Tytuł oryginału: THE MONOGRAM MURDERS

Opieka redakcyjna: PAWEŁ CIEMNIEWSKI

Redakcja: ANNA RUDNICKA

Korekta: WERONIKA KOSIŃSKA, PRZEMYSŁAW ZAŃKO

Projekt okładki: MARY SCHUCK

Komputerowe opracowanie okładki na podstawie oryginału: ROBERT KLEEMANN

Redakcja techniczna: BOŻENA KORBUT

Skład i łamanie: Infomarket

The Monogram Murders Copyright © 2014 Agatha Christie Limited.
All rights reserved.
AGATHA CHRISTIE, POIROT and the Agatha Christie Signature are registered trade marks of Agatha Christie Limited in the UK and/or elsewhere.
All rights reserved.
Copyright © for the Polish translation by Wydawnictwo Literackie, 2014

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-08-05677-6

Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o.
ul. Długa 1, 31-147 Kraków
tel. (+48 12) 619 27 70
fax. (+48 12) 430 00 96
bezpłatna linia telefoniczna: 800 42 10 40
e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
Księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl

Konwersja: eLitera s.c.

ROZDZIAŁ DRUGI

Morderstwa w trzech pokojach

Tak się to wszystko zaczęło – w czwartkowy wieczór 7 lutego 1929 roku, w obecności Herkulesa Poirota, Jennie i Fee Spring, między krzywymi półkami kafeterii Pleasant’s, uginającymi się pod ciężarem dzbanków na herbatę.

Chociaż powinienem raczej powiedzieć: tak się to n a  p o z ó r zaczęło. Nie jestem wcale przekonany, czy historie z życia wzięte mają początki i końce. Wystarczy spojrzeć z nieco dalszej perspektywy, by ujrzeć, jak rozciągają się nieskończenie w przeszłość i wybiegają nieubłaganie w przyszłość. Nie da się tak po prostu powiedzieć: „To na tyle”, a następnie postawić kropkę.

Na szczęście nawet prawdziwe historie mają swoich bohaterów i swoje bohaterki. Ponieważ sam nie jestem jednym z nich – i nie liczę, że kiedykolwiek nim zostanę – wiem o tym aż nazbyt dobrze.

W tamten czwartkowy wieczór zabrakło mnie w kafeterii Pleasant’s. Co prawda, padło moje nazwisko – Edward Catchpool, detektyw Scotland Yardu, przyjaciel Herkulesa Poirota, lat nieco ponad trzydzieści (a dokładniej trzydzieści dwa) – lecz fizycznie mnie tam nie było. Mimo to zdecydowałem, że spróbuję uzupełnić luki w swoich doświadczeniach, aby sporządzić pisemne świadectwo historii Jennie. Na szczęście dysponuję zeznaniem Herkulesa Poirota, a nie ma lepszego świadka.

Postanowiłem spisać tę relację nie dla cudzej, lecz dla własnej korzyści. Gdy skończę, przeczytam ją raz, drugi i trzeci – będę to robił tak długo, aż widok tych słów przestanie budzić we mnie zdumienie, które towarzyszy mi teraz, gdy to piszę; aż: „Jak się to mogło stać?” ustąpi miejsca: „Owszem, właśnie to się stało”.

W którymś momencie będę też musiał wymyślić odpowiedni tytuł – Historia Jennie pozostawia wiele do życzenia.

Po raz pierwszy zetknąłem się z Herkulesem Poirotem sześć tygodni przed wspomnianym czwartkowym wieczorem, kiedy wynajął pokój w londyńskim pensjonacie pani Blanche Unsworth. Ten rozległy budynek z dość surową kwadratową fasadą charakteryzuje się wnętrzami, które doprawdy nie mogłyby być bardziej kobiece – wszędzie otaczają człowieka falbany i ozdoby. Czasami się boję, że któregoś dnia po wyjściu do pracy odkryję na bucie lub łokciu lawendowe frędzle pochodzące z jakiejś dekoracji w salonie.

W przeciwieństwie do mnie Poirot nie jest stałym elementem wyposażenia domu, lecz tymczasowym gościem. „Mam zamiar cieszyć się co najmniej miesiącem odprężającej bezczynności”, wyjawił mi tego wieczoru, gdy zjawił się w pensjonacie. Powiedział to zresztą z wielką determinacją, jakby sądził, że zechcę pokrzyżować mu plany.

– W mojej głowie za dużo się dzieje – ciągnął. – Krąży po niej tak wiele myśli... Wierzę, że tutaj uda mi się spowolnić ich bieg.

Zapytałem go, gdzie mieszka, spodziewając się, że w odpowiedzi padnie słowo „Francja” – o tym, że jest Belgiem, a nie Francuzem, dowiedziałem się nieco później. Zamiast tego Poirot podszedł do okna, odsunął koronkową firanę i wskazał na szeroki, gustowny budynek znajdujący się w odległości nie więcej niż trzystu jardów.

– Naprawdę tam pan mieszka? – zapytałem, sądząc, że tylko żartuje.

– Oui. Nie chciałbym zbytnio oddalać się od domu – wytłumaczył. – Muszę przyznać, że możliwość oglądania tego wspaniałego widoku działa kojąco na moją duszę. – Wpatrywał się w kamienicę z dumą, a ja przez chwilę się zastanawiałem, czy przypadkiem nie zapomniał o mojej obecności. Zaraz potem powiedział jednak: – Podróżowanie jest cudowne; stymulujące, ale na pewno nie odprężające. Sęk w tym, że jeśli nie wyjadę z domu, umysł Herkulesa Poirota nie zazna żadnych vacances! Mój spokój zostanie zaburzony w taki czy inny sposób. W domu znajdzie cię każdy; przyjaciel, a nieraz i obcy przyjdzie ze sprawą najwyższej wagi comme toujours – gdyż to zawsze są sprawy najwyższej wagi – a te malutkie szare komórki znów będą zbyt zapracowane, aby oszczędzać energię. Twierdzi się więc, że Poirot na jakiś czas opuścił Londyn, podczas gdy on sam zaznaje relaksu w miejscu, które doskonale zna, z dala od niepokojów.

Mówił to, a ja kiwałem głową, jakbym wszystko rozumiał, jednocześnie zastanawiając się, czy wszyscy ludzie z wiekiem dziwaczeją.

W czwartkowe wieczory pani Unsworth nigdy nie gotuje kolacji – ten dzień jest zarezerwowany na wizyty u siostry jej nieżyjącego męża – i właśnie z tej przyczyny Poirot trafił do kafeterii Pleasant’s. Ponieważ rzekomo nie było go w Londynie, nie mógł ryzykować, że ktoś rozpozna go w jednym z jego ulubionych miejsc, w związku z czym zapytał mnie: „Czy poleciłbyś mi jakiś przybytek, gdzie mógłby się udać ktoś taki jak ty, mon ami, ale gdzie podają doskonałe jedzenie?”. Skierowałem go do Pleasant’s: ciasnej i odrobinę ekscentrycznej kafeterii, ale ci, którzy raz tam poszli, zawsze chcieli wracać.

W ten szczególny czwartkowy wieczór – w dniu, gdy poznał Jennie – Poirot dotarł do domu dziesięć po dziesiątej, a zatem dużo później niż zazwyczaj. Znajdowałem się wówczas w salonie i choć siedziałem blisko kominka, z jakiegoś powodu nie mogłem się rozgrzać. Kilka sekund po tym, jak drzwi wejściowe otworzyły się i zamknęły, doleciał do mnie szept Blanche Unsworth – musiała czekać na Poirota w korytarzu.

Nie słyszałem, co mówiła, ale mogłem się tego domyślić: była poruszona, i to za moją sprawą. Wróciwszy o wpół do dziesiątej od szwagierki, uznała, że coś jest ze mną nie w porządku. Wyglądałem jak straszydło, jakbym nic nie jadł i nie mógł zasnąć. Wiem, bo sama mi to powiedziała, chociaż osobiście trudno mi sobie wyobrazić, jak poznać po człowieku, że nie zjadł kolacji – możliwe, że w tamtym momencie byłem wyraźnie chudszy niż przy śniadaniu.

Pani Unsworth obejrzała mnie dokładnie z każdej strony, a następnie zaproponowała wszystko, co w jej mniemaniu mogło mi pomóc, zaczynając od najoczywistszych remediów na wspomniany wygląd, takich jak jedzenie, napoje czy cierpliwe ucho, do którego mógłbym się wyżalić. Kiedy jednak zrezygnowałem po kolei ze wszystkich tych propozycji, oczywiście najdelikatniej, jak potrafiłem, zaczęła mi podsuwać bardziej osobliwe pomysły: poduszkę wypchaną ziołami i jakiś cuchnący, lecz najwyraźniej zbawienny specyfik w ciemnoniebieskiej buteleczce, który miałem wlać do kąpieli.

Odmówiłem i raz jeszcze podziękowałem, a ona zaczęła rozglądać się gorączkowo po salonie w poszukiwaniu innych niezwykłych przedmiotów, które mogłaby wcisnąć mi w ręce z solenną obietnicą, że rozwiążą wszystkie moje problemy.

Wydawało się więc dość prawdopodobne, że szeptem prosiła Poirota, by skłonił mnie do przyjęcia śmierdzącej ciemnoniebieskiej buteleczki lub poduszki z ziołami.

Przeważnie w czwartki o dziewiątej wieczorem Poirot jest już w pensjonacie i rozsiada się w salonie do czytania. Ja wróciłem z hotelu Bloxham piętnaście po dziewiątej, usilnie starając się nie myśleć o tym, co tam widziałem. Liczyłem, że zastanę Poirota w jego ulubionym fotelu, żebyśmy mogli jak zwykle pogawędzić o błahostkach.

Jednakże Poirota nie było. Jego nieobecność sprawiła, że czułem się dziwnie oderwany od rzeczywistości, jakbym stracił grunt pod nogami. Poirot jest osobą systematyczną, która nie lubi zmieniać przyzwyczajeń. Nieraz mówił mi: „To właśnie przywiązanie do codziennej rutyny pozwala osiągnąć spokój umysłu”, a mimo to spóźniał się już o pełny kwadrans.

Gdy o wpół do dziesiątej usłyszałem dźwięk otwieranych drzwi, ucieszyłem się w duchu, że to Poirot, ale do pensjonatu weszła Blanche Unsworth. Mało brakowało, a wydałbym z siebie jęk rozczarowania. Ostatnie, czego potrzebuje człowiek ogarnięty zmartwieniami, to towarzystwo osoby, która lubi robić wiele hałasu o nic.

Miałem obawy, że nie zdołam zmusić się do ponownej wizyty w hotelu Bloxham następnego dnia, a wiedziałem, że jej nie uniknę. Właśnie o tym starałem się nie myśleć.

A teraz na dodatek Poirot też będzie się o mnie martwić, bo Blanche Unsworth wmówiła mu, że powinien. Po tej refleksji przyszła kolejna: że doskonale obejdę się bez ich towarzystwa. Jeśli naprawdę nie było szans, by porozmawiać o czymś przyjemnym i niezobowiązującym, wolałem wcale nie rozmawiać.

Poirot wkroczył do salonu, wciąż ubrany w kapelusz i płaszcz. Zamknął za sobą drzwi. Spodziewałem się, że zasypie mnie gradem pytań, on jednak stwierdził jakby w rozkojarzeniu:

– Już późno. Długo błąkałem się ulicami, szukając, a osiągnąłem tylko tyle, że jestem spóźniony.

Był zmartwiony, to pewne, nie mną jednak i nie pytaniem, czy już jadłem i czy w ogóle zamierzam. Cóż za ulga!

– Szukając? – zagadnąłem.

– Oui, kobiety o imieniu Jennie, która, mam wielką nadzieję, czuje się dobrze i nie została zamordowana.

– Zamordowana?...

Znów ogarnęło mnie to dziwne wrażenie, jakby ziemia uciekała mi spod stóp. Wiedziałem, że Poirot jest słynnym detektywem, bo opowiadał mi o kilku swoich sprawach. Tak czy inaczej miał zrobić sobie przerwę, a ja z pewnością czułbym się lepiej, gdybym nie usłyszał tego słowa, wypowiedzianego równie złowieszczym tonem.

– A jak wygląda ta Jennie? – zapytałem. – Możesz mi ją opisać? Niewykluczone, że ją widziałem, szczególnie jeśli została zamordowana. Tak się składa, że oglądałem dzisiaj dwie zamordowane kobiety i jednego mężczyznę. Co prawda, ten ostatni nie wyglądał mi na kogoś, kto mógłby nosić imię Jennie, ale pozostałe dwie...

– Attendez, mon ami – Poirot spokojnym głosem przerwał mój rozpaczliwy bełkot. Detektyw ściągnął kapelusz i zaczął rozpinać płaszcz. – Czy to oznacza, że madame Blanche ma rację? Dręczą cię jakieś zmartwienia? Och, dlaczego nie zauważyłem od razu? Jesteś blady. Musiałem zbłądzić myślami – moje myśli zawsze wpadają w popłoch, kiedy nadchodzi madame Blanche. Ale powiedz immédiatement, co się właściwie stało?

– Popełniono trzy morderstwa – wyjaśniłem. – Trzy morderstwa, jakich nigdy wcześniej nie widziałem. Zginęli dwie kobiety i jeden mężczyzna, każde z nich w innym pokoju.

Rzecz jasna, nie po raz pierwszy ujrzałem na własne oczy skutki gwałtownej śmierci – pracowałem dla Scotland Yardu od dwóch lat, a od pięciu byłem policjantem – niemniej większość morderstw nosi pewne znamiona utraty kontroli: jeden człowiek w napadzie gniewu rzuca się na drugiego albo wypija o jeden kieliszek za dużo i przestaje nad sobą panować. Sprawa w hotelu Bloxham wyglądała zupełnie inaczej.

Osoba, która dopuściła się tych trzech morderstw, wszystko zaplanowała z wyprzedzeniem – i to, jak mi się wydawało, wielomiesięcznym. Każde z miejsc zbrodni było niczym makabryczne dzieło z ukrytym sensem, którego nie potrafiłem rozszyfrować. Przerażała mnie świadomość, że tym razem nie przyjdzie mi się zmierzyć z działającym chaotycznie zbirem, lecz raczej z chłodnym i drobiazgowym umysłem, który nie brał pod uwagę porażki.

Niewątpliwie moja ocena sytuacji była nadmiernie posępna, ale nie potrafiłem pozbyć się złego przeczucia. Trzy ciała pasujące do jednego wzorca. Sama ta świadomość sprawiała, że przechodziły mnie ciarki. Napominałem samego siebie w myślach, że nie wolno mi dopuścić do rozwoju chorobliwego lęku, że muszę podejść do tej sprawy jak do każdej innej, bez względu na to, jak bardzo nietypowa mogła się wydawać.

– Każde z trzech morderstw w różnych pokojach tego samego domu? – zapytał Poirot.

– Nie, nie domu. W pokojach hotelu Bloxham nieopodal Piccadilly Circus. Zakładam, że nie znasz tego miejsca?

– Non.

– Ja też byłem tam dziś wieczorem po raz pierwszy w życiu. Nie jest to hotel, do którego zaglądają faceci tacy jak ja. To wręcz pałac.

Poirot siedział wyprostowany.

– Trzy morderstwa w tym samym hotelu, każde w innym pokoju? – upewnił się.

– Tak. Wszystkie trzy popełniono dzisiejszego wieczoru w niewielkim odstępie czasu.

– A mimo to wróciłeś do pensjonatu. Dlaczego nie ma cię w hotelu? Czyżby mordercę już ujęto?

– Obawiam się, że nie mieliśmy tyle szczęścia. Nie, ja... – Urwałem i odchrząknąłem.

Relacjonowanie suchych faktów nie sprawiało mi trudności, nie miałem jednak ochoty tłumaczyć Poirotowi, jak to, co widziałem, wpłynęło na mój nastrój. Musiałbym się przyznać, że przebywałem w Bloxham nie dłużej niż pięć minut, zanim uległem pragnieniu ucieczki.

Ten formalny sposób, w jaki ułożono wszystkie ofiary – z rękami wzdłuż ciała, dłońmi leżącymi płasko na podłodze i złączonymi nogami.

Jak zmarłych do pochówku.

Ta ostatnia myśl wdarła się do mojego umysłu razem z wizją ciemnego pokoju, który zobaczyłem wiele lat wcześniej; czułem się zmuszony wejść tam jako dziecko i od tamtej pory nie chciałem do niego wracać nawet w wyobraźni. Zamierzałem trwać w tej niechęci do końca życia.

Martwe ręce, dłonie skierowane wewnętrzną stroną w dół.

– Potrzymaj go za rękę, Edwardzie.

– Bez obaw, w całym hotelu roi się teraz od policji – powiedziałem szybko i głośno, żeby odepchnąć od siebie niechcianą wizję. – Wystarczy, że wrócę tam jutro rano. – Widząc, że Poirot czeka na pełniejsze wyjaśnienia, dodałem jeszcze: – Musiałem zebrać myśli. Szczerze mówiąc, nigdy dotąd nie spotkałem się z czymś równie osobliwym.

– W jaki sposób osobliwym?

– Każda z ofiar miała w ustach pewien przedmiot. Ten sam przedmiot.

– Non. – Poirot pokiwał w moją stronę palcem. – To niemożliwe, mon ami, ta sama rzecz nie może znajdować się w ustach trzech osób jednocześnie.

– Trzy różne przedmioty, ale w identycznej postaci – sprecyzowałem. – Trzy spinki do mankietów, na pierwszy rzut oka zrobione z litego złota. Z monogramem, na wszystkich widniały te same inicjały: PIJ. Poirot, czy wszystko w porządku? Wyglądasz, jakby...

– Mon Dieu. – Poirot poderwał się i zaczął chodzić po salonie. – Mon ami, nawet nie wiesz, co to znaczy. Nie możesz wiedzieć, bo nie słyszałeś o moim spotkaniu z mademoiselle Jennie! W takim razie pozwól, że ci je streszczę.

W porównaniu z większością ludzi Herkules Poirot nieco inaczej zapatruje się na sens słowa „streścić”. Dla niego każdy detal ma takie samo znaczenie, bez względu na to, czy chodzi o pożar, w którym zginęło trzysta osób, czy o dołeczek na podbródku dziecka. A ponieważ nie można go w żaden sposób skłonić, by szybciej przeszedł do sedna, rozsiadłem się wygodnie w fotelu, pozwalając mu opowiadać zgodnie z jego upodobaniem. Kiedy skończył, miałem wrażenie, jakbym osobiście uczestniczył w opisanych zdarzeniach – ba, jakbym znał je lepiej niż wiele zdarzeń z własnego życia.

– Co za niezwykła sytuacja – stwierdziłem. – I to w dodatku tej samej nocy, gdy w hotelu Bloxham zamordowano trzy osoby. Niecodzienny zbieg okoliczności.

Poirot westchnął.

– Nie sądzę, byśmy mieli do czynienia ze zbiegiem okoliczności, przyjacielu. Owszem, czasem trzeba zaakceptować ich istnienie, ale tym razem widać wyraźny związek.

– Chodzi ci o morderstwo z jednej strony, a strach przed śmiercią z drugiej?

– Non. Owszem, to także jeden ze związków, ale miałem coś innego na myśli. – Poirot przerwał swój marsz przez salon i zwrócił się w moją stronę. – A zatem twierdzisz, że w ustach każdej z ofiar znajdowała się złota spinka do mankietu z monogramem PIJ?

– Zgadza się.

– Mademoiselle Jennie powiedziała całkiem wyraźnie: „Niech mi pan obieca, jeżeli znajdą mnie martwą, poprosi pan swojego przyjaciela, żeby nie szukał mordercy! Trzeba zamknąć ich usta, zagadki tej zbrodni nigdy nie wolno rozwikłać!”. Jak myślisz, przyjacielu, co oznaczały słowa: „Trzeba zamknąć ich usta”?

Czyżby Poirot stroił sobie żarty? Najwyraźniej nie.

– Cóż – odparłem – to chyba jasne. Obawiała się, że zostanie zabita, ale nie chciała, by ukarano mordercę, a jeśli nikt nie puści pary z gęby, na mordercę nie padnie cień oskarżenia. Z jakiegoś powodu uwierzyła, że to ona zasługuje na karę.

– Wybrałeś wytłumaczenie, które nasuwa się jako najbardziej oczywiste – stwierdził Poirot z rozczarowaniem. – Zastanów się jednak, czy nie istnieje inna interpretacja słów: „Trzeba zamknąć ich usta”. Czy pamiętasz jeszcze o swoich trzech złotych spinkach?

– Te spinki nie należą do mnie – rzuciłem stanowczo, żałując, że nie mogę odepchnąć od siebie myśli o tej sprawie. – W porządku, rozumiem, do czego zmierzasz, ale...

– Co w takim razie rozumiesz? Je conduis ma voiture à quoi?

– Słowa „Trzeba zamknąć im usta” można, przy sporej dozie dobrej woli, interpretować jako: Trzeba zamknąć usta trzem ofiarom morderstwa w hotelu Bloxham. – Czułem się jak skończony głupiec, wypowiadając na głos tę niedorzeczną teorię.

– Exactement! Trzeba zamknąć usta ofiar, by nikt nie znalazł złotych spinek z inicjałami PIJ. Czy nie wydaje się prawdopodobne, że właśnie to miała na myśli Jennie? Że wiedziała o trzech ofiarach w hotelu i o tym, że morderca będzie chciał zabić także ją?

Poirot nie dał mi dojść do głosu i dalej roztaczał wizje:

– Człowiek, który kryje się za inicjałami PIJ, jest bardzo istotnym elementem tej historii, n’est-ce pas? Jennie doskonale o tym wie; zdaje sobie sprawę, że po odkryciu trzech liter trafisz na trop mordercy, i pragnie temu zapobiec. Alors, musisz go ująć, zanim dla Jennie będzie za późno, inaczej Herkules Poirot nigdy sobie nie wybaczy!

Zatrwożyły mnie te słowa. Już czułem się przytłoczony odpowiedzialnością za schwytanie mordercy i nie chciałem brać na siebie dodatkowej winy za to, że Poirot nie będzie mógł sobie wybaczyć. Czy on naprawdę, patrząc na mnie, widział człowieka zdolnego ująć mordercę o takim umyśle – umyśle, w którym narodził się pomysł schowania spinek z monogramem w ustach ofiar? Uważam, że jestem osobą o nieskomplikowanej naturze, i właśnie dlatego najlepiej radzę sobie z prostymi sprawami.

– Wydaje mi się, że powinieneś wrócić do hotelu – oznajmił Poirot, chcąc powiedzieć: teraz, natychmiast.

Zadrżałem na samo wspomnienie trzech pokoi.

– Wystarczy, że wrócę tam jutro z samego rana – odparłem, celowo unikając jego roziskrzonego wzroku. – Poza tym powinieneś wiedzieć, że nie zamierzam robić z siebie głupca, wplątując w sprawę tę całą Jennie. W ten sposób tylko zamącę ludziom w głowach. Ty przedstawiłeś jedną możliwą interpretację jej słów, a ja drugą. Twoja wydaje się ciekawsza, moja jest natomiast dwadzieścia razy bardziej prawdopodobna.

– Nie jest – zaprzeczył natychmiast Poirot.

– W takim razie będziemy musieli pogodzić się z różnicą zdań – rzuciłem kategorycznie. – Uważam, że gdybyśmy zapytali sto osób, wszystkie przyznałyby rację mnie, a nie tobie.

– Ja też mam takie wrażenie. – Poirot westchnął. – Pozwól jednak, że spróbuję cię przekonać. Przed chwilą sam użyłeś sformułowania: „Trzeba zamknąć im usta”, zgadza się?

Przytaknąłem.

– Nie powiedziałeś: „Trzeba zamknąć i c h usta”, lecz: „Trzeba zamknąć im usta”, ponieważ jesteś człowiekiem wykształconym i posługujesz się prawidłową formą zwrotu, który brzmi: zamknąć k o m u ś usta, a nie c z y j e ś usta. Mademoiselle Jennie to pokojówka, a jednak wysławia się jak osoba wykształcona, zarówno pod względem wymowy, jak i słownictwa. Mówiąc o śmierci, o morderstwie, użyła słowa „nieuniknione”. Jest kobietą, która posługuje się językiem tak, jak należy. Jeśli więc, mon ami... Jeśli, jak twierdzisz, Jennie chciała powiedzieć, że trzeba zamknąć im usta w znaczeniu: nie wolno dopuścić, by cokolwiek powiedzieli, to dlaczego użyła zwrotu: „Trzeba zamknąć i c h usta”?

Wpatrywałem się w niego z szyją obolałą od kręcenia głową, zbyt zdumiony i zmęczony, by odpowiedzieć. Czy sam przed chwilą nie wspominał, że Jennie sprawiała wrażenie panicznie przerażonej? Według mnie ludzie zdjęci strachem zwykle nie przywiązują wagi do poprawności gramatycznej.

Od momentu gdy go poznałem, uważałem Poirota za jednego z najbystrzejszych ludzi, być może jednak wyrobiłem sobie na jego temat niewłaściwą opinię. Nie dziwota, że uznał za słuszne zapewnić umysłowi odpoczynek, jeśli miał skłonność do plecenia takich głupot.

– Oczywiście, zaraz powiesz, że Jennie była zbyt zdenerwowana, żeby przejmować się niuansami języka – ciągnął tymczasem Poirot. – Sęk w tym, że pominąwszy ten odosobniony przypadek, przez cały czas wypowiadała się bezbłędnie. Chyba że to j a mam rację, a nie ty, co oznacza, że w istocie nie popełniła ż a d n e g o błędu!

Klasnął w ręce, tak uradowany swoim oświadczeniem, że poczułem się zmuszony odpowiedzieć dość ostro:

– To wprost cudownie, Poirot. Ktoś morduje mężczyznę i dwie kobiety, a mnie przypadło zadanie wyjaśnienia ich śmierci, ale diabelnie się cieszę, że Jennie, kimkolwiek jest, ani razu nie potknęła się w swojej wypowiedzi.

– Poirot także diabelnie się cieszy – odparł mój przyjaciel, którego niełatwo było zniechęcić – bo uczyniliśmy postęp, dokonaliśmy małego odkrycia! Non. – Uśmiech znikł z jego twarzy, zastąpiony przez powagę. – Mademoiselle Jennie nie popełniła lapsusu. Chciała powiedzieć: „Trzeba zamknąć usta trzech ofiar mordercy”.

– Skoro tak uważasz... – wymamrotałem.

– Jutro po śniadaniu wrócisz do hotelu Bloxham – stwierdził Poirot. – Dołączę do ciebie później, kiedy zakończę poszukiwania Jennie.

– Ty? – rzuciłem, trochę zaniepokojony.

W mojej głowie formowały się słowa protestu, zdawałem sobie jednak sprawę, że nigdy nie dotrą do uszu adresata. Nawet jeśli rzeczywiście Poirot był słynnym detektywem, jego spojrzenie na tę sprawę wydawało się, szczerze mówiąc, absurdalne. Z drugiej strony, jeśli proponował mi towarzystwo, nie miałem powodu, by odmówić. On był pewny swego, a ja nie – właściwie do tego sprowadzała się cała różnica. Jego zainteresowanie śledztwem już podniosło mnie na duchu.

– Oui – przytaknął. – Popełniono trzy zbrodnie, które łączy wyjątkowo niecodzienna cecha: spinka z monogramem w ustach każdej z ofiar. Z całą pewnością udam się do hotelu Bloxham.

– Czy przypadkiem nie miałeś unikać stymulacji intelektualnej, żeby twój umysł mógł odpocząć?

– Oui. Précisément. – Poirot spiorunował mnie wzrokiem. – Nie zaznam jednak spokoju, siedząc bezczynnie w fotelu i wiedząc, że nikomu nie wspomnisz o moim spotkaniu z mademoiselle Jennie, a przecież to wydarzenie doniosłej wagi! Nie potrafię odpoczywać, wyobrażając sobie, jak Jennie biega po Londynie i daje mordercy sposobność, by ją także zabił, a w jej ustach umieścił czwartą spinkę.

Poirot wreszcie usiadł w fotelu i pochylił się do przodu.

– Proszę, powiedz, że uderzył cię przynajmniej ten jeden detal – że na ogół mamy do czynienia z parą spinek? W ustach ofiar z hotelu Bloxham znajdują się trzy. Gdzie może być czwarta, jeśli nie w kieszeni zabójcy, który tylko czeka, by włożyć ją do ust mademoiselle Jennie?

Wstyd się przyznać, ale wybuchłem śmiechem.

– Poirot, to po prostu niemądre. Owszem, spinki do mankietów są przeważnie dwie, ale rozwiązanie jest dużo prostsze: morderca chciał zabić trzy osoby, więc użył trzech spinek. Nie możesz posiłkować się ideą jakiejś wydumanej czwartej spinki, żeby cokolwiek udowodnić – a już na pewno nie po to, by połączyć morderstwo w hotelu z tą całą Jennie.

Rysy twarzy Poirota stężały w wyrazie zaciętości.

– Jeżeli jesteś mordercą, który używa spinek do mankietów w taki sposób, sam prosisz się o skojarzenie z parami, mon ami. To morderca nakierował nas na ideę czwartej spinki, a co za tym idzie, czwartej ofiary, nie Herkules Poirot!

– W takim razie skąd przeświadczenie, że ów morderca nie zaplanował sześciu zabójstw? Czy nawet ośmiu? Skąd pewność, że nie nosi w kieszeni pięciu spinek z monogramem PIJ?

Ku mojemu zdumieniu Poirot pokiwał głową.

– Celna uwaga.

– Nie, Poirot, to nie jest celna uwaga! – odparłem zniechęcony. – Wziąłem ją z powietrza. Być może ciebie bawią moje urojenia, zaręczam ci jednak, że moi przełożeni ze Scotland Yardu nie będą na nie patrzeć równie przychylnym okiem.

– Twoi przełożeni nie lubią rozpatrywać tego, co możliwe? Nie, oczywiście, że nie – odpowiedział sam sobie. – A to właśnie oni są odpowiedzialni za złapanie mordercy. Oni i ty. Bon. Właśnie dlatego Herkules Poirot uda się jutro do hotelu Bloxham.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki