OJCIEC PIO

ŚWIĘTY STYGMATYK Z PIETRELCINY

Patrick Sbalchiero

tłumaczenie: Sylwia Filipowicz

Mojej żonie, Annie, za tyle cierpliwości

Tytuł oryginału: Petite vie de Padre Pio

Projekt okładki, skład i łamanie: Joanna Dąbrowska

Zdjęcia: ks. Roman Walczak, Robert Woźniak

© Desclée de Brouwer

ISBN 978-83-7516-501-2

Wydawca:

Drukarnia i Księgarnia Świętego Wojciecha Sp. z o.o.

Wydawnictwo Święty Wojciech

pl. Wolności 1, 61-738 Poznań

tel. (61) 852 91 86 w. 125

wydawnictwo@swietywojciech.pl

Zamówienia:

Dział Sprzedaży i Logistyki

Aleje Marcinkowskiego 1, 61-745 Poznań

tel. (61) 856 22 81 (-82, -83), faks (61) 856 22 80

sprzedaz@swietywojciech.pl • zamowienia@mojeksiazki.pl

www.swietywojciech.pl • www.mojeksiazki.pl

Konwersja do postaci elektronicznej:
Legimi Sp. z o.o.

Wstęp

„Święty miłosierdzia”:

kanonizacja skromnego kapucyna

(1999-2002)

„Jestem ubogim bratem, który się modli” – takiej odpowiedzi udzielał Ojciec Pio, największy święty współczesnego świata, tym, którzy zadawali mu pytania dotyczące jego osoby lub jego życia duchowego. Został wyniesiony na ołtarze 16 czerwca 2002 roku jako czterysta sześćdziesiąty drugi wierny kanonizowany przez Jana Pawła II. W homilii kanonizacyjnej, wygłoszonej w obecności ponad 150 000 osób, papież oznajmił, że „najważniejszym źródłem skuteczności apostolskiej Ojca Pio, głębokim korzeniem tak wielkiej płodności duchowej była bliska i trwała więź z Bogiem”. W chwili śmierci Ojca Pio (23 września 1968 r.) oznaką owej „płodności” było istnienie ponad 700 grup modlitewnych, gromadzących około 68 000 członków w dwudziestu krajach świata. Ojciec Pio, „święty miłosierdzia” (według słów Jana Pawła II), stał się wzorem życia ewangelicznego. Miliony wiernych pielgrzymują do jego grobu. Poświęcono mu niemal tysiąc książek na całym świecie.

Co mówi Kościół, stwierdzając świętość Ojca Pio? To pytanie jest brzemienne w skutki, a udzielenie odpowiedzi pomoże uniknąć fałszywego wyobrażenia, jakoby święty miał być przede wszystkim „cudotwórcą”. Ojciec Pio spełniał zwyczajowo przyjęte kryteria świętości, to znaczy żył zgodnie z wolą Boga. Oznacza to, że myślą i czynem dochował całkowitej wierności Chrystusowi, orędziu Ewangelii, teologicznej i moralnej nauce Kościoła katolickiego oraz złożonym przez siebie ślubom zakonnym kapłana-kapucyna. Życie Ojca Pio nabrało wymiaru świadectwa, a korzeniem świętości zakonnika było dążenie do zjednoczenia z Chrystusem, do naśladowania Go i do całkowitego z Nim utożsamienia. Jak powiedział Paweł VI, Ojciec Pio był „żywym krucyfiksem”[1].

Główną wartością, jaką w odniesieniu do Ojca Pio uznaje i podziwia Kościół, jest zjednoczenie świętego z Bogiem Jezusa Chrystusa, któremu poświęcił całe swoje życie. Dekret o heroiczności cnót, promulgowany 18 grudnia 1997 roku, głosił, że „Sługa Boży Pio z Pietrelciny (…) kapłan-zakonnik ze Zgromadzenia Braci Mniejszych Kapucynów wypełniał w stopniu heroicznym cnoty teologalne wiary, nadziei i miłości, tak wobec Boga, jak i względem bliźniego, jak również cnoty główne roztropności, sprawiedliwości, męstwa, wstrzemięźliwości oraz cnoty inne”. I właśnie to są powody, dla których Kościół zdecydował wynieść skromnego kapucyna na ołtarze.

Będąc synem świętego Franciszka, Ojciec Pio otrzymał w swym życiu – podobnie jak jego duchowy ojciec – niezwykłą łaskę: został obdarzony stygmatami Męki Pańskiej. Owe znaki bardzo szybko przyciągnęły ku niemu uwagę wiernych. A przecież to nie one – jeśliby je potraktować jako fenomen sam w sobie – są dla Kościoła namacalnym znakiem świętości. Dla Ojca Pio stały się one raczej powodem wielu problemów, w tym także surowych restrykcji ze strony hierarchii kościelnej. W 1923 roku kongregacja Świętego Oficjum, wypowiadając się na temat stygmatyzacji zakonnika, ogłosiła, co następuje: „nie stwierdza się nadprzyrodzonego charakteru tychże faktów i wzywa się wiernych do zastosowania się w swym postępowaniu do niniejszego oświadczenia”[2]. Jak zobaczymy, Ojciec Pio był w latach 1922-1964 poddany surowym środkom dyscyplinarnym, które jednak zawsze znosił w duchu całkowitego posłuszeństwa. W przyszłości owo posłuszeństwo zostanie uznane za koronny „znak” jego świętości.

Ojciec Pio, który za życia musiał przejść tak ciężką próbę, w bardzo krótkim czasie, zaledwie trzydzieści cztery lata po swej śmierci, został wyniesiony na ołtarze. 29 listopada 1982 roku Święte Oficjum wydało Nihil obstat, umożliwiając tym samym otwarcie procesu beatyfikacyjnego „reprezentanta Naszego Pana”[3] (20 marca 1983 r.). Trybunał kościelny wysłuchał zeznań siedemdziesięciu trzech świadków, a na akta sprawy złożyły się sto dwa tomy akt procesowych! 7 grudnia 1990 roku Kongregacja ds. Świętych uznała ich wartość kanoniczną. 18 grudnia 1997 roku został promulgowany dekret o heroiczności cnót. 21 grudnia 1998 – dekret o pierwszym cudzie. 2 maja 1999 roku papież Jan Paweł II oficjalnie ogłosił „Błogosławionym Sługę Bożego Pio z Pietrelciny”. W końcu, 20 grudnia 2000 roku, został promulgowany kolejny dekret o cudzie, poprzedzający o parę dni dekret o kanonizacji (26 lutego 2001 r.).

Uroczystość kanonizacji odbyła się na Placu św. Piotra w Rzymie w niedzielę, 16 czerwca 2002 roku, w obecności wielu tysięcy wiernych. Tym samym skromny brat kapucyn na zawsze wpisał się w poczet świętych.

W ten sposób Kościół postawił nam za wzór naszych czasów i dla naszych czasów człowieka, który swego czasu był niedoceniany, a wręcz prześladowany przez kościelną hierarchię. Wyjątkowe łaski, w które obfitowało życie Ojca Pio, przyczyniły się do rozsławienia imienia zakonnika, choć czasami, niestety, przyćmiewały swym blaskiem prawdziwy sens duchowych poszukiwań kapłana-kapucyna. Wyrazem świętości Ojca Pio nie były w pierwszej kolejności widome znaki, jakimi został obdarzony, lecz miłość. Miłość do Boga i człowieka, którą z tak wielką trafnością i mocą wyrażał w listach do swych dzieci duchowych: dzięki wskazówkom Ojca Pio jego synowie i córki duchowe zdołali przekroczyć próg nadziei. Miłość, której widomym znakiem stał się szpital w San Giovanni Rotondo, wzniesiony z myślą o dobru ubogich i wyposażony w najnowocześniejszą aparaturę medyczną. Miłość, której – za sprawą niezwykłej mocy swej wstawienniczej modlitwy – Ojciec Pio udzielał w niespotykanym stopniu milionom ludzi na całym świecie.

[1] Paweł VI, Audiencja do Definitorów Generalnych Zakonu Kapucynów, 20 lutego 1971.

[2] A.A.S. (Acta Apostolicae Sedis), 31 maja 1923, X, s. 356.

[3] Paweł VI, op. cit., 20 lutego 1971; słowa te zostały wyryte na marmurowej tablicy wmurowanej w jeden z czterech filarów otaczających sarkofag świętego.