Wydawnictwo Literackie

Kraków 2012

Tytuł oryginału: THE SECRET OF EVERYTHING

Opieka redakcyjna: DOROTA WIERZBICKA

Redakcja: ALEKSANDRA SZCZEPAN

Korekta: EWA KOCHANOWICZ, BARBARA TURNAU, MAŁGORZATA WÓJCIK

Projekt stron tytułowych i układ typograficzny: FILIP KUŹNIARZ

Na okładce wykorzystano zdjęcia © Macduff Everton/Getty (sylwetka kobiety), Comstock Images (głowa kobiety), Bob Elsdale/Corbis/Punchstock (border collie)

Redakcja techniczna: BOŻENA KORBUT

Skład i łamanie: Infomarket

Copyright © 2009 by Barbara Samuel
All rights reserved
© Copyright for the Polish translation by Wydawnictwo Literackie, 2013

ISBN 978-83-08-05199-3

Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o.
ul. Długa 1, 31-147 Kraków
tel.: (+48 12) 619 27 70
fax: (+48 12) 430 00 96
e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
Księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Dla Jima Haira

Gdyby na świecie było więcej takich ojców jak mój,
nie chodziłoby po nim tyle nieszczęśliwych kobiet.
Dziękuję Ci, Tato.

ROZDZIAŁ
TRZYNASTY

Natalie wyczuła, że coś się dzieje między tatą a panią, która zrobiła zdjęcie garstce soli w zagłębieniu jej dłoni. Jak ona miała na imię? Aha, Tessa. Tata był w niezłym humorze, do chwili kiedy weszli do kawiarni i ją zobaczyli. Teraz spoglądał cały czas w jej kierunku, co dziewczynkę równocześnie przerażało i przyprawiało o mdłości. Wszyscy powtarzali, że prędzej czy później ojciec zapomni o mamie i zakocha się na nowo; Natalie była innego zdania.

Czasem tata chodził na randki; dziewczynka wiedziała o tym, ponieważ w te dni golił się wieczorem i spryskiwał wodą kolońską, a następnie zawoził je do babci. Nat znała nawet Andy, jedną z jego przyjaciółek – sprzedawczynię w supermarkecie. Z drugiej strony rozumiała, że tamte randki nie były ważne, bo Andy miała wielu adoratorów.

Ta pani wydawała się inna. Po pierwsze: własny pies Natalie, Pedro, zachowywał się w stosunku do niej dziwacznie, teraz przyszła kolej na tatę. Dziewczynka nie pojmowała: dlaczego on ją lubi? Tessa nie była przecież ani w połowie taka ładna jak mama – nawet nie ma co porównywać. Tacie chyba się podobała. Dorośli myślą, że dzieciaki są głupie – Nat wcale taka nie była, wiedziała o rzeczach, o których znajomość dorośli nawet by jej nie podejrzewali.

Właścicielka kawiarni przyniosła im napoje. Zatrzymała się jak zwykle na małą pogawędkę. Nat lubiła ją najbardziej ze wszystkich mieszkańców miasteczka. Vita nie rozmawiała z nią tak, jakby wciąż była dzidziusiem, a czasami odkładała specjalnie dla niej wycinki z ilustrowanych gazet. Teraz postawiła szklanki na stole i zapytała:

– I co, dziewczyny, nie możecie się doczekać rozpoczęcia roku szkolnego?

– Tak, tak! – wyrwała się Jade.

– A ja odwrotnie – skrzywiła się Natalie. – Nienawidzę chodzić do szkoły.

– Jesteś w trzeciej klasie?

Nat smutno pokiwała głową na wspomnienie zeszłego roku szkolnego: zapach kurzu i sików, hałasujące dzieciaki, z których żaden nie chciał się z nią zaprzyjaźnić. Szczególnie nie znosiła szkolnych zabaw, na które matki innych dzieci przynosiły do klasy ciasteczka, babeczki i napoje, a później śmiejąc się, gawędziły w kącie. Rozmawiały także i po szkole, stały przy zaparkowanych autach, gadały i gadały bez końca, ubrane w adidasy i szorty, z włosami ściągniętymi w końskie ogony. Wszyscy mieli mamy, tylko nie ona.

Na domiar złego brakowało jej przyjaciół. W Denver miała aż trzy najlepsze koleżanki. Tutaj większość osób mieszkała tak daleko, że musiała jeździć do szkoły autobusem, a pozostałe dzieci znały się niemal od urodzenia. Natalie nie umiała znaleźć sobie między nimi miejsca. Zresztą nikogo nie polubiła. Mogłaby wymyślić tysiąc pożyteczniejszych rzeczy niż siedzenie w klasie, w odrapanej starej ławce, i rozwiązywanie zadań z matematyki.

– Nuuudy – westchnęła.

– A może się mylisz? Z tego, co pamiętam, w trzeciej klasie będziecie brać ułamki. Musisz je znać, jeśli chcesz nauczyć się dobrze gotować – powiedziała Vita.

– No tak, chyba ma pani rację.

– A ty, maluszku? Pójdziesz do przedszkola?

– Tak, do pseckola pani Garcia.

– Bardzo ładnie – Vita pochwaliła Hannah i pogłaskała ją po głowie. – Pokażesz mi później świadectwo, jak już dostaniesz same piątki, dobrze?

Podeszła do nich kelnerka, żeby przyjąć zamówienie. Natalie nie mogła się zdecydować – postawiła sobie za cel wypróbowanie każdego śniadania z bogatego jadłospisu. Po dłuższej chwili wahania zdecydowała:

– Poproszę jajka po benedyktyńsku.

– Na pewno, skarbie? – zapytała Vita. – Nie wolisz przypadkiem naleśników, gofrów lub innego dania na słodko?

– Nie – Natalie wyprostowała się dumnie. – Chciałabym spróbować jajek po benedyktyńsku.

Kelnerka w milczeniu popatrzyła na Vincenta, jak gdyby szukając jego aprobaty. Przytaknął ruchem głowy, więc zapisała zamówienie.

Hannah poprosiła o naleśniki. Jade za każdym razem jadła to samo: zupę owocową posypaną musli. Natalie musiała przyznać, że zupa rzeczywiście była pyszna, ale ileż razy można zamawiać tę samą rzecz, tylko dlatego, że ma kolor różowy? To takie nudne.

Kelnerka oddaliła się, Vita wróciła do Tessy, a Jade zaczęła trajkotać o super przedmiotach, które dojdą jej w drugiej klasie. Nawet nie przyszło jej do głowy, żeby zapytać o nie Natalie, która przerabiała to wszystko w zeszłym roku z tą samą nauczycielką. Tata znów gapił się ukradkiem na Tessę.

Nat czuła, jakby w jej piersi bulgotał wulkan: bul, bul, bul. Bawiła się solniczką, wysypując na stół małe stożki soli, i próbowała ignorować ostrzegawcze sygnały, które mówiły jej, że za chwilę wybuchnie. Solniczka była ładna, ze szpiczastą zakrętką i dolną częścią ze rżniętego kryształu, która rozszerzała się niczym długa do ziemi spódnica jakiejś damy. Natalie przez chwilkę obracała w dłoniach oba pojemniczki z kompletu, podnosząc je do góry i udając, że to tancerze. Pieprzniczka była mężczyzną, a solniczka kobietą; wirowali i kłaniali się sobie w takt melodii, którą Nat nuciła pod nosem. Poczuła paskudną pokusę: chciałaby zabrać solniczkę do domu. Tak ładnie pasowałaby do jej naczynka! Mogłaby uzbierać pieniądze i kupić prażoną sól morską Hakata, o niezwykle drobnej konsystencji. Trzymałaby ją w tej właśnie solniczce, a czerwoną w pamiątce po mamie.

Kiedy nikt nie zwracał na nią uwagi, Natalie zgarnęła solniczkę ze stołu i włożyła do kieszeni spodni. Wstała i zaczęła przeciskać się obok ojca w drodze do toalety, czując, jakby za gardło złapała ją jakaś zimna ręka. Starała się zachowywać jak gdyby nigdy nic. Nikt nie patrzył. Czmychnęła prędko do łazienki i zamknęła za sobą drzwi. Z dziką radością odkręciła srebrną zakrętkę i wysypała sól do umywalki, po czym starannie zakręciła pojemnik. Luźna biała bluzka idealnie maskowała wybrzuszenie kieszeni. Nat przeczesała włosy, przybrała normalny wyraz twarzy. Otworzyła drzwi i natychmiast cofnęła się, przerażona. Na zewnątrz stała pracownica kuchni w fartuchu przewiązanym w pasie. Miała tatuaże na nadgarstkach i nierówno przycięte dwukolorowe włosy.

– Dzień dobry – przywitała się Natalie, po czym odwróciła głowę w kierunku sali i na wszelki wypadek dotknęła wybrzuszenia kieszeni.

– Nie tak prędko – powstrzymała ją kobieta.

– Co?

– Oddaj mi to, a nikomu nie powiem.

Natalie aż się spociła. W ustach nagle miała za dużo śliny.

– Co? – powtórzyła, jak gdyby nie zrozumiała.

– Dobrze wiesz co.

– Ja nic nie wzięłam.

Kobieta uniosła tylko brwi i wyciągnęła przed siebie otwartą dłoń.

Natalie nie mogła złapać tchu. W uszach dzwoniło jej, jakby ktoś w jej głowie włączył zmywarkę, jeszcze chwila, a zemdleje. Popatrzyła na salę, na ojca i siostry, pomyślała, jak strasznie byłoby teraz spojrzeć mu w oczy. Kobieta przykucnęła i podciągnęła nogawkę spodni.

– Popatrz tutaj. Widzisz? – zapytała, odsłaniając szeroką czarną opaskę na kostce, z doczepionym do niej małym pudełeczkiem. – Wiesz, co to jest?

Natalie potrząsnęła przecząco głową.

– To elektroniczna bransoletka, która przesyła sygnał na policję. W ten sposób wiedzą, gdzie jestem, w każdej minucie, o każdej porze, w nocy i w dzień. Nigdy nie wolno mi jej zdejmować, nawet do spania.

Natalie milczała.

– Muszę ją nosić, ponieważ siedziałam w więzieniu; uwierz mi, że to okropne miejsce – powiedziała kobieta i spojrzała Nat prosto w twarz. Tęczówki jej oczu były blade niczym marmur. – Jeśli oddasz mi solniczkę i obiecasz, że nigdy więcej niczego nie ukradniesz, nikomu nie powiem.

Natalie, drżąc, wyjęła pojemnik z kieszeni i podała go kobiecie.

– Przepraszam – wyszeptała. – Nie wiem, dlaczego ciągle zabieram jakieś rzeczy. Modliłam się nawet, żeby przestać, ale to wcale nie pomogło.

– Dużo rzeczy już ukradłaś, prawda? – zapytała kobieta, wciąż klęcząc naprzeciwko niej, w dłoni podrzucając solniczkę. Nat spuściła głowę, przytaknęła. Łzy napłynęły jej do oczu, lecz powstrzymała je, bo musiałaby przyznać się potem tacie, dlaczego płakała.

– Wiesz co? Jeśli następnym razem znów będziesz miała ochotę coś ukraść, nie rób tego, ale przyjdź do mnie pogadać, zgoda?

Natalie spojrzała na kobietę w milczeniu.

– Mam pomysł. Dosyć dziwny, ale może ci pomóc. Zrobię dla ciebie amulet, który pomoże ci przestać kraść. Przyjdź do kawiarni, kiedy tylko będziesz mogła, zostawię go dla ciebie przy kontuarze.

– Zgoda, choć nie wiem, kiedy tu znowu wrócimy.

– Nic nie szkodzi. Zrobię amulet wieczorem, a jutro zostawię w kawiarni, tak że będziesz mogła go w każdej chwili odebrać. A teraz leć!

Natalie nie trzeba było powtarzać tego dwa razy.

Vincent próbował poświęcać całą swą uwagę dziewczynkom, zwłaszcza że dzisiejsze wyjście miało być dla nich nagrodą.

Wydawały się szczęśliwe, kolorowały malowanki, mając do dyspozycji wielkie pudło kredek Crayola – dziewięćdziesiąt sześć rozmaitych barw – którego wyjątkowo nie zapomniał zabrać z domu. Nawet Natalie, wystrojona w nowe ubranie, sprawiała wrażenie stosunkowo zadowolonej. Śniadanie bardzo jej smakowało, jadła jajka niewielkimi kęsami, rozkoszując się i smakiem, i wyglądem potrawy. Zachwycał ją kolor i konsystencja jedzenia, a o jego składnikach wiedziała więcej niż dwudziestu dorosłych razem wziętych. Zauważyła, że tata ją obserwuje.

– Chcesz spróbować?

– Oczywiście – przytaknął Vincent. Odkroiła dla niego trójkącik jajka, nałożyła trochę kanadyjskiego bekonu na angielską grzankę, polaną wspaniałym sosem holenderskim roboty Vity. Ojciec pochylił się i zjadł porcję prosto z widelca.

– Pyszne! Smakuje fantastycznie, zwłaszcza to połączenie żółtka i sosu.

– Mnie też się tak wydaje – zawołała uszczęśliwiona Natalie.

Vince poklepał córkę po ramieniu. Jego mała ekscentryczka! Jakże pragnąłby chronić ją przed światem i tymi, którzy nie biorą na serio jej pasji. Nienawidził, kiedy ludzie patrzyli z dezaprobatą na jej odważny wygląd, miał wtedy ochotę natychmiast zepchnąć gapiów prosto do morza. Kiedy dziewczynka podrośnie, na pewno znajdzie bratnie dusze i wszystko dobrze się skończy – na razie musi jakoś przebrnąć przez etap dzieciństwa. Z czułością odgarnął córce loczek z czoła.

– Ogromnie lubię jadać z tobą posiłki, Natalie.

– Dziękuję, tato.

Kiedy znów zerknął w kierunku Tessy, odpowiedziała mu bezpośrednim spojrzeniem. Dostrzegł w nim coś, co przyprawiło go o drżenie. Spuchnięta warga pulsowała, oblizał skaleczenie. Wyjaśnił wszystkim, że ugryzł się niechcący, ale sam dobrze pamiętał, skąd wzięła się ranka. Teraz poczuł jej smak, który przypomniał mu dotyk skóry Tessy – tak żywo, jakby wszystko działo się na nowo.

Tego już za wiele! Odwrócił wzrok – Hannah właśnie zmagała się z dozownikiem syropu, wyjął jej go z rąk i wcisnął z powrotem lepką końcówkę. Niespodziewanie Tessa pojawiła się przy ich stoliku. Nie odezwała się, położyła tylko serwetkę na blacie, tuż obok ręki Vincenta. Stała przez moment w miejscu, po czym odwróciła się i wyszła. Odczekał długą, długą chwilę, wziął papier do ręki. Nabazgrała na nim tylko jedno słowo: przepraszam.

Vincent zmiął serwetkę w kulkę i rzucił na stół.

Kiedy córki skończyły jeść, Vincent pozwolił Natalie zajrzeć do butiku z solą, a następnie do sklepu z wyposażeniem kuchennym. Postanowił, że on sam w tym czasie pobawi się z młodszymi córkami na placu pod drzewem. Zrobiło się tak gorąco, że nie czuć było zbliżającej się jesieni. Wilgoć po wczorajszej ulewie wyparowała bez śladu. Jade grała sama w pchełki na chodniku, a Hannah biegała za białym motylkiem, który latał pośród dmuchawców na trawniku.

– Cieszę się, że zacznie się szkoła. Znudziło mnie już nicnierobienie – powiedziała Jade, podchodząc do ojca.

– Wierzę ci.

– Czy w tym roku dostanę komórkę?

– Nie.

– Ale czemu? – Jade zapytała spokojnym głosem rozsądnego dziecka.

Vincent rozsiadł się wygodniej na murku. Błędem byłoby nie docenić przenikliwej inteligencji średniej córki oraz jej zdolności do manipulowania otoczeniem tak, by wszyscy wokoło tańczyli, jak się jej podoba. Dobrze się zastanowił, zanim podał powód odmowy.

– Nie zgadzam się, ponieważ i tak będziesz miała jeszcze całe życie na rozmawianie przez telefon, nieskończoną liczbę minut przez nieskończoną liczbę dni, więc lepiej na razie się nie spiesz. Jeszcze masz czas, żeby zniszczyć sobie głos.

– Tatusiu! – roześmiała się, a to znaczyło, że znowu udało mu się odwlec moment ostatecznego podjęcia decyzji. Wstał, ponieważ spostrzegł Natalie, która wyszła ze sklepu i właśnie szła na ukos przez plac.

– Sprzedawczyni pozwoliła mi spróbować soli z Murray River! – zawołała rozpromieniona.

– Fajnie – pochwalił Vince. Kiedy kupował potwornie drogą czerwoną sól na prezent, opowiedział w sklepie o talencie i zainteresowaniach Natalie. Sprzedawczyni zachęcała, żeby je pielęgnować i rozwijać.

– Dobra, dziewczyny, zbieramy się. Przywitamy się tylko szybko z babcią i wracamy do domu.

Księgarnia matki Vincenta znajdowała się tuż obok głównego placu, przy jednej z odchodzących od niego wiekowych wąskich uliczek, tworzących tajemniczy staromiejski labirynt. Sklep zajmował długie, ciemne pomieszczenie o powierzchni ponad dziewięciuset metrów kwadratowych. Kartka i Pióro cieszyła się opinią jednej z najlepszych niezależnych księgarni w całym kraju, a Judy zbudowała ją od podstaw, kiedy Vincent był jeszcze dzieckiem. Przelała na nią całą swoją miłość do prozy i poezji. Syn domyślał się, że matka nigdy nie miała stałego partnera – wystarczał jej on sam i ta księgarnia.

Kartka i Pióro, podobnie jak inne niezależne księgarnie, nie uniknęła trudności po upowszechnieniu się sprzedaży internetowej – portalu Amazon i innych, na których kupujący także mogli wyszperać rzadkie, mało popularne tytuły, które były specjalnością Judy. Skoncentrowała się zatem na wypracowaniu wąskiej specjalizacji – pierwszych wydań i białych kruków – która przy dobrze rozwiniętej strategii marketingowej pozwoliła jej nie tylko utrzymać się na rynku, ale nawet wykorzystać dobrodziejstwa Internetu.

– Dziewczynki, pomyszkujcie chwilę same, bo chciałbym znaleźć dla siebie parę książek – polecił ojciec i rozeszli się do swoich ulubionych kącików. Vincent przechadzał się wśród półek z beletrystyką, niepewny, na jaką książkę ma tego dnia ochotę. Może jakiś mroczny kryminał? Czytanie o seryjnym mordercy zawsze daje odpowiednią perspektywę do oglądu własnego życia. A może i nie?

Obejrzał kilka okładek, przekartkował, jak zwykle, parę stron, po czym każdą książkę odłożył na półkę. Oto, czego brakowało mu podczas zakupów w sieci – tych nieprzewidywalnych niespodzianek, małych, prywatnych odkryć, na przykład bestsellerów z roku 1974: Harolda Robbinsa, Irvinga Stone’a. No właśnie: może przeczyta sobie Exodus albo Carpetbaggers, na pewno świetnie się będzie bawić. Minąwszy ostatnią alejkę, dostrzegł, że stoi w niej Tessa i opiera się o półkę z książkami. Przechyliła głowę, błyszczące włosy spływały asymetrycznie z jej ramion. Zatrzymał się. Podniosła wzrok, jak gdyby wyczuła, że pada na nią jego cień, przytrzymała palcem stronę książki opartej na gipsowym opatrunku. Nie zdołał dostrzec tytułu. Zawahał się: podejść czy zawrócić? Za dużo miał zmartwień, by dodawać do nich problem nierozsądnego zauroczenia kobietą, która lada dzień wyjedzie z miasta. Z drugiej strony przyciągała go niczym magnes, podszedł zatem bliżej, wbrew podpowiedziom rozsądku. Zatrzymał się w odległości kilku kroków.

– Nie wiem, za co mnie przepraszałaś.

– Ja też nie – wzruszyła ramionami. – Po prostu jakoś tak...

W tej chwili mógł jeszcze zawrócić, ale właśnie popatrzyła na jego usta. Dotknął ranki językiem, a ona, bezwiednie naśladując jego ruch, przejechała językiem po swoich wargach. Postąpił o krok bliżej; im mniejsza dzieliła ich odległość, tym bardziej czuł, jak włoski stają mu na skórze. Złapał Tessę za szyję, przyciągnął ku sobie, pocałował. Pisnęła cicho, powietrze wokół nich zapachniało drzewnym dymem i skoszoną trawą, co z kolei przypomniało mu o jakimś niedoścignionym, lecz pożądanym celu. Przybliżył się jeszcze bardziej, objął rękami jej twarz, opuszkami palców musnął kości policzkowe, jej broda wtuliła się w zagłębienie jego dłoni. Włosy Tessy okryły mu przedramiona, przyprawiając go o wstrząs, kiedy oddała mu pocałunek, głodna, nienasycona. Złagodniał, pogłaskał ją po policzku, zaczął ssać jej wargę, zakręciło mu się w głowie.

Nieoczekiwanie odepchnęła go, oddaliła się na odległość ostrzegawczo wyciągniętej ręki.

– Nie mogę, Vince. Masz córki, cały dom na głowie. Przecież nawet mnie nie znasz, ja się nie nadaję, nie pasuję...

– Do czego nie pasujesz? – zapytał półszeptem i ponownie się zbliżył, rozglądając się, czy nikt ich nie widzi. – Myślałem, że utniemy sobie gorący, niezobowiązujący romansik – dopóki nie będziesz musiała wyjechać albo póki jednemu z nas się nie znudzi.

Jasne, ogromne jak u postaci z kreskówki oczy rozbłysły.

– Ach, więc to tak?

– Ja miałbym na to ogromną ochotę, a wydaje mi się, że też nieźle się bawiłaś – powiedział i wyciągnął ku niej rękę. Potrząsnęła przecząco głową.

– Nie – powiedziała i spróbowała wydostać się pod jego ramieniem. Złapał ją bez trudu w pół drogi, objął w talii, przytulił.

– To, co między nami zaszło, znaczy dla ciebie więcej, prawda? – szepnął.

– Tak – spuściła głowę. – Ale ja po prostu nie nadaję się na...

– Dlaczego?

– Nie jestem właściwą osobą...

– Trudno w takim razie – uciął Vincent i pochylił głowę, żeby ostatni raz pocałować ją w ucho. Puścił ją. Tessa uciekła.

ŚNIADANIE NUMER 42

Jajka po benedyktyńsku

Niezawodne, klasyczne śniadanie: dwa jajka w koszulkach, cienkie plasterki bekonu na przypieczonej angielskiej bułeczce, polanej sosem holenderskim. Do tego owoce.

Sos holenderski

Jego przygotowanie wymaga pewnej wprawy, ale się nie zniechęcaj – przyjdzie z czasem. Pracuj z wyczuciem, kontroluj temperaturę, dodawaj masło powoli i nie upadaj na duchu. Na pewno sos będzie wyśmienity.

⅓ szklanki rozpuszczonego masła i 2 łyżki zimnego masła

2 żółtka

2–3 łyżeczki soku z cytryny

2–3 łyżeczki wody

¼ łyżeczki soli

odrobina pieprzu cayenne

Rozpuść ⅓ szklanki masła i odstaw na bok. Przygotuj ciężki rondel, nalej do niego kilka centymetrów wody i zagotuj.

W niewielkim garnku o grubym dnie ubijaj żółtka i ucieraj, póki nie zgęstnieją. Dodaj dwie łyżeczki soku z cytryny, dwie łyżeczki wody i sól. Mieszaj jeszcze przez pół minuty, następnie dodaj połowę zimnego masła. Postaw rondelek z jajkami na rondlu z wrzątkiem i ubijaj jajka przez około 3–4 minuty, do momentu gdy żółtka zrobią się jasne. Uważaj, żeby się nie ścięły! Kiedy sos zacznie się kleić do mieszadełka i możesz dojrzeć dno garnka, odstaw sos z ognia i dodaj resztę zimnego masła. Mieszaj aż do rozpuszczenia, następnie zacznij dodawać uprzednio rozpuszczone masło, stopniowo, po kilka kropelek, aż gładko zmiesza się z żółtkami. Przypraw odrobiną pieprzu cayenne, spróbuj, czy nie trzeba dodać cytryny albo soli. Jeśli sos wyjdzie za gęsty, ostrożnie, cały czas mieszając, dodaj parę kropli wody. Jeśli chcesz podać sos później, możesz przechować go w misce nad ciepłą wodą, nie dłużej jednak niż przez pół godziny.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki