Redakcja

Redaktor prowadząca: Sylwia Maliszewska

Wydawca: Grzegorz Cherbetko

Koordynator produkcji: Mariusz Jezierski

Skład i łamanie: Raster studio, Norbert Bogajczyk

Projekt graficzny: Dominika Raczkowska

Druk: Paper&Tinta

ISSN: 1895-5355

Nakład: 1000 egz. Wydawnictwo Wiedza i Praktyka sp. z o.o.

ul. Łotewska 9a, 03-918 Warszawa, tel.: 22 518 29 29, faks: 22 617 60 10

e-mail: orzecznictwo@wip.pl, NIP: 526-19-92-256

Numer KRS: 0000098264 – Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie,

XIII Wydział Gospodarczy Rejestrowy

Wysokość kapitału zakładowego: 200.000 zł

Copyright by Wydawnictwo Wiedza i Praktyka sp. z o.o., Warszawa 2014

Informacje o prenumeracie: tel. 22 518 29 29, e-mail: cok@wip.pl

„Orzecznictwo Podatkowe” wraz z przysługującymi Czytelnikom innymi elementami dostępnymi w subskrypcji (e-letter, strona WWW i in.) chronione są prawem autorskim. Przedruk materiałów opublikowanych w „Orzecznictwie Podatkowym” oraz w innych dostępnych elementach subskrypcji – bez zgody wydawcy – jest zabroniony. Zakaz nie dotyczy cytowania publikacji z powołaniem się na źródło.

Publikacja „Orzecznictwo Podatkowe” została przygotowana z zachowaniem najwyższej staranności i z wykorzystaniem wysokich kwalifikacji, wiedzy i doświadczenia autorów oraz konsultantów. Zaproponowane

w publikacji „Orzecznictwo Podatkowe” oraz w innych dostępnych elementach subskrypcji wskazówki, porady i interpretacje nie mają charakteru porady prawnej. Ich zastosowanie w konkretnym przypadku może wymagać dodatkowych, pogłębionych konsultacji. Publikowane rozwiązania nie mogą być traktowane jako oficjalne stanowisko organów i urzędów państwowych. W związku z powyższym redakcja nie może ponosić odpowiedzialności prawnej za zastosowanie zawartych w publikacji „Orzecznictwo Podatkowe” lub w innych dostępnych elementach subskrypcji wskazówek, przykładów, informacji itp. do konkretnych przypadków.

Wydawca nie odpowiada za treść zamieszczonej reklamy; ma prawo odmówić zamieszczenia reklamy, jeżeli jej treść lub forma są sprzeczne z linią programową bądź charakterem publikacji oraz interesem Wydawnictwa Wiedza i Praktyka.

W skrócie

Interpretacja podatkowa musi być zrozumiała

Udzielając odpowiedzi na pytania wnioskodawców, organy podatkowe powinny zadbać, aby były one czytelne i nie wzbudzały wątpliwości.

Sprawa dotyczyła podatnika, który wystąpił z wnioskiem o wydanie interpretacji. Opisał w niej szczegółowo stan faktyczny i zadał w sumie sześć pytań. Podał też różne opcje planowanych działań i własne stanowisko w sprawie. Organ podatkowy uznał jednak stanowisko wnioskodawcy za niewłaściwe. Podatnik z kolei poskarżył się na interpretację do WSA w Szczecinie. Twierdził, że jest ona niespójna i przez to niezrozumiała. Sąd przyznał mu rację. Innego zdania był jednak Naczelny Sąd Administracyjny, do którego ostatecznie sprawa trafiła. NSA stwierdził, że wydana przez dyrektora izby skarbowej interpretacja była zrozumiała i odpowiadała prawu. Sąd przyznał jednak, że organy podatkowe powinny zadbać o to, aby interpretacje były czytelne.

Wyrok NSA z 2 września 2014 r., sygn. akt I FSK 1361/13

Organy nie zwrócą kosztów dojazdu do urzędu

Przedsiębiorca, który na wezwanie urzędu skarbowego przyjechał samochodem stanowiącym środek trwały wykorzystywany w prowadzonym biznesie, nie może domagać się zwrotu kosztów podróży.

Sprawa dotyczyła przedsiębiorcy, który musiał stawić się do urzędu kontroli skarbowej i pojechał tam samochodem. Pojazd stanowił środek trwały w prowadzonej firmie, wydatki były rozliczane w kosztach firmy. Podatnik następnie złożył wniosek o zwrot kosztów podróży. Organ kontroli skarbowej nie zgodził się na to. Sprawa znalazła swój finał w sądzie. Sąd stwierdził, że wydatki związane z podróżą samochodem stanowiącym środek trwały, wykorzystywanym w prowadzonej, w związku z obowiązkami wynikającymi z czynności prowadzonych przez upoważnione organy, stanowią koszty uzyskania przychodu. Są to bowiem koszty poniesione w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. W konsekwencji podatnik nie może skorzystać z prawa do zwrotu kosztów podróży skoro ich faktycznie nie poniósł.

Wyrok WSA w Poznaniu z 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Po 1004/13

Zakup pościeli leczniczej bez preferencji w PIT

Zestaw pościeli wełnianej nie posiada indywidualnego charakteru. W konsekwencji wydatku poniesionego na jego zakup podatnik nie odliczy w ramach ulgi rehabilitacyjnej.

Sprawa dotyczyła podatniczki, która kupiła zestaw pościeli wełnianej. Chciała ją wykorzystać do leczenia zwyrodnienia stawów i zespołu chorób narządów ruchu. Taka pościel miała zmniejszyć napięcie i ból, działa też rozgrzewająco.

Podatniczka zapytała ministra finansów, czy taki zakup uprawnia do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej.

Organ podatkowy wyjaśnił, że z art. 27 ust. 7a pkt 3 ustawy o PIT wynika wprost, że podatnik w ramach ulgi rehabilitacyjnej może odliczyć od dochodu wyłącznie wydatki na zakup sprzętu, urządzenia indywidualnego przeznaczenia, niezbędnego w rehabilitacji oraz ułatwiającego wykonywanie czynności życiowych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności. Zestaw pościeli nie posiada indywidualnego charakteru, a wydatek poniesiony na jego zakup nie podlega odliczeniu w ramach ulgi rehabilitacyjnej.

Interpretacja indywidualna dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 1 sierpnia 2014 r., nr IBPBII/1/415-387/14/BJ

Organizacja szkoleń kulinarnych podlega 23% stawce VAT

Nie można zastosować zwolnienia z podatku do kursów kulinarnych, które mają charakter ogólnodostępny i nie są skierowane do określonych grup zawodowych.

Chodziło o przedsiębiorcę świadczącego usługi w zakresie edukacji. W ramach prowadzonej działalności osoba ta organizuje m.in. kursy oraz szkolenia kulinarne. Mają one charakter ogólnodostępny. Podatnik chciał wiedzieć, jak opodatkować świadczone usługi. Uważał, że nie ma prawa do zastosowania zwolnienia z VAT. Organizowanych kursów nie można bowiem uznać za kształcenie zawodowe (o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy o VAT), ponieważ nie mają one związku z branżą lub zawodem, jaki wykonują uczestnicy. Organ podatkowy przyznał podatnikowi rację i odstąpił od uzasadnienia decyzji.

Interpretacja indywidualna dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 7 sierpnia 2014 r., nr ITPP2/443-666/14/EB

Występy artystyczne nie wchodzą w skład kompleksowej usługi organizacji szkolenia

Zakwaterowanie w hotelu, czy też wynajem sal to elementy usługi złożonej dotyczącej przygotowania konferencji lub szkolenia. Natomiast zwiedzanie miasta czy wizyta w SPA nie są do tego niezbędne. W konsekwencji miejsce świadczenia dla kompleksowej usługi organizacji konferencji lub szkolenia oraz usług dodatkowych należy ustalić odrębnie.

Spółka zajmuje się m.in. organizacją konferencji i szkoleń oraz usług dodatkowych. W skład pakietu konferencyjnego wchodzą: zakwaterowanie, wyżywienie, wynajem sal itp. Firma oferuje też organizację czasu wolnego. Wątpliwości dotyczyły określenia miejsca świadczenia usługi organizacji szkoleń dla podatnika zagranicznego. Zdaniem organu podatkowego miejsce świadczenia dla usług stanowiących kompleksową usługę organizacji konferencji lub szkolenia oraz usług dodatkowych należy ustalić odrębnie, według zasad właściwych dla tych czynności.

– Marek Wojda, doradca podatkowy, partner w Martini i Wspólnicy uważa, że przy kwalifikacji tego typu pakietów ważny jest kontekst oraz relacja, w jakiej dodatkowe świadczenie pozostaje w stosunku do samej konferencji.

Interpretacja indywidualna dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy, nr ITPP2/443-495/14/AK

Pytanie do eksperta: Kiedy mamy do czynienia ze świadczeniami złożonymi?

Marek Wojda

doradca podatkowy,

partner w Martini i Wspólnicy

Podmioty trudniące się organizacją takich wydarzeń, jak: konferencje, szkolenia itp. często oferują swoim klientom w ramach jednej ceny cały pakiet usług, w tym również związanych z uatrakcyjnieniem uczestnikom czasu wolnego od zajęć merytorycznych. Kwalifikacja VAT tego rodzaju pakietów często bywa przedmiotem sporów z organami podatkowymi. Wymaga bowiem interpretacji danego stanu faktycznego w świetle dosyć ogólnie sformułowanych w orzecznictwie TSUE przesłanek dotyczących tzw. świadczeń złożonych. Zdaniem Trybunału, w przypadku takich świadczeń (składających się z dwóch lub więcej czynności) każdy element powinien być odrębnie traktowany do celów VAT.

Jeśli jednak jego poszczególne elementy są ze sobą tak ściśle powiązane, że rozdzielanie ich byłoby sztuczne z ekonomicznego punktu widzenia, wówczas do celów VAT mamy do czynienia z jednolitym świadczeniem. W ramach takiego świadczenia należy wyróżnić świadczenie podstawowe oraz pomocnicze względem niego, które powinny dzielić zasady opodatkowania VAT właściwe dla świadczenia podstawowego. Świadczenia pomocnicze nie mają dla nabywcy samoistnego charakteru, służą jedynie lepszemu wykorzystaniu świadczenia podstawowego.

W świetle wymienionych kryteriów nie jest możliwe udzielenie jednej uniwersalnej odpowiedzi, czy dodatkowe świadczenia oferowane przez organizatora konferencji, związane z wypełnieniem czasu wolnego od zajęć, stanowią element jednolitego świadczenia dla celów VAT (kompleksowej usługi organizacji konferencji), czy też świadczenia odrębne. Decydujący powinien być bowiem ich kontekst, relacja, w jakiej w danym konkretnym przypadku pozostają do samej konferencji. Jeśli dominujący charakter ma sama konferencja, a tego rodzaju dodatkowe świadczenia stanowią jedynie pewne uzupełnienie, uatrakcyjniają uczestnikom pozostały czas wolny od zajęć (np. wieczorna dyskoteka, możliwość korzystania w pewnym zakresie z infrastruktury i zabiegów SPA w hotelu będącym organizatorem), mogą stanowić element pomocniczy w stosunku do usługi organizacji konferencji.

Interpretacja indywidualna dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 10 lipca 2014 r., nr ITPP2/443-495/14/AK

Przedsiębiorca nie ma prawa do odliczenia VAT od niezrealizowanej usługi

W sytuacji gdy zamówione przez spółkę usługi reklamowe w rzeczywistości nie zostały wykonane, to nie ma ona prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących te usługi – orzekł WSA w Rzeszowie.

Sprawa dotyczyła przedsiębiorcy, który prowadził restauracje na podstawie umów franchisowych. Biznesmen zawarł umowę z klubem rajdowym, który miał reklamować lokale. Kontrola skarbowa zakwestionowała prawo do odliczenia VAT z kilku faktur wystawionych przez klub. Ustalono, że usługi reklamowe nie zostały w całości wykonane. Sprawa znalazła finał w sądzie. Zdaniem sądu skoro organy ustaliły, że zamówione przez spółkę usługi nie zostały zrealizowane, to nie miała ona prawa odliczyć VAT z faktur dotyczących tych usług.

Wojciech Pietrasiewicz, doradca podatkowy współpracujący z Allen & Overy A. Pędzich sp. k., zwraca uwagę, że jeżeli sporne usługi zostały chociażby częściowo wykonane, to już literalna wykładnia art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT nakazuje uwzględnienie możliwości odliczenia podatku naliczonego w części.

Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 391/14

Pytanie do eksperta: Czy sam fakt niewykonania usługi reklamowej w całości wystarczy do tego, aby zakwestionować prawo do odliczenia podatku naliczonego u nabywcy?

Wojciech Pietrasiewicz

doradca podatkowy współpracujący

z Allen & Overy A. Pędzich sp. k.

Jeżeli spółka odliczyła VAT wynikający z faktur dokumentujących usługi reklamy, które faktycznie nie zostały wykonane, prawo do odliczenia podatku naliczonego może zostać zakwestionowane. Wynika to bezpośrednio z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT.

W komentowanym orzeczeniu WSA w Rzeszowie zakwestionował w całości prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego z faktur za usługi reklamowe, mimo że w toku postępowania zostało wyjaśnione, iż usługi te zostały przynajmniej częściowo wykonane. Sąd uznał, że nie ma podstaw do wyodrębnienia części usług faktycznie wykonanych w sposób pozwalający na powiązanie ich z konkretną fakturą ze względu na to, że spółka nie przedstawiła właściwych dowodów pozwalających na takie wyodrębnienie. Taki pogląd, choć wyrażany już w orzecznictwie, budzi istotne wątpliwości.

Przede wszystkim, jeżeli sporne usługi zostały chociażby częściowo wykonane, to już literalna wykładnia art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT nakazuje uwzględnienie możliwości odliczenia podatku naliczonego w części. Natomiast organ podatkowy powinien podjąć wszelkie przewidziane prawem działania zmierzające do ustalenia, które faktury i w jakim zakresie dokumentują usługi, które zostały faktycznie wykonane. Obejmuje to choćby weryfikację na podstawie przedstawionych dowodów, kiedy usługi zostały wykonane i które faktury dokumentują wskazane usługi. Uzasadnienie komentowanego wyroku nie daje dostatecznej odpowiedzi na pytanie, czy organy podatkowe podjęły wszystkie wymagane prawem działania w tym zakresie.

Ponadto w orzecznictwie TSUE wyraźnie sformułowano przesłanki, po których spełnieniu prawo podatnika, uczestniczącego w transakcjach stanowiących nadużycie prawa do odliczenia podatku naliczonego, może być zakwestionowane. Wytyczne te wynikają choćby z orzeczeń TSUE w sprawach C-439/04 i C-440/04. Podkreślono w nich, że gdy podatnik nabywający towar lub usługi nie wiedział lub nie mógł wiedzieć, że dana transakcja była wykorzystana do celów oszustwa, nie można mu odebrać prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Więcej znajdziesz w wersji pełnej publikacji

Tematy publikacji w pełnej wersji

W skrócie

Występy artystyczne nie wchodzą w skład kompleksowej usługi organizacji szkolenia

Przedsiębiorca nie ma prawa do odliczenia VAT od niezrealizowanej usługi

Nieobowiązkowa opieka medyczna generuje dla zatrudnionego przychód podatkowy

Zagraniczna firma musi odprowadzać zaliczki na podatek dochodowy

Sposób używania samochodu ma wpływ na wysokość odliczenia VAT

Podatnik może odliczyć VAT z faktury szacunkowej za prąd

Od motocykla przeznaczonego na wynajem przedsiębiorca odliczy 100% podatku

Podatnik odliczy VAT z faktur za remont zabytkowego budynku

Bez faktury od kontrahenta nabywca nie skorzysta z odliczenia podatku naliczonego

Przy sprzedaży poleasingowego motocykla obowiązuje 23% stawka VAT

Na odliczenie VAT od paliwa do samochodu trzeba jeszcze poczekać

Nadleśnictwo nie odliczy VAT od naprawy samochodów służbowych

Przedsiębiorca może zaliczyć diety do kosztów podatkowych w granicach limitu

Podatnik uniknie zapłaty PIT od przychodu ze sprzedaży budynku

Firma nie zaliczy do kosztów podatkowych odszkodowań za rozwiązanie stosunku pracy