Redakcja

Redaktor prowadzący: Karol Zawadzki

Wydawca: Emilia Leśniewska

Koordynator produkcji: Mariusz Jezierski

Skład: Raster studio

Projekt graficzny: Dominika Raczkowska

Drukarnia: Miller

Nakład: 1200 egz.

Prenumerata:

Finanse jednostek oświatowych i wychowawczych

Centrum Obsługi Klienta

' tel.: 22 518 29 29,

: e-mail: cok@wip.pl

Masz pytanie?

Skontaktuj się z nami:

jo@wip.pl

Wydawnictwo Wiedza i Praktyka

ul. Łotewska 9a, 03-918 Warszawa

NIP: 526-19-92-256

Numer KRS: 0000098264 – Sąd Rejonowy

dla m.st. Warszawy, Sąd Gospodarczy

XIII Wydział Gospodarczy Rejestrowy

Wysokość kapitału zakładowego: 200.000 zł

„Finanse jednostek oświatowych i wychowawczych” chronione są prawem autorskim. Przedruk materiałów bez zgody wydawcy jest zabroniony. Zakaz nie dotyczy cytowania publikacji z powołaniem się na źródło. W związku z tym redakcja nie może ponosić odpowiedzialności prawnej za zastosowanie zawartych w „Finansach jednostek oświatowych i wychowawczych” wskazówek, przykładów, informacji itp. do konkretnych przypadków.

Od Redakcji

Szanowni Czytelnicy,

prawodawcy pracują nad obszerną nowelizacją ustawy oświatowej.

Proponowane zmiany dotyczą przede wszystkim zasad oceniania i egzaminowania uczniów wynikające z konieczności realizacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt K 35/12). Zgodnie ze wskazaniem Trybunału obszary tak ważne jak ocenianie, klasyfikowanie i egzaminowanie uczniów nie powinny być normowane w drodze rozporządzenia. Istnieje zatem konieczność przeniesienia tych reguł do aktu rangi ustawowej. Przy okazji tych zmian postanowiono uregulować kwestię finansowania zajęć prowadzonych przez nauczycieli w ramach programów unijnych. Ustawodawcy chcą, aby lekcje takie prowadzili głównie nauczyciele pracujący w danej placówce bez konieczności zawierania z nimi umów cywilnoprawnych i stosowania procedur zamówieniowych, co oprócz odformalizowania całego procesu ma poprawić jakość zajęć. Pedagogom prowadzącym takie lekcje ma przysługiwać wynagrodzenie jak za każdą godzinę ponadwymiarową.

W samej ustawie o systemie oświaty ma natomiast zostać wprowadzony przepis umożliwiający zatrudnienie szkoleniowców zewnętrznych na podstawie Kodeksu pracy. Na takie rozwiązanie nie zgadzają się jednak przedstawiciele Związku Nauczycielstwa Polskiego.

redaktor prowadzący

Przepisów o zwolnieniach z ZUS i PIT świadczeń pracowniczych nie można nadinterpretować

Pracownicy jednostek oświatowych i wychowawczych, poza wynagrodzeniem za wykonaną pracę, mogą otrzymywać od pracodawcy także inne świadczenia np. o charakterze socjalnym lub jako ekwiwalent wynikający z przepisów bhp. Badając, czy w danym przypadku wystąpi obowiązek odprowadzania składek ubezpieczeniowych oraz zaliczek na podatek dochodowy, każdorazowo należy sprawdzić, jaki charakter ma dana wypłata oraz jakie jest jej źródło.

Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych określa, że podstawą wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe pracowników jest przychód ze stosunku pracy w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dodatkowo, jeśli pracownik wykonuje na rzecz swojego pracodawcy umowę agencyjną, umowę zlecenia, umowę o dzieło lub inną umowę o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o umowie zlecenia, albo umowę o dzieło – w podstawie wymiaru również uwzględnia się przychody z tych tytułów. Nie bierze się natomiast pod uwagę wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną oraz zasiłków (art. 18 ust. 1–2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych).

Do ustalania podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne także stosuje się przepisy dotyczące określania podstawy wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne. Należy jednak pamiętać, że podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia zdrowotne podlega pomniejszeniu o kwotę składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i chorobowe finansowanych ze środków pracownika (art. 81 ust. 6 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych).

Podstawa wymiaru składek

Za podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne uznaje się przychód pracownika w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przychodami pracownika, zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych, są z kolei wszelkiego rodzaju wypłaty oraz wartości pieniężne świadczeń otrzymanych przez pracownika w naturze bądź ich ekwiwalenty. Są to w szczególności:

wynagrodzenia zasadnicze,

wynagrodzenia za godziny nadliczbowe,

różnego rodzaju dodatki, nagrody i ekwiwalenty za niewykorzystany urlop,

wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również

wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych (art. 12 ust. 1 ustawy o PIT).

Spotkanie świąteczne jako przychód pracownika

Na gruncie tego przepisu powstawało wiele wątpliwości, mających także znaczenie przy ustaleniu podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia. Dotyczyły one przede wszystkim pojęcia „inne nieodpłatne świadczenia” oraz kwestii faktycznego korzystania z danych świadczeń przez pracownika – jako warunku do uznania ich za przychód.

Kwestię tę rozstrzygnął ostatecznie Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z 8 lipca 2014 r. (sygn. akt K 7/13) uznał, że pojęcie „inne świadczenia” jest równoznaczne z faktycznym przysporzeniem majątkowym o indywidualnej wartości, otrzymanym przez pracownika. W związku z treścią tego wyroku nie ma już wątpliwości, że świadczenia, których pracownik nie otrzymał, a jedynie miał możliwość otrzymać, oraz, których wartości nie można jednoznacznie określić, nie stanowią przychodu pracownika. Wyrok ten rozstrzygnął m.in. pojawiające się dotychczas problemy z rozliczaniem tzw. spotkań świątecznych. Wiadomo już jednoznacznie, że koszty poniesione przez pracodawcę na organizację takiej imprezy nie stanowią przychodu zaproszonego pracownika.

Opodatkowanie i oskładkowanie świadczeń socjalnych

Świadczenia na rzecz pracowników finansowane z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, przeznaczone na cele socjalne, zostały wyłączone z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia (§ 2 ust. 1 pkt 19 rozporządzenia ministra pracy i polityki socjalnej w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe). Wyłączeniu podlegają także świadczenia urlopowe wypłacane przez pracodawców, którzy nie są zobligowani do tworzenia ZFŚS (§ 2 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia). Wyłączenie to stosuje się do wysokości nieprzekraczającej rocznej kwoty odpisu podstawowego, która w 2014 roku wynosi na jednego pracownika 1.093,93 zł.

Brak różnicowania świadczeń socjalnych

Warunek przeznaczenia świadczeń na cele socjalne powoduje, że od kilku lat kontrolerzy ZUS zwracają baczną uwagę na zgodność regulaminów wewnętrznych oraz samych wydatków z ustawą o ZFŚS. Mimo że takie działanie wiąże się z krytyką wielu ekspertów, pracodawcy nadal mogą spotkać się z podważeniem zasadności wyłączenia świadczenia na rzecz pracownika z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia. Ważna w tej kwestii jest teza wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 31 stycznia 2013 r. (sygn. akt III AUa677/12), który wskazuje, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych ma prawo do weryfikacji świadczeń pod kątem celów socjalnych oraz źródła finansowania, w tym wydatków z ZFŚS. Sędziowie zauważyli, że ZUS może kontrolować, czy przyznane świadczenia mają umocowanie w przyjętym u pracodawcy regulaminie. W ocenie Sądu Apelacyjnego nie ma natomiast podstaw, aby organ ten kwestionował przyjęte kryteria socjalne. Wyrok ten nie ma mocy wiążącej, może być jednak pomocny w przypadku, gdy kontroler ZUS kwestionuje określone świadczenie.

Niestety opisane stanowisko nie jest jednolite, a w orzecznictwie można znaleźć wiele rozbieżności (przykładowo, wyrok Sądu Najwyższego z 20 czerwca 2012 r. – sygn. akt I UK 140/12). W rozstrzyganej sprawie płatnik uznał, że przed przyznaniem pracownikom świątecznych świadczeń socjalnych została dokonana analiza wynagrodzeń pracowników, które były na zbliżonym poziomie, odbiegającym od średniego wynagrodzenia krajowego, co w ocenie płatnika uzasadniało przyznanie świadczeń w jednakowej wysokości, a możliwość przyznania takich świadczeń została ujęta w obowiązującym regulaminie ZFŚS. Sąd Najwyższy nie podzielił tego poglądu. Sędziowie uznali, że świadczenia socjalne powinny być uzależnione od indywidualnej sytuacji życiowej i materialnej pracownika. Fakt, że wynagrodzenia pracowników są zbliżone i relatywnie niskie, nie spełnia tego wymogu. Świadczenia przyznane w ten sposób nie korzystają z wyłączenia z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia, gdyż nie są przyznane zgodnie z ustawą o ZFŚS.

Praktycznym rozwiązaniem w takim przypadku jest ustalenie progu dochodu, np. na poziomie minimalnego wynagrodzenia za pracę lub średniej kwoty na członka rodziny, który uprawnia do świadczeń w wyższej wartości, lub zagwarantowanie pracownikom znajdującym się w szczególnej sytuacji osobistej, materialnej lub rodzinnej, ubieganie się o wyższe świadczenie, co zindywidualizuje tryb przyznawania świadczeń socjalnych.

Od redakcji: W jaki jeszcze sposób można różnicować kryteria socjalne, aby nie narazić się na kłopoty ze strony ZUS? Dowiedzą się tego Państwo z artykułu „Różnicowanie świadczeń z ZFŚS zabezpiecza przed problemami z rozliczaniem składek” dostępnego na stronie www.serwisrb.pl w zakładce „Porady i komentarze”/„Kadry i płace w jsfp”/„Prawo pracy”.

Świadczenia z ZFŚS a podatek dochodowy

Świadczenia otrzymane przez pracownika (pieniężne i rzeczowe), określone w ustawie o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, podlegają wyłączeniu z opodatkowania do kwoty 380 zł w skali roku. Wyjątkiem są tu bony i talony, które pracownik może wymienić na towary lub usługi. Te nie podlegają wyłączeniu z opodatkowania w ogóle (art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o PIT). W takiej sytuacji należy pamiętać, że nie ma tu obowiązku odprowadzania składek na ZUS, ale istnieje obowiązek odprowadzenia zaliczki na podatek.

Z opodatkowania zostały także wyłączone świadczenia przyznawane pracownikom w związku z pobytem dzieci w żłobkach lub klubach dziecięcych, bez ograniczeń kwotowych. Musi tu jednak zostać spełniony warunek finansowania świadczenia z ZFŚS (art. 21 ust. 1 pkt 67a ustawy o PIT). Trzeba zwrócić uwagę, że nie podlegają temu wyłączeniu dofinansowania do pobytu dzieci w przedszkolach. W związku z tym świadczenia takie będą podlegały ograniczeniu do kwoty 380 zł.

Problemową kwestią okazuje się również często opodatkowanie dofinansowania dopłat do wypoczynku dzieci pracowników. Jeśli zostało ono sfinansowane z funduszu socjalnego, to zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 78 lit. a ustawy o PIT korzysta ze zwolnienia z opodatkowania do pełnej wysokości.

Warunki zwolnienia z PIT dopłat do wypoczynku

Aby dopłata była całkowicie zwolniona z podatku dochodowego, musi być sfinansowana ze środków ZFŚS, dotyczyć dziecka do ukończenia przez nie 18 lat oraz stanowić wypoczynek zorganizowany. Musi mieć więc charakter np. wczasów, kolonii, turnusów rehabilitacyjnych. To, czy dany wyjazd został zorganizowany przez uprawniony do tego podmiot, można określić np. na podstawie zapisów statutowych organizatora.

Wypoczynek dzieci i młodzieży do lat 18 w formie zorganizowanej, ale sfinansowany z innych źródeł niż z ZFŚS, korzysta ze zwolnienia do wysokości 760 zł w skali roku (art. 21 ust. 1 pkt 78 lit. b ustawy o PIT).

Zapomogi udzielane pracownikom w związku ze zdarzeniami losowymi (spowodowanymi klęskami żywiołowymi lub czynnikami indywidualnymi) oraz związane z długotrwałą chorobą podlegają wyłączeniu z opodatkowania do 2.280 zł.

PRZYKŁAD

Przekroczenie limitu zapomogi

Pracownik otrzymał z ZFŚS zapomogę w wysokości 3.000 zł z uwagi na koszty leczenia wywołanego długotrwałą chorobą. Kwota 2.280 zł jest zwolniona z opodatkowania oraz podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne. Natomiast od 720 zł naliczona zostanie zaliczka na podatek dochodowy.

Przepisy wewnątrzzakładowe, w tym regulamin ZFŚS, często określają także możliwość przyznania świadczeń byłym pracownikom – emerytom i rencistom. Kwoty takie nie stanowią podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia. Zwolnione są też z opodatkowania do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2.280 zł – niezależnie od źródła finansowania. Należy pamiętać, że zwolnienie to obejmuje świadczenia otrzymywane również od związków zawodowych, co rodzi poważne kłopoty interpretacyjne. Pracodawcy często nie wiedzą, czy i w jakiej wysokości emeryt otrzymał świadczenia od związku zawodowego. Tym samym może zaistnieć sytuacja, w której próg 2.280 zł zostanie przekroczony, a od nadwyżki nie zostanie odprowadzony podatek. Problem ten może zostać rozwiązany na gruncie współpracy pracodawcy i związku zawodowego. Pracodawca przed wypłatą powinien więc skierować zapytanie do jego przedstawicieli, czy określony emeryt lub rencista korzystał ze świadczeń i w jakiej wysokości. W pierwszej kolejności warto jednak zwrócić się w tej kwestii do samego świadczeniobiorcy.

Świadczenia związane z podróżami służbowymi

Kolejnymi wypłatami związanymi ze stosunkiem pracy, lecz nie będącymi wynagrodzeniem są diety i zwrot kosztów zakwaterowania pracowników odbywających podróż służbową. Nie są one włączane do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia oraz nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym – do wysokości przewidzianej w przepisach o podróżach służbowych dla pracowników zatrudnionych w sferze budżetowej (§ 2 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o PIT). Warunkiem zwolnienia jest faktyczne przebywanie w podróży służbowej.

Zakres zwolnienia diet

Zwolnienie diet i innych należności z tytułu podróży służbowej pracownika ma zastosowanie zarówno do wyjazdów krajowych, jak i zagranicznych.

Pracownicy publiczni mają także prawo w czasie podróży służbowej do zwrotu kosztów przejazdu własnym samochodem lub motocyklem, jeśli pracodawca wyrazi na to zgodę. W takim przypadku pracownik nie dokumentuje wydatków na paliwo fakturami, ale ma prawo do zwrotu kosztów przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez stawki za jeden kilometr przebiegu, ustalonej przez pracodawcę. Kwota ta nie może być wyższa niż obowiązująca na potrzeby tzw. ryczałtu samochodowego (patrz: rozporządzenie ministra infrastruktury w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy). Pracodawca nie może więc ustalić wyższych stawek, niż wynika to z powołanego rozporządzenia. Mogą być one natomiast niższe.

Otrzymany zwrot kosztów za przejazd w czasie podróży służbowej własnym samochodem ani nie stanowi podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia, ani nie podlega podatkowi dochodowemu od osób fizycznych. Pozostałe koszty, których zwrot należy się pracownikowi podczas podróży służbowej, tj. noclegów, dojazdów środkami komunikacji miejscowej oraz innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb, również nie powinny być rozpatrywane jako ewentualna podstawa do celów ubezpieczeniowych i podatkowych pracownika.

Pranie odzieży personelu sprzątającego

Na niektórych stanowiskach pracy (np. w przypadku osób sprzątających) pracodawcy zobowiązani są do wyposażania pracowników w odzież i obuwie robocze. Ewentualnie można, za zgodą pracownika, dopuścić używanie własnej odzieży i obuwia roboczego, o ile spełniają one normy bezpieczeństwa i higieny pracy. Jednocześnie do obowiązków pracodawcy należy zapewnienie, aby odzież i obuwie robocze posiadały właściwości ochronne i użytkowe, oraz zapewnienie ich: prania, konserwacji, naprawy, odpylania i odkażania. Jeśli pracodawca nie może tego wykonywać własnymi siłami, zobowiązany jest do wypłaty z tego tytułu ekwiwalentu (2377 § Kodeksu pracy).

Różnicowanie wartości ekwiwalentu

Wartość świadczeń rzeczowych wynikających z przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy oraz ekwiwalenty za te świadczenia są wyłączone z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie (§ ٢ ust. ١ pkt ٦ rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe).

