedy otworzyliśmy drzwi, wszyscy grzecznie siedzieli w ławkach i z ledwo skrywanym podekscytowaniem czekali na jakąś atrakcję. Nie musieliśmy się długo zastanawiać, żeby zgadnąć, kto ma im dostarczyć rozrywki. Przez chwilę poczułem się jak gladiator na igrzyskach. Widownia zamarła w napięciu, cesarzowa kciukiem wskazywała podłogę, a i klatka z wygłodniałym lwem zaraz się otworzy.

– No proszę, pokazaliście się jednak w szkole – uśmiechnęła się złowieszczo cesarzowa.

Wiedziałem, że nie miała żadnych obciążających nas dowodów, ale czułem, że ona wie, że ja wiem, że ona wie. Wyglądało na to, że musimy blefować do upadłego, a potem podnieść się i zacząć od nowa.

– Dzień dobry, pani profesor. – Na dobry początek zaprezentowałem mój uśmiech numer cztery.

– Dla mnie z pewnością, dla ciebie bardzo wątpię.

Twarda z niej sztuka. Przedwojenny egzemplarz. Cwana, wygadana i szybka jak osa.

– Emeryt jest już u pana dyrektora – powiedziała znudzonym głosem, jakby rozmawiała o pogodzie w czasie pory deszczowej. – Zaraz do niego dołączycie.

Właśnie o tym mówiłem. Klatka nie tylko była już otwarta, ale nawet dogorywał w niej jeden z naszych.

– A w jakiej sprawie, jeśli to nie tajemnica?

Zaprzyj się trzy razy, a jak będą pytać dalej, zacznij od początku. Dzięki tej taktyce i uczciwemu spojrzeniu odziedziczonemu po mamie wykaraskałem się z wielu trudnych sytuacji. Dlatego teraz zamrugałem nerwowo, jakby perspektywa nieobecności na geografii była dla mnie jedną z większych strat, jakie poniosłem w życiu. Już po tych wściekłych ognikach w jej nienaturalnie zwężonych oczach wiedziałem, że spudłowałem. Wtedy z pomocą przyszedł nieoceniony i jak zawsze perfekcyjny mój przyjaciel i największy krętacz IV Rzeczypospolitej – Sznita.

– Pani profesor, zanim przejdziemy do nieprzyjemnych spraw, muszę zapytać, bo mi to nie daje spokoju, gdzie pani kupiła takie fenomenalne kolczyki?! – zapytał prawie idealnie podekscytowanym głosem.

Spojrzałem na niego w popłochu i od razu wiedziałem, że mam przed sobą mistrza. Sam detektyw Poirot[1] nabrałby się na tę minę. Spojrzałem na trochę za duże uszy naszej geograficzki i zdębiałem. Faktycznie miała tam dwa długie niebieskie kolczyki sprytnie ukryte w lekko siwiejących lokach. Jak ten skubaniec to wypatrzył? I co najważniejsze, skąd wiedział, że to zadziała? A zadziałało jak cholera. Brzytwa spojrzała na niego zaskoczona, jakby sprawdzała, czy się nie zgrywa, i w końcu, nie mogłem w to uwierzyć, uśmiechnęła się bardzo z siebie zadowolona. Dotknęła mimochodem ucha z kolczykiem, wyplątując go spomiędzy kosmyków włosów.

– Naprawdę myślisz, że są ładne, Albercie? – zapytała lekko zarumieniona.

Już prawie zapomniałem, jak Sznita ma na imię.

– Dla mnie bomba – poszedł na całego.

– Cieszę się, że tak mówisz, bo nie byłam pewna, czy to dobry zakup. Są trochę krzykliwe, a to raczej nie mój styl.

– Mnie też się bardzo podobają – rzuciłem skwapliwie, co nieoczekiwanie tylko pogorszyło sytuację.

Rozanielony uśmiech zniknął jej z twarzy, jakby ktoś starł go gumką. Spojrzała na mnie szybko, nerwowo zamrugała i wycedziła głosem bazyliszka:

– Nikt nie upoważnił cię do zabierania głosu, Piotrze, a poza tym pan dyrektor już na was czeka. Idziemy.

No to poszliśmy. A właśnie, skoro Brzytwa i tak odwaliła za mnie połowę roboty, to się wam przedstawię. Nazywam się Piotr Kowalski i wbrew temu, co mogłoby sugerować moje imię i nazwisko, jestem bardzo interesującym człowiekiem.

* * *

Gałgan miał na sobie ten sam brązowy garnitur i krawat w maki. Wyglądał, jakby od wczoraj siedział w swoim obwieszonym dyplomami i sztandarami gabinecie i próbował rozwikłać perfidną zagadkę bezczelnego zamachu stanu w jego szkole.

– Dzień dobry – powiedziałem odważnie, kiedy Brzytwa otworzyła przed nami obite skórą drzwi. Emeryt siedział na twardym krześle przed szerokim biurkiem z ciemnego drewna. Jak zwykle był zdenerwowany, ale po zjadliwym uśmieszku, który przesłał mi na powitanie, doszedłem do wniosku, że jakoś sobie chłopaczyna radzi.

– Siadajcie – polecił dyrektor krótko, przejeżdżając nerwowo ręką po łysej głowie, jakby od tego mogły mu wyrosnąć nowe włosy.

Brzytwa wymknęła się z gabinetu, zostawiając nas w grobowej ciszy. Gałgan uważnie mierzył każdego po kolei zimnym spojrzeniem, licząc, że na sam widok jego mysich oczek zaczniemy publiczną spowiedź.

– Mówcie – rzucił sucho, wyobrażając sobie, że jest dowódcą brygady do zadań specjalnych, która właśnie wróciła z nieudanej akcji w irackiej wiosce.

Popatrzyliśmy na siebie jak ludzie, którzy nie mają pojęcia, o co chodzi, ale są zbyt dobrze wychowani, żeby uświadomić rozmówcy, że coś mu się poprzestawiało w łepetynie.

– Panie dyrektorze… – jak zawsze w kulminacyjnym momencie zaczął Sznita.

– Wystarczy – przerwał mu ostro. – Po prostu mówcie, jak to wszystko zmajstrowaliście, a wtedy ja wam powiem, co was za to czeka, i będziecie mogli iść wciskać kit komu innemu.

Poczułem, że szczęka wypada mi z zawiasów. W całej naszej błyskotliwej karierze nie widziałem tego faceta tak wkurzonego. Złość niemal parowała mu uszami. Pierwszy raz przyszło mi do głowy, że nawet nasz plan awaryjny może zawieść w tej ekstremalnej sytuacji.

– Dobrze – powiedział nagle zdeterminowanym głosem Sznita, jakby chciał go ostrzec, że sam się o to prosił. – Powiemy panu wszystko z najdrobniejszymi szczegółami.

Szybko oblizał wargi, usiadł wygodnie na krześle, jakby zaczynał wielogodzinną gawędę. Spojrzałem na niego zaciekawiony i pierwszy raz nie miałem pojęcia, co ten świrus kombinuje. Jak zwykle jednak byłem gotowy potwierdzić wszystko, co powie.

Pamiętam, kiedy po raz pierwszy widziałem Sznitę w akcji, o mały włos sam uwierzyłem w ten kit, który wciskał dyrektorce przedszkola. Z takim darem trzeba się urodzić. Facet miał w sobie coś takiego, że jeleń prędzej będzie podejrzewał o kłamstwo swoją starą niż jego. Gałgan zawsze nabierał się na te gadki i niewinne spojrzenia. Kiedyś założyliśmy się o grubą kasę, że wkręcimy go w historię o zaparkowanej przed szkołą prezydenckiej limuzynie. Nie uwierzycie, ale frajer włożył czystą koszulę i poszedł osobiście powitać głowę państwa. Sprawa byłaby przesądzona, gdyby nie ten dziwny uśmieszek błąkający się po jego wysuszonej twarzy. Stary tetryk coś kombinował, a my po raz pierwszy nie wiedzieliśmy, jak rozegrać partię. Oczywiście dobry blef jeszcze nikomu nie zaszkodził. Sznita po chwili ciszy, która odpowiednio wzmogła napięcie, przysunął swoje krzesło do biurka dyrektora, jakby chciał mu powierzyć największą tajemnicę swojego życia.

– Wiem, kto to zrobił – mruknął, bawiąc się przez nieuwagę wiecznym piórem dyrektora.

Facet nachylił się do ucha Sznity i wyszeptał z groźnym uśmiechem:

– Obaj wiemy, że to robota twoja i twoich kolesi, więc możesz sobie darować to przedstawienie, bo kończy mi się cierpliwość – nieznacznie podniósł głos. – A kiedy w końcu porządnie się wkurzę, jeszcze dzisiaj wylecicie z tej szkoły na kopach! Zrozumiano?!

Wtedy to się stało. Po raz pierwszy w życiu widziałem, jak Sznitę zamurowało. Wszyscy trzej patrzyliśmy na Gałgana z przerażeniem pomieszanym z umiarkowaną dozą całkiem nowego szacunku. Mimo zaskoczenia niespodziewanym obrotem sprawy i goryczy porażki, która była już przecież ewidentna, najbardziej zabolała nas świadomość, że właśnie skończył się najpiękniejszy rozdział naszego szkolnego życia pod roboczą nazwą: „Zrób Gałgana w balona”. Coś złego porobiło się z tym facetem i nie wiedzieliśmy, jak mu pomóc. Stał się agresywny, podejrzliwy, a nawet wulgarny. A do tego trzymał nas w garści. Sami przyznacie, że zakopaliśmy się po same uszy w ciepłym gównie i co gorsza, nie mieliśmy pojęcia, jak się z niego wydostać. Jednogłośnie podjęliśmy decyzję, że póki jest ciepło i za bardzo nie śmierdzi, możemy trochę posiedzieć, ostrożnie obserwując nowy model naszego dyrektora. Gałgan tymczasem poderwał się zza biurka i zaczął energicznie przechadzać się po pokoju. Ręce splótł za plecami i co jakiś czas mierzył nas bardzo niebezpiecznym wzrokiem.

– No i się doigraliście – stwierdził w końcu po pięciominutowym marszu od biurka do szafy ze szkolnymi flagami. – Żarło, żarło i zdechło! – Zaśmiał się histerycznie. – Nawet byłem ciekawy, jaką historyjkę opowiecie mi tym razem, ale wasza bezczelność i pewność siebie wyprowadziły mnie z równowagi. Trudno, nie dowiem się o kolejnym niezwykłym zbiegu okoliczności lub niesamowitym pechu, bo pewnie taką historyjkę przygotował specjalnie dla mnie nasz zdolny kolega Sznita, taką zdaje się masz ksywkę, prawda? Za to wy dowiedzcie się, co was czeka przez kilka najbliższych miesięcy, do czasu aż, mam szczerą nadzieję, skończycie tę szkołę i nigdy więcej was nie zobaczę. Macie coś na swoją obronę?

– Nic nam pan nie może udowodnić. – Nie zamierzałem tego powiedzieć.

Kiedy słuchałem tego wstrząsającego wywodu, wydawało mi się, że Gałgan po prostu zbzikował. Rzucał się po pokoju, wymachiwał rękami, krzyczał i śmiał się jednocześnie. Dopiero kiedy głośno powiedziałem to, co kołatało mi się nieustannie po głowie, zrozumiałem, że jest dokładnie odwrotnie. Stary cwaniak chowa w tym swoim zakurzonym rękawie brązowego garnituru sprzed dwudziestu lat wielkiego, tłustego asa i tak się niecierpliwi, żeby go nam pokazać, że o mało się nie skręci.

– I tu się mylisz, młody człowieku! – Klepnął mnie w ramię tak, że się zgiąłem w pół.

Z bardzo dziwnym wyrazem twarzy otworzył dużą drewnianą szafę stojącą pod oknem. Dopiero teraz przyszło mi do głowy, że wcześniej jej nie widziałem. W środku znajdowały się duży telewizor i komputer. Gałgan z namaszczeniem wziął z biurka pilota i nacisnął zielony guziczek. W ułamku sekundy zrozumieliśmy, że jeśli ktoś tu jest frajerem, to tylko my. Na ekranie telewizora widziałem, jak zakradam się rano do samochodów nauczycieli i po kolei maluję imponujący zwierzyniec, który zrobił taką furorę wśród uczniów. Po chwili Sznita i Emeryt rozwieszali nocą na ścianie planszę ze zdjęciem i ukrywali linki między drabinkami.

Sznita tylko cmoknął z uznaniem, a Gałgan zaśmiał się, bardzo z siebie zadowolony. Tak pewnie wyglądał dowódca Greków, kiedy z drewnianego konia zaczęli wyskakiwać żołnierze, by wyżynać naiwnych i ciekawskich Persów.

– To nieuczciwe! Nie uprzedził nas pan, że w szkole jest monitoring! – Emeryt odezwał się po raz pierwszy i jak zwykle niezbyt rozsądnie.

Gałgan ze śmiechem usiadł wygodnie w fotelu, oglądając z zapałem film z nami w rolach głównych.

– Uważajcie, teraz będzie najlepszy moment!

Odwrócił się do nas, jakby patrzył na finałową scenę Parszywej dwunastki.

– Wydaje mi się… – zaczął Sznita głosem, w którym na pięć metrów słychać było jedną wielką kombinację. – Jestem niemal pewien, że to niezgodne z prawem i nie może pan wykorzystać tych materiałów przeciwko nam.

– Tak? – Dyrektor odwrócił się od ekranu jeszcze bardzie rozbawiony. – A to niby dlaczego?

– Nagrał pan to nielegalnie. Te taśmy nie mogą być dowodem na złamanie prawa, bo same są wynikiem takiego działania.

W tej chwili zrozumiałem, że naprawdę kocham tego faceta. Gałganowi uśmiech spełzł z twarzy jak zaskroniec chowający się przez słońcem. Wstał tak gwałtownie, że o mało nie przewrócił fotela. Spośród papierów rozrzuconych niedbale na biurku wygrzebał grubą teczkę i zaczął machać nią wysoko nad naszymi głowami.

– To jest już jak najbardziej legalne! Znęcanie się nad zwierzętami, niszczenie mienia publicznego, bójki, wyśmiewanie starszych ludzi, straszenie dzieci – wymieniać dalej?! Nie ma dnia, żebym nie zebrał na was skargi. Naganami w waszych aktach można by obdzielić całą waszą klasę i jeszcze by coś zostało. Nauczyciele mnie pytają, dlaczego jeszcze was tu trzymam. Zawsze wydawało mi się, że mogę was wyprowadzić na porządnych ludzi. Po tym, co zrobiliście wczoraj, przestałem w to wierzyć. To był parszywy, wredny i bezczelny dowcip, za który odpowiedzą także wasi rodzice. A wy dostaniecie najgorszą karę. Wystarczy jedna wasza wpadka, krzywe spojrzenie na nauczyciela, pyskówka, cokolwiek i tego samego dnia wylatujecie ze szkoły. Z wilczym biletem. Każdy nauczyciel, którego wczoraj obraziliście, osobiście wam za to podziękuje. Rozumiemy się?

– Wcale nie straszyliśmy żadnych dzieci, chyba że ma pan na myśli tych trzynastolatków, którzy rąbnęli mi portfel! – oburzył się Emeryt.

Gałgan spojrzał na niego wzrokiem ostrzejszym niż nóż sprężynowy.

– Jedna wpadka i zwijacie manele. A teraz wynocha z mojego gabinetu. Cieszę się tylko, że wasza następna wizyta będzie na pewno ostatnia.

Usiadł przy biurku i zaczął przeglądać dokumenty, jakby nigdy nas tam nie było.

1. Herkules Poirot – bohater powieści kryminalnych Agathy Christie. ↩

Zezowate brzydactwo

Kiedy Sznita zamykał za nami drzwi gabinetu, dzwonek zawrzeszczał nad naszymi głowami, jakby śmiał się nam prosto w twarz. Faktycznie, miny mieliśmy nieciekawe. Sznita wyglądał, jakby nie wiedział, czy ma się śmiać, czy płakać. Spojrzał na zapełniający się rozwrzeszczaną dzieciarnią korytarz i westchnął, jakby nadal nie mógł w to uwierzyć.

– Pomyśleć, że spędzimy w tym miejscu dziesięć następnych miesięcy. To gorsze niż dożywocie – powiedziałem ponuro.

– Jak to? – Emeryt był autentycznie przerażony. – Codziennie? – jęknął i usiadł na podłodze, jakby nogi nagle odmówiły mu posłuszeństwa.

Sznita tylko pokiwał głową, jakby myślał o tym samym. Nie połączyłem się z nimi w bólu, bo obok sali biologicznej zobaczyłem coś, od czego adrenalina skoczyła mi do gardła.

– To ona! – krzyknąłem, zanim zdążyłem się opamiętać, a Sznita jak nakręcony zapytał mętnym głosem:

– Kto?

Gdyby spojrzenie naprawdę mogło zabijać, mój najlepszy kumpel czekałby już na przytulną sosnową trumnę.

– Chcesz w zęby? – spytałem krótko, doprowadzony do ostateczności.

Emeryt zerwał się na równe nogi i zapominając na chwilę o naszej beznadziejnej sytuacji, wyciągnął szyję, żeby jeszcze raz ją zobaczyć. Sznita znudzony spojrzał w końcu w tym samym kierunku i wtedy stał się cud. Tłum pomyleńców z III b, z którymi nasza klasa toczyła odwieczną wojnę o boisko, szatnię, salę do kosza i o co się tylko dało, lekko się przerzedził i nagle stanęła przed nami piękna i dumna dziewczyna z trudnym do rozszyfrowania uśmiechem.

Wyglądała fenomenalnie w obcisłych dżinsach i równie mocno przylegającym do ciała niebieskim swetrze. Włosy splotła w skomplikowany warkocz, który zaczynał się na czubku głowy, dzięki czemu odsłoniła niesamowite uszy i najpiękniejszą szyję, jaką kiedykolwiek widziałem. Stałem przez chwilę na środku korytarza z rozdziawioną gębą i byłem najszczęśliwszym facetem na świecie. Właśnie poczułem, że jeśli to potrwa jeszcze chwilę, wszystkie moje organy wewnętrzne pękną od napięcia, kiedy spojrzała w naszym kierunku. Tego już nie byłem w stanie znieść. Zebrałem całą swoją silną wolę, żeby odwrócić wzrok, bo ostatecznie wyglądałem jak skończony pajac, nieprzytomnie szczerząc zęby do obcej dziewczyny, gdy to się stało. Potrzebowałem kilku sekund, by mój ogłupiały mózg przeanalizował to, co zarejestrowały oczy, a i wtedy sprawa była dla mnie całkowicie niezrozumiała. W każdym razie dziewczyna na nas spojrzała. Omiotła mnie szybkim, roztargnionym spojrzeniem, od którego krew zaczęła buzować mi w żyłach. Kiedy miałem już paść trupem od nadmiaru szczęścia, ona zatrzymała wzrok na Sznicie i skinęła głową ze słodkim uśmiechem. Zamarłem. Sznita nadal siedział na podłodze i rozglądał się, jakby pacan nie mógł znaleźć tej, na którą obaj z Emerytem gapiliśmy się od kilku dobrych minut. W końcu, chyba tylko przypadkiem, ich spojrzenia się spotkały i odpowiedział jej lekkim, obojętnym ruchem głowy i uprzejmym uśmiechem, przeznaczonym zazwyczaj dla urzędniczki w okienku pocztowym, która wyjątkowo zgodziła się wydać list polecony bez dowodu osobistego. Wszystko to trwało ułamek sekundy. Do dziewczyny podbiegła Aneta, z którą wpakowałem się kiedyś w bardzo nieciekawą i zdecydowanie za długą randkę. Po chwili obie zniknęły na schodach prowadzących do szkolnego sklepiku. Stałem otumaniony, wpatrując się w Sznitę, jakby znał odpowiedź na wszystkie pytania tego szalonego świata. Emeryt usiadł ciężko na podłodze i westchnął przeciągle. Sznita, oczywiście, zaczął czytać nowy numer gazety, czym definitywnie doprowadził mnie do ostateczności.

Rzuciłem się na niego, jakbym chciał wyrwać mu język, ale skończyło się tylko na zabraniu gazety, której z bezsilnej wściekłości nie omieszkałem porwać na strzępy. W końcu spojrzałem na niego, dysząc ciężko, a wokół fruwały kawałeczki drobno zadrukowanych stron. Emeryt patrzył na mnie z przerażeniem.

– Myślę, że poprawczak dobrze ci zrobi – powiedział Sznita, szukając czegoś w plecaku.

– Co…? – spytałem całkowicie skołowany.

– To, co słyszałeś! Podarłeś moją gazetę, ty nieokrzesany tępaku!

Wkurzył się, a kiedy Sznita się wkurza, lepiej nie pogarszać sytuacji, w tej chwili jednak miałem gdzieś jego humory.

– Co bełkoczesz?! – dokończyłem wreszcie zaczęte przed chwilą zdanie.

Sznita spojrzał na mnie zaskoczony i wyjął z plecaka kolorowy tygodnik. Zanim zdążył zerknąć na rozkładówkę, wyrwałem mu pismo z ręki.

– Skąd ją znasz?! – wrzasnąłem, czując, że zupełnie straciłem panowanie nad sobą.

– Kogo?! – krzyknął rozwścieczony.

I kiedy już miałem przyłożyć mu w gębę, Emeryt odpowiedział:

– Naszą boginię!

Spojrzał na niego z takim politowaniem, że nagle zrobiło mi się za niego wstyd. Ostatecznie Emeryt był jednym z nas i nie powinniśmy traktować go jak głupka, nawet jeśli czasem na to zasługiwał.

– Tę dziewczynę, która przed chwilą skinęła ci głową – wycedziłem spokojnie, na wszelki wypadek zaciskając pięści. – Skąd ją znasz?

– Ją? – Sznita miał minę, jakby jeszcze nigdy w życiu nic go tak nie zdziwiło. – To jest ta wasza bogini, na widok której dostajecie świra?

Patrzył na nas przez moment, szybko mrugając, bo jego mózg widocznie nie nadążał z przyswajaniem faktów. Kiedy w końcu się z tym uporał, wybuchnął głośnym, niepohamowanym i tak serdecznym śmiechem, że chcąc nie chcąc, sam się uśmiechnąłem. Śmiał się tak dobrą minutę, tarzając po podłodze, klepiąc po udach i trzymając za brzuch na znak, że zaraz eksploduje. Przez wzgląd na naszą przyjaźń czekaliśmy cierpliwie, choć już dawno powinniśmy nakopać mu w kościsty tyłek.

– Przecież to Jagoda! – wykrztusił, ocierając kąciki oczu.

Sznita był jedynym znanym mi facetem, który potrafił poryczeć się ze śmiechu. I to przy ludziach. Zawsze powtarzał, że nie ma w życiu nic przyjemniejszego, a ja zawsze mu odpowiadałem, że widocznie nie spotkał jeszcze dziewczyny, która umiałaby naprawdę dobrze całować. Gdy teraz o tym pomyślę, skurczybyk miał jak zwykle rację.

– Wiem, jak ma na imię! – krzyknąłem. – Skąd ją znasz?

Nie wiem dlaczego, ale myśl, że Sznita mógł zaliczyć taką dziewczynę przede mną, całkowicie wyprowadzała mnie z równowagi. Jak się okazało, nie tylko mnie.

– A ty skąd wiesz, jak ona ma na imię? – zapytał nagle Emeryt, przyglądając mi się podejrzliwie.

Jest jednak dużo prawdy w tym, że największe mocarstwa upadają przez kobiety. Popatrzcie na nas. Znamy się, odkąd przestaliśmy sikać w majtki, i nigdy żaden z nas nie posłał drugiemu takiego spojrzenia, jakie właśnie dostałem od Emeryta i jakim sam uraczyłem Sznitę. Jestem niemal pewien, że Jeźdźcy Apokalipsy chowają pod zbroją całkiem niezłe cycki i zgrabne nogi z francuskim pedikiurem.

– Co? – Odwróciłem się w stronę Emeryta, nie mogąc zrozumieć, o co właściwie mnie pyta.

– Skąd znasz jej imię?! – Podniósł się.

– Dajcie spokój. – Sznita bawił się coraz lepiej. – Nie będziecie się przecież bić z powodu Zgagi.

– Kogo? – zapytaliśmy równocześnie.

– Kogo! Kogo! Przecież nie królowej elfów! – zaśmiał się, wyjmując świeżą gumę do żucia. – Nie pamiętacie Zgagi? Taka mała, koślawa szczerbatka z rudymi kucykami. Ciągle się za nami włóczyła, aż w końcu ogoliliśmy jej głowę i pomazaliśmy gencjaną. I o ile mnie pamięć nie myli, to był twój pomysł, Czejenie.

– Boże miłosierny! – jęknął Emeryt. – To jest Zgaga?

Nie mogłem w to uwierzyć. Mieliśmy wtedy góra osiem lat. Było takie rude zezowate brzydactwo z dwoma zębami na przodzie. Smarkula znała więcej przekleństw ode mnie. Ciągle nas podsłuchiwała i kablowała starym. Raz próbowała nas nawet szantażować, ale skutecznie wybiłem jej to z głowy, wieszając na drzewie za nogi. Potem jakimś cudem zdaliśmy do trzeciej klasy i Zgaga zniknęła. Ktoś nam powiedział, że wyjechała z rodzicami za granicę. Poszliśmy wtedy uczcić to butelką browaru, jak dorośli. A potem, jak na normalnych ośmiolatków przystało, rzygaliśmy tym przeklętym piwskiem przez pół nocy. No i tak pożegnaliśmy Zgagę. Naprawdę była jak wrzód na dupie. Szczerze jej wtedy nienawidziłem, a teraz nie pozostawało mi nic innego, jak znienawidzić samego siebie za to, że kiedyś ogoliłem i wymazałem gencjaną jej głowę. Chyba że… było jeszcze jedno całkiem prawdopodobne rozwiązanie.

– Zgrywasz się! – Zaśmiałem się nerwowo.

– Bardzo chętnie, stary, ale nie tym razem.

Właśnie zadźwięczał dzwonek i III b skwapliwie ustawiła się pod salą historyczną. Sfermentowane kujony! Zawszona banda wzorowych uczniów! Już miałem krzyknąć w ich stronę jeden z moich ulubionych pieszczotliwych epitetów, kiedy zobaczyłem ją na końcu równego rzędu. Uśmiechnęła się do mnie jak do dawno niewidzianego znajomego, a ja wiedziałem, że to jest jednak Zgaga w całej swojej przepięknej piętnastoletniej okazałości.

– W mordę jeża! – rzuciłem trochę za głośno i od razu poczułem na ramieniu żelazny uścisk uzbrojony w pięć wielkich pierścionków z bursztynami.

– W tej szkole się nie przeklina.

Matematyczka III b, zwana przez wielbicieli Kuternogą, uśmiechała się do mnie szeroko, prezentując garnitur krzywych zębów, z których co drugi był złoty.

– Co pani uznała za przekleństwo? Słowo „jeż” czy „morda”? Jedno i drugie widnieje w słowniku języka polskiego pod odpowiadającymi im literami alfabetu – wyrzuciłem z siebie błyskotliwy komentarz, nie zwracając uwagi na przerażone spojrzenie Emeryta.

– Jak z tobą skończę, trzy razy się zastanowisz, zanim znowu otworzysz usta, ty przemądrzały gówniarzu.

– Pani chyba nie wolno… – zaczął Sznita, ale nie zdążył skończyć, bo Emeryt zakneblował go własną dłonią.

– Mnie nie wolno? – Zaśmiała się jak stara pajęczyca na widok tłustej muchy, która szamotała się w jej sieci. – Jeszcze dzisiaj porozmawiam z waszym wychowawcą. A teraz na lekcje! – warknęła i ruszyła przodem, kołysząc biodrami wielkimi jak przyczepa kempingowa.

– No dobra. Zabawiliśmy tu już wystarczająco długo. Należy się nam odpoczynek – powiedział Sznita. Ziewnął i schował gazetę do plecaka.

– Całkiem zgłupiałeś? Przecież wyrzucą nas ze szkoły! – krzyknął Emeryt drżącym ze strachu głosem.

– A niby za co? – zdziwił się Sznita. – Nie zrobiliśmy niczego złego. Jeszcze nie.

– A wagary? – Emeryt bladł z każdą chwilą coraz bardziej.

– Nie żartuj. Kto wytrzymałby codziennie w tej budzie tyle godzin?

– Ja zostaję. – Emeryt złapał plecak i prawie biegiem ruszył do sali obok.

W tej chwili poczułem ten specyficzny zapach kłopotów. Nie pamiętam, żeby Emeryt kiedykolwiek powiedział „ja”. Zawsze robił to co my, z nudów, ze strachu, dla zabawy. Nigdy nie widziałem, żeby gadał z innymi chłopakami, nigdzie się bez nas nie ruszał. Kiedy przychodziłem na ławkę, on dawno już tam był. Sprawiał wrażenie, jakby właśnie przysiadł tylko na moment, bo miał mnóstwo ważnych spraw do załatwienia, ale nigdy nie ruszył się z miejsca przed nami. Jeśli teraz nagle Emeryt krzyczał nam w twarz, że idzie, to choćby to była tylko nudna lekcja matmy, my musimy iść z nim. Wytłumaczenie było jasne. Emeryt był śmiertelnie przerażony i nie mogliśmy zostawić go samego. Wymieniliśmy ze Sznitą porozumiewawcze spojrzenia i wolno ruszyliśmy do klasy, gotowi w imię przyjaźni poświęcić swój autorytet wielkich twardzieli pod tablicą z zawiłym zadaniem z pięcioma niewiadomymi.

* * *

To było naprawdę bardzo dziwne doświadczenie. Pewnie was rozczaruję, ale nie należałem do klasycznych leserów, którzy pojawiają się w szkole tylko na rozpoczęciu i zakończeniu roku. Czasami całkiem nieźle się bawiłem. No i dziewczyny, gdzie znalazłbym większy wybór i lepszą okazję do łatwej gadki? Doceniając tę niebagatelną korzyść uczęszczania do naszego gimnazjum, wpadałem tu dość często. Nie przypominałem jednak tych niezdecydowanych, co to siedzą cały dzień, zarzekając się, że właśnie wychodzą. Ja to raczej gatunek, który zawsze zaskakuje swoim przybyciem i nigdy nie zostaje dłużej, niż to konieczne. Dzięki tej taktyce miałem dokładnie tyle nieusprawiedliwionych nieobecności, ile wystarczyło, żeby moja opinia buntownika bez powodu rozniosła się dyskretnie po korytarzach, brzęcząc przyjemnie w pięknych uszach koleżanek. Tylko mi tu nie kiwajcie głowami jak moja matka, kiedy gdera, że nic dobrego już ze mnie nie będzie. Znacie mnie już na tyle, żeby wiedzieć, że nie jestem idiotą. Za żadne skarby nie wpakowałbym się w kiblowanie drugi rok w tej samej klasie. Nie miałem aż tyle czasu do stracenia. Ostatecznie w liceum też się człowiek może nieźle zabawić. Dzięki mojej niesłychanej intuicji, odziedziczonej po mamie, urokowi osobistemu i temu sławnemu, zniewalającemu uśmiechowi udało mi się wykaraskać z dwóch zagrożeń na koniec roku i zacząć emocjonującą, pełną niespodzianek i wyzwań trzecią klasę z prawie czystym kontem. Oczywiście ciągnęła się za mną zła sława wywrotowca niczym za długi welon panny młodej, która właśnie zmieniła zdanie. To jednak tylko dodawało mi uroku, któremu, jak powiedziała Anka z II c, nie sposób się oprzeć. Jakieś pytania? Zastanawiacie się pewnie, po co marnuję wasz cenny czas na te terapeutyczne gadki. Co mogę powiedzieć? Znacie to uczucie, kiedy chce wam się siku, a jakiś przyjemniaczek zamknął się w kiblu na cztery spusty? No, może to nie był najlepszy przykład. W każdym razie jedno, czego najbardziej w życiu nie znoszę oprócz białych butów z frędzelkami i ciepłej coli, to kiedy ktoś mi mówi, co mam robić. Jestem trudnym dzieckiem trudnych rodziców, rozwydrzonym nastolatkiem i do tego wszystkiego wychowywanym bezstresowo. Mogę codziennie rano biegać do szkoły z ogłupiałym uśmiechem przyklejonym do gęby i szczerzyć się do wszystkich nauczycieli, jeśli tylko będę miał na to ochotę, ale nakazy i zakazy takiego szemranego elementu jak Gałgan automatycznie uruchamiały mi w mózgu funkcję EWAKUACJA. Dla dobra sprawy zignorowałem już kilka razy to nerwowo pulsujące światełko w mojej głowie, ale wiedziałem, że długo tak nie pociągnę. A do tego czasu wytrzymywałem na twardym krześle już piątą godzinę i choć tyłek całkiem mi zesztywniał, jakoś dawałem sobie radę. Widziałem, że Sznita czyta ukradkiem gazetę, a Emeryt próbuje nawet coś notować. Uśmiechnąłem się na ten widok. Jego babcia byłaby nareszcie zadowolona. W każdym razie udało nam się podczas tych pięciu lekcji zgarnąć w sumie dziewięć pał, a dzień się jeszcze nie skończył. Wszystko to bardzo fajnie, pobawiliśmy się w pilnych uczniów, sikających po nogach ze strachu przed groźnym panem dyrektorem i jego brygadą, ale byłem już cholernie głodny, tyłek zupełnie mi ścierpł od siedzenia w jednej pozycji, a z nudów przeczytałem wszystkie regulaminy zawieszone w złotych ramkach na ścianach.

– Piotr Kowalski!

Nie mogę powiedzieć, żebym nie usłyszał, ale jakoś nie skojarzyłem tego nazwiska z sobą. Dopiero kiedy wszyscy odwrócili się w kierunku ostatniej ławki, gdzie strategicznie okopałem się przed nieprzyjacielem, zrozumiałem, że o pomyłce nie może być mowy i mam szansę na kolejną pałę do mojej imponującej kolekcji. Spojrzałem prosto w zapyziałe oczy koloru pleśniejącej zupy ogórkowej.

– Długo mam jeszcze na ciebie czekać? – Głos chemika, nie wiadomo dlaczego zwanego przez wszystkich Wodorem, nie zapowiadał przyjaznej pogawędki.

Wstałem, bo zaczynałem już podejrzewać, że jeszcze chwila i wyciągnie mnie siłą na środek klasy.

– No, nareszcie cię dopadłem. – Usiadł za biurkiem z bardzo zadowoloną miną.

Mało dyplomatyczne zagranie, ale nie zamierzałem łapać go za słówka. Brakowało jakichś dziesięciu minut do dzwonka. Wystarczy, żeby zapędzić staruszka w kozi róg i jeszcze dobrze się przy tym zabawić.

– O czym mówiliśmy dzisiaj na lekcji? – zapytał tonem do złudzenia przypominającym wystrzał kałasznikowa.

– O tablicy Mendelejewa – odpowiedziałem spokojnie.

Przyznacie, że to sprytne zagranie. Facet musiałby się mocno nagłówkować, żeby znaleźć temat, który nie obejmowałby tego zagadnienia. Na tym polega nieodparty urok cyganerii. Kiedy ludzie myślą, że toniemy, my wypływamy na powierzchnię i zakręcimy jeszcze piruet w powietrzu. Sznita pokiwał z uznaniem głową.

– Siadaj. Pała. – Usłyszałem. Mlasnąłem z niesmakiem. Żadnej finezji i wyczucia.

– A za co? – spytałem uprzejmie.

– Za niewinność.

– No tak, to moja największa zaleta. Wcale się nie dziwię, że pan profesor ją dostrzegł, ale pan to pewnie musiał dostawać w szkole dziesiątki pał za swoje… – Zawiesiłem głos dokładnie na pół minuty. Tyle, ile trzeba, żeby wzbudzić w starym pierniku niepokój, złość i ciekawość jednocześnie. – …niepohamowane zamiłowanie do cycków koleżanek.

Przyznaję, wahałem się przez półtorej sekundy. To był bardzo mocny strzał. Oczywiście blefowałem, ale ryzyko mieściło się w granicach błędu statystycznego. Wystarczyło na niego spojrzeć. Małe, rozbiegane oczka, błyszcząca łysina i dwuznaczny uśmieszek. W czasach swojej świetności ten facet nie przepuścił żadnej babie. Może faktycznie pograłem trochę za ostro, ale na wojnie nie ma czasu na analizowanie siły uderzenia. Walisz, bracie, granatem i zwiewasz na dwóch nogach, póki je jeszcze masz.

Co czym prędzej uczyniłem, tym bardziej że właśnie zadźwięczał dzwonek. Za mną wybiegli z klasy zachwycony Sznita i przerażony Emeryt. Reszta klasy, nadal śmiejąc się z usłyszanego żartu, wysypała się leniwie na prawie pusty korytarz.

– Narobisz sobie tylko kłopotów.

Usłyszałem za plecami dobrze znany głos. Żołądek nagle mi się skurczył, ale wziąłem to za objaw irytacji. Odwróciłem się ze złością. Dziwne, zostawiłem ją miesiąc temu, a ona nadal wyglądała prześlicznie. Żadne tam czupiradło, wypłakujące sobie za mną oczy i błagające o jeszcze jedną szansę. Zawsze lubiłem te jej brązowe loczki, które niesfornie wyłaziły zza uszu. Błękitne oczy co prawda nie patrzyły na mnie już tak jak kiedyś, ale pozostało w nich jeszcze sporo ciepła, które jednak nie było przeznaczone dla mnie. Na uśmiech, który kiedyś powalił mnie na kolana, nie miałem teraz szans.

– A co to ciebie obchodzi? – spytałem szorstko.

Ostatecznie to ja z nią zerwałem i nie planowałem przyjacielskich kontaktów. Nigdy nie ładuję się w takie układy. Jak kończę z dziewczyną, to nie po to, żeby potem zatruwać atmosferę pogawędkami przy kawie. Nie udało nam się, więc nie było sensu dłużej się męczyć. Tym bardziej że miałem wtedy na oku tę pannę z II c, nie pamiętam, jak miała na imię. A Maryśka ubzdurała sobie, że możemy mimo wszystko pozostać kumplami.

– Obchodzi, bo nadal jesteśmy kumplami – odpowiedziała z naciskiem, patrząc mi prosto w oczy.

A nie mówiłem! Nie mogłem jej tego wybić z głowy. Jasne, że lubiłem z nią gadać. Była inna niż wszystkie lale, które czekają tylko, żeby zabrać je do kina czy na odtłuszczony koktajl, a potem odprowadzić do domu i obowiązkowo pocałować pod blokiem, żeby koleżanki widziały. Z Maryśką można było przegadać całą noc, ale po jakie licho człowiekowi taka gaduła? Nie wykluczam takiej ewentualności, kiedy już będę starym, zmęczonym życiem trzydziestolatkiem, taka kobieta może przynieść nawet pewną radość razem z gorącą herbatą i kapciami, ale na razie jeszcze nie wypadłem z gry, żeby babrać się w emocjonalnych związkach z patrzeniem w oczy, gadkami o miłości, wierze i nadziei włącznie.

– Jeśli jesteś moim kumplem, to znaczy, że mogę nakopać ci do tyłka za wtrącanie się w nie swoje sprawy, tak?!

– Nie krzycz!

– Nie krzyczę!!!

– Jesteś beznadziejnym, wulgarnym dupkiem!

– No! Nareszcie przejrzałaś na oczy! To może dasz mi już święty spokój!

Odwróciłem się i miałem zamiar szybko zejść po schodach, kiedy zobaczyłem Sznitę. Nie podobała mi się ta bruzda między jego brwiami ani lekko zmrużone oczy, które zawsze poprzedzają błyskawiczny cios w żebra.

– Jagoda!

Zdumiony usłyszałem swój własny głos. Dziewczyna akurat wyszła z toalety i odwróciła się, zaskoczona. Zaniepokojony Emeryt zeskoczył z parapetu, na którym usadowił się po wyjściu z klasy. Sznita z rękami w kieszeni patrzył na mnie z dziwnym uśmiechem. Wodór zamykał drzwi i zamierzał chyba zaciągnąć mnie do gabinetu Gałgana, ale biedak nie zdążył. Ruszyłem przez korytarz szybkim krokiem do dziewczyny, która była ucieleśnieniem marzeń wszystkich facetów w tej szkole, ale teraz czekała tylko na mnie. Warkocz kołysał się rytmicznie na moich plecach, a ja nie miałem wątpliwości, że wyglądam powalająco, czego ona, oczywiście, nie przyzna.

– Cześć – powiedziałem, jakbyśmy rozstali się pół godziny temu. – Masz jakieś konkretne plany na następną godzinę?

– Muzykę i biologię – odparła powoli, przyglądając mi się uważnie.

– Straszne nudy. Lepiej opowiedz mi, jak pozbyłaś się z głowy tej gencjany.

Patrzyła na mnie przez chwilę, jakby nie mogła się zdecydować, czy mi przyłożyć, czy się roześmiać. Ostatecznie wybrała to drugie i usłyszałem najpiękniejszy śmiech, jaki kiedykolwiek wydało ludzkie gardło. Ta dziewczyna była aniołem. Nie miałem co do tego najmniejszych wątpliwości.

Szkolne ugrupowanie Kanara

– Całowałeś się z nią? – zapytał Emeryt ostrzegawczym tonem, jakby od odpowiedzi miały zależeć losy naszej przyjaźni.

Siedzieliśmy na ławce. Sznita wyciągnął wygodnie nogi i palił papierosa, co dało mi do myślenia, bo on palił tylko wtedy, kiedy coś go gryzło. Chciałem z nim o tym pogadać, ale Emeryt atakował mnie swoimi pytaniami jak uparta mucha, która wymyśliła sobie, że musi narobić akurat na czubek mojego nosa.

– Nie odpowiadasz! To znaczy, że tak! – Wycelował we mnie długi, lekko drżący palec.

– Czego?! – krzyknąłem, żeby go w końcu uciszyć.

– Nie pyskuj, tylko mi odpowiedz!

Facet był naprawdę zdeterminowany.

– Odczepisz się ode mnie, czy mam ci pomóc?!

– Grozisz mi! Najpierw podrywasz moją dziewczynę, a potem mi jeszcze grozisz!

– Twoją dziewczynę?!

Spojrzałem na Sznitę, jedynego normalnego człowieka, który mógł wyłowić prawdę z tego bełkotu szaleńca, ale on patrzył na nas, jakby oglądał najnowszy talk-show w telewizji i do pełni szczęścia brakowało mu tylko paluszków i coli.

– Na głowę upadłeś? – zapytałem po prostu, żeby nie komplikować dodatkowo sytuacji słownymi kalamburami.

Emeryt zaciągnął się mocno papierosem i spojrzał na mnie zza chmury dymu. W innych okolicznościach doceniłbym tę klasyczną scenografię, ale tym razem zabrakło mi cierpliwości.

– Wiedziałeś, że ona mi się podoba, że jestem… no, że coś z tego może być. Najpierw ukrywałeś przede mną, jak ma na imię, a potem bezczelnie poderwałeś ją na moich oczach.

Dobrze, że było już ciemno, a najbliższa latarnia świeciła mętnie kilkanaście metrów od nas, bo inaczej nie zdołałbym ukryć uśmiechu, którym z pewnością doprowadziłbym Emeryta do całkowitego załamania. Sznita chrząknął, jakby czegoś takiego spodziewał się od początku. To jego chrząkanie zawsze wyprowadzało mnie z równowagi. Masz, człowieku, coś do powiedzenia, to wal, a nie chrumkasz pod nosem i przewracasz oczami jak paralityk.

– Co jest? – Spojrzałem na niego rozeźlony.

– Coś mi stanęło w gardle – powiedział spokojnie.

– Tak? Może moja pięść? – podsunąłem.

– Nie sądzę, żebyś trafił nawet z tak małej odległości. Precyzja i wyczucie nie są twoją najmocniejszą stroną. Zdecydowanie lepszy jesteś w konkretach. Walić, gdzie popadnie, a jak za mało, to jeszcze przydepnąć.

Facetowi najwyraźniej coś leżało na wątrobie. Wyglądało na to, że w całym tym popapranym towarzystwie tylko ja miałem dobre trawienie i zdrowy żołądek.

– Jak rozumiem, Zgaga była też twoją dziewczyną. – Zaśmiałem się krótko. – Jak się człowiek dobrze rozejrzy, to będzie was tu cały zastęp.

– Niech ten człowiek lepiej trzyma swój pyskaty jęzor za zębami, póki je jeszcze ma – odpowiedział Sznita i zrozumiałem, że to nie żarty.

– Zgłupiałeś? O co ci chodzi?

– Nie odpowiedziałeś na moje pytanie! – przypomniał o sobie Emeryt, zapalając następnego papierosa.

– Co to, do ciężkiej cholery, ma znaczyć?! – Moja cierpliwość niestety się skończyła i nikt nie mógł nic na to poradzić. – Jakie znowu pytanie? Te papierochy wyżarły ci już resztki mózgu, którego nigdy nie miałeś w nadmiarze! Oczywiście, że się z nią całowałem! Przecież nie zabrałem jej na randkę, żeby gadać o Schopenhauerze! Czy taka odpowiedź cię satysfakcjonuje i dasz mi wreszcie spokój?!

Emeryt patrzył na mnie przez chwilę, po czym zgasił do połowy wypalonego papierosa, wstał i bez słowa poszedł do domu. Nagle uświadomiłem sobie, że nigdy dotąd nie widziałem, żeby pierwszy opuszczał naszą ławkę. I wtedy zrozumiałem, że przesadziłem. Siedziałem cicho, próbując dojść do ładu z własnymi, buzującymi mi pod czachą myślami.

– Następnym razem dwa razy się zastanów, zanim otworzysz dziób – powiedział Sznita i miałem dziwne wrażenie, że nie chodzi mu o Emeryta.

– A ciebie co dzisiaj ugryzło?! – spytałem zadziornie, ale on tylko uderzył się w kolano zwiniętą w rulon gazetą i ruszył wolno w stronę swojego osiedla.

Wpatrywałem się w jego plecy, dopóki nie zniknął za zakrętem. Przez długą chwilę czekałem, aż wyskoczą obaj zza śmietnika z rechotliwym śmiechem, a potem przez tydzień będą mi truć głowę, że dałem się nabrać jak pierwszy naiwniak. Dopiero kiedy minęło długich dziesięć minut i żaden z nich nie wrócił, zrozumiałem, że coś nie gra, a ja za cholerę nie wiem, o co chodzi. Kiedy stwierdziłem, że nawet gdybym doprowadził swój mózg do wrzenia, i tak nie wygłówkuję, co tym dziwakom leży na wątrobie oprócz starych hot dogów, wstałem leniwie z ławki i przez puste podwórko poszedłem do domu.

Nie mogę powiedzieć, żeby wyrzuty sumienia zżerały mi wnętrzności. Nie próbowałem zatopić robala, nie przyszedł mi też do głowy żaden spektakularny pomysł na próbę samobójczą. Zamiast tego zrobiłem sobie jajecznicę z trzech jajek na szynce z pomidorami i wielki gar herbaty, gorzkiej jak pocałunek starej panny. Zrzuciłem na podłogę górę brudnych ubrań i usiadłem wygodnie na fotelu, włączając świeżo kupioną płytę z Żądłem. Wtedy właśnie zobaczyłem to przeklęte czerwone światełko mrugające uparcie w telefonie. Nacisnąłem przycisk i po chwili nie było rzeczy, której bardziej bym żałował.

– Piotrusiu, to ja, mama. Wracamy pojutrze. Doprowadź dom do stanu używalności. Mam dla ciebie niespodziankę. Następna trasa koncertowa została przełożona. Będziemy w domu cały miesiąc!

To była ta zła wiadomość. Uparcie czekałem na dobrą nowinę, którą mógłby być telefon od jednego z moich przewrażliwionych kumpli. O północy zasnąłem w miękkim fotelu z pilotem w ręku.

* * *

Faceci mają na szczęście prostą instrukcję obsługi. Kiedy zobaczyłem Sznitę pod szkołą, wiedziałem od razu, że zrobił porządek w swojej łepetynie i cokolwiek go wczoraj ugryzło, dziś gnije na dnie kubła ze śmieciami. Uśmiechnął się do mnie jak zwykle, półgębkiem, i mocno uścisnął wyciągniętą dłoń. Dlatego właśnie nie mam zwyczaju kumplować się z babami. Za dużo myślą, za dużo gadają i za dużo wymagają. A kumpel musi być jak rękawica bokserska – twardy, niezawodny i prosty w użyciu.

– Cześć, kochanie.

Jeszcze zanim się odwróciłem, poczułem ten paraliżujący zapach perfum zmieszany z jej feromonami. Poziom adrenaliny we krwi podskoczył mi błyskawicznie. Nie ukrywam, że Tarzan, który zawsze gdzieś tam we mnie drzemał, teraz wyprostował się, naprężył muskuły i z namiętnym „Yahooo!” walił się w klatę pięściami. Szybko uciszyłem niepokojące brzęczenie za uszami, że usłyszałem w jej głosie coś, co z całą pewnością nie było miłosnym uniesieniem, a raczej czystą ironią z gatunku tych mocniej przyprawionych. To prawda, że randka się udała. Ostatecznie, nie nazywałbym się Czejen, gdyby było inaczej. Prawdą jest też, że praktyka czyni mistrza, a materia raczej nie wydaje się skomplikowana. Każda dziewczyna leci mniej więcej na to samo. Podszedłem do tematu sztampowo, ale za to z rozmachem i fantazją.

Podczas spaceru po przytulnych uliczkach Saskiej Kępy opowiedziałem jej pół mojego nieszczęśliwego, samotnego życia. Kiedy już łzy na jej rzęsach zadrżały niebezpiecznie, grożąc zalaniem brzoskwiniowych policzków, zatańczyłem Greka Zorbę na środku mostu Poniatowskiego. Potem całowałem ją łapczywie w tramwaju linii 8, bijąc swój życiowy rekord. Dziewczyna zmiękła błyskawicznie. Gdy odprowadzałem ją do domu, miałem nawet stracha, że zaraz wyciągnie parę błyszczących obrączek i zaciągnie mnie przed ołtarz najbliższego kościoła. To prawda. Byłem królem strzelców, i to z tych, którzy zdobywają bramki w pierwszej minucie meczu. Jednak każdemu po długim sprincie przez boisko, wykiwaniu trzech obrońców, zmyłce bramkarza i ostatecznym wpakowaniu piłki do siatki należy się chwila oddechu. Nie dzwoniłem wczoraj wieczorem ani dzisiaj rano, niech dziewczyna nabierze dystansu i prześpi się ze swoimi rozgorączkowanymi myślami. Dałbym sobie obciąć, co tylko chcecie, że spędziła całą noc z ręką na komórce, gotowa do odebrania telefonu przed końcem pierwszego sygnału. Tego jednak się nie spodziewałem. Piękna jak zawsze, Zgaga właśnie wstała z ławki pod salą biologiczną i ruszyła w naszym kierunku, machając swobodnie ręką, jakbyśmy witali się tak od lat. Nie podobało mi się to. Zdecydowanie jeszcze mniej przypadło do gustu Sznicie, który tylko mlasnął zniesmaczony i posłał mi drwiące spojrzenie.

– Cześć, Sznita, miło cię widzieć. – Uśmiechnęła się trochę sztucznie.

Sznita uraczył ją na dzień dobry swoim uśmiechem z serii: nie prowokuj, to nie zostaniesz sprowokowany. Przemknęło mi nagle przez głowę, że ci dwoje mają swoje małe ciemne porachunki do wyrównania.

– No proszę, dwaj przyjaciele jak zwykle razem. Niewiele się zmieniło przez te wszystkie lata. – Przesłała Sznicie jadowite spojrzenie, a mnie omiotła wzrokiem jak obcą osobę.

Czy ja się przesłyszałem, czy w jej głosie aż kipiało od ironii? Przyjrzałem jej się uważnie. Wyniosły uśmiech, ostre spojrzenie i głowa w górze. Spaprałem coś wczoraj. Może za bardzo deptałem po nogach przy tym głupim tańcu albo niepotrzebnie opowiadałem o tym, że jako trzylatek podglądałem babcię w toalecie. Coś poszło nie tak! Moje miejsce na liście spadało na łeb, na szyję.

– Cały ten czas czekaliśmy na twój powrót. – Gdyby nie to, że byłem zajęty mówieniem, sam puściłbym pawia, słysząc te dyrdymały. Sznita, zniesmaczony, przewrócił oczami.

– Naprawdę? – Uśmiechnęła się jak płatny morderca na sekundę przed naciśnięciem spustu.

Otworzyła usta, żeby dorzucić zabójczy komentarz, ale nagle się rozmyśliła i skinęła głową komuś za moimi plecami.

– No, nareszcie! – Klasnęła w ręce, jakby od pół godziny czekała na to spotkanie. – Już myślałam, że nie przyjdziesz.

– Przecież się umawialiśmy, a ja zawsze dotrzymuję słowa.

Znałem ten głos. Znałem aż za dobrze. Nie musiałem nawet się odwracać, żeby sprawdzić, czy mam rację. Po minie Sznity poznałem, że się nie mylę. Emeryt minął mnie bez słowa, cmoknął Zgagę w policzek i obejmując ją w pasie, ruszył do szkoły.

Sznita uśmiechał się, jakby fuksem trafił bilety w pierwszym rzędzie na najlepszą komedię sezonu. Musiałem mieć nieciekawą minę, bo mijająca mnie właśnie Maryśka pokiwała tylko z politowaniem głową, za co mógłbym udusić ją gołymi rękami. Tak to jest, jak się człowiek zada z domorosłą inteligencją, potem choćby odgryzł sobie łapę, uciekając z zasadzki, musi znosić komentarze i uwagi do końca życia. Ruszyłem nawet za nią, żeby to wszystko wykrzyczeć w ten jej zarozumiały, zadarty nos, który swego czasu pozbawił mnie rozumu i instynktu samozachowawczego, ale Sznita położył mi rękę na ramieniu i poklepał uspokajająco, jakby chciał powiedzieć: „Nie radzę”.

Zdążyliśmy wejść do szatni, kiedy zadzwonił dzwonek. Nie żeby nas to specjalnie wzruszyło. Przyznaję, że znudziła nam się już trochę zabawa w szkołę i czekałem tylko, który z nas powie to pierwszy głośno. Można pobawić się we wzorowego ucznia przez jeden dzień, pogawędzić z nauczycielami o zmianie obuwia i nagannym zachowaniu, ale ile to ma trwać?! Moja cierpliwość powoli, lecz nieubłaganie się wyczerpywała. Sznita na ryk dzwonka lekko się zgarbił, włożył ręce do kieszeni i splunął. Spojrzeliśmy po sobie i wiedzieliśmy, że długo tak nie pociągniemy.

– Niezła dziewczyna. To twoja nowa zdobycz?

Maryśka właśnie wiązała czerwone tenisówki i uśmiechała się do mnie prawie przyjaźnie. Westchnąłem. Niektórych ludzi nic nie zniechęci przed zbawianiem świata. Udałem, że jej nie słyszę, żeby nie wdawać się w kolejną awanturę.

– Pilnuj go, Sznita, bo w takim tempie zaliczy pół szkoły przed końcem semestru i padnie z wyczerpania.

– Jasne. – Sznita zaśmiał się krótko, a ja uświadomiłem sobie, że nie pamiętam, kiedy ostatnio się uśmiechał. Spojrzałem na niego zdziwiony i gdybym nie był kompletnym durniem zapatrzonym we własne ego, zobaczyłbym to już wtedy. Niestety byłem i nie zobaczyłem, więc tylko gapiłem się na niego ze złością. Maryśka złapała swój plecak z niebieską małpką, którą kupiłem jej na naszej drugiej randce, i szybko wyszła z szatni, jakby bała się usłyszeć moją odpowiedź.

– A co to niby miało znaczyć? – spytałem zaczepnie, gotowy bić się do upadłego w imię zbrukanej męskiej solidarności. Wzruszył tylko ramionami. Ciężko usiadł na ławce i wyciągnął paczkę fajek. Nie zamierzaliśmy zmieniać butów. Nie upadliśmy jeszcze tak nisko.

– To co robimy z tak ciekawie rozpoczętym dniem? – zagaił Sznita z uśmiechem, po którym zawsze pakowaliśmy się w kłopoty. Po raz kolejny tego ranka poczułem mrowienie za uszami. Spojrzałem na niego i mimochodem pociągnąłem się za lewe ucho. On tylko kiwnął głową, wypuszczając kłąb szarego dymu. No, to byliśmy umówieni. I wtedy właśnie do szatni wparował Emeryt. Nawet na mnie nie spojrzał. Powiesił kurtkę na najbliższym haczyku i zamierzał jakby nigdy nic wyjść, nie mówiąc do nas jednego nędznego słowa.

– Emeryt! – krzyknąłem, jakbym przywoływał nieposłusznego psa.

Odwrócił się do mnie ze zdziwieniem.

– Co jest? Nie idziecie na lekcję? – spytał, a ja się poczułem, jakbym trafił do psychiatryka.

– Co? – Spojrzałem na niego, próbując wykryć działanie jakichś prochów, których najwidoczniej dosypali mu do jedzenia. Nie pytajcie mnie kto. Mało to świrów chodzi po świecie? Myśli sobie taki, że jak nas przerobi na porządnego obywatela, to zaklepie sobie miejscówkę w niebie po prawicy. Czy ja się wczoraj urodziłem, żeby dać się nabrać na taką gadkę? Mój drugi najlepszy kumpel martwi się, że nie zdąży na lekcję! Nawet gdyby wszyscy ludzie zaczęli nagle chodzić na rękach i śpiewać, to nadal dziwiłoby mnie jego zachowanie.

– O co chodzi? – Zamrugał niewinnie oczami ze zdecydowanie powiększonymi źrenicami. – Streszczaj się, bo już po dzwonku.

Wymieniliśmy ze Sznitą znaczące spojrzenia, ale nie na wiele się to zdało.

– Zmywamy się stąd – zaryzykowałem.

– Beze mnie. – Wzruszył ramionami. – Dzisiaj mamy tylko pięć lekcji, a potem… w każdym razie potem jestem zajęty.

Odwrócił się szybko, jakby uciekał przed naszymi podejrzliwymi spojrzeniami, ale ja wiedziałem, jak skubańca przygwoździć.

– Podrywasz Zgagę?

Zatrzymał się i powoli odwrócił w moją stronę, próbując ukryć głupi uśmieszek. Te jednak mają to do siebie, że zawsze człowiekowi wylezą na gębę w najmniej odpowiednim momencie.

– Mówiłem ci. To moja dziewczyna – powiedział spokojnym tonem i prawie usłyszałem zgrzyty, z jakimi jego dawno nieużywane szare komórki pracują na najwyższych obrotach, żeby przygotować wiarygodny plan. Nie mogłem w to uwierzyć. Emeryt stoi dwa metry ode mnie, patrzy mi prosto w oczy i kłamie jak ostatnia świnia.

– Spotkamy się wieczorem na ławce – rzucił Sznita, a ja wiedziałem, że to miał być test, którego Emeryt nie zamierzał zdać.

– Nie mogę. – Spojrzał mi odważnie w oczy. – Jestem zajęty – dokończył z dziką satysfakcją i wybiegł z szatni.

No, tak to nie będziemy pogrywać.

– Emeryt! – krzyknąłem głośno i poleciałem za nim z zamiarem rozkwaszenia mu tej dwulicowej gęby.

– Czejen?

Zamarłem w pół kroku. Ten głos rozpoznałbym na samym dnie piekła. Kanar. Nasz polonista i wychowawca w jednej cholernie cwanej osobie.

– Dobrze, że cię spotkałem, bo mam do ciebie sprawę. Sznita? Zapraszam na lekcję.

Jako jeden z niewielu nauczycieli nie mówił do nas po imieniu. Byłem mu za to dozgonnie wdzięczny, ale wiedziałem, że drogo przyjdzie mi za te kumpelskie stosunki zapłacić. Kanar miał najwyżej trzydzieści parę lat, potargane włosy i bystre, małe, bardzo ruchliwe oczka, które zawsze wypatrzyły, co człowiekowi chodzi po głowie. Kochała się w nim połowa nauczycielek w wieku przedemerytalnym i sześćdziesiąt procent uczennic wszystkich klas. Resztę zgarniał nieco starszy, ale za to bardziej wyluzowany historyk, o którym wszyscy mówili Alfredo od nazwy kawy, którą bez zbędnego skrępowania parzył sobie na każdej lekcji w ekspresie na biurku. Gdyby ktoś mnie zapytał, jak Kanar ma na imię, z trudem udzieliłbym odpowiedzi. To chyba zaczęło się w pierwszej klasie, kiedy ciągle ktoś widział go w tramwaju linii 26. Sznita rzucił wtedy myśl, że może on sobie po prostu dorabia do marnej pensji nauczyciela jako kanar i już tak zostało. Dawniej nawet lubiłem tego faceta. Dało się z nim pogadać i wypracować jakiś konsensus, jak mówił nasz prezydent. Dzisiaj jednak po żelaznym uścisku jego kościstej dłoni na moim ramieniu poznałem, że z tym konsensusem będzie raczej krucho. Sznita wlókł się za nami jak skazaniec na szafot.

– Zgaś fajkę, Sznita, bo zrobię to na twoim czole – powiedział pogodnie Kanar, nie odwracając głowy.

To był właśnie cały on. Człowiekowi ciarki przechodziły po plecach, a jednocześnie nie mógł się nie uśmiechnąć, słysząc skurczybyka.

Pchnął mocno drzwi klasy. Wszyscy jak zwykle siedzieli na swoich miejscach. Nikt nie był na tyle głupi, żeby szaleć na lekcji Kanara.

– Mamy gości! – krzyknął, jakby właśnie przyjechała jego ciotka z Ameryki z worem dolarów.

Po klasie przeszedł szmer. Jak ja to lubiłem. Te panienki szepczące między sobą z wypiekami na twarzy, szybkie uśmiechy grzecznych chłopaczków z wyprasowanymi kołnierzykami. Człowiek czuje się jak szeryf Will Kane[1] spacerujący w samo południe po wyludnionym miasteczku. Złowiłem zaniepokojone spojrzenie Maryśki. Zerkała to na mnie, to na Emeryta, który dla odmiany uparcie analizował stan faktyczny swoich adidasów. Spojrzałem na niego w tym samym momencie, kiedy zdobył się w końcu na odwagę i zerknął w moją stronę.

Wtedy zrozumiałem, że każdy poczciwy szeryf ma swoich wszawych informatorów, bez których mógłby najwyżej łapać pchły na kudłatym kundlu sąsiadki. Spojrzałem na Sznitę. Miał ten swój uroczy uśmiech płatnego mordercy na wakacjach, który mówił: nie tu i nie teraz, ale przyjdzie taki dzień, że wypruję z ciebie flaki i zrobię ci z nich gustowny naszyjnik.

– Siadajcie – rzucił Kanar i odkręcił skuwkę swojego pióra z turkusowym atramentem.

Nie sądzę, żeby było na świecie coś, co kochałby bardziej niż to pióro. Jakieś pół roku temu próbowaliśmy mu je nawet zwinąć i napełnić moczem Emeryta zamiast tego snobistycznego atramentu, ale żeby to zrobić, musielibyśmy go obezwładnić i zakneblować, bo facet nie rozstawał się z tym cackiem nawet w kiblu. Teraz, kiedy mierzył we mnie ostrą srebrną stalówką, miałem nieodpartą ochotę wbić mu ją w aortę. Przeczekałem jednak tę zachciankę tak jak humory mojej matki i usiadłem. Niewiele więcej mogłem zrobić. Obok mnie Sznita westchnął. Trzeba wam wiedzieć, że kiedy Sznita wzdycha, atmosfera zagęszcza się z prędkością pociągu TGV. Tymczasem Kanar usadowił się wygodnie na swoim miękkim nauczycielskim krześle.

To był jeden z powodów, dla których zacząłem wagarować. Nie mogłem zrozumieć tej niesprawiedliwości klasowej. Kto powiedział, że nauczyciele mają wrażliwsze tyłki od uczniów? Przeanalizowałem wszystkie za i przeciw i doszedłem do wniosku, że podczas tylu lat siedzenia w klasach nauczycielskie pośladki są twardsze i bardziej wytrzymałe niż młode ciało ucznia. Niezmiennie jednak we wszystkich klasach nauczyciele zawsze mieli krzesła wyściełane gąbką, jakby byli jakąś parszywą księżniczką na ziarnku grochu.

Kanar skończył sprawdzać listę obecności, z sadystyczną przyjemnością powstrzymując się przed zaznaczeniem nieobecności przy naszych nazwiskach. Zakręcił to swoje hrabiowskie pióro i utkwił we mnie spojrzenie pełne niespodzianek, od którego jeżył mi się włos na głowie.

– Daliście czadu, chłopaki – powiedział z uznaniem – ale, jak to się często przytrafia nawet takim zawodowcom jak wy, przeholowaliście.

To była marchewka. Nazwanie nas zawodowcami co prawda trochę ociepliło atmosferę, ale pozostałem czujny. Wiedziałem, że skunks szykuje na nas jakiś kij.

– Pan dyrektor pozostawił mi wolną rękę w wyborze kary i postanowiłem, że nie będę was karał.

Stary numer. Wykopać duży dół, przykryć go liśćmi i czekać na przechodniów. Sami wpadliśmy na to już kilka lat temu. Musiałem stwierdzić z przykrością, że mimo dwóch lat naszej znajomości Kanar nadal nas nie doceniał, jeśli myślał, że damy się tak łatwo podejść.

Sznita nawet nie drgnął. Kanar nie spuszczał z nas swojego spojrzenia hodowcy chomików, który po raz kolejny próbuje wytłumaczyć dwóm osobnikom, że powinny jak reszta stada biegać po kołowrotku, a nie go obsikiwać.

– Nie pozwolę, żeby wyrzucili was z tej szkoły… – po mistrzowsku zawiesił głos – …dopóki osobiście nie przekonam się, że nie jesteście warci, żeby ją skończyć. Dlatego właśnie ogłaszam uruchomienie SUPŁA.

Uśmiechnął się do nas promiennie, jakby oświadczał, że urodziło mu się piąte dziecko. Cała klasa roześmiała się na wszelki wypadek, oddychając z ulgą, że cokolwiek to jest, ich nie dotyczy. Zerknąłem na boki i dałbym sobie odrąbać obie ręce, że widziałem nawet skromny uśmieszek na sprzedajnej gębie Emeryta. Znowu. Nadal patrzyłem w skupieniu na Kanara, który ewidentnie przygotowywał swój wielki finał. Podszedł do tablicy i napisał na niej zamaszyście: SZKOLNE UGRUPOWANIE POMOCY EKSTREMALNYM ŁOBUZOM.

Odwrócił się do nas, a satysfakcja wylewała mu się uszami. Zanim zdążyłem w jakikolwiek sposób dać mu do zrozumienia, gdzie mianowicie mam jego nową pasję zbawiania świata, spojrzał z uśmiechem pełnym nadziei na pierwszą ławkę pod oknem. Poczułem się osaczony przez Matki Teresy z Kalkuty, które kiwają nade mną długimi kościstymi palcami.

– Marysiu, oddaję ci głos – powiedział Kanar i usiadł wygodnie na swoim wyściełanym krześle.

Wiedziałem. Jeśli chcecie w spokoju dożyć emerytury, trzymajcie się z dala od byłych dziewczyn. Może to urażona ambicja, tęsknota, hormony czy inna zaraza, ale ich mózgi po prostu przestają prawidłowo funkcjonować. Nie spojrzałem na nią, choć czułem, że mi się przygląda. Wstała jak zwykle bez szurania krzesłem i szybkim, lekkim krokiem przeszła na środek sali. Zawsze mi się podobało, jak stawiała kroki, jakby trochę się bała, a jednocześnie nie mogła oprzeć się pokusie, żeby sprawdzić, co się stanie.

– SUPEŁ ma spróbować zresocjalizować tych uczniów naszej klasy, którzy wpadli w złe towarzystwo.

Jakbym słyszał swoją matkę. Jeśli to prawda, że choćbyś się bronił ze wszystkich sił, wybierzesz sobie żonę podobną do matki, to na wszelki wypadek zostanę starym kawalerem. Sznita spojrzał na mnie z niepokojem.

– …Emeryt z Itą, a Czejen ze mną – usłyszałem końcówkę zdania i rozejrzałem się z paniką w oczach.

– Przydzielili mnie do Miłka – pochwalił się Sznita, pękając ze śmiechu.

– Może chcesz się zamienić? – spytałem z nadzieją i przez ułamek sekundy wydawało mi się, że oddałby za to całą swoją kolekcję starych plakatów. Po chwili jednak skrzywił się z niesmakiem, jakby ta propozycja była poniżej jego godności.

– To twoja działka. – Wzruszył ramionami.

– Słucham?

– Załatw w końcu tę sprawę.

– Przecież nie ma żadnej sprawy. – Czułem, że zaczynam się wściekać i nic nie mogę na to poradzić.

– Ciągle się z nią kłócisz. Najwidoczniej coś tam jeszcze w tobie siedzi. Przynajmniej Maryśka tak uważa.

– Daj spokój, to baba. Co ona może uważać?

– Dzisiaj po lekcjach pierwsze zebranie SUPŁA. Obecność obowiązkowa.

Maryśka zakończyła swój przydługi wywód, którego miałem szczęście nie słuchać, i usiadła na swoim miejscu.

Kanar podrapał się zamaszyście po głowie.

– Wszystkie pytania w tej sprawie kierujcie do Marysi. Jak rozumiem, chłopcy – zmierzył nas prześwietlającym spojrzeniem rentgena – wiecie, czego od was oczekujemy. Znacie zasady waszego pozostania w szkole. Jeśli w czymkolwiek podpadniecie, następnego dnia wylatujecie z obiegu. Czy to jest całkowicie jasne?

– Co pan rozumie przez termin „podpadniecie”? – usłyszałem nagle swój głos.

Są w życiu człowieka takie dni, kiedy nie pozostaje mu nic innego, jak walczyć do upadłego, chociaż sam za bardzo nie wie z kim i o co. Osaczony przez ludzi, którzy uparli się zmarnować mi życie, zdradzony przez kumpla i uwiedziony przez złą kobietę, poczułem, że choćby to miała być ostatnia rzecz, jaką zrobię na wolności, nie poddam się bez walki. Wcisnąłem więc ręce do kieszeni, wyciągnąłem nogi i spojrzałem na Kanara z uśmiechem pełnym pogardy.

– Na przykład to, co robisz teraz.

– Jak to? Zawsze pan cenił aktywnych i samodzielnie myślących uczniów, którzy nie boją się zadawać pytań.

Strzał może trochę chaotyczny, ale z całą pewnością celny. Kanar tylko się uśmiechnął.

– Odpuść, Czejen, bo tym razem ktoś może ci obciąć ten twój uroczy warkoczyk.

Klasa wybuchła gromkim śmiechem lizusów. Emeryt, ta donosicielska gnida, oczywiście śmiał się najgłośniej. Sznita ograniczył się do swojego zwykłego uśmiechu, z którym od urodzenia sceptycznie patrzył na świat, a Maryśka zagryzła wargi ze złości. Niech się wścieka, mało mnie to już obchodzi.

– Na długiej przerwie ekipa SUPŁA zostaje w klasie, żeby omówić pierwsze zadanie – powiedział Kanar, kiedy w końcu zapadła cisza. – Marysia wyjaśni wam, o co chodzi. A teraz nadrobimy zaległości z polskiego. Sznita, co było zadane?

– Pewnie przygotować jakąś biografię.

Sznita. Mój najlepszy przyjaciel, który nigdy nie dał się zaskoczyć. Brwi Kanara skoczyły w górę, prawie łącząc się z włosami nad czołem.

– Może wiesz jeszcze czyją?

Sznita zastanawiał się tylko przez ułamek sekundy.

– Żeromskiego – powiedział tonem, jakby tego rodzaju pytania obrażały jego inteligencję.

– Może mi jeszcze powiesz, że odrobiłeś dzisiejsze zadanie domowe?

– Oczywiście. – Wzruszył ramionami, a ja poczułem, że nigdy nie przestanę kochać tego faceta.

– Pokaż. – Kanar czaił się, jakby chodził po polu minowym.

– Nie mogę. Pożyczyłem Emerytowi zeszyt, a on mi, świnia, nie oddał.

Zemsta jest słodsza niż pocałunki kochanki.

– Nieprawda! – Emeryt zerwał się z krzesła. – Ty nigdy nie miałeś żadnego zeszytu! Nawet nie zamierzałeś przychodzić dzisiaj do szkoły i jeszcze mnie namawiałeś do wagarów!

W klasie zapanowała kompletna cisza. Nawet Kanar skrzywił się z niesmakiem. Sznita tylko uśmiechnął się spokojnie, jakby niczego innego się nie spodziewał.

– To prawda, kłamię, ale chyba lepsze to, niż donosić na kumpli.

Nie wiem, czy już wspominałem, że Emeryt miał w sobie coś z dziesięcioletniego kota, który zanim podniesie się z ciepłego pieca, przez pół godziny analizuje sytuację, badając, czy mu się to na pewno opłaci. W tym momencie Emeryt zaskoczył nas wszystkich. Nikt nie zdążył nawet mrugnąć, kiedy wyskoczył z ławki i po chwili wisiał już na plecach Sznity, ciężko dysząc z wysiłku i emocji. Przez chwilę tylko patrzyliśmy na to, co się dzieje. Ja sam nie kiwnąłem palcem, próbując rozeznać się w sytuacji. Nic cię, bracie, w życiu tak nie zaskoczy jak najlepszy przyjaciel. Najpierw skubaniec klei się do mojej dziewczyny, potem donosi na nas Kanarowi, wsypuje przed całą klasą, a na koniec atakuje od tyłu. Rozumiem, że okres dojrzewania to nie bułka z masłem, ale ostatecznie jakieś granice przyzwoitości obowiązują nawet podczas mutacji.

– Natychmiast go zostaw, ty skończony idioto!

Usłyszałem aż za dobrze znany głos i spojrzałem na pierwszą ławkę pod oknem. Maryśka poderwała się z miejsca i skoczyła z kolei na plecy Emerytowi, próbując go odciągnąć od przygniecionego do ławki Sznity. Szczęka, która zatrzymała mi się na kolanach, uderzyła teraz z trzaskiem o podłogę. Zrobiłem szybko rachunek sumienia. Nic nie piłem i nie paliłem, wyspałem się i zjadłem rano śniadanie, nie stresowałem się, odkąd pierwszy raz wysikałem się na nocnik, prawdopodobieństwo halucynacji znikome. A jednak to, co widziałem, nie mieściło mi się w skołatanej głowie.

– Marysiu, zostaw go – włączył się nieśmiało Kanar, najwidoczniej równie mocno zaskoczony obrotem sytuacji jak ja.

– Ty parszywy, obleśny draniu! – krzyknęła Maryśka, a ja rozejrzałem się zdezorientowany, czy jest na sali egzorcysta. Oprócz dwudziestu pięciu ubawionych po pachy piętnastolatków nie było nikogo, kto mógłby mi wytłumaczyć tę nienormalną sytuację. Sięgnąłem po Maryśkę, żeby oderwać ją od Emeryta, ale w tym samym czasie do akcji wkroczył Kanar.

– Dosyć, do ciężkiej cholery! – krzyknął i po prostu walnął pięścią w stół.

Takie proste, a jakże skuteczne. W sali zapanowała nagle kompletna cisza. Maryśka poprawiła włosy i z rumieńcami usiadła na swoim miejscu. Emeryt, trzymając się kurczowo za podrapany policzek, masował sobie przygniecione przez Maryśkę żebro.

– Dzięki za pomoc – mruknął rozbawiony Sznita.

Spojrzałem na niego, spodziewając się najgorszego, a ten skubaniec jak zwykle wyglądał kwitnąco. Miał lekko podbite oko, co tylko dodawało mu uroku, potargane włosy i rozciętą skórę na policzku, czyli akurat tyle, ile potrzeba do łamania niewieścich serc. Zakląłem w duchu.

– Emeryt i Sznita, po lekcjach czekam na was w pokoju nauczycielskim. Nie wyjdziecie dziś prędko ze szkoły. Marysiu, nie wiem, co powiedzieć; cokolwiek w ciebie wstąpiło, nie chcę cię więcej oglądać w takim stanie. W sobotę pomożesz pani bibliotekarce przy katalogowaniu książek. Mam nadzieję, że podołasz prowadzeniu SUPŁA. W przeciwnym razie wyznaczę kogoś innego.

– To się już więcej nie powtórzy, panie profesorze – wyrecytowała Maryśka i spuściła pokornie oczy. Zanim zdążyła je podnieść, zadźwięczał dzwonek i nie zobaczyłem, gdzie ukrywała się w niej ta diablica, kiedy byliśmy razem.

1. Bohater filmu W samo południe – szeryf w miasteczku na Dzikim Zachodzie musi stawić czoło bandzie przestępców, mimo iż nikt nie będzie chciał go poprzeć. ↩

Diablica w przebraniu anioła

Matma ciągnęła się jak włoskie spaghetti bez sosu i mięsa. Pierwiastek odpytywał według listy i miałem dużą szansę złapać kolejną pałę. Szczerze mówiąc, nie planowałem spędzać w szkole całego dnia, ale ten upojny poranek trochę wybił mnie z rytmu. Musiałem obgadać mnóstwo rzeczy ze Sznitą, który od czasu bójki na wychowawczej wyglądał, jakby zarobił w gębę watą cukrową od Królewny Śnieżki. W każdym razie nie było lepszego miejsca na pogawędkę od lekcji z przygłuchym Pierwiastkiem.

– Myślisz, że Emeryt nas wsypał? – zapytałem, bo nie mogłem wymyślić nic sensowniejszego.

Sznita zerknął na pilnie notującego naszego byłego najlepszego kumpla i zmrużył oczy. Robił tak zawsze, kiedy brał kogoś na cel.

Spojrzałem na wyprostowane plecy Maryśki. Gryzła końcówkę ołówka i wpatrywała się w tablicę, na której Bartek, zwany Bebechem, mozolnie rozwiązywał równanie. Nie miałem pojęcia, po co to zrobiła. Może chciała pokazać mi, jak bardzo jej nadal na mnie zależy, i rzuciła się na ratunek mojemu najlepszemu kumplowi. Pewnie łudziła się, że dam jej jeszcze jedną szansę, a ja mimo tego, że naprawdę podobała mi się z tą wściekłą miną, gdy szarpała za włosy przerażonego Emeryta, nie mogłem się na to zgodzić. Prawda była taka, że nigdy mi na niej specjalnie nie zależało. Kiedy rozkręciłem tę całą aferę między nami, chodziło mi tylko o zabawę. Pomyślałem sobie, że fajnie będzie pokazać się z prymuską. Nauczyciele na jakiś czas dadzą mi spokój, wierząc, że Maryśka mnie zmieni, a ja sprawdzę nareszcie, jak całują te ze średnią powyżej czterech i pół. Kiedy już przekonałem się, że więcej z tym wszystkim kłopotu niż przyjemności, wycofałem się z zabawy, uprzednio dziękując za miło spędzony czas. Maryśka jednak nie należała do tych, które całuje się na do widzenia w czoło i życzy powodzenia. Pech chciał, że uparła się ratować mnie przed samym sobą. To całe nasze chodzenie trwało jakieś trzy miesiące z hakiem, chociaż ja po miesiącu miałem już dość, ale, jak mówiłem, twarda z niej sztuka. I tak miałem szczęście, że jakoś w końcu się z tego wykaraskałem. A dziś zupełnie mnie zaskoczyła. Nie znałem jej takiej i uwierało to moją ambicję jak kamyk w bucie. Jeśli udawała przede mną sztywniarę, to znaczy, że nie zależało jej na naszym związku tak jak mnie. Co prawda, mnie też nie zależało, ale do ciężkiej cholery, ona o tym nie wiedziała! Dlaczego odgrywa chodzący dekalog, a w następnej chwili rzuca się na faceta z pazurami? Im dłużej się nad tym wszystkim zastanawiałem, tym mniej rozumiałem. Najpierw Zgaga po upojnej randce traktuje mnie jak dopust boży, rzucając się na szyję sfiksowanemu Emerytowi, potem ta diablica w przebraniu mojego Anioła Stróża mało facetowi nie wydrapała oczu. A ja stałem pośród tego i jedyne, co mi pozostało, to patrzeć i łapać swoją ciągle niżej opadającą ze zdziwienia szczękę. Teraz zaś Maryśka siedziała sobie wyprostowana, robiła notatki i uśmiechała się lekko, jakby przypomniała sobie coś śmiesznego. Podobała mi się. Ta dziewczyna naprawdę zaczynała mi się podobać.

– Kowalski do odpowiedzi.

Nawet nie drgnąłem. Po pierwsze, nie sądziłem, że może chodzić o mnie, po drugie, nie miałem Pierwiastkowi nic do powiedzenia.

– Kowalski! – krzyknął, aż zadźwięczało mi w uszach.

– Przepraszam, panie profesorze, a w jakiej sprawie? – spytałem najuprzejmiej, jak umiałem.

– W sprawie równania. Czy łaskawca raczy ruszyć swój leniwy tyłek, czy mam łaskawcy pomóc linijką?

Jak już mówiłem, Pierwiastek był nauczycielem starej daty. Wyglądał, jakby urodził się jeszcze przed pierwszą wojną światową i od tamtej pory niezmiennie uczył rozwiązywania tych samych zadań w tym samym śliwkowym garniturze. Nie zamierzałem czekać, aż on podejdzie do mnie. Poza wszystkim byłoby to bardzo niegrzeczne. Wstałem i ruszyłem do tablicy, na której napisał rząd nic mi niemówiących znaków. Prawda była taka, że matma nigdy nie należała do moich mocnych stron. Jak na dobrze zapowiadający się element wywrotowy, dużo czytałem. To wina mojego ojca, który od dzieciństwa katował mnie Brzechwą, Panem Samochodzikiem i Tomkiem Sawyerem. Był to jeden z tych inteligenckich nawyków, których za nic nie potrafiłem się pozbyć. Dobra. Powiem to, ale tylko raz i nie gęgajcie o tym jadaczką na prawo i lewo. Oprócz oglądania filmów i porządnej rozróby, nie było innej rzeczy, która sprawiałaby mi taką frajdę jak czytanie. Może przesadziłem. Długi, namiętny pocałunek z odpowiednią dziewczyną przebijał nawet najlepszą książkę. W każdym razie na polskim mógłbym nawet trochę powalczyć, ale matmę odpuszczałem walkowerem. Wyżej tyłka nie podskoczysz, jak mawiał drugi mąż mojej babci, który w dzielnicowych zawodach lekkoatletycznych zdobył pierwsze miejsce w skokach wzwyż, więc znał się na rzeczy.

– Panie profesorze, ja nie będę mógł panu pomóc w tej sprawie. – Wskazałem dyskretnie w kierunku tablicy.

– No tak. – Pokiwał ze zrozumieniem głową, jakby właśnie otrzymał informację, że nie ma zdolności kredytowej i bank nie pożyczy mu ani grosza. – Przykro mi, ale rozumiem pańskie stanowisko, panie Kowalski. Cóż, myślę, że pała to uczciwa propozycja. Co pan na to?

– Oczywiście, panie profesorze.

– W takim razie jesteśmy rozliczeni. Dziękuję za fatygę i szczerość, panie Kowalski.

Ukłoniłem mu się lekko. Klasa cicho chichotała. Pierwiastek uśmiechał się pod siwym wąsem, a ja, bardzo z siebie zadowolony, wróciłem na miejsce, nie mogąc pozbyć się myśli, że to chyba jedyny nauczyciel poza Kanarem, którego naprawdę lubiłem.

Dzwonek przerwał tę sielankę. Właśnie przyszło mi do głowy, że jeśli wymkniemy się przez salę gimnastyczną i przeskoczymy przez płot koło śmietnika, nikt nie zorientuje się, że nas nie ma, a historyk prawie nigdy nie sprawdzał listy obecności. Od tego siedzenia w ławce bolał mnie tyłek. Potrzebowałem powietrza i wolności. Chciałem właśnie przedstawić moją propozycję Sznicie, kiedy podeszła do nas Maryśka.

– Za minutę koło harcówki – rzuciła szybko i wyszła, nawet na nas nie patrząc.

– Nie ma mowy – powiedziałem do jej pleców, chociaż nie mogła mnie już usłyszeć. – Spadamy stąd. Nawet jeśli będę musiał do starości czyścić kible w tej budzie, nie wytrzymam tu ani minuty dłużej.

Sznita wzruszył ramionami.

– Za minutę koło harcówki – powtórzył tylko, jakby to mogło cokolwiek wyjaśnić. Prawdę mówiąc, wyjaśniało aż za wiele, ale wtedy nie miałem zamiaru słuchać nikogo poza sobą. Dlatego prychnąłem jak wilczur sąsiadki, kiedy oblaliśmy go kubłem zimnej wody, i powlokłem się za Sznitą, powtarzając sobie w duchu, że jak tylko będziemy sami, zmasakruję mu tę bezczelną, milczącą buźkę.

– Dobrze, że jesteście. – Maryśka obrzuciła nas rzeczowym spojrzeniem i przypomniało mi się nagle, dlaczego nie mogłem z nią wytrzymać. – Dzięki temu załatwimy sprawy formalne i szybko ruszymy z robotą. Pierwszym zadaniem SUPŁA będzie wystawienie przedstawienia podczas uroczystości poświęconych patronowi naszej szkoły.

Bogumił, zwany Miłkiem, siedział na podłodze i wyglądał, jakby na chwilę stracił przytomność. Może to kwestia imienia i zbyt dużej ilości słodyczy, ale odkąd go znałem, oglądał świat spod półprzymkniętych powiek, ziewając i drapiąc się po obfitym brzuchu. Ita czytała bardzo grubą książkę i zerkała od czasu do czasu na zebranych spojrzeniem klawisza więziennego, który nie zamierza wchodzić w żadne układy z osadzonymi.

– Mam pomysł. – Oczy Maryśki zaiskrzyły. – Wybierzemy kilka wierszy Jeremiego Przybory, co wy na to?

– A to ciekawa propozycja! – zaśmiałem się ironicznie.

Powinienem to przewidzieć. Maryśka miała fioła na punkcie Przybory. Kiedy byliśmy razem, katowała mnie nim bez przerwy. Najpierw pomyślałem, że to całkiem romantyczne, tak siedzieć sobie z dziewczyną na ławce i słuchać o złamanych sercach frajerów, którzy pechowo się zakochali. Potem to jej uwielbienie do starszego pana[1] zaczęło mnie śmieszyć, aż w końcu, kiedy już te wszystkie teksty wychodziły mi uszami, wkurzyłem się do tego stopnia, że poświęciłem jedną bezsenną noc i wkułem na pamięć kilka sztandarowych wierszy, żeby w końcu zmieniła repertuar. I pomogło. Ku mojemu zdumieniu Maryśka patrzyła na mnie oczarowana, kiedy skończyłem mówić o Julii, której jakiś Romeo zrobił dzieciaka i zwiał, a ona, jak każda baba, naiwnie marznie na tym swoim balkoniku, czekając, aż on wróci albo przynajmniej napatoczy się jakiś inny frajer. Maryśka spojrzała na mnie wtedy z takim rozczuleniem, że przez chwilę pożałowałem, że nie nauczyłem się całego opasłego tomu Przybory i, tylko się nie śmiejcie, myślę, że jeśli ona kiedykolwiek mnie kochała, to właśnie w tamtej chwili, kiedy siedząc na podłodze jej idealnie wysprzątanego pokoju, recytowałem jak ostatni pajac wiersze Przybory. Było, minęło. W każdym razie nie mam zamiaru przechodzić tego po raz drugi. Włożyłem ręce do kieszeni. To był tylko straszak, ale cierpliwie czekałem, aż zbierze siły.

Miłek uśmiechnął się nieznacznie, co oznaczało u niego najwyższy stopień rozbawienia, a Ita tylko wzruszyła ramionami i wróciła do czytania książki. Sznita wyglądał przez okno i miał całe to zebranie w głębokim poważaniu, Emeryt zaś rozglądał się nerwowo, jakby bał się nalotu policji.

– To, że masz słabość do starszych panów, nie znaczy jeszcze, że musisz nas w to wciągać – zaatakowałem.

– Co wy na to? Macie jakieś inne propozycje? – zignorowała mnie bezczelnie.

Palec ześlizgnął mi się ze spustu albo dziewczyna była w kamizelce kuloodpornej. Grunt, że choć wystrzał narobił dużo hałasu, przeciwnik nadal stał twardo i śmiał mi się w nos.

– Dla mnie bomba – podsumowała Ita.

– Sznita? – zapytała Maryśka i mógłbym przysiąc, że zobaczyłem na jej twarzy cień uśmiechu.

Nie miałem czasu na analizowanie ich mimiki, zresztą niewiele mnie to wtedy obchodziło, bo na końcu korytarza zobaczyłem swoją boginię w białych dżinsach i czerwonej obcisłej koszuli. Płynęła pomiędzy tłumem rozwrzeszczanych dzieciaków i wyglądała jak Królowa Śniegu pośród swoich poddanych. Kiedy nasze spojrzenia się spotkały, zaryzykowałem jeden ze swoich najlepszych uśmiechów i kątem oka zarejestrowałem nerwowy ruch po prawicy, gdzie z kwaśną miną siedział Emeryt. Ona jednak patrzyła tylko na mnie. Uśmiechała się, oślepiając mnie blaskiem zębów, a jej oczy płonęły z pożądania. Dzieliło nas jeszcze kilka kroków, gdy wyciągnąłem ramiona, żeby ją w nich zamknąć i zapomnieć o całym podłym świecie, ale bogini minęła mnie, omiotła szybkim spojrzeniem rozgorączkowanego Emeryta, całą swoją uwagę skupiając na Sznicie.

– Możemy pogadać? – powiedziała po prostu tonem kierowniczki sklepu warzywniczego.

Osłupiałem. Sznita wręcz przeciwnie.

– A o czym?

– To prywatna sprawa. – Zerknęła na mnie, jakbym był natrętnym pasażerem autobusu, który z nudów podsłuchuje cudze rozmowy.

– Nie mam czasu – odparł twardo.

– W porządku, Sznita, my już właściwie skończyliśmy. – Maryśka obrzuciła Zgagę ciekawym spojrzeniem.

Sznita wzruszył tylko ramionami i stanęli dwa kroki za mną. Jest jeszcze sprawiedliwość na tym podłym świecie. Przy odrobinie szczęścia, dobrej akustyce i skupieniu mogłem wyłowić najważniejsze momenty tej prywatnej sprawy, która przyprawiła mnie nagle o skurcz wszystkich organów wewnętrznych.

– W takim razie jesteśmy umówieni. – Maryśka nie dała się zbić z tropu i postanowiła wybebeszyć nas do końca. – Do jutra Czejen, Sznita i Emeryt przygotują swoje propozycje. Wtedy przydzielimy wam też grafik zajęć dodatkowych.

– …musiałam z tobą pogadać… – usłyszałem zza pleców i poczułem, jak oblewa mnie zimny pot.

– Jakich zajęć? – zjeżył się Emeryt i splunął, zerkając co chwila na Zgagę.

– …nie rozumiem… to całe zamieszanie… – mruknął Sznita.

– Na tym polega program SUPŁA. Będziecie mieli dodatkowe zajęcia, żeby nie myśleć o głupotach.

– Raz próbowałem przeprowadzić staruszkę przez ulicę i dostałem po łbie. Pozwolisz, że więcej nie będę – wtrąciłem, żeby odwrócić od siebie uwagę.

– To nie jest takie proste, jak ci się wydaje… – Zgaga znowu ściszyła głos, ale nieznacznie pochyliłem się w jej kierunku – …musisz dać jej jeszcze chwilę czasu.

– Miałyście już wystarczająco dużo czasu! – Sznita za późno zorientował się, że to miała być poufna rozmowa. – Powiedz mi, co wy knujecie?!

– Ciszej! – syknęła, zerkając na boki, a ja udałem, że nie ma dla mnie ciekawszej rzeczy niż stan czystości szkolnych okien.

– Musisz poczekać. Nic więcej nie mogę ci powiedzieć. – Zgaga uśmiechnęła się nagle, pozorując przyjemną pogawędkę. – Nie masz innego wyjścia.

W tym pechowym momencie zabrzmiał dzwonek. Maryśka z perfekcyjnym uśmiechem zamknęła swój gruby notes i szybko ruszyła pod salę historyczną. Emeryt nawet się nie zająknął i szybko poszedł w jej ślady. Poczułem, że jeśli przesiedzę kolejne czterdzieści pięć minut w ławce, mój mózg już nigdy nie będzie taki jak przedtem. Odwróciłem się do Sznity. Zgaga właśnie zamierzała odejść, kiedy zdecydowałem, że cokolwiek się tu wyprawia, będę to wiedział.

– Widzimy się wieczorem? – spytałem szybko.

– W porządku.

Nie spodobała mi się ta odpowiedź, ale musiała wystarczyć, bo Zgaga odwróciła się i nie tracąc czasu na zbędne czułości, po prostu odeszła. Tego było już dla mnie za wiele. Spojrzałem na Sznitę i lekko pociągnąłem się za lewe ucho. Sznita prawie niezauważalnie skinął głową. Po pięciu minutach przeskakiwaliśmy przez siatkę koło śmietnika.

* * *

Nasza ławka jeszcze nigdy nie była tak wygodna. Siedzieliśmy w milczeniu. Sznita przeglądał nowy numer gazety, a ja po prostu gapiłem się przed siebie.

– O czym gadałeś ze Zgagą? – spytałem w końcu.

Sznita nawet na mnie nie spojrzał. Wzruszył tylko ramionami, uznając, że nie ma o czym mówić.

– Jej babcia chce nas zeswatać – mruknął, jakby informował o świątecznym rozkładzie autobusów podmiejskich.

– Co takiego?! – Wstałem.

– W niedzielę moja babcia ma mnie zaciągnąć do nich na herbatkę.

– Co takiego?! – Usiadłem.

– Potem obie pójdą do kościoła i mamy zostać sami, żeby spokojnie pogadać.

– O czym? – spytałem, pełen najgorszych przeczuć.

– Przestań mi zawracać głowę! Nie widzisz, że czytam?!

Cały Sznita. Moje życie uczuciowe wali się w gruzy, a on czyta sobie w najlepsze gazetę i jeszcze ma pretensję, że mu przeszkadzam.

– Chyba się nie zgodziłeś? – Zamarłem, czekając na odpowiedź.

– Na co?

– Na jajco! – krzyknąłem rozeźlony, a Sznita spojrzał na mnie z niesmakiem.

– Możesz mi w końcu wyjaśnić, o co ci chodzi? – zapytał spokojnie.

– Jak to o co? Podrywasz moją dziewczynę!

– Nie chcę ci ubliżać, ale zachowujesz się jak Emeryt.

Już miałem zwalić go z nóg błyskotliwą ripostą, kiedy dotarło do mnie, że ma rację.

– Skąd ty właściwie ją znasz? – zaczaiłem się jak profesjonalista.

– Babcię Zgagi?

– Sznita! Nie doprowadzaj mnie do ostateczności i odłóż tę cholerną gazetę.

– Tak jest, mamusiu. – Spojrzał na mnie z uśmiechem bazyliszka.

– Skąd znasz Zgagę?

– Przecież ci powiedziałem. Nasze babcie się znają.

No tak, faktycznie, mogłem się domyślić.

– Czy Emeryt i ona…?

– A czy ty i ona…? – Sznita odbił piłeczkę.

– A ona i ty? – mruknąłem bardziej do siebie niż do niego.

– Ty a ona i? – Sznita patrzył na mnie ze śmiertelnie poważną miną.

– Co? – spytałem zbity z tropu.

– Myślałem, że gramy w słówka.

– Są takie chwile, kiedy najbardziej pragnę dać ci w zęby.

– Jeśli to uczyni cię szczęśliwym człowiekiem…

– Ukrywasz coś przede mną! – poszedłem na całość.

– Tak – powiedział, ściszając głos. – Dziś rano nie umyłem zębów.

– Przestań się wygłupiać! – krzyknąłem, ostatecznie wyprowadzony z równowagi.

– Stary, o co ci chodzi? – Spojrzał na mnie uważnie.

– Emeryt doniósł na nas Kanarowi! – krzyknąłem, jakby to wszystko wyjaśniało.

– Wiem, i co z tego?

– Rzucił się na ciebie z pięściami! – dodałem, żeby przeważyć szalę.

– No! – Sznita kiwnął szybko głową.

– Obściskiwał się ze Zgagą przed szkołą!

– Niech chłopak też ma coś z życia.

– Czy przez dwanaście lat naszej przyjaźni Emeryt zrobił kiedykolwiek coś takiego?

– Nie… – Sznita zastanowił się przez chwilę.

– A teraz nagle wszystko jednego dnia?

– Okres dojrzewania to czas pełen niespodzianek. – Uśmiechnął się, a ja miałem ochotę zetrzeć mu ten uśmieszek pumeksem.

– Jesteś beznadziejny – bąknąłem i opadłem na ławkę.

– Ja jestem beznadziejny? A kto ześwirował na punkcie tej lali?

– Dlaczego jej nie lubisz?

– Bo to fałszywa raszpla!

Tym razem to on wstał i zrobił krótką rundę honorową wokół ławki. Sznita rzadko się wkurzał. Zazwyczaj zbywał wszystko tym swoim ironicznym uśmieszkiem. Kiedy w końcu nerwy mu puszczały, chodził w kółko, aż się zmęczył i uspokoił.

– Nie znasz jej! – Podniosłem się, żeby spojrzeć mu prosto w te złośliwe oczka.

– No, za to ty ją dobrze poznałeś, robiąc z siebie pajaca na pierwszej randce, tak?

– O co ci chodzi?

– O to, że jeśli się nie zakończyło jednej sprawy, to nie zaczyna się następnej.

– Jakiej znowu sprawy? – Błyskawicznie skojarzyłem fakty. – Mówisz o Maryśce? – spytałem z niedowierzaniem. – A co ona ma z tym wspólnego?

– To twoja dziewczyna!

– Była!

– Ciągle was coś łączy!

Zgłupiałem. Sznita najwyraźniej próbował mi coś uświadomić, ale za cholerę nie wiedziałem co. W końcu powiedziałem to, co chyba dla wszystkich było oczywiste:

– Maryśka to była tylko zabawa.

I wtedy dostałem w zęby. Bolało jak jasny gwint. Upadłem i złapałem się za szczękę, bo bałem się, że mi odpadnie. Spojrzałem w górę i pierwsze, co zobaczyłem, to wyciągnięta ręka Sznity.

– Wstawaj – powiedział spokojnie.

Złapałem go mocno i już miałem się podźwignąć, kiedy przyszedł mi do głowy pewien ryzykowny pomysł. Zamiast wesprzeć się na jego ramieniu, pociągnąłem go i zanim zdążyłem się zorientować, potoczyliśmy się kilka metrów w stronę piaskownicy. Sznita wylądował na moich plecach i przygwoździł mnie do ziemi swoim żelaznym barkiem. Jęknąłem cicho, mocno zaciskając palce prawej dłoni. Potem jeszcze tylko szybki silny cios w żebra i padł na ziemię. Skoczyłem mu na plecy, ale nie zdążyłem się wygodnie usadowić, gdy obrócił się i zmasakrował mi nos. Krew trysnęła strumieniem, plamiąc jego nową dżinsową koszulkę, co zauważyłem z dziką satysfakcją. Poleciałem do tyłu, próbując jednocześnie zatamować krwawienie. Skoczył mi na brzuch, aż poczułem w gardle śniadanie. Silnym wierzgnięciem zwaliłem go na ziemię. Przetoczyliśmy się w głąb podwórka i kiedy Sznita siedział na mnie okrakiem, a ja próbowałem zadusić go gołymi rękami, zobaczyłem te fenomenalne nogi w drogich tenisówkach z Jackpota. Spojrzałem w górę i w tym momencie poczułem niesamowity ból lewego oka.

– Oj, chłopcy, myślałam, że już z tego wyrośliście.

Oprócz ulubionego tekstu mojej matki, wszystko inne się zgadzało. Zgaga patrzyła na nas i z politowaniem kiwała głową. Obok niej, trochę za blisko jak na mój gust, stał Emeryt z bardzo niezadowoloną miną.

– Nawialiście z historii – powiedział niczym ksiądz w konfesjonale.

– No, nawet dobrze się składa. – Sznita wstawał powoli, otrzepując się z piachu. – Będziesz miał o czym pogawędzić z Kanarem.

Emeryt zrobił się purpurowy po końcówki lekko odstających uszu. Zagryzł dolną wargę i włożył ręce do kieszeni.

– Ja… przecież wiecie… – zaczął się jąkać – …chłopaki… ja… nic…

– Dobra, daj spokój. Są rzeczy, których się nie wybacza, takie jak odbicie kumplowi laski, atak od tyłu na bezbronnego i donoszenie na kumpli do nauczycieli. Miałeś dzisiaj wyjątkowo pracowity dzień.

Facet pobladł jak wielkanocny obrus. Nawet mi się go zrobiło szkoda, ale tylko przez chwilę.

– Nie macie żadnych dowodów, że to jego wina – oburzyła się Zgaga. – Kanar pewnie szedł z dziennikiem na lekcję, kiedy wy wychodziliście z szatni. To, że na was wpadł, niczego nie dowodzi.

– No proszę, a ty oczywiście już rozwiesiłaś swoje wielkie uszyska i jesteś świetnie zorientowana w temacie – zaatakował Sznita.

Uśmiechnęła się. Nie był to ten uśmiech, który sprawiał, że czułem łaskotanie w palcach u stóp, ale i tak wyglądała paraliżująco pięknie, choć dużo bardziej niebezpiecznie. Zerknęła na mnie szybko, jakby nie spodziewała się, że ją obserwuję. Zresztą nie wyglądałem na czujnego detektywa z tą moją rozanieloną miną i otwartą gębą, gapiąc się na nią jak na wuzetkę z podwójną porcją bitej śmietany.

– Widzimy się dzisiaj, kochanie? – spytała słodko. Poczułem, że mam galaretkę w kolanach. Truskawkową.

– Oczywiście, maleńka – powiedziałem jak macho, a jej się to bardzo spodobało, bo przesłała mi całusa. Zerknąłem na Emeryta, który uparcie wpatrywał się w czubek swojego trampka.

– To my już pójdziemy – oświadczyła elegancko, popychając Emeryta przed sobą. – Nie będziemy przeszkadzać w waszych męskich rozmowach.

Odeszli bez słowa. Ona – falując delikatnie swoimi idealnymi biodrami, on – człapiąc niezgrabnie, choć z większą werwą niż zwykle. Co właściwie robili razem i dlaczego Emeryt nie został z nami na ławce? Skąd przyszedł mu do głowy ten pomysł, że są parą?

– Dlaczego ona podrywa nas trzech jednocześnie?

Nie zamierzałem tego powiedzieć. Kiedy zamyślony usłyszałem swój głos, drgnąłem przestraszony tym, co nieopatrznie przyszło mi do głowy. Miałem nadzieję, że Sznita tego nie słyszał. Niestety, mało jest dźwięków na tym hałaśliwym świecie, które uchodzą uwagi tego świrusa.

– Bo to jest zła kobieta i ma w tym jakiś cel. – Wzruszył obojętnie ramionami i usiadł na ławce, jakby nic się nie stało.

– I co? Zamierzasz siedzieć z nią na herbatce u babci?

Mlasnął niezadowolony, że wracam do tego tematu. Miałem dziwne wrażenie, że z jakiegoś powodu Sznita nie chce o tym rozmawiać, jakby się bał, że przez przypadek dowiem się czegoś, czego nie powinienem wiedzieć. Postanowiłem wyłożyć karty na stół. Ostatecznie, komu jak nie najlepszemu kumplowi człowiek może powiedzieć takie rzeczy.

– Stary, ona mi się naprawdę podoba. Może być z tego coś dla mnie bardzo ważnego.

– Nie żartuj – powiedział poważnie i ścisnął mnie za rękę. – To nie będzie tylko zabawa?

– A ty znowu swoje! – wkurzyłem się i nie zamierzałem tego ukrywać. – Coś się tak przypiął do tej Maryśki. Ta sprawa jest dawno skończona i dobrze ci radzę, nie rozgrzebuj jej, bo możesz dostać w gębę nie tylko ode mnie, lecz także od niej.

– Skończona, tak?! – Patrzył na mnie w napięciu. – To dlaczego ona do tej pory z nikim innym nie chce się spotykać? Bo nadal cię kocha!

Stanąłem jak wryty. Patrzyłem na niego przez chwilę, próbując zrozumieć to, co przed chwilą usłyszałem.

– Kocha? – zapytałem, jakbym nigdy wcześniej nie słyszał takiego dziwacznego słowa. – A co przez to rozumiesz?

Sznita patrzył na mnie z próżną nadzieją, że to, co powiedziałem, okaże się tylko kiepskim żartem. Nie okazało się, więc pokiwał z rezygnacją głową. Wstał i ruszył w stronę swojego osiedla.

– A ty dokąd?! – krzyknąłem zdezorientowany, a on tylko machnął ręką w odpowiedzi, jakby nie chciało mu się nawet na mnie spojrzeć.

Stałem przez długą chwilę na środku smętnego podwórka i patrzyłem, jak skręca za najbliższy blok. Maryśka mnie kocha. Ja kocham Zgagę. Zgaga kręci z Emerytem, który wyobraża sobie, że są parą. Sznita ciągle miele jęzorem o Maryśce i wyraźnie chce, żebym się zgodził do niej wrócić. Pewnie dlatego broniła go dzisiaj przed Emerytem, żeby się za nią u mnie wstawił. A do tego wszystkiego jutro przyjeżdżają starzy. Jest w tym jakiś sens? Tylko jeden, ale za to kluczowy. Zaraz idę ze Zgagą na randkę, którą, mam nadzieję, oboje będziemy długo pamiętać.

1. Aluzja do telewizyjnego Kabaretu Starszych Panów nadawanego w latach 1958–1966, a założonego przez Jeremiego Przyborę i Jerzego Wasowskiego. ↩

Mała pyskata jędza

Włożyłem swoją najlepszą koszulę w zieloną kratkę i czarne sztruksy. Szybko przetarłem buty gąbką nasączoną pastą i sprawdziłem stan paznokci. Są takie, które po tym poznają, ile facet jest wart. Kto wie, jakie kryteria ma Zgaga, a głupio byłoby spaść w klasyfikacji już na drugiej randce. Lekkim krokiem Casanovy, z jedną ręką w kieszeni, wszedłem na podwórko jej nowoczesnego osiedla apartamentowców. Białe trzypiętrowe budynki z oszklonymi ścianami, dużymi tarasami i równo przystrzyżoną trawą, po której nie można deptać. Strażnik w mundurze bardziej eleganckim niż ślubny garnitur mojego ojca poprosił mnie o legitymację szkolną i szybko zanotował moje dane i numer dokumentu. Miał właśnie dzwonić do lokatorów spod numeru 314, kiedy zobaczył Zgagę stojącą pod swoim domem. Oczywiście nie była sama. Przyznaję, że trochę wyprowadziło mnie to z równowagi. Niedługo będę się bał otworzyć lodówkę w przekonaniu, że wyskoczy z niej Emeryt. Co się porobiło z tym chłopem, że włóczy się za nią cały dzień? Czy on nie ma własnego życia? Mlasnąłem. Do tej pory jego życiem byliśmy my i nasza ławka, teraz widocznie przerzucił się na Zgagę. Miałem dziwne przeczucie, że nie wyjdzie mu to na zdrowie. W świetle latarni zobaczyłem, jak się śmieją. Nie do wiary. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz widziałem uśmiechniętego Emeryta, chyba wtedy kiedy dostał na komunię niebieską kolarzówę, którą zresztą następnego dnia mu ukradli. I wówczas przyszedł mi do głowy bardzo brzydki, ale kuszący pomysł. Spojrzałem za siebie. Ochroniarz zajął się czytaniem gazety. Zgiąłem się w pół, jakbym dostał niespodziewany cios w brzuch. Przebiegłem między lśniącymi samochodami stojącymi grzecznie w równym rzędzie. Zaczaiłem się za ścianą śmietnika. Słyszałem ich głosy, ale byłem za daleko, żeby odróżnić słowa. Musiałem podejść jeszcze jakieś dwa metry. Zobaczyłem niewielką skrzynkę osłaniającą hydrant. Stała na trawie, niedaleko wejścia do bloku Zgagi. Zawahałem się. Na tym osiedlu istniało duże prawdopodobieństwo, że trawnik był podłączony do alarmu najnowszej generacji, który od razu zawiadamiał policję i wypuszczał gaz łzawiący.

W tym momencie powinienem się wycofać. Co właściwie chciałem zrobić? Stałem skulony za samochodem i zastanawiałem się, jak mogę podsłuchać moją nową dziewczynę rozmawiającą z moim najlepszym kumplem. Czy to dobrze wróżyło nowemu związkowi i starej przyjaźni? Lepiej byłoby po prostu podejść i włączyć się do przyjaznej pogawędki. Zamiast tego przeskoczyłem jednym długim susem trawnik i przywarłem do metalowej skrzynki. Była zimna i mokra, ale na tyle duża, że nie musiałem obawiać się zdemaskowania.

– Czejen ma swoje wady, ale jest naprawdę słodki – usłyszałem jej głos i zrobiło mi się ciepło w żołądku. – Szczególnie gdy rozprawia o swoim nieszczęśliwym dzieciństwie i udaje prawdziwego twardziela.

W jej śmiechu było coś, co mi się nie spodobało.

– Ty to co innego – powiedziała zdecydowanie zbyt miękko. – Ty niczego nie udajesz i za to właśnie tak bardzo cię lubię.

Korciło mnie, żeby popatrzeć na jej twarz. Może zorientowała się, że ich podsłuchuję, i próbuje dać mi nauczkę.

– Czejen i Sznita uważają, że jestem ofermą i do niczego się nie nadaję – poskarżył się Emeryt. Gdyby był bliżej, nie odmówiłbym sobie przyjemności kopnięcia go w tłusty tyłek.

– A oni do czego się nadają?! – oburzyła się. – Do malowania po ścianach i wyzywania innych. Nigdy nie daj sobie wmówić takich bzdur. Czy zainteresowałabym się tobą, gdybyś był ofermą?

Włosy na głowie stanęły mi na sztorc od tonu jej głosu.

– A interesujesz się mną?

Nie mogłem w to uwierzyć. On z nią flirtował i całkiem nieźle mu szło!

– Nie widzisz tego? Jesteś wspaniałym mężczyzną, Emerycie. Wrażliwy, spokojny, opiekuńczy, czuły. Czego kobiecie więcej potrzeba?

Rozejrzałem się po oknach na parterze, sądząc, że ktoś za głośno ogląda brazylijską telenowelę. Co to za teksty i do kogo ta mowa?!

– Niektóre lubią silnych facetów.

– Może niektóre tak, ale na pewno nie ja.

– To dlaczego umówiłaś się z Czejenem?

Wstrzymałem oddech.

– On jest taki pocieszny. Rozśmiesza mnie, a ja dawno się nie śmiałam, czy jest w tym coś złego?

– Chyba nie… – Emeryt zawahał się i wiedziałem już, że za chwilę poleje mi octem zadaną przed chwilą ranę. – Czyli… nic poważnego was nie łączy?

– Chyba żartujesz. Z Czejenem? Przecież on ledwo umie zliczyć do trzech.

Pociemniało mi w oczach, nie wiedziałem tylko – ze złości czy od zbyt długiego kucania w jednej pozycji. Emeryt zaśmiał się głosem pełnym satysfakcji.

– On to chyba widzi inaczej.

– A co ja na to mogę poradzić? Niech sobie myśli, co chce. Dla mnie to tylko zabawa.

Usłyszałem echo swoich własnych słów i zamarłem.

– A co będzie z nami? Umówisz się czasem ze mną?

No proszę, jaki Don Juan! Właśnie umawia się na randkę z dziewczyną swojego kumpla i nawet mu głos nie zadrży. Nie mogłem uwierzyć, że przez tyle lat ochraniałem mu tyłek przed nauczycielami i jego sfiksowaną rodzinką.

– Oczywiście, tylko musimy uważać, żeby Czejen się nie zorientował. Przynajmniej na razie, dopóki nie skończę tej sprawy definitywnie.

– Jakiej sprawy? – zapytał Emeryt.

– Tego w tej chwili nie mogę powiedzieć nawet tobie, misiaczku.

Usłyszałem już dość. Zamierzałem się właśnie dyskretnie wycofać, kiedy za moim plecami coś syknęło. Odwróciłem się błyskawicznie i zdążyłem jeszcze zobaczyć niewielki czerwony zraszacz. Przecież nikt nie podlewa trawników w październiku? Odetchnąłem z ulgą i wtedy właśnie dostrzegłem siwą mgiełkę wody tryskającą w górę, żeby po chwili cicho wylądować na moich świeżo umytych włosach, nowych sztruksach i koszuli w zieloną kratę.

Błyskawicznie odskoczyłem od skrzynki i ukryłem się za błękitną alfą romeo z tapicerką w kolorze cappuccino. Otrzepałem koszulę i spodnie, przejechałem ręką po włosach i wycisnąłem wodę z warkocza. Wyprostowałem się, przygotowałem uśmiech na specjalne okazje i ruszyłem do mojej ukochanej, która nie wiedziała jeszcze, z kim ma do czynienia.

* * *

Wyglądała przepięknie i nic nie mogłem na to poradzić. Uśmiechnęła się do mnie i na jedną szczęśliwą sekundę zapomniałem o wszystkim, co przed chwilą usłyszałem. Emeryt skinął mi głową i z ponurym „cześć” zniknął między blokami, a my ruszyliśmy objęci przez osiedle. Kiedy mijaliśmy budkę ochroniarzy, która wyglądała jak domek gościnny Carringtonów, zraszacze nagle przestały pracować. Obejrzałem się zdziwiony i wtedy brodaty strażnik w galowym mundurze pogroził mi palcem. Spojrzałem na niego, jakbym nie wiedział, o co chodzi, i wtuliłem nos w burzę jej czarnych włosów pachnących miętą i rumiankiem.

To był bardzo dziwny wieczór. Oczywiście bawiliśmy się świetnie. Zgaga śmiała się głośno z moich dowcipów, mocno ściskała mnie za rękę i całowała tak, że aż kręciło mi się w głowie. Na początku obserwowałem ją bacznie, czekając na pierwszy błąd, którym udowodni, że udaje. Dziwne, prawda? Po tym, co usłyszałem, nadal czekałem na dowód. Jakby istniała szansa, że to nie ona rozmawiała z Emerytem. Może naprawdę byłem zakochany, a może po prostu nie mogłem uwierzyć, że potrafi tak udawać. Oczywiście, to się zdarzało. Jakaś wredna baba z kamieniem zamiast serca kłamałaby jak z nut, ale nie moja Zgaga z tym jej rozbrajającym uśmiechem i oczami, w których można utonąć.

– O czym gadaliście z Emerytem?

Nie chciałem tego powiedzieć. Szliśmy właśnie objęci przez Nowy Świat, pełen ludzi i świateł. Zjedliśmy wspólnie pizzę serową, popiliśmy colą przez jedną słomkę, oglądaliśmy wystawy sklepowe, żartowaliśmy z mijających nas przechodniów i gadaliśmy o ulubionych filmach i książkach. Nagle przypomniałem sobie jej rozmowę pod blokiem. Miałem wrażenie, że ktoś zrobił mi głupi żart. Mogłem uwierzyć we wszystko: latające talerze i życie pozagrobowe, śmierć kliniczną i Trójkąt Bermudzki, statki widma i podróże w czasie. Wszystko, ale nie w to, że udaje dziewczyna, która tak mnie całuje i tak na mnie patrzy. I nie uwierzyłem. Zadałem to pytanie tylko po to, żeby zamknąć tę sprawę raz na zawsze i już nigdy do niej nie wracać.

– A co to? – zdziwiła się. – Chyba nie jesteś zazdrosny?

– J-ja? – Nie wiem dlaczego, ale się zająknąłem.

– I to o kogo? O Emeryta? – zaśmiała się, prawdziwie ubawiona taką ewentualnością.

– No wiesz… – brnąłem, choć wcale nie miałem na to ochoty. – Ostatnio ciągle widuję was razem.

– Przyczepił się do mnie jak rzep, to co mam zrobić? Przecież to twój przyjaciel. Ciągle mi brzęczy nad uchem, a ja słucham, bo nie chcę robić mu przykrości. Taka z niego oferma, że aż mi go żal.

Coś mi się nie zgadzało.

– Tylko uważaj, bo jeszcze się w tobie zakocha – zażartowałem.

– No cóż, na to nic nie poradzę. Moje serce jest już zajęte.

Przytuliła się do mnie i byłem najszczęśliwszym facetem na świecie. Nic mnie nie obchodziły dzwonki alarmowe, które rozbrzmiały w mojej głowie, dając znak, że coś tu jest nie tak. Niech sobie dzwonią. Jej serce jest już zajęte. Nic więcej nie miało znaczenia.

* * *

– Świetnie, Marysiu. Myślę, że to, co zorganizowałaś do tej pory, wystarczająco zajmie naszych chłopców i nie będą mieli siły ani ochoty na głupie żarty.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

© Copyright by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2008
Text © copyright by Agata Mańczyk, 2008

Projekt okładki Marta Weronika Żurawska-Zaręba

Redaktor prowadzący Katarzyna Piętka
Opieka redakcyjna Magdalena Korobkiewicz
Redakcja Joanna Egert-Romanowska
Korekta Malwina Łozińska
Korekta plików po konwersji Irmina Garlej

ISBN 978-83-10-12874-4

Plik wyprodukowany na podstawie Facet z prostą instrukcją obsługi, Warszawa 2016

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.
02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c
tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,
faks 22 643 70 28
e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl

Konwersję wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.