JACEK
DUKAJ

SPRAWA RUDRYKA Z.

WYDAWNICTWO LITERACKIE

Spis treści

Karta redakcyjna

SPRAWA RUDRYKA Z.

Minibooki Jacka Dukaja w Wydawnictwie Literackim

© Copyright by Jacek Dukaj
© Copyright by Wydawnictwo Literackie, Kraków 2015
© Copyright for the illustrations by Wydawnictwo Literackie, 2015

Opowiadanie z tomu „Xavras Wyżryn i inne fikcje narodowe” oparte na wydaniu
Jacek Dukaj, „Xavras Wyżryn i inne fikcje narodowe”, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2004

Redaktor serii: ANITA KASPEREK

Projekt okładki: MACIEJ HARAF / Juice

Wydanie I, elektroniczne

ISBN 978-83-08-05616-5

Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o.
ul. Długa 1, 31-147 Kraków
Bezpłatna linia telefoniczna: 800 42 10 40
Księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl
e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
fax: (+48-12) 430 00 96
tel.: (+48-12) 619 27 70

Konwersja: eLitera s.c.

SPRAWA RUDRYKA Z.

(Początek rejestracji)

SĘDZIA: Do protokołu: dwudziesty drugi września dwa tysiące pierwszego roku – która jest godzina? – dziewiąta trzy rano. Międzynarodowy Trybunał Cesarstwa Wszechrusi, Federacji Pruskiej i Republik Węgierskich wznawia obrady. Przewodniczy sędzia Walerij Prokopowicz Pryskow. Stwierdzam, że strony stawiły się; doprowadzono oskarżonego.

No dobrze. Proszę teraz... Acha! Dziękuję. Może już... Bo mam nadzieję, że wczoraj skończyliśmy z wnioskami wstępnymi. Czy oskarżenie jest gotowe?

PROKURATOR: Jak najbardziej, Wysoki Sądzie.

SĘDZIA: Doskonale. Proszę.

PROKURATOR: Khm. Tak. Nie będę wygłaszał teatralnych mów i ograniczę się do odczytania listy zarzutów. Obecny tu Rudryk Vlade Zlatko, zwany także Rudrykiem Pierwszym, syn Gregora, jako prezydent, a potem król Nowej Macedonii...

OBROŃCA: Sprzeciw, Wysoki Sądzie!

SĘDZIA: Słucham? O co chodzi?

OBROŃCA: Wysoki Sąd nie może dopuszczać podobnych twierdzeń ze strony oskarżenia!

SĘDZIA: Jakich twierdzeń? Prokurator przecież nie zdążył jeszcze przedstawić żadnego zarzutu.

OBROŃCA: Chciałbym złożyć wniosek o...

SĘDZIA: Cały wczorajszy dzień składał pan wnioski. Myśli pan, że nie widzę, do czego pan zmierza? Nie zablokuje pan procesu podobnymi sztuczkami! Niech pan siada!

PROKURATOR: Dziękuję, Wysoki Sądzie. Oto o popełnienie jakich zbrodni oskarżam Rudryka Vlade Zlatko: że podczas swoich rządów w latach 1982–2000 wydał bezpośredni rozkaz lub pośrednio sankcjonował czterdzieści dwa akty ludobójstwa, w tym Masakrę Cypryjską i Wielką Topielicę, mordując w sumie ponad trzysta osiemdziesiąt tysięcy osób, mężczyzn, kobiet i dzieci; że za swoich rządów bezpośrednio i pośrednio wydawał rozkazy i sankcjonował liczne przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i własności obywateli Macedonii; że zagarnął dla siebie i swojej rodziny ponad osiemnaście miliardów koron, zarówno z funduszy publicznych, jak i na drodze grabieży własności prywatnej; że osobiście dokonał lub brał bezpośredni udział w stu szesnastu morderstwach, co najmniej trzydziestu dwóch gwałtach i ponad trzystu czterdziestu aktach tortur; że na skutek przeprowadzanych z jego rozkazu eksperymentów z bronią chemiczną i biologiczną ponad dwa miliony ludzi zostało trwale okaleczonych, wliczając w to dziedziczne kalectwo genetyczne; że jest odpowiedzialny za zaplanowanie i wdrożenie polityki eksterminacji następujących mniejszości etnicznych i religijnych...

OBROŃCA: Wysoki Sądzie, ja gorąco protestuję! To wszystko nie ma najmniejszego sensu! Gdyby tylko Wysoki Sąd...

SĘDZIA: Na litość boską, panie mecenasie, niechże się pan nie kompromituje!

OBROŃCA: Błagam Wysoki Sąd, żeby wysłuchał mojego wniosku! Ja naprawdę próbuję jedynie oszczędzić nam wszystkim czasu i pracy.

SĘDZIA: Pańskie wnioski, panie mecenasie... Nie chciałbym się wyrażać w sposób, który nie przystoi Wysokiemu Trybunałowi.

OBROŃCA: Zapewniam, że chodzi o kwestię absolutnie fundamentalną.

SĘDZIA: Khmm. Proszę panów o podejście.

OBROŃCA: Dziękuję, Wysoki Sądzie. Chciałbym prosić o zawieszenie procesu do chwili ustalenia tożsamości mego klienta i zakresu odpowiedzialności, jaki...

PROKURATOR: Co? Pan kwestionuje jego tożsamość?

SĘDZIA: Panowie!

PROKURATOR: To jakaś farsa!

OBROŃCA: Chciałbym złożyć oficjalny wniosek...

SĘDZIA: Teraz pan przesadził, mecenasie. Przecież już przez to z panem przechodziłem. Oskarżenie przedstawiło ponad pięciuset świadków identyfikujących pańskiego klienta jako Rudryka Vlade Zlatko, w tym najbliższych jego krewnych i współpracowników. Czy protestował pan wtedy?

OBROŃCA: Nie, Wysoki Sądzie.

SĘDZIA: Ale teraz nagle ma pan zastrzeżenia do ich zeznań!

OBROŃCA: Nie, Wysoki Sądzie.

SĘDZIA: Nie? Zresztą dysponujemy nadto analizą porównawczą DNA pańskiego klienta, identyfikującą go ze stuprocentową pewnością jako Rudryka Pierwszego. Zamierza pan podważać kwalifikacje carskich ekspertów z Petersburskiego Instytutu Genetyki?

OBROŃCA: Nie, Wysoki Sądzie.

SĘDZIA: A na koniec mam tu zaprzysiężone zeznanie samego oskarżonego, w którym przyznaje, iż jest Rudrykiem Vlade Zlatko. Co, może wymuszono je torturami?

OBROŃCA: Nie, Wysoki Sądzie.

SĘDZIA: Ale pan twierdzi, że to nie jest Rudryk Pierwszy, dyktator macedoński, tak?

OBROŃCA: Ja nie wiem, kto to jest, Wysoki Sądzie.

PROKURATOR: Mamy tu do czynienia z oczywistą próbą sabotowania wymiaru sprawiedliwości...!

SĘDZIA: Panie mecenasie, ma pan dziesięć minut na przekonanie mnie, że prokurator się myli co do pana. Potem może się pan spodziewać wniosku o karę dyscyplinarną.

OBROŃCA: W takim razie proszę mi pozwolić od razu przedstawić biegłego, który, zapewniam, wyjaśni rzecz znacznie lepiej ode mnie.

PROKURATOR: Wysoki Sądzie, wzywanie biegłych na tym etapie... Zacząłem właśnie odczytywać akt oskarżenia...

SĘDZIA: Pan mecenas ma dziesięć minut.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Doświadczenie osobiste jest niewątpliwie pożyteczne. Ale gdyby się ściśle przestrzegało granic takiego doświadczenia, okropnie zacieśniłoby się twórczość poetycką, a nawet twórczość filozoficzną. Gdyby trzeba było czekać starości, aby się ośmielić o niej mówić, albo ciężkiej choroby, aby móc o niej wspomnieć, gdyby trzeba było samemu doznać wszelkiej udręki albo zamętu umysłu, aby je ująć w słowa, przekonalibyśmy się, że do napisania pozostaje zaiste niewiele. I jasne jest, że o wielu sprawach w ogóle by nie napisano, gdyż ten, co by ich doświadczył, mógłby nie być osobą obdarzoną talentem, zdolną do analizowania ich i wyrażania.

Konstandinos Kawafis, Ars Poetica
tłum. Zygmunt Kubiak