Terry Goodkind

Świątynia Wichrów

Tom IV serii

Przełożyła Lucyna Targosz

Dom Wydawniczy REBIS

Tytuł oryginału: The Temple of the Wind

Copyright © 1997 by Terry Goodkind
All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2015

Informacja o zabezpieczeniach
W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Błażej Kemnitz
Opracowanie graficzne: Jacek Pietrzyński
Ilustracja na okładce: Keith Parkinson
Mapka: Terry Goodkind

Wydanie I e-book (opracowane na podstawie wydania książkowego: Świątynia Wichrów, wyd. I, dodruk, Poznań 2014)

ISBN 978-83-7818-909-1

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.
ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań
tel. 61 867 81 40, 61 867 47 08
fax 61 867 37 74
e-mail: rebis@rebis.com.pl
www.rebis.com.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer

Mojej przyjaciółce Rachel Kahlandt, która rozumie

PODZIĘKOWANIA

Chciałbym podziękować mojemu wydawcy, Jamesowi Frenkelowi, za pomoc i cierpliwość; wszystkim nie szczędzącym wysiłku pracownikom wydawnictwa TOR; mojemu brytyjskiemu wydawcy, Carolinie Oakley, za wyrozumiałość; mojemu agentowi, Russellowi Galenowi, za wskazówki i wsparcie; mojemu przyjacielowi, Donaldowi L. Schassbergerowi, za cenne rady; oraz Keithowi Parkinsonowi, za znakomitą okładkę.

ROZDZIAŁ 1

– Pozwól mi go zabić – poprosiła Cara, której kroki dudniły na marmurowej posadzce jak uderzenia młota.

Miękkie skórzane buty, które okrywała elegancka biała szata Spowiedniczki, niemal bezszelestnie stąpały po zimnym kamieniu, a Kahlan starała się dotrzymać kroku Mord-Sith, nie biegnąc przy tym.

– Nie.

Cara milczała, jej niebieskie oczy wpatrywały się w szeroki, ciągnący się w dal korytarz. Tuż przed obiema kobietami kroczyło nim dwunastu d’harańskich żołnierzy w skórzanych uniformach lub kolczugach. Ich pozbawione ozdób miecze tkwiły w pochwach, bojowe topory o półkolistych ostrzach wisiały u pasów. Czujne oczy przepatrywały cienie w przejściach i pomiędzy kolumnami, dłonie zaciskały się na drewnianych styliskach. Skłonili się pospiesznie Kahlan, jedynie na chwilę odwracając uwagę od swego zadania.

– Nie możemy go po prostu zabić. Musimy się wszystkiego dowiedzieć – wyjaśniła Kahlan.

Brew uniosła się nad lodowatym, niebieskim okiem.

– Och, przecież nie powiedziałam, że nic nam nie wyzna, zanim umrze. Kiedy z nim skończę, odpowie na wszystkie twoje pytania. – Po nieskazitelnej twarzy przemknął bezlitosny uśmiech. – To zajęcie Mord-Sith: skłaniać ludzi, żeby odpowiadali na pytania. – Zamilkła, a uśmiech powrócił, tym razem pełen profesjonalnej dumy. – Zanim umrą.

Kahlan westchnęła.

– To już nie jest twoje zajęcie, Caro, i nie twoje życie. Teraz masz chronić Richarda.

– I właśnie dlatego powinnaś mi pozwolić go zabić. Nie możemy ryzykować, pozostawiając go przy życiu.

– Nie. Najpierw musimy się dowiedzieć, o co chodzi, i na pewno nie uczynimy tego na twój sposób.

Smutny uśmiech Cary znów zniknął.

– Jak sobie życzysz, Matko Spowiedniczko.

Kahlan zastanawiała się, jak Cara zdołała się tak szybko przebrać w obcisły uniform z czerwonej skóry. Ilekroć pojawiał się choć cień kłopotów, zawsze przynajmniej jedna z trzech Mord-Sith natychmiast się pojawiała – jakby znikąd – w swoim czerwonym skórzanym stroju. Na czerwieni, jak często podkreślały, nie widać było plam krwi.

– Jesteś przekonana, że ów człowiek to powiedział? To na pewno były jego słowa?

– Tak, Matko Spowiedniczko, dokładnie tak powiedział. Powinnaś pozwolić mi go zabić, nim będzie miał okazję, by spróbować zrealizować swój zamiar.

Szły pospiesznie korytarzem. Kahlan zignorowała ponowną prośbę Cary.

– Gdzie jest Richard?

– Chcesz, żebym sprowadziła lorda Rahla?

– Nie! Po prostu chcę wiedzieć, gdzie jest, na wypadek gdyby były jakieś kłopoty.

– Powiedziałabym, że to można uznać za kłopot.

– Mówiłaś, że ze dwie setki żołnierzy trzymają go pod strażą. Jakie kłopoty może sprawić człowiek, w którego są wymierzone te wszystkie miecze, topory i strzały?

– Mój poprzedni władca, Rahl Posępny, wiedział, że sama stal nie zawsze zdoła ustrzec przed niebezpieczeństwem. To dlatego miał zawsze przy sobie gotowe do działania Mord-Sith.

– Ten zły człowiek zabijałby ludzi, nie zadając sobie nawet trudu sprawdzenia, czy istotnie są dlań niebezpieczni. Richard nie jest taki, ja też nie. Dobrze wiesz, że nigdy nie waham się usunąć prawdziwego zagrożenia, lecz jeśli ten człowiek jest kimś więcej, niż wydaje się być, to dlaczego tak drży przed orężem? Poza tym jako Spowiedniczka nie jestem wcale tak bezbronna wobec zagrożenia, którego nie powstrzyma stal. Nie wolno nam tracić głowy. Nie ulegajmy zbyt pochopnie osądom, które mogą być bezpodstawne.

– Skoro nie wierzysz, że on może sprawić kłopoty, to dlaczego niemal biegnę, by dotrzymać ci kroku?

Kahlan uświadomiła sobie, że o pół kroku wyprzedza Carę. Zwolniła do szybkiego marszu.

– Bo mówimy o Richardzie – powiedziała niemal szeptem.

– Martwisz się tak samo jak ja – powiedziała Cara i uśmiechnęła się z wyższością.

– Jasne, że tak. Ale z tego, co wiemy, wynika, że zabicie owego człowieka, jeśli w ogóle jest kimś więcej, niż się wydaje, mogłoby się równać uruchomieniu pułapki.

– Może i masz rację, ale to zadanie dla Mord-Sith.

– Cóż, więc gdzie jest Richard?

Cara chwyciła czerwoną skórę przy swoim nadgarstku i poruszając pięścią, mocniej naciągnęła wzmocnioną metalem rękawicę. Agiel – straszliwa broń, która wyglądała jak długa na stopę, gruba jak palec czerwona skórzana różdżka – wisiał na złotym łańcuszku okalającym prawy nadgarstek Mord-Sith, zawsze gotowy do użycia. Podobny wisiał na łańcuszku na szyi Kahlan, lecz w dłoniach dziewczyny nie był bronią. Był darem od Richarda – symbolizował ból i wyrzeczenia obojga.

– Jest poza pałacem, w jednym z ustronnych parków. – Cara wskazała przez ramię. – O, w tamtym kierunku. Są z nim Raina i Berdine.

Kahlan z ulgą przyjęła wiadomość, że czuwają nad nim dwie pozostałe Mord-Sith.

– Ma to jakiś związek z niespodzianką, którą mi szykuje?

– Jaką niespodzianką?

– Na pewno ci powiedział, Caro. – Kahlan się uśmiechnęła.

– Oczywiście, że mi powiedział. – Tamta zerknęła nań spod oka.

– Więc co to takiego?

– Powiedział mi również, bym ci nie mówiła.

– Nie zdradzę mu, że mi powiedziałaś. – Kahlan wzruszyła ramionami.

W śmiechu Mord-Sith, podobnie jak w jej niedawnym uśmiechu, nie było wesołości.

– Lord Rahl ma szczególny talent do dowiadywania się o różnych sprawach, zwłaszcza o takich, które chciałoby się przed nim zataić.

Kahlan dobrze o tym wiedziała.

– Cóż więc tam robi?

Cara na chwilę zacisnęła usta.

– Takie tam zajęcia pod gołym niebem. Znasz lorda Rahla i wiesz, jak bardzo to lubi.

Kahlan spojrzała na nią: twarz strażniczki była niemal tak czerwona jak jej skórzany uniform.

– Jakież to zajęcia pod gołym niebem?

Cara osłoniła usta wzmocnioną stalą rękawicą i odchrząknęła.

– Oswaja wiewiórki ziemne.

– Co robi? Nie dosłyszałam.

Kobieta niecierpliwie machnęła dłonią.

– Powiedział, że wiewiórki ziemne wyszły z ukrycia, by sprawdzić, jaka jest pogoda. Oswaja je. – Wydęła z oburzeniem policzki. – Ziarnami.

Kahlan uśmiechnęła się na myśl, że Richard – człowiek, którego kochała, który został władcą D’Hary i któremu jadły z ręki niemal całe Midlandy – spędza miło popołudnie, ucząc wiewiórki ziemne, by jadły ziarna z jego dłoni.

– Hmm, to brzmi całkiem niewinnie: karmić ziarnem wiewiórki ziemne.

Cara znów poruszyła dłonią w pancernej rękawicy; przeszły między dwoma d’harańskimi gwardzistami.

– Uczy te wiewiórki – rzuciła przez zaciśnięte zęby – żeby jadły ziarno z rąk Rainy i Berdine! A one chichoczą! – Wyrzuciła w górę ramiona i spojrzała ze wstydem ku sufitowi, a Agiel zakołysał się na złotym łańcuszku okalającym jej nadgarstek. – Chichoczące Mord-Sith!

Kahlan zacisnęła mocno usta, z całej siły powstrzymując się od wybuchnięcia śmiechem. Cara przerzuciła do przodu swój długi jasny warkocz i gładziła go w sposób, który niemile przypominał Kahlan ruchy wiedźmy Shoty głaszczącej węże.

– No cóż, może to nie z ich woli. Przecież łączy je z Richardem więź. Może im to nakazał, a one po prostu wypełniają jego rozkaz – powiedziała, starając się wyciszyć oburzenie tamtej.

Cara zerknęła na nią z niedowierzaniem. Kahlan wiedziała, że każda z trzech Mord-Sith aż do końca broniłaby Richarda i poświęciłaby dla niego własne życie – udowodniły, że są gotowe bez wahania za niego umrzeć – lecz chociaż łączyła je z nim magiczna więź, spokojnie ignorowały jego rozkazy, jeśli uznały je za błahe, nieistotne lub niemądre. Dziewczyna uważała, że postępowały tak, ponieważ Richard zwolnił je z zachowywania surowych, właściwych ich zajęciu norm, a Mord-Sith z radością korzystały z danej im wolności. Rahl Posępny – ich poprzedni władca, ojciec Richarda – zabiłby je natychmiast, gdyby tylko powziął podejrzenie, że biorą pod uwagę zlekceważenie jego rozkazów, nawet tych najbłahszych.

– Powinnaś jak najszybciej poślubić lorda Rahla. Wówczas zamiast uczyć wiewiórki ziemne, by jadły z dłoni Mord-Sith, sam będzie jadł z twojej.

Kahlan westchnęła i zaśmiała się cichutko, myśląc o poślubieniu go. To powinno się stać już niedługo.

– Richard dostanie moją rękę, lecz powinnaś wiedzieć, jak zresztą każdy, że nie będzie z niej jadł, a ja wcale bym tego nie chciała.

– Kiedy już odzyskasz rozsądek, przyjdź do mnie, a nauczę cię, jak do tego doprowadzić. – Cara przeniosła uwagę na czujnych d’harańskich żołnierzy, którzy – bez wątpienia na jej polecenie – sprawdzali każdy korytarz i zaglądali za każde drzwi. – Egan też jest z lordem Rahlem. Lordowi nic nie zagrozi, kiedy będziemy się zajmować tym człowiekiem.

Kahlan przestała się uśmiechać.

– Ale jak on się tu dostał? Wszedł wraz ze składającymi prośby?

– Nie. – Głos Cary znów przenikał profesjonalny chłód. – Ale zamierzam się tego dowiedzieć. Z tego, co wiem, po prostu podszedł do patrolu stojącego w pobliżu komnaty Naczelnej Rady i zapytał, gdzie może znaleźć lorda Rahla. Zupełnie jakby każdy mógł przyjść i domagać się spotkania z władcą D’Hary, jakby ten był Pierwszym Rzeźnikiem, do którego idzie się po wyborowy kawałek jagnięciny.

– To wtedy gwardziści spytali go, dlaczego chce się widzieć z Richardem?

Cara potaknęła i dodała:

– Uważam, że powinnyśmy go zabić.

Kahlan zrozumiała, o czym myśli Mord-Sith, i przeszył ją lodowaty dreszcz. Cara nie była tylko agresywną przyboczną strażniczką gotową bez skrupułów przelać czyjąś krew – ona się bała. Bała się o Richarda.

– Chcę wiedzieć, jak się tu dostał. Podszedł do patrolu już w pałacu, a nie powinien w ogóle dostać się do środka i krążyć bez przeszkód po korytarzach. Może jest jakaś szczelina w ochronie? Chyba lepiej się tego dowiedzieć, zanim pojawi się następny, również nie racząc się zaanonsować?

– Dowiemy się, jeśli pozwolisz mi zastosować moje metody.

– Jeszcze zbyt mało wiemy, więc nie może umrzeć, bo wówczas Richardowi groziłoby większe niebezpieczeństwo.

– No dobrze, zabierzemy się do tego na twój sposób, przynajmniej dopóki będziesz pamiętać, że mam rozkazy, których się muszę trzymać – westchnęła Cara.

– Jakie rozkazy?

– Lord Rahl nakazał nam, żebyśmy cię chroniły tak samo jak jego. – Potrząśnięciem głowy odrzuciła do tyłu warkocz. – Jeżeli będziesz zbyt nieostrożna, Matko Spowiedniczko, i swoim zakazem niepotrzebnie narazisz Richarda na niebezpieczeństwo, cofnę dane mu pozwolenie, by cię zatrzymał.

Kahlan się roześmiała, lecz Cara nawet się nie uśmiechnęła i śmiech dziewczyny ucichł. Matka Spowiedniczka nigdy nie była pewna, kiedy Mord-Sith żartują, a kiedy są śmiertelnie poważne.

– Tędy – wskazała Kahlan. – To krótsza droga, a poza tym ze względu na naszego osobliwego gościa chcę sprawdzić, kto czeka w sali. Może on ma jedynie odciągnąć naszą uwagę od kogoś innego, kto stanowi prawdziwe zagrożenie.

Cara ściągnęła brwi, jakby ją spotkał afront.

– A niby dlaczego otoczyłam strażami Salę Posłuchań?

– Mam nadzieję, że zrobiłaś to wystarczająco dyskretnie. Nie ma potrzeby przerażać niewinnych ludzi.

– Powiedziałam oficerom, by nie straszyli ludzi, jeśli nie będą musieli tego robić, ale ochrona lorda Rahla to nasz najważniejszy obowiązek.

Kahlan potaknęła; temu nie mogła zaprzeczyć.

Dwaj potężnie umięśnieni gwardziści skłonili się, a wraz z nimi blisko dwudziestu innych, którzy stali w pobliżu, i otworzyli wysokie, okute mosiądzem drzwi wiodące do arkadowego przejścia. Wzdłuż białych marmurowych kolumn biegła kamienna balustrada wsparta na tulipanowych słupkach. Była to raczej symboliczna niż rzeczywista bariera oddzielająca zanoszących prośby ludzi, którzy oczekiwali w długiej na sto stóp komnacie, od przejścia dla urzędników. Komnatę rozjaśniały świetliki umieszczone w znajdującym się trzydzieści stóp wyżej stropie, ale przejście skąpane było w złocistym blasku lamp zwieszających się z każdego przecięcia łuków na stropie.

Przychodzenie do Pałacu Spowiedniczek po radę i pomoc było bardzo dawnym zwyczajem. Proszono o rozstrzygnięcie najrozmaitszych spraw: od załagodzenia kłótni handlarzy o prawa do narożników najlepszych ulic, po zbrojną pomoc w granicznych sporach rozmaitych państw. Sprawy, którymi mogli się zająć miejscy urzędnicy, kierowano do odpowiednich biur. Petycje przedkładane przez dygnitarzy poszczególnych krain – jeśli dotyczyły spraw uznanych za odpowiednio ważne lub takich, których się inaczej nie da załatwić – trafiały przed oblicze Naczelnej Rady. Sala Posłuchań była miejscem, w którym wyżsi urzędnicy protokołu kierowali prośby na odpowiednią drogę.

Kiedy Rahl Posępny zaatakował Midlandy, zabito w Aydindril wielu urzędników. Zginął również Saul Witherrin, Szef Protokołu, i większość jego pracowników. Richard pokonał Rahla Posępnego i – jako jego potomek, który odziedziczył magiczny dar – został władcą D’Hary. Zakończył walki i niesnaski między krainami Midlandów, zażądawszy, by poddały się jego władzy. Chciał z nich uczynić siłę zdolną przeciwstawić się zagrożeniu ze strony Starego Świata, ze strony Imperialnego Ładu…

Kahlan niechętnie widziała się w roli Matki Spowiedniczki, za której panowania nastąpił kres Midlandów jako formalnej całości, jako konfederacji suwerennych krain, rozumiała jednak, że jej głównym obowiązkiem jest chronić życie ludzi, a nie tradycję.

Imperialny Ład, gdyby nikt mu się nie przeciwstawił, pogrążyłby cały świat w niewoli, a Midlandczyków uczyniłby swoją własnością. Richard dokonał tego, co się nie powiodło jego ojcu, lecz zrobił to z całkowicie odmiennych powodów. Kahlan kochała chłopaka i wiedziała, że sięgnął po władzę w dobrych zamiarach.

Wkrótce wezmą ślub, a ich małżeństwo na zawsze zespoli w pokoju Midlandy i D’Harę. Co więcej, będzie spełnieniem ich miłości i najgorętszego pragnienia: krainy te będą stanowić jedność.

Kahlan brakowało Saula Witherrina, który był znakomitym doradcą. Teraz sprawy protokołu były w nieładzie, zwłaszcza że członkowie Naczelnej Rady też nie żyli, a Midlandy stanowiły część D’Hary. Przy balustradzie stało kilku sfrustrowanych d’harańskich oficerów i starało się załatwiać swoje sprawy.

