Redakcja

Redaktor prowadząca: Lidia Pogodzińska

Wydawca: Renata Grochowska-Siudaj

Koordynator produkcji: Mariusz Jezierski

Skład i łamanie: Raster studio, Norbert Bogajczyk, Sulejówek

Druk: Paper&Tinta

ISSN: 1895-2844

Nakład łączny: 1000 egz.

Wydawnictwo „Wiedza i Praktyka” sp. z o.o.

ul. Łotewska 9a, 03-918 Warszawa, tel.: 22 518 29 29, faks: 22 617 60 10

e-mail: nd@wip.pl, NIP: 526-19-92-256

Numer KRS: 0000098264 – Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie,

XIII Wydział Gospodarczy Rejestrowy

Wysokość kapitału zakładowego: 200.000 zł

Copyright by Wydawnictwo Wiedza i Praktyka sp. z o.o., Warszawa 2014

Informacje o prenumeracie: tel. 22 518 29 29, e-mail: cok@wip.pl

„Nowe Standardy Sprawozdawczości” wraz z przysługującymi Czytelnikom innymi elementami dostępnymi w subskrypcji (e-letter, strona www i in.) chronione są prawem autorskim. Przedruk materiałów opublikowanych w „Nowych Standardach Sprawozdawczości” oraz w innych dostępnych elementach subskrypcji – bez zgody wydawcy – jest zabroniony. Zakaz nie dotyczy cytowania publikacji z powołaniem się na źródło.

Publikacja „Nowe Standardy Sprawozdawczości” została przygotowana z zachowaniem najwyższej staranności i z wykorzystaniem wysokich kwalifikacji, wiedzy i doświadczenia autorów oraz konsultantów. Zaproponowane w publikacji „Nowe Standardy Sprawozdawczości” oraz w innych dostępnych elementach subskrypcji wskazówki, porady i interpretacje nie mają charakteru porady prawnej. Ich zastosowanie w konkretnym przypadku może wymagać dodatkowych, pogłębionych konsultacji. Publikowane rozwiązania nie mogą być traktowane jako oficjalne stanowisko organów i urzędów państwowych. W związku z powyższym redakcja nie może ponosić odpowiedzialności prawnej za zastosowanie zawartych w publikacji „Nowe Standardy Sprawozdawczości” lub w innych dostępnych elementach subskrypcji wskazówek, przykładów, informacji itp. do konkretnych przypadków.

Wydawca nie odpowiada za treść zamieszczonej reklamy; ma prawo odmówić zamieszczenia reklamy, jeżeli jej treść lub forma są sprzeczne z linią programową bądź charakterem publikacji oraz interesem Wydawnictwa Wiedza i Praktyka.

Od Redakcji

Szanowny Czytelniku

Koniec roku to czas intensywnych prac inwentaryzacyjnych i spisów z natury. Jeżeli arkusze spisowe zostaną sporządzone w sposób nierzetelny, nieczytelny, czy też z wieloma poprawkami poddającymi w wątpliwość ich wiarygodność – biegły rewident, bez zarządzenia dodatkowego spisu – nie uzna ich za wystarczającą podstawę korekty stanów ewidencyjnych.

Arkusze spisowe powinny spełniać warunki określone w przepisach ustawy o rachunkowości oraz wewnętrznych uregulowaniach jednostki. Jednostki stosują różne wzory formularzy arkuszy spisowych. Różnice dotyczą jednak z reguły jedynie szaty graficznej, zaś ich treść jest podobna.

Lidia Pogodzińska

redaktor prowadząca

Prawo bilansowe nie ma wpływu na podatkowe rozliczanie kosztów

Faktyczna data zapisu w księgach rachunkowych nie może zmieniać kwalifikacji danego wydatku i wpływać na moment zaliczenia go jako kosztu w ujęciu podatkowym. Data zapisu jest tylko datą technicznego wprowadzenia informacji do systemu – orzekł NSA. Jak wpływa to na poprawność rozliczeń? O komentarz poprosiliśmy eksperta.

Przepisy w zakresie rachunkowości określają jedynie sposób prowadzenia ksiąg i jako takie nie mogą rozstrzygać o tym, co jest, a co nie jest kosztem uzyskania przychodów. Stwierdził sąd.

Chodziło o spółkę zajmującą się produkcją energii elektrycznej. W skład jej majątku wchodzą liczne środki trwałe wykorzystywane do wytwarzania energii (np. kotły energetyczne, turbiny, transformatory, kominy). Z uwagi na intensywną i stałą eksploatację ww. środków spółka dokonuje ich periodycznych remontów (w tym tzw. remontów średnich i generalnych), które zmierzają zasadniczo bądź do odtworzenia stanu poprzedniego środków trwałych, bądź do utrzymania właściwości wymaganych dla efektywnego i bezpiecznego kontynuowania produkcji energii.

Przedsiębiorstwo prowadzi ewidencję rachunkową na podstawie ustawy o rachunkowości w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także prowadzi ewidencję środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w celu informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych.

Wydatki na wszelkie remonty dotyczące środków trwałych są zaliczane jednorazowo do kosztów księgowych w chwili ich poniesienia. W konsekwencji, zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT, również na potrzeby podatku dochodowego od osób prawnych spółka zalicza te wydatki jednorazowo do kosztów podatkowych w chwili ich poniesienia (tj. na moment ich ujęcia w księgach rachunkowych).

Spółka planuje zmianę polityki rachunkowości i zamierza stosować Międzynarodowe Standardy Rachunkowości Finansowej (dalej: IFRS). Zgodnie z nowymi zasadami rachunkowymi wydatki ponoszone na tzw. remonty średnie i generalne środków trwałych nie będą zaliczane w sposób jednorazowy do kosztów księgowych, a będą amortyzowane w czasie na zasadach analogicznych do amortyzacji środków trwałych. W konsekwencji na potrzeby księgowe wartość wydatków poniesionych na remonty średnie i generalne będzie stanowiła koszt księgowy dopiero w chwili dokonywania odpisów amortyzacyjnych.

Wątpliwości spółki dotyczyły tego, czy wydatki remontowe, które na potrzeby księgowe będą podlegały amortyzacji, będą stanowić koszt uzyskania przychodu na potrzeby podatku dochodowego od osób prawnych jednorazowo w dacie ich poniesienia, tj. w momencie zewidencjonowania tego kosztu w jakiejkolwiek formie w księgach rachunkowych.

Spółka uważała, że tak. Innego zdania był jednak organ podatkowy, który twierdził, że wydatki staną się kosztem uzyskania przychodu dopiero w momencie ujęcia ich w księgach zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o rachunkowości.

Organ podatkowy uznał, że moment uznania wydatku za koszt podatkowy jest uzależniony od uznania go za taki koszt w ujęciu bilansowym. Jeśli zatem, zgodnie z przyjętą polityką rachunkowości, wydatki remontowe do celów bilansowych rozliczane są w czasie, to w tym samym czasie powinny być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów do celów podatkowych, o czym stanowi art. 15 ust. 4e ustawy o CIT.

Sprawa trafiła do WSA w Poznaniu. Sąd nie podzielił stanowiska organu podatkowego, że art. 15 ust. 4e ustawy o CIT w odniesieniu do kosztów pośrednich uzależnia moment, w którym wydatek staje się kosztem uzyskania przychodów, od momentu ujęcia go w księgach zgodnie z zasadami ustawy o rachunkowości, oraz że skoro wydatki remontowe na potrzeby księgowe będą podlegały amortyzacji, to powinny w tym samym czasie być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów do celów podatkowych.

Sąd stwierdził, że jedynym warunkiem poniesienia kosztu jest jego zaksięgowanie w księgach rachunkowych podatnika niezależnie od rodzaju konta, na którym taka operacja zostanie dokonana.

Faktyczna data dokonania zapisu w księgach rachunkowych nie może zmieniać kwalifikacji danego wydatku i wpływać na moment zaliczenia go jako kosztu w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT. Data zapisu jest tylko datą technicznego wprowadzenia informacji do systemu, a nie datą ujęcia kosztu.

Przepisy w zakresie rachunkowości określają jedynie sposób prowadzenia ksiąg i jako takie nie mogą rozstrzygać o tym, co jest, a co nie jest kosztem uzyskania przychodów, oraz że służą ustaleniu wysokości dochodu (straty) podatkowego, nie mają zaś charakteru podatkotwórczego.

Podobnego zdania był NSA, do którego ostatecznie trafiła sprawa.

Pytanie do eksperta: Z wyroku wynika, że zasady rachunkowości nie mogą determinować wysokości podstawy opodatkowania. O czym trzeba pamiętać, aby rozliczenia przebiegały bezbłędnie?

dr Katarzyna Trzpioła

specjalista prawa podatkowego i bilansowego

Katedra Finansów i Rachunkowości Wydział Zarządzania UW

Omawiany wyrok jest kolejnym orzeczeniem, w którym NSA wskazał niezależność prawa podatkowego i bilansowego. W podobny sposób wypowiadają się też w ostatnich latach dyrektorzy izb skarbowych w interpretacjach finansowych wydawanych w imieniu ministra finansów.

W art. 9 ust. 1 ustawy o CIT zaznaczone jest, że podatnicy są zobowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a–16m ustawy. Nie powoduje to jednak uznania informacji przygotowanych zgodnie z tymi regulacjami za wystarczające do ustalenia danych do opodatkowania.

Więcej znajdziesz w wersji pełnej publikacji

Tematy publikacji w pełnej wersji

Prawo bilansowe nie ma wpływu na podatkowe rozliczanie kosztów

Wartość wniesionego do spółki wkładu wycenia się według cen rynkowych

Jak rozliczyć wydatki na organizację wigilii pracowniczej

Od 1 stycznia 2015 r. za nieterminowe składanie sprawozdań finansowych grożą sankcje

W sprawozdaniu finansowym podatnik wykazuje dochody spółki przejętej

Uniknij najczęściej popełnianych błędów podczas inwentaryzacji

Sporządzenie sprawozdania finansowego powinno być poprzedzone zamknięciem ksiąg rachunkowych

Potwierdzenie salda i rozliczenie inwentaryzacji - o czym należy pamiętać?

Do prawidłowego ustalenia dochodu za 2014 rok konieczne jest przeprowadzenie remanentu

Metoda łączenia udziałów możliwa tylko dla jednostek stosujących ustawę

Zakup paczek dla dzieci pracowników sfinansowany z ZFŚS – wydatków nie zaliczymy w koszty

Bony wydane pracownikom stanowią dla nich przychód

Błędną nazwę firmy należy poprawić fakturą korygującą

Porównanie regulacji UoR i MSR/MS SF

Przygotowanie do wersji elektronicznej: RASTER studio, 603 59 59 71