Redakcja

Redaktor prowadząca: Sylwia Maliszewska

Wydawca: Grzegorz Cherbetko

Koordynator produkcji: Mariusz Jezierski

Skład i łamanie: Raster studio, Norbert Bogajczyk

Projekt graficzny: Dominika Raczkowska

Druk: Paper&Tinta

ISSN: 1895-5355

Nakład: 1000 egz.

Wydawnictwo Wiedza i Praktyka sp. z o.o.

ul. Łotewska 9a, 03-918 Warszawa, tel.: 22 518 29 29, faks: 22 617 60 10

e-mail: orzecznictwo@wip.pl, NIP: 526-19-92-256

Numer KRS: 0000098264 – Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie,

XIII Wydział Gospodarczy Rejestrowy

Wysokość kapitału zakładowego: 200.000 zł

Copyright by Wydawnictwo Wiedza i Praktyka sp. z o.o., Warszawa 2014

Informacje o prenumeracie: tel. 22 518 29 29, e-mail: cok@wip.pl

„Orzecznictwo Podatkowe” wraz z przysługującymi Czytelnikom innymi elementami dostępnymi w subskrypcji (e-letter, strona WWW i in.) chronione są prawem autorskim. Przedruk materiałów opublikowanych w „Orzecznictwie Podatkowym” oraz w innych dostępnych elementach subskrypcji – bez zgody wydawcy – jest zabroniony. Zakaz nie dotyczy cytowania publikacji z powołaniem się na źródło.

Publikacja „Orzecznictwo Podatkowe” została przygotowana z zachowaniem najwyższej staranności i z wykorzystaniem wysokich kwalifikacji, wiedzy i doświadczenia autorów oraz konsultantów. Zaproponowane

w publikacji „Orzecznictwo Podatkowe” oraz w innych dostępnych elementach subskrypcji wskazówki, porady i interpretacje nie mają charakteru porady prawnej. Ich zastosowanie w konkretnym przypadku może wymagać dodatkowych, pogłębionych konsultacji. Publikowane rozwiązania nie mogą być traktowane jako oficjalne stanowisko organów i urzędów państwowych. W związku z powyższym redakcja nie może ponosić odpowiedzialności prawnej za zastosowanie zawartych w publikacji „Orzecznictwo Podatkowe” lub w innych dostępnych elementach subskrypcji wskazówek, przykładów, informacji itp. do konkretnych przypadków.

Wydawca nie odpowiada za treść zamieszczonej reklamy; ma prawo odmówić zamieszczenia reklamy, jeżeli jej treść lub forma są sprzeczne z linią programową bądź charakterem publikacji oraz interesem Wydawnictwa Wiedza i Praktyka.

W skrócie

Tańsze przejazdy dla rodzin wielodzietnych bez podatku

Zniżki dla rodzin wielodzietnych przyznane na podstawie gminnej karty dużej rodziny nie generują przychodu. W związku z tym nie ma obowiązku sporządzania dla tych osób informacji PIT-8C.

Burmistrz jednego z miast zamierza podjąć działania, które ułatwią rodzinom wielodzietnym m.in. dostęp do imprez kulturalnych i sportowych. Posiadacz Karty Dużej Rodziny będzie uprawiony m.in. do zniżki na bilety rodzinne i wakacyjne na basenie.

Wnioskodawca zapytał ministra finansów, czy rodziny korzystające z karty uzyskują przychód w rozumieniu art. 20 ust. 1 ustawy o PIT. Czy w związku z tym konieczne jest wystawienie PIT-8C osobom zainteresowanym? Jego zdaniem w takiej sytuacji przychód nie powstanie.

Organ podatkowy przyznał mu rację. Przyznane świadczenia nie będą miały charakteru indywidualnego i nie będą powodowały powstania przychodu w rozumieniu ustawy o PIT po stronie osób uprawnionych do korzystania z tych ulg.

Interpretacja indywidualna dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 16 lipca 2014 r., nr ITPB2/415-428/14/MU

Pośrednictwo w rezerwacji pokoi letnikom pozbawi podatnika preferencji

Skorzystanie z usług pośrednika w przyjmowaniu rezerwacji pokoi turystom doprowadzi do utraty prawa do opodatkowania działalności w formie karty podatkowej.

Przedsiębiorca zajmujący się wynajmem pokoi gościnnych jako formę opodatkowania wybrał kartę podatkową. Osoba ta zamierza podpisać umowę z podmiotem zajmującym się pośrednictwem w pozyskiwaniu turystów. Podatnik zapytał ministra finansów, czy skorzystanie z usług pośrednika w przyjmowaniu rezerwacji pokoi doprowadzi do utraty prawa do opodatkowania w formie karty. Podatnik uważał, że nie.

Przeciwnego zdania był organ podatkowy, który uznał, że pośrednictwo nie jest niezbędne do wynajmu pokoi. Organ podatkowy wyjaśnił, że taka działalność nie mieści się w pojęciu „usługi specjalistyczne”.

W konsekwencji, w przypadku skorzystania z usług pośrednictwa w pozyskiwaniu turystów, podatnik utraci prawo do opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym w formie karty podatkowej.

Interpretacja indywidualna dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 15 lipca 2014 r., nr ITPB1/415-441/14/AD

Wirtualne biuro ma prawo do nadania NIP

Urząd skarbowy nie może odmówić nadania Numeru Identyfikacji Podatkowej przedsiębiorcy, który zarejestrował spółkę pod adresem wirtualnego biura – wyjaśnił NSA.

Spór dotyczył spółki, któremu urząd skarbowy odmówił nadania NIP. Organy podatkowe tłumaczyły, że firma zawarła jedynie umowę najmu wirtualnego biura, której celem było użyczenie adresu na potrzeby rejestracji w sądzie, a także odbioru korespondencji.

Sprawa trafiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Sąd stwierdził, że postępowanie w sprawie nadania NIP powinno sprowadzać się jedynie do sprawdzenia, czy spełnione są warunki formalne. Podobnego zdania był też Naczelny Sąd Administracyjny, do którego ostatecznie trafiła sprawa.

Wyrok NSA z 5 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 3549/13

Zagraniczna firma musi odprowadzać zaliczki na podatek

Spółka spoza Polski, która zatrudnia u nas pracowników, musi potrącić i odprowadzać zaliczki na podatek. Dotyczy to też sytuacji, gdy nie ma w naszym kraju zakładu czy też przedstawicielstwa.

Przedsiębiorstwo z siedzibą w Wielkiej Brytanii jest podatnikiem nieposiadającym w Polsce siedziby ani miejsca prowadzenia działalności. Spółka zamierza zatrudnić pracowników mieszkających w Polsce, którzy wykonywać będą na jej rzecz pracę na terenie naszego kraju. Spór dotyczył tego, czy firma, jako płatnik, ma obowiązek obliczać i pobierać w ciągu roku podatkowego zaliczki na PIT. Minister finansów uznał, że przedsiębiorstwo nie jest płatnikiem zaliczek na podatek dochodowy w Polsce, ponieważ nie ma w Polsce siedziby oraz miejsca prowadzenia działalności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie był innego zdania. Stwierdził, że spółka, jako zagraniczna osoba prawna, mimo że nie posiada na terytorium Polski siedziby, zakładu ani innego miejsca prowadzenia działalności, jest pracodawcą w rozumieniu art. 31 i 38 ust. 1 ustawy o PIT. A to, zdaniem sądu, przesądza o tym, że firma będzie, jako płatnik, zobowiązana do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczek na PIT.

Wyrok WSA w Warszawie z 6 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2970/13

Opodatkowanie nieodpłatnych świadczeń jest konstytucyjne

Dowóz do pracy i abonamenty medyczne dla pracowników podlegają PIT. Przepisy w tym względzie są zgodne z konstytucją – orzekł Trybunał Konstytucyjny.

W sprawie podjętej na wniosek prezydenta Konfederacji Lewiatan Trybunał rozstrzygnął o zgodności z konstytucją przepisów ustawy o PIT w zakresie opodatkowania świadczeń pozapłacowych otrzymywanych od pracodawców.

Zdaniem Trybunału „inne nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą stanowić jego dochód, tylko wtedy gdy rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Istotne jest m.in. to, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie i czy było to w jego interesie.

– Wyrok Trybunału może wywołać największe zmiany w zakresie opodatkowania imprez integracyjnych oraz kursów lub szkoleń – uważa Tomasz Miszograj, konsultant w Accreo.

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego, sygn. akt K 7/13

Korzyść dostępna dla osoby zatrudnionej w sposób ogólny nie będzie powodowała powstania przychodu – orzekł TK.

Pytanie do eksperta: Jakie skutki w praktyce wynikają z wydanego wyroku?

Tomasz Miszograj

konsultant w Accreo

Wskazówki interpretacyjne zawarte w wyroku mają charakter generalny i odnoszą się do wszystkich rodzajów benefitów. Zgodnie z wytycznymi wskazanymi przez Trybunał powstanie przychodu pracownika z tytułu nieodpłatnego świadczenia otrzymanego od pracodawcy następuje, tylko gdy otrzymanie benefitu obiektywnie leżało w interesie zatrudnionego. Aby tak się stało, pracownik musi dobrowolnie przyjąć oferowane przez pracodawcę przysporzenie. Co więcej, takie dodatkowe wynagrodzenie powinno powodować zwiększenie majątku pracownika przez przyrost aktywów lub zaoszczędzenie wydatków. Dodatkowo korzyść otrzymana przez pracownika ma być wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi. Trybunał podkreślił, że w odniesieniu do świadczeń pozapłacowych, jako rodzaju nieodpłatnego świadczenia, konieczne jest ich otrzymanie, aby mówić o przychodzie. Sama tylko potencjalna możliwość skorzystania ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę nie powinna być traktowana jako uzyskanie przez pracownika przychodu, nawet jeżeli pracodawca poniósł w tym zakresie wydatki.

Na skutek wydanego wyroku pracodawcy nie powinni już mieć wątpliwości, że benefity w postaci pakietów medycznych, dodatkowych ubezpieczeń dla członków zarządu czy też dowozu do pracy stanowią dla zatrudnionych przychód podatkowy. Można uznać, że akceptując warunki umowy w powyższym zakresie, pracownik wyraża chęć uzyskiwania tego typu świadczeń – spełniony tym samym jest warunek dobrowolności. Ponadto stanowią one dla niego przysporzenie, ponieważ sam nie musi już ponosić takich wydatków.

Wydaje się, że wyrok TK może wywołać największe zmiany w zakresie opodatkowania imprez integracyjnych oraz kursów lub szkoleń. Przypisanie przychodu z tytułu skorzystania z takich benefitów może budzić wątpliwości. Jak wskazał Trybunał, organizowanie tego typu wydarzeń leży w interesie pracodawców. Ma bowiem na celu podniesienie efektywności pracy. Udział w nich nie jest zawsze w pełni dobrowolny, ponieważ może być czasem traktowany jako dodatkowy obowiązek pracowniczy wynikający z relacji społecznych. Ponadto wątpliwe jest stanowisko, że udział w takim wydarzeniu powoduje zaoszczędzenie wydatku, ponieważ nie zawsze pracownik sam, bez udziału pracodawcy, skorzystałby z takiego świadczenia.

Trybunał uznał, że kwestionowany przez podatników sposób obliczania wartości powstałego przychodu wskazany w uchwale NSA z 24 października 2011 r. (sygn. akt II FPS 7/10) jest poprawny i zgodny z konstytucją. W efekcie możliwe jest obliczanie przez płatnika wartości przychodu w odniesieniu do ceny zakupu. Oznacza to, że pracodawca może wyliczyć wartość benefitu przez podzielenie zapłaconej za cały pakiet ceny pomiędzy liczbę osób z niego korzystających.

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13

Zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego nie dotyczy interpretacji podatkowych

Interpretacja podatkowa jest informacją o możliwościach stosowania materialnego prawa podatkowego. Nie jest decyzją administracyjną czy też postanowieniem, do których znajdują zastosowanie przepisy o nieważności aktów administracyjnych – wyjaśnił siedmioosobowy skład NSA.

Interpretacje indywidualne można zaskarżyć do sądu. Może się jednak okazać, że sąd uchyli interpretację w całości, także w części, która była korzystna dla podatnika. Na taki problem zwrócił uwagę rzecznik praw obywatelskich.

Poszerzony skład NSA wyjaśnił, że interpretacja indywidualna nie podlega przepisom o stwierdzeniu nieważności aktów administracyjnych, a więc zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie może być stwierdzona jej nieważność.

– Czytając uzasadnienie uchwały, można odnieść wrażenie, że możliwe będzie uchylanie korzystnych dla podatników interpretacji podatkowych – zauważa Jakub Rychlik, doradca podatkowy.

Uchwała NSA w składzie siedmiu sędziów, sygn. akt II FPS 1/14

Podlegająca zaskarżeniu do sądu administracyjnego indywidualna interpretacja nie jest aktem administracyjnym, a więc nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach jej adresata – wyjaśnili sędziowie.

Pytanie do eksperta: Jakie konsekwencje dla podatników może mieć wydana uchwała NSA?

Jakub Rychlik

doradca podatkowy

Na podstawie art. 134 § 2 ustawy Postępowanie przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Analizując możliwość stosowania tego przepisu do indywidualnych interpretacji podatkowych, sąd przyjął inny sposób myślenia, niż to było dotychczas. Wcześniej bowiem sądy administracyjne koncentrowały się na pojęciu „niekorzyści”, które w praktyce jest trudne do zdefiniowania. W wyroku z 27 czerwca 2012 r. (sygn. akt II FSK 2608/10) NSA uznał, że sąd administracyjny uchylając interpretację indywidualną, nie działa ani na korzyść, ani na niekorzyść skarżącego. Sąd podkreślał, że interpretacja indywidualna nie jest indywidualnym aktem administracyjnym i nie orzeka się w niej o obowiązkach czy uprawnieniach wnioskodawcy. Z kolei w wyroku z 17 maja 2012 r. (sygn. II FSK 2114/10) NSA doszedł do wniosku, że terminu „niekorzyści” nie można ograniczać do zmniejszenia uprawnień bądź zwiększenia obowiązków. Niekorzyść wystąpi również wtedy, gdy pogorszy się sytuacja skarżącego w związku z uchyleniem interpretacji.

Więcej znajdziesz w wersji pełnej publikacji

Tematy publikacji w pełnej wersji

W skrócie

Opodatkowanie nieodpłatnych świadczeń jest konstytucyjne

Zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego nie dotyczy interpretacji podatkowych

Szkolenia dla kluczowych klientów spółki to reprezentacja

Regulacje dotyczące nieujawnionych źródeł przychodów są niezgodne z konstytucją

Dzięki amortyzacji przedsiębiorca zmniejszy podatek do zapłaty

Znaki towarowe to wartości niematerialne i prawne podlegające amortyzacji

Mieszkanie można amortyzować indywidualną stawką nawet przez 16 lat

Do amortyzacji schodów ruchomych podatnik zastosuje wyższe stawki niż przewidziane dla budynków

Niezamortyzowaną część inwestycji można zaliczyć do kosztów

Przedsiębiorca sam zdecyduje o zmianie stawek amortyzacyjnych

Przerwa w używaniu środka trwałego nie przeszkadza w amortyzacji

Środek trwały poniżej 3.500 zł nie musi być amortyzowany

Do uznania wydatku za koszt podatkowy niezbędna jest właściwa dokumentacja

Przy prowadzeniu biznesu w domu niektóre wydatki można zaliczyć do kosztów

Sprzedaż poleasingowego motocykla trzeba opodatkować 23% stawką VAT