Strona redakcyjna

Tytuł oryginału: SOUP: A Recipe to Nourish Your Team and Culture

Przekład: Anna Owsiak

Redakcja: Aleksandra Bednarska

Projekt okładki: Beata Kulesza-Damaziak, KARANDASZ

Skład: EDIT sp. z o.o.

Copyright © 2010 by Jon Gordon.

All rights reserved.

Published by John Wiley & Sons, Inc., Hoboken, New Jersey. Published simultaneously in Canada. This Edition published under license with the original publisher John Wiley & Sons, Inc.

Copyright © 2010 for the Polish edition by MT Biznes Ltd.

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentów niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci zabronione. Wykonywanie kopii metodą elektroniczną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym, optycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji. Niniejsza publikacja została elektronicznie zabezpieczona przed nieautoryzowanym kopiowaniem, dystrybucją i użytkowaniem. Usuwanie, omijanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Warszawa 2012

MT Biznes sp. z o.o.

ul. Oksywska 32, 01-694 Warszawa

tel./faks (22) 632 64 20

www.mtbiznes.pl

e-mail: info@mtbiznes.pl

ISBN 978-83-7746-315-4

ePUB opracowany przez:

SWISS EDGE DEVELOPMENT SPÓŁKA Z O.O.

Podziękowania

Jestem wdzięczny wszystkim osobom, które pomagały mi mieszać w garnku i przyrządzać tę zupę.

Dziękuję mojej żonie, Kathryn, za jej nieustanne zachęty, miłość, wsparcie oraz pielęgnowanie w naszym domu kultury wspaniałości.

Dziękuję mojemu wydawcy – Matowi Holtowi, redaktor

– Shannon Vargo, a także Beth Zipko, Kim Dayman, Larry'emu Olsonowi oraz pozostałym członkom zespołu wydawnictwa Wiley za to, że są kimś więcej niż tylko wydawcami. Jesteście moją rodziną.

Dziękuję mojemu agentowi i geniuszowi marketingowemu

– Danielowi Deckerowi za jego ciężką pracę, talent i wsparcie. Razem tworzymy wspaniały zespół.

Dziękuję wszystkim innym twórcom Przepisu, którzy mieszali w garnku z miłością. Mam nadzieję, że moja książka wam się spodoba.

Przede wszystkim jednak dziękuję Bogu za najważniejszą w moim życiu relację. Dziękuję Ci za codzienny chleb. Za to, że troszczysz się o mnie i dajesz mi siłę. Jestem tu, aby poznawać Cię, kochać i służyć Ci.

Wstęp

Zupa przywodzi mi na myśl moją babcię, która uwielbiała gotować. A miłość i gotowanie były dla niej tożsame. W jej przypadku kuchcenie nie sprowadzało się do zwykłego przyrządzania posiłku. Wydobywała ze swojego serca miłość i dzieliła się nią z nami. Gdy jedliśmy przyrządzane przez nią dania, odwzajemnialiśmy to uczucie. Żadna zupa, bez względu na to, kto ją przyrządził, nie smakowała mi już tak jak babcina. To właśnie miłość nadawała jej niepowtarzalny smak.

Jakiś czas temu odkryłem, że o zawartości garnka decyduje ten, kto w nim miesza. Czy wiedziałeś na przykład, że niektórzy sommelierzy potrafią określić osobowość twórcy wina na podstawie smaku stworzonego przez niego trunku? Szefowie kuchni na co dzień doświadczają tego, co nazywam zjawiskiem mieszania w garnku. Nieważne, jak ściśle różni kucharze stosują się do zaleceń zawartych w przepisie, efekt końcowy zawsze będzie nieco inny, bo nie możemy rozdzielić tego, kto miesza w garnku, od tego, co się w tym garnku znajduje.

To samo dotyczy biznesu i wszystkich innych aspektów naszej egzystencji. Każdego dnia mieszasz w garnku życia, a najważniejszym składnikiem, który możesz dodać do swojej zupy, jesteś ty sam. Twoja miłość, optymizm, zaufanie, wizja, komunikacja, autentyczność, uznanie oraz pasja czynią życie wybornym, a relacje, które tworzysz w pracy i w domu, decydują o treści i jakości twojej zupy.

Podczas pracy z niezliczoną liczbą firm, drużyn sportowych, szpitali i szkół miałem okazję osobiście zaobserwować, jak jedna osoba, która decyduje się chwycić za łyżkę, by zamieszać nieco w garnku, może wpłynąć na całe otoczenie. Jedna osoba, która decyduje się wyzwolić potencjał innych ludzi, dzieląc się tym, co w niej najlepsze, może przekształcać całe zespoły i organizacje.

Mam nadzieję, że po lekturze tej książki postanowisz być tą osobą – dając przykład innym ludziom, staniesz się liderem w swojej firmie, drużynie, rodzinie, klasie, kościele czy szpitalu; zainwestujesz w innych i stworzysz pełne zażyłości relacje, które sprzyjają pracy zespołowej i tworzeniu kultury wspaniałości.

Zupa ma to do siebie, że najlepiej smakuje, gdy spożywa się ją wspólnie. Dlatego wspólnie czytajmy, wspólnie uczmy się, wspólnie jedzmy, wspólnie przewodźmy i wspólnie twórzmy sukces.

Smacznego!

Rozdział 1

Głodna

Nancy burczało w brzuchu, gdy wraz z Brendą zbliżały się do ulubionego lokalu – niewielkiej knajpki z brudnymi podłogami, staromodnymi meblami i tanimi jak barszcz wielgachnymi burritos. Poranne analizy arkuszy kalkulacyjnych, lektura raportów i zagorzałe dyskusje, które przeciągnęły się aż do pory lunchu, sprawiły, że poczuła się głodna i zmęczona. Chciała jeść... i to szybko!

Nie chciała myśleć o tym, co wyszło na jaw podczas analizy arkuszy. Nie chciała już dłużej zadręczać się raportami. Nie chciała też już z nikim rozmawiać na temat przyszłości firmy. Chciała tylko jednego – jedzenia. A jednak zamiast skręcić w lewo, w uliczkę, która zaprowadziłaby je prosto do burritos, chwyciła Brendę za ramię i wyszeptała:

– Nie zatrzymuj się.

Intuicja, która okazała się silniejsza niż głód, podpowiadała jej, że wąsaty mężczyzna w niebieskim garniturze śledzi je.

– Co się dzieje? – spytała Brenda, gdy Nancy zaczęła biec. Nancy wskazała na podążającego za nimi mężczyznę.

– Znowu – powiedziała Brenda.

– Tak, to znowu on. Szybko. Zgubmy go – ponagliła koleżankę Nancy, chwytając ją za ramię.

Kilka chwil później dotarły do skrzyżowania, na którym skręciły w lewo. Następnie wykonały szybką woltę w prawo, a potem znów w lewo. I tak kluczyły uliczkami w kierunku centrum miasta, z nadzieją, że zgubią swego prześladowcę.

Gdy kilka miesięcy wcześniej Nancy po raz pierwszy zorientowała się, że ktoś ją śledzi, przeraziła się. W przypływie paniki zadzwoniła do męża, emerytowanego policjanta. Sprawa wyjaśniła się jeszcze tego samego dnia, podczas zebrania zarządu. Okazało się, że prawdopodobnie ma do czynienia z formą korporacyjnego szpiegostwa. To jakiś idiotyzm – pomyślała. Pojawiły się sugestie, że wszystkie te niepokojące epizody mogą mieć związek z niedawnym objęciem przez nią stanowiska dyrektora generalnego firmy, która znajdowała się na celowniku niejednego rynkowego drapieżcy. Wokół krążyły plotki, że z powodu malejącej wartości giełdowej i kurczących się dochodów firmie grozi przejęcie, co w praktyce oznaczało, że dziennikarze biznesowi, inwestorzy, potencjalni nabywcy oraz różni potentaci finansowi starali się zgromadzić możliwie jak najwięcej informacji na temat firmy, a co za tym idzie – także jej nowego dyrektora generalnego.

Życie Nancy nie było zagrożone, ale jej prywatność – tak, a na to godzić się nie zamierzała. Była gotowa zrobić wszystko, byle tylko uciec przed wścibskimi spojrzeniami, nawet jeśli miałoby to oznaczać konieczność rezygnacji ze smakowitego burrito i przemierzania biegiem uliczek miasta. Na szczęście jej wysiłek opłacił się – gdy wraz z Brendą zatrzymały się na środku ulicy i rozejrzały dookoła, stwierdziły, że ich prześladowca zniknął. Zgubiły go. Nadszedł zatem czas, aby coś zjeść. Tylko gdzie?

Na końcu uliczki Nancy zauważyła długą kolejkę. Zaintrygowane podeszły bliżej. Zorientowały się, że ludzie oczekują na stolik w restauracji. Brenda spojrzała w górę i przeczytała napis na szyldzie:

DOM BABCINEJ ZUPY

– Zjedzmy tutaj – zaproponowała.

– Mówisz poważnie? – odparła Nancy. – Przecież zupa to nasza specjalność. Zupą żyjemy i oddychamy. Jesteśmy w niej zanurzone po uszy. Czy myślisz, że naprawdę chciałabym zjeść zupę na lunch? Czego jak czego, ale zupy to ja mam serdecznie dość.

– Och, daj spokój – zaprotestowała Brenda. – Dokąd pójdziemy? A poza tym spójrz na tę kolejkę. Jest już dobrze po 13:00, a lokal wciąż jest pełny. Muszą tu nieźle karmić. Poza tym prawdopodobnie mają też kanapki i sałatki.

– No dobrze – zgodziła się w końcu Nancy, czując, że głód staje się silniejszy od woli. – Ale jeśli będzie kiepsko, jutro stawiasz burritos.

Brenda przystała na to.

Rozdział 2

Dom babcinej zupy

Kolejka posuwała się szybko, więc już po chwili składały swoje zamówienie u stojącej za kontuarem ładnej młodej dziewczyny. Było to jedno z tych szybkoobsługowych, niezobowiązujących miejsc, gdzie zamawiasz, dostajesz numerek i czekasz przy stoliku, aż ktoś przyniesie ci jedzenie. Zapowiadało się obiecująco: lokal był czysty, obsługa – miła, a unoszące się w powietrzu zapachy potraw – wręcz zniewalające. Zła wiadomość: nie serwowali ani kanapek, ani zapiekanek, ani sałatek. W rzeczywistości nie można tu było zjeść niczego poza zupą z pieczywem.

Po prostu świetnie – pomyślała Nancy, gdy wraz z Brendą złożyły swoje zamówienie i otrzymały puste plastikowe miseczki opatrzone numerkiem. Kasjerka poleciła im, aby ustawiły naczynia na skraju stolika, numerkiem na zewnątrz. Zapowiedziała, że za chwilę pojawi się ktoś z zupą.

W większości restauracji, gdy mówią ci, że dostaniesz jedzenie za chwilę, zwykle oznacza to, że będziesz czekał 15-20 minut. Ale tu było inaczej. Po dwóch minutach dwudziestoparoletni niebieskooki przystojny brunet przyniósł im pieczywo i zupę wraz z powitalnym uśmiechem na ustach.

– Czy byłyście już kiedyś w Domu Babcinej Zupy? Wyglądacie znajomo – powiedział, spoglądając w kierunku Nancy.

Wiedział, że już gdzieś wcześniej ją widział, ale nie potrafił przypomnieć sobie gdzie.

– Nie, to nasz pierwszy raz – odparła Brenda. – Trafiłyśmy tu przypadkiem.

– Cieszę się, że tak się stało. Jestem Peter. Gdybyście czegoś potrzebowały, dajcie znać. Mam nadzieję, że zupa będzie wam smakować – powiedział, po czym udał się z powrotem do kuchni.

– Jestem pewna, że tak właśnie będzie – odrzekła Brenda, ciut ironicznie uśmiechając się do Nancy, która właśnie zjadła pierwszą łyżkę zupy.

– I jak? – spytała w oczekiwaniu na werdykt.

– Mmm. Jestem pod wrażeniem – powiedziała Nancy, podczas gdy Brenda przystępowała do degustacji swojego dania.

– Cóż, wygląda na to, że nie będę jutro kupowała burritos – skwitowała radośnie Brenda.

– Oj nie, z pewnością nie będziesz – odparła Nancy, z wielkim zapałem pochłaniając zupę i delektując się każdą jej łyżką.

Rzeczywiście, danie było tak dobre, że koleżanki ignorowały się wzajemnie do momentu, w którym ich talerze zrobiły się niemal zupełnie czyste. Wytarły nawet naczynia chlebem, by delektować się jedzeniem odrobinę dłużej.

– Chyba byłyście naprawdę głodne – powiedział Peter, który zbliżał się do stolika z szerokim uśmiechem. – Czy zupa wam smakowała?

– I to jak! Była doskonała, co zresztą widać po naszych talerzach – odpowiedziała Brenda.

– Najlepsza zupa, jaką kiedykolwiek jadłam. W czym tkwi sekret? – spytała Nancy.

– Sekretem jest moja babcia. To ona tu gotuje.

– Zatem w Domu Babcinej Zupy naprawdę jest babcia – powiedziała Nancy, kiwając głową. – Podoba mi się to. Myślałam, że taka nazwa to zwykły chwyt marketingowy, a Babcia to jakiś wąsaty facet po pięćdziesiątce, który kurzy papierosy w kuchni i odgrzewa zupę z puszki.

– O nie! – zaprotestował Peter. – Babcia jest jak najbardziej prawdziwa. To właśnie ze względu na nią tutaj pracuję. Uzyskałem dyplom MBA na Uniwersytecie Cornelia. Gdy byłem na ostatnim roku, babcia poprosiła mnie, abym otworzył z nią tę restauracyjkę. Partnerzy, fiftyfifty. Zawsze myślałem, że po szkole biznesowej będę pracował w jakiejś dużej firmie albo spróbuję moich sił na Wall Street. Przeszedłem pomyślnie proces rekrutacyjny w kilku firmach figurujących w rankinguFortune 500. Chcieli, abym uczestniczył w organizowanych przez nich programach kształcących menedżerów, ale w rezultacie znalazłem się tutaj i wcale tego nie żałuję. W rzeczywistości w ciągu pierwszych sześciu miesięcy nauczyłem się więcej niż w ciągu całych studiów. Babcia to bystra kobieta. Zna się na biznesie lepiej niż mogłybyście sądzić. Tak się składa, że jest teraz w kuchni. Czy chciałybyście ją poznać? Zobaczycie, jak bardzo jest prawdziwa.

Brenda i Nancy wymieniły spojrzenia, po czym Nancy odparła: Jasne. Dobrze wiedziała, że tego popołudnia mają jeszcze mnóstwo rzeczy do zrobienia, ale była bardzo ciekawa, co takiego sprawia, że zupa, którą właśnie zjadły, jest tak wyśmienita.

Rozdział 3

Babcia

Po wejściu do kuchni natychmiast dostrzegły Babcię. Trudno zresztą byłoby jej nie zauważyć. Pomieszczenie było małe, a babcia wprost przeciwnie. Miała piękną twarz, szeroki uśmiech i cała promieniowała miłością.

– Witam, witam, witam. Kogo my tu mamy, Peter? – zagadnęła wesoło, mieszając drewnianą łyżką zupę w wielkim garze.

Peter, który właśnie sobie uświadomił, że kobiety nie zdradziły mu dotychczas swoich imion, odpowiedział roztropnie:

– Pozwolę naszym gościom przedstawić się samodzielnie.

Nancy przedstawiła się i wyciągnęła w kierunku Babci dłoń, lecz ta bynajmniej nie odwzajemniła gestu. Zamiast tego chwyciła Nancy w swoje szerokie ramiona i mocno ją uściskała, a następnie powiedziała:

– Potrząsanie dłońmi jest dla obcych. Uściski są dla rodziny.

Nadeszła kolej Brendy. Od razu zbliżyła się do Babci, a ta wyściskała ją równie serdecznie. Było sprawą oczywistą, że Babcia nie zna żadnych obcych – w chwili gdy ją poznajesz, stajesz się częścią jej rodziny.

– No i jak, smakowała wam moja zupa? – spytała Babcia.

– Była pyszna – odparła Nancy. Dlatego właśnie tak bardzo chciałyśmy cię poznać i zapytać...

Ale zanim zdążyła dokończyć myśl, Babcia przerwała jej i wtrąciła wesoło:

– To wspaniale. Tak się cieszę! Opowiedz mi o sobie. O twojej rodzinie.

Babcia, która po eleganckiej garsonce Nancy trafnie rozpoznała w niej bizneswoman, zastanawiała się, czy nie wypytać jej o firmę i pracę, lecz tak naprawdę bardziej interesowała ją osoba, która kryła się pod tym szykownym strojem. Wiedziała, że każdy z nas zabiera ze sobą do pracy nie tylko teczkę, ale także swoje dziecięce marzenia, rodzinę, historię, życie domowe i osobiste problemy. Nie interesowały ją maski ani fasady. Chciała dotrzeć do nowo poznanej osoby i często jej się to udawało. W ciągu dziesięciu minut potrafiła dowiedzieć się więcej na twój temat niż większość osób przez dziesięć lat. Rozbrajała ludzi swoimi uściskami, ciepłem i uśmiechem, przez co Nancy – ku własnemu zaskoczeniu – otworzyła się przed tą nieznajomą kobietą. Mówiła Babci o swoich dwóch chodzących do szkoły średniej synach zafascynowanych futbolem, o wspierającym i kochającym mężu, który po dwudziestu latach służby w policji niedawno przeszedł na emeryturę, a także o swojej pracy dyrektora generalnego w Soup Inc.

– Dobrze znam tę firmę – powiedziała Babcia. – Gdy moje dzieci były małe i nie miałam czasu na gotowanie, zwykle sięgałam po puszkę waszej zupy. Teraz obydwie działamy w tej samej branży. Czyż to nie cudowne?

– Wiedziałem, że skądś cię znam – dorzucił podekscytowany Peter. – Dręczyłem się, usiłując dociec, skąd. Teraz przypominam sobie, że czytałem o tobie artykuł w „Timesie”. Podobno starasz się zrewolucjonizować Soup Inc. Po przeczytaniu tego artykułu stałem się twoim wielkim fanem. To wielki zaszczyt gościć cię w naszej restauracji.

– Dziękuję ci, Peter. Doceniam to. Staramy się, jak możemy – powiedziała, czując, że właśnie nadszedł czas, by opuścić restaurację. – Brenda i ja musimy wracać do pracy. Jak zapewne się domyślacie, mamy mnóstwo spraw na głowie.

Dała sygnał Brendzie, że czas na odwrót. Podziękowała Babci i Peterowi za gościnność i doskonałą zupę, po czym zapewniła ich, że z pewnością wróci. Babcia uściskała ją serdecznie na pożegnanie i powiedziała:

– Naprawdę mam nadzieję, że jeszcze nas odwiedzisz.

– Na pewno tak się stanie – powiedziała Nancy, czując w głębi serca, że nie mówi prawdy.