Kahlan weszła i przesunęła wzrokiem po czekającym tłumie, sprawdzając, jakież to sprawy trafiły tego dnia do pałacu. Stroje zdradzały, że większość czekających pochodziła z Aydindril. Byli tu robotnicy, sklepikarze i kupcy. Dostrzegła również grupkę dzieci, które zapamiętała z poprzedniego dnia, kiedy to Richard zabrał ją ze sobą, by obejrzała Ja’La. Wtedy po raz pierwszy widziała ową szybką grę; przez kilka godzin obserwowali Jak dzieci grają i śmieją się. Dzieciaki na pewno chciały, żeby Richard przyszedł podziwiać kolejny mecz, bo gorliwie kibicował każdej drużynie. Kahlan sądziła, że gdyby nawet ze szczególnym zapałem dopingował tylko jedną z nich, dzieciom i tak nie robiłoby to różnicy, ponieważ lgnęły doń, instynktownie wyczuwając jego dobre serce.

Dziewczyna rozpoznała także grupkę dyplomatów z kilku mniejszych krain. Miała nadzieję, że przybyli zaakceptować propozycję Richarda, poddać się pokojowo i zjednoczyć pod d’harańskim panowaniem. Znała władców owych krain i oczekiwała, że ulegną jej naleganiom i przyłączą się do walki o wolność.

Kahlan dojrzała też dyplomatów niektórych większych krain, tych które miały regularne wojska. Oczekiwano ich przybycia, a Richard i ona mieli się dzisiaj spotkać i z nimi, i z innymi nowo przybyłymi przedstawicielami, by usłyszeć ich postanowienie.

Kahlan chciałaby, żeby Richard bardziej odpowiednio się ubrał. Leśny strój dobrze mu dotąd służył, ale teraz powinien nosić szaty bardziej odpowiadające nowej sytuacji, w której się znalazł. Teraz był kimś o wiele ważniejszym niż leśny przewodnik. Sama przez całe niemal życie należała do osób mających władzę, wiedziała więc, jak bardzo czasami ułatwia sprawy to, że spełnia się oczekiwania ludzi. Wątpiła, czy osoby potrzebujące leśnego przewodnika poszłyby za Richardem, gdyby nosił strój nieodpowiedni do wyprawy w lasy Obecnie chłopak był ich przewodnikiem w zdradliwym świecie nie sprawdzonych zależności i nowych nieprzyjaciół. Richard często pytał ją o radę, więc musi z nim porozmawiać o innym stroju.

Ludzie oczekujący w Sali Posłuchań dostrzegli wchodzącą do przejścia Matkę Spowiedniczkę i natychmiast ucichły rozmowy, a wszyscy zaczęli przyklękać i oddawać głęboki pokłon. Nie było w Midlandach nikogo, kto miałby większą władzę niż Matka Spowiedniczka, choć Kahlan była najmłodsza ze wszystkich, które dotąd piastowały to stanowisko. Jednak Matka Spowiedniczka to Matka Spowiedniczka – bez względu na wiek kobiety pełniącej tę funkcję. Ludzie kłaniali się nie tyle kobiecie, ile odwiecznemu autorytetowi.

Sprawy Spowiedniczek, które wybierały Matkę Spowiedniczkę, były zagadką dla większości Midlandczyków. A dla Spowiedniczek wiek miał drugorzędne znaczenie. Wybierały ją, by strzegła wolności i praw mieszkańców Midlandów, lecz ludzie rzadko tak na to patrzyli. Dla większości władca był po prostu władcą. Niektórzy byli dobrzy, inni źli. Matka Spowiedniczka, jako władczyni władców, popierała dobrych i ukrócała postępki złych. Jeżeli któryś z rządzących był zbyt nieudolny, miała prawo go usunąć. Taka była rola Matki Spowiedniczki. Jednak dla większości ludzi odległe im sprawy rządzenia wyglądały na zwyczajne kłótnie władców.

Salę Posłuchań wypełniła nagła cisza, a Kahlan przystanęła, żeby pozdrowić zgromadzonych w niej ludzi.

Młoda kobieta, która stała pod przeciwległą ścianą, obserwowała, jak wszyscy wokół przyklękają na kolano. Spojrzała na Kahlan, potem na klęczących i poszła za ich przykładem.

Kahlan zmarszczyła brwi.

W Midlandach długość włosów kobiety świadczyła o jej pozycji i władzy. A sprawy władzy, choćby się wydawały nie wiadomo jak błahe, traktowano tu bardzo poważnie. Nawet królowa nie mogła mieć włosów tak długich jak Spowiedniczka, żadna zaś Spowiedniczka – tak długich jak Matka Spowiedniczka.

A ta kobieta miała gęste kasztanowe włosy, których długość dorównywała niemal długości włosów Kahlan.

Matka Spowiedniczka znała prawie wszystkich midlandzkich arystokratów. Był to jej obowiązek i traktowała go bardzo poważnie. Kobieta z tak długimi włosami na pewno była osobą wysoko postawioną, ale Kahlan jej nie rozpoznawała. Jeśli naprawdę pochodziła z Midlandów, to – poza nią samą, Matką Spowiedniczką – w całym Aydindril nie było chyba człowieka, który by ją przewyższał rangą.

– Wstańcie, moje dzieci – rzuciła oficjalnie w kierunku schylonych w pokłonie głów.

Ludzie zaczęli się podnosić, szeleściły suknie i surduty, większość patrzyła w podłogę – już to z szacunku, już to z niepotrzebnego strachu. Tamta kobieta również się podniosła, skręcając przy tym w palcach skromną chusteczkę i obserwując sąsiadów. I ona, jak większość, patrzyła piwnymi oczami w podłogę.

– Caro, czy ta kobieta z długimi włosami może być D’Haranką? – szepnęła Kahlan.

Cara, która poznała część midlandzkich zwyczajów, również się tamtej przyglądała. Włosy Mord-Sith były niemal tak długie jak włosy Kahlan, lecz przecież była D’Haranką. Nie obowiązywały jej te same obyczaje.

– Ma zbyt rezolutny nosek jak na D’Harankę.

– Nie żartuj. Czy według ciebie może być D’Haranką?

Strażniczka przyjrzała się tamtej dokładniej.

– Wątpię. D’harańskie kobiety nie wkładają sukni w kwiaty, poza tym ich suknie mają inny krój. Ale ubiór można zmienić, by lepiej pasował do okoliczności lub do strojów noszonych przez miejscowych.

Suknia nie bardzo pasowała do tych, w które ubierano się w Aydindril, ale mogła być zupełnie na miejscu w jakichś odległych zakątkach Midlandów. Kahlan przytaknęła i odwróciła się ku czekającemu kapitanowi, dając mu znak, by się zbliżył. Pochylił ku niej głowę, bo odezwała się doń bardzo cicho.

– Za moim lewym ramieniem, w głębi, pod ścianą, stoi kobieta z długimi kasztanowymi włosami. Wiesz, o kim mówię?

– Ta ładna w niebieskiej sukni?

– Tak. Wiesz, dlaczego tu przyszła?

– Mówiła, że chce rozmawiać z lordem Rahlem.

Kahlan mocniej zmarszczyła brwi. Zauważyła, że Cara zrobiła to samo.

– O czym?

– Mówiła, że szuka jakiegoś mężczyzny: Cy… czy jakoś tak, ale ja nie znam takiego imienia. Twierdzi, że nie ma go od jesieni i że powiedziano jej, iż lord Rahl może będzie mógł jej pomóc.

– Może i tak – stwierdziła Kahlan. – A mówiła, co ją łączy z tym zaginionym mężczyzną?

Kapitan spojrzał na tamtą kobietę i odgarnął z czoła rudawoblond włosy.

– Mówiła, że ma wyjść za niego.

Kahlan skinęła głową.

– Bardzo możliwe, że jest kimś ważnym, lecz jeśli tak, to muszę z zakłopotaniem przyznać, iż nie znam jej imienia.

Kapitan popatrzył na wymiętą, pospiesznie nabazgraną listę. Odwrócił kartę i przejrzał drugą stronę, aż wreszcie znalazł to, czego szukał.

– Powiedziała, że ma na imię Nadine. Nie podała żadnego tytułu.

– Zadbaj, proszę, by lady Nadine zaprowadzono do osobnej komnaty, w której będzie mogła wygodnie czekać na posłuchanie. Powiedz jej, że przyjdę z nią porozmawiać i zobaczę, czy będę mogła pomóc. Niech przyniosą jej posiłek oraz to, co może jej być potrzebne. Przeproś lady Nadine w moim imieniu i dodaj, że najpierw muszę się zająć bardzo ważną sprawą, lecz że przyjdę do niej, jak tylko będę mogła, i że zrobię wszystko, co w mojej mocy, by jej pomóc.

Jeśli owa kobieta istotnie została rozdzielona z tym, którego kochała, i szukała go teraz, Kahlan doskonałe rozumiała jej rozpacz. Sama również to przeżyła i dobrze pamiętała tamtą udrękę.

– Natychmiast się tym zajmę, Matko Spowiedniczko.

– Jeszcze jedno, kapitanie. – Kahlan obserwowała kobietę skręcającą w palcach chusteczkę. – Poinformuj lady Nadine o zagrożeniu związanym z wojną ze Starym Światem i dodaj, że w związku z tym musimy nalegać, by pozostała w owej komnacie, dopóki do niej nie przyjdę. Przed drzwiami postaw silną straż. Po obu stronach drzwi rozmieść w korytarzu łuczników. Gdyby wyszła z komnaty, upieraj się, że natychmiast musi tam wrócić i czekać. W razie potrzeby przekaż jej, że to mój rozkaz. Gdyby jednak w dalszym ciągu starała się wydostać – Kahlan spojrzała we wpatrzone w nią wyczekująco błękitne oczy kapitana – zabij ją.

Kapitan się skłonił, a Kahlan ruszyła w dalszą drogę. Cara podążała tuż za nią.

– No, no, no – odezwała się Mord-Sith, gdy tylko wyszły z Sali Posłuchań – Matka Spowiedniczka nareszcie odzyskała rozsądek. Widzę, że słusznie pozwoliłam lordowi Rahlowi, by cię sobie zatrzymał. Będziesz dlań odpowiednią żoną.

Kahlan szła korytarzem ku miejscu, w którym żołnierze trzymali tamtego człowieka.

– Wcale nie zmieniłam zdania, Caro. Co do naszego dziwnego gościa, to daję lady Nadine szansę zachowania życia, jeśli będę sobie mogła na to pozwolić, jednak mylisz się, sądząc, że cofnę się przed zrobieniem tego, co się okaże niezbędne dla ochronienia Richarda. On jest nie tylko człowiekiem, którego kocham ponad życie, lecz również osobą niezmiernie ważną dla sprawy zachowania wolności przez mieszkańców zarówno D’Hary, jak i Midlandów. Nie ma wątpliwości, że Imperialny Ład spróbuje wszystkiego, byle tylko go dostać.

Cara się uśmiechnęła, tym razem szczerze.

– Wiem, że i on kocha cię równie mocno. I dlatego wcale mi się nie podoba, że chcesz zobaczyć owego człowieka. Lord Rahl obedrze mnie ze skóry, jeśli uzna, że naraziłam cię na niebezpieczeństwo.

– Richard urodził się z magicznym darem, ja także. Rahl Posępny wysyłał bojówki, żeby zabijały Spowiedniczki, bo jeden człowiek nie stanowi dla Spowiedniczki żadnego zagrożenia.

Kahlan poczuła znajomy, choć przytłumiony smutek wywołany ich śmiercią. Przytłumiony, bo wydawało się to tak odległe, choć zdarzyło się ledwie przed rokiem. Początkowo całymi miesiącami czuła, że powinna umrzeć ze swoimi siostrami Spowiedniczkami i że je w pewien sposób zdradziła, uchodząc cało z zastawianych na nią pułapek. Była teraz jedyną żyjącą Spowiedniczką.

Mord-Sith poruszyła nadgarstkiem i Agiel znalazł się w jej dłoni.

– Nawet taki człowiek jak lord Rahl, człowiek z wrodzonym magicznym darem? Nawet czarodziej?

– Nawet czarodziej. Dotyczy to również takich, którzy – w przeciwieństwie do Richarda – wiedzą, jak posługiwać się swoją mocą. Bo ja nie tylko wiem, jak się posługiwać swoją mocą: mam w tym wielkie doświadczenie. Już dawno przestałam liczyć…

Kahlan umilkła, Cara zaś przesuwała w palcach Agiel i przyglądała mu się.

– A w moim towarzystwie nie grozi ci nawet niewielkie niebezpieczeństwo.

W końcu dotarły do wyścielonego dywanami i wyłożonego boazerią korytarza. Tłoczyło się tu mnóstwo żołnierzy, lśniły miecze, topory i piki. Tajemniczego mężczyznę trzymano w niewielkiej wytwornej bibliotece znajdującej się w pobliżu dość skromnej komnaty, w której Richard zwykł się spotykać z oficerami i czytywać pamiętnik znaleziony w Wieży Czarodzieja. Gwardziści chcieli uniemożliwić pojmanemu próby ucieczki, więc wepchnęli go do komnaty leżącej najbliżej miejsca, w którym go znaleźli, i trzymali pod strażą, dopóki nie będzie wiadomo, co z nim zrobić.

Kahlan łagodnie ujęła łokieć żołnierza, chcąc, by ten ustąpił jej z drogi. Mięśnie nagiego ramienia były twarde jak stal. Pika, skierowana ku zamkniętym drzwiom, tkwiła nieruchomo jak osadzona w granitowej skale. W drzwi mierzyło blisko pięćdziesiąt włóczni. Pod ich ostrzami przykucnęli żołnierze uzbrojeni w topory lub miecze. Kahlan pociągnęła go za ramię i strażnik się odwrócił.

– Przepuść mnie, żołnierzu.

Ustąpił jej z drogi. Pozostali obejrzeli się i zaczęli się odsuwać. Cara przeciskała się przed Kahlan, spychając gwardzistów z drogi. Odsuwali się niechętnie, lecz nie wynikało to z braku szacunku, a z zaniepokojenia czającym się za drzwiami zagrożeniem. Rozstępowali się, ale ich ostrza wciąż mierzyły w grube dębowe drzwi.

Pozbawiona okien, słabo oświetlona komnata pachniała skórą i potem. Wymizerowany mężczyzna przycupnął na brzegu haftowanego podnóżka. Był tak chudy że gdyby uczynił jakiś fałszywy ruch, wycelowana w niego broń nie miałaby się w co wbić. Młodzieńcze oczy patrzyły to na oręż, to w gniewne i ponure oczy żołnierzy. Wreszcie dojrzał białą szatę nadchodzącej Kahlan. Zwilżył językiem wargi i spojrzał wyczekująco na dziewczynę.

Stojący za więźniem krzepcy żołnierze w kolczugach i skórzanych uniformach zobaczyli wkraczające do komnaty Kahlan i Carę. Jeden z nich kopniakiem w krzyż pochylił chudzielca do przodu.

– Klęknij, podły kundlu.

Młodzieniec – ubrany w za duży żołnierski uniform, którego każda część pochodziła, jak się zdawało, z innego źródła – zerknął na Kahlan, a potem rzucił okiem przez ramię na tego, który go kopnął. Pochylił głowę porośniętą zmierzwionymi czarnymi włosami i spodziewając się ciosu, osłonił ją kościstym ramieniem.

– Dosyć. Cara i ja chcemy z nim porozmawiać. Wyjdźcie, proszę, z komnaty – powiedziała Kahlan cichym, władczym głosem.

Żołnierze się zawahali, gdyż nie mieli ochoty odwracać broni od skulonego na podłodze młodzieńca.

– Słyszeliście, co powiedziała. Precz – odezwała się Cara.

– Ale… – zaczął oficer.

– Wątpisz, że Mord-Sith poradzi sobie z jednym kościstym człowiekiem? Wyjdźcie i zaczekajcie na zewnątrz.

Kahlan się zdziwiła, że Cara nie podniosła głosu. Mord-Sith nie musiały mówić głośniej, żeby nakłonić ludzi do wykonywania ich poleceń, lecz teraz Kahlan to zdziwiło, ponieważ znała obawy Cary dotyczące owego młodziana. Żołnierze zaczęli opuszczać komnatę, odwracając się w progu i łypiąc na skulonego na podłodze intruza. Oficer tak zaciskał pięść na rękojeści miecza, że aż zbielały mu kłykcie. Wyszedł ostatni i drugą ręką ostrożnie zamknął drzwi.

Młodzian spojrzał spod osłaniającego głowę ramienia na dwie stojące trzy kroki przed nim kobiety.

– Zamierzacie kazać mnie zabić?

Kahlan nie odpowiedziała wprost na to pytanie.

– Przyszłyśmy, żeby z tobą porozmawiać. Jestem Kahlan Amnell, Matka Spowiedniczka…

– Matka Spowiedniczka! – Podniósł się na kolana i uśmiechnął chłopięco. – Jesteś piękna! Nie spodziewałem się, że jesteś aż tak piękna.

Oparł dłoń o kolano i zaczął wstawać. Agiel Cary natychmiast znalazł się w gotowości.

– Nie ruszaj się.

Zamarł, wpatrując się w mierzący w jego twarz czerwony bicz, a potem znów oparł kolano na skraju purpurowego dywanu. Blask lamp przymocowanych do smukłych kolumienek, które podtrzymywały wąskie gzymsy ponad ustawionymi po bokach komnaty szafami bibliotecznymi, oświetlał migotliwie wychudzoną twarz. Więzień był jeszcze niemal chłopcem.

– Czy mógłbym odzyskać broń? Potrzebny mi miecz. Jeżeli nie mogę go dostać, to przynajmniej chciałbym otrzymać nóż.

Cara westchnęła z irytacją, lecz Kahlan ją ubiegła i odezwała się pierwsza.

– Znalazłeś się w bardzo niebezpiecznej sytuacji, młody człowieku. Jeśli to jakiś żart, to żadna z nas nie zamierza być pobłażliwa.

– Rozumiem. – Potaknął energicznie. – To nie zabawa. Przysięgam.

– Więc powtórz mi to, co powiedziałeś żołnierzom.

Znów się uśmiechnął i niedbale skinął dłonią ku drzwiom.

– Jak już mówiłem tym ludziom, kiedy byłem…

Kahlan wsparła się pięściami pod boki i postąpiła krok ku niemu.

– Mówiłam ci, że to nie żarty! Tylko mojej łaskawości zawdzięczasz życie! Chcę wiedzieć, co tu robisz, i chcę się tego dowiedzieć natychmiast! Powtórz to, co im powiedziałeś!

Młodzieniec zamrugał powiekami.

– Jestem asasynem przysłanym przez imperatora Jaganga. Przybyłem, żeby zabić Richarda Rahla. Czy byłabyś uprzejma wskazać mi doń drogę?

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki