Simonowi Bainbridge’owi

GRUMIO

Dowiedz się nasamprzód, że mój koń się zhasał

i że nasz pan i nasza pani wpadli na siebie…

KURTYS

Jak to? w gniew wpadli?

GRUMIO

Nie, w błoto; po spadnięciu z siodła.

Ale to nie wszystko…

KURTYS

Kochany Grumku, opowiadaj*.

* William Szekspir, Ugłaskanie sekutnicy, akt IV, scena I, przeł. Józef Paszkowski, PIW, Warszawa 1973 (z uzupełnieniem).

Podziękowania

Oto lista osób, którym pragnę podziękować za ich cenne rady i pomoc:

Simon Bainbridge, Rosie de Courcy, Alison Prince, Billy Little, David Russell, Nisha i Jamwal Singh, Jerome Kerr-Jarrett, Mari Roberts, Jonathan Ticehurst i Brian Wead.

Od autora

Przez ostatnich sześć lat zgromadziłem podczas moich podróży po świecie kilka spośród zamieszczonych tu opowiadań. Dziesięć jest opartych na znanych wydarzeniach i – podobnie jak w moich poprzednich zbiorkach – zostały oznaczone gwiazdką, natomiast pięć pozostałych stanowi wytwór mojej wyobraźni.

Pragnę podziękować tym wszystkim, którzy zainspirowali mnie swymi opowieściami, i chociaż nie każdy nosi w sobie książkę, to często diabelnie dobre opowiadanie.

Jeffrey Archer

maj 2010

Przylepa*

* Oparte na prawdziwych wydarzeniach

1

Jeremy spojrzał na Arabellę i wciąż nie mógł uwierzyć, że zgodziła się zostać jego żoną. Był najszczęśliwszym człowiekiem na świecie.

Uśmiechnęła się do niego nieśmiało, tym uśmiechem, który tak go urzekł, kiedy się zobaczyli pierwszy raz. W tym momencie stanął przy nim kelner.

– Poproszę kawę z ekspresu – rzekł Jeremy – a dla mojej narzeczonej – to wciąż brzmiało mu dziwnie – herbatę miętową.

– Dobrze, proszę pana.

Jeremy starał się nie rozglądać po sali pełnej ludzi czujących się tu u siebie, którzy dobrze wiedzieli, gdzie się znajdują i czego się od nich oczekuje, podczas gdy on nigdy jeszcze nie był w Ritzu. Po gestach powitalnych i pocałunkach przesyłanych przez gości, którzy wpadali i wypadali z sali śniadaniowej, można się było domyślić, że Arabella zna tu wszystkich, od kierownika sali po kilka osób z „towarzystwa”, jak to często określała. Jeremy rozparł się wygodnie i usiłował się odprężyć.

Pierwszy raz spotkali się w Ascot. Arabella znajdowała się w sektorze królewskim i wyglądała na zewnątrz, a James z zewnątrz zaglądał do sektora królewskiego. Przypuszczał, że tak będzie zawsze, dopóki ona nie uśmiechnęła się do niego zniewalająco, kiedy stamtąd wyszła, i mijając go, szepnęła:

– Proszę postawić wszystko na Trumpetera.

Po chwili oddaliła się w kierunku prywatnych lóż.

Jeremy posłuchał rady i postawił dwadzieścia funtów na Trumpetera – dwa razy więcej niż zwykle – po czym wrócił na trybuny, skąd ujrzał, jak koń z łatwością wygrywa przy notowaniach pięć do jednego. Popędził z powrotem do sektora królewskiego, żeby podziękować nieznajomej, mając przy tym nadzieję, że dostanie od niej wskazówkę, jak obstawić następną gonitwę, ale nie mógł jej wypatrzyć. Był rozczarowany, lecz postawił pięćdziesiąt funtów ze swej wygranej na konia, którego prognosta z „Daily Expressu” uważał za pewniaka. Okazało się, że to chabeta, którą nazajutrz gazeta poczęstowała epitetem „patałach”.

Jeremy wrócił do sektora królewskiego po raz trzeci, w nadziei, że zobaczy nieznajomą. Rozglądał się po padoku pełnym eleganckich mężczyzn we frakach, spodniach w prążki i cylindrach, z małymi odznakami klubowymi w klapach; wszyscy wyglądali tak samo. Towarzyszyły im żony i sympatie w strojach od znanych projektantów i w ekstrawaganckich kapeluszach, rozpaczliwie pragnące odróżniać się od innych. Nagle ją spostrzegł. Stała obok wysokiego mężczyzny o arystokratycznym wyglądzie, pochylonego i z natężeniem słuchającego dżokeja w stroju z czerwono-żółtego jedwabiu. Konwersacja zdawała się jej nie interesować i zaczęła się rozglądać wokół. Jej wzrok spoczął na Jeremym, który znów został obdarzony tym samym przyjaznym uśmiechem. Szepnęła coś do wysokiego pana, a potem przeszła przez sektor i zbliżyła się do ogrodzenia.

– Mam nadzieję, że posłuchał pan mojej rady – powiedziała.

– Jasne, że tak – odparł Jeremy. – Ale skąd mogła być pani taka pewna?

– To koń mojego ojca.

– Czy powinienem postawić na tego konia w następnej gonitwie?

– Skądże. Nie powinien pan nigdy niczego obstawiać, jeżeli nie jest pan przekonany, że to pewniak. Mam nadzieję, że wygrał pan dość, żeby mnie zaprosić dziś wieczór na kolację?

Jeżeli Jeremy nie odpowiedział od razu, to tylko dlatego, że wydawało mu się, że się przesłyszał. W końcu wyjąkał:

– A dokąd chciałaby pani pójść?

– Spotkajmy się w Ivy, o ósmej. Aha, nazywam się Arabella Warwick.

I bez dalszych słów obróciła się na pięcie i odeszła z powrotem do swojego towarzystwa.

Jeremy był zaskoczony, że Arabella zwróciła na niego uwagę, a w dodatku zaproponowała, żeby zjedli razem kolację. Spodziewał się, że nic z tego nie wyniknie, ale skoro ona już zapłaciła za tę kolację, to nie miał nic do stracenia.

Arabella zjawiła się w restauracji kilka minut po ósmej i gdy torowała sobie drogę do stolika Jeremy’ego, kilku mężczyzn odprowadzało ją spojrzeniami. Powiedziano mu, że wszystkie miejsca są zarezerwowane, i dopiero gdy wymienił jej nazwisko, znalazł się wolny stolik. Jeremy wstał na jej widok i czekał, aż podejdzie. Zajęła miejsce naprzeciw niego i w tej chwili stanął przy niej kelner.

– To co zwykle, proszę pani?

Skinęła głową, ale nie odrywała oczu od Jeremy’ego.

Do czasu, kiedy podano jej grillowane warzywa, Jeremy zdążył trochę się odprężyć. Ona uważnie słuchała wszystkiego, co miał do powiedzenia, śmiała się z jego żartów i nawet interesowała się jego pracą w banku. Cóż, trochę przesadził, gdy mówił o swoim stanowisku i transakcjach, jakie przeprowadza.

Po kolacji, która okazała się trochę droższa, niż przewidywał, odwiózł Arabellę do domu przy Pavilion Road i zdziwił się, kiedy go zaprosiła na kawę, a jeszcze bardziej, kiedy na koniec wylądowali w łóżku.

Jeremy nigdy przedtem nie spał z kobietą na pierwszej randce. Mógł się tylko domyślać, że jest to przyjęte w „towarzystwie”, i gdy wychodził rano, nie spodziewał się, że ona jeszcze się do niego odezwie. Zatelefonowała jednak po południu i zaprosiła go do siebie na kolację. Od tej pory przez następny miesiąc widywali się prawie codziennie.

Najbardziej cieszyło Jeremy’ego, że Arabelli zdawało się nie przeszkadzać, że on nie może sobie pozwolić na to, aby zabierać ją do jej ulubionych miejsc, i kiedy szli na kolację, chętnie jadała dania chińskie czy indyjskie. Często się upierała, że pokryje w połowie rachunek. On jednak nie wierzył, że to potrwa dłużej, dopóki pewnej nocy nie powiedziała:

– Jeremy, wiesz, że cię kocham, prawda?

Jeremy nigdy nie wyznał Arabelli swoich prawdziwych uczuć. Założył, że ich związek to tylko flirt, jak powiedziałoby jej towarzystwo. Co prawda, ona nie przedstawiła go nikomu ze swego kręgu. Kiedy przyklęknął na kolano i oświadczył się jej na parkiecie tanecznym w Annabel, nie mógł uwierzyć, gdy powiedziała „tak”.

– Jutro kupię pierścionek – oznajmił, starając się nie myśleć o opłakanym stanie swego konta bankowego, na którym, od czasu kiedy poznał Arabellę, widniał głęboki debet.

– Po co sobie zawracać głowę kupowaniem, skoro można ukraść najlepszy, jaki istnieje? – spytała.

Jeremy wybuchnął śmiechem, ale prędko się okazało, że Arabella nie żartuje. W tym momencie powinien odejść, ale pojął, że nie może tego zrobić, bo musiałby ją stracić. Wiedział, że chce spędzić całe życie z tą piękną, podniecającą kobietą i jeżeli ceną była kradzież pierścionka, to nie była to cena wygórowana.

– Jaki pierścionek miałbym ukraść? – spytał, nie do końca pewien, czy ona nie żartuje.

– Kosztowny – odparła. – Właściwie już wybrałam ten, który mi się podoba. – Podała Jeremy’emu katalog firmy De Beers. – Strona czterdziesta trzecia – powiedziała. – Nazywa się Diament Kandice.

– A czy obmyśliłaś, w jaki sposób go ukraść? – spytał, przyglądając się fotografii żółtego brylantu bez skazy.

– O, to łatwe, kochanie – powiedziała. – Musisz tylko zastosować się do moich wskazówek.

Jeremy nie odezwał się słowem, póki nie przedstawiła swego planu.

I tak oto tego przedpołudnia znalazł się w Ritzu w swoim jedynym szytym na miarę garniturze, ze spinkami Linka w mankietach, zegarkiem Cartier Tank na przegubie i w krawacie absolwenta Eton – rekwizyty te należały do ojca Arabelli.

– Dziś wieczorem muszę wszystko zwrócić – powiedziała – bo papa mógłby zauważyć, że czegoś mu brakuje, i zacząć zadawać pytania.

– Oczywiście – rzekł Jeremy, którego cieszyło poznawanie atrybutów bogaczy, nawet jeśli to miała być tylko przelotna znajomość.

Wrócił kelner, niosąc srebrną tacę. Żadne z nich nic nie mówiło, kiedy postawił filiżankę z herbatą miętową przed Arabellą i dzbanek z kawą przed Jeremym.

– Coś jeszcze, proszę pana?

– Nie, dziękuję – odpowiedział Jeremy z pewnością siebie, której nabył w ciągu ostatniego miesiąca.

– Uważasz, że jesteś gotów? – spytała Arabella, muskając kolanem wnętrze jego uda i obdarzając Jeremy’ego uśmiechem, który urzekł go w Ascot.

– Jestem gotów – powiedział Jeremy, starając się, żeby zabrzmiało to przekonująco.

– Dobrze. Będę tu czekać, póki nie wrócisz, kochany. – Znów ten uśmiech. – Wiesz, jak wiele to dla mnie znaczy.

Jeremy skinął głową, wstał bez słowa i wyszedł z sali, przeciął korytarz, pchnął drzwi wahadłowe i znalazł się na Picadilly. Włożył do ust kawałek gumy do żucia, licząc, że to pomoże mu się uspokoić. Normalnie Arabella by tego nie pochwaliła, ale przy tej okazji sama mu to doradziła. Stał zdenerwowany na chodniku, czekając na przerwę w strumieniu samochodów, po czym przebiegł przez ulicę i zatrzymał się przed największą na świecie firmą handlującą brylantami, De Beers. To była jego ostatnia szansa ucieczki. Wiedział, że powinien z niej skorzystać, ale na myśl o Arabelli zrezygnował.

Nacisnął dzwonek, uświadamiając sobie przy tym, że pocą mu się dłonie. Arabella uprzedziła go, że tutaj nie można wejść ot, tak sobie, jak do supermarketu, i że jeśli się nie spodobasz, to nawet nie otworzą ci drzwi. To dlatego krawiec zdjął z niego miarę do jego pierwszego ręcznie uszytego garnituru, dlatego Jeremy kupił sobie nową jedwabną koszulę i założył zegarek ojca Arabelli, jego spinki i krawat absolwenta Eton.

– Ten krawat sprawi, że drzwi otworzą ci natychmiast – powiedziała mu Arabella. – A gdy zauważą zegarek i spinki, poproszą cię do prywatnego salonu, bo będą przekonani, że jesteś jedną z tych nielicznych osób, które stać na ich towary.

Okazało się, że Arabella miała rację, bo gdy pojawił się portier, spojrzał tylko raz na Jeremy’ego i od razu otworzył drzwi.

– Dzień dobry panu. Czym mogę służyć?

– Chciałem kupić pierścionek zaręczynowy.

– Ależ oczywiście. Zechce pan wejść.

Jeremy poszedł za portierem długim korytarzem, spoglądając na fotografie na ścianach przedstawiające historię firmy od jej założenia w 1888 roku. Kiedy dotarli na koniec korytarza, portier się ulotnił, a zamiast niego pojawił się wysoki mężczyzna w średnim wieku, w dobrze skrojonym garniturze, białej jedwabnej koszuli i czarnym krawacie.

– Dzień dobry – rzekł, lekko się skłoniwszy. – Nazywam się Crombie – dodał, po czym wprowadził Jeremy’ego do swojej siedziby.

Jeremy wszedł do małego, dobrze oświetlonego pokoju. W środku stał nakryty czarną aksamitną tkaniną owalny stół, z wygodnymi, obitymi skórą krzesłami po obu stronach. Sprzedawca czekał, aż Jeremy usiądzie, i dopiero wtedy usiadł naprzeciw niego.

– Ma pan ochotę na kawę? – zapytał troskliwie.

– Nie, dziękuję – odrzekł Jeremy, który nie chciał przeciągać sytuacji bardziej, niż to było konieczne, gdyż bał się, że straci zimną krew.

– W czym mogę panu dzisiaj pomóc? – zagadnął Crombie, jakby Jeremy był stałym klientem.

– Właśnie się zaręczyłem…

– Gratuluję panu.

– Dziękuję – odparł Jeremy, czując się trochę swobodniej. – Szukam pierścionka, czegoś dość szczególnego – dodał, trzymając się przygotowanego tekstu.

– Z pewnością trafił pan we właściwe miejsce – powiedział Crombie i nacisnął guzik pod stołem.

Drzwi otworzyły się natychmiast i do pokoju wkroczył mężczyzna w identycznym ciemnym garniturze, białej koszuli i ciemnym krawacie.

– Partridge, ten pan chciałby obejrzeć pierścionki zaręczynowe.

– Tak, oczywiście, proszę pana – odpowiedział portier i ulotnił się równie szybko, jak się pojawił.

– Mamy ładną pogodę jak na tę porę roku – rzekł Crombie, czekając na przyjście portiera.

– Nie najgorszą – przyznał Jeremy.

– Bez wątpienia wybierze się pan na Wimbledon.

– Tak, mamy bilety na półfinały kobiet – powiedział Jeremy, zadowolony z siebie, gdyż to była jego własna kwestia.

Po chwili drzwi się otworzyły i ponownie zjawił się portier z wielkim dębowym pudełkiem, które z rewerencją postawił na środku stołu, i bez słowa odszedł. Crombie czekał, aż zamknie za sobą drzwi, i wtedy dobrał kluczyk z łańcuszka zwisającego z paska u spodni, otworzył pudełko i powoli uniósł wieko, ukazując trzy rzędy różnych kamieni, których widok zaparł Jeremy’emu dech w piersiach. Na pewno czegoś podobnego nie widywał w oknie wystawowym swojego lokalnego sklepu jubilerskiego H. Samuela.

Trwało kilka chwil, zanim ochłonął, i wtedy przypomniał sobie słowa Arabelli, że zostanie mu zaprezentowany szeroki wybór klejnotów, tak żeby sprzedawca mógł ocenić jego możliwości finansowe, bez konieczności pytania go wprost.

Jeremy przyjrzał się uważnie zawartości pudełka i po namyśle wybrał pierścionek z dolnego rzędu z trzema małymi szmaragdami o idealnym szlifie pysznie osadzonymi w złocie.

– Piękny – powiedział Jeremy, obejrzawszy dokładnie kamienie. – Jaka jest cena tego pierścionka?

– Sto dwadzieścia cztery tysiące – rzucił Crombie, jakby to była kwota bez większego znaczenia.

Jeremy odłożył pierścionek do pudełka i zwrócił uwagę na rząd powyżej. Teraz wybrał pierścionek z ułożonymi w krąg szafirami osadzonymi w białym złocie. Wyjął pierścionek z pudełka i udawał, że go ogląda, a potem spytał o cenę.

– Dwieście sześćdziesiąt dziewięć tysięcy funtów – zabrzmiał w odpowiedzi ten sam przymilny głos, któremu towarzyszył uśmiech sugerujący, że klient zmierza we właściwym kierunku.

Jeremy odłożył pierścionek i spojrzał na duży pojedynczy brylant, który tkwił samotnie w górnym rzędzie, nie pozwalając wątpić o swojej wyższości. Wyjął go, i tak jak poprzednim klejnotom, przyjrzał się mu z bliska.

– A ten wspaniały kamień – rzekł, unosząc brwi. – Czy może mi pan coś powiedzieć o jego pochodzeniu?

– Oczywiście, proszę pana – powiedział Crombie. – To nieskazitelny brylant o wadze osiemnastu i czterech dziesiątych karata, który niedawno wydobyto w naszej kopalni w Afryce Południowej. W certyfikacie Amerykańskiego Instytutu Gemmologicznego został określony jako fantazyjny, o intensywnie żółtym zabarwieniu, a został odcięty od oryginalnego diamentu przez jednego z naszych mistrzowskich rzemieślników w Amsterdamie. Kamień jest osadzony w platynie. Mogę pana zapewnić, że jest wyjątkowy i godny wyjątkowej kobiety.

Jeremy odniósł wrażenie, że pan Crombie mógł już kiedyś wygłosić to zdanie.

– Niewątpliwie jego cena też jest wyjątkowa.

Oddał pierścionek Crombiemu, który umieścił go z powrotem w pudełku.

– Osiemset tysięcy pięćdziesiąt cztery tysiące funtów – odpowiedział przyciszonym głosem.

– Czy ma pan lupę? – spytał Jeremy. – Chciałbym dokładniej obejrzeć kamień.

Arabella nauczyła go tego słowa używanego przez handlarzy brylantów na określenie małego szkła powiększającego, zapewniwszy go, że dzięki temu zrobi wrażenie bywalca takich miejsc.

– Oczywiście – odparł Crombie, otwierając szufladę po swojej stronie stołu i wydobywając małą lupę jubilerską z szylkretu. Kiedy podniósł wzrok, nie było śladu brylantu, tylko puste miejsce w górnym rzędzie pudełka. – Czy ma pan ten pierścionek? – zapytał, usiłując ukryć niepokój.

– Nie – odparł Jeremy. – Przed chwilą go panu oddałem.

Sprzedawca bez słowa zatrzasnął wieko pudełka i nacisnął guzik pod stołem. Teraz już nie wdawał się w zdawkową konwersację. Po chwili do pokoju weszło dwóch krzepkich, płaskonosych osiłków, którzy byliby na swoim miejscu raczej na ringu, a nie w firmie De Beers. Jeden został przy drzwiach, a drugi stanął tuż za plecami Jeremy’ego.

– Zechciałby pan oddać ten pierścionek? – zapytał Crombie stanowczym, chłodnym głosem.

– Nigdy nie zostałem tak znieważony – rzucił Jeremy, siląc się na obrażony ton.

– Powiem to tylko raz, proszę pana. Jeżeli odda pan pierścionek, nie wniesiemy oskarżenia, ale jeżeli nie…

– I ja powiem tylko raz – rzekł Jeremy, podnosząc się z miejsca – że ostatnio widziałem ten pierścionek, kiedy go panu zwracałem.

Jeremy odwrócił się do wyjścia, ale osobnik, który stał za nim, położył mu ciężko rękę na ramieniu i pchnął z powrotem na krzesło. Arabella zapewniała, że jeśli nie będzie się opierał i robił to, co mu każą, nic mu nie grozi. Jeremy siedział nieruchomo, ani drgnął. Crombie wstał i polecił:

– Proszę za mną.

Jeden z osiłków otworzył drzwi i wyprowadził Jeremy’ego z pokoju, drugi podążał za nim oddalony o krok. Na końcu korytarza przystanęli przed drzwiami z napisem „Obcym wstęp wzbroniony”. Pierwszy strażnik otworzył je i weszli do pokoju, w którym również znajdował się tylko jeden stół, ale ten nie był nakryty aksamitną tkaniną. Za stołem siedział mężczyzna z taką miną, jakby na nich czekał. Nie poprosił Jeremy’ego, żeby usiadł, nie było tu bowiem drugiego krzesła.

– Nazywam się Granger – odezwał się mężczyzna bezbarwnym głosem. – Jestem szefem ochrony w tej firmie od czternastu lat, a przedtem pełniłem służbę w londyńskiej policji. Zapewniam, że nie ma takiej rzeczy, której bym nie widział, ani takiej opowiastki, jakiej bym nie słyszał. Więc nawet przez chwilę nie wyobrażaj sobie, młody człowieku, że wykręcisz się sianem.

