Robert Littell

MŁODY PHILBY

Przełożył
Krzysztof Obłucki

Noir sur Blanc

Tytuł oryginału: YOUNG PHILBY

Powieść ta jest fikcją literacką. Wszelkie nazwiska, postacie, miejsca oraz wydarzenia są owocem wyobraźni autora lub zostały wykorzystane w celach artystycznych.

Opracowanie redakcyjne: MIROSŁAW GRABOWSKI

Korekta: BEATA WYRZYKOWSKA, ELŻBIETA JAROSZUK

Projekt okładki: WITOLD SIEMASZKIEWICZ

Fotografia na okładce © Condé Nast Archive / Corbis / Fotochannels

Skład i łamanie: PLUS 2 Witold Kuśmierczyk

Copyright © 2012 by Robert Littell. All rights reserved
For the Polish edition
Copyright © 2013, Noir sur Blanc, Warszawa

Wydanie I elektroniczne

Warszawa 2013

ISBN 978-83-7392-425-3

Oficyna Literacka Noir sur Blanc Sp. z o.o.
ul. Frascati 18, 00-483 Warszawa
e-mail: nsb@wl.net.pl
Księgarnia internetowa: www.noirsurblanc.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Dla Pity

Myślę, że należy zadać sobie pytanie, czy ideały tracą wartość dlatego, że ludzie, którzy je wyznają, są zdradzani.

Pat Barker, The Ghost Road

– O czym mówiłem? Ach, tak, że utrzymywaliśmy w mniejszym lub większym stopniu ortodoksyjną działalność szpiegowską skierowaną przeciw Sowietom, dopóki na scenie nie pojawił się herr Hitler. Biorąc pod uwagę restrykcje, jakie MSZ nałożyło na naszą sakiewkę, i nie wspominając o nieprzejednanym przekonaniu jego urzędników, że to herr Hitler jest naszym głównym przeciwnikiem, musieliśmy zmienić priorytety.

– Całkowicie słusznie – odezwał się pułkownik Vivian.

Ojciec nie lubił, gdy mu przerywano.

– Jak powiedziałem, musieliśmy zmienić priorytety, to znaczy przenieść środki przeznaczone na Rosję Sowiecką i skierować je na faszystowskie Niemcy.

– Całkowicie błędnie – stwierdził Hadżdż.

Philby należał do nielicznej garstki osób, które bez ogródek sprzeciwiały się mojemu ojcu.

– Niby dlaczego? – zapytał Quex w zasadzie uprzejmie.

– Przyszłość mogą zobaczyć ci, którzy nie boją się spojrzeć w kryształową kulę – powiedział Hadżdż. – Europa zmierza ku następnej wojnie światowej. Rosja Sowiecka o nieograniczonych zasobach ludzkich, kierowana przejawianą przez Stalina bezwzględną żądzą podboju, wyjdzie z niej jako dominująca siła w Europie. Sowieci, skorzy do odzyskania straconych terytoriów, nabiorą dawnego apetytu carów, tyle że podleją go komunistyczną ideologią. Ruchy rewolucyjne finansowane i zachęcane przez Sowietów, bezgranicznie wobec nich lojalne, pojawią się w najbardziej nieprawdopodobnych miejscach. Imperium stanie w obliczu zagrożenia. Na pierwszy ogień pójdą Indie.

Pułkownik Menzies przysłuchiwał się uważnie tej wymianie zdań.

– Co według ciebie, St. John, mielibyśmy zrobić, czego jeszcze nie robimy? – zapytał.

– Czy to znaczy, że masz jakiegoś asa w rękawie? – zwrócił się do Philby’ego pułkownik Vivian.

Hadżdż: – Byłbym ostatnim głupcem, przychodząc tu z niczym.

Ojciec: – Możesz nam powiedzieć, co to takiego?

Hadżdż: – Musiałbym potem od razu was zabić.

Muszę tu dodać w didaskaliach: [Ogólny śmiech].

Ojciec: – Nie po to przerwałeś wyprawę na pustynie Arabii, żeby teraz mieć przed nami tajemnice. No, wydukaj to wreszcie.

W protokole z tego spotkania jest pół strony zaczernione przez mojego ojca.

Miejsce, gdzie stenogram znowu jest czytelny, zaczyna się od mojej uwagi, że ojciec bębnił opuszkami palców prawej ręki po kostkach lewej, co było sekretnym sygnałem dla mnie, żeby kończyć spotkanie.

– Przepraszam, że przerywam, ojcze...

Quex obrócił się do mnie z udawaną irytacją:

– O co teraz chodzi, Evelyn?

– Już prawie czwarta. Masz się stawić w Ministerstwie Spraw Zagranicznych dokładnie o czwartej czterdzieści pięć, żeby przedyskutować proponowane cięcia budżetowe SIS. – Wydaje mi się, że dokładnie w tej samej chwili chronometr morski wiszący na ścianie za biurkiem ojca zabił delikatnie osiem razy.

Ojciec zwrócił się do Hadżdża:

– Możemy się umówić, że to spotkanie nigdy się nie odbyło?

– Jakie spotkanie? – odpowiedział Hadżdż z czymś, co można opisać jedynie jako konspiratorski uśmieszek, który, gdy o tym pomyślę, nadał mu niemal wygląd człowieka. Przelotny obraz tego, co kobieta może zobaczyć w niekonwencjonalnym mężczyźnie takim jak on.

Ojciec podniósł się na sztywnych nogach.

– To bardzo przyzwoicie z twojej strony, St. John, że wpadłeś i przedstawiłeś nam swoje przemyślenia. Obraz świata widziany z perspektywy Dżuddy zawsze jest fascynujący.

– Racja! – przyznał pułkownik Menzies.

– Myślę dokładnie tak samo – zgodził się pułkownik Vivian.

St. John Philby pochylił się, żeby zawiązać sznurowadła tenisówek.

– Tak, zatem porzucacie mnie na łaskę swojej asfaltowej dżungli, prawda?

– W rzeczy samej – odpowiedział ojciec.

W tym momencie mój protokół powiela słowo, jakie pojawia się na srebrnym ekranie na chwilę przedtem, zanim przewinie się ostatnia rolka filmu – „Koniec”.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki