Mojej mamie. 

Oraz Karolinie, Karli i Nickowi. 

Prolog 

Östergötland, niedziela, dwudziesty piąty lipca 

[W ostatnim pokoju] 

Nie zabiję cię, mój letni aniele. 

Sprawię tylko, że się odrodzisz. 

Odzyskasz niewinność. Zniknie cały brud historii, czas oszuka sam siebie i wszystko, co było dobre, przejmie rządy. 

Albo naprawdę cię zabiję, już się to stało, po to, by znów mogła nastać miłość. 

Zabijania miało nie być, ale wtedy odrodzenie nie byłoby możliwe, pozostał popiół, uczepił się materii, a wszystko, co haniebne, wibrowało we mnie i w tobie jak gorąca, czarna larwa. 

Przepoczwarzone zło. Rozdarty czas. 

Były próby, testowanie, wszystko to jednak bez skutku.  

Szorowanie, mycie i oporządzanie. 

Wy, moje letnie anioły. Widziałyście białe jak śnieg macki rozszarpujące pajęcze odnóża i królicze pazury. 

Zostałyście przeze mnie upilnowane, zebrane i zgromadzone. 

Jestem już na miejscu. 

Siedzi na kanapie. 

Bebech ma rozwarty, a po podłodze wiją się połyskujące czarne węże. 

Widzisz go? 

Już nie może wyrządzić krzywdy, powiedz, że chcesz i masz odwagę powrócić. Już nigdy więcej nie zaskrzypią dębowe deski, w powietrzu już nigdy nie zawiśnie trwoga od oparów wódki. 

Tego lata świat płonie. 

Drzewa przeistaczają się w czarne zmarniałe posągi, pomniki naszych niepowodzeń i naszej nieumiejętności pokochania się nawzajem, zrozumienia, że jesteśmy sobą nawzajem. 

Jesteśmy tacy sami, ogień i ja. Unicestwiamy, by znów nastało życie. 

Ktoś wyłapał żmije, wrzucił je do otwartej beczki oleju, zalał benzyną i podpalił. 

Nieme zwierzęta pełzają, płonąc, na próżno próbują umknąć przed bólem. 

Przestań się czołgać, dziewczynko. 

Jakąś godzinę temu mijaliśmy tlący się las. Słychać było, jak łomoczesz od środka w bagażnik, gotowa się wydostać, z powrotem czysta i wolna od cudzej winy. 

Sądziła, że coś o mnie wie. 

Co za pycha. 

Ale nie bój się. Ta, którą wciąż jesteś. 

Bo to tak: Żaden człowiek nie może żyć w strachu, bez możliwości zaufania. Śmierć jest karą dla tego, kto pozbawia kogoś zdolności ufania. 

To zaufanie sąsiaduje z miłością, sąsiaduje więc ze śmiercią i białymi pajęczymi odnóżami. Byłeś potrzebny pomimo to, co robiłeś, pomimo to. Miałeś nasz świat na własność. Nie było jak się ukryć, choć to było największe pragnienie. Ale nie było wyboru. To mnie prześladowało, te wymuszone odwiedziny u ciemności. Teraz wiem, że nigdy już nie będę w stanie wybrać niczego poza krzywdzeniem siebie. 

Ale gdy się odrodzisz, to przekleństwo zostanie zdjęte. 

Wkrótce więc wszystko się skończy. 

Wszystko stanie się klarowne i czyste. 

Białe i jasne. 

Niczego w sobie nie poczujesz, dokładnie jak my. 

Dygoczesz i wijesz się po podłodze. 

Ale nie bój się. 

To tylko miłość się odradza. Niewinność. 

A potem, niekończącą się nigdy letnią porą wspólnie przejedziemy rowerami nasypem wzdłuż kanału. 

Część 1. Odrodzona miłość

1

Czwartek, piętnasty lipca

Cóż to tak pohukuje? Grzmi?

Chce się uwolnić?

To zbiera się na deszcz. Burzę. W końcu ziemia dostanie trochę wody.

Ale Malin Fors wie swoje. Tego lata upał nie ma litości, postanowił wysuszyć z ziemi życie, a deszcz długo jeszcze nie spadnie.

Poprzez gwar panujący wśród wciąż przesiadujących w pubie klientów do uszu Malin dociera odgłos wentylacji pohukującej jak burza, sapiącej, protestującej przeciw pracy na długie wyczerpujące zmiany, przeciw nadgodzinom, którym tego lata nie ma końca. Cała maszyneria zdaje się buntować, trzeszczy w posadach, jakby mówiła: „Dość, dość, dość. Musicie wytrzymać skwar albo ugasić upał piwem. Nawet maszyna temu nie podoła”.

Pora wracać do domu?

Siedzi sama przy barze. Środa przeszła w czwartek, już prawie po wpół do drugiej. Pull & Bear jest otwarty przez całe lato. Tych kilkunastu gości przy stolikach uciekło od dokuczliwego skwaru ogródków piwnych, znajdując schronienie w tym chłodnym raju.

Butelki na półkach przy lustrach.

Tequila. Whisky. Zamówić sześćdziesiątkę? Osiemdziesiątkę?

Mgiełka na szklankach ze świeżo nalanym piwem. W bezdymnym powietrzu wyraźnie czuć zapach potu i rozlanego starego, kwaśnego alkoholu.

Widzi swoją twarz w lustrach za barem, pod niezliczonymi kątami, gdy odbija się i znów odbija w lustrze przed nią oraz tym za nią, nad zieloną skórzaną sofą.

Tysiąc odbić, a twarz wciąż ta sama. Lekka opalenizna, okalający kości policzkowe blond paź z powodu letnich upałów podcięty krócej niż zazwyczaj. Malin zeszła do pubu, gdy skończył się w telewizji jakiś francuski film o dysfunkcyjnej rodzinie, w którym pod koniec siostra wszystkich morduje. Realizm psychologiczny, jak mówił spiker, może to i racja, choć w rzeczywistości ludzkie poczynania rzadko mają tak wyraziste i zrozumiałe wyjaśnienie jak w filmie.

Mieszkanie wydawało się zbyt puste, a ona nie była dostatecznie zmęczona, żeby zasnąć, ani na tyle rześka, by odczuć ściekającą po ścianach samotność, niemal jak pot ściekający po plecach pod bluzką. Coraz bardziej sfatygowane tapety w salonie, w kuchni zegar ścienny z Ikea, w którym nagle któregoś majowego dnia odpadł sekundnik, tępe noże, które należałoby naostrzyć do poziomu palcokaleczenia, na regale wszystkie książki Tove, świeże nabytki ustawione w rządku na trzeciej półce. Tytuły dla większości ludzi poważne, a dla czternastolatki wręcz niesamowicie nieprzystępne.

Człowiek bez właściwości. Buddenbrookowie. Książę przypływów.

Halo, Tove? Tu Marian Keyes.

Czytanie.

Nieskończenie lepsze od wielu innych rzeczy, jakie może wyprawiać czternastolatka.

Malin pociąga łyk piwa.

Nie czuje się jeszcze zmęczona.

Samotna? A może to coś innego?

Letni zastój na posterunku policji, brak pracy, która by ją dostatecznie zmęczyła albo pochłonęła. Przez cały dzień pragnęła, by coś się wydarzyło.

Ale nie wydarzyło się nic.

Nie pojawiły się żadne zwłoki. Nie zgłoszono żadnego zaginięcia. Żadnego letniego gwałtu. Zupełnie nic godnego uwagi, poza upałem i pożarami szalejącymi w lasach Tjällmo i opierającymi się wszystkim próbom ich opanowania. Z każdym dniem ogień pochłania kolejne hektary pierwszorzędnych terenów leśnych.

Rozmyśla o pracującej na najwyższych obrotach straży pożarnej. O tych wszystkich ochotnikach. Na miejscu kilka wozów policyjnych do kierowania ruchem, ale nic do roboty dla niej i jej kolegi Zekego Martinssona. Gdy od lasów dmie wiatr, czuć zapach spalenizny. Pasuje do Linköpingu spowitego piekielnym skwarem, dzień i noc, ciepłymi południowymi wiatrami, które umiejscowiły się nad południową częścią kraju i tkwiły jak przyśrubowane, nad okolicą, nad którą zaległ wyż.

Najcieplejsze lato, jak sięga pamięć ludzka.

Jak sięga kobieca pamięć.

Malin pociąga kolejny łyk piwa. Goryczka i chłód łagodzą panoszący się w ciele skwar.

Miasto jest spocone, za dnia barwi je matowa sepia, blada zieleń i szarość. Linköping opustoszał, pozostali tylko ci, co muszą pracować, nie mają pieniędzy lub miejsc, do których mogliby uciec. Większość studentów powyjeżdżała do domów. W środku dnia ulice są upiornie wyludnione, właściciele sklepów mają otwarte tylko dlatego, że muszą, skoro zatrudnili już sezonowych pracowników. Tylko w jednym miejscu interes się kręci: w Lodziarni u Bossego, z lodami domowej roboty sprzedawanymi z dziury w ścianie na Hospitalsgatan. Całymi dniami do Bossego wije się kolejka; zagadka, jak ludzie się tam dostają, skoro na ulicach ich nie widać.

Jest tak ciepło, że trudno się poruszać.

Trzydzieści osiem, trzydzieści dziewięć, czterdzieści stopni, a przedwczoraj w stacji pomiarowej Malmslätt odnotowano miejscowy rekord ciepła, czterdzieści trzy przecinek dwa stopnie.

Rekordowy upał!

Rekord gorąca pobity.

To lato nie przypomina żadnego innego.

Żwawy ton, tryskające energią nagłówki w dzienniku „Östgöta Correspondenten” nie pasują do tempa dotkniętego udarem miasta.

Protestujące mięśnie, pot, zmącone myśli, ludzie szukający cienia, chłodu, miasto w stanie odrętwienia na równi ze swoimi mieszkańcami. W powietrzu zapach kurzu i dymu, nie od pożarów lasów, tylko od trawy, która spala się, nie płonąc.

Od nocy świętojańskiej ani kropli deszczu. Rolnicy przepowiadają katastrofę, a dziś „Corren” opublikowała wywiad lokalnej dziennikarskiej gwiazdy, Daniela Högfeldta, z profesorem ze Szpitala Uniwersyteckiego, który stwierdził, że górnik pracujący w takim upale powinien pić co najmniej piętnaście do dwudziestu lirów wody dziennie.

Górnicy?

Czy oni w ogóle jeszcze są w Linköpingu?

Tu są tylko akademicy. Inżynierowie, geniusze komputerowi i lekarze. Takie się przynajmniej odnosi czasem wrażenie. Teraz jednak wyjechali z miasta.

Po łyku trzeciego piwa odpręża się, choć właściwie potrzeba jej energetycznego kopa.

Goście pubu wykruszają się jeden po drugim. A ona czuje, jak samotność domaga się więcej przestrzeni.

Tove osiem dni temu w przedpokoju z walizką, wypełnioną ubraniami i dopiero co zakupionymi książkami. Janne za nią na klatce schodowej, na dole w swoim volvo kolega Jannego, Pecka, czekający, by podrzucić ich na lotnisko Skavsta.

Skłamała, gdy kilka dni przed wyjazdem Janne poprosił o podwiezienie, powiedziała, że nie może, bo pracuje. Chciała być wobec niego oschła, okazać swoje niezadowolenie z tego, że uparł się, by zabrać Tove aż na Bali, na drugą stronę tej cholernej planety.

Bali.

Janne wygrał wycieczkę na loterii dla pracowników komunalnych.

Pierwsza nagroda dla bohaterskiego strażaka.

Letni sen Tove. Jannego. Tylko ojciec i córka. Ich pierwsza wspólna podróż z prawdziwego zdarzenia, dla Tove pierwsza poza Europę.

Malin się obawiała, że Tove nie będzie chciała jechać, rozstawać się ze swoim chłopakiem Markusem albo że mama i tata Markusa, Biggan i Hasse, będą mieli względem niej jakieś plany.

Ale Tove się ucieszyła.

„Markus sobie poradzi”, powiedziała.

„A ja? Jak ja sobie bez ciebie poradzę?”

„Ty, mamo? Dla ciebie to idealna sytuacja. Możesz pracować, ile chcesz, i nie mieć z mojego powodu wyrzutów sumienia”.

Malin chciała zaprotestować. Ale wszystkie przychodzące jej do głowy słowa wydawały się nieprzekonujące i, co gorsza, nieprawdziwe. Ile to razy Tove musiała sama sobie przygotowywać jedzenie, sama się kłaść, bo jakaś sprawa na posterunku pochłaniała całą uwagę Malin?

Potem – ponad tydzień temu – uściski w przedpokoju, obejmujące się ciała.

I silna dłoń Jannego na uchwycie walizki.

– Uważajcie na siebie.

– Ty też, mamo.

– Wiesz, że uważam.

– Pa.

Trzy głosy wypowiadające te same słowa.

Wahanie.

A potem znów to samo. Janne powiedział coś idiotycznego i gdy zamknęły się za nimi drzwi, była zdenerwowana, powróciły emocje z rozwodu sprzed dwunastu lat, milczenie, wściekłość, poczucie, że nie wystarczały żadne słowa, a wszystko, co powiedziano, było niewłaściwe. Razem źle. Osobno źle. Ta cholerna miłość.

Miłość niemożliwa.

Sama przed sobą nie chciała się przyznać, jaka czuła się pokrzywdzona ich podróżą, jak mała dziewczynka, opuszczona przez tych, którzy powinni ją najbardziej kochać.

– Zobaczymy się, kiedy przyjadę po was na lotnisko. Ale wcześniej się zdzwonimy – powiedziała do szarych, zamkniętych drzwi.

Stała samotnie w przedpokoju. Od ich wyjazdu minęło pięć sekund, a ona już czuła bezgraniczną tęsknotę. Myśl o dzielącej ich odległości była nieznośna, Malin poszła więc prosto do pubu.

Upiłam się, właśnie tak, myśli Malin.

Wypiłam duszkiem sześćdziesiątkę tequili, właśnie tak.

Zadzwoniłam z komórki, właśnie tak.

Wyraźny głos Daniela Högfeldta w słuchawce.

– A więc jesteś w Pull?

– Przyjdziesz czy nie?

– Uspokój się, Fors. Przyjdę.

Dwa ciała blisko siebie, nieowłosiona klatka piersiowa Daniela Högfeldta pod jej dłońmi, śliska wilgoć pod palcami, naznaczam cię, myśli Malin, naznaczam cię odciskami moich palców, dlaczego zamykasz oczy, spójrz na mnie, spójrz na mnie, wypełniasz mnie teraz, a ja cię drapię, więc otwórz oczy, te twoje zielone, zimne jak Atlantyk oczy.

Ich rozmowa w pubie ledwie kilka minut temu.

– Chce ci się pić?

– Nie, a tobie?

– Nie.

– Na co więc czekamy?

Już w przedpokoju zrzucili z siebie ubrania. W oknie kuchennym wieża kościelna jak czarna, zastygła postać.

I odgłosy.

Dzwon kościelny wybijający drugą, Malin zdejmująca z Daniela biały, znoszony T-shirt, bawełna szorstka i czysta, jego skóra ciepła przy jej piersi, słowa: „Powoli, Malin, powoli”, jednak ciału się śpieszyło, zaczęło się ocierać i zadawać ból, więc szepnęła: „Daniel, nigdy jeszcze nie śpieszyło mi się tak jak teraz”, pomyślała, sądzisz, że chcę to robić powoli, po to mam siebie, innych. Ty, Daniel, ty jesteś ciałem i nie próbuj żadnych wybiegów, nie nabiorę się na to. Wepchnął ją do kuchni, okaleczony zegar z Ikea tykał tik-tak, kościół za nimi był szaroczarny, a gałęzie drzew zastygłe od suszy.

– O tak – powiedział, a ona w milczeniu rozwarła nogi i pozwoliła mu wejść, był twardy, brutalny i gorący, położyła się na stole, wymachując rękami, aż niedopita rano filiżanka kawy zsunęła się po blacie na wyłożoną linoleum podłogę i rozprysła na kilkanaście kawałków.

Odepchnęła go.

Bez słowa poszła do sypialni.

Podążył za nią.

Stanęła przy oknie i wyjrzała na podwórze, na ulicę, na tych kilka słabych świateł w oknach domów.

– Połóż się.

Posłusznie posłuchał.

Nagie ciało Daniela na łóżku, członek ukośnie wygięty ku pępkowi. Pod ścianą przy oknie szafa na broń z jej służbowym pistoletem, Daniel z zamkniętymi oczami, z rękami wyciągniętymi w stronę sosnowego wezgłowia łóżka. Chwilę odczekała, by dręczące pragnienie zmieniło się w czysty ból, zanim ruszyła ku niemu, zanim na nowo pozwoliła mu wejść.

Śnię, że węże znów się poruszają, gdzie indziej. Dziewczynka w twoim wieku, Tove, błądzi między zielonoczarnymi drzewami w czymś, co wygląda na park nocą, może las nad odległym czarnowodnym jeziorem albo nad lśniącą niebieską wodą cuchnącą chlorem. Dostrzegam, jak się unosi nad pożółkłą trawą, a gdzieś daleko, daleko spryskiwacz rozbryzguje żrące krople na świeżo ostrzyżony żywopłot z krzewów bzu.

Śnię, że to się dzieje, Tove.

To dzieje się teraz, boję się, sztywnieję, ktoś, coś skrada się ze swojej kryjówki w ciemności, przyśpiesza za nią, powala ją na ziemię, a korzenie rosnących wokół drzew oplatają ją, wpełzają w nią jak żywe, ciepłe węże o wijących się ciałach wypełnionych wygłodniałymi prastarymi strumieniami lawy.

Krzyczy.

Ale nic nie słychać.

A węże ścigają ją po rozległej otwartej równinie, kiedyś urodzajnej, teraz pojękującej z powodu spalonej, łuszczącej się skóry. Ziemia jest rozdarta, a w głębokich szczelinach bulgocze cuchnąca, rozgrzana siarkowa ciemność, szepcząca gorącym głosem: Unicestwimy cię, dziewczynko. Chodź. Unicestwimy cię.

Krzyczę.

Ale nic nie słychać.

To pewnie sen, prawda? Powiedz, że to sen, Tove.

Wyciągam rękę na prześcieradle obok mnie, a tam pustka.

Janne, nie ma cię tu, twojego ciepłego ciepła.

Chcę, żebyście już wrócili.

I ty sobie poszedłeś, Daniel. Zabrałeś swoje chłodne ciepło i zostawiłeś mnie ze snem i z samą sobą w tej przygnębiającej sypialni.

To był chyba zły sen, a może dobry?

2

Na przestronnym balkonie z widokiem na plażę Kuta Tove i Janne jedzą jajka z bekonem. Po wspomnieniu o bombach terrorystów nie ma nawet śladu.

Tove i Janne są opaleni i wypoczęci, w promiennych uśmiechach odsłaniają lśniące, białe zęby. Janne, doskonale umięśniony, zażył już porannej kąpieli w hotelowym basenie z wodą o odpowiedniej temperaturze. Ładna Balijka czekała na niego ze świeżo upranym i uprasowanym ręcznikiem.

Tove rozpromienia się wraz ze słońcem.

Uśmiecha się jeszcze szerzej i pyta:

– Tatusiu, co będziemy dziś robić? Jeść ryż z miodem i orzechami w buddyjskiej świątyni z białego jak kość marmuru? Tak jak na zdjęciach w folderach podróżniczych?

Malin poprawia jedną ręką ray bany, znika obraz Jannego i Tove. Mocniej chwyta kierownicę roweru, pedałując obok baru z kuchnią azjatycką przy S:t Larsgatan tuż przy Trädgårdstorget. Jeśli puścisz wodze wyobraźni, mówi sobie Malin, podąży gdzie bądź, stworzy dowolne sceny z udziałem dowolnych osób, karykatury również tych, których najlepiej znasz i najbardziej kochasz.

Instynkt samozachowawczy. Niech świadomość przekształca tęsknotę, niepokój i zazdrość w parodię.

Jest najdalej piętnaście po siódmej. Janne i Tove najprawdopodobniej są teraz na plaży.

No i przecież Janne nie lubi miodu.

Malin dociska pedały, wietrzy ledwo wyczuwalny zapach dymu, przez okulary przeciwsłoneczne miasto jest żółtawe.

Ciało się budzi.

Choć niechętnie. Dziś jest chyba jeszcze cieplej. Nie chciała sprawdzać na termometrze za oknem w kuchni. Asfalt pod kołami tłusty. Jakby ziemia w każdej chwili miała pęknąć i wypuścić setki żarzących się robaków.

Rowerowe lato.

W mieście wszędzie blisko. O tej porze roku, jeżeli na przeszkodzie nie staje upał, ci, którzy mogą, poruszają się po Linköpingu rowerami. Ona sama woli samochód, ale jakoś uległa tej medialnej gadaninie na temat ochrony środowiska. Pomyślcie o przyszłych pokoleniach. Mają prawo do żywej planety.

O tej porze na ulicach nie ma nikogo oprócz Malin. W oknie wystawowym H&M przy rynku wiszą plakaty informujące o wyprzedaży, hasła w strażackiej czerwieni nad zdjęciami znanej modelki, Malin wydaje się, że powinna znać jej nazwisko.

WYPRZEDAŻ.

W tym roku przeceniają ciepło. Jest go w nadmiarze.

Staje na czerwonym świetle przy McDonaldzie na rogu Drottninggatan, poprawia beżową spódnicę, wygładza białą bawełnianą bluzkę.

Letnie ubrania. Bardziej kobiece. Są w porządku, a w tym skwarze spódnica zawsze sprawdza się lepiej niż spodnie.

Pistolet w kaburze ukryty pod cienką bawełnianą marynarką. Przypomina jej się, jak ostatnio byli z Zekem na strzelnicy, jak z zapamiętaniem pakowali kulę za kulą w drewniane papierowe plansze.

W budynku z lat pięćdziesiątych o szarym kamiennym froncie i białych wklęsłych poręczach balkonowych znajduje się bar z hamburgerami. Po drugiej stronie ulicy brązowy dom z przełomu wieków, gdzie ma swój gabinet psychoanalityk Viveka Crafoord.

Terapeutka.

Przejrzała mnie.

Malin przypomina sobie, co jej powiedziała Viveka podczas rozmowy pod koniec śledztwa w sprawie pewnego morderstwa:

– A pani, jak pani się czuje? – Po czym: – Jestem tu, gdyby chciała pani porozmawiać.

Porozmawiać.

Na świecie już i tak jest zbyt wiele słów, a zdecydowanie za mało ciszy. Nigdy nie zadzwoniła do Viveki Crafoord w swojej sprawie, za to kontaktowała się z nią, gdy w pracy potrzebowała „psychologicznego inputu” – Viveka sama to tak określiła. Kilka razy wypiły razem kawę, gdy akurat wpadły na siebie na mieście.

Malin się odwraca.

Patrzy na Trädgårdstorget, na wiaty autobusowe i oporne chwasty na wzorzystym kamieniu, na czerwoną fasadę budynku, w którym mieści się sklep z nasionami i cukiernia Schelinsa.

Przyjemny rynek w przyjemnym mieście.

Otynkowana fasada, przed nią niepewni ludzie. W tym mieście może się wydarzyć wszystko, tu, gdzie stare spotyka się z nowym, gdzie biedni i bogaci, wykształceni i niewykształceni nieustannie na siebie wpadają, gdzie uprzedzenia wobec bliźniego wietrzy się jak pościel. W ubiegłym tygodniu jechała taksówką z kierowcą w średnim wieku, snującym wynurzenia na temat imigrantów w mieście: „Kanakowie. Do niczego się nie nadają, powinniśmy ich użyć jako paliwa w Gärstadsverken, byłby z nich jakiś pożytek”.

Chciała wysiąść, pokazać legitymację policyjną, będziesz odpowiadał za podburzanie przeciwko grupie, draniu, ale zmilczała.

Przez rynek przechodzi ubrany w zielony kombinezon kolorowy. Używa długich szczypiec, żeby nie schylać się po papiery i pety. Butelkami i puszkami zajął się już Gunnar-Kaucja albo inny lokalny dziwak.

Przed Malin S:t Larsgatan przecina centrum prostą linią. Tam, gdzie ulica skręca, zaczyna się najlepsza dzielnica, Ramshäll.

Tam, nieopodal szpitala, mieszkają Hasse i Biggan. Rodzice Markusa, lekarze.

Zielone, Malin pedałuje dalej.

Wczorajsze piwo i tequila nie pozostawiły w ciele nawet śladu. Daniel Högfeldt też nie. Wymknął się, kiedy spała. I jak go zna, jest teraz w redakcji, przeklina sezon ogórkowy, czeka, aż coś się wydarzy.

Malin mija schowane w zieleni klonów liceum pielęgniarskie. Jakieś sto metrów na prawo, na początku Linnégatan dostrzega Trädgårdsföreningen. Dalej zabudowania ustępują miejsca parkingowi. Za samochodami stoi hotel Ekoxen, który ma opinię najlepszego w mieście. Malin skręca w drugą stronę, w stronę wejścia na Tinnerbäck. Tinnis, jak potocznie określa się tę pływalnię, otwierają dopiero o siódmej i teraz na parkingu przy wejściu stoją tylko dwa samochody. Czerwone volvo kombi starszego typu i anonimowa biała furgonetka, może ford.

Zeskakuje z roweru, ustawia go w stojaku przed wejściem, z bagażnika zdejmuje torbę.

W kasie przy obrotowej barierce nikogo nie ma.

Na brudnej szybie karteczka: „Basen otwarty od siódmej. Do godziny ósmej wstęp wolny”.

Malin przechodzi przez obrotową barierkę. Słońce właśnie wstaje nad trybuną przy Folkungavallen i świeci jej prosto w twarz. W zaledwie kilka sekund względny poranny chłodek zostaje wyparty przez paskudny żar.

Przed sobą Malin ma dwudziestopięciometrowy tor, wyludnioną pływalnię, basen i otaczające go porośnięte trawą zbocza. Wszędzie woda. Chce do wody.

W przebieralni czuć pleśnią i środkami czystości.

Malin wkłada przez uda czerwony kostium kąpielowy, myśli sobie, że są jędrne, że treningi trzymają upływające lata pod kontrolą i że mało która trzydziestoczterolatka może się pochwalić taką formą. Wstaje, naciąga kostium na piersi, a dotyk sprawia, że pod syntetycznym materiałem twardnieją jej sutki.

Potrząsa ramionami. Z torby wyciąga okulary pływackie. Za ciepło w siłowni na komendzie. Lepiej popływać.

Bierze ze sobą portfel, pistolet, telefon komórkowy i wychodzi z przebieralni w kierunku odkrytego basenu. Mija prysznice. Nie chce się opłukiwać, choć wie, że takie są zasady. Lubi to pierwsze zetknięcie skóry z wodą, w której będzie pływać.

Urlop dopiero w połowie sierpnia.

Jej koledzy z pracy korzystają z zasłużonego odpoczynku w lipcu, większość, poza Zekem i szefem wydziału oraz inspektorem Svenem Sjömanem.

Johan Jakobsson jest z dziećmi i żoną w należącym do jej rodziny domku letniskowym nad jakimś jeziorem za Nässjö. Sprawiał wrażenie udręczonego, gdy w kuchni w komisariacie opowiadał Malin o swoich planach wakacyjnych.

– Teściowie dobudowali dwa małe domki, jeden dla nas, a drugi dla Petry, siostry Jessiki. Z kuchniami i osobnymi łazienkami, no takie tam. Cały zestaw. Żebyśmy nie mieli wymówki, aby tam nie jechać.

– Johan. Masz trzydzieści pięć lat. Powinieneś robić to, na co masz ochotę.

– Ale Jessica szaleje za tym miejscem. Chce, by dzieciaki miały stamtąd wspomnienia.

– Wszyscy się kłócą?

– Kłócą? Mało powiedziane. Moja teściowa to najbardziej pasywno-agresywna osoba, jaką możesz sobie wyobrazić. Ma mentalność ofiary.

Johan upił zdecydowanie za duży łyk gorącej kawy, oparzył się i musiał ją wypluć do zlewu.

– Jasna cholera, za gorące.

Dokładnie jak to lato.

Malin wychodzi na wąską betonową ścieżkę prowadzącą do podium, które z kolei stanowi schodek do basenu. Kostium wżyna się jej między pośladki.

Börje Svärd.

Jego chora na stwardnienie rozsiane żona Anna jest w szpitalu. Trzy tygodnie z dala od willi, którą urządziła z takim smakiem, trzy tygodnie w szpitalnej sali, całkowicie zależna od obcych ludzi. Ale zależność to nic nowego dla niej, trwa to już od lat.

Börje sam na upragnionej wyprawie łowieckiej w Tanzanii, Malin wie, że oszczędzał na nią kilka lat.

Wie także, że swoje psy zostawił w hotelu dla psów w Jägarvallen. I to właśnie o psach z nią rozmawiał, gdy któregoś piątkowego wieczoru pod koniec czerwca podwoził ją do domu.

– Malin – powiedział, a jego nawoskowane wąsy zadrżały. – Mam cholerne wyrzuty sumienia, że oddaję psy.

– Börje. Poradzą sobie. Pensjonat w Jägarvallen ma dobrą opinię.

– A jednak. Nie powinno się tak zostawiać zwierząt. Są jak członkowie rodziny.

Przez kilka tygodni przez wyjazdem ciało Börjego jakby się zapadało, jakby wklęsło od przedwczesnego poczucia winy.

– Anna też sobie poradzi – powiedziała Malin, gdy zaparkowali przed wejściem przy Ågatan. – W szpitalu będzie jej dobrze.

– Ale oni nawet nie rozumieją, co ona mówi.

Na końcu języka miała słowa: „Nie martw się”, ale pozostawiła je niewypowiedziane. Zamiast tego w ciszy położyła rękę na ramieniu Börjego, a następnego dnia na ich zwyczajowym spotkaniu Sven powiedział:

– Jedź, Börje. Dobrze ci to zrobi.

Börje, którego normalnie wkurzyłby taki komentarz, wychylił się na krześle, rozłożył ręce.

– Aż tak to widać, że najchętniej wcale bym nie jechał?

– Nie – odpowiedział Sven. – Wyraźnie widać, że powinieneś jechać. Jedź do Tanzanii i ustrzel antylopę. To rozkaz.

Malin jest już przy basenie, jej nozdrza wypełnia zapach chloru. Idzie wzdłuż dłuższego boku zbiornika w stronę krótszego. Słupki startowe wyglądają jak poszarzałe kostki cukru ponad czarnymi, łuszczącymi się oznaczeniami toru. Za basenem rosną wiązy z żółknącym listowiem. Nadal jest sama na kąpielisku. Czyżby nikt z tych, którzy pozostali w mieście, nie był zdolny wstać o tak wczesnej porze?

Karim Akbar.

Szef policji.

W doborze miejsca na urlop nie tak kontrowersyjny jak w pracy. On, jego żona i ich ośmioletni syn wynajęli domek za Västervik. Trzytygodniowe wakacje Karima. Choć właściwie co to za wakacje? Powiedział Malin, że na podstawie własnych doświadczeń zamierza napisać książkę. Żona z synkiem będą się kąpać i chodzić na wycieczki.

Malin wie już, o czym ta książka będzie: O kurdyjskim chłopcu w za ciasnym mieszkaniu w Nacksta w Sundsvallu. O tacie, który odbiera sobie życie z rozpaczy, że funkcjonuje poza społeczeństwem. O synu, który odgrywa się, studiując prawo, i zostaje najmłodszym szefem policji w kraju, jedynym z imigranckim pochodzeniem. Artykuły prasowe, udział w programach telewizyjnych.

Malin wchodzi na słupek startowy. Lubi pływać środkiem basenu, przeszkadza jej pluskanie przy krawędziach. Pochyla się, ostrożnie kładzie na asfalcie komórkę oraz ręcznik, w który zawija pistolet, i zanim zanurkuje, wkłada okulary pływackie.

Degerstad wróci ze szkolenia w Sztokholmie na początku września. Andersson nadal na zwolnieniu lekarskim.

Malin rozciąga się, szykuje ciało, by rozpruć taflę wody, podświadomość pośpiesznie sprawdza każdy mięsień, narząd, komórkę i kroplę krwi.

Napinające się mięśnie. I dalej.

Nie słyszy dzwoniącego telefonu, tego, jak wściekle obwieszcza, że coś się wydarzyło, że oto Linköping został zbudzony ze swojego przyjemnego letniego odrętwienia.

Jedna ręka do przodu, druga do tyłu. Oddychać co piąte wynurzenie, przepłynąć osiemdziesiąt długości dwudziestopięciometrowego basenu, taki jest plan.

Nawraca po pierwszej długości, rozkoszuje się tym, jak posłuszne jest jej ciało, cieszy się, że godziny na siłowni w komisariacie nie poszły na marne, czuje, że to ona kontroluje swoje ciało, a nie odwrotnie.

Ale to oczywiście złudzenie.

Bo czym jest człowiek bez ciała?

Ciało jest jak pocisk w wodzie, strój kąpielowy jak czerwona smuga krwi. Budynki i drzewa majaczą jej przed oczami, gdy bierze oddech, poza tym nie istnieją.

Zbliża się do krawędzi, pierwsze tysiąc metrów wkrótce za nią, szykuje ciało na kolejną nawrotkę, ale wtedy słyszy głos, jego naglące brzmienie i spokojny bas.

– Przepraszam, przepraszam, przepraszam…

Chce płynąć, nie chce się zatrzymywać i z nikim rozmawiać, odpowiadać na pytania, chce używać ciała, uciec od wszystkich myśli, od wszystkich – no tak, od czego?

– Pani komórka…

To może być Tove. Janne.

Zwalnia, ale nie zawraca, dłonie na metalowym drążku słupka.

Odległy niewyraźny głos między szybkimi oddechami, twarz czarna pod światło.

– Przepraszam, ale dzwonił pani telefon.

– Dziękuję – odpowiada Malin, próbując złapać oddech.

– Nie ma za co – odpowiada głos, a czarna, duża postać znika, jakby się rozpływała w świetle.

Malin wychodzi z basenu, siada na krawędzi ze stopami w wodzie. Wyciąga się po komórkę.

Jest wodoodporna, porządny model.

Na wyświetlaczu numer Zekego.

Nowa wiadomość.

Nie ma siły odsłuchiwać.

Zeke odbiera po trzech sygnałach.

– Malin, to ty?

– A kto?

– Trädgårdsföreningen – mówi Zeke. – Jedź tam jak najszybciej. Bo jesteś chyba niedaleko?

– Co się stało?

– Nie wiem dokładnie. Ktoś dzwonił do komisariatu. Spotkajmy się jak najszybciej na placu zabaw po stronie Djurgårdsgatan.

Słowa wyciągają z ciała zimno wody. Słońce i ten upał, ton głosu Zekego.

Oto szczeliny w ziemi rozwierają się, myśli Malin. Nadszedł czas żarzących się robaków.

3

Malin pędzi do przebieralni z przewieszonym na szyi ręcznikiem, nim dociera na miejsce, ślady jej mokrych stóp na betonowych schodach wyparowują i znikają.

Zdziera z siebie kostium, nie ma zamiaru spłukiwać basenowego chloru, trochę dezodorantu, nie rozczesuje pazia. Wkłada spódnicę, białą bluzkę, przypina kaburę, jeszcze tylko marynarka i białe sportowe sandały.

Przez obrotową barierkę.

Na rower.

Oddech.

Teraz.

Teraz coś się dzieje.

Co tam na mnie czeka w Trädgårdsföreningen?

Coś się wydarzyło, tyle wiadomo. Pośpieszna relacja Zekego. Opowiedział o przełączonej przez recepcję rozmowie w komisariacie sprzed piętnastu minut. Po drugiej stronie linii nieokreślonej płci głos był niewyraźny, podenerwowany: „W Trädgårdsföreningen jest jakaś naga kobieta, siedzi w altanie przy placu zabaw. Chyba stało się coś strasznego”.

Naga kobieta.

W największym parku w mieście.

Ten, kto to zgłosił, nie wspomniał nic o jej wieku, czy żyje, czy jest martwa, właściwie nic konkretnego. Na miejscu jest już pewnie patrol.

A może to fałszywy alarm?

Jednak po głosie Zekego Malin słyszała, że jest pewien, że oto nastał czas powagi, a zło znów zaczęło się poruszać, ten niezdefiniowany czarny podziemny prąd, przechodzący tam, gdzie znajduje się wszystko, co ludzkie.

Kto to zgłosił?

Nie wiadomo. Zdyszany głos.

W telefonie Zekego ani na tym w recepcji nie wyświetlił się żaden numer.

Malin staje przy bramie do parku przy hotelu Ekoxen. Przejechała przed wejściem, mijając hotelowy bar. O tej porze roku głównie autobusy pełne niemieckich turystów. Kiedy Malin mija jadalnię, widzi podstarzałych Niemców tłoczących się przy bufecie śniadaniowym.

Połacie trawnika przy scenie w parku otaczają rosłe dęby. Wiosną to miejsce pijatyk licealistów. Czuć alkoholem, rzygowinami i zużytymi kondomami. Po prawej stronie altana wzniesiona na miejscu Trädgårdsrestaurang, która spłonęła dawno temu.

W głębi parku niczym lśniący miraż biały lakier wozu patrolowego.

Pedałuj szybciej.

Wyczuwa już przemoc. Obcowała z nią na tyle często, że teraz rozpoznaje ją już po zapachu.

Radiowóz zaparkowany przy małej altanie u stóp wzgórza. Obok samochodu stoi karetka. W tle widać białe domy czynszowe z połączonymi balkonami tworzącymi galerie, a zza drzew wyłania się otynkowany na żółto dom z przełomu wieków.

Ustawia rower na nóżce.

Obserwuje scenę. Oswaja ją.

Nieopodal, za ogrodzeniem z zielonego impregnowanego drewna, wiszą huśtawki z opon. Na piaszczystym placyku drabinka i trzy niewielkie przypominające krowy huśtawki. Piaskownica.

Dwóch umundurowanych policjantów w za dużych przeciwsłonecznych ray banach, bysiowaty Johansson i okrągły Rydström, człapie wte i wewte po trawie za piaskownicą. Jeszcze nie widzą, jak zbliża się zza samochodu patrolowego.

Policjanci w śpiączce.

Powinni byli usłyszeć, jak nadchodzi. Albo choć zauważyć, jak wita się z ekipą karetki siedzącą na ławce po obu stronach pomarańczowego zawiniątka w kocu. Starszy, rosły mężczyzna – Malin wie, że nazywa się Jimmy Niklasson – oraz młoda dziewczyna, blondynka, około dwudziestoletnia.

Chyba nowa.

Z tego, co Malin wie, trudno znaleźć kobietę do tej pracy. Wiele odpada na testach sprawnościowych.

Niklasson patrzy na Malin, niespokojny.

Pomarańczowa postać między nimi na ławce.

Zakutana w szpitalny koc. Obejmują ją, głowę ma zakrytą materiałem, pochyloną, wygląda to tak, jakby ktoś tam między nimi był, a zarazem jakby go nie było.

Malin zbliża się powoli do ławki.

Niklasson wita ją skinieniem głowy, blondynka też.

Johansson i Rydström zobaczyli ją, przekrzykują się:

– Sądzimy, że to…

– Chyba…

– …została zgwałcona.

Gdy to słowo przecina powietrze i niesie się ponad placem zabaw oraz Trädgårdsföreningen, stworzenie w kocu podnosi wzrok i Malin widzi twarz młodej dziewczyny, jej rysy zniekształcone strachem, świadomością, że życie może przynieść czarny podarek, gdziekolwiek, kiedykolwiek.

Wpatrujące się w Malin brązowe oczy. Jakby się zastanawiały: Co się stało? Co teraz ze mną będzie?

Mój Boże, myśli Malin. Jest w twoim wieku, Tove.

– Cisza! – krzyczy Malin do mundurowych.

Gdzie jest Zeke?

Dziewczyna znów zwiesiła głowę. Jimmy Niklasson cofa ramię, wstaje. Nowa blondynka zostaje. Kiedy Malin widzi idącego w jej stronę Niklassona, myśli, że wolałaby, aby to Zeke znalazł się na miejscu jako pierwszy, a nie ona, żeby to on przyniósł ten pierwszy spokój, który teraz ona musi dać.

Potrafi być opanowany, spokojny, Zeke. Nawet jeśli jest też dobry w zadymie.

Obok niej Johansson i Rydström, nagle bliski mur męskich ciał.

Niewyraźny głos Rydströma:

– Tam ją znaleźliśmy, przy altanie, leżała na drewnianej podłodze.

Johansson:

– Pomogliśmy jej wstać. Milczała, nie nawiązaliśmy z nią żadnego kontaktu, no i zadzwoniliśmy po karetkę.

– Dobrze – odpowiada Malin. – Dobrze. Ruszaliście coś tam?

– Nie – mówi Rydström. – Tylko ją. Posadziliśmy ją na ławce, dalej tak siedzi. Daliśmy jej koc z bagażnika. Oni przywieźli więcej koców.

– Są tam jakieś ubrania?

– Nie.

– Krwawi z dróg rodnych – dorzuca Niklasson, a jego głos jest dziwnie cienki jak na tak postawnego człowieka. – Otrzymała ciosy w przedramiona i kostki nóg. Poza tym jest dziwnie czysta, jakby wyszorowana.

– Pachnie klorinem. Cała jest biała. Rany na rękach i nogach też dokładnie umyto i oczyszczono – dodaje Rydström.

– Zabierzcie ją do karetki – mówi Malin. – Tam jej będzie lepiej.

– Nie chce – odpowiada Niklasson. – Próbowaliśmy, ale tylko potrząsa głową.

– Ma świadomość tego, gdzie jest?

– Nic powiedziała ani słowa.

– Nikogo więcej tu nie było, kiedy przyjechaliście?

– Nie. A kto niby miałby być? – pyta Johansson.

– Na przykład ten, kto to zgłosił.

– Nikogo nie było.

Malin się waha.

– Ogrodźcie miejsce przestępstwa. Zacznijcie tam przy fontannie i zatoczcie koło aż tutaj – mówi Malin.

Malin siada na ławce. Stara się nie naruszyć przestrzeni dziewczyny, chce się do niej przyjaźnie zbliżyć.

– Słyszysz mnie? – pyta.

Patrzy na lśniącą, białą skórę, rany na rękach jak schludne wyspy. Wygląda, jakby siedziała naga w chłodną zimową noc, a nie w letni upał. Niewinność bije z jej białej skóry. Jakby tańczyła z diabłem na granicy śmierci i w jakiś sposób przeżyła.

Dziewczyna wciąż milczy, nie wydaje żadnego dźwięku.

W nozdrzach Malin słaba woń klorinu.

Przypomina zapach na basenie Tinnis.

Młoda sanitariuszka siedząca po drugiej stronie dziewczyny też nic nie mówi, chyba nie ma za złe, że Malin się nie przedstawiła.

– Możesz opowiedzieć, co tu się wydarzyło?

Cisza, ale jakiś lekki ruch w bok.

– Boli cię? Pamiętasz? Niczego nie musisz się obawiać.

Żadnej reakcji, żadnej odpowiedzi, nic.

– Posiedź z nią – mówi Malin i wstaje. – Nie zostawiaj jej samej.

Przy fontannie umundurowani policjanci rozwijają wokół drzewa taśmę zabezpieczającą, Niklasson grzebie w karetce.

– Możemy ją zabrać do szpitala?

Miękki i uległy, uspokajający głos młodej kobiety kierującej ambulansem.

– A tak poza tym nazywam się Ellinor. Ellinor Getlund.

Malin wyciąga rękę.

– Komisarz Malin Fors. Szpital musi jeszcze poczekać. Może dziewczyna zacznie mówić, jeżeli jeszcze trochę tu posiedzi. Rozejrzę się tymczasem.

Altana ocieniona koroną dębu.

Pot na plecach pod bluzką.

Zegarek w komórce pokazuje 08.17.

Gorąco już jak w piekle.

W altanie panuje mikroklimat. Kiedy Malin wchodzi do środka, uderza ją dziwnie wilgotne ciepło. Pewnie z pięć stopni więcej niż na zewnątrz, choć nie ma ścian; to raczej rząd słupów niż pomieszczenie.

Nierzeczywisty upał.

Jakby w jednym miejscu atmosfera zgromadziła co bardziej niesforne cząsteczki, jakby w powietrzu tańczył niewidzialny diabeł.

Patrzy pod stopy. Uważa, żeby nie zadeptać śladów. Kałuża krwi, wokół niej kilka mniejszych plam, wspólnie tworzą niemal zarys ciała.

Co?

Krew, która z niej wyciekła.

Czarny cień. Co tu robiliście w nocy? Robiłaś?

Jesteś w wieku mojej Tove. Znalazłaś się tu, choć nie powinnaś.

Żadnego ubrania, nawet skrawka materiału, który Malin dostrzegłaby gołym okiem.

Sygnał komórki, Malin słyszy za sobą spokojny głos Ellinor Getlund. Jest coraz bliżej. Zostawiła dziewczynę samą?

Malin kuca. Oddycha. Przesuwa dłonią po deskach podłogowych, ostrożnie, żeby nie naruszyć niczego przed przyjazdem Karin Johannison, technika kryminalnego.

Na poręczy ponad miejscem, gdzie leżała dziewczyna, widzi krew.

Ktoś przerzucił cię przez poręcz? Czy sama przez nią przeszłaś?

W tle dziecięce głosy.

Zignorować. Co one tu tak wcześnie robią?

Malin wstaje, podchodzi do poręczy. Po drugiej stronie ślady wielu butów, podeszew, nieco dalej krzaki, połamane gałęzie. Drzewo, nieco dalej sosna o grubym pniu. To tu czekałeś? Wepchnąłeś w nią tę gałąź? A może to jakieś inne ślady? Zupełnie niezwiązane z tą sprawą? Powstałe w zupełnie inny sposób?

Dzieci.

Sporo ich.

Śmieją się.

Mówią: Policja, kaletka.

Potem krzyczą, znów krzyczą, zdenerwowane kobiece głosy rozbrzmiewają echem po parku, głos Niklassona:

– Co, u diabła!

Malin się odwraca.

Dziesięcioro przedszkolaków w żółtych odblaskowych kamizelkach. Piszczą. Dwie przedszkolanki z zaskoczeniem na twarzach. Naga, pobita, pocięta, ale nienaturalnie czysta dziewczyna wstała z ławki i idzie w ich kierunku. Dzieci nieprzytomne z przerażenia, jakby nagle pozarażały się wirusem strachu w obliczu tego czegoś obcego, przerażającego, co się właśnie zbliża.

Dzieci wrzeszczą.

– Miałaś przecież z nią zostać! – ryczy Malin.

Ellinor Getlund podąża za dziewczyną, komórka w jednej ręce, w drugiej pomarańczowy koc, pospiesznie zgarnięty ze żwiru przy ławce.

Naga, jakby szklista, przechodzi przez ogrodzenie wokół huśtawek, nie zważając na rany na rękach, nogach ani na krew zaschniętą na wewnętrznej stronie ud. Idzie po piasku. Siada w oponie i zaczyna się huśtać, wahadłowy ruch, jak przekorna próba anulowania czasu.

Jej lśniące, białe ciało, krew na udach jakby fosforyzuje.

Przy fontannie Rydström i Johansson dalej nieporadnie rozwijają taśmę, jak gdyby nigdy nic.

Gdzie jesteś, Zeke? – myśli Malin. Potrzebuję cię tu.

4

Dostępne w wersji pełnej.

5

Dostępne w wersji pełnej.

6

Dostępne w wersji pełnej.

7

Dostępne w wersji pełnej.

8

Dostępne w wersji pełnej.

9

Dostępne w wersji pełnej.

10

Dostępne w wersji pełnej.

11

Dostępne w wersji pełnej.

12

Dostępne w wersji pełnej.

13

Dostępne w wersji pełnej.

14

Dostępne w wersji pełnej.

15

Dostępne w wersji pełnej.

16

Dostępne w wersji pełnej.

17

Dostępne w wersji pełnej.

18

Dostępne w wersji pełnej.

19

Dostępne w wersji pełnej.

20

Dostępne w wersji pełnej.

21

Dostępne w wersji pełnej.

Część 2. W oczach letnich aniołów

Dostępne w wersji pełnej.

22

Dostępne w wersji pełnej.

23

Dostępne w wersji pełnej.

24

Dostępne w wersji pełnej.

25

Dostępne w wersji pełnej.

26

Dostępne w wersji pełnej.

27

Dostępne w wersji pełnej.

28

Dostępne w wersji pełnej.

29

Dostępne w wersji pełnej.

30

Dostępne w wersji pełnej.

31

Dostępne w wersji pełnej.

32

Dostępne w wersji pełnej.

33

Dostępne w wersji pełnej.

34

Dostępne w wersji pełnej.

35

Dostępne w wersji pełnej.

36

Dostępne w wersji pełnej.

37

Dostępne w wersji pełnej.

38

Dostępne w wersji pełnej.

39

Dostępne w wersji pełnej.

40

Dostępne w wersji pełnej.

41

Dostępne w wersji pełnej.

42

Dostępne w wersji pełnej.

43

Dostępne w wersji pełnej.

44

Dostępne w wersji pełnej.

45

Dostępne w wersji pełnej.

46

Dostępne w wersji pełnej.

Część 3. Przyjdziesz, zanim przeminie teraz

Dostępne w wersji pełnej.

47

Dostępne w wersji pełnej.

48

Dostępne w wersji pełnej.

49

Dostępne w wersji pełnej.

50

Dostępne w wersji pełnej.

51

Dostępne w wersji pełnej.

52

Dostępne w wersji pełnej.

53

Dostępne w wersji pełnej.

54

Dostępne w wersji pełnej.

55

Dostępne w wersji pełnej.

56

Dostępne w wersji pełnej.

57

Dostępne w wersji pełnej.

58

Dostępne w wersji pełnej.

59

Dostępne w wersji pełnej.

60

Dostępne w wersji pełnej.

61

Dostępne w wersji pełnej.

62

Dostępne w wersji pełnej.

63

Dostępne w wersji pełnej.

64

Dostępne w wersji pełnej.

65

Dostępne w wersji pełnej.

66

Dostępne w wersji pełnej.

67

Dostępne w wersji pełnej.

68

Dostępne w wersji pełnej.

69

Dostępne w wersji pełnej.

Epilog 

Dostępne w wersji pełnej.

Nota biograficzna

Mons Kallentoft, okrzyknięty nowym królem skandynawskiej powieści kryminalnej, urodził się w roku 1968. Dorastał w małym miasteczku Linköping. Do kariery pisarza dochodził przez pracę w reklamie i dziennikarstwo. Debiutował w roku 2000 powieścią Pesetas, za którą otrzymał nagrodę Katapultpriset, przyznawaną przez Związek Pisarzy Szwedzkich. Potem napisał jeszcze kilka dobrze przyjętych przez krytykę książek obyczajowych, m.in. powieść Food Noir. Jego kryminały cieszą się uznaniem krytyków i trafiłają na pierwsze miejsca list bestsellerów.

Tytuł oryginału: Sommardöden

Copyright ©  Mons Kallentoft 2008

All rights reserved

First published by Natur & Kultur, Sweden

Published by arrangement with Nordin Agency AB, Sweden.

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd.,

Poznań 2010, 2014

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Elżbieta Bandel

Opracowanie graficzne okładki: Lucyna Talejko-Kwiatkowska

Ilustracja na okładce: Niklas Lindblad / Mystical Garden Design

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Śmierć letnią porą, wyd. I, Poznań 2010)

ISBN 978-83-7818-013-5

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Konwersja do formatu epub:

AKAPIT, Poznań, tel. 61-879-38-88 