Dla Stana Rice’a, Carole Malkin

i Alice O’Brien Borchardt

CZĘŚĆ I

– Rozumiem – powiedział wampir z namysłem i powoli podszedł do okna. Przez dłuższy czas stał tam na tle przyćmionego blasku Divisadero Street i snopów świateł przejeżdżających samochodów. Teraz chłopak mógł lepiej dostrzec umeblowanie pokoju, okrągły dębowy stół, krzesła, pod ścianą umywalkę z lustrem. Postawił swoją aktówkę na stole i czekał.

– Ile właściwie masz ze sobą taśmy? – zapytał wampir, obracając się tak, że chłopak widział teraz jego profil. – Wystarczy, aby nagrać historię życia?

– Jasne, jeśli to interesujące życie. Czasami, jeśli mam szczęście, w ciągu jednej nocy przeprowadzam wywiad z trzema lub czterema osobami. Ale to musi być ciekawa historia. Tylko wtedy ma to sens, prawda?

– Najzupełniej – odpowiedział wampir. – Chciałbym zatem opowiedzieć historię mojego życia. Zależy mi na tym.

– Wspaniale – powiedział chłopak i wyciągnął niewielki magnetofon z aktówki. Szybko sprawdził kasetę i baterie. – Ciekaw jestem, dlaczego w to wierzysz, dlaczego uważasz...

– Nie – przerwał nagle wampir. – Tak nie możemy zaczynać. Sprzęt gotowy?

– Tak – odrzekł chłopak.

– To siadaj. Zaraz włączę światło u góry.

– Sądziłem, że wampiry nie lubią światła – powiedział chłopak. – Jeśli myślisz, że ciemność dodaje atmosfery... – Umilkł. Wampir patrzył na niego, obrócony plecami do okna. Chłopak nie mógł dostrzec jego twarzy, a coś w tej nieruchomej postaci go zaniepokoiło. Chciał znowu się odezwać, ale nie zdołał. Odetchnął z ulgą, gdy wampir ruszył w kierunku stołu i sięgnął po zwisający nad nim włącznik lampy.

Natychmiast pokój zalało ostre, żółte światło. Chłopak, ujrzawszy wampira, nie mógł się powstrzymać od gwałtownego wdechu. Jego palce automatycznie przesunęły się po blacie i zacisnęły na krawędzi stołu.

– Wielki Boże! – wyszeptał, a potem oniemiały przypatrywał się wampirowi.

Wampir był zupełnie biały i gładki, jakby wyrzeźbiony z kości, a jego twarz pozostawała nieruchoma, posągowa, z wyjątkiem błyszczących zielonych oczu, które bacznie spoglądały w dół na siedzącego młodego człowieka, podobne do dwóch płomieni umieszczonych w czaszce. Ale potem wampir uśmiechnął się niemal tęsknie, a gładka biała powłoka twarzy drgnęła elastycznie, choć nieznacznie, jak u postaci z kreskówki.

– Widzisz? – zapytał cicho.

Chłopak wzdrygnął się, podnosząc rękę, jakby w geście obronnym przed silnym światłem. Jego wzrok przesunął się wolno po eleganckiej, szytej na miarę czarnej marynarce, którą widział tylko przelotnie w barze, po długich fałdach peleryny, czarnym jedwabnym krawacie zawiązanym pod szyją i błyszczącym białym kołnierzyku, białym jak skóra wampira. Spojrzał na gęste czarne włosy, fale zaczesane za uszy, loki niemal dotykające śnieżnobiałego kołnierzyka.

– A więc nadal chcesz tego wywiadu? – zapytał wampir.

Chłopak rozdziawił usta, ale nie wydobył z nich głosu. Pokiwał głową. Wreszcie wydusił.

– Tak.

Wampir niespiesznie usiadł naprzeciwko chłopaka i pochylając się do przodu, rzekł cicho, niemal konfidencjonalnie:

– Nie bój się. Włącz tylko magnetofon.

I nagle nad stołem wyciągnął do niego rękę. Chłopak odsunął się odruchowo, pot wystąpił mu na czoło. Wampir położył dłoń na ramieniu chłopaka i powiedział:

– Uwierz mi, nie zrobię ci krzywdy. Chcę wykorzystać tę okazję. To dla mnie ważniejsze, niż możesz sobie wyobrazić. Chcę, żebyś zaczął. – Cofnął rękę. Siedział spokojnie i czekał.

Dopiero po chwili chłopak przetarł czoło i wargi chusteczką, wyjąkał, że mikrofon wbudowany jest w magnetofon, wcisnął klawisz nagrywania i oznajmił, że urządzenie ruszyło.

– Nie zawsze byłeś wampirem, prawda? – zaczął.

– Nie – odpowiedział wampir. – Stałem się nim, gdy miałem dwadzieścia pięć lat, a było to w roku tysiąc siedemset dziewięćdziesiątym pierwszym.

Chłopak był zaskoczony dokładnością tej daty i powtórzył ją raz jeszcze, zanim zadał drugie pytanie:

– Jak do tego doszło?

– To proste, ale nie chcę udzielać prostych odpowiedzi – rzekł wampir. – Chcę raczej opowiedzieć prawdziwą historię...