Jak szybko przymilne „proszę pana” zostało zastąpione lekceważącym „młody człowieku”, przemknęło przez myśl Jeremy’emu.

Granger umilkł, żeby jego słowa w pełni dotarły do delikwenta.

– Przede wszystkim muszę zapytać, czy pomożesz mi pan w śledztwie, czy też wolisz pan, żebym wezwał policję, a wtedy będziesz pan miał prawo do obecności adwokata.

– Nie mam nic do ukrycia – powiedział wyniośle Jeremy – więc naturalnie chętnie będę współpracował. – Wrócił do przećwiczonego tekstu.

– W takim razie – rzekł Granger – proszę zdjąć buty, marynarkę i spodnie.

Jeremy zrzucił mokasyny, a Granger je podniósł i postawił na stole. Potem Jeremy zdjął marynarkę i podał Grangerowi takim gestem, jakby to był jego służący. Zdjął spodnie i stał, udając wstrząśniętego tym, co go spotyka.

Granger przez dłuższy czas przewracał na drugą stronę każdą kieszeń ubrania Jeremy’ego, potem sprawdzał podszewkę i szwy. Nie znalazłszy niczego oprócz chusteczki do nosa – ani portfela, ani karty kredytowej, nic, co mogłoby zidentyfikować podejrzanego, a to tylko wzmogło jego podejrzliwość – Granger odłożył ubranie na stół.

– Krawat? – zażądał wciąż spokojnym tonem.

Jeremy rozsupłał węzeł, zdjął krawat w kolorach Eton i położył na stole. Granger przeciągnął prawą ręką przez niebieskie paski, ale znowu nic nie wymacał.

– Koszula!

Jeremy wolno odpiął guziki i podał koszulę. Stał, dygocąc, w slipach i skarpetkach.

Granger obszukiwał koszulę i kiedy dotknął kołnierzyka, po raz pierwszy na jego pobrużdżoną twarz zabłądził cień uśmiechu. Wyciągnął z niego dwa srebrne usztywniacze od Tifanny’ego.

– Dobre zagranie, Arabello, pomyślał Jeremy, kiedy Granger odłożył je na stół, nie kryjąc rozczarowania.

Zwrócił koszulę Jeremy’emu, a ten wsunął usztywniacze do kołnierzyka, po czym włożył koszulę i krawat.

– Teraz slipy.

Jeremy zdjął slipy i podał Grangerowi. Wiedział, że kolejne badanie niczego nie wykryje. Granger zwrócił slipy i czekał, aż Jeremy je wciągnie, a potem zażądał:

– I jeszcze skarpetki.

Jeremy ściągnął je i położył na stole. Granger wyglądał teraz na mniej pewnego siebie, ale mimo to skontrolował je dokładnie, a potem zabrał się do pantofli. Przez pewien czas stukał w nie, przyciskał, a nawet próbował je rozszarpać, ale nic nie znalazł. Ku zdziwieniu Jeremy’ego, ponownie kazał mu zdjąć koszulę i krawat. Potem wyszedł zza stołu i stanął przodem do Jeremy’ego. Podniósł ręce i przez moment Jeremy sądził, że go uderzy. Tamten jednak wsunął palce w czuprynę Jeremy’ego i zburzył mu włosy, tak jak ojciec, gdy Jeremy był dzieckiem, ale jedyne, co uzyskał za swoją fatygę, to tłuszcz pod paznokciami i kilka pojedynczych włosów.

– Ręce w górę – zawołał.

Jeremy podniósł wysoko ręce, ale Granger nie znalazł nic pod jego pachami. Potem stanął za Jeremym.

– Podnieś pan nogę – rozkazał.

Jeremy uniósł prawą nogę. Nic nie było pod piętą ani między palcami.

– Drugą nogę – powiedział Granger, ale też się rozczarował.

Już stał do niego przodem.

– Otwórz pan usta – polecił.

Jeremy otworzył usta szeroko, jak u dentysty. Granger oświetlił mu latarką wszystkie dziury w uzębieniu, ale nie wytropił niczego poza złotym zębem. Nie umiał ukryć zakłopotania, gdy polecił Jeremy’emu, żeby poszedł z nim do sąsiedniego pokoju.

– Czy mogę się ubrać?

– Nie – padła natychmiast odpowiedź.

Jeremy podążył za Grangerem do sąsiedniego pokoju, z niepokojem myśląc o czekających go torturach. Mężczyzna w białym kitlu stał przy urządzeniu przypominającym łóżko w solarium.

– Mógłby się pan położyć, żebym pana prześwietlił? – zapytał.

– Chętnie – odparł Jeremy i wgramolił się na maszynę.

Po chwili dało się słyszeć pstryknięcie i obaj mężczyźni obejrzeli wynik na monitorze. Jeremy wiedział, że niczego nie odkryją. Połknięcie brylantu nigdy nie wchodziło w grę.

– Dziękuję panu – powiedział uprzejmie mężczyzna w białym kitlu, a Granger niechętnie dodał:

– Możesz się pan ubrać.

Gdy tylko Jeremy zawiązał swój nowy szkolny krawat, wrócił z Grangerem do pokoju, w którym go przesłuchiwano. Czekali na nich Crombie i dwóch strażników.

– Chciałbym teraz wyjść – stanowczo oznajmił Jeremy.

Granger skinął głową. Widać było, że nie ma ochoty go puścić, ale nie miał też pretekstu, aby go zatrzymać. Jeremy odwrócił się do Crombiego, spojrzał mu prosto w oczy i rzekł:

– Zgłosi się do pana mój adwokat.

Wydało mu się, że Crombie się skrzywił. Tekst Arabelli był bez pudła.

Dwaj płaskonosi strażnicy wyprowadzili Jeremy’ego z firmy. Wyglądali na zawiedzionych, że nie próbował uciekać. Gdy Jeremy znalazł się z powrotem na zatłoczonym trotuarze Picadilly, głęboko odetchnął i odczekał, aż serce przestanie mu bić jak szalone, i dopiero wtedy przeciął ulicę. Potem wkroczył pewnym krokiem do Ritza i usiadł naprzeciw Arabelli.

– Kawa ci ostygła, kochanie – oznajmiła, jakby Jeremy właśnie wrócił z ubikacji. – Chyba powinieneś zamówić nową.

– To samo, proszę – powiedział Jeremy, gdy stanął przy nim kelner.

– Jakieś problemy? – szepnęła Arabella, kiedy kelner się oddalił.

– Nie – odrzekł Jeremy, nagle czując się winny, a zarazem uradowany. – Wszystko poszło zgodnie z planem.

– To dobrze – powiedziała Arabella. – Więc teraz moja kolej. – Podniosła się i dodała: – Lepiej daj mi zegarek i spinki. Muszę je zanieść do pokoju tatusia, zanim się spotkamy wieczorem.

Jeremy z ociąganiem zdjął zegarek i spinki i wręczył Arabelli.

– A krawat? – wyszeptał.

– Lepiej tutaj go nie zdejmuj – odparła. Pochyliła się i delikatnie pocałowała Jeremy’ego w usta. – Przyjdę do ciebie około ósmej i wtedy mi oddasz.

Ostatni raz uśmiechnęła się do niego tym swoim uśmiechem i wyszła z sali.

Po chwili Arabella stanęła przed drzwiami firmy De Beers. Otworzono natychmiast: naszyjnik firmy Van Cleef and Arpels, torebka od Balenciagi i zegarek Chanel świadczyły o tym, że takiej damie nie należy kazać czekać.

– Chciałabym obejrzeć pierścionki zaręczynowe – powiedziała nieśmiało, nim przekroczyła próg.

– Zapraszam panią – rzekł portier i poprowadził ją korytarzem.

W ciągu następnej godziny Arabella wykonywała prawie takie same czynności jak Jeremy i w końcu, po wielu unikach, oświadczyła panu Crombiemu:

– To beznadziejne, całkiem beznadziejne. Muszę przyjść tu z Archiem. W końcu to on będzie płacił.

– Oczywiście, proszę pani.

– Spotykamy się na lunchu w Le Caprice – dodała – więc wpadniemy tu dziś po południu.

– Zatem oczekujemy państwa – rzekł sprzedawca, zamykając pudełko z biżuterią.

– Dziękuję panu – powiedziała Arabella i wstała, żeby odejść.

Arabella została odprowadzona przez Crombiego do drzwi bez cienia sugestii, żeby się rozebrała. Kiedy znalazła się na Picadilly, zatrzymała taksówkę i podała kierowcy adres na Lowndes Square. Spojrzała na zegarek, przekonana, że będzie w mieszkaniu na długo przed ojcem, który nigdy nie pozna, że jego zegarek i spinki zostały wypożyczone na kilka godzin, i na pewno nie zauważy braku jednego ze starych szkolnych krawatów.

Siedząc z tyłu taksówki, podziwiała czystej wody żółty brylant. Jeremy ściśle wykonał jej instrukcje. Naturalnie będzie musiała wytłumaczyć przyjaciołom, dlaczego zerwała zaręczyny. Prawdę mówiąc, Jeremy nie należał do towarzystwa, w istocie nigdy do niego nie pasował. Ale musiała przyznać, że będzie jej go brakowało. Polubiła Jeremy’ego, był taki gorliwy w łóżku. I pomyśleć, że jedyne, co mu zostało, to dwa srebrne usztywniacze do kołnierzyka i krawat w barwach Eton. Arabella miała nadzieję, że wystarczy mu pieniędzy na opłacenie rachunku u Ritza.

Wyrzuciła z głowy myśli o Jeremym i skierowała je ku mężczyźnie, którego wybrała, żeby towarzyszył jej na Wimbledonie, i wytypowała, aby jej pomógł w zdobyciu kolczyków do kompletu.

Kiedy wieczorem pan Crombie wychodził z firmy, wciąż się zastanawiał, jak ten facet tego dokonał. W końcu miał ledwie kilka sekund, kiedy on pochylił głowę.

– Dobranoc, Doris – powiedział, mijając sprzątaczkę, która odkurzała korytarz.

– Dobranoc panu – odparła Doris, otwierając drzwi pokoju, gdzie demonstrowano biżuterię, żeby dalej odkurzać. Crombie kiedyś jej powiedział, że w tym pokoju klienci wybierają najpiękniejsze klejnoty na świecie, więc musi być idealnie czysty. Wyłączyła odkurzacz, zdjęła czarny aksamit ze stołu i zaczęła polerować najpierw blat, potem krawędzie. Wtedy pod palcami coś wyczuła.

Pochyliła się, żeby to zobaczyć. Patrzyła z niedowierzaniem na spory kawał gumy do żucia przylepiony od spodu do krawędzi stołu. Zeskrobywała ją, dopóki nie było najmniejszego śladu, a potem wrzuciła do worka na śmieci przyczepionego do wózka i rozłożyła z powrotem na stole aksamitną tkaninę.

– Co za paskudny zwyczaj – mruknęła pod nosem, zamykając drzwi pokoju i dalej odkurzając dywan na korytarzu.

Telegram urodzinowy od królowej*

* Oparte na prawdziwych wydarzeniach

2

Dostępne w wersji pełnej

Wysokie obcasy*

* Oparte na prawdziwych wydarzeniach

3

Dostępne w wersji pełnej

Randka w ciemno

4

Dostępne w wersji pełnej

Laska ze srebrną gałką i fotografia*

* Oparte na prawdziwych wydarzeniach

5

Dostępne w wersji pełnej

Schwytany we własne sidła*

* Oparte na prawdziwych wydarzeniach

6

Dostępne w wersji pełnej

I will survive*

* Oparte na prawdziwych wydarzeniach

7

Dostępne w wersji pełnej

Dobre oko

8

Dostępne w wersji pełnej

Tylko dla członków*

* Oparte na prawdziwych wydarzeniach

9

Dostępne w wersji pełnej

Niewydarzony dyplomata*

* Oparte na prawdziwych wydarzeniach

10

Dostępne w wersji pełnej

Ci szczęściarze Irlandczycy*

* Oparte na prawdziwych wydarzeniach

11

Dostępne w wersji pełnej

Poprawny politycznie

12

Dostępne w wersji pełnej

Z dwojga złego lepsze to, które znasz

13

Dostępne w wersji pełnej

Nie było miejsca w gospodzie

14

Dostępne w wersji pełnej

Wyklęty*

* Oparte na prawdziwych wydarzeniach

15

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału: And Thereby Hangs a Tale

Copyright © Jeffrey Archer 2010
All rights reserved

The right of Jeffrey Archer to be identified as the author of this work has been asserted by him in accordance with the Copyright, Designs and Patents Act 1988.

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2015

Informacja o zabezpieczeniach
W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Agnieszka Horzowska

Projekt i opracowanie graficzne okładki oraz ilustracja na okładce: Zbigniew Mielnik

Wydanie I e-book
 (opracowane na podstawie wydania książkowego:
Ale to nie wszystko, wyd. I, dodruk, Poznań 2010) 

ISBN 978-83-7818-979-4

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com