Pracodawcy często przyjmują tu jednakową, zryczałtowaną kwotę ekwiwalentu, która nie zawsze uwzględnia faktycznie poniesione koszty. Jest to uzasadnione, zwłaszcza w przypadku samodzielnego prania odzieży przez pracownika. Pisma urzędowe wskazują jednak, że organy podatkowe oraz ZUS zwracają uwagę na konieczność zachowania adekwatności wysokości ekwiwalentu do realnych potrzeb utrzymania odzieży i obuwia w odpowiednim stanie, w tym na konkretnych stanowiskach pracy.

Przykładem może być pismo urzędowe z 11 kwietnia 2013 r. wydane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych (znak sprawy: WPI/200000/451/381/2013). Płatnik przedstawił w nim, że dokonuje stałych zryczałtowanych wypłat ekwiwalentu, jednakowych dla wszystkich pracowników, którzy mają obowiązek stosowania odzieży i obuwia roboczego. Kwotę ryczałtu obliczył na podstawie cen obowiązujących w najtańszej pralni w okolicy. Powołał się w swoim stanowisku także na praktykę u innych pracodawców. Przytoczył m.in. decyzję Komendanta Głównego Policji w sprawie wysokości stawek ekwiwalentu pieniężnego za pranie odzieży roboczej przydzielonej pracownikom komórek organizacyjnych Komendy Głównej Policji, gdzie w zależności od zestawu, pracownikom przysługuje zryczałtowana stawka od 5,50 do 45 zł. Płatnik uznał więc, że skoro instytucjom sektora finansów publicznych, które podlegają wielu niezależnym instytucjom kontrolnym, nie został nigdy zakwestionowany zryczałtowany sposób wypłacania ekwiwalentu za pranie odzieży roboczej, uznać należy, że ryczałtowe określenie ekwiwalentu jest dopuszczalne. W odpowiedzi na swoje wystąpienie uzyskał stanowisko ZUS, który uznaje, że jest ono nieprawidłowe. W uzasadnieniu ZUS uznał, że w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe nie uwzględnia się ekwiwalentów pieniężnych za pranie odzieży roboczej wyłącznie przy założeniu, że są one wypłacane zgodnie z przepisami Kodeksu pracy, tj. w wysokości odzwierciedlającej koszty faktycznie poniesione przez pracownika. Zdaniem ZUS wypłata comiesięcznego ekwiwalentu w stałej, zryczałtowanej kwocie wskazuje na nieadekwatność w stosunku do faktycznych kosztów prania odzieży roboczej poniesionych przez różnych pracowników. Tak wypłacane kwoty nie stanowią więc ekwiwalentu za pranie i utrzymanie odzieży roboczej i nie mogą być traktowane jako wyłączenie z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia.

Problem z podatkiem dochodowym

Ekwiwalent za pranie odzieży roboczej jest także zwolniony z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych (art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o PIT). W tej kwestii również pojawia się wiele kontrowersji. Jedną z takich spraw rozpatrywał dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie (pismo nr IPPB4/415-574/12-5/JK). Płatnik wypłacał ekwiwalent za pranie odzieży roboczej na dwa sposoby:

1) okresowo – według trzech stopni zabrudzenia odzieży wynikających z charakterystyki pracy, bez wykazania rzeczywistych kosztów,

2) na podstawie faktycznych kosztów prania odzieży w pralni – udokumentowanych przez pracownika.

Organ uznał, że mimo określenia przez płatnika sformułowania „ekwiwalent”, faktycznie wypłaca on ryczałt, w związku z czym należy potrącić zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Zwolnienie z opodatkowania można natomiast zastosować, gdy zgodnie z przyjętymi zasadami w zakładzie pracy pracownicy przedstawiają rachunki z pralni za wykonane usługi prania odzieży roboczej.

Za poprawne organy podatkowe uznają również stosowanie zwolnień, w przypadku gdy pracodawca wyodrębnia poszczególne stanowiska (robotnika gospodarczego, rzemieślnika, woźnego, magazyniera, inspektora bhp, informatyka, konserwatora maszyn), uwzględniając stawkę prania np. za 1 kg odzieży. W przypadku określonym w piśmie dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy nr ITPB2/415-1014/12/MU stawki za pranie odzieży ustalane były kwartalnie na podstawie aktualnych cen usług pralniczych stosowanych przez działające na rynku lokalnym zakłady pralnicze, zapewniając w ten sposób rzeczywiste koszty ponoszone przez pracownika za pranie odzieży roboczej.

Przytoczone przykłady wskazują, że zarówno do potrzeb rozliczenia podatku dochodowego, jak i oskładkowania optymalne jest, aby w przypadku wypłaty ekwiwalentu za pranie odzieży stosować takie kryteria jego wypłaty, które w jak największym stopniu uwzględniają równoważenie faktycznych kosztów tej usługi.

Zapewnienie profilaktycznych posiłków i napojów

Pracodawcy zobowiązani są do zapewniania pracownikom posiłków profilaktycznych i napojów, jeśli jest to niezbędne z przyczyn profilaktycznych (art. 232 Kodeksu pracy). Na podstawie tego przepisu zostało wydane rozporządzenie w sprawie rodzajów tych posiłków i napojów oraz wymagań, jakie powinny spełniać, a także przypadków i warunków ich wydawania.

Posiłki te, a także wartość otrzymanych przez pracowników bonów, talonów, kuponów lub innych dowodów uprawniających do otrzymania na ich podstawie posiłków i napojów, w przypadku gdy pracodawca, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie może ich wydawać, nie stanowią przychodu ze stosunku pracy. Nie są więc ujmowane w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia ani opodatkowane podatkiem dochodowym.

Brak ekwiwalentu

Pracownik, wobec którego pracodawca ma obowiązki w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy do zapewnienia posiłków profilaktycznych oraz napojów, nie może otrzymać ekwiwalentu pieniężnego. Dopuszczalne są jedynie bony żywieniowe lub inne formy niepieniężne służące wymianie na posiłki i napoje.

Jeśli pracodawca przekazuje pracownikom bony żywieniowe, talony itp. na posiłki, ale nie ma takiego obowiązku na podstawie przepisów (gdy np. w danej jednostce nie panują szczególnie uciążliwe warunki, pracownicy nie wykonują pracy fizycznej itp.), wartość tych świadczeń podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Więcej znajdziesz w wersji pełnej publikacji

Tematy publikacji w pełnej wersji

Przepisów o zwolnieniach z ZUS i PIT świadczeń pracowniczych nie można nadinterpretować

Gminy będą mogły rozliczać dotację celową na przedszkola na starym wzorze

Będzie mniej papierologii dla nauczycieli w szkołach podstawowych

Zmiany w zasadach zatrudniania osób prowadzących zajęcia w ramach projektów finansowanych z udziałem środków europejskich

Będą nowe kategorie zaszeregowania w Ochotniczych Hufcach Pracy

Nauczyciele w przedszkolu zyskali czas na uzupełnienie wykształcenia w zakresie wczesnego nauczania języka obcego

Nakłady poniesione przez szkołę na modernizację centralnego ogrzewania wpływają na wartość początkową całego budynku

Szkoły powinny zweryfikować poprawność zapisów księgowych dotyczących zwiększenia planu po otrzymaniu przez samorząd dotacji podręcznikowej

Starając się o zwrot mienia powierzonego zwalnianemu asystentowi nauczyciela, należy zastosować odpis aktualizujący

Koszty i przychody powstałe w wyniku zaokrąglania księguje się, stosując § 453 oraz § 097 klasyfikacji budżetowej

Przy wynajmie pomieszczeń szkolnych w podstawie opodatkowania VAT należy uwzględnić zarówno czynsz, jak i opłaty za media

Wynagrodzenie właściciela niepublicznego przedszkola pokryte z dotacji samorządowej jest zwolnione z podatku dochodowego

Decyzję o odpisaniu z ksiąg rachunkowych przedawnionych należności może podjąć jedynie kierownik jednostki

Jednostka samorządu nie może odmówić udzielenia dotacji na dziecko, za które nie została uiszczona opłata stała za pobyt w przedszkolu

Szkoły publiczne zakładane przez izby gospodarcze mogą przeznaczać środki z dotacji na cele promocji i reklamy

NIK przedstawił rekomendacje dotyczące przyznawania stypendiów

Pracownik szkoły wybrany na radnego ma prawo do zwolnienia z obowiązku wykonywania pracy na czas sesji organu stanowiącego

Nauczyciel ma prawo do wypłaty odprawy emerytalnej nawet wtedy, gdy był zatrudniony przez szkołę na zastępstwo

Wcześniejsza wypłata dodatkowego wynagrodzenia rocznego jest możliwa wyłącznie w razie likwidacji jednostki

Decyzję w sprawie wypłaty ekwiwalentu za pranie odzieży dyrektorowi szkoły podejmuje organ prowadzący