– Tak – rzucił szybko chłopak. Cały czas zwijał i rozwijał w zdenerwowaniu chusteczkę. Znowu przetarł nią usta.

– Wydarzyła się tragedia... – zaczął wampir. – Mój młodszy brat... umarł.

Przerwał. Chłopak odchrząknął i raz jeszcze wytarł twarz, nim nerwowo wepchnął chusteczkę do kieszeni.

– To nie jest bolesne, co? – zapytał bojaźliwie.

– Czy tak to wygląda? – powiedział wampir. – Nie. – Potrząsnął głową. – Po prostu wcześniej opowiedziałem tę historię tylko jednej osobie. I było to tak dawno temu. Nie, to nie jest bolesne...

Mieszkaliśmy wtedy w Luizjanie – podjął. – Mieliśmy kawałek ziemi i założyliśmy dwie plantacje indygowców nad Missisipi, bardzo blisko Nowego Orleanu...

– A, stąd ten akcent... – wtrącił cicho chłopak.

Przez moment wampir patrzył bez wyrazu w przestrzeń.

– Mówię z akcentem? – Zaczął się śmiać.

Spłoszony chłopak dodał szybko:

– Zwróciłem na to uwagę w barze, gdy zapytałem, jak zarabiasz na życie. Taka lekka ostrość spółgłosek, to wszystko. Nigdy nie domyśliłbym się jednak, że to wpływ francuskiego.

– W porządku – zapewnił go wampir. – Nie jestem wcale taki zdziwiony, jak się wydaje. Tylko od czasu do czasu o tym zapominam. Ale wróćmy do rzeczy...

– Proszę... – powiedział chłopak.

– Mówiłem o plantacjach. Tak naprawdę miały one wiele wspólnego z moim przeistoczeniem się w wampira. Ale dojdziemy do tego. Wiedliśmy tam życie i luksusowe, i prymitywne. Sami jednak uważaliśmy je za nadzwyczaj atrakcyjne. Widzisz, mieliśmy tam o wiele lepiej, niż moglibyśmy kiedykolwiek mieć we Francji. Może dzikość Luizjany sprawiała, że tak to widzieliśmy, a może rzeczywiście tak było. Pamiętam przywiezione z Europy meble, które stały w bezładzie w naszym domu. – Wampir uśmiechnął się. – I klawesyn, ten był śliczny. Grała na nim moja siostra. W letnie wieczory siadała przy klawiaturze, zwrócona plecami do otwartych drzwi balkonowych. Nadal pamiętam tę delikatną, szybką muzykę i obraz grzęzawisk rozciągających się za nią, omszone cyprysy, odcinające się na tle nieba. Do tego dobiegające z bagien odgłosy, chór owadów, krzyk ptaków. Myślę, że to kochaliśmy. W tej atmosferze nasze meble z palisandru wydawały się cenniejsze, muzyka zdawała się jeszcze delikatniejsza i bardziej potrzebna. Nawet gdy gałęzie wistarii wyrwały okiennice na poddaszu i wcisnęły się pędami w bielone cegły po niecałym roku... Tak, kochaliśmy to. Wszyscy oprócz mojego brata. Nie pamiętam, by kiedykolwiek się skarżył, ale wiem, jak się czuł. Mój ojciec wtedy już nie żył i ja byłem głową rodziny, i to właśnie ja musiałem bronić go ciągle przed matką i siostrą. Na początku zabierały go z sobą na wizyty u znajomych i przyjęcia do Nowego Orleanu, ale on tego nienawidził. Chyba przestał na nie w ogóle chodzić, zanim skończył dwanaście lat. Dla niego liczyła się tylko modlitwa i oprawione w skórę żywoty świętych.

W końcu zbudowałem dla niego kaplicę z dala od domu i tam właśnie zaczął spędzać większość każdego dnia, a często i wieczory. To było naprawdę paradoksalne. Tak różnił się od nas, od wszystkich, a ja byłem takim zwyczajnym człowiekiem. Nikt nie zauważyłby we mnie niczego niezwykłego. – Wampir ponownie się uśmiechnął. – Czasami wieczorami wychodziłem do niego i zastawałem go w ogrodzie obok kaplicy, siedzącego spokojnie na kamiennej ławce. Opowiadałem mu o problemach, które miałem z niewolnikami, o tym, że nie dowierzam nadzorcy, o kłopotach z pogodą, o pośrednikach... o wszystkich tych sprawach, które wypełniały moje życie. Słuchał mnie, od czasu do czasu robiąc jakąś uwagę, zawsze życzliwie odnosząc się do moich problemów, tak że gdy go opuszczałem, miałem wrażenie, że wszystkie je dla mnie rozwiązał. Nie sądziłem, bym mógł mu czegokolwiek odmówić, i przyrzekłem sobie, że w stosownym czasie będzie mógł wstąpić do stanu duchownego, nawet jeśli rozłąka z nim miałaby złamać mi serce. Oczywiście myliłem się. – Wampir umilkł.

Przez chwilę chłopak wpatrywał się tylko w niego, a potem drgnął, jakby ocknął się z głębokiego namysłu, i zaczął się jąkać, jakby nie potrafił dobrać odpowiednich słów.

– Ach... nie chciał zostać duchownym? – zapytał.

Wampir przyglądał mu się, jakby próbował odgadnąć znaczenie tego zdania. Wreszcie odrzekł:

– Miałem na myśli to, że myliłem się co do siebie, co do mojej zgody na wszystko. – Przeniósł wzrok na ścianę po drugiej stronie pokoju, na szybę w oknie. – Zaczął mieć wizje.

– Prawdziwe wizje? – zapytał chłopak, ale znowu z wahaniem, jakby myślał o czymś innym.

– Nie sądzę – odpowiedział wampir. – Zdarzyło się to, gdy miał piętnaście lat. Był wtedy bardzo przystojny. Miał wyjątkowo gładką skórę i ogromne niebieskie oczy. Był zdrowy i silny, nie chudy, tak jak ja teraz czy wtedy... ale jego oczy... gdy patrzyłem w jego oczy, czułem się tak, jakbym stał samotnie na skraju świata... nad smaganym przez wiatr brzegiem oceanu. Nic poza łagodnym hukiem fal. No cóż – rzekł wampir, nadal wbijając wzrok w szybę – zaczął mieć wizje. Na początku tylko mi o tym napomknął i przestał przyjmować posiłki. Zamieszkał w kaplicy. Za każdym razem gdy go odwiedzałem, w dzień czy w nocy, klęczał na kamiennej posadzce przed ołtarzem. Sama kaplica była zaniedbana. Przestał się troszczyć o świece, zmieniać obrusy na ołtarzu, a nawet wymiatać liście. Któregoś wieczoru naprawdę się przestraszyłem. Obserwowałem go z różanej altany przez dobrą godzinę, podczas której ani razu nie powstał z klęczek ani nie opuścił ramion rozciągniętych jak do ukrzyżowania. Wszyscy niewolnicy już dawno uważali go za szaleńca. – Wampir uniósł brwi w zdziwieniu. – Ja byłem przekonany, że jest tylko... nadgorliwy. Że w swej miłości do Boga zaszedł być może za daleko. Potem opowiedział mi o swoich wizjach. I święty Dominik, i Najświętsza Maria Panna przychodzili do niego do kaplicy. Powiedzieli mu, że ma sprzedać całą naszą posiadłość w Luizjanie, wszystko, co mamy, a pieniądze przeznaczyć na dzieło boże we Francji. Mój brat miał zostać wielkim przywódcą religijnym, przywrócić krajowi dawną żarliwość, walczyć z ateizmem i rewolucją. Oczywiście nie posiadał żadnych pieniędzy. Ja miałem sprzedać plantacje i nasze domy w Nowym Orleanie, a pieniądze przekazać jemu.

Wampir ponownie umilkł. Zaskoczony chłopak siedział bez ruchu i patrzył na niego.

– Ach... przepraszam – wyszeptał. – I co powiedziałeś? Sprzedałeś plantacje?

– Nie – odpowiedział wampir ze spokojną twarzą, nieporuszoną od początku rozmowy. – Wyśmiałem go. A on... wpadł w szał. Utrzymywał, że polecenie pochodzi od samej Maryi. Kimże więc jestem, aby je lekceważyć? Kimże, doprawdy? – zapytał cicho, jak gdyby zastanawiał się nad tym raz jeszcze. – Kimże? Im usilniej próbował mnie przekonywać, tym bardziej go wyśmiewałem. To bzdura, powiedziałem mu, wytwór niedojrzałej, a nawet chorobliwej wyobraźni. Wreszcie oznajmiłem, że kaplica była błędem, i każę ją natychmiast zburzyć. On pójdzie do szkoły w Nowym Orleanie i zapomni o tych niedorzecznych pomysłach. Nie pamiętam teraz wszystkiego, co mu powiedziałem. Ale pamiętam emocje. Za całą tą pogardliwą odprawą z mojej strony krył się ogromny gniew i rozczarowanie. Byłem gorzko rozczarowany. W ogóle mu nie wierzyłem.

– Ale to zrozumiałe – wtrącił szybko chłopak, gdy wampir przerwał. Z jego twarzy znikał już wyraz zaskoczenia. – To znaczy, czy ktokolwiek by mu uwierzył?

– Zrozumiałe, doprawdy? – Wampir spojrzał na chłopaka. – Możliwe, że to był złośliwy egotyzm. Niech ci to wytłumaczę. Kochałem mojego brata, jak już ci powiedziałem, i czasami wierzyłem, że jest żyjącym świętym. Zachęcałem go do modlitwy i medytacji i gotów byłem go stracić, gdyby zdecydował się na stan duchowny. I gdyby ktoś opowiedział mi o jakimś świętym z Arles czy z Lourdes, którzy mieli wizje, uwierzyłbym mu. Byłem katolikiem. Wierzyłem w świętych. Zapalałem cienkie świeczki przed ich posągami w kościołach. Znałem ich obrazy, symbole, imiona. Ale nie wierzyłem, nie mogłem uwierzyć mojemu bratu. Nie tylko nie wierzyłem, że ma wizje, ale nawet nie brałem pod uwagę tej możliwości. Dlaczego? Ponieważ był moim bratem. Mógł być osobą, świętą, na pewno wyjątkową, ale nie mógł być Franciszkiem z Asyżu. Nie mój brat. Mój brat nie mógł taki być. To właśnie egotyzm. Rozumiesz?

Chłopak zastanowił się nad odpowiedzią, po czym skinął głową i rzekł, że tak, chyba rozumie.

– Być może naprawdę miał wizje – stwierdził wampir.

– A więc... nie wiesz... teraz... czy miał czy nie?

– Nie, ale wiem, że ani trochę w to nie wątpił. Wiem to teraz i wiedziałem wtedy, tamtej nocy, kiedy wyszedł z mojego pokoju rozwścieczony i zrozpaczony. Ani przez chwilę nie wątpił. I parę minut później już nie żył.

– Jak to? – zapytał chłopak.

– Po prostu wyszedł przez drzwi balkonowe na galerię, przystanął na szczycie ceglanych schodów, a potem upadł. Nie żył, kiedy dotarłem do pierwszego schodka, skręcił kark. – Wampir potrząsnął głową w zamyśleniu, ale jego twarz była nadal nieporuszona.

– Widziałeś, jak spadł? – zapytał chłopak. – Stracił równowagę?

– Nie, nie widziałem, ale dwóch służących to widziało. Powiedzieli, że spojrzał do góry, jakby dostrzegł coś w powietrzu. Potem jego ciało poruszyło się do przodu, jak gdyby popchnięte wiatrem. Jeden z nich utrzymywał, że mój brat chciał właśnie coś powiedzieć, kiedy spadł. Ja też myślałem, że chce coś powiedzieć, ale akurat odwróciłem się od okna. Byłem odwrócony plecami, kiedy usłyszałem łoskot. – Wampir zerknął na magnetofon. – Nie mogłem sobie tego wybaczyć. Czułem się odpowiedzialny za jego śmierć. I wszyscy inni zdawali się uważać, że jestem za to odpowiedzialny.

– Jak mogli? Powiedziałeś przecież, że widzieli, jak spadł.

– To nie było bezpośrednie oskarżenie. Po prostu wiedzieli, że coś niedobrego zaszło między nami, że się kłóciliśmy parę minut przed jego upadkiem. Słyszała nas służba, słyszała nas moja matka. Nie przestawała mnie później wypytywać, co między nami zaszło i dlaczego mój brat, który zawsze był taki spokojny, wtedy krzyczał. Później dołączyła się siostra, a ja oczywiście odmawiałem odpowiedzi. Byłem tak wstrząśnięty i nieszczęśliwy, że nie miałem cierpliwości dla nikogo. Postanowiłem jednak, że nie dowiedzą się o jego „wizjach”. Nie dowiedzą się, że w końcu stał się nie świętym, lecz jedynie... fanatykiem. Moja siostra wolała położyć się do łóżka, niż wytrzymać katusze pogrzebu, a matka powiedziała wszystkim w parafii, że coś straszliwego wydarzyło się w moim pokoju, czego ja nie chcę ujawnić. Na życzenie mojej własnej matki przesłuchała mnie nawet policja. W końcu zjawił się u mnie ksiądz i zażądał, bym wyjawił, co między nami zaszło. Nikomu nic nie powiedziałem. To była tylko zwykła dyskusja, oświadczyłem. Nie było mnie na galerii, kiedy spadł, protestowałem, a oni wszyscy patrzyli na mnie tak, jakbym go zabił. I wydawało mi się, że rzeczywiście go zabiłem. Siedziałem w salonie obok jego trumny przez dwa dni i powtarzałem sobie w myślach, że go zabiłem. Wpatrywałem się w jego twarz, aż zaczęły mi latać plamy przed oczami i niemal zemdlałem. Roztrzaskał potylicę na bruku i jego głowa na poduszce miała dziwny kształt. Zmuszałem się, by patrzeć na nią, by się jej przyglądać, bo ledwo mogłem wytrzymać ból i zapach rozkładu. Cały czas odczuwałem nieodparte pragnienie, żeby otworzyć mu oczy. Wszystko to były szalone myśli, szalone impulsy. Główny wątek był taki: Śmiałem się z niego, nie wierzyłem mu, nie byłem dla niego dobry. Przeze mnie spadł ze schodów.

– To rzeczywiście się wydarzyło, tak? – wyszeptał chłopak. – Opowiadasz mi coś... co jest prawdą.

– Tak – odpowiedział wampir, spoglądając na niego bez wyrazu zdziwienia na twarzy. – Chcę opowiadać dalej.

Ominął wzrokiem chłopaka i ponownie spojrzał na okno. Nie interesował się zbytnio młodzieńcem, który wydawał się pogrążony w jakiejś rozterce.

– Ale powiedziałeś, że nic nie wiesz o tych wizjach, że ty, wampir... nie wiesz na pewno, czy...

– Chcę opowiedzieć wszystko po kolei – odrzekł wampir. – Tak jak to się wydarzyło. Nie, nadal nic nie wiem o tych wizjach. Do dzisiaj.

I ponownie czekał, a chłopak w końcu powiedział:

– Dobrze, proszę, mów dalej.

– No cóż, chciałem sprzedać plantacje. Nie chciałem już nigdy oglądać tego domu ani kaplicy. W końcu wydzierżawiłem plantacje agencji, która uprawiała je dla mnie i administrowała nimi, tak że nie musiałem już tam jeździć, i razem z matką i siostrą przeprowadziłem się do jednego z naszych domów w Nowym Orleanie. Oczywiście ani na chwilę nie mogłem uciec od brata. O niczym innym nie mogłem wtedy myśleć, tylko o jego ciele gnijącym w ziemi. Został pochowany na cmentarzu Świętego Ludwika w Nowym Orleanie. Robiłem wszystko, aby unikać przechodzenia tych bram, ale nieustannie myślałem tylko o nim. Pijany czy trzeźwy, ciągle miałem przed oczyma jego gnijące ciało w trumnie. To było nie do zniesienia. Bez przerwy wyobrażałem sobie, że stoi u góry schodów, a ja trzymam go za ramię, mówię do niego łagodnie, namawiam, by wrócił do pokoju, przekonuję go, że mu uwierzyłem, że musi się modlić za moją wiarę. W tym czasie niewolnicy z Pointe du Lac, z mojej plantacji, zaczęli opowiadać o duchu pojawiającym się na galerii, a nadzorca nie potrafił nad nimi zapanować. Ludzie z towarzystwa zadawali mojej siostrze napastliwe pytania na temat wypadku, aż wpadła w histerię. Tak naprawdę nie była histeryczką. Po prostu uważała, że tak właśnie powinna reagować, więc histeryzowała. Cały czas piłem, a w domu przebywałem jak najrzadziej. Żyłem jak człowiek, który chce umrzeć, ale nie ma dość odwagi, by skończyć z sobą. Przemierzałem samotnie ciemne uliczki i alejki, pojawiałem się w kabaretach. Wycofałem się z dwóch pojedynków, bardziej z apatii niż z tchórzostwa, bo tak naprawdę pragnąłem śmierci. I wtedy zostałem zaatakowany. Mógł to być ktokolwiek – przecież przyciągałem uwagę marynarzy, złodziei, maniaków, wszystkich. Ale zaatakował mnie wampir. Dopadł mnie pewnej nocy zaledwie parę kroków od drzwi mojego domu i zostawił, żebym umarł, albo tak przynajmniej myślałem.

– To znaczy... wyssał ci krew? – zapytał chłopak.

– Tak. – Wampir zaśmiał się. – Wyssał mi krew. Tak to się właśnie robi.

– Ale przeżyłeś – rzekł młodzieniec. – Powiedziałeś, że zostawił cię, żebyś umarł.

– No cóż, wyssał moją krew prawie do granicy śmierci i to mu wystarczyło. Położono mnie do łóżka, jak tylko mnie znaleziono, oszołomionego i nieświadomego, co mi się właściwie przydarzyło. Myślałem, że to alkohol spowodował udar. Spodziewałem się, że umrę, i nie wykazywałem żadnego zainteresowania jedzeniem, piciem ani rozmową z lekarzem. Matka wezwała księdza. Miałem wtedy wysoką gorączkę i opowiedziałem mu wszystko o wizjach brata i o tym, co zrobiłem. Pamiętam, że przywarłem do jego ramienia, raz po raz zmuszając go do przysięgi, że nikomu tego nie powtórzy. „Wiem, że go nie zabiłem”, powiedziałem w końcu. „Po prostu nie potrafię żyć, gdy on jest martwy. Nie po tym, jak go potraktowałem”. „To śmieszne”, odpowiedział mi. „Oczywiście, że możesz żyć. Twoim jedynym błędem jest brak umiaru. Matka potrzebuje ciebie, że nie wspomnę o siostrze. A co do tego twojego brata, to opętał go diabeł”.

Byłem tak zaszokowany jego słowami, że nie potrafiłem nawet zaprotestować. „To diabeł podsunął te wizje”, tłumaczył dalej ksiądz. Diabeł szerzył zło. Cała Francja była pod jego wpływem, a rewolucja była jego największym sukcesem. Nic nie uratowałoby brata, jedynie egzorcyzmy, modlitwy i post, kapłani, którzy trzymaliby go, gdy diabeł szalał w jego ciele i usiłował je posiąść.

„Diabeł zrzucił go ze schodów, to zupełnie oczywiste”, oznajmił ksiądz. „To nie z bratem rozmawiałeś w pokoju, ale z diabłem”.

To mnie naprawdę rozwścieczyło. Przedtem myślałem, że zostałem doprowadzony do ostateczności, ale to nie była prawda. Ksiądz opowiadał dalej o diable, kulcie wudu wśród niewolników i przypadkach opętania w innych częściach świata. Wpadłem w furię. Zdemolowałem pokój, kiedy próbowałem go zabić.

– Ale byłeś osłabiony... ten wampir...? – wyjąkał chłopak.

– Straciłem rozum – wyjaśnił wampir. – Zdobyłem się na rzeczy, których nie dokonałbym w dobrym zdrowiu. Teraz to zdarzenie jest dla mnie niejasne, odległe, nierealne. Ale dobrze pamiętam, że wyciągnąłem go przez tylne drzwi domu na podwórko i zawlokłem pod ceglaną ścianę kuchni. Tłukłem jego głową o ścianę i o mało co go nie zabiłem. Kiedy wreszcie się uspokoiłem, niemal śmiertelnie wyczerpany, upuścili mi krwi. Głupcy. Ale chciałem powiedzieć coś innego. To właśnie wtedy zdałem sobie sprawę ze swego egotyzmu. Być może dostrzegłem to w tym księdzu. Jego pogardliwy stosunek do mojego brata odzwierciedlał także mój stosunek, jego bezrefleksyjne i płytkie gadanie o diable, jego niechęć do choćby wzięcia pod uwagę możliwości kontaktu ze świętością.

– Ale on naprawdę wierzył w opętanie przez diabła.

– To już bardziej prozaiczna sprawa – powiedział szybko wampir. – Ludzie, którzy przestają wierzyć w Boga lub boskość, nadal jednak wierzą w diabła. Nie wiem dlaczego. Nie, naprawdę nie wiem dlaczego. Zło jest zawsze możliwe. A boskość jest zawsze trudna do pojęcia. Musisz jednak zrozumieć, że opętanie jest tak naprawdę innym określeniem popadnięcia w szaleństwo. Czułem, że ksiądz to właśnie ma na myśli. Jestem pewien, że dostrzegł tylko szaleństwo i nazwał je opętaniem. Nie trzeba widzieć szatana podczas egzorcyzmów. Ale stać przed obliczem świętego... Uwierzyć, że ten święty ma prawdziwe wizje. Nie, to egotyzm, odrzucanie wiary w to, że coś takiego może się wśród nas zdarzyć.

– Nigdy nie myślałem o tym w taki sposób – powiedział chłopak. – Ale co stało się dalej? Powiedziałeś, że upuścili ci krwi, żeby cię wyleczyć, ale to musiałoby chyba doprowadzić do pewnej śmierci.

Wampir roześmiał się.

– Tak. Z pewnością tak by się to skończyło. Ale wampir wrócił do mnie tej nocy. Widzisz, chciał mieć moją plantację, Pointe du Lac.

Było już bardzo późno, moja siostra dawno już zasnęła. Pamiętam, jakby to było wczoraj. Wszedł od podwórka, bezgłośnie otwierając drzwi balkonowe. Wysoki mężczyzna o jasnej karnacji, gęstych blond włosach i płynnych, niemal kocich ruchach. Delikatnie nasunął siostrze szal na oczy i przykrócił knot lampy. Drzemała nad miską i ręcznikiem, którym omywała mi czoło. Nie poruszyła się pod tym szalem aż do rana. Ale do tego czasu bardzo się zmieniłem.

– Na czym polegała ta zmiana?

Wampir westchnął. Odchylił się do tyłu na krześle i spojrzał na ściany.

– Na początku myślałem, że to jeszcze jeden lekarz lub ktoś inny wezwany przez rodzinę, by przemówić mi do rozsądku. Ale to podejrzenie natychmiast się rozwiało. Podszedł blisko łóżka i pochylił się nade mną. Jego twarz pojawiła się w świetle lampy i zobaczyłem wtedy, że wcale nie jest zwyczajnym człowiekiem. Jego szare oczy płonęły, a długie białe ręce z pewnością nie były rękami śmiertelnika. Myślę, że pojąłem wszystko w tej jednej chwili, a to, co mi powiedział, było tylko logiczną konsekwencją. To znaczy, kiedy go ujrzałem, kiedy poczułem jego nadzwyczajną aurę i zrozumiałem, że jest istotą niepodobną do innych, stałem się nikim. To ego, które nie potrafiło zaakceptować obecności niezwykłej osoby na tym świecie, legło w gruzach. Wszystkie moje myśli, nawet poczucie winy i pragnienie śmierci, wydały się całkowicie nieistotne. Zupełnie zapomniałem o sobie! – powiedział wampir, dotykając pięścią piersi. – Na dobre zapomniałem o sobie. I w tej samej chwili zdałem sobie sprawę ze znaczenia tej okazji. Od tej pory odczuwałem już tylko wzrastające zdumienie. Gdy odezwał się do mnie i powiedział, kim mógłbym zostać, jakie wiedzie życie i co go jeszcze czeka, cała moja przeszłość przygasła. Widziałem swoje życie tak, jakbym obserwował z boku, próżność, wyrachowanie, nieustanne unikanie jakichkolwiek niedogodności, powierzchowną wiarę w Boga, Maryję Dziewicę i zastępy świętych, których imiona wypełniały mój modlitewnik, a z których żaden nie wywarł najmniejszego wpływu na moją ograniczoną, materialistyczną i samolubną egzystencję. Dostrzegłem moich prawdziwych bogów... bogów większości ludzi. Jedzenie, picie i bezpieczeństwo w konformizmie. Popiół.

Na twarz chłopaka malowało się zmieszanie połączone ze zdumieniem.

– I zdecydowałeś się zostać wampirem? – spytał.

Przez chwilę wampir milczał.

– Zdecydowałem. To chyba nie jest właściwe słowo. Choć nie mogę powiedzieć, że było to nieuniknione, od kiedy on wkroczył do pokoju. Nie, rzeczywiście, to nie było nieuniknione. Jednak nie mogę powiedzieć, bym tak zdecydował. Powiedzmy, że kiedy on skończył mówić, żadna inna decyzja nie wchodziła w rachubę, więc podążyłem właśnie tą ścieżką, nie oglądając się do tyłu. Poza jedną rzeczą.

– Poza jedną rzeczą? Jaką rzeczą?

– Moim ostatnim wschodem słońca – odpowiedział wampir. – Tego ranka nie byłem jeszcze wampirem. I zobaczyłem po raz ostatni wschód słońca.

Pamiętam to doskonale, choć nie sądzę, bym pamiętał którykolwiek z poprzednich świtów. Pamiętam, że światło pojawiło się najpierw u góry drzwi balkonowych, jako poświata za koronkowymi zasłonami, a później coraz jaśniejszy blask między liśćmi drzew. W końcu słońce przedarło się przez same okna i cień koronek padł na podłogę i na postać mojej śpiącej siostry, na szal rozpostarty na jej ramionach i głowie. Ciepło ogrzało ją. Odrzuciła szal, nie budząc się, lecz wtedy słońce zaczęło świecić jej prosto w oczy. Zacisnęła powieki. Światło tańczyło po stole, gdzie złożyła głowę, po wodzie w stojącym obok dzbanie. Czułem je na rękach złożonych na kołdrze, a wreszcie i na twarzy. Leżałem w łóżku, myśląc o tym wszystkim, co usłyszałem od niego, i właśnie wtedy powiedziałem do widzenia słońcu i zdecydowałem się zostać wampirem. To był mój... ostatni wschód słońca.

Wampir zapatrzył się w okno. Gdy przestał mówić, w pokoju zapadła tak przejmująca cisza, że chłopakowi zdawało się, iż niemal ją słyszy. Dopiero po chwili dotarły do niego odgłosy ulicy. Przejeżdżająca ciężarówka wprawiła lampę w drżenie i pojechała dalej.

– Czy tęsknisz za nimi? – zapytał cicho po chwili.

– Tak naprawdę, to nie – padła krótka odpowiedź. – Jest tyle innych rzeczy. Ale o czym to mówiliśmy? Chcesz wiedzieć, jak to się stało... jak zostałem wampirem?

– Tak – odpowiedział chłopak. – Jak się właściwie dokonała ta przemiana?

– Nie potrafię tego opowiedzieć dokładnie. Mogę to ująć w słowa, opisać, ale przecież to nie będzie to samo. To tak, jak opowiadać o seksie komuś, kto go sam jeszcze nie przeżył.

Wydawało się, że chłopak chce zadać następne pytanie, ale zanim otworzył usta, wampir podjął wątek:

– Jak ci już mówiłem, ten wampir, Lestat, chciał mojej plantacji. Całkiem prozaiczny powód, nie powiem, by ofiarować mi życie, które będzie trwało aż do końca świata. Nie był jednak szczególnie wybredny. Nie traktował tej małej grupy wampirów, plątającej się po świecie jako klubu dla wybranych. Zresztą on sam miał całkiem ludzkie problemy – ślepego ojca, który w dodatku nie wiedział i pod żadnym pozorem nie mógł się dowiedzieć, że jego syn jest wampirem. Życie w Nowym Orleanie stało się dla niego zbyt trudne, zważywszy na jego potrzeby i konieczność stałej opieki nad ojcem. Postanowił więc objąć w posiadanie Pointe du Lac.

Tego samego wieczoru udaliśmy się na plantację. Lestat ulokował ojca w głównej sypialni, a ja rozpocząłem przygotowania do przemiany. Nie było to takie proste. Pierwszym krokiem na tej drodze bez powrotu miała być śmierć mojego dotychczasowego nadzorcy. Lestat rzucił się na niego, gdy ten spał. Ja miałem się przyglądać i to zaakceptować; bycie świadkiem odebrania życia człowiekowi służyło za dowód mojego zaangażowania w sprawę i zgody na udział w niej. To właśnie okazało się dla mnie najtrudniejsze. Mówiłem ci już, że nie obawiałem się swojej śmierci, obrzydliwa była mi jedynie myśl o odebraniu sobie życia. A przy tym miałem wielki szacunek dla życia innych i od śmierci brata panicznie się bałem, że mógłbym kogoś skrzywdzić. Nadzorca obudził się nagle i próbował odepchnąć Lestata obiema rękami, a gdy mu się to nie udało, szarpał się i wyrywał, ale jego opór słabł coraz bardziej, aż w końcu opadł bezwładnie, pozbawiony ostatniej kropli krwi. A ja musiałem się temu przyglądać. Nie umarł od razu. Prawie godzinę czekaliśmy w jego małym pokoju, aż to się stanie. Jak wspomniałem, była to pierwsza część mojej przemiany. Inaczej Lestat nigdy nie zostałby tutaj. Potem musieliśmy pozbyć się ciała. Jeszcze osłabiony i w gorączce, miałem zbyt mało sił, by zajmować się ciałem nadzorcy. Zbierało mi się na wymioty. Lestat śmiał się, mówił, że gdy tylko stanę się wampirem, będę się czuł zupełnie inaczej i też będę się śmiał. Mylił się jednak. Śmierć nigdy nie wywoływała u mnie rozbawienia, bez względu na to, jak często bywałem jej przyczyną.

Ale pozwól, że opowiem wszystko po kolei. Musieliśmy pojechać drogą w górę rzeki, aż dotarliśmy na otwarte pola. Dopiero tam mogliśmy zostawić ciało nadzorcy. Porwaliśmy na strzępy jego ubranie, zabraliśmy pieniądze, a przy okazji poczuliśmy od niego wyraźny zapach alkoholu. Znałem jego żonę, która mieszkała w Nowym Orleanie. Domyślałem się, w jakim będzie stanie i jak będzie cierpieć, gdy ciało zostanie odnalezione. Ale bardziej niż współczucie zawładnął mną ból na myśl o tym, że nigdy nie dowie się, co się właściwie stało z jej mężem. Że to wcale nie bandyci znaleźli go pijanego na drodze. Kiedy masakrowaliśmy ciało, byłem coraz bardziej podniecony. Oczywiście, musisz zdawać sobie sprawę, że przez cały ten czas wampir Lestat wydawał mi się kimś niezwykłym, że było w nim równie mało cech ludzkich jak w biblijnym aniele.

To zauroczenie jego osobą było nieco wymuszone. Już wtedy moją przemianę w wampira postrzegałem na dwa sposoby. Z jednej strony byłem po prostu zauroczony: Lestat całkowicie mną zawładnął. Z drugiej strony jednak pragnienie samozniszczenia pozostawało. Chciałem być potępiony i właśnie dlatego Lestat przyszedł do mnie przy pierwszej i drugiej okazji. Teraz jednak nie niszczyłem siebie, lecz innych. Nadzorca, jego żona, jego rodzina... Poczułem wewnętrzny sprzeciw. Wtedy jeszcze mógłbym uciec od Lestata, gdyby nie to, że niezawodny instynkt podpowiedział mu, co się dzieje. Niezawodny instynkt... – Wampir zadumał się. – Wiedz, że wampiry obdarzone są niezwykle silnym instynktem odgadywania nawet najdrobniejszych zmian w ludzkiej twarzy. Lestat również miał to nadnaturalne wyczucie. Wepchnął mnie szybko do powozu i zaciął konie batem. „Chcę umrzeć – zacząłem bełkotać – to ponad moje siły. Chcę umrzeć. Możesz mnie zabić. Pozwól mi umrzeć”. Nie chciałem patrzeć na niego, aby na powrót nie znaleźć się pod urokiem jego nadzwyczajnego piękna. On tymczasem śmiejąc się, wymawiał łagodnie moje imię. Jak powiedziałem, był zdecydowany przejąć moją plantację.

– Czy byłeś pewien, że nie zostawi cię w spokoju? – zapytał chłopak.

– Nie wiem. Znając go tak, jak znam go teraz, powiedziałbym, że raczej zabiłby mnie, niż pozwolił odejść. Ale, rozumiesz, tego właśnie pragnąłem, więc to nie miało znaczenia. Gdy tylko dojechaliśmy do domu, zeskoczyłem z powozu i podszedłem, żywy trup, do schodów, o które roztrzaskał głowę mój brat. Dom był niezamieszkany od paru miesięcy, nadzorca miał własną chatkę. Skwar i wilgoć panujące w Luizjanie sprawiły, że schody zaczęły się już rozsypywać. W szczelinach między cegłami pojawiła się trawa, a nawet, gdzieniegdzie, małe polne kwiaty. Pamiętam, że gdy usiadłem na najniższym stopniu, poczułem chłód wilgotnych cegieł. Położyłem na nich głowę i poczułem w dłoniach cienkie woskowe łodyżki kwiatów. Szarpnąłem pęk, który z łatwością wyrwałem z miękkiej ziemi. „Chcę umrzeć. Zabij mnie – odezwałem się do wampira. – Teraz jestem winny morderstwa. Nie mogę z tym żyć”. Uśmiechnął się szyderczo z niecierpliwością człowieka, który słucha oczywistych kłamstw. I wtedy w mgnieniu oka doskoczył do mnie i objął tak, jak to zrobił z nadzorcą. Z wściekłością próbowałem go od siebie odepchnąć. Kopnąłem go z całej siły i w tym momencie poczułem, że jego zęby wbijają się w moje gardło, że gorączka rozsadza mi skronie. Jednym skokiem, o wiele za szybkim, abym mógł to zauważyć, znalazł się nagle u podnóża schodów. Spoglądając na mnie pogardliwie, szydził. „Myślałem, że chcesz umrzeć, Louis”.

Chłopak krzyknął cicho, gdy wampir wypowiedział swoje imię.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

CZĘŚĆ II

Dostępne w wersji pełnej

CZĘŚĆ III

Dostępne w wersji pełnej

CZĘŚĆ IV

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału: Interview with the Vampire

Copyright © 1996 by Anne O’Brien Rice & The Stanley Travis Rice, Jr. Testamentary Trust

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2015

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Opracowanie graficzne serii, projekt okładki i fotografia na okładce: Zbigniew Mielnik

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego: Wywiad z wampirem, wyd. III poprawione, dodruk, Poznań 2014)

ISBN 978-83-7818-926-8

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl