Rhys Bowen

PRAWO PANNY MURPHY

Przełożyła
Joanna Orłoś-Supeł

Noir sur Blanc

Spis treści

Karta redakcyjna

Motto

Rozdział 4

Tytuł oryginału: MURPHY’S LAW

W powieści występują postaci historyczne, lecz jej fabuła jest jedynie fikcją literacką.

Opracowanie redakcyjne: MIROSŁAW GRABOWSKI

Korekta: JANINA ZGRZEMBSKA, BEATA WYRZYKOWSKA

Projekt okładki: WITOLD SIEMASZKIEWICZ

Fotografie na okładce:
© H. Armstrong Roberts/ClassicStock/Corbis/Fotochannels
© Detroit Publishing Company courtesy of Shorpy.com

Skład i łamanie: PLUS 2 Witold Kuśmierczyk

Copyright © 2001 by Rhys Bowen
For the Polish edition
Copyright © 2013, Noir sur Blanc, Warszawa

Wydanie I elektroniczne

Warszawa 2013

ISBN 978-83-7392-426-0

Oficyna Literacka Noir sur Blanc Sp. z o.o.
ul. Frascati 18, 00-483 Warszawa
e-mail: nsb@wl.net.pl
Księgarnia internetowa: www.noirsurblanc.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Książkę tę dedykuję swoim przyjaciółkom z Nowego Jorku – Daphne Lincoff i Judy Gitenstein. Dziękuję, że zawsze mogę liczyć na Waszą gościnność. Bez Was zginęłabym w wielkim mieście. Jestem wdzięczna za wspólnie spędzony czas, często pełen przygód i niespodzianek.

Dziękuję również pierwszym recenzentom książki – Johnowi, Clare i Jane, oraz Trish Intemann, która pomagała mi w opracowaniu wątków irlandzkich.

4

Tymczasem trzeciego dnia podróży spotkałam O’Malleya. Oczywiście zwróciłam na niego uwagę już wcześniej, kiedy siedział z innymi przy stole w świetlicy i grał w karty. Śmiał się najgłośniej ze wszystkich. Kiedyś usłyszałam, jak inny mężczyzna mówi do niego: „Ty jesteś jak as w rękawie, O’Malley. Mówię ci. Prawdziwy as”.

Było w nim coś, co sprawiało, że się wyróżniał. Po pierwsze bezczelność, po drugie sposób, w jaki się śmiał. Pokazywał wtedy białe zęby i patrzył dookoła, sprawdzając uważnie, czy wszyscy zauważyli, jaki jest dowcipny. Był potężnym mężczyzną, prawie przystojnym, ale na włosy kładł za dużo brylantyny, a chustka, którą nosił na szyi, miała zbyt jaskrawy czerwony kolor. Mówił za głośno. Zbyt ochoczo śmiał się z własnych żartów.

Pewnego razu, kiedy go obserwowałam, obok siedzących przy stole graczy przeszedł młody chłopak.

– Rany, spójrzcie, kogo my tu mamy! – odezwał się O’Malley tym swoim tubalnym głosem. – Ale śliczny chłopiec! Pewnie się szykuje do występu w kościelnym chórze. Oczywiście całe życie będzie śpiewał sopranem. Jakbyście mu pokazali rozebraną dziewczynę, nie wiedziałby, co z nią zrobić.

Chłopiec się zaczerwienił, co spowodowało, że mężczyźni przy stole zaczęli się jeszcze głośniej śmiać. Znienawidziłam tego O’Malleya. Nawet bardziej, niż na to zasługiwał za takie żarty.

To, że nie muszę słuchać jego głośnego śmiechu, było kolejnym powodem, dla którego cieszyłam się, że przez parę dni mogę zostać na pryczy. Ale czwartego dnia Bridie oświadczyła, że czuje się lepiej i ma ochotę na kawałek chleba z masłem oraz łyk herbaty. Poszłam przynieść jej jedzenie, a kiedy wracałam z talerzem i kubkiem w rękach, ktoś stanął nagle przede mną, zagradzając przejście.

– Pani Kathleen O’Connor, tak?

To był O’Malley. Obleśny sposób, w jaki na mnie patrzył, tylko potwierdził niepochlebną opinię, którą zdążyłam sobie o nim wyrobić.

Grzecznie przytaknęłam.

– Tak, proszę pana. A teraz proszę mnie przepuścić, żebym mogła zanieść małej jedzenie do kajuty.

Zamiast zrobić to, o co poprosiłam, przysunął się jeszcze bliżej. Z ust czuć mu było papierosami i alkoholem. Na statku nie wolno było pić, mimo to często widziałam go z flaszką w ręku.

– Pani Kathleen O’Connor z hrabstwa Derry? Ze Stabane? – Patrzył na mnie półprzymkniętymi oczami.

– Tak, zgadza się. – Próbowałam przecisnąć się obok, ale wciąż zagradzał mi przejście.

– Rozmawiałem z pani synem, pani O’Connor. Wszystko mi o pani powiedział.

Chyba Seamus mnie nie wydał? Nie pozwolę, żeby ten nalany typ mnie przestraszył. Muszę działać.

– To miło – odparłam. – Cieszę się, że chłopiec ma z kim porozmawiać. Podróż jest długa i nużąca.

– Jedna rzecz wydaje mi się bardzo interesująca. – Wpatrywał się we mnie swoimi chytrymi oczkami. – W miasteczku, z którego pochodzę, mieszkała kiedyś Kathleen McCluskey. Przyjaźniłem się z jej bratem. Podobno wyszła za mąż za Seamusa O’Connora, a potem wyjechała do Stabane. Czyż to nie zbieg okoliczności?

– Domyślam się, że na świecie jest mnóstwo kobiet, które nazywają się Kathleen O’Connor – odparłam. – Rodzice nie popisują się oryginalnością, nadając dzieciom imiona, a nazwisko O’Connor jest dosyć powszechne.

– Ale w jednym małym mieście? – naciskał O’Malley. – Stabane to małe miasto, prawda?

– Dosyć małe.

– Czy w takim razie nigdy nie spotkała pani tej drugiej Kathleen O’Connor, tej, która wyszła za Seamusa?

– Nie mogę powiedzieć, żebym ją spotkała. – Znów spróbowałam się przecisnąć obok niego. – A teraz przepraszam. Nie mogę tu dłużej stać i plotkować, kiedy moja mała leży chora.

Wtedy mnie przepuścił.

– Nie mogę się doczekać, kiedy znów sobie utniemy pogawędkę, pani O’Connor – chuchnął mi do ucha, kiedy przechodziłam obok.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki