GIOVANNI COCCO

POCAŁUNEK
W DNIU
WNIEBOWZIĘCIA

Przełożył
Krzysztof Żaboklicki

NOIR SUR BLANC

Tytuł oryginału: IL BACIO DELL’ASSUNTA

Opracowanie redakcyjne: BARBARA KACZAROWSKA

Korekta: JAN JAROSZUK, JANINA ZGRZEMBSKA

Projekt okładki: TOMASZ LEC
W projekcie okładki wykorzystano fotografię użytkownika Aconcagua, udostępnioną na Wikimedia Commons

Skład i łamanie: PLUS 2 Witold Kuśmierczyk

Copyright © Giangiacomo Feltrinelli Editore, 2014
First published as Il bacio dell’Assunta in March 2014 by Giangiacomo Feltrinelli Editore, Milan, Italy
All rights reserved
For the Polish edition
Copyright © 2015, Noir sur Blanc, Warszawa

ISBN 978-83-7392-569-4

Oficyna Literacka Noir sur Blanc Sp. z o.o.
ul. Frascati 18, 00-483 Warszawa
e-mail: nsb@wl.net.pl
księgarnia internetowa: www.noirsurblanc.pl

Konwersja: eLitera s.c.

.

Przedstawione w niniejszej powieści sytuacje, fakty i postaci, jak również występujące w niej nazwiska i dialogi, są owocem wyobraźni i swobodnej inwencji artystycznej autora. Wszystko, co mogłoby przypominać rzeczywiste fakty, nazwiska i osoby, odnosić się do nich lub z nimi utożsamiać, jest całkowicie przypadkowe i niezamierzone. Miejsca odpowiadają natomiast rzeczywistości z wyjątkiem siedziby urzędu gminnego Mezzegry – w czasach, o których mowa w książce, znajdował się on nie w Bonzanigo, lecz w Azzano.

9

Burmistrz i sekretarz patrzyli, jak ksiądz Luigi i Frigerio schodzą w kierunku Azzano.

W pewnej chwili skręcili jednak w stronę pałacu Brentano, siedziby władz gminnych.

Przed budynkiem zebrał się już – jak zazwyczaj – tłum natrętów, którzy w soboty rano przychodzili skarżyć się pierwszemu obywatelowi.

– Jeszcze się nie zdarzyło, żeby któryś przedstawił mi projekt pożyteczny dla społeczności – żalił się Maggioni.

Przeszli z sekretarzem do biura. W głębi pokoju szeptały dwie urzędniczki.

– Dzień dobry, panie burmistrzu! – Marilena Mirabella, zatrudniona w urzędzie stanu cywilnego, zaczerwieniła się lekko.

Sekretarz dostrzegł za oknem oddalającego się Ercole Arnaboldiego, robotnika drogowego.

Arnaboldi od lat flirtował z panną z urzędu stanu cywilnego; każdy pretekst był dobry, aby sobie porozmawiać, zwłaszcza w godzinach pracy. Tego ranka przyszedł wcześnie, aby opowiedzieć urzędniczkom o tym, co mówiono w miasteczku: kradzież Mateczki, różne niedyskrecje.

Maggioni i sekretarz wymknęli się schodami na piętro.

Nie uszło uwagi obu, że w tłumie przed budynkiem znajdował się także Cadenazzi – dla przyjaciół Mario Piła.

Obaj byli zdania, że to typ wyjątkowo nachalny.

Był zawsze z czegoś niezadowolony, powodów nie brakowało, miał przecież w miasteczku wiele nieruchomości.

– I co teraz robimy? – spytał Maggioni.

– Wpuszczamy ich i postaramy się szybko odprawić.

– Jak pan sądzi, dlaczego proboszcz szedł z Frigeriem?

– Prawdopodobnie Frigerio zaczął się księdzu naprzykrzać, więc on wolał z nim sobie pospacerować, żeby uniknąć większego kłopotu.

– A jeśli Frigerio jutro w gazecie podniesie wrzask, jak to on potrafi?

– Możemy tylko czekać.

Sekretarz miał słuszność. Maggioni zawiadomił urzędniczki na parterze, że mogą zacząć wpuszczać ludzi z kolejki.

Już wkrótce poczekalnia w biurze burmistrza upodobniła się do sali szpitalnej.

Jeden z interesantów uskarżał się na zapachy spowodowane naprawą ścieków na ulicy Riale. Inny w imieniu organizacji turystycznej „Pro Loco” domagał się pieniędzy na święta Bożego Narodzenia. Niejaki Bolzoni, mediolańczyk z domem powyżej hotelu Milano, występował o pozwolenie na budowę nowego garażu.

O wpół do dwunastej, po wypiciu przez burmistrza kawy i rozmowie telefonicznej z chorążym Gargiulo, który chciał zasięgnąć informacji o rodzinie Angeli Bordoli, do biura wkroczył Cadenazzi.

Czerwony na twarzy, z purpurowym nosem i uszami koloru bordo, nosił wełnianą czapkę opadającą mu prawie na oczy. Zataczał się, był pijany w sztok. Sekretarz posadził go na krześle przed biurkiem pierwszego obywatela.

– Panie burmistrzu – powiedział Mario Piła, a zionęło od niego straszliwie mieszanką białego wina i aperitifu – panie burmistrzu, przyszedłem jedno tylko panu powiedzieć.

Burmistrz wymienił spojrzenia z przerażonym sekretarzem.

– Wy – ciągnął dalej Piła, wskazując palcem najpierw Maggioniego, później zaś Bianchiego – wy obaj gówno wiecie. Ja wiem, kto ukradł Mateczkę.

Wymówiwszy te słowa, runął na biurko i natychmiast zasnął.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki