PRZEŁOŻYŁY
Anna Sak, Agnieszka Sobolewska

Wydawnictwo Literackie
Kraków 2013

Tytuł oryginału: LESSONS FROM MADAME CHIC

Opieka redakcyjna: DOROTA WIERZBICKA

Redakcja: ALEKSANDRA SZCZEPAN

Korekta: EWA KOCHANOWICZ, ANETA TKACZYK, DOROTA TRZCINKA

Projekt okładki: JACKIE SEOW

Ilustracje w książce: VIRGINIA JOHNSON/Illustration Division

Redakcja techniczna: BOŻENA KORBUT

Skład i łamanie: Infomarket

Simon&Schuster edition November 2012
Copyright © 2011 by Jennifer L. Scott
All rights reserved.
© Copyright for
Rozdziały 1-5 © Copyright for the Polish translation by Wydawnictwo Literackie, 2013
Rozdziały 6-20 © Copyright for the Polish translation by Agnieszka Sobolewska

ISBN 978-83-08-05182-5

Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o.
ul. Długa 1, 31-147 Kraków
tel. (+48 12) 619 27 70
fax. (+48 12) 430 00 96
e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Dla Arabelli i Georginy

Zanim zostałam damą

Odpoczywam w wyściełanym fotelu w salonie. Ze starego gramofonu dobiega muzyka klasyczna. W powietrzu jeszcze unosi się zapach tytoniu. Otwarte okna wpuszczają do środka ciepły, wieczorny powiew paryskiego powietrza, a fałdy wytwornej tkaniny dekoracyjnej spływają elegancko na podłogę. Ze stołu w jadalni sprzątnięto już talerze; zostały tylko filiżanki po kawie i kilka okruszków świeżej bagietki, zjadanej tak chętnie z plastrem camemberta – roi du fromage.

Monsieur Chic siedzi w fotelu, paląc fajkę, pogrążony w zadumie, kiwa głową powoli w rytm muzyki, jak gdyby dyrygował wyimaginowaną orkiestrą. Jego syn przechadza się wzdłuż otwartego okna z kieliszkiem porto w ręce. Wchodzi madame Chic i zdejmuje fartuch, który skutecznie ochronił jej lekko rozszerzaną spódnicę i jedwabną bluzkę. Uśmiecha się z zadowoleniem, a ja pomagam jej zebrać ze stołu filiżanki. Kończy się kolejny przyjemny dzień w Paryżu – mieście, w którym żyje się pięknie i z pasją.

W styczniu 2001 roku przyjechałam tutaj na wymianę studencką i zamieszkałam u francuskiej rodziny. Rozstałam się z niezobowiązującymi wygodami Los Angeles, wsiadłam do samolotu razem z kilkoma innymi studentami z Uniwersytetu Południowej Kalifornii (oraz dwiema ogromnymi, przeładowanymi walizkami) i ruszyłam przed siebie.

Wtedy oczywiście nawet nie przypuszczałam, że ten wyjazd całkowicie odmieni moje życie. Wiedziałam tylko, że następne pół roku spędzę w Paryżu. Paryż! Najbardziej romantyczne miasto na ziemi! Przyznaję, że mój entuzjazm studziło kilka obaw. Miałam za sobą tylko trzy semestry nauki francuskiego, więc moja znajomość tego języka, delikatnie mówiąc, pozostawiała wiele do życzenia. W dodatku sześć miesięcy to długa rozłąka z rodziną i krajem. Co będzie, jeśli dopadnie mnie tęsknota za domem? Jacy okażą się moi francuscy gospodarze? Czy ich polubię? A oni mnie?

Ale już kilka dni po moim przyjeździe do Paryża, kiedy w środowy wieczór siedziałam w surowej jadalni famille Chic (otoczona wysokimi od podłogi po sufit oknami i cennymi antykami), delektując się złożoną z pięciu dań kolacją, byłam zakochana w moich fascynujących gospodarzach. Ludzie ci, elegancko ubrani, jedli właśnie doskonały, domowy posiłek (danie po daniu!) na swojej najlepszej porcelanie. Umieli w niebywały sposób rozkoszować się drobnymi przyjemnościami i wydawali się mieć opanowaną do perfekcji sztukę dobrego życia – pełnego codziennych rytuałów i nienaruszalnych zwyczajów dyktowanych przez tradycję. Jak to możliwe, że prosta dziewczyna z Kalifornii, przyzwyczajona do japonek i grillów, zamieszkała z francuską arystokracją?

