Redakcja

Kierownik Grupy Wydawniczej: Agnieszka Konopacka-Kuramochi

Redaktor prowadząca: Grażyna Mazur

Wydawca: Agnieszka Gorczyca

Koordynator produkcji: Katarzyna Kopeć

Skład i łamanie: 6AN Studio

Druk: Paper&Tinta

Nakład: 1200 egz.

ISSN: 2300-7214

Wiedza i Praktyka sp. z o.o.

03-918 Warszawa, ul. Łotewska 9a

NIP: 526-19-92-256

Numer KRS: 0000098264

– Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy,

Sąd Gospodarczy XIII Wydział Gospodarczy Rejestrowy

Wysokość kapitału zakładowego: 200.000 zł

„Prawo Pracy w Orzecznictwie” wraz z innymi elementami subskrypcji chronione są prawem autorskim. Przedruk materiałów bez zgody wydawcy – zabroniony. Zakaz nie dotyczy cytowania publikacji z powołaniem się na źródło. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności prawnej za zastosowanie zawartych w „Prawie Pracy w Orzecznictwie” lub w innych elementach subskrypcji informacji, wskazówek, przykładów itp. do konkretnych przypadków.

Zamówienia: tel. 22 518 29 29,

faks 22 617 60 10, cok@wip.pl

OD REDAKCJI

PODCZAS SNU ZAPRACOWAŁ NA DYSCYPLINARKĘ

Jak bumerang wrócił temat opodatkowania udziału pracowników w imprezach integracyjnych. Tym razem temat próbowali „drążyć” Prokurator Generalny i Rzecznik Praw Obywatelskich. Zwrócili się o rozstrzygnięcie swych wątpliwości do NSA, ten jednak odmówił zajęcia stanowiska. Wygląda na to, że musimy się zadowolić tym, co w temacie opodatkowania imprez powiedział niedawno Trybunał Konstytucyjny (str. 1–3).

Z kolei Sąd Najwyższy jest bardziej skory do wyrokowania. Stwierdził niedawno, że powierzenia innej pracy na 3 miesiące w roku nie można mylić z wypowiedzeniem zmieniającym (str. 1–5). Zwrócił też pracodawcom uwagę, że zwolnienie pracownika, który dopiero co został przywrócony do pracy przez sąd, to spore ryzyko (str. 3). Podobnie trzeba szczególnie ostrożnie podchodzić do tematu rozwiązania umowy o pracę ze społecznym inspektorem pracy – nawet jeśli są do tego powody (str. 5). SN wypowiedział się też w kwestii wysokości odszkodowania za dyskryminację płacową (str. 6) oraz możliwych sankcji – nie wyłączając „dyscyplinarki” – za zaśnięcie pracownika przy stanowisku pracy w godzinach pracy (str. 6).

Zapraszam do lektury

Grażyna Mazur

prawnik, specjalista prawa pracy

prawopracyworzecznictwie@wip.pl

Z OSTATNIEJ CHWILI:

NIESKUTECZNE DOCHODZENIE ODSZKODOWANIA na podstawie art. 415 Kodeksu cywilnego przerywa bieg przedawnienia roszczenia o wynagrodzenie za czas niewykonywania pracy (art. 81 § 1 kp), pod warunkiem że te żądania zostały oparte na tożsamym stanie faktycznym. A zatem, jeśli przed upływem terminu przedawnienia roszczenia ze stosunku pracy (który z reguły wynosi 3 lata od daty wymagalności) pracownik wniesie przeciwko pracodawcy sprawę do sądu i ją przegra, a następnie wytoczy kolejne powództwo przeciwko temu pracodawcy (oparte na innej podstawie prawnej), to pracodawca w ponownym procesie nie będzie mógł skutecznie powołać się na zarzut przedawnienia, jeśli żądanie pracownika zgłoszone w aktualnej sprawie wynika z tych samych okoliczności faktycznych, które towarzyszyły wniesieniu poprzedniego pozwu.

nWyrok SN z 4 listopada 2014 r., II PK 11/14

WYKONANIE WYROKU O PRZYWRÓCENIU pracownika do pracy po stwierdzeniu przez sąd niezgodności z prawem „dyscyplinarki” nie może sprowadzać się do niezgodnego z prawem lub nieuzasadnionego „pozbycia się” pracownika przywróconego do pracy przez pracodawcę w innym trybie (np. poprzez wypowiedzenie umowy). A zatem, przywrócenie uprzednio zwolnionego pracownika do pracy przez sąd nie oznacza, że pracodawca ma bezwzględny zakaz rozwiązania z takim pracownikiem stosunku pracy. Jednak gdy pracodawca zdecyduje się na rozwiązanie stosunku pracy, to powinien mieć ku temu solidne podstawy. Inaczej jego działanie zostanie uznane za zmierzające do obejścia prawa.

nWyrok SN z 4 listopada 2014 r., II PK 16/14

ZASTĘPCA ZAWIESZONEGO KOMORNIKA sądowego jest osobą wyznaczoną do dokonywania czynności za pracodawcę w rozumieniu Kodeksu pracy.

nWyrok SN z 14 października 2014 r., II PK 289/14

TK wyjaśnił wszystko, nie będzie uchwały NSA o imprezach integracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny odmówił podjęcia uchwały w sprawie opodatkowania udziału pracownika w spotkaniu firmowym czy szkoleniu. Zdaniem siedmiu sędziów NSA kwestia ta została rozstrzygnięta przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 8 lipca 2014 r.

Orzeczenie składu 7 sędziów NSA z 13 października 2014 r., II FPS 6-7/14

Stan faktyczny: Wnioski do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli:

1. Prokurator Generalny, który wnosił o wydanie uchwały wyjaśniającej: „Czy koszty zakwaterowania, wyżywienia, dojazdu oraz inne koszty poniesione przez pracodawcę w celu organizacji imprezy szkoleniowo-integracyjnej oraz podobnych imprez...

...stanowią dla pracowników przychód z nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, również w przypadku gdy w świetle art. 11 ust. 1 tej ustawy pracownicy faktycznie świadczeń tych nie otrzymali, a jedynie zostały pozostawione do ich dyspozycji?” oraz

2. Rzecznik Praw Obywatelskich, który pytał: „1. Czy sfinansowane przez pracodawcę koszty udziału pracowników w imprezie integracyjnej, których wartość nie jest wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowią dla pracowników, którym umożliwiono udział w tej imprezie, przychód z innego nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 tej ustawy? 2. Czy w sytuacji, gdy wartości świadczeń udostępnionych podczas imprezy integracyjnej i sfinansowanych przez pracodawcę nie można przyporządkować do świadczeń uzyskiwanych (otrzymanych) przez konkretnego pracownika, możliwe jest ustalenie – na podstawie art. 11 ust. 2a pkt 2 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych – w odniesieniu do konkretnego pracownika kwoty przychodu z innego nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 tej ustawy?”.

Orzeczenie NSA: Naczelny Sąd Administracyjny odmówił podjęcia uchwał w tych sprawach. Zdaniem NSA wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. (K 7/13 – opisywany w sierpniowym numerze miesięcznika z 2014 roku – przyp. red.) jest jasny i nie trzeba już nic więcej dodawać w tej kwestii.

Przypomnijmy, że we wskazanym wyroku Trybunał Konstytucyjny uznał, że nieodpłatnymi świadczeniami są wyłącznie przysporzenia majątkowe o indywidualnie określonej wartości, otrzymane przez pracownika. Dopiero wtedy po stronie zatrudnionego powstaje przychód, który podlega opodatkowaniu. Zdaniem Trybunału to, czy pracownik uzyskał dochód, zależy natomiast od tego, czy skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie i czy leżało to w jego interesie (gdyby świadczenia ze strony pracodawcy nie było, to pracownik musiałby sam ponieść wydatek). W konsekwencji Trybunał uznał, że przychodem pracownika mogą być tylko świadczenia, które:

zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i

przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść, a korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich).

komentarz EKSPERTA

Krzysztof Klimek

konsultant podatkowy

Trybunał Konstytucyjny wypowiedział się dość szczegółowo w sprawie imprez integracyjnych, wyłączając je z podstawy opodatkowania (przychodu).Niemal w tym samym czasie toczyły się również sprawy w podobnym przedmiocie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z wniosku Prokuratora Generalnego i Rzecznika Praw Obywatelskich.W obydwu przypadkach jednak NSA orzeczeniami z 13 października 2014 r. odmówił podjęcia uchwał, wskazując, że w świetle orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego kwalifikacja podatkowa świadczeń szkoleniowo-integracyjnych nie powinna budzić już wątpliwości – nie stanowią one w ogóle, ze względu na brak przysporzenia, przychodu.Takie poglądy z pewnością trwale ukształtują linię orzeczniczą. NSA w podobnym tonie orzeka już również merytorycznie. Przykładowo na korzyść podatnika sąd orzekł w sprawie świadczeń integracyjnych wyrokiem z 30 września 2014 r. (II FSK 2353/12).Podatnicy, którzy chcą uzyskać korzystną interpretację w podobnych sprawach, powinni powoływać się wprost na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego.

Z drugiej strony należy spodziewać się, że organy podatkowe będą poszukiwały wpływów podatkowych gdzie indziej, co może przełożyć się na szczegółową analizę wydatków na integrację po stronie kosztów pracodawcy. Dobrze byłoby, żeby minister finansów wydał interpretację ogólną dotyczącą imprez integracyjnych. Dzięki temu wygasłyby niekorzystne interpretacje w indywidualnych sprawach, w których podatnicy nie skarżyli ich do sądu.

Firma może odstąpić od zakazu konkurencji bez podania powodu

Pracodawca może wypowiedzieć, a nawet odstąpić od umowy o zakazie konkurencji, nie podając przyczyn takiej decyzji. Powoduje to zwolnienie pracownika z przewidzianego umową zakazu, a ponadto uwolnienie się pracodawcy od obowiązku zapłaty odszkodowania.

Wyrok SN z 12 listopada 2014 r., I PK 86/14

Stan faktyczny: Arkadiusz S. pracował w banku M., na stanowisku kierowniczym. W sierpniu 2001 roku bank zawarł z nim umowę o zakazie konkurencji na rok po ustaniu stosunku pracy. Z tego tytułu Arkadiusz S. miał otrzymywać co miesiąc odszkodowanie, w wysokości miesięcznej pensji. Pod koniec 2009 roku bank M. został przejęty przez bank BPH.

Arkadiusz S. stał się, na mocy art. 231 kp, jego pracownikiem. Jednak jeszcze przed przejęciem wypowiedziano mu umowę o pracę. Ponieważ strony umowy obowiązywał 3-miesięczny okres wypowiedzenia, umowa rozwiązała się z końcem stycznia 2010 roku, już po przejęciu banku M. wraz z pracownikami (w tym Arkadiuszem S.) przez bank BPH. Nowy pracodawca, zgodnie z art. 231 § 1 kp stał się z mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach pracy, „przejął” więc również wcześniej zawartą z Arkadiuszem S. umowę o zakazie konkurencji. Jednak już niespełna miesiąc po rozwiązaniu umowy z Arkadiuszem S. nowy pracodawca zwolnił go z zakazu konkurencji, wypłacił odszkodowanie za niepełny miesiąc (w kwocie ok. 11 tys. zł) i poinformował, że od tego dnia zaprzestaje wypłaty odszkodowania z tytułu zakazu konkurencji. Arkadiusz S. uznał, że takie działanie banku jest bezprawne. Zażądał więc przed sądem wypłaty pozostałej części odszkodowania za okres kolejnych 11 miesięcy pozostałych do końca umówionego zakazu konkurencji. Zarówno sąd I, jak i II instancji nie uwzględniły jednak żądań Arkadiusza S. Wskazywały, że doszło do skutecznego rozwiązania umowy o zakazie konkurencji za wypowiedzeniem przez pracodawcę ze skutkiem natychmiastowym.

Uzasadnienie SN: Sąd Najwyższy nie uwzględnił skargi Arkadiusza S. Wskazał, że wprawdzie Kodeks pracy nie przewiduje możliwości wypowiedzenia ani wcześniejszego rozwiązania umowy o zakazie konkurencji, to jest to możliwe. Umowa o zakazie konkurencji ma bowiem charakter umowy cywilnoprawnej. Obowiązuje tu zasada swobody umów, która dopuszcza wprowadzenie postanowień nieprzewidzianych wprost w przepisach kodeksowych.

Z orzecznictwa (por. wyrok SN z 7 czerwca 2011 r., II PK 322/10) wynika, iż pracodawca nie ma obowiązku wykazania przyczyn wypowiedzenia umowy o zakazie konkurencji. Nawet gdyby były one podawane, to nie są one weryfikowalne na drodze sądowej. Ponadto dopuszczalne jest jednostronne odstąpienie od umowy o zakazie konkurencji przez pracodawcę, ale wówczas musi być podany termin zakończenia zakazu.

Więcej znajdziesz w wersji pełnej publikacji

Tematy publikacji w pełnej wersji

Z OSTATNIEJ CHWILI:

TK wyjaśnił wszystko, nie będzie uchwały NSA o imprezach integracyjnych

Firma może odstąpić od zakazu konkurencji bez podania powodu

Powierzenie obowiązków to polecenie służbowe, a nie wypowiedzenie

Gotowość do pracy po przejęciu – dopiero po ustaniu choroby

NSA: stypendium przysługuje stażyście wyłącznie w okresie faktycznego odbywania stażu

Aby zwolnić inspektora, nie wystarczy mieć dobry powód

Odszkodowanie w wysokości trzykrotności pensji – nie zawsze wystarczające

Za spanie w czasie pracy możliwa dyscyplinarka