Redakcja

Redaktor prowadząca: Sylwia Maliszewska

Wydawca: Grzegorz Cherbetko

Koordynator produkcji: Mariusz Jezierski

Skład i łamanie: Raster studio, Norbert Bogajczyk

Projekt graficzny: Dominika Raczkowska

Druk: Paper&Tinta

ISSN: 1895-5355

Nakład: 800 egz.

Wydawnictwo Wiedza i Praktyka sp. z o.o.

ul. Łotewska 9a, 03-918 Warszawa, tel.: 22 518 29 29, faks: 22 617 60 10

e-mail: orzecznictwo@wip.pl, NIP: 526-19-92-256

Numer KRS: 0000098264 – Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie,

XIII Wydział Gospodarczy Rejestrowy

Wysokość kapitału zakładowego: 200.000 zł

Copyright by Wydawnictwo Wiedza i Praktyka sp. z o.o., Warszawa 2014

Informacje o prenumeracie: tel. 22 518 29 29, e-mail: cok@wip.pl

„Orzecznictwo Podatkowe” wraz z przysługującymi Czytelnikom innymi elementami dostępnymi w subskrypcji (e-letter, strona WWW i in.) chronione są prawem autorskim. Przedruk materiałów opublikowanych w „Orzecznictwie Podatkowym” oraz w innych dostępnych elementach subskrypcji – bez zgody wydawcy – jest zabroniony. Zakaz nie dotyczy cytowania publikacji z powołaniem się na źródło.

Publikacja „Orzecznictwo Podatkowe” została przygotowana z zachowaniem najwyższej staranności i z wykorzystaniem wysokich kwalifikacji, wiedzy i doświadczenia autorów oraz konsultantów. Zaproponowane

w publikacji „Orzecznictwo Podatkowe” oraz w innych dostępnych elementach subskrypcji wskazówki, porady i interpretacje nie mają charakteru porady prawnej. Ich zastosowanie w konkretnym przypadku może wymagać dodatkowych, pogłębionych konsultacji. Publikowane rozwiązania nie mogą być traktowane jako oficjalne stanowisko organów i urzędów państwowych. W związku z powyższym redakcja nie może ponosić odpowiedzialności prawnej za zastosowanie zawartych w publikacji „Orzecznictwo Podatkowe” lub w innych dostępnych elementach subskrypcji wskazówek, przykładów, informacji itp. do konkretnych przypadków.

Wydawca nie odpowiada za treść zamieszczonej reklamy; ma prawo odmówić zamieszczenia reklamy, jeżeli jej treść lub forma są sprzeczne z linią programową bądź charakterem publikacji oraz interesem Wydawnictwa Wiedza i Praktyka.

W skrócie

Zarobki artystów mogą być objęte liniowym PIT

Sportowcy, sędziowie czy artyści mogą rozliczać swoje przychody jako przychody z działalności gospodarczej i opodatkować 19% podatkiem – wyjaśnił minister finansów.

Interpretacja szefa resortu finansów dotyczy możliwości zaliczenia, w określonych warunkach, przychodów wymienionych w katalogu przychodów z działalności wykonywanej osobiście do źródła – działalność gospodarcza. Działalność wykonywana osobiście oraz działalność gospodarcza są odrębnymi źródłami przychodów, a dochody uzyskiwane z tych źródeł są inaczej opodatkowane. Minister finansów potwierdził, że podatnik uzyskujący przychody z tytułów wymienionych w art. 13 pkt 2–8 ustawy o PIT (np. przychody z osobiście wykonywanej działalności artystycznej, literackiej, naukowej, trenerskiej, oświatowej i publicystycznej, przychody z uprawiania sportu, przychody sędziów w związku z prowadzeniem zawodów sportowych) może osiągane przychody zaliczyć do przychodów z działalności gospodarczej. Jest to możliwe, pod warunkiem że uzyskuje je w ramach działalności gospodarczej i jednocześnie nie zachodzą negatywne przesłanki wymienione w art. 5b ust. 1 ustawy o PIT.

Interpretacja ogólna ministra finansów z 22 maja 2014 r., nr DD2/033/30/KBF/RD-47426

Nie ma podatku od służebności przesyłu

Wynagrodzenie dla właściciela gruntu z tytułu świadczenia służebności przesyłu jest zwolnione z PIT – takie jest ostatnie stanowisko ministra finansów.

W sytuacji gdy właściciel działki otrzymuje wynagrodzenie za przeprowadzenie przez jego grunt linii elektrycznej czy gazowej, uzyskany przychód jest zwolniony z PIT. Tym samym minister finansów, uwzględniając orzecznictwo sądów administracyjnych, zmienił interpretację ogólną z 10 lipca 2013 r., nr DD3/033/101/CRS/13/RWPD-48186/RD-70022/13.

Z wcześniejszej interpretacji wynikało, że zwolnienie z podatku przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 120 ustawy o PIT przysługuje tylko w odniesieniu do wynagrodzenia za ustanowienie służebności gruntowej.

Interpretacja ogólna ministra finansów z 21 maja 2014 r., nr DD3/033/126/CRS/14/RD-46264/14

Nieruchomość do remontu nie daje podstaw do niższej daniny

Podatnik może płacić podatek od nieruchomości w niższej wysokości, jeżeli względy techniczne budynku mają trwały charakter.

Sprawa dotyczyła spółki w upadłości, która uważała, że ze względu na zły stan techniczny budynku może płacić niższy podatek od nieruchomości.

Innego zdania był organ podatkowy, który wyjaśnił, że w pojęciu względów technicznych ustawodawca zawarł przesłankę trwałości jako przeszkodę w wykorzystaniu nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Jeżeli w budynku można przeprowadzić remont, nie można mówić o trwałej przeszkodzie, uniemożliwiającej prowadzenie w tym obiekcie działalności gospodarczej. Tego samego zdania był NSA. Sąd przyznał, że czasowe niewykorzystywanie budynku do prowadzenia działalności nie oznacza, że nie może być on używany w przedsiębiorstwie ze względu na stan techniczny.

Wyrok NSA z 20 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 638/13

Rozbudowany budynek można amortyzować według dotychczasowej stawki

Przedsiębiorca, który przeprowadził generalny remont hotelu, zwiększając w nim liczbę pokoi, może amortyzować budynek według 10% stawki amortyzacyjnej. Poniesione nakłady są bowiem ulepszeniem środka trwałego, które zwiększają jego wartość początkową.

Podatnik w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług gastronomiczno-hotelarskich kupił budynek. W hotelu przeprowadzono kapitalny remont, dobudowano pokoje, co podniosło jego wartość. Wątpliwości dotyczyły możliwości zastosowania indywidulanej stawki.

Organ podatkowy uznał, że poniesione przez podatnika nakłady, które są modernizacją (ulepszeniem) środka trwałego, zwiększają jego wartość początkową. Od tak ustalonej wartości podatnik może dokonywać odpisów amortyzacyjnych według metody wybranej w momencie przyjęcia do używania tego środka trwałego, aż do jego pełnego zamortyzowania. W efekcie ulepszenia budynku użytkowego nie powstał nowy środek trwały, lecz nastąpiła modernizacja istniejącego już budynku.

Interpretacja indywidualna dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 7 maja 2014 r., nr ILPB1/415-200/14-2/AG

Wypracowany limit zwolnienia z CIT można wykorzystać do końca funkcjonowania stref

Udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnych strefach ekonomicznych na czas określony jest ograniczeniem wolności prowadzenia takiej działalności – uważa NSA.

Spółka prowadziła działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, na podstawie zezwolenia obowiązującego do 2015 roku. Przedsiębiorca uważał, że zezwolenie wygasa wraz z upływem okresu, na jaki została ustanowiona strefa. Sprawa trafiła do NSA. Sąd stwierdził, że w dniu wydawania zezwolenia spółce nie było podstawy prawnej, która określałaby końcową datę obowiązywania zezwolenia.

– Wyrok NSA jest kluczowy dla wszystkich przedsiębiorców działających w strefach na podstawie zezwolenia z terminem ważności. Orzeczenie to stanowi solidną podstawę do unieważnienia wskazanego zapisu i wydłużenia okresu korzystania ze zwolnienia podatkowego – uważa Rafał Pulsakowski, starszy menedżer w Zespole ds. Pomocy Publicznej w Dziale Prawno-Podatkowym PwC.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt II GSK 136/13

Z wyroku NSA wynika, że zawierając w zezwoleniach na prowadzenie działalności w specjalnych strefach ekonomicznych terminy ich ważności, organy podatkowe działały bez podstawy prawnej.

Pytanie do eksperta: Jakie znaczenie dla przedsiębiorców strefowych ma omawiany wyrok?

Rafał Pulsakowski

starszy menedżer w Zespole ds. Pomocy Publicznej w Dziale Prawno-Podatkowym PwC

Tezą leżącą u podstaw uzasadnienia wyroku NSA jest określenie na samym wstępie, że udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie SSE na czas określony jest ograniczeniem swobody prowadzenia tej działalności.

Sąd podkreślił, że kompetencje do działania organu muszą mieć wyraźne oparcie w obowiązujących normach prawnych i nie można ich domniemywać. W tym konkretnym przypadku oznacza to, że wydanie decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy istnieje przepis stanowiący podstawę do podjęcia takiego działania przez organ administracji. W związku z czym w celu rozstrzygnięcia sprawy należało ustalić, czy w dniu wydawania zezwolenia spółce istniała w przepisach rangi ustawy podstawa do określenia końcowej daty obowiązywania zezwolenia. Tym samym z rozważań wyłączone zostały wszelkiego rodzaju argumenty obu stron, mające umocowanie w rozporządzeniach. Sąd wyjaśnił, że uchwalona w 2000 roku zmiana ustawy o SSE obejmowała m.in. wykreślenie zapisu, zgodnie z którym zezwolenia wydawane były na czas określony. Wprowadzono za to zapis, na podstawie którego zezwolenie miało obowiązywać do końca okresu, na jaki została ustanowiona strefa. Zdaniem NSA wskazuje to jednoznacznie na odejście ustawodawcy od zasady wydawania zezwoleń na czas określony. Co więcej, również obowiązująca w dniu wydania zezwolenia ustawa o swobodzie działalności gospodarczej nie zawierała żadnych regulacji umożliwiających organowi czasowe ograniczanie udzielanych zezwoleń.

Komentowany wyrok stanowi solidną podstawę do unieważnienia wskazanego zapisu i wydłużenia okresu korzystania ze zwolnienia podatkowego. Warto również podkreślić, że w większości przypadków przedsiębiorcy strefowi nie byliby w stanie wykorzystać całej wypracowanej ulgi podatkowej w wyznaczonym w zezwoleniu terminie. Przełomowy charakter wyroku wynika z tego, że jego uzasadnienie kwestionuje legalność dat ważności we wszystkich wydanych po 1 stycznia 2001 r. zezwoleniach. Stanowi to również jednoznaczne zakończenie toczącej się od dawna dyskusji na temat nierównego traktowania poszczególnych przedsiębiorców, którzy uzyskali zezwolenia po tej dacie, czyli od momentu, w którym przestał obowiązywać zapis dotyczący wydawania zezwoleń na czas określony.

Jednolite podejście do terminów wskazanych w zezwoleniach umożliwi wszystkim przedsiębiorcom pełniejsze wykorzystanie wypracowanego przez nich zwolnienia z CIT, z którego będą mogli korzystać do końca funkcjonowania specjalnych stref ekonomicznych, czyli zgodnie z obecnym stanem prawnym aż do końca 2026 roku.

Wyrok NSA z 11 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 136/13

Pismo procesowe w wersji elektronicznej podatnik złoży dopiero w 2017 roku

W postępowaniu sądowoadministracyjnym podatnik nie może złożyć pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym – wyjaśnili sędziowie NSA w najnowszej uchwale. Będzie to możliwe dopiero po zmianie odpowiednich przepisów.

Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego prosił o wyjaśnienie, czy możliwe jest skuteczne wniesienie do sądu pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym. Poszerzony skład NSA orzekł, że e-dokumenty nie spełniają warunków formalnych. Każdy dokument powinien zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.

Zdaniem Jakuba Rychlika, doradcy podatkowego, stanowisko NSA jest słuszne. – Obecnie brak jest przepisów zarówno prawa krajowego, jak i wspólnotowego, które pozwalałyby uczestnikom postępowania sądowoadministracyjnego na składanie pism opatrzonych jedynie podpisem elektronicznym – zwraca uwagę ekspert.

Uchwała siedmiu sędziów NSA, sygn. akt I OPS 10/13

Sędziowie uznali, że umożliwienie wykonywania czynności procesowych w formie elektronicznej i opatrywania pism podpisem elektronicznym wymaga przyjęcia szczegółowych regulacji.

Pytanie do eksperta: Czy uchwała NSA rozwiewa wątpliwości dotyczące składania dokumentów do sądów? Kiedy będzie można złożyć e-pismo?

Jakub Rychlik

doradca podatkowy

Wprawdzie uchwała podjęta przez NSA rozstrzyga rozbieżności, które pojawiły się w orzecznictwie sądów administracyjnych w omawianej kwestii, jednak uzasadnienie mogłoby zawierać bardziej pogłębioną argumentację. Istota różnic sprowadza się do wyjaśnienia, czy konieczne jest dodanie odpowiednich zapisów w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi czy też bezpośrednią podstawę prawną dla tych czynności stanowią przepisy dyrektywy 1999/93/WE z 13 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisów elektronicznych lub ustawy o podpisie elektronicznym stanowią implementację dyrektywy do porządku polskiego. NSA definitywnie stwierdził, że samodzielnej podstawy nie stanowią przepisy ustawy o podpisie elektronicznym, a w szczególności art. 5 ust. 2. W przepisie tym jest o zrównaniu pod względem skutków prawnych pism opatrzonych podpisem elektronicznym oraz podpisem własnoręcznym.

Natomiast ustawodawca nie odniósł się w tym przepisie do kwestii dopuszczalności składania pism opatrzonych podpisem elektronicznym w postępowaniu sądowoadministracyjnym czy jakiejkolwiek innej procedurze. W kwestii bezpośredniego zastosowania dyrektywy argumentacja NSA nie do końca jest pełna. NSA zabrakło koronnego argumentu, który przesądzałby o tym, że dyrektywa nie ma zastosowania do postępowań przed sądami, w tym przed sądami administracyjnymi.

Więcej znajdziesz w wersji pełnej publikacji

Tematy publikacji w pełnej wersji

Wypracowany limit zwolnienia z CIT można wykorzystać do końca funkcjonowania stref

Pismo procesowe w wersji elektronicznej podatnik złoży dopiero w 2017 roku

Przy rozliczaniu transakcji w euro trzeba stosować ustawowe zasady

Wybraną metodę rozliczeń należy stosować do pełnego zamortyzowania środka trwałego

Z wakacyjnych zarobków trzeba rozliczyć się z urzędem skarbowym

Od sprzedaży zebranych z działki warzyw podatnik nie zapłaci PIT

Wakacyjna praca w Norwegii ma wpływ na krajowe rozliczenia podatku

Od napiwku trzeba zapłacić podatek dochodowy od osób fizycznych

Sezonowe zarobki uczącego się dziecka mogą pozbawić rodziców preferencji podatkowych

Za pracę przy zbieraniu owoców rolnik nie wystawia cudzoziemcowi formularza podatkowego

Sezonowy najem domku letniskowego jest działalnością gospodarczą

Z pracy przy zakładaniu ogrodów za granicą podatnik rozliczy się w kraju

Odpisy amortyzacyjne można rozpocząć po uzyskaniu zgody nadzoru budowlanego

Składka OC dla członka zarządu nie generuje dla niego przychodu

Opłata za studia podyplomowe przedsiębiorcy jest kosztem podatkowym