Prolog 

Początek grudnia 2010 roku 

Nie pojmuję, dlaczego. 

Moje ciało jest ogniem. 

Wszystkimi porami roku. 

Na ciele mam sto ran, które ktoś we mnie wydrapał, wyszarpał i wydrążył. Słaniam się po lesie. Palący chłód i lodowaty ból. 

To ja. 

Jestem bólem. 

A co następuje po bólu? 

Drzewa to hydry. Rzuca się za mną tysiąc ich żarzących się głów. Ich zęby chcą mnie rozszarpać na kawałki, a ich zatruta krew przesączyć się w to, co jest mną. Wij rozczapierza się na moim udzie, we mnie i wystawia swoje diabelskie czułki. 

Krzyczę. 

Czy to już koniec? Krew ścieka mi po czole, człapię jednak dalej, czuję, jak korzenie drzew wydostają się ze zziębniętej ziemi i owijają wokół moich kostek, łydek, ud, próbują powalić mnie na ziemię, obnażyć mnie dla kolczastych języków hydr. 

Jak się tu znalazłam? 

Kim jestem? 

Dlaczego właśnie teraz mam umrzeć? 

Jestem sama. 

Nawet siebie już nie mam. 

I coś mnie ściga. 

Co jeszcze kryje waliza drapieżnika? 

Każdy korzeń, każda gałąź, każdy zimny podmuch wiatru chcą mnie rozerwać na strzępy i wychłeptać moją krew, chcą mi wyjeść wnętrzności, nerki, wątrobę i serce. 

Mamo. 

Tam jesteś. 

Widzę cię, jak stoisz w kuchni, wołam cię. 

Mamo, mamo! 

Gałęzie wwiercają się we mnie, jestem zimnem i ciepłem. Pada deszcz, śnieg, grad, ryczą hydry. I skąd się biorą te wszystkie muchy? Chcą złożyć w moich ranach jaja, z których w tym, co kiedyś było mną, zagnieżdżą się larwy. 

Kto mnie jeszcze zapamięta? 

W pniach drzew wyżłobione twarze mężczyzn. 

Nie jestem już w stanie oddychać. Gałęzie, chaszcze i kolce kaleczą mi stopy. 

Chcę już, by mnie dogonili, aby zaczęło się coś innego, biel, jakieś inne ciepło. 

Prę naprzód. 

Płonę. Z nóg zeszła mi skóra. 

Nie chcę już nic czuć, nie chcę, by mi znów wpychano w łono gałąź. 

Słyszę dyszenie. 

Słyszę ciemność. 

Słyszę samotność. 

Słyszę człowieka, który dusi się od własnego strachu. 

Słyszę człowieka, który nie chce się poddać, nie chce umierać. 

Tym człowiekiem jestem ja. 

Wyję. 

To mój ostatni krzyk, resztki powietrza, które wydycham z płuc. 

Leżę na plecach na żarzących się korzeniach, widzę obniżające się ku mnie gałęzie drzew. Plują i parskają żrącym kwasem na moje policzki i oczy, oślepiają mnie. 

Ale ból nie jest ślepy. 

Pozostał tylko on. 

Oraz maski jak wyryte na drzewach. 

Coś zimnego przy moim ciele. 

Pada śnieg. 

Białe gwiazdki spadają na moje nagie ciało, rozrywa mnie stal, wyrąbuje we mnie płeć, nową, i nie ma już nic poza moim wyciem. 

Nie jestem już nawet w stanie krzyczeć. 

Las jest głuchy. 

Niczego nie chce widzieć. 

Mamo. 

Nie chcę, żebyś się kiedykolwiek dowiedziała, co mnie spotkało. 

Chcę, abyś wierzyła, że umarłam bez lęku, bez bólu, w otoczeniu dobrych ludzi. 

Ja też chcę tak myśleć. 

Ale wiem, że to nieprawda. Coś znów się we mnie wbija, naostrzony pień drzewa, wij z setką noży zamiast odnóży, mieni się we mnie. Umieram, mamo, oddaję moje ciało muchom. 

Opuszczam siebie, widzę, jak moje nagie, rozszarpane ciało leży na polanie w opuszczonym lesie Östergötland. Staję się kimś innym, kimś, kto unosi się w przestrzeni oddzielonej od przestrzeni żywych. Jestem wolna, mamo, prawda, że jestem? 

Widzę, jak mnie tam pozostawiają. 

Paprocie muskają moje ciało, drzewa chcą pożreć mięso, które było mną. 

Ktoś odchodzi. 

Zbutwiałymi liśćmi wyciera nóż. 

Nie żyję, mamo, zostałam spalona, pocięta, zamordowana i zgwałcona. 

Nie tylko mnie spotkał ten los. 

To się musi skończyć. 

Hydrę należy zabić, nawet jeśli posiada życie wieczne. 

Maria. 

To ja. 

Maria Murvall. 

Jestem niema, a świat nie istnieje. Ale ja wiem, gdzie przebywam, nawet jeśli wciąż nie mam kontaktu z własną rzeczywistością ani z tą na zewnątrz. 

Tam, gdzie jestem, nie istnieje logika. 

Próżno jej szukać. 

Siedzę na łóżku, wciśnięta w kąt pokoju w szpitalu w Vadstenie. 

W domu wariatów. 

Tu trafiają tacy jak ja. 

Ludzie w białych fartuchach. 

Wszyscy oni powątpiewają w to, że przebywam w ich świecie, że słyszę to, co mówią, czego ode mnie chcą, czy rozumiem, co się wydarzyło, i czy coś z tego pamiętam, z tego, jak zgwałcił mnie las. 

Wszystko pamiętam. 

Ale ich życie już mnie nie interesuje, pozostawiłam je za sobą. Nie ma powrotu, nie władam już językiem mówionym. 

Nie istnieję. 

Ani dla lekarzy, ani dla pielęgniarzy, ani dla moich braci, ani dla Malin Fors, która tu czasem przychodzi i próbuje mnie nakłonić do mówienia, do odpowiadania na pytania, choć sama nie wie nawet, czy do mnie docierają. 

Nie chcę istnieć. 

A jeżeli ja nie istnieję, to nie istnieje też zło. W takim razie nie wydarzyło się nic złego. A jeśli nie wydarzyło się nic złego, zło nie istnieje. 

Za moim oknem lato, a może wiosna. Albo późna zima? Jakaś przejściowa pora roku pozbawiona nazwy. Świat zwariował, tak mówią, i wiem, że tak jest od dawna. 

Nie śnię już żadnych snów. Żyję we śnie i na jawie, i nadal pragnę, by hydra, jej głowy, znikły. 

Ale jej się nie da zabić. 

Po raz pierwszy przyszła w lesie, potem znów i znów, a następnie jakoś przed Bożym Narodzeniem. 

Krzyczałam. 

W środku. Nigdy nie przestaje się poruszać, nie ustaje w poszukiwaniu świeżego mięsa do wyniszczenia, wyżarcia, wyeliminowania. 

Nigdy nie przestaje. 

Chmura zasnuwa słońce, gęsta, czarna, nabrzmiała i cuchnąca siarką chmura zła. 

Tu zło nie jest w stanie dotrzeć. 

Bo ja nie istnieję. 

Moje serce bije, ale ja jestem martwa. 

Zupełnie. 

Gdyby podłączyć do mojego mózgu elektrody, wykazałyby one jego pracę. Ale nie w waszym rozumieniu. Nie byłoby to migające odzwierciedlenie duchowości, gdy synapsy aktywuje ciekawość świata. 

Jestem mrokiem. 

Innym wzorem. 

Ale to znów się dzieje i chcę krzyczeć, krzyczę, ale moich krzyków nie słychać, bo mnie nie ma. 

Za to hydra istnieje. 

Zęby. 

Paszcza wciągająca kobiety w najczarniejszą otchłań, tę, która jest jedynie strachem, bólem i samotnością. 

Na początku są kobiety. Kobiety są przed dziećmi. Dlatego też i tym razem musi być o kobietach. 

O kobietach takich jak ja. 

Porusza się teraz; to zło tkwiące w otchłani. 

Porusza się. 

A ja, Maria Murvall, wpełzam w mój kąt i wydaję z siebie głuchy krzyk, którego nie jest w stanie usłyszeć kobieta przy aucie daleko stąd. 

Otwierają się drzwi samochodu zaparkowanego na żwirowym placu przed wielką willą w stylu gotyckim otoczoną drzewami. W ich gęstym listowiu pląsa wiatr. 

Kobieta prowadzona do auta jest odurzona. Ktoś wbił jej w ramię igłę i wstrzyknął środek obezwładniający. 

Jej nadgarstki noszą ślady łańcuchów, którymi była przykuta do ściany. 

Czarna torba z banknotami zmienia właściciela. 

Drzwi samochodu się zamykają. 

Auto odjeżdża asfaltową drogą w nieznane, tam, gdzie w świetle woda wciąż się mieni. Jedzie w obcą porę roku. 

Tam na młodą kobietę czeka pomieszczenie. 

W tym pomieszczeniu nie ma litości. 

To pomieszczenie stworzone z ciemności i światła. 

Pomieszczenie bez uczuć. 

Pomieszczenie, w którym między śmiercią a życiem nie ma granicy. 

Pomieszczenie, w którym człowiekowi udaje się zapomnieć, że jest człowiekiem. 

Część 1. Miłość wymieniona jako pierwsza 

1 

Skania, sobota, czternasty, niedziela, piętnasty maja 

Czy chmurom zdarza się nie widzieć? – zastanawia się Malin. Oślepnąć na to, co się dzieje pod nimi? 

Czy chmury potrafią zapomnieć? 

Przyciąga do siebie Petera, omiata wzrokiem należące do jego ojca skańskie pole. 

Kładzie policzek na jego ramieniu, gdy idą spacerem w kierunku niskiego, porośniętego zielenią wzgórza, oddalonego o jakiś kilometr. 

Czy wszystko już w porządku? 

W końcu? 

Czy osiągnęłam już w życiu równowagę i potrafię spokojnie podchodzić do tego, co było, oraz tego, co się może zdarzyć? 

Świadczy o tym chyba fakt, że jestem tu, w Skanii, z rodziną Petera, by świętować siedemdziesiąte drugie urodziny jego ojca. 

Kiedyś taki spacer bez celu wywoływałby w niej niepokój. Szukałaby najbliższego baru, w którym mogłaby się zapić. 

A teraz tu sobie idzie. 

Z Peterem. 

Stawia nogę za nogą i w zasadzie niczego jej nie brakuje. 

Da się i tak. 

Zielona sztruksowa kurtka Petera. 

Miękkość materiału przy policzku. 

Jego głos też miękki, gdy opowiada o intrygach na oddziale neurochirurgii, zamiast o tym wszystkim, o czym chciałby porozmawiać, a o czym ona absolutnie dyskutować nie chce. 

A może i chcę? 

Wzgórze jest coraz bliżej. 

I bliżej. 

Malin Fors i Peter Hamse stoją u jego stóp, patrzą po sobie, skinieniem dają sobie znak, po czym rozpoczynają wspinaczkę. 

Malin jest szybsza. 

Zaczyna biec, pod koszulką czuje pot. Za sobą słyszy jego sapanie. 

Wygrywam. 

I tu, na tym obcym wzgórzu w południowej Szwecji miłość to zawody. Biegnij, Malin, biegnij. Zawsze znajdzie się coś, od czego trzeba uciekać, prawda? 

Nawet jeśli to poczucie, że jest dobrze. 

Choć nudno. 

Już na górze. 

Wyprzedza go o jakieś pięćdziesiąt metrów. 

Siada na kamieniu. 

Omiata wzrokiem okolicę. 

Spogląda na Petera, który idzie w jej stronę, zdyszany i uśmiechnięty, zadowolony, jakby była podarkiem czekającym na niego na szczycie najwyższej góry świata. 

Siada obok. 

Obejmuje ją, składa na jej policzku wilgotny pocałunek. 

– Dajesz mi wycisk – mówi. – Wiesz? 

– Wygrałam – mówi ona. 

– Nie wiedziałem, że to były zawody. 

W milczeniu patrzą na okolicę. Pola, na których ziemia budzi się do życia, Lund na północy, a na wprost, na zachodzie, kominy Kopenhagi i bure domy po drugiej stronie cieśniny. 

A za nimi Martofta, posiadłość ojca Petera. Malin odwraca się, spogląda w stronę domu, który z daleka wygląda jak biały, bajkowy zamek. 

Jego okna żarzą się w słońcu. 

Okna to oczy, myśli Malin. 

Czegoś ode mnie chcą. 

Przyjechałam tu z jakiegoś powodu. 

Czułam to już wcześniej, a teraz wiem na pewno. Coś się święci. 

Peter przyciąga ją do siebie. 

Zachwyca się, jak jest pięknie, a ona wie, do czego zmierza, słyszy to po tonie jego głosu. 

Ucisza go. 

– Nie możemy po prostu podziwiać widoków? – mówi. – Pięknie tu. To chyba wystarczy. 

– Czy tobie kiedykolwiek cokolwiek wystarcza? 

Głos Petera brzmi przyjaźnie. 

To nie atak. A może jednak? 

– Co masz na myśli? 

– To, że jesteś najbardziej nawiedzoną osobą, jaką miałem zaszczyt poznać. 

Malin oślepiają ciepłe, migoczące płomyki świecy z kinkietu. 

Rozgląda się po jadalni w Martofcie, wędruje wzrokiem po twarzach przy wielkim stole z drewna orzechowego. 

Co ja tu robię? 

W jakimś obcym majątku ziemskim kilkadziesiąt kilometrów za Malmö, na smaganym wiatrem wielkim skańskim polu. Co ja robię w tym wielgachnym domu, z tymi wszystkimi obcymi ludźmi? 

Dzień był cudowny, jak wycięty z kolorowego czasopisma. 

Ale to? 

Zegarek na przegubie Rudolpha Hamsego. W świetle migoczą drobne kamyczki. Za gospodarzem wisi obraz Zorna – parobek i służąca z kurami na podwórzu. 

– Skański król opon. To mój ojciec – opisał go Peter, kiedy po raz pierwszy opowiadał o swojej rodzinie. – Sprzedał firmę pięć lat temu. 

Rudolph. 

Nazwano go tak na cześć gwiazdy kina niemego, Rudolpha Valentino. W młodości musiał być takim samym uwodzicielem. Rysy ma nadal wyraziste, choć jest już po siedemdziesiątce. 

Przy stole trzydzieści osób. 

Malin zna tylko kilku gości tego „niezobowiązującego” przyjęcia urodzinowego. Twarze większości z nich pąsowe od martini, szampana, wina i mięsiwa z upolowanych w majątku jeleni. Ich rozmowy rozbrzmiewają w uszach Malin jak szum wody z niespokojnych wiosennych wezbranych wód. Słyszy skapujące pojedyncze słowa, ale sens przepada w pijackiej wrzawie. 

W jej kieliszku woda. 

Paznokcie palców wskazujących wciska z całej siły w kciuki w obawie, że złamie się pod wpływem zapachu alkoholu. Ciśnie ją nowa czarna, kosztowna i niewygodna kiecka od Hugo Bossa – prezent od Petera, łaskocze jedwabisty materiał. Buty uwierają, a obcasy są za wysokie. 

W każdym razie wyglądam elegancko, myśli Malin. Tak jak pozostali. 

Większość jest starsza od niej. Ludzie z gatunku tych, którzy kłamią dla hecy, a innych oceniają po stanie konta. 

Peter. 

Siedzi naprzeciwko Malin, a ona mu się przygląda, jego szpiczastemu nosowi, krótko ostrzyżonym blond włosom. Oczy mu błyszczą, prawda? 

Czuje się skrępowana. 

Od samego patrzenia na niego. 

Gorąco jej. 

Policzki ma czerwone jak pozostali. 

– Nie jestem taki jak oni – powiedział jej kiedyś. 

A jednak. Doskonale tu pasuje z tym swoim bystrym umysłem lekarza. 

Włącza się do rozmowy we właściwym momencie z właściwym komentarzem, wyczekuje odpowiedniej chwili i przechodzi do ataku, żartuje, i właśnie wygłosił znakomite przemówienie na cześć ojca. 

Król opon. 

Pali cygaro, naraz wstaje, dzwoni w kieliszek i prosi o ciszę, odchrząkuje, odrzuca głowę do tyłu, wciąga brzuch pod paskiem z krokodylej skóry i białą koszulą smokingową. I w kilka chwil jego zasłużony po ciężko przepracowanym życiu autorytet zasysa z jadalni słowa gości. 

Zabiera głos. 

Zwraca się do niej. Do mnie, myśli Malin i ma ochotę rzucić się na niedopite kieliszki wina. Ale jej tyłek jest jak przytroczony do zielonej skóry obicia krzesła. 

Peter. 

Pomocy. 

Ale on tylko szczerzy się do niej z lekko sadystycznym rozbawieniem. 

– Malin – zaczyna król opon. Rudolph. – Malin Fors. Nigdy nie przypuszczałem, że w rodzinie Hamse przyjdzie mi powitać takiego twardego, ślicznego glinę. 

Przemowa niemego Valentino. 

– Nigdy nie przypuszczałem, że Peter spotka kogoś, kto zatrzyma jego uwagę na dłużej niż pięć minut. To, co o tobie, Malin, słyszałem, bardzo mi się podoba. Trzymajcie się razem. – Spojrzenie Rudolpha pada na jego żonę, matkę Petera, Siv, blondynkę po liftingu w ewidentnie arcydrogiej czerwonej sukience, która z pewnością chciałaby dla swojego syna kogoś lepszego niż jakaś niepijąca pijaczka, samotna matka z jednej z tych dziur, z fucking Linköpingu. 

Przydałoby się szlacheckie pochodzenie, myśli pewnie za tym swoim wesołym uśmieszkiem. Przodkowie. I dużo pieniędzy. 

Rudolph kołysze się na swoim miejscu przy stole. 

Trzeba przyznać, że się przygotował. Wspomina o rozwikłanych przez nią sprawach morderstw. 

Pełne podziwu „achy i ochy” gości: Pozamykać wszystkich zbirów. Obedrzeć żywcem ze skóry. 

Nazwiska morderców. Zagrożeń dla społeczeństwa. Unieszkodliwionych przez nią. 

Już nie musimy się ich obawiać. 

– Dzięki tobie, Malin Fors. 

– Witaj w rodzinie Hamse i w Martofcie. Wypijmy za to! 

– Na zdrowie! 

Trzydzieści obcych osób wznosi za nią toast. 

Co ja tu robię? 

Toast wodą, toast tęsknotą. Za czym? Może za moją córką Tove. A może tylko za bliskością ciała Petera. 

Konwersuje z dilerem samochodów z Simrishamn. 

Chudy jak szczapa około sześćdziesięcioletni Skańczyk, który dorobił się na „niemieckiej inżynierii”. 

Diler samochodów idzie do toalety. 

Malin ma czas, by się przyjrzeć Peterowi. 

Jego twarzy. 

Archetypicznej w formie. Linie, jakie pierwszy człowiek nakreślił na piasku na pierwszej plaży. 

Przepadłam, myśli. 

Otoczonemu rodziną, taką, jaką przyszło mu mieć. 

Oboje przepadliśmy, prawda? 

Nie ma już powrotu. Niezależnie od tego, czego by sobie życzyła twoja matka. 

Po raz pierwszy wspomniałeś o tym pół roku temu. 

O dziecku. 

O które chcesz, byśmy się wspólnie postarali. 

– To by było dobre, Malin. No i już pora na mnie, inaczej nigdy się nie zdecyduję. 

Tak powiedziałeś, gdy zastałeś mnie kiedyś w salonie, pochyloną nad papierami ze śledztwa w sprawie Marii Murvall. Trzydziestodwuletniej pracownicy opieki społecznej, którą pewnego jesiennego poranka przed siedmioma laty znaleziono brutalnie zgwałconą i pobitą na leśnej drodze na południe od Hultsjön, na północ od Stjärnorp. 

Papiery leżały rozsypane na podłodze. Jak jakaś historia stworzenia, którą należy usystematyzować. 

Miłość. 

Zło. 

To nie to samo, myśli Malin, gdy sprzedawca samochodów znów siada obok. To dwie różne sprawy. 

Jak noc i dzień. 

Zimno, ciepło. 

Maria Murvall. Niema i nieobecna w pokoju w szpitalu w Vadstenie. Obłąkana. 

Mój brat. 

Stefan. 

Opuszczony przez matkę. Niezdolny, by kiedykolwiek pojąć, kim jestem. Ale czujesz, że istnieję, prawda, Stefan? Jakoś tam jestem w stanie do ciebie dotrzeć. 

Jego szczupłe ręce na kołdrze, gdy śpi na plecach z otwartymi ustami. A na zewnątrz domu opieki, w którym przebywa, czuwa hälsingborska noc. 

Mój ojciec, który udawał, że brat nie istnieje. Ukrywał to przede mną przez prawie trzydzieści pięć lat. Drań. 

Tata wrócił na Teneryfę. Od tego czasu z nim nie rozmawiałam. Telefonował, ale nie oddzwoniłam. 

Przebaczyć? Pójść dalej? 

Nigdy. Przenigdy. Nie wszystko da się wybaczyć. No i mama. Nie żyje. Nigdy nie będę w stanie pojąć jej oszustwa. Teraz to wiem. I do czego takie kłamstwo może doprowadzić? 

Zimna, wiotka dłoń Stefana w mojej, ciepławy opadły liść o miękkich kościach i wypukłych, ciepłych żyłach. 

Czujesz, że jestem tu u ciebie, prawda? 

Czujesz moją obecność, co? 

Świat to udręczony krzyk. 

Dzieci. Na ten świat? 

Jasne, Peter, jasne. 

– Zapraszamy do salonu na kawę i koniak. 

Głos Siv, piskliwy, ale ciepły i zadowolony, anonsuje dalszy ciąg wieczoru. 

Peter chwycił Malin za rękę. Wyszli z jadalni i zajęli miejsce na dużej niebieskiej kanapie w stylu howard przy kominku i rozdziawionej na podłodze niedźwiedziej skórze. 

Przyniósł im obojgu kawę, sobie koniak. 

Usiadł obok i wyszeptał jej do ucha: 

– Sądzą pewnie, że nic nie pijesz, bo jesteś w ciąży. 

Jej też to przyszło do głowy. 

Stwierdziła, że gwiżdże na to. W końcu ma trzydzieści sześć lat. 

– Guzik mnie to obchodzi. Dobrze wiesz. 

– Wiem – odparł. – Dlatego tata cię tak lubi. Zawsze szanował tylko tych, co byli uparci jak osioł. 

– Więc według ciebie jestem uparta jak osioł? 

– Mało powiedziane. Sama doskonale wiesz. – Przyciągnął ją do siebie i pocałował w czoło. – Nawet fajnie, co? 

Skinęła głową. 

– Miłe to, co powiedział. 

Przymknęła oczy. Pomyślała, że Tove jest pewnie na jakiejś imprezie w Lundsbergu, że chyba podoba jej się w szkole z internatem. Że w trakcie minionego roku coraz bardziej wydłużały się przerwy między ich rozmowami. Najpierw kontaktowały się codziennie, potem co drugi dzień, a teraz może z raz w tygodniu. I prawie zawsze to Malin dzwoni, napędzana wściekłością kogoś, kto został odrzucony. 

No ale teraz ma Petera. 

Mają siebie nawzajem. W zasadzie już razem mieszkają, choć zachowali swoje mieszkania. Jego ojciec się nie mylił. Malin potrafi sobie wyobrazić, że wchodzi do tej rodziny, a może, może już weszła. 

Dwa tygodnie urlopu. 

Zima na komendzie upłynęła spokojnie. Linköpingiem nie wstrząsnęło żadne spektakularne morderstwo. W lutym dwóch pijaczków zatłukło się w mieszkaniu w Berdze. I to by było na tyle. 

Malin brakowało jakiejś skomplikowanej sprawy. I miała z tego powodu wyrzuty sumienia. Ale to właśnie rozpracowywaniem trudnych morderstw się zajmuje. I wie, że jest w tym dobra. Za to zajmowała się trochę sprawą Marii Murvall. 

Jakby kobietę zgwałciła sama przyroda. Nadal przebywa w szpitalu, niema i zamknięta w sobie. 

Ale Malin nic tu nie wskórała, choć sprawdziła każdy trop. 

– Weź sobie dwa tygodnie wolnego, Malin – polecił jej szef, komisarz Sven Sjöman. – Odwiedź Tove, zrób coś przyjemnego. 

– Wyglądam według ciebie na zmęczoną? 

– Nie, wręcz przeciwnie. Ale ten spokój nie potrwa wiecznie. 

Nie pojechała do Tove. Nie wpasowywało się to w plan zajęć córki. Ale za kilka tygodni postara się pojechać na zakończenie roku szkolnego. 

Peter wziął urlop za nadgodziny, ubłagał ją, żeby pojechała z nim do Skanii na przyjęcie z okazji siedemdziesiątych drugich urodzin jego ojca. Zwabił ją kilkoma dniami w kopenhaskim hotelu Angleterre, zapewnił, że będzie zachwycona. 

W końcu i tak musiała się znów z nimi spotkać. Pierwszy raz widzieli się w Sztokholmie przed Bożym Narodzeniem, na wigilijnym spotkaniu w Operakällaren. 

Z Rudolphem i Siv. 

Z królem opon samochodowych i jego żoną. 

Siostra Petera, Theresa, pracownik naukowy w firmie medycznej Gambro w Lund. 

No i oto tu jestem, myśli Malin. Co czuję? 

Nie wiem. 

Nie mam pojęcia. Wiem tyle, że chcę być z Peterem. 

I że coś się musi wydarzyć. 

2 

Alkohol składa alkoholikowi obietnicę: Ofiaruję ci spokój i pozbawione bólu godziny. 

Dzięki mnie coś się będzie działo. 

A potem cię unicestwię. 

Ale czy nie cudownie jest być unicestwianym? 

Malin wciska paznokcie palców wskazujących w kłykcie, zastanawia się: 

Jak wytrzymać na takiej imprezie bez picia? 

Trzeba zacisnąć zęby. 

Myśli o tym, jak wstrętnie smakuje alkohol. 

Jaki kac jest okropny. 

Że powstrzymuje się, zasługuje na niewidzialne odznaczenia królewskie za silny charakter i wzorowe sprawowanie. 

Trzeba myśleć o czymś innym. 

Dziwuje się, obserwując pijanych gości, to, jak pozwalają sobie na chwilę szaleństwa. 

Człowiek się po prostu oszukuje, myśli Malin. 

Wie, jak obłędnie i cudownie jest się upić. Upić się i wylądować w miękkim jak bawełna bagnie. 

To uczucie, ta tęsknota, myśli Malin, są niezmierzone. Będę je w sobie nosić już do końca życia. 

Malin siedzi samotnie na sofie. Żaden z podchmielonych gości nie ma ani czasu, ani ochoty na rozmowę z gliną. Nawet faceci nie podchodzą, by podyskutować o jej pracy – a tak zazwyczaj jest. 

Przed nią ogień. 

Iskierki pryskają na podłogę, ale nie są w stanie uszkodzić grubo polakierowanego parkietu. 

Ktoś gdzieś włącza muzykę. Taneczną. Gdzie jest Peter? Wszyscy pewnie tańczą, bo pokój, jeszcze przed chwilą pełen ludzi, opustoszał, pomijając grubasa we fraku, który przysnął w fotelu. 

Malin zamyka oczy. 

Myśli o Jannem. Teraz rzadko ze sobą rozmawiają. Jedynie o praktycznych sprawach, na przykład o Tove. A i to nieczęsto, bo córka sama sobie radzi w Lundsbergu. Wspólnie spędzili Boże Narodzenie. Ona i Peter, Janne i jego nowa blond lala oraz Tove. 

U Jannego. 

Tam, gdzie Malin kiedyś mieszkała. 

Janne przyrządził gotowaną świąteczną szynkę i tradycyjne świąteczne słodkości – knäck. Ku swojemu zaskoczeniu Malin nie chciała wydrapać blondynie oczu. 

Nagle ktoś się pojawia obok. 

Któż to? 

Podnosi wzrok. Dziewczyna siostry Petera, Sara, bodajże Markelberg. 

Pośpiesznie się przywitały, gdy ona i Theresa przybyły na przyjęcie, akurat na drinki, serwowane na werandzie w ostatnich promieniach popołudniowego wiosennego słońca. 

– Mogę się przysiąść? 

Ubrana w czarną koktajlową sukienkę, o półdługich rozpuszczonych ciemnych włosach oraz pełnych ustach pomalowanych na jasnoczerwono Sara Markelberg wygląda jak współczesna wersja czterdziestoletniej Avy Gardner. 

Czego ona chce? – zastanawia się Malin. Poderwać mnie? Czy sytuacja może się zrobić niezręczna? 

Naciąga na kolana sukienkę Bossa. 

– Jasne. 

– Ale tam głośno – mówi Sara, opadając na fotel. – Potrzebuję odrobiny spokoju. Nigdy nie lubiłam tańczyć. 

– No to jest nas dwie. Mam na myśli taniec – odpowiada Malin. 

Sara odstawia na stół kieliszek z koniakiem. Zakłada nogę na nogę, odsłaniając odziane w czarny nylon udo. 

Czego ona chce? 

Ale dlaczego miałaby mnie podrywać? Bo jest lesbijką? Zresztą, wyglądam przecież w tej sukience idiotycznie. 

– Nie pijesz? 

Malin kręci głową. 

– Maleństwo w drodze? 

Malin znów kręci głową i coś w bezpośredniości Sary sprawia, że zdobywa się na szczerość. 

– Jestem niepijącą alkoholiczką – mówi, a to wyznanie wstrząsa jej ciałem, wyczerpuje ją i napełnia dziwnym zadowoleniem. 

Sara kiwa głową. 

– Cholera, to musi być ci ciężko. 

– Jest okej – mówi Malin. – Bywało gorzej. 

– Domyślam się. 

– Ale gdy człowiek znajdzie się czasem wśród tych, co piją i się upijają, to jakby był w innym świecie. 

– Znam to uczucie – mówi Sara. Wygląda nadludzko pięknie. 

– Czasem mam taką ochotę się napić – odpowiada Malin. 

Sara kiwa głową, bierze łyk koniaku i zamyka oczy. Zdaje się rozkoszować ciepłem ognia, tą przytulnością. 

I Malin ma wrażenie, że coś się ku nim zbliża, że atmosfera w pokoju się zagęszcza. 

Po chwili to uczucie znika. Niemal równie szybko jak się pojawiło. 

– Jestem lekarzem – mówi Sara. – Nasze zawody są chyba do siebie podobne, nie sądzisz? 

– W jakim sensie? 

– Pomagamy ludziom. Pozwalamy im wierzyć, że zło nie istnieje. Że wszystko da się naprawić. Stwarzamy poczucie bezpieczeństwa, którego potrzebują, żeby się nawzajem nie rozszarpać na kawałki. 

Malin wybucha śmiechem. 

– Brutalne, ale prawdziwe. Niestety. 

– Zastrzeliłaś kiedyś kogoś? 

Normalnie to pytanie rozwścieczyłoby Malin, ale w ustach Sary brzmi zupełnie naturalnie. 

– Tak. Musiałam. 

– Nie żałowałaś potem? 

– Nie za bardzo. A ty? Coś ci nie daje spokoju? 

Sara jakby już miała odpowiedzieć, ale się powstrzymuje. 

– Pracuję w wariatkowie, więc to raczej moich pacjentów ścigają demony. Ja staram się zachowywać dystans. 

– Ale nie zawsze się udaje, co? 

Sara kręci głową. 

– Zbyt często. 

Nie widzi mnie, myśli Peter. 

Stoi w ciemnościach w pomalowanym na czerwono przejściu między kuchnią a salonem i przygląda się Malin rozmawiającej z Sarą Markelberg. 

Rzutka Sara. Nieustraszona Sara. W sam raz dla aspołecznej Theresy. Dzięki niej siostra zauważyła, że poza laboratorium też istnieje świat. 

Malin. 

Poznali się przypadkiem w szpitalu po wybuchu bomby na rynku w Linköpingu. 

Peter widzi, jak Malin się pochyla. Ona i Sara prawie się dotykają. 

O czym one rozmawiają? To chyba coś ważnego. Widzi w oczach Malin to jej opętanie. To silniejsze od niej, ta chęć, by gnać do przodu, gdy wydaje jej się, że zwietrzyła coś ważnego, coś, co jej samej trudno ubrać w słowa. 

Malin jest tajemnicą zawartą w tajemnicy wewnątrz tajemnicy, myśli Peter. 

Gdy już mi się wydaje, że ją rozumiem, a w każdym razie jakąś jej część, ona mi się wymyka, zmienia się na moich oczach, zbacza w innym, nieprzewidzianym kierunku. 

Chcesz żyć z Malin Fors? Zapnij pasy. 

Chcesz, by została matką twojego dziecka? 

Stwórz jej jakiś stały punkt w świecie. 

Peter bierze łyk świeżo zmieszanego martini. Zimnego, mocnego i czystego. 

W oczach Malin widzi samotność i strach. To uczucie – że coś jest popsute i nie da się tego naprawić, że świat ją oszukał. 

Wychodzi do przestronnego salonu. 

Patrzy, jak jego ojciec tańczy z jakąś starszą kobietą, której nazwiska nie pamięta. Widzi jego uśmiech, spojrzenie wiecznego kobieciarza. 

Przez czterdzieści pięć lat małżeństwa był notorycznie niewierny. Często z kilkoma kobietami jednocześnie. Mama musiała wiedzieć, wie, ale woli patrzeć gdzie indziej. Do portfela, na wygody. Odcina wszystkie bolesne emocje. 

Ojciec zalicza się do tych mężczyzn, którzy tylko biorą, biorą i biorą, co chcą. Wszystko im się należy. Czarują świat swoimi uśmiechami, swoją bezczelnością i swoimi pieniędzmi, pozostawiając za sobą ludzkie zgliszcza. 

Matka. 

Zupełnie bez kontaktu z samą sobą. Jedna wielka maska konwenansów i poglądów na to, jakie wszystko powinno być. 

Peter wie, że rodzina go ukształtowała. W związkach zawsze grzązł na ziemi niczyjej, nie potrafił się zdecydować, aż robiło się za późno, a jego wahanie pogrążało miłość. 

Z Malin tak nie będzie. 

Pochyla się tam na kanapie, niebieskie obicie sofy otacza ją jak morze. 

Teraz wiem, czego chcę. Wytrwam. 

Z Malin jestem tam, gdzie powinienem. Dokądkolwiek razem zmierzamy. 

Sara Markelberg wstała i poszła, jak tylko podszedł do nich Peter. 

Teraz siedzą we dwoje. Malin czuje jego bliskość, chce już wyjść z przyjęcia, do ich pokoju. 

– O czym rozmawiałyście? 

– O tym i owym. 

– Na przykład? 

– Między innymi o twojej siostrze. 

Peter nie okazuje zainteresowania. 

– Rozmawiałyście jeszcze o czymś. 

– Tak – mówi Malin. – Rozmawiałyśmy o tobie. 

– Co mówiłyście? 

– Że jest z ciebie niezły jełop. 

Malin całuje go w policzek, przesuwa językiem po jego szorstkiej skórze i czuje, że jeszcze nie powiedziały sobie z Sarą wszystkiego, że słowa mienią się, niewypowiedziane. Z jakiegoś powodu ona, Malin Fors, jest właśnie tu i teraz. Ta przyczyna jest potężniejsza od niej. 

Ciało Petera na Malin. Przedziera się coraz dalej, aż dociera głęboko w nią w rozpaczliwej próbie przezwyciężenia jakiejś samotności. 

Żadnego dziecka. 

Jeszcze nie. 

Spirala jest na swoim miejscu. 

Malin drapie jego plecy, szepcze mu do ucha: Mocniej, szybciej, nie bądź taki uprzejmy, taki delikatny. Wysuwa się z niej, przekręca ją, opiera na czworakach o stuletni dębowy szczyt łóżka i pompuje, pompuje, pompuje, a ona chce krzyczeć, jęczeć, ale się powstrzymuje, pozwala tylko, by jej głowa uderzała o patynowane drewno wezgłowia, w tym monstrualnym przerośniętym domu, pośród tych wszystkich ludzi o monstrualnym ego. Krzyczy: Tylko na tyle cię stać? Co? Mocniej. I to obce zwierzę należy zwabić, przepędzić, a potem zabić zabić zabić, by już nigdy nie powróciło. 

Już po wszystkim. 

Obok siebie. 

Mokrzy od potu. 

– Przestraszyłaś mnie – mówi Peter. 

– Przestraszyłam? 

– Tak. 

– Nie wiem, co we mnie wstąpiło. 

– Czego ty się boisz, Malin? 

– Nie wiem. 

Jego dłoń na jej plecach, ciepła, delikatna, pewna. 

– Jestem tutaj – szepcze. – Razem tu jesteśmy. Masz tego świadomość, prawda? 

Zegar na obitej boazerią ścianie w ich sypialni pokazuje kwadrans po piątej. 

Pić. 

Malin zwleka się z łóżka, narzuca szary szlafrok frotté, wychodzi z pokoju i po zimnych schodach schodzi do kuchni. 

Impreza skończyła się około trzeciej. Ostatni samochód odjechał o wpół do czwartej. Obudziła się, gdy umilkła muzyka. Znowu zasnęła, aż zbudziło ją pragnienie. Wchodzi do ciemnej kuchni. 

Przez okno w głębi pomieszczenia wygląda jakaś czarna postać. 

– Rany, ale mnie przestraszyłaś. 

To Sara Markelberg, w takim samym szlafroku. 

– Zachciało mi się pić – mówi Malin, a Sara siada przy stole w kuchni. 

Malin pije wodę prosto z kranu. 

– Można by pomyśleć, że poleci z niego szampan – syczy Sara. – Niewiele piję, ale i tak trudno mi zasnąć. 

Malin śmieje się i siada naprzeciwko niej. Wdycha zapach alkoholu i resztek jedzenia, choć służba porządnie wysprzątała. 

Sara patrzy w ciemności na Malin, przytrzymuje jej wzrok, po czym mówi: 

– Pracuję na oddziale zamkniętym w szpitalu S:t Lars w Lund. Mamy tam pewną dziewczynę, około dwudziestoletnią. Kompletnie bez kontaktu, jakby przebywała w innym świecie. 

Dlaczego mi to opowiadasz? – zastanawia się Malin. Bo jestem policjantką? Maria Murvall, myśli. 

– Nie potrafię sobie tego odpuścić. Beznadziejna sprawa – ciągnie Sara. – Wygląda na to, że to się już nie zmieni. Nikt nie wie, kim ta dziewczyna jest ani skąd pochodzi. Nie nadaliśmy jej żadnego imienia. Zwracamy się do niej per „ty”. 

Cisza. 

W tej ciemności ciekawość przeistacza się w czarny, rozrastający się wrzód. 

Malin się pochyla. 

– Co ją spotkało? Jak się u was znalazła? Coś się przecież musiało wydarzyć, prawda? 

Sara też się pochyla. 

Bierze głęboki wdech. 

– Któregoś ranka znaleziono ją na drodze przy polu na wschód od Malmö – mówi i po chwili ciągnie: – Nagą, zgwałconą. Niemą. Jakby się przeraziła na śmierć, a jednak nie umarła. To już ponad pięć lat, a policja donikąd z tym nie zaszła. Umorzyli śledztwo. 

Malin jest podekscytowana. Przebudzona, rześka, choć spała tylko kilka godzin. 

Bezpośrednia. 

Wali prosto z mostu: 

– Mogłabym się zobaczyć z tą dziewczyną? 

Sara patrzy na nią, nie z zaskoczeniem ani pytająco, tylko wyczekująco. 

– U siebie w Linköpingu próbuję rozwikłać podobną sprawę – ciągnie Malin. – Ale na razie niewiele wskórałam. Więc chętnie spotkam się z tą dziewczyną, niezależnie od jej stanu. 

W duchu przeklina brak wspólnych komputerowych rejestrów z danymi ze śledztw, do których można by mieć wgląd. Skoro sprawę umorzono, trudno będzie do niej dotrzeć. Trzeba będzie pójść oficjalną drogą, a śledztwo Malin w sprawie Marii do oficjalnych nie należy. Nikt nie udostępni żadnych archiwów policjantce prowadzącej w czasie wolnym dochodzenie w umorzonej sprawie. 

Ile takich jak Maria jest w tym kraju? 

Ile podobnych spraw? 

Czasem się nad tym zastanawiała. Prowadziła dochodzenia na mniejszą skalę, ale na nic nie natrafiła. 

A te sprawy istnieją. 

Tego jest pewna. 

Sara pochyla się jeszcze bardziej, szepcze: 

– Jutro. Jutro jedziemy do Lund. Musisz ją poznać. Kto wie, co jej się przytrafiło. 

I Malin czuje, że coś pęka i jednocześnie się scala. 

Jakby wkraczała w obcą porę roku, w której nic nie jest oczywiste. 

3 

Mimo nocnej rozmowy z Sarą Markelberg Malin jest pierwsza na nogach. 

Dżinsy i biała koszulka. 

Tylko ja nie mam kaca, myśli, tylko mnie nie ściga wewnętrzny czart z kowalskim młotem. Jeśli istnieje jakakolwiek korzyść niepicia, to są to wolne od kaca poranki pozbawione podłego samopoczucia, dudnienia we łbie i ciała obolałego od skruchy i wstydu. W zamian za to wczesne chwile jak ta, przyjemne i ciche. 

Wielka rustykalna kuchnia skąpana jest w magnetycznym świetle z błękitnego nieba. Wiosna w pełni. A może to już lato? Co to za pora roku? 

Nie dalej jak trzy tygodnie temu padał śnieg. 

Stopniał, po czym nadciągnęła burza gradowa. Podobnej nikt nie pamięta. 

Grad wielkości piłek tenisowych wgniatał karoserie samochodów. Cudem nikt nie ucierpiał. 

A potem niemal letnie upały. Delikatne kwiatki, które próbowały się przebić, ale zostały na powrót wciśnięte w ziemię przez nocne przymrozki. Trawa, która chciała wyrosnąć, ale nie miała śmiałości, jasne zielone barwy, które poszarzały, pewnie by nie wyjść na aroganckie. 

Lśniące nierdzewne urządzenia, dwie duże lodówki – model spotykany zazwyczaj w kuchniach restauracyjnych. Na jednej z nich karteczka: Śniadanie! Smacznego! 

Kawa. 

Malin zaparza sobie filiżankę nespresso, czarną, najmocniejszą. Stoi przy długim na dziesięć metrów blacie i popija kawę, słyszy, jak dom trzeszczy od wielowiekowych wspomnień, zastanawia się, czy buntuje się przeciwko temu, że arystokrację zastąpiły opony. 

Dziś niedziela. 

Peter powinien już zejść, niedługo jadą do Kopenhagi. Malin siada przy długim stole pośrodku kuchni. 

Krótszą ścianę zdobią kafle w niebieskie kwiaty. 

Wdycha wypełniający pomieszczenie zapach, dziwną mieszaninę duchoty i wolności, przywilejów i długo gotującej się dziczyzny, lawendy zerwanej z własnych pól i wsadzonej do wody. 

– Wcześnie wstałaś. 

Malin się odwraca. 

Sara nieuszminkowana, ubrana w szary szlafrok, ona też nieskacowana. Stoi tuż przy drzwiach do kuchni i patrzy w kierunku Malin, a jednak jakby mimo niej, przez okno, na niebo, które jest tak niebieskie, jakby bezkresne. 

– Wyruszamy dziś z Peterem do Kopenhagi – mówi Malin. 

Sara siada naprzeciwko niej. 

– Myślałam, że pojedziemy do Lund – mówi i Malin wie, że Sara wie, że Malin niczego bardziej nie pragnie. 

Potakuje. 

– Tyle że nie zdążymy. Peter zarezerwował już stolik na lunch. 

– Zdążymy – mówi Sara. – Prawda, że zdążymy, Peter? 

Malin odwraca głowę, a on stoi tam w idealnie wytartych dżinsach i patrzy w jej stronę, a jednak obok niej – on także. Wpatruje się w niebo. 

– Co za dzień – mówi. – Lepiej być nie mogło. Z czym zdążymy? 

Malin otwiera usta, szuka słów, by przekonać Petera, że musi jechać do Lund, na oddział zamknięty szpitala S:t Lars, by spotkać się z niemą kobietą, którą świat zmusił, by się od niego odwróciła. 

Uprzedza ją Sara. 

– Znasz sprawę Marii Murvall, tę, która jest dla Malin taka ważna. Mam u siebie na oddziale podobną kobietę. Malin powinna ją poznać. 

Peter kręci głową. 

Malin próbowała nie okazywać emocji, gdy opowiadała mu o Marii, ale on i tak zwietrzył jej obsesję. 

Powstrzymał się jednak od komentarzy. 

– No a co z Kopenhagą? – Rozkłada ręce. Podchodzi do Malin, kładzie jej ręce na ramionach. – Co za dzień – mówi znów. – Idealny na pracę w terenie. No i raczej nie mogę odmówić, prawda? I tak byś pojechała. Odwołam rezerwację. Pojedziemy wieczorem. 

Malin kładzie swoje dłonie na jego dłoniach, mocno je ściska. 

– Tak zróbmy. 

Nie ma siły udawać i czule dopytywać, czy jest pewien, że tego właśnie chce. Ulega własnej woli. Sara, siedząca po przeciwnej stronie stołu, uśmiecha się. 

Asfalt i napęczniałe żółte pola stapiają się z niebem – lśniącą kreską w kolorze jadeitu na horyzoncie. 

Kłęby dymu na zachodzie. 

Niewyraźne przez okulary słoneczne. Widziane przez nie pole rzepaku jest pomarańczowe, a aleja topolowa na wschodzie przypomina czarne butelki po winie wetknięte w ziemię dnem do góry. 

W powietrzu zapach siarki z wypaleń pól. 

Żółty kabriolet bmw. 

Prawdziwy lesbijski wóz lekarki i naukowca. Malin siedzi obok Sary Markelberg. Wiatr tarmosi jej włosy, wokół huk. 

Samochód pokonuje kolejne metry asfaltu, pożera dystans dzielący je od zagadki. 

Przed wyjazdem nie widziały się już z siostrą Petera, Theresą. 

– Lubi sobie dłużej pospać – skomentował Peter. 

– Kac gigant – stwierdziła Sara. – Nie wyjdzie z łóżka przed trzecią. 

– Co wiesz na temat śledztwa?! – Malin przekrzykuje łoskot powietrza. 

– Sto pięćdziesiąt stron niczego, na tyle, na ile potrafię ocenić. Jakiś lekarz, ginekolog, który uznał, że sama mogła sobie zadać te obrażenia. Trudno mi w to uwierzyć, nikt sam by sobie czegoś takiego nie zrobił, to niemożliwe! – krzyczy Sara, nie spuszczając wzroku z drogi. – Przeczytałam raport ze śledztwa, żeby to lepiej zrozumieć, znaleźć klucz do niej, ale nic to nie dało. 

Spoza słów wyziera twardy naukowy ogląd rzeczywistości. Nie pojmuję tego, w tej sprawie mi się nie powiodło. I tyle. 

Sara patrzy teraz Malin prosto w oczy, trochę za długo, błagalnym wzrokiem: 

Zrób coś, żebym dowiedziała się czegoś o tej bezimiennej, młodej kobiecie. 

Wyjaśnij ten znak zapytania. 

Odpowiedz dlaczego. 

Po kwadransie z okładem parkują na jednym z miejsc dla lekarzy przy wejściu do szpitala S:t Lars. Duży budynek z czerwonej cegły stoi na odludziu, a jednocześnie w centrum Lund, jak pretensjonalny zamek dla wariatów, jakby zapadający się, kryty dachówką dach miał wypędzić cały ten obłęd przez podłogę. 

Malin idzie kilka kroków za Sarą. Wchodzą przez rozsuwane drzwi, wsiadają do cuchnącej wymiocinami windy, wjeżdżają na drugie piętro. Idą korytarzem bez okien po brudnożółtym linoleum. Skręcają w kolejny, wytapetowany na szaro korytarz. 

Kraty za zamkniętymi drzwiami z szybą pancerną. 

Strażnik w stróżówce. 

Kiwa rozpoznawczo głową w kierunku Sary, naciska na guzik, kliknięcie. Ustępują pierwsze drzwi. 

Malin dostrzega teraz, że krata tkwi za, a nie przed kolejnymi drzwiami. 

Sara wsuwa klucz do dziurki. 

– Nie wolno im wychodzić? To przestępcy? – pyta Malin. 

– Niektórzy z nich stanowią zagrożenie dla siebie i dla otoczenia. Znaleźli się tu na mocy prawa o opiece przymusowej. 

– A nasza dziewczyna? 

– Ją to chyba niewiele obchodzi – mówi Sara. – Próbowaliśmy wszystkiego, w różnych językach, ale nie udało nam się przełamać jej milczenia. Raczej nie udaje. 

Za kratą korytarz z pozamykanymi drzwiami. 

Na końcu kolejne kraty w oknie. 

Za oknem niebo. 

Tak ciemnoniebieskie, że aż prawie czarne. 

– Wejdę sama – mówi Malin, a Sara nie oponuje. – Wiem, czego się spodziewać. 

Drzwi do pokoju młodej bezimiennej kobiety znajdują się na końcu korytarza. 

Nie są zamknięte na klucz. Malin czuje na ramieniu dłoń Sary. Popycha ją lekko do przodu, do środka. Malin naciska klamkę, otwiera drzwi. 

Za oknem zielone drzewo. 

Przy białej ścianie niewielkie biurko, na podłodze fioletowo-zielony dywan i takie samo jak u Marii Murvall łóżko starego typu, wciśnięte w taki sam kąt. A u wezgłowia łóżka, ubrana w białą szpitalną sukienkę siedzi ona, niema kobieta ze wzrokiem utkwionym w przestrzeń. 

Jak Maria. 

Dokładnie tak jak Maria. 

Malin się zastanawia, dlaczego właśnie Maria padła ofiarą. Lubiana przez wszystkich, dobroduszna pracownica opieki społecznej. Ona, która troszczyła się o najsłabszych, pomagała im i ich wspierała. Ona, która nadawała ich życiu godność, gdy wszyscy inni nimi gardzili, świadomie lub też nie. 

Czy uprzejmość jest niebezpieczna? Czyżby Marię pociągało coś mrocznego? Czy z rozmysłem chciała się narazić na niebezpieczeństwo? A może skończyła tak, jak skończyła, przez swoje bezkompromisowe zaangażowanie dla sprawy? Czy też po prostu ofiarowała się w imię dobra? Ale tam, w lesie, niewątpliwie wygrało zło. Przywiodło ją w ciemne, zimne miejsce, którego nie mogła albo nie chciała opuścić. 

– Karmimy ją – powiedziała Sara. – Z toalety korzysta samodzielnie. Żyje, a jednak nie. 

Za Malin zamykają się drzwi. 

W pomieszczeniu panuje jedyna w swoim rodzaju cisza. 

Zasysająca cisza, dająca do zrozumienia, że istnieje przestrzeń między życiem a śmiercią, w której można się schronić. Przestrzeń, gdzie nie obowiązują prawa natury, przestrzeń ciszy, dokładnie taka jak ta Marii. 

Ile ona może mieć lat? 

Malin podchodzi do łóżka. 

Ze dwadzieścia pięć? Nie więcej. Wysokie kości policzkowe, okolone skołtunionymi, ciemnobrązowymi włosami, które należałoby umyć i porządnie odżywić. 

Kobieta mruga. Brązowe oczy, jakby niewidzące, zakryte uszy, jakby niesłyszące. Malin siada obok niej na łóżku. 

Tamta nie odsuwa się, oddycha spokojnie, nie zwraca na Malin uwagi. Siedzi na łóżku. Malin wolałaby, żeby się skuliła, odsunęła, próbowała uciec, zareagowała jakoś. Ale ona tylko spokojnie siedzi. 

Najsamotniejsza z samotnych. 

Jakby opuszczona przez samą siebie. 

Jak szczególny typ człowieka, który poczuł przerażenie, niebędące częścią życia, oddychania. 

– Jak się nazywasz? – pyta Malin. – Nikt tego nie wie, choć wielu by się chciało dowiedzieć. Pewnie sporo osób się zastanawia, gdzie jesteś. 

Jej oddech ma zapach, myśli Malin. Pachnie pustką, tęsknotą za tym, by odejść jeszcze dalej. 

„Nie ma skłonności samobójczych. Tak nam się w każdym razie wydaje”. 

– Co cię spotkało? – pyta Malin. 

– Wiesz, co spotkało Marię? 

– Macie ze sobą coś wspólnego? 

Słowa. 

Wypowiadam je naprawdę czy tylko w duchu? 

Ale to nie ma znaczenia, bo ty i tak nic nie słyszysz, prawda? Nie wiesz nawet, że tu jestem. 

Co się przytrafiło Marii? Wiesz to, prawda? Co przytrafiło się tobie? 

Twoje imię jest teraz niczym. Przywrócę ci je, nawet jeśliby to miała być ostatnia rzecz, jaką w tym życiu zrobię. Przywrócę ci twoje imię. 

Przywrócę imiona wszystkim straconym kobietom. 

Idę po was, myśli Malin, idę po was, dranie. 

Chcę, żebyście to wiedzieli. 

Dopadnę was. 

Strona redakcyjna 

Tytuł oryginału: Den femte årstiden

Copyright © Mons Kallentoft 2011

Published by arrangement with Nordin Agency, Sweden.

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2012, 2015

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

W publikacji wykorzystano czcionkę z rodziny Liberation (https://fedorahosted.org/liberation-fonts/) 

Redaktor: Elżbieta Bandel

Opracowanie graficzne okładki: Lucyna Talejko-Kwiatkowska

Projekt okładki: Niklas Lindblad / Mystical Garden Design

Zdjęcie na okładce: Eva Lindblad, 1001bild.se

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Piąta pora roku, wyd. I, Poznań 2012)

ISBN 978-83-7818-079-1

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl 

Konwersja do formatu epub:

AKAPIT, Poznań, tel. 61-879-38-88 