Bożena Hanusiak

Biblia w rodzinie

Ewangelia dla naszych dzieci

IMPRIMATUR

Kuria Metropolitalna w Krakowie

nr 428/2015, 3 marca 2015 r.

bp Grzegorz Ryś, wikariusz generalny

ks. Krzysztof Tekieli, notariusz

o. prof. dr hab. Tomasz M. Dąbek OSB, cenzor

KOREKTA

Agata Chadzińska

Magdalena Jankosz

Anna Kendziak

Marlena Pawlikowska

ILUSTRACJE NA OKŁADCE

Izabela Puk

PROJEKT OKŁADKI

Izabela Puk

OPRACOWANIE GRAFICZNE, SKŁAD I ILUSTRACJE

Izabela Puk

ISBN 978-83-7569-546-5

© 2015 Dom Wydawniczy „Rafael”

ul. Dąbrowskiego 16

30-532 Kraków

tel./fax 12 411-14-52

e-mail: rafael@rafael.pl

www.rafael.pl

Konwersja do ebooka: Ebookpoint.pl

Księgarnia religijna z ebookami/audiobookami: Eprodoks.pl

Wstęp

Potrzebujemy słuchać słów Boga, aby w Niego mocno wierzyć i zaufać Mu. On jest z nami. Kto słucha Boga – nie tylko w czasie niedzielnej Eucharystii, ale często – ten odkrywa radość, że jest dzieckiem Boga.

Jak słuchać słów Boga? Na pewno bardzo uważnie. To Bóg mówi do nas. Żadne inne słowa nie są ważniejsze od Jego słów. Jego słowa nas uzdrawiają, napełniają radością i mocą. Są to słowa Dobrej Nowiny dla nas. Gdy słuchamy Słowa Bożego, sam Pan Jezus przychodzi do nas. Jego słowo daje nam światło, abyśmy chodzili drogami wyznaczonymi przez Boga. Są to jedyne drogi, które prowadzą do szczęścia.

Słuchamy Słowa Bożego w czasie niedzielnej i świątecznej Eucharystii. Warto się więc do niej dobrze przygotować. Rozmowy dzieci z Jezusem zamieszczone w tej książce pomogą najmłodszym spotkać się z Panem Jezusem i usłyszeć, co On mówi do nich w Ewangelii. Dobrze będzie zapoznać się z nimi wspólnie z rodzicami, na przykład w sobotni wieczór. Każde dziecko może też to uczynić samodzielnie. Przed czytaniem warto poprosić Ducha Świętego: „Przyjdź, Duchu Święty, abyśmy usłyszeli słowa Jezusa”.

Na koniec wyjaśnienie:

Książka podzielona jest na trzy części oznaczone: A, B i C. O to, jaką część mamy czytać, można zapytać księdza albo katechetę. Rok A zaczął się od Adwentu 2013, od Adwentu 2014 jest rok B, od Adwentu 2015 będzie rok C. W następnych latach znów wszystko się powtarza.

I jeszcze jedno wyjaśnienie. Każdy rok podzielony jest na okresy: Adwent, okres Bożego Narodzenia, Wielki Post, okres wielkanocny, okres zwykły.

Adwent (fioletowe szaty liturgiczne) rozpoczyna się cztery niedziele przed Bożym Narodzeniem. Pierwsza niedziela Adwentu stanowi również początek kościelnego roku liturgicznego. Po Adwencie, w Wigilię, rozpoczyna się okres Bożego Narodzenia (białe szaty liturgiczne). Trwa on do Niedzieli Chrztu Pańskiego. Później następuje okres zwykły (zielone szaty liturgiczne). W Środę Popielcową rozpoczyna się Wielki Post (fioletowe szaty liturgiczne). W Wigilię Paschalną (Wielką Sobotę) rozpoczyna się okres wielkanocny (białe szaty liturgiczne). Kończy się on uroczystością Zesłania Ducha Świętego. Później znów mamy okres zwykły (zielone szaty liturgiczne) – aż do kolejnego Adwentu. Pod koniec rozdziału dotyczącego okresu zwykłego zamieszczone są komentarze do uroczystości Bożego Ciała, Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i Wszystkich Świętych.

Rok A

ADWENT

1. NIEDZIELA ADWENTU

Ewangelia według świętego Mateusza 24,37-44

A to rozumiejcie: Gdyby gospodarz wiedział, o której porze nocy złodziej ma przyjść, na pewno by czuwał i nie pozwoliłby włamać się do swego domu. Dlatego i wy bądźcie gotowi, bo w chwili, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie.

Zawsze powinniśmy być gotowi na przyjście Pana Jezusa. On może przyjść do nas nawet tej nocy albo o poranku. Nie wiemy kiedy, ale przyjdzie na pewno. Dlatego mamy czuwać i codziennie z radością przygotowywać się na Jego przyjście.

Wojtuś: Jezu, Ty jesteś Królem. Wczoraj siostra uczyła nas śpiewać: Jesteś Królem.

Pan Jezus: Prawdziwie jestem Królem. Jestem Królem, który wybawił cię z niewoli zła.

Wojtuś: I inne dzieci też?

Pan Jezus: Odkupiłem każdego człowieka. Tak wielu jednak nie pamięta o tym. Ludzie żyją tak, jakby Mnie nie było.

Wojtuś: Nie pamiętają o Tobie?

Pan Jezus: Nie pamiętają o Mnie. Ponieważ nie modlą się, łatwo popełniają grzechy. Grzechy niszczą ludzi i cały świat. Przypominasz sobie historię ze Starego Testamentu, kiedy to wielkie wody zalały ziemię?

Wojtuś: Tak! Pamiętam. Noe zrobił taki wielki statek, bo Bóg mu tak powiedział. I zabrał do środka ludzi i zwierzęta.

Pan Jezus: A przypominasz sobie, dlaczego spadł na ziemię wielki deszcz?

Wojtuś: Bo ludzie byli niedobrzy. Noe był dobry, dlatego Bóg go uratował.

Pan Jezus: Kiedy ludzie popełniali straszliwe grzechy, wielkie wody niespodzianie zalały ziemię i pochłonęły wszystkich. Podobnie kiedyś stanie się ze światem. Chcę wszystkich ocalić, bo za wszystkich oddałem życie. Wszystkich kocham. Ale ludzie wybierają to, co złe. Jeśli będą nadal grzeszyć, zginą na zawsze...

Wojtuś: I już nie będziesz ich mógł uratować?

Pan Jezus: Wtedy będzie już za późno. Gdy powrócę na ziemię, przygotowanych na spotkanie ze Mną zabiorę do domu mojego Ojca. Nieprzygotowani, którzy czynili zło i nie chcieli się nawrócić, zginą. Oni będą na zawsze w ciemnościach piekła.

Wojtuś: Bo nie chcieli Cię posłuchać?

Pan Jezus: Bo nie chcieli Mnie posłuchać... Wzywam wszystkich, aby byli gotowi na moje drugie przyjście na ziemię. Kto Mnie słucha, tego nie zaskoczy ten dzień.

Wojtuś: Ja Cię słucham, Jezu.

Pan Jezus: Jesteś moją radością. Pilnie przygotowujesz się na spotkanie ze Mną. Chcę, aby wszyscy ludzie czuwali.

Wojtuś: Mają wcale nie spać?

Pan Jezus: Sen jest potrzebny, aby mieć siły. Czuwać, to znaczy być zawsze gotowym na spotkanie ze Mną. Ten jest gotowy, kto ma czyste serce i ręce pełne dobrych uczynków. Kto jest blisko mojego serca – ten czuwa. Kto rozmawia ze Mną, ten czuwa. Kto czyta codziennie słowo Boże – ten czuwa.

Wojtuś: I będzie przygotowany, żeby się z Tobą spotkać?

Pan Jezus: Ja go przygotuję na ten wielki dzień.

Wojtuś: A Ty przyjdziesz w dzień czy w nocy?

Pan Jezus: Godzina mojego przyjścia nie jest znana. Dlatego potrzeba zawsze czuwać. Gdyby gospodarz wiedział, o której godzinie przyjdzie złodziej, nie pozwoliłby włamać się do swego domu. Ja przyjdę tak niespodzianie, jak złodziej w nocy. Należy być zawsze przygotowanym na moje przyjście, żeby nikogo ten dzień nie zaskoczył. Będzie to wielki dzień. Kto czuwa, ten się raduje, że przyjdę.

Wojtuś: Ja się cieszę, że przyjdziesz i zabierzesz mnie do siebie.

2. NIEDZIELA ADWENTU

Ewangelia według świętego Mateusza 3,1-12

Już siekiera do korzenia drzew jest przyłożona. Każde więc drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, będzie wycięte i w ogień wrzucone.

Wiktoria: Panie Jezu, czy Ty się cieszysz, kiedy dzieci do Ciebie przychodzą z lampionami? Wiesz..., na roraty?

Pan Jezus: Jestem bardzo szczęśliwy. Dziecko, które niesie lampion do kościoła, przypomina innym, że jest czas Adwentu, czyli oczekiwania na Mnie. Daję ten czas po to, aby ludzie mogli się spotkać ze Mną, przybliżyć się do Mnie, poznać Mnie.

Kiedyś św. Jan Chrzciciel przygotowywał ludzi na spotkanie ze Mną. Żył bardzo skromnie, na pustyni. Nie dbał o piękne szaty ani o dobre pożywienie.

Wiktoria: Dlaczego on żył na pustyni?

Pan Jezus: Na pustyni łatwiej przygotować się na spotkanie z Bogiem. Jan chciał być wolny od niepotrzebnych trosk, aby słyszeć mój głos i przepowiadać moje nadejście. Wzywał ludzi do nawrócenia. Żeby Mnie mogli usłyszeć, najpierw potrzebowali żałować za swoje grzechy, odrzucić zło. Kto tak się nawraca, otrzyma zbawienie.

Wiktoria: Kto się nie nawróci, nie będzie mógł być z Tobą w niebie?

Pan Jezus: Nie będzie mógł królować ze Mną ktoś, kto nie jest podobny do Mnie. Potrzeba, aby wszyscy się nawracali, przychodzili do Mnie, a Ja będę ich obmywał z brudu grzechu. Dam im Ducha Świętego, który ich odnowi. Zostaną jakby na nowo stworzeni.

Wiktoria: Wiem, że Ty, Jezu, bardzo nas kochasz i dlatego chcesz, żebyśmy byli zawsze z Tobą.

Pan Jezus: Nawrócenie to inaczej uratowanie człowieka.

Jan mówił: „Już siekiera do korzenia drzew jest przyłożona. Każde więc drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, będzie wycięte i w ogień wrzucone”.

Wiktoria: A dlaczego drzewo?

Pan Jezus: Gdy Jan mówił o drzewie, miał na myśli człowieka. Został on przecież stworzony, aby wydawał dobre owoce. Kiedy Jan tak mówił do ludzi, to nie dlatego, żeby ich wystraszyć.

Wiktoria: On chciał, żeby się nawrócili?

Pan Jezus: Tak właśnie. Mówił po to, aby dziś się odmieniali, żałowali za grzechy i nie odkładali tego na później. Ogłaszał, że jest bardzo mało czasu. Chciał ich w ten sposób uratować.

Wiktoria: I posłuchali go?

Pan Jezus: Kiedy Jan wzywał do nawrócenia, nie wszyscy chcieli się szczerze nawrócić. Niektórzy chcieli oszukać Boga. Także dziś czytane są te słowa po to, aby ratować ludzi. Grzech jest największym niebezpieczeństwem. Ja kocham ludzi i dlatego wzywam, aby się nawracali. Jeżeli się nie nawrócą, będą cierpieć straszliwe męki przez całą wieczność.

Wiktoria: Lepiej od razu przyjść do Ciebie, bo Ty nas obronisz.

Pan Jezus: Obronię tego, kto przychodzi do Mnie. Nie chcę utracić ludzi, których wybawiłem. Wzywam więc, aby się nawrócili, bo chcę ich ocalić. Ratuję tego, kto wyznaje Mi swoje winy. Obmywam, podnoszę, przytulam do swojego policzka jak mama niemowlę. Przy Mnie każdy, nawet najsłabszy, może nabrać sił, odwagi, radości.

Wiktoria: To jest bardzo miłe przytulać się do Ciebie.

Pan Jezus: Przychodź więc i mów Mi szczerze o wszystkim, co ci się nie udało. Ja naprawię to wszystko. Dodam ci sił, abyś wytrwała na dobrej drodze. I najczulej cię przytulę do siebie.

Pan Jezus wzywa nas dziś do nawrócenia, bo nas bardzo kocha. Chce nas ocalić przed złem. Dlatego wszyscy powinniśmy się śpieszyć, aby oddawać Mu w spowiedzi nasze grzechy. On je zgładzi i nie będzie o nich pamiętał. Pomódl się dziś za tych, którzy jeszcze nie słyszą Pana Jezusa, aby Go usłyszeli i porzucili grzechy.

3. NIEDZIELA ADWENTU

Ewangelia według świętego Mateusza 11,2-11

Gdy Jan usłyszał w więzieniu o czynach Chrystusa, posłał swoich uczniów z zapytaniem: „Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść, czy też innego mamy oczekiwać?”. Jezus im odpowiedział: „Idźcie i oznajmijcie Janowi to, co słyszycie i na co patrzycie: niewidomi wzrok odzyskują, chromi chodzą, trędowaci doznają oczyszczenia, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się Ewangelię. A błogosławiony jest ten, kto we Mnie nie zwątpi”.

Adrian: Witaj, Jezu. Czekałeś na mnie?

Pan Jezus: Moje dziecko, zawsze z wielką miłością czekam na ciebie. Cieszę się, gdy przychodzisz do Mnie. Raduje się moje Serce, gdy mówisz Mi o sobie.

Adrian: Przecież Ty wszystko o mnie wiesz...

Pan Jezus: Chcę, abyś rozmawiał ze Mną jak z Przyjacielem. Chcę, abyś mówił Mi o wszystkim, zadawał pytania... Byś rozmawiał ze Mną, pytał Mnie, jeśli czegoś nie rozumiesz. Dzisiaj nauczy cię tego Jan Chrzciciel. On przygotowywał ludzi, aby Mnie mogli rozpoznać. Wierzył, że jestem Mesjaszem. Ale nadszedł czas, kiedy został uwięziony.

Adrian: Dlaczego został uwięziony?

Pan Jezus: Słowa prawdy nie podobały się Herodowi. Wtrącił go do więzienia. Czy myślisz, że w więzieniu łatwo jest być radosnym?

Adrian: Kiedy ktoś jest w więzieniu, to chyba jest bardzo smutny. Nie może nigdzie wyjść... Ja byłbym bardzo smutny, gdybym musiał siedzieć w więzieniu.

Pan Jezus: Jan wcześniej ogłaszał moje nadejście. Spotkał się ze Mną. Była w nim radość. Wierzył, że jestem oczekiwanym Mesjaszem. A teraz spotkał go trudny los. Wydawało mu się, że nie spełni się nic z tego, co ogłaszał ludziom o Mnie. Myślisz, że kiedy został uwięziony, łatwo mu było wierzyć, że jestem Wybawicielem?

* Mesjasz był długo oczekiwanym i zapowiadanym przez proroków Wybawicielem. Miał wybawić naród wybrany z niewoli.

4. NIEDZIELA ADWENTU

Ewangelia według świętego Mateusza 1,18-24

Gdy powziął tę myśl, oto anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: „Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów”.

Kiedy nadszedł czas, Bóg zesłał swojego Syna na ziemię. Duch Święty sprawił, że zamieszkał On w Maryi. Była Jego Mamą. Opiekunem Pana Jezusa był święty Józef. Poproś dziś świętego Józefa, aby przygotował ciebie i twoich bliskich na świętowanie narodzin Pana Jezusa: Święty Józefie, módl się za nami, abyśmy otworzyli drzwi naszemu Zbawicielowi i przyjęli Go.

Stasiu: Panie Jezu, czemu Ty stałeś się takim malutkim dzieckiem?

Pan Jezus: Bardzo chciałem przyjść na ziemię, bo was ukochałem. Dlatego stałem się maleńkim dzieckiem. Bardzo pragnąłem, aby ludzie odzyskali szczęście, które utracili w raju. Wiesz, co się wtedy stało?

Stasiu: Wąż skusił Ewę do grzechu.

Pan Jezus: Tak właśnie się stało. Ludzie nie posłuchali wtedy Boga, zgrzeszyli. Stali się bardzo, bardzo nieszczęśliwi. Nie mogli już niczego sami naprawić. Grzech sprowadził na nich nieszczęście.

Stasiu: Ale byli niemądrzy, że nie posłuchali Boga. Ja bym wolał słuchać...

Pan Jezus: Bóg całym swoim szczęściem chciał się podzielić z człowiekiem, ale człowiek odrzucił Boga. Mój Ojciec nie przestał kochać ludzi. Stworzył ich przecież z miłości na swój obraz i podobieństwo. Widział, jak bardzo cierpieli teraz z powodu zła. Ulitował się nad nimi. Obiecał im zesłać z nieba Wybawiciela. Tak bardzo ich kochał, że postanowił dać swojego jedynego Syna, czyli Mnie, abym wybawił ich od grzechów. Miałem uratować ludzi od piekła.

Stasiu: I dlatego przyszedłeś na ziemię?

Pan Jezus: Tak, moje dziecko. Ludzie długo czekali na Mnie. Po wielu, wielu latach oczekiwania wypełniły się słowa proroka o moim przyjściu na ziemię: „Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel, to znaczy «Bóg z nami»”. Duch Święty sprawił, że zamieszkałem w Maryi.

Stasiu: A kto to jest Duch Święty?

Pan Jezus: Bóg jest jeden, ale w trzech osobach: Ojciec, Syn Boży, którym Ja jestem, i Duch Święty. Duch Święty jest trzecią Osobą Boską. On daje Boże życie.

Stasiu: A nie mogłeś, Panie Jezu, przyjść jako duży człowiek? Bo ja chciałbym być już duży jak tata...

Pan Jezus: Dla Boga nie ma nic niemożliwego. Chciałem jednak być we wszystkim podobny do ludzi. Jestem Bogiem i stałem się jednocześnie człowiekiem. Tak jak każdy człowiek, najpierw wzrastałem przez dziewięć miesięcy w mojej Mamie – Maryi, aby później narodzić się jako niemowlę.

Stasiu: I chciałeś mieszkać z nami na ziemi?

Pan Jezus: Tak bardzo kocham ludzi, że moim szczęściem było zamieszkać wśród was. Jestem Bogiem bliskim człowiekowi. Tak bardzo bliskim, jak mama maleńkiemu dziecku. Podobnie jak wy przychodzicie na świat w rodzinie, tak i Ja chciałem się narodzić w rodzinie.

Stasiu: Twoją Mamą była Maryja, ale Twój Tatuś mieszkał przecież w niebie. A na ziemi kto był Twoim Tatą?

Pan Jezus: Moim opiekunem na ziemi był święty Józef. On nie rozumiał, dlaczego jego żona oczekiwała dziecka, zanim zamieszkała z nim. Anioł we śnie wyjaśnił mu, że Duch Święty to sprawił.

Stasiu: Święty Józef zobaczył anioła?

Pan Jezus: W czasie, kiedy święty Józef spał, anioł powiedział mu: „Nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki”, „Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów”. Święty Józef uwierzył tym słowom. Zrobił tak, jak mu powiedział anioł. Wziął Maryję do siebie. Została jego żoną.

Stasiu: I Ty się później urodziłeś?

Pan Jezus: Tak było. Urodziłem się w rodzinie Maryi i Józefa. Mówiłem „Mamo” i mówiłem „Tato”, bo Józef Mnie przyjął jako swego syna. Przyszedłem na świat dla ciebie i dla każdego człowieka, aby was wybawić od zła i dać wam życie wieczne. Każdy człowiek może Mnie przyjąć.