Copyright © Garth Nix 2001
© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo Literackie, Kraków 2004
Background illustration by Larry Rostant
Cover layout design © HarperCollinsPublishers Ltd 2004

Tytuł oryginału: "Lirael. Daughter of the Clayr"
OPRACOWANIE KOMPUTEROWE OKŁADKI ORAZ STRON TYTUŁOWYCH: Piotr Kołodziej
UKŁAD TYPOGRAFICZNY: Robert Oleś

REDAKTOR PROWADZĄCY: Anita Kasperek
REDAKCJA: Marta Bochenek

Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o.
ul. Długa 1, 31-147 Kraków
bezpłatna linia telefoniczna: 800 42 10 40
księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl
e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
fax: (+48-12) 430 00 96 tel.: (+48-12) 619 27 70

ISBN: 978-83-08-05708-7

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Spis treści

Mapa

Prolog

Część pierwsza: Stare Królestwo. Czternasty rok od powrotu na tron króla Touchstone’a I

Rozdział 1: Urodziny pod złym znakiem

Rozdział 2: Stracona przyszłość

Rozdział 3: Papierowe skrzydła

Rozdział 4: Cień na śniegu

Rozdział 5: Nieoczekiwana sposobność

Rozdział 6: Trzecia Asystentka Bibliotekarki

Rozdział 7: Za bramą słońca i księżyca

Rozdział 8: Piątą Klatką Schodową w dół

Rozdział 9: „Stworzenia” Nagyego

Rozdział 10: Pod znakiem psa

Rozdział 11: W poszukiwaniu właściwego miecza

Rozdział 12: W pokojach Głównej Bibliotekarki

Rozdział 13: Stilken i dziwne zaklęcia

Część druga: Ancelstierre, 1928. Stare Królestwo. Osiemnasty rok od powrotu na tron króla Touchstone’a I

Rozdział 14: Książę Sameth zdobywa sześć punktów

Rozdział 15: Jest wielu Zmarłych

Rozdział 16: Droga w Śmierć

Rozdział 17: Nicholas i nekromanta

Rozdział 18: Uzdrowicielski dotyk ojca

Rozdział 19: Poglądy Ellimere na edukację Księcia

Rozdział 20: Drzwi trzech znaków

Rozdział 21: Za drzwiami z drewna i z kamienia

Rozdział 22: Siła trojga

Rozdział 23: Czas kłopotów

Rozdział 24: Zimna woda, stary Kamień

Rozdział 25: Narada rodzinna

Rozdział 26: List od Nicholasa

Rozdział 27: Decyzja Sama

Rozdział 28: Sam Podróżnik

Rozdział 29: Obserwatorium Clayrów

Rozdział 30: Nicholas i dziura w ziemi

Rozdział 31: Głos wśród drzew

Rozdział 32: „Gdy idą Zmarli, szukaj płynącej wody”

Rozdział 33: Ucieczka ku rzece

Część trzecia: Stare Królestwo. Osiemnasty rok od powrotu na tron króla Touchstone’a I

Rozdział 34: Tropiciel

Rozdział 35: Strażniczka Pamięci

Rozdział 36: Mieszkaniec krainy Śmierci

Rozdział 37: Kąpiel w rzece

Rozdział 38: „Księga Zmarłych”

Rozdział 39: Wysoki Most

Rozdział 40: Pod mostem

Rozdział 41: Wolna Magia i martwy dzik

Rozdział 42: Południowcy i nekromanta

Rozdział 43: Pożegnanie z Tropicielem

Rozdział 44: Dom Abhorsenów

Epilog

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Annie, rodzinie, przyjaciołom
oraz pamięci Bytenix (1986–1999),
prawzoru Podłego Psiska

Mapa

Prolog

Lato było gorące i parne. Od komarów roiło się wszędzie, od miejsca, w którym mnożyły się w zgniliźnie porośniętych trzcinami brzegów Czerwonego Jeziora aż do stóp góry Abed. Małe, jasnookie ptaszki latały w chmurach owadów, jedząc do syta. Nad nimi zaś krążyły ptaki drapieżne, pożerając je.

Było wszakże jedno miejsce w pobliżu jeziora, nad które nie zapuszczał się ani komar, ani ptak, gdzie nie rosła trawa, gdzie nie postała noga żywego stworzenia. Niski pagórek oddalony o ponad dwie mile od wschodniego brzegu. Kopiec z ubitego pyłu i skał, nagich i obcych pośród dzikiej zieleni traw i zielonego lasu, który wspinał się na pobliskie wzgórza.

Nie miał nazwy. A nawet jeżeli kiedykolwiek pojawiła się ona na mapie Starego Królestwa, mapa ta dawno zaginęła. Kiedyś w pobliżu znajdowały się farmy, lecz nie bliżej niż milę. Nawet kiedy mieszkali tam ludzie, nie spoglądali w stronę kopca ani o nim nie mówili. Najbliższą miejscowością była Krawędź, niebezpieczna osada, której mieszkańcy nie znali lepszych czasów, lecz nie porzucili jeszcze nadziei na ich nadejście. Dobrze wiedzieli, że lepiej omijać wschodni brzeg Czerwonego Jeziora. Nawet zwierzęta leśne i łąkowe unikały okolic kopca i instynktownie trzymały się z dala od każdego, kto zmierzał w jego kierunku.

Na przykład od człowieka stojącego na skraju lasu, w miejscu, gdzie wzgórze stapiało się w jedno z równiną nad jeziorem. Był to chudy, łysiejący mężczyzna, odziany w skórzaną zbroję osłaniającą go od łydek po dłonie, wokół szyi i stawów wzmocnioną metalem pokrytym czerwoną emalią. W lewej dłoni trzymał nagi miecz, przewieszony przez ramię. Prawa spoczywała na skórzanym pasie przechodzącym na ukos przez klatkę piersiową. Zwisało z niego siedem mieszków — najmniejszy rozmiarów fiolki na leki, największy — tak duży jak jego zaciśnięta dłoń. Wystawały z nich drewniane uchwyty. Czarne, hebanowe, po których wędrował palcami jak pająk po ścianie.

Jeden rzut oka wystarczał, by zorientować się, że są to uchwyty dzwonków, zdradzających profesję mężczyzny. Nekromanta miał ze sobą siedem dzwonków swojej mrocznej sztuki.

Przez jakiś czas spoglądał w dół, na kopiec i zauważył, że nie jest pierwszym, który przybył tu tego dnia. Na szczycie kopca stały dwie osoby, a falujące powietrze zdradzało, że w pobliżu znajdują się jeszcze inne, mniej widoczne istoty.

Mężczyzna zastanawiał się, czy nie lepiej byłoby poczekać do zmierzchu, ale wiedział, że nie ma takiego wyboru. Nie była to jego pierwsza wyprawa do kopca. Głęboko pod nim kryła się Moc, uwięziona w głębi ziemi. Przywoływała go z Królestwa, wzywając do siebie na dzień letniego przesilenia. Wzywała go teraz i nie mógł jej się przeciwstawić.

Zachował jednak na tyle dumy, by oprzeć się pokusie przebiegnięcia ostatniej pół mili, jaka dzieliła go od miejsca przeznaczenia. Powstrzymywał się ze wszystkich sił, a gdy stopami dotknął nagiej ziemi otaczającej kopiec, zrobił to rozważnie, bez żadnych oznak pośpiechu.

Jednego z ludzi znał i spodziewał się tutaj zastać. Starszy mężczyzna, ostatni z rodu tych, co służyli rzeczy spoczywającej pod kopcem, działał jako kanał Mocy, chroniąc ją przed spojrzeniami widzących wszystko wiedźm z lodowej groty. Fakt, że był sam i nie miał u boku zasmarkanego ucznia, dodawał otuchy. Zbliżał się czas, gdy Moc nie będzie musiała ukrywać się dłużej pod ziemią.

Drugiej osoby nie znał. Kobieta lub coś, co kiedyś nią było. Nosiła matową maskę z brązu i grube futro barbarzyńców z Północy. Niepotrzebne, niewygodne, zupełnie nie pasujące do takiej pogody… chyba że przez skórę wyczuwała jeszcze coś innego niż światło słońca. Na palcach obleczonych w jedwabne rękawiczki miała kilka kościanych pierścionków.

— Ty jesteś Hedge — stwierdziła obca.

Mężczyznę zaskoczyła moc w jej głosie. Tak jak się domyślał, była guślarką Wolnych Magów, lecz znacznie potężniejszą niż mógł przypuszczać. Znała jego imię lub przynajmniej jedno z jego imion — to najmniejsze, którego ostatnio używał najczęściej. On także był guślarzem Wolnych Magów jak wszyscy parający się nekromancją.

— Sługa Kerrigora — kontynuowała kobieta. — Widzę jego znamię na twoim czole, chociaż przyznaję, że całkiem sprytnie je ukryłeś.

Hedge wzruszył ramionami i dotknął tego, co przypominało znamię Kodeksu na czole. Znamię pękło na dwie części i odsłoniło szpetną bliznę, która wiła się i czołgała po skórze.

— Noszę znamię Kerrigora — odparł spokojnie. — Ale Kerrigora nie ma, bo pojmała go Abhorsen i więziła przez ostatnie czternaście lat.

— Teraz będziesz służyć mnie — powiedziała kobieta tonem nie znoszącym sprzeciwu. — Powiedz mi, jak złączyć się z Mocą, która ukryta jest pod tym kopcem, a sprawię, że zegnie się pod moją wolą.

Hedge skłonił głowę, skrywając uśmiech. Czy nie przypominało to dni po upadku Kerrigora, gdy przyszedł do kopca?

— Od zachodniej strony jest kamień — powiedział, wskazując mieczem kierunek. — Odsuń go, a zobaczysz wąski tunel opadający stromo w dół. Podążaj za nim do miejsca, w którym przegradza go płaski kamień. U jego stóp zobaczysz sączącą się wodę. Skosztuj jej, a poczujesz Moc, o którą ci chodzi.

Nie wspomniał o tym, że tunel jest jego własnością, wynikiem pięciu lat wysiłków, ani o tym, że sącząca się woda to pierwszy widoczny znak walki o wolność toczącej się od ponad dwóch tysięcy lat.

Kobieta skinęła głową. Wąski fragment ciała wokół maski nie zdradzał wyrazu twarzy, jakby znajdujące się pod nią rysy stężały na podobieństwo metalu. Potem odwróciła się i wypowiedziała zaklęcie, a z każdym słowem z ust maski wydobywał się biały dym. Kiedy skończyła, spod jej stóp podniosły się dwa stworzenia, wcześniej niemal niewidoczne na tle zeschłej ziemi. Dwie, niesamowicie wychudłe, przypominające ludzi istoty, o mięśniach z wirującej mgły i kościach z biało-niebieskiego ognia. Stworzenia Wolnej Magii, które ludzie nazywali Hishami.

Hedge przyjrzał się im z uwagą i oblizał wargi. Poradziłby sobie z jednym, ale dwóch zmusiłoby go do ujawnienia Mocy, którą póki co lepiej było zachować w ukryciu. Starzec nic by nie pomógł. Nadal siedział tam, gdzie przedtem, mamrocząc coś pod nosem.

— Jeżeli nie wrócę przed zmierzchem — powiedziała kobieta — moi słudzy rozerwą cię na strzępy. Ciało i duszę też, na wypadek, gdybyś chciał szukać schronienia w Śmierci.

— Zaczekam tu — odparł Hedge, siadając na jałowej ziemi. Teraz, gdy już poznał instrukcje Hishów, nie stanowili dla niego żadnego zagrożenia. Odłożył miecz i przycisnął ucho do ziemi. Poprzez jej warstwy, poprzez zwały skał słyszał nie milknący szept Mocy, chociaż jego myśli i słowa nie mogły przeniknąć pętających ją okowów. Później, jeżeli będzie to konieczne, zejdzie do tunelu, zaczerpnie wody i otworzy umysł, wysyłając myśli z powrotem w górę cieknącego strumyczka, który przedarł się przez wszystkie siedem warstw chronionych potrójnymi zaklęciami. Przez srebro, złoto i ołów, jarzębinę, jesion i dąb, a także przez siódmą warstwę kości.

Hedge nie zwracał uwagi na to, że kobieta odchodzi, ani na odgłos odsuwania wielkiego głazu, mimo że był to czyn ponad siły zwykłego człowieka, a nawet kilku zwykłych ludzi.

Gdy wróciła, Hedge stał na samym szczycie kopca i spoglądał na południe. Hishe stały obok, ale nie poruszyły się, gdy ich pani wspięła się ku nim. Starzec siedział tam, gdzie zawsze, nie przestając mamrotać, ale Hedge nie mógł stwierdzić, czy mówił zaklęcia, czy bredził. Wiedział, że to nie czary, chociaż w głosie starca wyczuwał Moc kopca.

— Będę ci służyć — powiedziała kobieta.

Z jej głosu uszła arogancja, choć nadal dźwięczała w nim Moc. Hedge zauważył skurcz mięśni szyi, gdy wypowiadała te słowa. Uśmiechnął się i uniósł rękę.

— Wokół kopca znajdują się Kamienie Kodeksu, które postawiono zbyt blisko. Zniszczysz je.

— Zniszczę — zgodziła się kobieta, pochylając głowę.

— Służyłaś Czarnej Magii — mówił dalej Hedge.

W dawnych latach Kerrigor ściągnął do siebie wszystkich nekromantów z Królestwa, którzy służyli mu jako pomniejsi rycerze. Większość z nich zginęła podczas upadku Kerrigora albo później, z ręki Abhorsenów. Nieliczni przetrwali, lecz kobieta nigdy nie była Sługą Kerrigora.

— Dawno temu — przyznała kobieta.

Hedge poczuł w niej lekkie drgnienie Życia, zanurzone głęboko pod podbitym zaklęciami futrem i maską z brązu. Była starą wiedźmą. Bardzo, bardzo starą — do niczego dla nekromanty, który musi wejść w Śmierć. Chłód rzeki Śmierci miał szczególny smak dla tych, którzy unikali jej szponów aż do końca danego im czasu.

— Weźmiesz ze sobą dzwonki. Do pracy, którą masz przed sobą, będziesz potrzebować wielu Zmarłych.

Hedge odpiął pas i bardzo ostrożnie podał go kobiecie, pilnując, żeby przypadkiem nie potrącić żadnego dzwonka. Dla siebie miał drugi komplet, zabrany pomniejszemu nekromancie w chaosie powstałym po klęsce Kerrigora. Odzyskanie ich wiązało się z pewnym ryzykiem, bo ukryte były w samym środku Królestwa od dawna pozostającej we władaniu Króla i Królowej Abhorsen. Ale w najbliższych planach nie potrzebował dzwonków. Nawet nie mógł ich zabrać tam, dokąd zamierzał iść.

Kobieta wzięła dzwonki, lecz nie założyła pasa. Zamiast tego wyprostowała prawą rękę dłonią do góry. Lśniła tam maleńka iskierka — odprysk metalu świecący jasnym, niemal białym płomieniem. Hedge wyciągnął rękę. Opiłek przeskoczył na nią, sadowiąc się tuż pod skórą i nie pozostawiając śladu krwi. Przyłożył dłoń do twarzy, czując tchnienie Mocy. Potem powoli zacisnął dłoń i uśmiechnął się.

Nie dla niego ta iskra rzadkiego metalu. Była ziarnem, które można zasiać w wielu glebach. Hedge miał wobec niego szczególny plan, bardzo żyzną grządkę, na której wyrośnie i wyda upragnione owoce. Ale pewnie minie wiele lat, zanim będzie mógł zasiać ją w miejscu, gdzie spowoduje najwięcej szkód.

— A ty? — zapytała kobieta. — Dokąd pójdziesz?

— Pójdę na południe, Chlorr — powiedział Hedge, pokazując, że zna jej imię i wie o niej jeszcze coś więcej. — Na południe do Ancelstierre, na drugą stronę Muru. To mój kraj rodzinny, chociaż mój duch nie jest dzieckiem tej bezsilnej ziemi. Mam tam i jeszcze dalej wiele do zrobienia. Ale skontaktuję się z tobą, kiedy zajdzie potrzeba albo gdy dojdą mnie wieści, które mi się nie spodobają.

Odwrócił się i odszedł bez słowa. Przecież pan nie musi żegnać się ze swymi sługami.