Książkę tę dedykuję
sprawie demokratyzacji medycyny

Prolog

Cząsteczki insuliny wtargnęły do krwiobiegu niczym miniaturowa armia. Szybko przedzierając się przez żyły, ruszyły prosto do serca i stamtąd tętnicami dalej. W ciągu kilku sekund rozprzestrzeniły się na całe ciało. Czepiały się receptorów błon komórkowych i otworzyły bramy komórkowe dla glukozy. Ta w jednej chwili wlała się do wszystkich komórek organizmu, co wywołało gwałtowny spadek jej stężenia w krwiobiegu. Jako pierwsze negatywne skutki tej zmiany odczuły neurony, które nie potrafiąc magazynować glukozy, potrzebują regularnych jej dostaw do prawidłowego funkcjonowania. W miarę upływu czasu i postępu inwazji komórki nerwowe, zwłaszcza te w mózgu, pozbawione glukozy działały coraz gorzej. Wkrótce albo wysyłały błędne informacje, albo przestały wysyłać je w ogóle. Potem zaczęły obumierać.

Westwood, Los Angeles, Kalifornia
poniedziałek, 7 kwietnia 2014, 2.35

Kasey Lynch wybudziła się gwałtownie ze snu. Śnił jej się koszmar, któremu towarzyszyło narastające uczucie niepokoju i grozy. Zdezorientowana nie wiedziała przez chwilę, gdzie się znajduje. Potem sobie przypomniała: w mieszkaniu swojego narzeczonego, doktora George’a Wilsona. Od miesiąca nocowała tam dwa lub trzy razy w tygodniu, ilekroć George, trzecioroczny rezydent na radiologii w Centrum Medycznym Los Angeles University, nie miał dyżuru. Spał teraz obok niej. Słyszała jego cichy, rytmiczny oddech.

Kasey studiowała podyplomowo psychologię dziecięcą na Los Angeles University i przez ostatni rok pracowała jako wolontariuszka na oddziale pediatrycznym w Centrum Medycznym. To tam na radiologii, dokąd czasami prowadziła małych podopiecznych na badania, poznała George’a. Urzekła ją jego pewność siebie, serdeczne obejście i świetny kontakt z dziećmi. Przystojna twarz i krzywy uśmiech też były niczego sobie. Był serdeczny i miły, a ona cechy te szczególnie ceniła i lubiła myśleć, że są też częścią jej osobowości. Zaręczyli się zaledwie przed czterema tygodniami, choć nadal nie ustalili daty ślubu. Oświadczyny George’a wprawdzie miło, ale jednak ją zaskoczyły: szwankujące zdrowie nauczyło ją ostrożnego podejścia do stałych zobowiązań. Tyle że oboje z George’em wpadli po uszy i nic nie dało się na to poradzić. Żartowali nawet, że szybkie tempo, w jakim rozwija się ich związek, wynika z faktu, że od lat nieświadomie siebie szukali.

Ale o drugiej trzydzieści nad ranem jej myśli dalekie były od romantycznych uniesień. Gdy tylko się obudziła, wiedziała, że jest z nią źle, bardzo źle. Była zlana potem, czuła się fatalnie, i to nie tylko przez senny koszmar. Od czasów dzieciństwa chorowała na cukrzycę typu pierwszego i teraz z miejsca się zorientowała, co się stało: spadło stężenie glukozy we krwi. Incydenty hipoglikemii przydarzały jej się wielokrotnie w przeszłości i wiedziała, że musi wypić coś słodkiego, i to szybko.

Jednak kiedy zaczęła się podnosić, pokój gwałtownie zawirował. Opadła z powrotem na poduszkę, do obezwładniającego zawrotu głowy dołączyło dzikie walenie serca. Sięgnęła po komórkę. Zawsze pilnowała, by mieć ją na podorędziu, i wieczorem zostawiła ją ładującą się na stoliku nocnym. Chciała zadzwonić do swojego nowego lekarza, by się uspokoić, a potem pójść do kuchni po sok pomarańczowy. Nowy lekarz był niezwykły, dostępny nawet o tej godzinie.

Szybko zdała sobie jednak sprawę, że potrzebuje bezpośredniej pomocy, i próbowała wyciągnąć rękę, żeby obudzić George’a, ale jej prawa ręka ważyła chyba z tonę. Nie mogła nawet unieść jej z materaca. George leżał blisko, tyle że twarzą w drugą stronę, całkowicie nieświadom jej szybko pogarszającego się stanu. Resztką sił spróbowała jeszcze raz podnieść rękę, tym razem lewą, ale była w stanie tylko lekko wyprostować palce. Usiłowała go zawołać, jednak z ust nie wydobył się żaden dźwięk. Potem znowu poczuła zawrót głowy, jeszcze gorszy niż poprzedni. Serce nadal waliło jak szalone, z narastającym wysiłkiem wciągała powietrze do płuc. Coraz trudniej było jej oddychać, stopniowo postępowało porażenie mięśni i w konsekwencji się dusiła.

W tym momencie pokój zaczął szybciej wirować, w uszach rozległo się dzwonienie. Dźwięk narastał, a dokoła zapadała ciemność otulająca ją niczym ciepły koc. Nie mogła się poruszyć, nie mogła oddychać, nie mogła myśleć…

Budzik w smartfonie George’a włączył się tuż po szóstej rano, wyrywając go ze spokojnego snu. Szybko go wyłączył i wyślizgnął się z łóżka, nie niepokojąc Kasey. Tak zwykle wyglądały ich poranki. Chciał, by Kasey spała jak najdłużej, bo często miewała problemy z zaśnięciem. Poszedł do łazienki z komórką w ręku. Jak większość osób obecnie, prawie nigdy nie rozstawał się z aparatem. Ogolił się i wziął prysznic w niecałe dziesięć minut. Był dumny ze swojej samodyscypliny, pomogła mu przetrwać siedem lat studiów medycznych i rezydentury – ponury test wytrzymałości, w którym przeżycie najlepiej dostosowanych nie było tylko pustą frazą.

Szósta dwadzieścia! Pora budzić Kasey. Otworzył drzwi łazienki, wycierając energicznie włosy, i zauważył, że leży z otwartymi oczami i patrzy w sufit. Niebywałe. Zwykle spała jak zabita, wyrwanie jej ze snu wymagało kilkukrotnych prób.

– Od dawna nie śpisz? – zawołał, nie przestając wycierać włosów.

Żadnej odpowiedzi.

Wzruszył ramionami i wrócił do łazienki wyszorować zęby. Zostawił drzwi lekko uchylone. Kasey leżała bez ruchu, jakby pogrążona w letargu, ale to go nie zdziwiło, widywał ją już w takim stanie. Kiedy naprawdę się na czymś koncentrowała, często tak się wyłączała. Od kilku tygodni łamała sobie głowę nad tematem swojego doktoratu i jak dotąd nie udało jej się wymyślić nic sensownego. Nie dalej jak wczoraj wieczorem rozmawiali o tym przed snem.

Wrócił do sypialni, ale Kasey nadal ani drgnęła. Dziwne. Podszedł do łóżka, ciągle ze szczoteczką do zębów w ustach.

– Kasey? – wybulgotał, starając się jej nie opluć. – Nadal martwisz się doktoratem?

Znowu żadnej odpowiedzi. Patrzyła w sufit, nie mrugając, źrenice miała rozszerzone.

Nagle po plecach przebiegły mu ciarki. Coś było nie tak, bardzo nie tak! Leżała dziwnie nieruchomo. Spanikowany, wyrwał szczoteczkę z ust i nachylił się nad łóżkiem. Ma atak?

– Kasey! Słyszysz mnie? Zbudź się! – Chwycił ją za ramiona i mocno potrząsnął. Wyczuł nienormalną sztywność ciała i zdał sobie sprawę, że nie oddycha. – Kasey! Kochanie. Proszę, proszę. Boże! – Wskoczył na łóżko i spróbował zmierzyć puls na szyi dziewczyny. Chłód jej skóry sprawił, że serce podeszło mu do gardła. Zwalczył atak paniki i odgarnął pościel, żeby zacząć resuscytację krążeniowo-oddechową. Już przy pierwszej próbie wyczuł nienormalny opór i zauważył, że jej oczy są nie tylko otwarte, ale całkowicie znieruchomiałe. – Mój Boże, Kasey! – Wzdrygnął się ze zgrozą. Wchodziła już w rigor mortis. Była martwa! Jego narzeczona – cały jego świat – zmarła w nocy, a on, lekarz, po prostu to przespał.

Opadł na podłogę i oparty plecami o ścianę zaniósł się płaczem. Minęło dwadzieścia minut, zanim wziął się w garść na tyle, by zadzwonić pod 911.

Rozdział 1

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 2

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 3

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 4

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 5

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 6

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 7

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 8

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 9

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 10

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 11

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 12

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 13

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 14

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 15

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 16

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 17

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 18

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 19

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 20

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 21

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 22

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 23

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 24

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 25

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 26

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 27

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 28

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 29

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 30

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 31

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 32

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 33

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 34

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 35

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 36

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 37

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 38

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 39

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 40

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 41

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 42

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 43

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 44

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 45

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 46

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 47

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 48

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 49

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 50

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 51

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 52

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 53

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 54

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 55

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 56

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 57

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 58

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 59

Dostępne w wersji pełnej

Epilog

Dostępne w wersji pełnej

Od Autora

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału: Cell

Copyright © 2014 by Robin Cook

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2014

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Elżbieta Bandel

Konsultacja: lek. med. Anna Karczewska

Opracowanie graficzne serii i projekt okładki: Zbigniew Mielnik

Fotografia na okładce

© Natalia Siverina / Dreamstime.com

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Komórka, wyd. I, Poznań 2014)

ISBN 978-83-7818-276-4

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com