Dla Alicji Krawiec,
która pokonała burzę.
Na cześć tego zdarzenia.

Nie pamiętamy snu, ale sen pamięta nas.

Linda Pastan

Ucząc psa czytać

Prezent przyszedł zwykłą pocztą. Niepozorne, prostokątne pudełko było owinięte w szarobrązowy papier, na którym widniała ładna, przykuwająca uwagę niebiesko-biała nalepka z nazwą nadawcy: Lichtenberg Watch Company.

Tony Areal wybałuszył oczy z wrażenia; przez ostatnie lata marzył o tym, aby nosić lichtenberga – zwłaszcza model z „sylwetką”, który kosztował ponad dziewięć tysięcy dolarów. Tony ubóstwiał zegarki na rękę. Co z tego, skoro nie mógł nawet śnić o takich pieniądzach... Ot, urocza mrzonka, do której często powracał w myślach. Cokolwiek było w pudełku, ktoś (pewnie kolega z pracy) zrobił mu niewybredny żart, wiedząc o jego słabości do zegarków. Ktoś zadał sobie sporo trudu, zdobywając firmową nalepkę Lichtenberga i naklejając ją na tę paczkę w nadziei, że przekona Tony’ego, iż jego marzenie jakimś cudem się spełniło i że bogowie – z sobie tylko znanych powodów – choć raz uśmiechnęli się do niego. Zapewne po otwarciu tej niespodzianki Tony znajdzie jakiś debilny albo rozczarowujący przedmiot – gumową kaczkę lub pakiet tanich prezerwatyw. Wszystko, tylko nie magiczny zegarek z „sylwetką”, który od tak dawna był przedmiotem jego pożądania.

Wziął scyzoryk, otworzył go i delikatnie przeciągnął ostrzem po taśmie, która oklejała ścianki pudełka. „Wiem, że tu nie ma zegarka, ale co mi szkodzi: dopóki nie przekonam się na własne oczy, będę udawał, że to lichtenberg. Przez trzydzieści sekund będę udawał, że wspaniałomyślny przyjaciel sprezentował mi zegarek z «sylwetką», ponieważ mnie ubóstwia. Ha!”

Tony obejrzał wiele zdjęć lichtenberga i równie wiele filmów ukazujących precyzyjny, drobiazgowy sposób jego produkcji. Z niesłabnącą uwagą pochłonął filmik na YouTubie zatytułowany Otwieranie szkatułki (112 wyświetleń); jego autor, szczęśliwy posiadacz zegarka, zarejestrował moment otwierania prostej, ale uroczej kasetki z drewna wiśniowego, której wieczko zdobiły dwie błyskawice; to tam spoczywała „sylwetka”, kiedy jej nie noszono na ręku.

Tony Areal odgiął cztery kartonowe klapki i wyciągnął ze środka grubą warstwę folii bąbelkowej. Zamarł w bezruchu. Spod folii przezierały znajome czarne błyskawice…

„A niech mnie…” Gapił się jakiś czas na pudełko z konsternacją i zdumieniem, rozdziawiając szeroko usta. Wreszcie wsunął niezgrabne dłonie do kartonu i wydobył zeń drewnianą szkatułkę, na której wytłoczone było świetnie mu znane logo. „Ja chyba śnię!”

To jednak działo się naprawdę. Tony wypiął małą mosiężną kotwiczkę, która przytrzymywała wieczko (ona też była pięknie wykonana!), i uniósł je powoli. Z wnętrza spoglądał na niego zegarek z „sylwetką”, a na pudełku był adres z jego imieniem i nazwiskiem: Anthony Areal.

Przez kilka sekund bał się wyjąć zegarek z kasetki. Może to wszystko tylko mu się śni i gdy dotknie zegarka, obudzi się w realnym świecie, w którym ten skarb nagle zniknie albo zamieni się w dynię – jak karoca Kopciuszka wraz z wybiciem północy.

„Wszystko jedno!” Sięgnął do środka i pomału wysunął ciężki przedmiot z opasującej go niebieskiej aksamitnej szarfy. Cholera, nawet jeśli to jedynie sen, za chwilę będzie trzymał w dłoniach wymarzonego lichtenberga! A jeżeli jakimś cudem się okaże, że to nie sen, tylko najprawdziwsza jawa, im szybciej weźmie go do ręki, tym lepiej.

Pasek był ciemnoczerwony. Tony wyczytał na firmowej witrynie Lichtenberga, że skóra pochodzi z garbarni Horween – najlepszej w swojej branży. Koperta ze szczotkowanego aluminium, czarna tarcza z fluorescencyjnymi wskazówkami i cyframi… To musi być autentyczny lichtenberg, choć przez sekundę naszło go paranoiczne uczucie, że ktoś podesłał mu jedynie dobrą kopię, studolarową podróbkę wykonaną w jakiejś zapadłej manufakturze w Bangladeszu, Bangalurze albo na Białorusi. Już sama drewniana kasetka musiała być droga, no i jeszcze te znaczące szczegóły – na przykład błękitna wyściółka, która miała taki sam odcień jak nalepka na paczce. Nie, to na pewno jest prawdziwy zegarek.

Był ciężki. Tony ważył go w dłoni. Pomyślał o złocie i innych drogocennych kruszcach, o tym, że ich ciężar dowodzi, że ma się do czynienia z czymś wartościowym. Tak, tak, chłopcze, trzymasz w ręce markowy zegarek, a nie byle gówno.

Dobrał odpowiednią długość paska, po czym zapiął metalową sprzączkę. Cudowne uczucie – lepsze, niż sobie wyobrażał. Rozkoszny ciężar, rozmiar koperty, subtelnie erotyczna woń nowiutkiego paska (podsunął go pod nos i nabrał powietrza) – fizyczna namacalność zegarka na jego nadgarstku… Tony Areal rzadko używał słowa „niesamowity”, bo wciąż słyszał je dookoła, ale do cholery, ten czasomierz był naprawdę niesamowity. Inne określenie do niego nie pasowało.

Westchnął z lubością, podniósł się i ruszył przez pokój, aż stanął przed wbudowanym w ścianę pełnowymiarowym lustrem. Przez kilka minut krygował się i paradował tam i z powrotem jak model na wybiegu w Mediolanie. Wyciągał sztywną rękę z zegarkiem do szklanej tafli. Podparł nią podbródek, oparł ją na biodrze, zwiesił lewą rękę z prawego ramienia; w końcu wsunął ją do przedniej kieszeni dżinsów – na tyle płytko jednak, by nie ukrywać srebrnego piękna przed zadziwionym okiem lustra…

Chciał sprawdzić, jak jego lichtenberg prezentuje się w różnych pozach. Tony Areal nie był próżnym fircykiem, ale gdyby ktoś zobaczył go w ciągu tych kilku minut, wziąłby go pewnie za narcyza zakochanego we własnym odbiciu. Odegrał nawet, patrząc w lustro, scenę z Taksówkarza („Mówisz do mnie?”), żeby zobaczyć, czy magia zegarka doda mu choć trochę charyzmy Roberta De Niro. I mimo że tak się nie stało – i że wiedział, iż jego gra wypadła żałośnie, było mu to obojętne. Tej klasy zegarek jest w stanie przemienić najzwyklejszego Clarka Kenta w Supermana.

Tony czuł się szczęśliwy. Miał lichtenberga. Co prawda nie wiedział, dlaczego wszedł w jego posiadanie ani kto okazał mu tę szczodrobliwość, lecz zadowalał się tym, co ma. Zamiast dociekać tej tajemnicy, traktował ją jak kluczyk wiszący na srebrnym łańcuszku. Podszedł z powrotem do stołu i uniósł paczkę. Zaadresowana była do niego – Anthony’ego Areala – nie było co do tego cienia wątpliwości. Tym sposobem pan Areal stał się właścicielem legendarnego zegarka z „sylwetką” firmy Lichtenberg. Koniec, kropka.

Tydzień później pojawił się samochód. Tony pracował w biurze. Nieważne, czym się tam zajmował. Gdybym opowiedział wam o jego pracy, wzruszylibyście ramionami, przejdźmy więc do porządku nad karierą zawodową Anthony’ego Areala i poświęćmy nieco uwagi autu. Pewnego dnia do biura zajechał kurier rowerowy, który wyglądał jak wielki żółty kanarek, i zostawił mu szarą kopertę. O dziwo, nie było na niej adresu zwrotnego, ale to się czasem zdarza – kiedy nadawca się spieszy albo po prostu zapomni go napisać.

Gdy Tony otworzył kopertę, coś upadło na podłogę z metalicznym brzękiem. Mały, ale solidny przedmiot. Schylił się i zobaczył gruby klucz przyczepiony do breloczka. Natychmiast zauważył, że zarówno na kluczu, jak i na breloczku jest złoto-czerwono-czarne logo Porsche.

Wyprostował się ze zmarszczonymi brwiami i położył brelok na swoje biurko. Gapił się dłuższą chwilę na kopertę, zanim wziął ją ponownie do ręki i zajrzał do wnętrza. Było tam kilka bloczków papieru różnego formatu i koloru. Po krótkiej inspekcji okazało się, że są to dowód rejestracyjny, karta pojazdu, ważne ubezpieczenie OC, a nawet legitymacja członka automobilklubu; wszystkie dokumenty zostały wystawione na jego imię i nazwisko.

Ostatni arkusik papieru pokryty był ładnym, równym charakterem pisma. „Samochód stoi na parkingu. Zbiornik paliwa jest zatankowany do pełna. Oto numer tablic rejestracyjnych. Ma się rozumieć – porsche Cayman: szary metalik z jasnoczerwoną tapicerką”. Ledwie skończył czytać, zerknął odruchowo na swój nowy zegarek, jak gdyby czuł, że musi potwierdzić godzinę, w której przytrafia mu się to wszystko. Chociaż tak naprawdę nie miał pojęcia, co mu się przytrafia.

Zamyślony, nie zauważył przechodzącej obok jego biurka Leny Schabort. Na widok breloka koleżanka z pracy zatrzymała się i podparła pod boki.

– Przesiadłeś się do porsche, Tony? – Kpiący ton jej niskiego, chrypliwego głosu dawał do zrozumienia, że jeśli Tony jeździ porsche, to znaczy, że kajmany potrafią zagwizdać symfonię Beethovena.

Podobnie jak większość mężczyzn w biurze, Tony pożądał Leny od dnia, w którym zaczęła tu pracować, ale zdawał sobie sprawę, że nie ma u niej najmniejszych szans. Lena Schabort należała do kobiet, które umawiają się na randki wyłącznie z mężczyznami mającymi co najmniej jedno porsche i noszącymi buty szyte na miarę w Londynie. On z pewnością się do takich nie zaliczał.

Lena była tak odważna i pewna siebie, że pochyliła się nad jego biurkiem i nie pytając go o zgodę, przeczytała odręcznie napisaną notatkę, którą dołączono do kluczyka. Jej oczy zaszły mgiełką zwątpienia; zmarszczyła się. Czyżby świat stanął na głowie? Czyżby zmienił się lekko i niepostrzeżenie? Lena obrzuciła Areala zimnym, obruszonym spojrzeniem, jakby ten zwodził ją przez cały czas. Pomaszerowała do dużego okna i wyjrzała na wielki parking przed budynkiem firmy. Zlokalizowanie auta zajęło jej prawie dziesięć sekund.

– Chodź tutaj – zakomenderowała. Była odwrócona tyłem, ale nie ulegało wątpliwości, do kogo się zwraca.

I wtedy stało się coś dziwnego. Tony ani drgnął. Nie wykonał jej polecenia. Dziesięć minut temu byłoby to nie do pomyślenia. Dziesięć minut temu, gdyby Lena miała taką zachciankę, wyskoczyłby po smażone małże na Florydę. Teraz jednak pozostał na swoim miejscu. Nie musiał się upewniać; wiedział – po prostu wiedział – że samochód stoi na parkingu. Nowiutki, szarometaliczny porsche Cayman z zerowym przebiegiem na liczniku i jasnoczerwoną tapicerką, zarejestrowany na jego nazwisko. Auto jego marzeń. Wiedział i już.

– Tony? Czy to twój samochód? – Wskazywała palcem jakiś punkt za oknem.

– Tak. – W dalszym ciągu tkwił przy biurku.

– Kiedy go kupiłeś?

Wzruszył niedbale ramieniem w geście Roberta De Niro z Chłopców z ferajny.

– Niedawno.

Lena odwróciła się od okna i dłuższą chwilę patrzyła na niego milcząco. Piękny nowy porsche. Tony Areal. Czego jeszcze o nim nie wiedziała?

Frank Rothner wyszedł z działu rozliczeń i przyczłapał do miejsca, gdzie stała Lena. Był całkowicie przewidywalny: wszyscy w biurze wiedzieli, że wykorzysta byle pretekst, aby się do niej zbliżyć.

– Co słychać?

– Wiedziałeś, że Tony jeździ porschem?

Rothner wyszczerzył się, jakby trafił główną wygraną w totolotka. Odkąd wykosztował się na wyprostowanie i wybielenie zębów, uśmiechał się przy każdej nadarzającej się okazji. Poza tym sądził, że Lena żartuje, i chciał pokazać, że nikt bardziej niż on nie docenia jej poczucia humoru. Popatrzył na Tony’ego z politowaniem.

– Serio? – zapytał sarkastycznie. – Jaki model, kolego?

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

Tytuł oryginału: Teaching the Dog to Read

Copyright © 2015 by Jonathan Carroll
Published by arrangement with Graal Ltd and The Richard Parks Agency.
All rights reserved.

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2015

Informacja o zabezpieczeniach
W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Katarzyna Raźniewska

Projekt okładki i fotografia na okładce: Ryder Carroll

Opracowanie graficzne polskiej wersji okładki: Krzysztof Kwiatkowski

Wydanie I e-book
 (opracowane na podstawie wydania książkowego:
Ucząc psa czytać, wyd. I, Poznań 2015)

ISBN 978-83-7818-381-5

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com