Dla Griga

Natura wyznaczyła granice ambicjom innych ludzi,
ale nie Greków, Grecy nie podlegali
ani nie podlegają prawom natury.

Beniamin z Lesbos

Niebo, a nie duszę, zmieniają ci,
co żeglują po morzach.

Horacy

Wszystkie przedstawione w książce osoby i zdarzenia
są fikcyjne (nawet te prawdziwe), a ich podobieństwo
do rzeczywistych osób i zdarzeń jest
całkowicie przypadkowe.

Prolog

Korfu, lipiec 2010

Kiedy opuszczał niewielki budynek kliniki, czuł potworne znużenie. Zatrzymał się przed bujnym rododendronem, próbując wyrównać oddech. Raz, dwa, trzy. Niby lepiej, ale kiedy sięgał po kluczyk do jeepa, lekko drżały mu ręce. Nieoczekiwanie poczuł atak głodu i zakręciło mu się w głowie. Czyżby dlatego, że wyruszył do miasta na czczo? Niemożliwe. Od niepamiętnych czasów nie jadał śniadań.

Słońce tego dnia świeciło wyjątkowo ostro, co zapowiadało prawdziwy upał w południe, i pewnie dlatego na jego skroniach pojawiły się kropelki potu.

Naprawdę jestem chory, przyszło mu do głowy nie po raz pierwszy, ale ta myśl nieustannie go zdumiewała. Pewnie powinien zatrzymać się gdzieś na kawę i jakąś przekąskę, żeby wytrzymać jeszcze te dwie godziny do chwili, kiedy Ifigenia poda mu smakowity lunch w Eleotrivio.

Spojrzał na zegarek. Nie, nie ma czasu. Statek z Albanii za chwilę przypłynie, a na nim robotnicy, którzy mieli wykończyć mu dom. Gdyby nie zastali go na kei, ci wieśniacy zapewne wpadliby w panikę i rozleźliby się po mieście. A potem szukaj wiatru w polu! A dom trzeba było jak najprędzej skończyć. Ta kupa leżących kamieni, która psuła mu widok, powinna się w końcu przekształcić w coś sensownego. I tak za długo z tym zwlekał.

Jannis wyszukał w kieszeni spodni opakowanie gumy do żucia i wsadził do ust drażetkę. Przez chwilę poczuł ulgę. Wsiadł więc do samochodu i wycofał go z parkingu.

Mimo dość wczesnej pory w mieście panował spory ruch i kręciło się wielu turystów. Pewnie znakomita pogoda wygoniła ich wcześniej z łóżek. Miejscowi polewali wodą ze szlaucha place i zaułki, w których wszędzie poustawiano stoliki i krzesła, przygotowując się już do pory obiadowej. Mimo strajku firm wywożących śmieci stolica wyspy nie wyglądała na zaniedbaną i brudną. Sprzedawcy likieru z kumkwatu ustawiali stoiska do degustacji.

Jannis, czując, jak coraz mocniej wali mu serce, skrzywił się z niechęcią. Dla nich wabienie obcych było warunkiem przetrwania. Dla niego sezon letni i turyści stawali się stopniowo coraz większą uciążliwością. Może to był błąd, że wybrał na swoją siedzibę aż tak popularną i uczęszczaną wyspę? Miał jednak szczęście, że tylko czasami zmuszony był oglądać tę całą hałaśliwą komercję. Zresztą w tym roku było mniej odwiedzających. Pewnie kryzys i widmo bankructwa ich wystraszyły. Jannis słuchał obcojęzycznej telewizji i wiedział, co mówiono teraz o jego rodakach. Ich negatywny obraz wyłaniał się z każdego programu. Cwani naciągacze, lenie, niepłacący podatków. Nie powinien o tym myśleć, jeśli chciał uspokoić bicie serca.

Również na przystani promowej roiło się od turystów chcących koniecznie zwiedzać okoliczne wyspy. Przyjechali na kilka dni, a już ich niesie dalej, pomyślał Jannis. Stały niepokój, który nie pozwala cieszyć się tym, co jest. I byle naprzód, byle szybciej...

Osoby jadące do Albanii ustawiały się przy baraku kontroli paszportowej. Przechodzący obok samochodu funkcjonariusz rozpoznał go i pozdrowił.

– Kalimera! – odpowiedział mu przez otwartą szybę i podniósł dłoń. Chciał już nawet zagadać, ale ktoś zawołał tamtego z budynku, i tylko rozłożył bezradnie ręce.

Widać już było nadpływający mały statek. Błyszczące krople wody rozbryzgiwały się o jego burty. Jannis wypluł gumę, wsadził dłonie w kieszenie i ponownie przyjrzał się morzu. Znów go kusiło swym szmaragdem, jednak rozsądek podpowiadał mu, że jego obietnice są nie do spełnienia. On już to wszystko widział i przeżył. Koniec również można było przewidzieć.

Kilkanaście metrów dalej szykował się do odpłynięcia inny statek, na Paksos. Ten również był oblegany. I nagle Jannis, niczym kukiełka pociągana za niewidzialne sznurki, zrobił kilka kroków w przód.

Po trapie wchodziła właśnie szczupła, niewysoka kobieta. Miała na głowie słomkowy kapelusz, ale nagle zdjęła go, jakby w obawie przed silniejszym podmuchem wiatru na morzu. Jej włosy miały ciemnobrązowy kolor.

Odwróć się, błagał ją w myślach Jannis, a jego serce ponownie dało o sobie znać. To nie mogła być prawda, zdawał sobie sprawę, ale to był dokładnie ten sam gest, którym niegdyś odgarniała z twarzy niesforne loki. Stał jak zaklęty, a kiedy zrozumiał, że ona go nie słyszy, ruszył wolno w kierunku stateczku. Ani przez chwilę nie spuszczał z oczu sylwetki kobiety, która przesuwała się w tył, stale się od niego oddalając.

– Przepraszam, ale trap już wciągnięty – usłyszał czyjś głos. Dopiero wówczas się ocknął i zrozumiał, że stateczek już odbił od brzegu.

Nie, to niemożliwe. Ona nie może tak po prostu zniknąć! Za wszelką cenę musi ją powstrzymać. Zaczerpnął powietrza, żeby wykrzyczeć jej imię, i nagle zaszumiało mu w uszach, a ziemia zakręciła się dokoła.

– Proszę pana! Co panu jest? – To były ostatnie słowa, które usłyszał.

Rozdział I

Dźwięk telefonu odbił się od wysokich murów salonu i wyrwał go z popołudniowej drzemki. Cholera, zapomniał przyciszyć! Sam sobie winien. Postanowił nie odbierać, bo bez okularów i tak nie był w stanie zobaczyć, kto go niepokoi o takiej porze. Ale wtem przyszło mu na myśl, że może to być Afrodyta, której czas w Stanach różnił się o wiele godzin od czasu europejskiego.

– Daddy! – W telefonie usłyszał suchy i zdecydowany głos swego najmłodszego dziecka. Zatem miał rację, że to ona. Ale nie był przekonany, że zrobił dobrze, odbierając. – Dzwonił do mnie Alex. Co ci się stało?

Jannis westchnął cicho. Znudziło go już powtarzanie tego samego. Od incydentu na kei przeprowadził kilkanaście rozmów na ten temat. Bożena, oczywiście Alex, ale też wszyscy krewni i znajomi, którzy usłyszeli o zdarzeniu i chcieli się dowiedzieć, jak się miewa. Każdy z nich oferował również pomoc i dobrą radę, a wszystko to zajmowało dość dużo czasu. I wystawiało na próbę jego cierpliwość. Na drugi raz nie będę tracić przytomności w miejscu publicznym, postanowił sobie solennie.

– To zwykły zawrót głowy. Bez paniki. Ani nie zawał, ani nie wylew. Może za dużo kawy.

– A byłeś u lekarza? Przebadałeś się dokładnie?

– Tak, Afi, tak – mówiąc to, podniósł się z kanapy i przeszedł do kuchni, gdzie nalał do szklanki wody i wydobył z szuflady baterię lekarstw.

– Bo ja się martwię, że za chwilę także lekarze zaczną strajkować, a ty zostaniesz bez żadnej opieki.

– Chyba jednak do tego nie dojdzie – powiedział Jannis, ale bez zbytniego przekonania.

Kryzys gospodarczy, który wybuchł w Grecji w końcu poprzedniego roku, przybierał coraz bardziej gwałtowne formy. To już nie były rozmowy o oszczędnościach i zaciskaniu pasa. Podczas majowego strajku generalnego w Atenach, na którym zgromadziło się przeszło pięćdziesiąt tysięcy demonstrantów, zginęli ludzie. Wszystko zmierzało do jakiegoś dramatycznego finału. Kolejna grecka tragedia?

Afrodyta zaczęła opowiadać o interesujących ludziach, których poznała ostatnio w Los Angeles podczas podróży służbowej. Ponieważ jej definicja interesującego człowieka różniła się znacznie od jego własnej, Jannis poczuł się znużony, kiedy mówiła mu o fuzjach, zyskach i planach inwestycyjnych. Powinien wykrzesać z siebie choć trochę zainteresowania, gdyż to właśnie dzięki córce i jej trzeźwej głowie ich firma lawirowała pośród raf kryzysu w całkiem udany sposób, ale nie był w stanie się do tego zmusić. To nie do wiary, jak szybko stracił serce do tych spraw. Hmm, no właśnie. Serce.

– Tato, mnie się jednak wydaje, że ty się źle leczysz. – Po chwili zmieniła temat. – Po południu zadzwonię do mojego lekarza i wszystko z nim skonsultuję. Wyślę ci listę z zaleceniami, ale będziesz musiał ich przestrzegać. Czy ty mnie słuchasz?

– Tak, oczywiście, słucham – odparł. Wziął do ust łyk wody i po raz kolejny zadał sobie pytanie, jak on i Jana mogli wydać na świat takie dziecko. Gdyby nie to, że pod względem urody Afrodyta była niemal kopią jego matki z młodości, można by podejrzewać, iż podrzucili ją kosmici. Z nieco spaczonym poczuciem humoru, dodał złośliwie w myślach.

– Dasz sobie radę sam w Eleotrivio? Stale się o ciebie martwię, a mam pojutrze zebranie rady nadzorczej. Nie mogę przyjechać.

Ciekawe, co by odpowiedziała, gdyby zaprzeczył. Kogo by mu tu przysłała do pomocy? Swego męża Marcusa? Uchowaj Boże!

– Oczywiście, córeczko. Ale ty też uważaj na siebie i się nie przepracowuj.

W odpowiedzi usłyszał coś, co nawet przypominało śmiech.

– Chyba wiesz, że ja mam zawsze wszystko pod kontrolą.

– Ale czasem trzeba nacieszyć się życiem – rzucił bezwiednie, mimo iż doskonale wiedział, że wszelka dyskusja z córką na te tematy jest bezsensowna.

– Tato, ja się cieszę. Naprawdę.

Obawiał się, że rzeczywiście tak jest. I że knucie, intrygi, roszady i nieustające użeranie się z korporacjami były jej prawdziwym żywiołem. Dlaczego bez przerwy jej się czepiał? Tej jedynej córki, która osiągnęła sukces w biznesie? Jedynej, która tak naprawdę nadawała się do prowadzenia firmy? Może dlatego, że nie okazywała żadnych emocji i chyba nigdy nie była w pełni szczęśliwa, nawet wówczas, kiedy prowadził ją do ołtarza, gdy wychodziła za mąż za tego idiotę Marcusa. Od wczesnego dzieciństwa narzucała sobie różne plany i projekty, które później z mozołem realizowała. Pewnie założyła już dawno, że w wieku dwudziestu dwóch lat powinna zostać mężatką, i tak się stało.

– Ona się nadaje na terapię – zauważył kiedyś Nick, gdy siostra w wieku szesnastu lat dostała stypendium na Uniwersytet Harvarda. – To umysłowy robocop.

Jannis zakończył rozmowę z córką i połknął tabletki. Da sobie radę sam. Jak zawsze...

Kiedy wróciła mu przytomność, leżał w ambulansie z podłączoną kroplówką. Po parogodzinnej obserwacji okazało się, że może wrócić do domu, tym bardziej iż był pod stałą kontrolą kliniki. Zrezygnował więc z oferty podwiezienia i zdecydował się sam prowadzić jeepa. Da radę, głupie pół godziny i będzie u siebie. Był w tym bardzo stanowczy i nikt nie śmiał mu się sprzeciwić. Wymienił kilka zabawnych uwag z lekarzem odpowiedzialnym za jego zdrowie, po czym poklepali się po plecach jak najlepsi kumple i odjechał.

Nie był to chyba najmądrzejszy pomysł, bo miał jeszcze pewne kłopoty z koncentracją, a kiedy zaparkował pod domem, czuł, że jego koszula z krótkim rękawem jest mokra od potu.

Dopiero po lunchu, kiedy siedział w zacienionym i klimatyzowanym salonie, popijając wodę z kruszonym lodem i listkiem mięty, zaczął sobie przypominać, co w zasadzie wydarzyło się na przystani promowej i kogo wówczas zobaczył. Był pewien, że się nie pomylił. To musiała być ona.

Udało mu się o niej zapomnieć na tyle lat. Wydawało się nieprawdopodobne, że to do niego wróci. Nauczył się panować nad swoimi myślami i odsuwać te niewygodne daleko, w zapomnienie. Nie miał też zupełnie żadnych inklinacji, by w tym wieku, mając więcej wolnego czasu, przywoływać obrazy z przeszłości. To strata czasu, myślał niejednokrotnie, otrzymując od dawnych znajomych zaproszenia na spotkania czy zjazdy. Jesteśmy już innymi ludźmi. Ale widok kobiety ze statku nie dawał mu spokoju. Stawał się coraz bardziej wyraźny, tak jakby jego umysł próbował jak obiektyw przybliżać jej obraz.

W końcu zirytowany siadł przy biurku i sięgnął po swoje najnowsze cacko, iPada. Stary idiota, przeklął się w myślach, uważając, że staje się tym samym podobny do swych rówieśników, z których jeszcze niedawno szydził. Ale jego palce wystukiwały już jej imię i nazwisko. Miasto, w którym mieszkała...

Kretyn! Wydawało mu się, że po tylu latach ona nie zmieni nazwiska?

Rzeczywiście, wujek Google pokazał mu figę, nawet kiedy dodał mu jej wymarzony zawód. Zniechęcony odłożył tablet i sięgnął po ciśnieniomierz. Siedział nieruchomo, słuchając mruczenia aparatu, kiedy do pokoju weszła Ifigenia. Musiała już skończyć sprzątanie, bo zmieniła sukienkę i poprawiła fryzurę. Włożyła też buty na dość wysokim obcasie. Jak jej się udaje jeździć w nich na skuterze?

– Dobre ciśnienie? – spytała, zanim zdążył sam zobaczyć.

– Nie najgorsze – odpowiedział. – Poczekaj, dzisiaj ci zapłacę. – Chciał się zerwać z fotela.

– Jutro też jest dzień. – Kobieta machnęła ręką i dopiero wówczas odkryła, że trzyma w niej listy. – Oj, poszłabym z nimi do domu. Z moją głową już całkiem nie tak.

– Nie przesadzaj – odparł. Musiał zaprzeczyć. Ifigenia była od niego młodsza zaledwie o cztery lata. – Po prostu myśli ci uciekają. – Nie wiedział, dokąd mogłyby uciec, bo jego pracownica była osobą samotną, bezdzietną i podobnie jak on sam, niezbyt chętną do nawiązywania kontaktów międzyludzkich.

Ku jego zdziwieniu Ifigenia się zarumieniła jak nastolatka.

– To ja już lecę. – Zmieszana niemal rzuciła listy na biurko, zawróciła na pięcie i dopiero przy drzwiach bąknęła coś, że jutro o dziesiątej przyjdzie zmienić pościel.

Jannis popatrzył za nią nieco zdziwiony, a potem przeniósł wzrok na listy. Jakieś urzędowe i bankowe bzdety. Już chciał je odłożyć, do przeczytania na później, gdy nagle jego uwagę zwróciła koperta adresowana odręcznym pismem. Kto jeszcze dziś pisze listy, i to w dodatku tu, na wyspie? Koperta miała miejscowy stempel. Dziwne jakieś... W zasadzie to stwierdzenie powinno przygotować go na czekającą wewnątrz niespodziankę, ale zaskoczyły go już pierwsze słowa tego listu.

„Szanowny Panie”. Złożona kartka A4 zapisana była po polsku. Pismo było tak wyraźne, że bez najmniejszego problemu łączył litery w te na pół zapomniane słowa. I kiedy dotarł do najważniejszej kwestii, nagle zdało mu się, że rozszyfrował tajemnicę kobiety na kei. To musiała być ta sama osoba, pomyślał z bijącym, tym razem z radości, sercem. Przez chwilę przez jego głowę przemknęły urokliwe obrazy przyszłości. A potem odwrócił kartkę i spojrzał na podpis. Nazwisko. I znów się zdziwił. Coś mu się nie zgadzało.

– Nina, dokąd lecisz? Mogę iść z tobą? – pytała drobna, nieco zahukana dziewczyna, z którą dzieliła pokój i pracę.

– Mam spotkanie – odparła krótko, stwierdzając, że chyba za dużo matkowała Mireli, gdyż ta za bardzo się od niej uzależniła.

– Z facetem? Kiedyś go poznała? – Mirela z wrażenia aż usiadła na poplamionym tapczanie.

Nina poczuła dużą irytację. Nie znosiła osób ciekawskich i wtykających nos w nie swoje sprawy. Była też zła na siebie, że pozwoliła koleżance wtrącić się w swoje życie. Trzeba skończyć z tą inwigilacją.

– Dopiero mam zamiar go poznać – odpowiedziała, usiłując zachować spokój. – I tyle na ten temat.

Nina wyczuła, że dziewczyna jest zawiedziona i dotknięta, gdyż odwróciła się do ściany i udawała, że drzemie. Skąd taki wrażliwiec mógł wpaść na pomysł wyjazdu do pracy za granicę? I to w dodatku do Grecji pogrążonej w największym kryzysie gospodarczym w historii.

Zganiła się w myślach. Za chwilę oprócz Mireli sprawi sobie jeszcze kotka i pieska! Coś dziwnego działo się z nią w tej wysokiej temperaturze. Topiła się! Spojrzała na siebie w lustrze. Nie zamierzała się malować. Nie dla niego. Jej usta złączyły się w gniewną linię.

– Domyśliłam się – usłyszała głos Mireli, kiedy naciskała już na klamkę.

– Czego?

– Musiałaś poznać go w Internecie. Ja też się zapiszę na serwis randkowy.

Z głębokim westchnieniem, ale bez słowa komentarza Nina opuściła kwaterę.

W mieszkaniu nie było klimatyzacji, jedynie bardzo głośny i bardzo słaby wentylator, więc gdy na zewnątrz owionęła ją łagodna morska bryza, poczuła się bardziej rześko. Mgła, która zdawała się osnuwać jej umysł od paru tygodni, zaczęła się rozwiewać. Teraz już nie było miejsca na żadne wątpliwości. Nadszedł czas działania.

Kiedy jednak zaczęła się zbliżać do umówionej kawiarni „Libro d’oro” na eleganckim bulwarze Liston, miała wrażenie, że jej nogi stają się coraz bardziej miękkie, jak z waty. Na szczęście wybrał zwykły lokal, w którym było pełno turystów, ale również miejscowych. Kiedy przez telefon usłyszała jego chropawy głos z tym dziwnym obcym akcentem, wpadła w panikę. Odpowiadała krótkim: „tak”, „dziękuję”, „do widzenia”. Na szczęście on również nie rozwodził się nad niczym, jedynie ograniczył rozmowę do wyznaczenia czasu i miejsca spotkania. Pewnie jej nienawidził. Tak, była tego całkiem pewna. Ludzie, którzy burzą spokój, nie cieszą się sympatią innych.

– Nina?

Drgnęła z zaskoczenia. Szukała go wzrokiem przy którymś z dalszych stolików, ale on ją zaskoczył. Prawdopodobnie stał przy wejściu i obserwował wszystkich wchodzących do kawiarnianego ogródka.

– To ja. – Odwróciła się w stronę głosu.

A to był on! Dobrze, że zacisnęła mocno zęby. Tak bardzo zdziwił ją jego wygląd. Przez chwilę chciała tylko patrzeć i odszukać podobieństwa pomiędzy tym mężczyzną a zdjęciem, które widziała. Ten był starszy, z twarzą pooraną wyraźnymi pionowymi bruzdami i widać było, że już dawno skapitulował w nierównej walce z nadwagą. Tamten...

– Dzień dobry. – Wyciągnęła do niego rękę, a on odpowiedział jej mocnym, zdecydowanym uściskiem.

Przeszli w stronę jedynego wolnego stolika.

– Dziękuję, że pan przyszedł. Myślę, że to wymagało odwagi. Mógł mnie pan posłać do wszystkich diabłów.

On również jej się uważnie przyglądał. I pewnie oceniał. Była stuprocentowo przekonana, że wie, co o niej myśli. Cholera, zaczęła się denerwować.

– Odwaga? – Zaśmiał się jakby do siebie. – Nie ma tu żadnych podstaw do lęku, więc nie może być mowy o odwadze. Myślę, że to pani jest odważna. Ale może będziemy się do siebie zwracać bez tych „pań” i „panów”, choć to zabawne. Szczerze mówiąc, trochę mi ich brakowało. – Widząc zdziwienie na twarzy Niny, szybko dodał: – Dawno nie mówiłem po polsku.

Rzeczywiście miał dziwny akcent, a poza tym próbował starannie dobierać słowa, tak jakby tłumaczył je z obcego języka.

– Mów do mnie Jannis.

– Jannis?

– Tak, w Polsce wołali na mnie Janek – przyznał. – Na co miałabyś ochotę? – spytał, zauważając, że zbliża się kelner.

– Frappé i wodę – odparła.

Sobie zamówił tylko wodę. Widać nie zamierzał marnować z nią zbyt wiele czasu. Powinna się streszczać. Powinna to jakoś sensownie wyjaśnić. Powinna... A ona czuje się tak, jakby język stanął jej kołkiem. Ma w głowie chaos i po raz pierwszy od bardzo dawna czuje niepewność i strach. Po co ona się w to wpakowała? Widzi, że Jannis przygląda się jej z coraz większym zniecierpliwieniem i unosi brwi.

– Napisałaś mi, Nino, że masz mi do przekazania informację od twojej matki.

Coraz większy chaos. Źle to wszystko ujęła. Wiedziała, że tak będzie. Od matki to ona się niczego nie dowiedziała. Ale, ale... czy to nie wszystko jedno? Jego przy tym nie było.

– Moja matka już nie żyje. Przed śmiercią powiedziała, że Janek Kassalis jest moim ojcem. To wszystko.

Umarła, ale dwadzieścia lat temu. Opowiedziała o tym nie jej, tylko cioci. A ciocia... Dopiero w zeszłym roku postanowiła się rozstać z sekretem.

Mężczyzna o imieniu Jannis patrzył na nią uważnie ciemnymi oczami, ale jego twarz nie zdradzała żadnych emocji. Za to w niej rodziły się coraz większe. Ten facet ją wkurzał!

– Ja tu przyszłam tylko po to, żeby się dowiedzieć, jak to było. I jeśli to możliwe, poznać prawdę. Natomiast nie pretenduję do żadnego majątku i jeśli chodzi o sprawy prawne, to mi to wisi.

– Wisi? – upewnił się Jannis i zrobił tak dziwną minę, że Ninę to rozśmieszyło.

– Tak. Lata mi to! Nie dbam o to. Nie zależy mi na tym.

– W imię prawdy? I to ode mnie chcesz tę prawdę usłyszeć, tak? A możesz mi powiedzieć, jak mam to zrobić? Uważasz, że jesteś do mnie podobna?

Nina zacisnęła usta. Wyjęła z torebki kilka euro i położyła je na stoliku. Jannis dogonił ją dopiero przy fortecy.

– Chcesz mnie wykończyć? – wydyszał, trzymając jej ramię w żelaznym uścisku.

– Niczego od ciebie nie chcę – wysyczała jak żmija.

– O nie. Kłamiesz. Sama mi powiedziałaś. Chcesz prawdy. A chyba wiesz, że to najcenniejszy towar. I z pewnością trzeba się trochę lepiej targować, żeby go nabyć. W każdym razie nie tak jak zbuntowana nastolatka. Ile ty masz lat?

– Trzydzieści cztery.

Twarz mężczyzny pobladła. Pewnie sobie obliczył, pomyślała mściwie. Zobaczy więc, że nie kłamię. A matka?

Nina myślała o tym tak wiele razy. Matka nie miała żadnego interesu, by kłamać. Nie miała z tym „Jannisem” żadnego kontaktu ani też najmniejszego pojęcia, gdzie mieszka i czy jest zamożny. Jednak takie pochodzenie mogło rzeczywiście tłumaczyć tę egzotyczność, dziwność i odmienność, jaką Nina czuła w sobie od dziecka. Inna sprawa, że matka mogła się pomylić. Nigdy wcześniej jednak nie zmyślała, trzeba było więc przynajmniej założyć, że historia może być prawdziwa. A ponieważ rzeczywistość Niny od wczesnego dzieciństwa falowała jak wody oceanu, to to wyznanie stało się dla niej najbardziej konkretnym faktem jej życia. Uczepiła się go tak kurczowo jak ostatniej deski ratunku.

– To aż dziwne, że w tym wieku jeszcze o takich rzeczach nie wiesz – mruknął Jannis i zgiął się wpół.

– Au – jęknęła, bo nadal ściskał jej ramię.

– Mogę się z tobą potargować, ale najpierw zawieź mnie do kliniki. To niedaleko... – usłyszała i nagle jego ręka zwolniła ucisk.

– Przyjechała tu ta na skuterze. – Ifigenia wydęła pogardliwie usta.

– O sobie mówisz? – Mrugnął do niej Jannis, ale ona nie była dziś w nastroju do żartów.

– Wiesz, o kim mówię. Ta, co cię przywiozła z kliniki – prychnęła. – Ja rozumiem, że z jednej strony to ma baba łeb na karku, bo wiedziała, jak się zachować. Ale jak ona wygląda!

Konkursu piękności pewnie by nie wygrała. Wysoka i przeraźliwie chuda. Cera trupio blada. Włosy niemal zgolone przy skórze i do tego workowate ciuchy. Gdyby miała czternaście lat, to wyglądałoby to jeszcze naturalnie, ale trzydzieści cztery? Coś z nią było nie w porządku. Może leczyła się psychiatrycznie? Za nic by nie chciał, żeby była jego córką. O mało trupem nie padł, gdy ją zobaczył. No nie, nie była żadną jego córką. Taki dziwoląg. Wprawdzie Afrodyta też odbiegała od normy, ale przynajmniej można było na nią popatrzeć z prawdziwą przyjemnością.

– Cześć, Jannis! – Pojawiła się w pokoju jak duch, aż poczuł ciarki na plecach. Czy ona nie zdaje sobie sprawy, że wygląda obrzydliwie? Tym razem w ciemnoszarej koszuli zamiast w czarnej!

– Cześć. – Z niechęcią podniósł się z kanapy. – Miło, że zgodziłaś się przyjechać na lunch. Ja chwilowo nie mogę się zbyt daleko ruszać. Ciągle skacze mi cukier.

– Nie wiedziałeś, że masz cukrzycę?

– Skąd! Zastanawiałem się przez chwilę, czy nie powinienem podać do sądu tego idioty mojego lekarza. Robił mi tyle badań, ale zapomniał o podstawowych. Ale znam go od tylu lat... Podobno mało brakowało, bym wpadł w śpiączkę.

Teraz był już pod opieką szpitala i wydawało się, że lekarze tam wiedzą, co robią. Chociaż nie bardzo mu się to podobało. Te wszystkie drastyczne diety. Bezwzględny nakaz ruchu. I szczegółowy opis tego, co się będzie działo, kiedy on zignoruje ich zalecenia. Może jednak mieli rację. Od tego kilkudniowego pobytu w klinice, gdy ustabilizowali mu cukier, czuł się lepiej niż kiedykolwiek od wielu miesięcy. Na przykład dziś po raz pierwszy popływał w basenie. Wirowanie w głowie i siódme poty też ustąpiły.

Ich rozmowę przerwało pojawienie się Ifigenii z wózkiem. Z nadętą miną, niepozostawiającą żadnych wątpliwości, co sądzi o gościu, postawiła na stole wyśmienite potrawy. Nawet grillowane warzywa Jannisa wyglądały tak, że ślinka ciekła. Nina dostała niewielkie rożki z fetą i szpinakiem, spanakopitę, i do tego dość sporą porcję sałatki. Zamówiła wegetariańskie danie, to proszę!

Przez chwilę rozmawiali o nieistotnych sprawach. Kobieta opowiedziała mu, że przebywa na wyspie od paru miesięcy i pracuje jako pokojowa w jednym z najbardziej eleganckich hoteli, którego właścicielem jest rosyjski miliarder. Jannis przez chwilę ważył jej słowa w myślach, zastanawiając się, jak na miłość boską ta firma może zatrudniać tak mało reprezentacyjną osobę. Ale może do zmieniania pościeli nie potrzeba się pokazywać gościom?

– Wysoko mieszkasz. – Nina odłożyła sztućce i serwetkę. – Mój skuter aż dostał zadyszki.

Uważnie obserwował jej zachowanie. Do tego nie mógł mieć zastrzeżeń. Gdzieś się wyuczyła. Choć dałby głowę za to, że nie od matki. Z niej to był numer! Nic więc dziwnego, że ta biedna dziewczynina... No nie, chyba nie zacznie jej żałować.

– Nie narzekam – odparł. – Chcesz zobaczyć dom? To jest właśnie Eleotrivio. Nazwa bardzo praktyczna, oznacza prasę do wyciskania oliwy.

Lunch jedli na zewnątrz na osłoniętym dachem tarasie.

Może to jednak zły pomysł pokazywać jej dom, pomyślał. Zobaczy, że jestem bogaty, i może wpadnie jej coś głupiego do głowy?

Ponieważ Nina wzruszyła obojętnie ramionami, Jannis natychmiast poczuł, że musi jej zaimponować. Już po chwili oprowadził ją po wszystkich pomieszczeniach, pokojach gościnnych, luksusowych toaletach z wymyślnymi spłuczkami, błyszczącymi chromem prysznicach z misternymi mozaikami na posadzce. Oprócz biblioteki wypełnionej po sufit książkami musiała również zobaczyć bogato zaopatrzoną piwniczkę na wino. A teraz Jannis patrzył na nią, oczekując komplementów. Nerwowo dodał:

– Dobudowuję właśnie pawilon, po drugiej stronie sadu oliwnego. Będzie dla dzieci i wnuków, kiedy się do mnie zjadą. W przyszłości. Tu jest tylko moje królestwo.

– Bardzo duże jak na jedną osobę. Taka przestrzeń powiększa pustkę – zauważyła tylko i podeszła do stolika, na którym leżała muszla sporych rozmiarów. Ostrożnie wzięła ją do ręki.

– To jest róg trytona – objaśnił Jannis. Nieudolnie dmuchnęła w otwór. Podszedł do niej i wyjął jej go z ręki. – Patrz, tak się to robi.

Donośny basowy dźwięk rozległ się w całym domu.

– Widziałam kiedyś taką fontannę – zauważyła Nina, rozcierając przedramiona, jakby rozmasowywała powstałe pod wpływem dźwięku ciarki. – Jakiś bóg trzymał muszlę, a z niej lała się woda. To było...

– W Rzymie – odpowiedział zdziwiony Jannis.

– Ano właśnie. Byłam tam rok temu. Czas tak szybko leci.

Jannis pokiwał głową, przyznając w duchu, że nie ma w tym żadnej sprawiedliwości.

– Kiedy ostatni raz byłeś w Polsce? – zapytała.

– Trzydzieści pięć lat temu – odpowiedział bez zawahania, spoglądając uważnie na swą domniemaną córkę. Widział, jak zmrużyła powieki. Ale arytmetycznie i nawet medycznie mogło się to wszystko zgadzać. Nie można było o niczym przesądzać, przyznał z niechęcią.

Nie chciał o tym myśleć. Te wszystkie książki na temat historii zarówno starożytnej, jak i nowożytnej, które zbierał, miały za zadanie sprawić, by nie musiał myśleć o sobie ani o swoim życiu. Kim on zresztą był w porównaniu z tymi miliardami ludzi, którzy przewinęli się do tej pory przez ten padół? Rodzili się, kochali, cierpieli i na koniec, wszyscy bez wyjątku, umierali. No właśnie, kim on właściwie był?

– I tam się urodziłeś, prawda? – spytało nagle to dziwadło, ta cała zaskakująca Nina, jakby potrafiła czytać jego myśli.

– Tak – odpowiedział. – W Bieszczadach. W Ustrzykach Dolnych. Tam był szpital...

Rozdział II

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział III

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział IV

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział V

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział VI

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział VII

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział VIII

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział IX

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział X

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XI

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XII

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XIII

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XIV

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XV

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XVI

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XVII

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XVIII

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XIX

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XX

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XXI

Dostępne w wersji pełnej

Epilog

Dostępne w wersji pełnej

Copyright © 2014 by Hanna Cygler

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2014

Informacja o zabezpieczeniach W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Elżbieta Bandel

Projekt i opracowanie graficzne okładki: Piotr Majewski

Fotografia na okładce

© Shutterstock

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Grecka mozaika, wyd. I, Poznań 2014)

ISBN 978-83-7818-243-6

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com