Bo w istocie famille Chic (będę używała tego pseudonimu, by pozwolić im zachować anonimowość) miała arystokratyczne korzenie. Tradycje, przekazane przez znamienitych przodków rodu, doskonaliło teraz młode pokolenie.

Kim była tajemnicza madame Chic? Matką i żoną, pracującą na pół etatu i udzielającą się społecznie. Brunetka z fryzurą na pazia, ubierała się w tradycyjny sposób (nigdy nie nosiła dżinsów). Na każdy temat miała własne zdanie. Na co dzień życzliwa i czuła, potrafiła być też bezpośrednia, a nawet obcesowa (ale o tym później). Najważniejsza była dla niej rodzina. Rolę pani domu odgrywała perfekcyjnie (przygotowywała między innymi te wszystkie smakowite posiłki!) i doskonale radziła sobie z zawiłościami codziennego życia. Była kapitanem tego statku.

Na początku mojego pobytu myślałam, że wszystkie francuskie rodziny żyją jak famille Chic – w tradycyjny i uroczysty sposób. Później miałam przyjemność poznać famille Bohemienne (innych gospodarzy przyjmujących studentów w ramach wymiany). Dom prowadziła madame Bohemienne – samotna matka o kręconych włosach, tryskająca optymizmem, pełna serdeczności i uroku, którym emanowała podczas urządzanych przez siebie dzikich wieczornych przyjęć. W przeciwieństwie do famille Chic rodzina Bohemienne była pełna swobody, wyluzowana i rozkrzyczana – stąd jej pseudonim. Czułam się zaszczycona, mogąc gościć w obu tych tak odmiennych domach i poznawać życie ich mieszkańców.

Pierwowzorem tej książki był mój blog, The Daily Connoisseur, na którym zaczęłam zamieszczać artykuły, które złożyły się na cykl 20 najlepszych rzeczy, których nauczyłam się w Paryżu. Ponieważ spotkał się on z wielkim zainteresowaniem czytelników, postanowiłam rozwinąć moje spostrzeżenia i opublikować je w formie książki.

Każdy rozdział jest efektem obu lekcji, jakie otrzymałam: przedstawiam wszystko, co wyniosłam zarówno z domu madame Chic, jak i madame Bohemienne. Innych rzeczy nauczyło mnie samo życie w Mieście Światła.

Jako młoda studentka college’u jechałam do Paryża pełna wielkich nadziei, jednak nie spodziewałam się, że nauczę się aż tak wiele – przede wszystkim tego, jak nie tylko istnieć, ale kwitnąć,  n a p r a w d ę  żyć! Ale nie uprzedzajmy faktów...

STYL I URODA

WYZWÓL SIEBIE DZIĘKI SZAFIE Z DZIESIĘCIOMA RZECZAMI

Kiedy pierwszy raz przekroczyłam próg domu famille Chic, usiadłam z madame i monsieur Chic przy filiżance herbaty i przedstawiliśmy się sobie nawzajem. Zadawali mi pytania o studia i moje życie w Ameryce, dali mi też do zrozumienia, że mam się u nich czuć jak w domu. Coś w rodzaju Mi casa es su casa[1] – tyle że po francusku! Kiedy dopiłam herbatę, madame Chic uprzejmie zasugerowała, że pewnie potrzebuję trochę czasu dla siebie przed kolacją, i zaproponowała, że pokaże mi mój pokój. Na tę chwilę czekałam. Ich mieszkanie było piękne, a ja nie miałam żadnych wątpliwości, że mój pokój nie będzie wyjątkiem.

Rzeczywiście, okazał się prześliczny. Jednoosobowe łóżko z zieloną aksamitną narzutą, dostojne okna od podłogi po sufit osłonięte zasłonami z roślinnym motywem, a za nimi widok na malownicze podwórze, biurko idealnie dopasowane do moich studenckich potrzeb, a także maleńka wolnostojąca szafa na ubrania.

Attendez.

Chwila moment.

Maleńka wolnostojąca szafa?

A wszystko szło już tak dobrze! Przyznam, że nieco spanikowałam, mając w pamięci moje dwie wielgachne, wypchane ponad miarę walizki. Gdzie była normalna szafa? Otworzyłam drzwiczki – w środku było tylko kilka wieszaków. Wpadłam w prawdziwą histerię. Czy to tutaj mam trzymać wszystkie swoje ubrania przez najbliższe pół roku?

Przez cały czas próbowałam wyprzeć to ze świadomości, ale odpowiedź na to pytanie brzmiała: oui! Szybko się nauczyłam, że tak ograniczona przestrzeń doskonale zaspokoją potrzeby rodziny Chic. Garderoba każdego z jej członków składała się z około dziesięciu rzeczy. Monsieur Chic, madame Chic i ich syn mieli naprawdę bardzo ładne ubrania; tylko że nosili na zmianę te same stroje – raz po raz.

Na przykład zimowa garderoba mojej gospodyni składała się z trzech albo czterech wełnianych spódnic, czterech kaszmirowych swetrów oraz trzech jedwabnych bluzek (madame Chic rzadko chodziła w spodniach). Miała coś w rodzaju uniformu i świetnie się w nim prezentowała.

Z kolei garderoba monsieur Chic składała się z dwóch garniturów popielatych, jednego granatowego, dwóch czy trzech swetrów, czterech koszul i paru krawatów. To samo dotyczyło ich syna, z tym że on rzadko nosił garnitur, najczęściej koszule i swetry. No i jako jedyny w rodzinie wkładał czasem dżinsy.

Państwo Chic nie byli wcale jedynymi paryżanami, którzy nie potrzebowali nic więcej oprócz kapsułkowej szafy. Pamiętam, jak z konsternacją omawiałyśmy tę sprawę z koleżankami z Ameryki. Żadna z nas nie miała w pokoju przestronnej szafy. Nasunęło mi się pytanie: Czy Francuzi robią tak, bo nie mają miejsca na szafę? Czy może raczej jest to efekt ich znikomych potrzeb, ograniczonych do dziesięciu elementów garderoby? Tak czy siak, było to bez znaczenia. Musiałam wymyślić, gdzie będę trzymać zawartość moich absurdalnie wielkich amerykańskich waliz przez najbliższe sześć miesięcy.

Mieszkając w Paryżu, dostrzegłam urok posiadania garderoby złożonej z dziesięciu elementów. Zauważyłam, że Francuzi, których widywałam regularnie (głównie moi wykładowcy, sklepikarze oraz przyjaciele, tacy jak rodzina Bohemienne i, naturalnie, rodzina Chic), nosili te same ubrania na zmianę w stosunkowo krótkich odstępach czasu – bez cienia zażenowania i z wielkim szykiem.

W Ameryce ludzie czują się nieswojo, jeśli muszą włożyć to samo dwa razy w tygodniu, a już nie daj Boże – trzy razy. We Francji to żaden problem. Przeciwnie: wszyscy to robią!

Zaczęłam zauważać to także we francuskich filmach. Bohaterki amerykańskich filmów zmieniają stroje absurdalną ilość razy, jak w Seksie w wielkim mieście, tymczasem w filmach francuskich często można zobaczyć odtwórczynię głównej roli w tym samym stroju  c o  n a j m n i e j  dwa razy. W wypadku amerykańskiej kinematografii zdarza się to tylko wtedy, gdy reżyser chce podkreślić, że bohaterka jest biedna albo ma depresję.

Widziałam niedawno francuski film Je ne dis pas non, którego bohaterka, w jej rolę wciela się Sylvie Testud, nosi ten sam strój (albo te same trzy rzeczy) właściwie przez cały film – choć jego akcja rozciąga się na kilka miesięcy.

Wszystko to dało mi do myślenia. Szafy we Francji i szafy w Ameryce dzieliły lata świetlne. Zdałam sobie sprawę, że amerykańskie szafy są  w y p c h a n e  p o  b r z e g i.  Mamy tyle ubrań! Czy to dobrze? Czy dzięki temu jesteśmy szczęśliwi? Czy naprawdę podoba nam się wszystko, co mamy w swojej garderobie? Jakiej jakości są ubrania, które kupujemy? I co najważniejsze, dlaczego co rano stajemy przed pękającą w szwach szafą i jęczymy, że nie mamy się w co ubrać?

Po powrocie do Ameryki postanowiłam spróbować stworzyć własną wersję dziesięcioelementowej garderoby. Coś, co zaczęło się jako eksperyment (przedsięwzięty zresztą niechętnie), stało się dla mnie ważnym punktem zwrotnym. Koncepcja garderoby złożonej z dziesięciu elementów może onieśmielać wiele osób i szczerze mówiąc, doskonale je rozumiem. Przejście od dużej szafy do zestawu dziesięciu ubrań może być dość drastyczne, ale uwierzcie: to ćwiczenie ma wielką siłę – nawet jeśli będziesz je wykonywać tylko przez tydzień. Dowiesz się dzięki niemu wiele o sobie i o swoim stylu – czego brakuje w twojej garderobie, dlaczego unikasz noszenia swoich najlepszych ubrań (ciągle odczuwam szczątkowe pragnienie „oszczędzania” swoich najlepszych ciuchów na później) oraz tego, jak chcesz, żeby widzieli cię inni.

Definicja dziesięcioelementowej garderoby

Nie panikuj. Nie musisz brać zalecenia „tylko dziesięć ubrań” dosłownie. Pamiętaj, członkowie rodziny Chic nie należeli do osób, które się biczują, jeśli złamią jakąś regułę – a już na pewno nie w wypadku diety, ćwiczeń fizycznych ani tym bardziej zasad eleganckiego ubierania się. Rób to, co ci pasuje. Dziesięcioelementowa garderoba ma wyzwolić cię od zapchanej szafy pełnej niepasujących czy rzadko używanych ubrań, nieraz kiepskiej jakości. Twoim podstawowym celem jest stworzyć garderobę, którą kochasz i której każdy element mówi, kim jesteś, a także przestrzeń, w której twoje stroje będą mogły oddychać – poprzez wyeliminowanie nadmiaru.

Twoja garderoba powinna się składać z mniej więcej dziesięciu podstawowych elementów, ta liczba nie obejmuje jednak ubrań wierzchnich (płaszczy, kurtek, marynarek), strojów wizytowych (sukni koktajlowych i wieczorowych, sukienek na specjalne okazje i tak dalej), dodatków (apaszek, rękawiczek, czapek, szali), butów, a także tego, co nazywam podkoszulkami – głównie T-shirtów, topów albo długich halek, które nosimy pod głównym ubraniem. (Przekonałam się, że warto mieć ich kilka, żeby nie trzeba było robić prania co drugi dzień; pozwala to też przedłużyć żywotność takich rzeczy, jak kaszmirowe swetry).

Na dodatek przed każdym sezonem zawartość takiej garderoby musi zostać zrewidowana, a jej elementy wymienione w zależności od potrzeb. Na przykład jeśli zdecydujesz się na ten eksperyment latem, nie będziesz wliczać do garderoby trzech kaszmirowych swetrów. Możesz je schować, a wyjąć zamiast nich trzy letnie sukienki albo cokolwiek, co pasuje do twojego stylu.

Pozbądź się bałaganu w swojej szafie

Żeby wybrać tych dziesięć rzeczy do swojej szafy, musisz najpierw pozbyć się z niej bałaganu, który wynika z nadmiaru ubrań. Ważne, żeby rzeczywiście wysprzątać szafę, tak by po zakończeniu porządków wisiało tam tylko wspomniane dziesięć rzeczy (plus wymienione przed momentem dodatki). W czasie trwania eksperymentu będziesz nosić tylko te wyselekcjonowane ubrania, ale oczywiście inne zostawisz sobie upchnięte w szafie „tak na wszelki wypadek” albo dlatego, że lenistwo podpowiada ci, że nie znajdziesz na nie nowego miejsca. Ale samo pozbycie się wszystkich niepotrzebnych ubrań albo schowanie ich gdzie indziej działa bardzo skutecznie i nie pozwala oszukiwać.

W trakcie sprzątania mojego bałaganu zdobyłam się na stanowczy krok i wyrzuciłam siedemdziesiąt procent swojej garderoby. Było to dla mnie ogromne osiągnięcie. Nie miałam z tym jednak żadnych trudności, ponieważ nie spieszyłam się z ocenianiem przydatności każdej rzeczy. Położyłam wszystko na łóżku i oglądałam każde ubranie jedno po drugim, zadając sobie kilka kluczowych pytań, które pomogły mi się rozstać z większością z nich.

Garderoba: pytania kontrolne

Czy nadal to lubię? W wielu wypadkach zostawiałam jakąś rzecz, ponieważ zapłaciłam za nią dużo pieniędzy – a nie dlatego, że mi się naprawdę podobała.

Czy w ogóle to noszę? Miałam masę ubrań, których po prostu nie nosiłam. Bywało, że od ponad dwóch lat! Wiedziałam, że już ich nie włożę, ale z jakiegoś powodu nie umiałam się z nimi rozstać.

Czy to jeszcze na mnie pasuje i wygląda na mnie korzystnie? Ludzie tyją i chudną, rodzą dzieci i się starzeją – nasze ciała się zmieniają! Ważne, żeby nie wypierać się swojej aktualnej sylwetki. Ubieraj się w zgodzie ze swoim obecnym ciałem – a nie tym, które kiedyś było twoje albo o którym marzysz.

Czy ta rzecz nadal odzwierciedla to, kim jestem? To bardzo mocne pytanie i przeważnie moja stanowcza odpowiedź brzmiała: NIE.

Nie umiałam pożegnać się z bluzkami i spódnicami, które kupiłam zaraz po przekroczeniu dwudziestego roku życia (znalazłam nawet parę sukienek w stylu baby doll – o rany!). Od tamtej pory dużo się zmieniło. Jestem żoną i matką. Mój gust jest bardziej wyrobiony i wyrafinowany. Tamte ubrania nie były odpowiednie dla mojego nowego „ja”.

Zdaję sobie sprawę, że można nie być gotowym na to, by wyrzucić wszystko za jednym zamachem. Kiedy już odłożysz rzeczy, o których wiesz, że ich nie potrzebujesz, powinnaś zapakować te ubrania, które nie mieszczą się w dziesiątce wybrańców, do specjalnych próżniowych worków albo pojemnika, który będziesz trzymać w innym pokoju lub nawet w garażu. Krótko mówiąc – poza zasięgiem wzroku. Może się okazać, że minie cały rok, a ty nawet o nich nie pomyślisz, co będzie czytelnym sygnałem, że nie są ci one potrzebne.

Dopasowanie dziesięcioelementowej garderoby do własnych potrzeb

Po uprzątnięciu bałaganu czas na dopasowanie garderoby do własnych potrzeb. To, jakie dziesięć ubrań się w niej znajdzie, zależy od tego, kim jesteś, gdzie mieszkasz i jaki prowadzisz tryb życia. Adwokatka na Manhattanie będzie naturalnie miała zupełnie inną garderobę niż niepracująca mama w Atlancie.

Pomyśl, co składa się na twój dzień. Posiedzenia zarządu? Zebrania komitetu rodzicielskiego? Praca przez telefon? Jazda na rowerze? Weź też pod uwagę porę roku (śnieg, ciągły deszcz, słońce?) oraz oczywiście swój styl (trendy, klasyczny minimalizm, artystyczny?) i osobowość.

Moja dziesięcioelementowa garderoba została przystosowana do konkretnej sytuacji życiowej: jestem matką z dwojgiem małych dzieci, ale nadal lubię dobrze wyglądać, dlatego na moją garderobę składają się głównie wygodne sportowe ubrania, choć zdarza mi się też ubrać elegancko. Mieszkam w południowej Kalifornii, gdzie przez okrągły rok jest w miarę ciepło.

Dni upływają mi przede wszystkim na zajmowaniu się domem i dziećmi, chodzeniu na plac zabaw z moimi maluchami, pisaniu i spacerach. Moja garderoba odzwierciedla mój styl życia.

Oto kilka przykładów dziesięcioelementowej garderoby. Wszystkie elementy zbioru można mieszać i łączyć z sobą, tworząc w ten sposób wiele odzieżowych możliwości – to podstawa każdej szafy w kapsułce.

Przykładowa dziesięcioelementowa garderoba na wiosnę/lato

jedwabny top w kolorze morskiej zieleni

delikatna jasnobrązowa bluzeczka

prążkowany marynarski top

beżowy sweter z okrągłym wycięciem

zapinany kardigan w kolorze morskim z tasiemką

lekkie czarne spodnie z plisami

dopasowane czarne szorty z wysoką talią

lekko rozszerzana spódnica w kolorze morskiej zieleni

prosta beżowa spódnica safari

białe i/lub granatowe dżinsy

Przykładowa dziesięcioelementowa garderoba na jesień/zimę

3 kaszmirowe swetry: beżowy, kremowy i czarny

3 jedwabne bluzki

biała koszula zapinana na guziki

dopasowane ciemne wełniane spodnie

czarna wełniana spódnica

czarne dżinsy rurki albo z rozszerzanymi nogawkami

Mój eksperymentalny miesiąc

Oto kilka spostrzeżeń, które zanotowałam, kiedy przez cały miesiąc przeprowadzałam mój eksperyment z dziesięcioelementową garderobą, rygorystycznie trzymając się jego zasad.

Gdy rano otwieram szafę, czuję się szczęśliwa. Nie tylko cudownie jest widzieć swoje ubrania uporządkowane i wiszące swobodnie (a nie upakowane jedno tuż obok drugiego), ale też nieprzyzwoitą wręcz radość sprawia mi to, że nie muszę się zastanawiać, w co się dziś ubrać. Mam tak niewiele możliwości, że decyzja zabiera mi dosłownie minutę. Poza tym widok szafy, w której nie ma ścisku, poprawia mi nastrój (to chyba feng shui).

Nie odczuwam silnego pragnienia, żeby kupować ubrania. Zupełnie się tego nie spodziewałam. Sądziłam, że po pierwszym tygodniu spędzonym z moją dziesięcioelementową garderobą będę błagać, żeby ktoś zabrał mnie do galerii handlowej. Ale nic takiego się nie stało. Posiadanie niewielu rzeczy w szafie ma w sobie coś cudownego; nie spieszę się z wydawaniem pieniędzy i wypełnianiem tej przestrzeni niepotrzebnymi rzeczami. Wiem, że chęć kupowania powróci, ale kiedy to nastąpi, mam nadzieję, że podejdę do zakupów z bardziej krytycznym nastawieniem.

Kiedy już idę na zakupy, zauważam, że czuję się całkowicie wolna. Zwykle nie wracałam z zakupów z pustymi rękami. Teraz interesują mnie droższe rzeczy, ubrania dobrej jakości. Czuję się swobodniej, spacerując po sklepach w celach badawczych, bez kupowania czegokolwiek. Wiem, że zamierzam kupić coś dobrego i dlatego nie mogę się spieszyć.

Ocena, że dana rzecz dni swojej świetności ma już za sobą, przychodzi łatwiej. Niedawno widziałam pewną kobietę, ubraną w legginsy, która pochyliła się, żeby uściskać znajomego, i na jej pupie ukazały się trzy dość sporej wielkości dziury! Ta pani zdecydowanie skorzystałaby na analizie własnej garderoby. Gdyby jej dokonała, zapewne uświadomiłaby sobie, że jej legginsy swoje najlepsze lata mają już za sobą, i mogłaby uniknąć tej żenującej sytuacji. Widząc tę nieszczęsną kobietę, tak się wystraszyłam, że czym prędzej poddałam własną garderobę wnikliwemu badaniu. Zauważyłam, że jedna z moich ulubionych extra koszulek, szary T-shirt ze Splendid, prezentuje się już nie najlepiej. Rozciągnęła się, straciła kształt i wyglądała na nieco zbyt znoszoną. W czasach sprzed dziesięcioelementowej garderoby na pewno bym to zlekceważyła i zostawiła ją w szafie, choćby tylko dlatego, że była dość droga, ale w moim nowym wcieleniu, po odzieżowej rewolucji, uznałam, że pora się jej pozbyć!

Umiejętność mieszania i łączenia różnych elementów oraz tworzenia licznych zestawień to sprawa pierwszorzędnej wagi. Konieczne jest, by móc zestawić każdy element garderoby z jakimś innym. To jedyny sposób, żeby uniknąć nudy, nie nabrać niechęci do swoich ubrań i w końcu nie wypowiedzieć tych tak dobrze nam znanych słów: „Nie mam się w co ubrać!”.

Jeśli starannie dobierzesz dziesięć elementów swojej garderoby, łatwiej będzie ci się przekonać do używania tylko najlepszych rzeczy, jakie posiadasz. Z czasem się do tego przyzwyczaisz i przestaniesz odkładać najlepsze ubrania „na później”.

Chroń swoje ładne ubrania w czasie wykonywania prac domowych, nosząc fartuch. Na tym właśnie polegał sekret madame Chic, której stroje zachowywały świeżość, nawet gdy sprzątała lub gotowała.

Pranie albo oddawanie rzeczy do pralni raz na miesiąc nie wchodzą w grę. Może to sprawiać pewną trudność, jeśli masz wiele obowiązków w ciągu tygodnia. Miałam taki tydzień, podczas którego nagromadziło mi się bardzo dużo prac domowych (między innymi pranie) i zaczynało mi brakować ubrań. Musiałam ratować się paroma rzeczami z listy rezerwowej, żeby przetrwać. Należy też rozplanować swoje wizyty w pralni, tak żeby nie oddawać wszystkich rzeczy jednocześnie. Jeśli sprawia ci to kłopot, prawdopodobnie najlepszym rozwiązaniem będzie dołożenie do twojej garderoby kilku dodatkowych elementów (kolejnych dziesięciu lub nawet piętnastu).

Jeśli brakuje ci środków, unikaj przepłacania za podstawowe rzeczy. Nie wszystkie twoje ubrania muszą być „inwestycjami”. Wygospodaruj większą kwotę na płaszcze, buty, okulary przeciwsłoneczne, torebki, suknie koktajlowe, dżinsy, zegarek czy biżuterię. Te rzeczy wytrzymają najdłużej, dlatego ich jakość ma podstawowe znaczenie. Poza tym jeśli wspomniane rzeczy będą dobrej jakości, mogą naprawdę upiększyć skromny, niedrogi strój i sprawić, że będzie wyglądał szykownie.

Jeżeli pomysł garderoby złożonej z dziesięciu elementów nadal budzi twoje wątpliwości i nie możesz dostrzec jego korzyści, wypróbuj go, kiedy następnym razem pojedziesz na wakacje. Niech o tym, co spakujesz do walizki, zdecyduje długość twojej wyprawy. Na przykład jeśli wyjeżdżasz na długi weekend, weź ze sobą tylko dwa, trzy stroje. Jeśli twój urlop ma trwać dwa tygodnie, spróbuj spakować dziesięć rzeczy. Doświadczysz tych samych korzyści co podczas eksperymentu z dziesięcioelementową garderobą we własnym domu i będziesz mieć znacznie mniej bagaży do dźwigania (a to nie jest bez znaczenia).

Zawsze powinno się dostosowywać swoją garderobę do własnych potrzeb. Jeśli rygorystycznie przestrzegasz zasad eksperymentu, korzystasz wyłącznie ze swoich podstawowych dziesięciu elementów i nagle doznajesz modowego olśnienia, nie bój się go! Jeśli uznasz, że musisz dodać parę rzeczy do swojej garderoby w kapsułce, żeby ją ulepszyć, to też jest okej. Ta strategia jest dosyć wyczynowa i chociaż madame Chic faktycznie stosowała się do zasady dziesięciu elementów, tobie może ona nie odpowiadać. Mam nadzieję, że postąpisz zgodnie ze swoimi potrzebami i zyskasz lepsze rozeznanie w ubraniach, które nosisz. Spojrzysz na swoją szafę tak, jak patrzysz na swój dom, i nie dopuścisz do tego, by panował w niej bałagan. Wreszcie zbliżysz się o kolejny krok do określenia własnego stylu.

•  Zrób czystkę w swojej szafie. Śmiało!

•  Odłóż wszelkie sezonowe ubrania nieodpowiednie na obecną porę roku.

•  Przeprowadź eksperyment z dziesięcioelementową garderobą w określonym czasie (w moim wypadku był to miesiąc).

•  Wybierz dziesięć rzeczy (pamiętaj, że nie wliczamy do nich okryć wierzchnich, strojów wizytowych, dodatków, butów ani podkoszulków).

•  Po przeprowadzeniu eksperymentu zastanów się, co jest dla ciebie odpowiednie, a co nie, i w miarę potrzeby dodaj lub odejmij określone elementy.

•  Najważniejsza sprawa: ciesz się tym. To ćwiczenie ma ci przede wszystkim pomóc pokochać każdą rzecz, którą będziesz trzymać w szafie, a także zawsze mieć pod ręką coś stosownego i szykownego do ubrania.

[1] Mi casa es su casa (hiszp.) mój dom jest twoim domem (przyp. red.).

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki