Redakcja

Redaktor naczelny grupy czasopism:Aldona Kapica

Redaktor prowadzący: Anna Rubinkowska

Kierownik marketingu i sprzedaży:Julita Lewandowska-Tomasiuk

Menedżer produktu: Alina Sulgostowska

Koordynator produkcji: Katarzyna Kopeć

ISSN: 2353-2580

Drukarnia: MDruk

Nakład: 1200 egz.

Projekt graficzny: Dominika Raczkowska

Skład: Raster studio, Norbert Bogajczyk

Prenumerata:

Zarządzanie placówką medyczną

Centrum Obsługi Klienta

tel.: 22 518 29 29

e-mail: cok@wip.pl

www.serwiszoz.pl

Masz pytanie? Skontaktuj się z nami:

serwiszoz@wip.pl

Wydawnictwo Wiedza i Praktyka

ul. Łotewska 9a, 03-918 Warszawa

NIP: 526-19-92-256

KRS: 0000098264 – Sąd Rejonowy

dla m.st. Warszawy, Sąd Gospodarczy

XIII Wydział Gospodarczy Rejestrowy

Wysokość kapitału zakładowego: 200.000 zł

Biuro reklamy

Menedżer projektu:

Beata Drogowska

tel.: 660 404 086, e-mail: bdrogowska@wip.pl

Agnieszka Zduńczyk

tel.: 660 404 122, e-mail: azdunczyk@wip.pl

„Zarządzanie placówką medyczną” chronione jest prawem autorskim. Przedruk materiałów bez zgody wydawcy jest zabroniony. Zakaz nie dotyczy cytowania publikacji z powołaniem się na źródło. W związku z powyższym redakcja nie ponosi odpowiedzialności prawnej za zastosowanie zawartych w „Zarządzaniu placówką medyczną” wskazówek, przykładów informacji itp. do konkretnych przypadków.

Od Redaktora

Drogi Czytelniku

ANNA RUBINKOWSKA

redaktor prowadzący

Dyrektywa transgraniczna to wyzwanie dla placówek medycznych, którego nie sposób pominąć. Wystarczy podstawowa analiza, aby zdać sobie sprawę z wielkości rynku, który otwiera się dla świadczeniodawców wraz z wdrożeniem dyrektywy transgranicznej w Europie.

Badania OECD Health z 2008 roku pokazują, że 1% kontaktów będzie odbywał się w ramach usług transgranicznych, z czego 60% mogą stanowić kontakty planowe. Daje to około 25 milionów rocznie planowych kontaktów pacjent – świadczeniodawca. Dla pojedynczych placówek może to oznaczać znaczącą część wpływów, na poziomie kilkudziesięciu procent całości wpływów.

Już dzisiaj obserwujemy placówki lecznicze nastawione w całości na obsługę klienta zagranicznego. Dlatego w pierwszej części numeru specjalnego podpowiadamy, jak polscy świadczeniodawcy powinni planować swoją ofertę, uwzględniając popyt rynku zdrowotnego w szerszej, unijnej perspektywie. Może to oznaczać potrzebę dostosowania lub nawet jej poszerzenia.

Piszemy również, jakie zastosowanie w przypadku udzielania świadczeń medycznych obcokrajowcom mają przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. NFZ gwarantuje bowiem rozliczanie kosztów świadczeń udzielonych osobom uprawnionym z innych państw członkowskich UE i EOG na takich samych zasadach, tzn. w tych samych okresach i po takich samych cenach, jakie obowiązują go w stosunku do osób ubezpieczonych w Polsce. Dotyczy do jednak tylko niezbędnych z medycznego punktu widzenia świadczeń udzielonych w czasie pobytu tych osób na terytorium innego państwa członkowskiego.

Przy tej okazji wspominamy również o nowych kryteriach kontaktowania, sytuacjach, kiedy udzielenie świadczeń ponad limit jest nieuniknione i kontrolach NFZ, które mogą spotkać każdego świadczeniodawcę, bez względu na to, czy będzie przyjmował zagranicznych pacjentów, czy nie.

Życzę udanej lektury

Turystyka medyczna szansą dla placówek

Maciej Bogucki

ekspert Instytutu Organizacji Ochrony Zdrowia, Uczelnia Łazarskiego w Warszawie

Polscy świadczeniodawcy, dzięki położeniu naszego kraju, jakości świadczonych usług i atrakcyjnym cenom, mogą stać się liderami w świadczeniu usług medycznych zgodnie z dyrektywą transgraniczną w Europie.

Od 25 października 2013 r. wszystkie kraje Unii Europejskiej powinny mieć wdrożone krajowe regulacje zgodne z postanowieniami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE, tak zwanej dyrektywy transgranicznej. Polska wciąż nie wdrożyła tych przepisów, choć prace legislacyjne już trwają.

Z blisko pięciomiesięcznym opóźnieniem Rada Ministrów dopiero w marcu 2014 roku przyjęła projekt ustawy nowelizującej ustawę o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, mającej wdrożyć dyrektywę transgraniczną. Polska od początku była przeciwna zapisom proponowanym przez Komisję Europejską. Wskazywano, że dyrektywa jest istotnym zagrożeniem dla stabilności finansowej publicznego płatnika, czyli Narodowego Funduszu Zdrowia. Istotnym wsparciem dla przedsiębiorców powinien być dobrze funkcjonujący punkt kontaktowy, który informowałby pacjentów z państw Unii Europejskiej o możliwości podjęcia leczenia w Polsce. Projekt ustawy zakłada, że punkt ten będzie znajdował się przy centrali NFZ.

Ministerstwo Zdrowia, obawiając się nadmiernej liczby osób, które – chcąc ominąć kolejkę w kraju – będą chciały wyjechać za granicę, zastosowało w projekcie ustawy wiele ograniczeń. Określono w nim szeroki katalog świadczeń, w przypadku których wyjazd za granicę będzie musiał zostać poprzedzony zgodą NFZ. Jednocześnie projekt określił maksymalną kwotę refundacji leczenia za granicą w każdym roku kalendarzowym do 2022 roku. Po przekroczeniu tego limitu będzie wstrzymywana możliwość uzyskania zwrotu pieniędzy przez polskich pacjentów. Przyjęcie takich rozwiązań spowoduje, że będą mieli znacznie trudniejszy dostęp do leczenia poza granicami kraju niż większość obywateli Unii Europejskiej. Zgodnie z opinią Rządowego Centrum Legislacji, zawartą w treści uzasadnienia do projektu ustawy, pacjentom za czas zwłoki za dłuższe oczekiwanie na rekompensatę pieniężną z tytułu udzielonych im świadczeń za granicą powinny przysługiwać ustawowe odsetki.

Podstawowym i ogólnym celem dyrektywy jest realizacja swobody świadczenia usług w opiece zdrowotnej i stworzenie klarownych ram prawnych ułatwiających pacjentom korzystanie ze świadczeń opieki zdrowotnej w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej oraz możliwość zrefundowania kosztów tych świadczeń przez publiczny system ubezpieczenia kraju, z którego pacjent pochodzi.

Dyrektywa transgraniczna oznacza opiekę zdrowotną świadczoną lub przepisaną w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie ubezpieczenia. Zgodnie z nią Polacy mogą korzystać z planowych świadczeń zdrowotnych poza Polską. Z kolei obywatele innych krajów Unii Europejskiej mogą korzystać z planowych świadczeń zdrowotnych w Polsce.

W przypadku takiego świadczenia pacjent reguluje płatność bezpośrednio u świadczeniodawcy, następnie występuje do swojego ubezpieczyciela o zwrot kosztów, do wysokości refundacji świadczenia w swoim kraju. Po stronie pacjenta jest zatem cała odpowiedzialność za wybór ośrodka, zebranie wszystkich niezbędnych dokumentów od swojego płatnika oraz od świadczeniodawcy i rozliczenie usługi.

Wykres 1. Wartość rynku prywatnej opieki zdrowotnej w Polsce (w mld zł) i dynamika (w %), 2005–2014

Dyrektywa jest ważnym krokiem w kierunku koordynacji krajowych systemów ochrony zdrowia. Możliwość planowego leczenia w dowolnym kraju uzupełnia istniejący już system Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego EKUZ, która daje możliwość skorzystania z usług leczniczych w nagłych przypadkach. Być może w przyszłości doczekamy się jednakowych standardów i całościowego, jednolitego systemu ochrony zdrowia dla wszystkich mieszkańców Unii.

Wykres 2. Gotowość do podróży do innego kraju UE w celu otrzymania świadczenia medycznego

Źródło: Flash Eurobarometer 210, 2007 r.

Wyzwanie dla świadczeniodawców

Zmiany otoczenia prawnego, które obserwujemy, są bardzo ważne dla pacjentów i będą zmieniać krajowe systemy ochrony zdrowia. Mają jednak również istotne znaczenie dla rozwoju rynku usług medycznych, są więc kluczowe dla świadczeniodawców.

Dla polskich placówek możliwości, jakie daje dyrektywa transgraniczna, są wyzwaniem, którego nie można pominąć. Wystarczy podstawowa analiza, aby zdać sobie sprawę z wielkości rynku, który otwiera się dla nas wraz z wdrożeniem dyrektywy transgranicznej w Europie.

Więcej znajdziesz w wersji pełnej publikacji

Tematy publikacji w pełnej wersji

Od Redaktora

Turystyka medyczna szansą dla placówek

Obcokrajowcom trzeba udzielić pomocy

Nowe kryteria w zawieraniu umów z NFZ

Trzeba udzielić świadczeń ponad limit

Dokumentacja dowodem podczas kontroli NFZ