Haruki Murakami

1Q84

tom 3

* * *

darmowy fragment

Tytuł oryginału: 1Q84 (ichi-kew-hachi-yon)

Projekt serii: Agnieszka Spyrka

Projekt okładki: Anna Pol

Redaktor prowadzący: Małgorzata Burakiewicz

Redakcja techniczna: Zbigniew Katafiasz

Konwersja do formatu EPUB: Robert Fritzkowski

Korekta: zespół

Zdjęcie na okładce:

Anna Pol

© Haruki Murakami 2009. All rights reserved

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2011

© for the Polish translation by Anna Zielińska-Elliott

ISBN 978-83-7758-160-5

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

Warszawa 2011

Wydanie I

Księga 3

(październik–grudzień)

Podziękowania

Tłumaczka chciałaby bardzo serdecznie podziękować Shinko Sasaki-Haściłowicz i Kayo Takahashi za nieskończoną cierpliwość przy odpowiadaniu na pytania, które narodziły się podczas tłumaczenia trzech tomów powieści.

Podziękowania za podzielenie się specjalistyczną wiedzą należą się także Pawłowi Olbrychowi, Ewie Wołodkiewicz-Jacynie i Tomkowi Komornickiemu.

Rozdział pierwszy – Ushikawa

Co się kołacze na granicy podświadomości

– Czy mógłby pan nie palić? – poprosił niższy.

Ushikawa patrzył przez chwilę na mężczyznę siedzącego po drugiej stronie biurka, a potem skierował wzrok na sevenstara w swojej dłoni. Papieros nie był zapalony.

– Najmocniej przepraszam – dodał mężczyzna grzecznie.

Na twarzy Ushikawy odmalowało się zaskoczenie, że ma w dłoni coś takiego.

– A, przepraszam. Nie zapalę oczywiście. Oj, niedobrze, niedobrze. Ręka sama po nie sięga. Nawet nie wiedziałem, że jednego już trzymam.

Mężczyzna uniósł podbródek o centymetr w górę, potem opuścił, ale jego oczy ani drgnęły. Były utkwione w źrenicach Ushikawy, który włożył papierosa z powrotem do pudełka i schował do szuflady.

Wysoki z kucykiem stał przy drzwiach, ledwo opierając się o framugę, i patrzył na Ushikawę tak, jakby wpatrywał się w jakąś plamę na ścianie. Co za nieprzyjemna para, pomyślał Ushikawa.

Już trzeci raz się z nimi spotykał, lecz przy każdej okazji czuł się równie niespokojny.

W niewielkim biurze Ushikawy stało tylko jedno biurko. Niski, ostrzyżony na rekruta mężczyzna usiadł po drugiej stronie. Prowadzenie rozmowy było jego zadaniem. Kucyk od początku do końca zachowywał milczenie. Tkwił w miejscu kompletnie nieruchomo, jak posąg chińskiego lwa przy wejściu do świątyni, i wpatrywał się uporczywie w Ushikawę.

– To już trzy tygodnie – powiedział Rekrut.

Ushikawa podniósł z biurka kalendarz, sprawdził swoje zapiski i przytaknął.

– Zgadza się. Dziś mijają dokładnie trzy tygodnie od momentu, kiedy miałem przyjemność ostatni raz panów widzieć.

– Przez ten czas ani razu nie złożył nam pan raportu. Jak już wcześniej wspominałem, liczy się każda minuta. Nie mamy ani chwili do stracenia, panie Ushikawa.

– Zdaję sobie z tego sprawę – powiedział Ushikawa, zamiast papierosa obracając w palcach złotą zapalniczkę. – Nie ma czasu do stracenia. Jestem tego w pełni świadomy.

Rekrut czekał, co jeszcze powie.

– Ale wie pan co? Wolałbym nie mówić panom różnych rzeczy po trochu. Nie lubię tak trochę tu, trochę tam. Chciałbym doprowadzić do tego, że zobaczymy pełny obraz, różne wątki się połączą i będzie można dostrzec, co się za tym wszystkim kryje. Jak panu powiem coś połowicznie, mogą być tylko z tego niepotrzebne kłopoty. Mam nadzieję, że to nie zabrzmi bezczelnie, ale taki już jest mój styl pracy, panie Onda.

Onda, czyli Rekrut, patrzył zimno na Ushikawę. Ten zdawał sobie sprawę, że Onda nie ma o nim zbyt dobrego zdania. Ale to mu specjalnie nie przeszkadzało. Jak sięgnąć pamięcią nigdy na nikim nie udało mu się wywrzeć dobrego wrażenia. Była to dla niego raczej normalna sytuacja. Nie lubili go rodzice ani rodzeństwo, nie przepadali za nim nauczyciele ani szkolni koledzy. Nie kochała go ani żona, ani dzieci. Pewnie poczułby się nieswojo, gdyby ktoś go polubił. Sytuacja przeciwna mu nie przeszkadzała.

– Panie Ushikawa, gdyby to było możliwe, chętnie uszanowalibyśmy pana styl pracy. Przecież nie kwestionowaliśmy go do tej pory. Ale tym razem sytuacja jest inna. Niestety nie możemy biernie się przyglądać, aż pozbiera pan wszystkie fakty.

– Tak pan twierdzi, ale przecież nie czekaliście z założonymi rękami, aż się z wami skontaktuję – powiedział Ushikawa. – Wy też podejmowaliście równolegle różne działania. Czyż nie tak?

Onda nie odpowiedział. Jego wargi tworzyły prostą linię. Wyraz twarzy też pozostał niezmieniony. Ushikawa wyczuł jednak, że trafił w dziesiątkę. Oni też się zorganizowali i przez trzy tygodnie, prawdopodobnie innymi metodami niż Ushikawa, szukali pewnej kobiety. Lecz nie uzyskali żadnych konkretnych rezultatów. Właśnie dlatego ta nieprzyjemna para znów się do niego pofatygowała.

– Ciągnie swój do swego albo, jak to mówią, trzeba węża, by schwytać węża – powiedział Ushikawa, jakby zwierzał się z jakiejś ciekawej tajemnicy, i rozłożył ręce. – Ja jestem prawdziwy wąż, co tu kryć. Jak pan widzi, niezbyt dobrze się prezentuję, ale mam nosa. Potrafię wywęszyć nawet najwątlejszy zapach i dotrzeć do jego źródła. Jednak, jak przystało na węża, umiem pracować tylko po swojemu i w swoim tempie. Zdaję sobie sprawę, że liczy się każda chwila, ale poczekajcie jeszcze trochę. Jeżeli nie będziecie cierpliwi, wszystko przepadnie z kretesem.

Onda cierpliwie przyglądał się zapalniczce wirującej w dłoni Ushikawy. Potem podniósł głowę.

– Czy mógłby pan zdradzić przynajmniej część z tego, czego się do tej pory dowiedział? Rozumiem, o co panu chodzi, ale jeżeli nie zdobędziemy choć paru konkretnych informacji, nasi przełożeni nie okażą zrozumienia. Nie będziemy mogli im się na oczy pokazać. Poza tym mam wrażenie, że pana sytuacja także wcale nie jest taka znowu sielankowa.

Ci dwaj też są w kropce, pomyślał Ushikawa. Kiedyś wysoko oceniono ich wybitne umiejętności w sztukach walki, więc zostali ochroniarzami Lidera. A mimo to ktoś im go pod samym nosem zamordował. Nie ma oczywiście bezpośredniego dowodu, że został zabity. Kilku lekarzy z sekty badało zwłoki, ale żaden nie stwierdził zewnętrznych obrażeń. Tamtejszy ośrodek zdrowia jest wyposażony jedynie w proste urządzenia. Czas także naglił. Gdyby dokładną sekcję zwłok przeprowadził jakiś specjalista, być może coś by odkrył. Ale teraz już za późno. Ciała dawno pozbyto się w tajemnicy gdzieś na terenie sekty.

Tak czy inaczej, ponieważ tym dwóm nie udało się ochronić Lidera, znaleźli się w trudnym położeniu. Teraz powierzono im zadanie schwytania kobiety, po której wszelki ślad zaginął. Dostali rozkaz, żeby ją odszukać, choćby nawet mieli ją wykopać spod ziemi. Na razie jednak nie znaleźli żadnego konkretnego śladu. Umieją zapewnić ochronę, wiedzą, na czym polega praca goryli, ale nie posiadają know how pozwalającego wyśledzić kogoś, kto zniknął, zacierając za sobą ślady.

– Dobrze – powiedział Ushikawa. – Powiem wam kilka rzeczy, które do tej pory wykryłem. To nie będzie wszystko, powiem tylko część.

Onda zmrużył na chwilę oczy. Potem skinął głową.

– Dobrze, tyle na razie wystarczy. My też trochę się dowiedzieliśmy. O niektórych rzeczach może pan już wie, o innych może nie. Wymieńmy się informacjami.

Ushikawa odłożył zapalniczkę i splótł dłonie na biurku.

– Młoda kobieta nazwiskiem Aomame została wezwana do apartamentu w hotelu Okura, żeby zrobić Liderowi masaż rozciągający. Miało to miejsce na początku września; to wtedy w centrum miasta rozszalała się gwałtowna ulewa. Przez godzinę prowadziła terapię w sypialni Lidera, potem wyszła, zostawiając go uśpionego. Powiedziała, że macie mu nie przeszkadzać i pozwolić spać przez dwie godziny. Postąpiliście zgodnie z jej wskazówkami. Ale Lider nie spał. Już wtedy nie żył. Nie dostrzegliście żadnych zewnętrznych obrażeń. To wyglądało na zawał serca. Jednak zaraz potem kobieta zniknęła. Już wcześniej wyprowadziła się ze swojego mieszkania. Zostało całkowicie opróżnione. Następnego dnia do klubu fitness przyszedł list, że rezygnuje z pracy. Czyli wszystko zostało wcześniej dokładnie zaplanowane, co oznacza, że to nie był zwykły zgon. Jedyna możliwa interpretacja jest taka, że ta kobieta, Aomame, z rozmysłem zabiła Lidera.

Onda skinął głową. Jak dotąd ze wszystkim się zgadzał.

– Waszym celem jest ustalenie, co się naprawdę stało. Dlatego musicie ją schwytać.

– Jeżeli ta kobieta, Aomame, naprawdę doprowadziła do śmierci Lidera, musimy się dowiedzieć, dlaczego to zrobiła i jak do tego doszło.

Ushikawa patrzył na swoich dziesięć palców splecionych na biurku, jakby obserwował coś niezwykłego. Potem podniósł wzrok i spojrzał na rozmówcę.

– Już znaleźliście informacje na temat jej rodziny. Prawda? Wszyscy są pobożnymi członkami Zboru Świadków. Rodzice nadal energicznie prowadzą działalność polegającą na szerzeniu wiary. Trzydziestoczteroletni starszy brat pracuje w głównej siedzibie Zboru w Odawarze, jest żonaty, ma dwoje dzieci. Jego żona też jest pobożną wyznawczynią religii Zboru. Z całej rodziny tylko ta Aomame odeszła ze Zboru, „wyrzekła się wiary”, jeśli posłużymy się ich terminologią, i w rezultacie rodzina zerwała z nią stosunki. Od dwudziestu lat nie mają z nią żadnego kontaktu. Dlatego nie mieści się w głowie, że mogliby ją ukrywać. Jako jedenastoletnia dziewczynka sama zerwała więzy rodzinne i od tego czasu zasadniczo radzi sobie sama. Przez pewien czas znalazła schronienie w rodzinie wuja, ale gdy poszła do liceum, faktycznie się usamodzielniła. Duża rzecz. Ta kobieta ma silny charakter.

Rekrut się nie odzywał. Prawdopodobnie znał już te fakty.

– Niemożliwe wydaje się więc, żeby Zbór Świadków był zamieszany w tę sprawę. Znani są z całkowitego pacyfizmu, niestawiania oporu. Jest nie do pomyślenia, żeby jako sekta nastawali na życie Lidera. Zgadza się pan?

Onda przytaknął.

– Zbór Świadków nie jest zamieszany w tę sprawę. Jesteśmy pewni. Na wszelki wypadek rozmawialiśmy z jej bratem. Bo, jak to mówią, nigdy za wiele ostrożności. Ale brat o niczym nie wiedział.

– Czy na wszelki wypadek zerwaliście mu paznokcie? – zapytał Ushikawa.

Onda zignorował pytanie.

– Oczywiście żartuję. To głupi żart. Proszę nie robić takiej groźnej miny. W każdym razie rozumiem, że ten pan nie wiedział o poczynaniach ani miejscu pobytu pani Aomame. Jestem urodzonym pacyfistą, więc nigdy nie uciekam się do brutalnych metod – powiedział Ushikawa. – Sam ponad wszelką wątpliwość stwierdziłem, że pani Aomame nie ma żadnych kontaktów ani ze swoją rodziną, ani ze Zborem Świadków. Jednocześnie wydaje się absolutnie niemożliwe, żeby działała sama. Nie dałaby rady zorganizować czegoś tak skomplikowanego. Wszystko zostało sprytnie zaaranżowane, ona tylko spokojnie wykonała plan. Jej zniknięcie też graniczy z cudem. Wymagało wielkiego nakładu sił i pieniędzy. Ludziom czy organizacji, która za nią stoi, musiało z jakiejś przyczyny bardzo zależeć na śmierci Lidera. Dlatego tak wszystko przygotowali. Czy w tej kwestii też się zgadzamy?

Onda skinął głową.

– Z grubsza tak.

– Ale nie mam pojęcia, co to za organizacja – powiedział Ushikawa. – Oczywiście zebraliście informacje na temat znajomych Aomame?

Onda w milczeniu przytaknął.

– Niestety, proszę pana, okazuje się, że nie miała żadnych prawdziwych znajomych – stwierdził Ushikawa. – Nie miała przyjaciół, zdaje się, że nie miała też chłopaka. Znała ludzi w pracy, ale po godzinach z nikim nie utrzymywała prywatnych kontaktów. Przynajmniej mnie nie udało się znaleźć żadnego dowodu, że znała kogoś bliżej. Dlaczego? Przecież to młoda, zdrowa, niebrzydka kobieta.

Gdy skończył mówić, spojrzał na Kucyka przy drzwiach. Stał dokładnie w tej samej pozycji i z tym samym wyrazem twarzy co przedtem. Właściwie od początku nie miał żadnego wyrazu twarzy, więc nie było jak go zmienić. Ciekawe, czy ma jakieś nazwisko, zastanawiał się Ushikawa. Wcale by się nie zdziwił, gdyby Kucyk żadnego nie miał.

– Nikt poza wami dwoma nigdy nie widział tej Aomame – powiedział. – Jak pan uważa? Dostrzegł pan w niej jakieś cechy charakterystyczne?

Onda lekko potrząsnął głową.

– Tak jak pan mówi, to na swój sposób atrakcyjna młoda kobieta. Ale nie piękność przyciągająca spojrzenia. Spokojna, powściągliwa. Zdawała się dość pewna swoich kompetencji jako fizykoterapeutka. Lecz prócz tego na nic nie zwróciłem uwagi. Jej wygląd zewnętrzny był wyjątkowo mało charakterystyczny. Nie potrafię sobie nawet dokładnie przypomnieć rysów twarzy. Aż sam się dziwię.

Ushikawa jeszcze raz zerknął na Kucyka przy drzwiach. Może i miał coś do powiedzenia, ale nie wyglądało, że zamierza się odezwać.

Ushikawa spojrzał na Rekruta.

– Oczywiście sprawdziliście billingi telefoniczne Aomame z ostatnich kilku miesięcy?

Onda potrząsnął głową.

– Tego jeszcze nie zrobiliśmy.

– Bardzo zachęcam. Naprawdę warto – zachęcał Ushikawa z uśmiechem. – Ludzie zawsze dzwonią w różne miejsca i odbierają telefony od różnych osób. Samo przejrzenie billingu pokazuje pewne mechanizmy życia danego człowieka. I pani Aomame nie jest tu wyjątkiem. Niełatwo jest zdobyć billing prywatnego abonenta, ale nie jest to niemożliwe. No bo w końcu trzeba węża, żeby schwytać węża.

Onda w milczeniu czekał na dalszy ciąg.

– Kiedy wczyta się w billingi pani Aomame, odkrywa się kilka faktów. To bardzo nietypowa kobieta, bo nie przepada za rozmowami telefonicznymi. Rozmów jest niewiele, trwają krótko. Czasami wyjątkowo trafia się dłuższa. Większość to połączenia z jej miejscem pracy, ale ponieważ pracowała w połowie na zlecenia, miała też prywatnych klientów. To znaczy, że ustalała godziny spotkań bezpośrednio z nimi, nie korzystając z pośrednictwa klubu fitness. Jest wiele takich połączeń. Na pierwszy rzut oka ani jedne, ani drugie nie budzą podejrzeń.

Ushikawa zrobił przerwę i przypatrując się swoim żółtym od nikotyny palcom, pomyślał o papierosie. Wyobrażał sobie, że go zapala, zaciąga się, a potem wypuszcza dym.

– Zwracają jednak uwagę dwa numery Po pierwsze, odbyła dwie rozmowy z policją. Oczywiście nie chodzi mi o to, że dzwoniła na numer alarmowy, żeby wezwać radiowóz. To był telefon wydziału ruchu drogowego komisariatu w Shinjuku. Do niej też kilka razy ktoś z tego numeru dzwonił. Aomame nie ma samochodu, a policjanci raczej nie biorą prywatnych lekcji w ekskluzywnych klubach fitness. Dlatego prawdopodobnie miała w tym komisariacie kogoś znajomego. Nie wiadomo kogo. Po drugie, nie daje mi spokoju fakt, że wielokrotnie prowadziła długie rozmowy z pewnym niezidentyfikowanym numerem. Dzwoniono stamtąd do niej. Ona nigdy nie dzwoniła. W żaden sposób nie udało mi się ustalić właściciela tego numeru. Oczywiście istnieją numery zastrzeżone. Ale nawet w takich przypadkach są sposoby, żeby się dowiedzieć, do kogo należą. Mimo że drążyłem i drążyłem, nie dotarłem do żadnego nazwiska. Zostało ukryte i zamknięte na cztery spusty. Zwykle coś takiego jest niemożliwe.

– Czyli komuś udało się zrobić coś niezwykłego.

– Zgadza się. Na pewno maczał w tym palce profesjonalista.

– Inny wąż – powiedział Onda.

Ushikawa potarł dłonią łysą nieforemną głowę i uśmiechnął się szeroko.

– Zgadza się. Inny wąż. I to dość potężny.

– No ale przynajmniej dowiedzieliśmy się w końcu, że stoją za tym profesjonaliści – powiedział Onda.

– Właśnie. Stoi za nią jakaś organizacja. Nie żadni amatorzy, którzy robią sobie coś na boku.

Onda przymknął oczy i przez pewien czas przyglądał się Ushikawie spod zmrużonych powiek. Potem odwrócił się i wymienili spojrzenia ze stojącym przy drzwiach Kucykiem. Ten ostatni lekko skinął głową na znak, że rozumie, o czym jest mowa. Onda ponownie zwrócił wzrok na Ushikawę.

– No i? – zapytał.

– No i – odrzekł Ushikawa – teraz moja kolej na zadawanie pytań. Czy czegoś się nie domyślacie? Może jest jakaś grupa czy organizacja, która chciałaby i mogła zlikwidować waszego Lidera?

Onda zmarszczył brwi. Powyżej nosa utworzyły mu się trzy zmarszczki.

– Panie Ushikawa, niech się pan zastanowi. Przecież my jesteśmy tylko sektą religijną. Poszukujemy wewnętrznego spokoju i wartości duchowych. Żyjemy w zgodzie z naturą, dni upływają nam pracowicie na uprawie roli i praktykach religijnych. Kto mianowicie miałby nas uważać za wrogów? Co by mu z tego przyszło?

W kącikach ust Ushikawy pojawił się dwuznaczny uśmieszek.

– Świat jest pełen fanatyków. I nikt nie wie, co im może przyjść do głowy. Zgadza się pan?

– My się niczego nie domyślamy – odpowiedział Onda, nie zmieniając wyrazu twarzy i ignorując zawartą w pytaniu ironię.

– A co z Akebono? Czy możliwe, że kręcą się gdzieś jakieś niedobitki?

Onda jeszcze raz pokręcił głową, tym razem zdecydowanie, jakby mówił, że to wykluczone. Pewnie rozbili Akebono w proch, żeby w przyszłości nie martwić się o rozliczenia. Prawdopodobnie po tej sekcie nie ma nawet śladu.

– No dobrze, czyli wy też niczego się nie domyślacie. Ale prawda jest taka, że jakaś organizacja nastawała na życie waszego przywódcy i w końcu mu je odebrała. Bardzo sprytnie i zręcznie. I rozpłynęła się w powietrzu. Tego faktu nie da się ukryć.

– I my musimy wyjaśnić, kto za tym stoi.

– Bez zawiadamiania policji.

Onda skinął głową.

– To problem naszej sekty, a nie wymiaru sprawiedliwości.

– Świetnie. To problem waszej sekty, a nie wymiaru sprawiedliwości. Sprawa jest jasna i zrozumiała – powiedział Ushikawa. – Chciałbym jeszcze o jedno zapytać.

– Proszę – odparł Onda.

– Ile osób w sekcie wie o śmierci Lidera?

– Wiemy my obaj. I jeszcze dwie osoby, które pomogły nam przetransportować ciało. Nasi podwładni. Poza tym pięciu członków zarządu sekty. Czyli łącznie dziewięć osób. Nie powiedzieliśmy jeszcze trzem kapłankom, ale prędzej czy później się dowiedzą. Te kobiety bezpośrednio mu służyły, więc długo nie da się tego ukryć. No i oczywiście pan wie, panie Ushikawa.

– Razem trzynaście osób.

Onda milczał.

Ushikawa głęboko westchnął.

– Czy mogę szczerze powiedzieć, co o tym sądzę?

– Proszę – odparł Onda.

– Teraz może nie ma już sensu tego mówić, ale powinniście byli natychmiast zawiadomić policję, gdy tylko odkryliście, że Lider nie żyje. Powinniście byli przede wszystkim podać jego śmierć do publicznej wiadomości. Tak ważnego wydarzenia nie da się w nieskończoność ukrywać. Tajemnica, którą zna ponad dziesięć osób, już przestała być tajemnicą. Niebawem możecie się znaleźć w bardzo kłopotliwej sytuacji.

Rekrut nie zmienił wyrazu twarzy.

– Decyzja nie należała do mnie. Ja tylko wykonuję rozkazy.

– Kto w takim razie podejmuje decyzje?

Brak odpowiedzi.

– Ktoś, kto zastępuje Lidera?

Onda nadal zachowywał milczenie.

– No dobrze. W każdym razie dostaliście polecenie z góry, żeby skrycie pozbyć się ciała. W waszej organizacji rozkaz przełożonego jest prawem absolutnym. Ale z prawnego punktu widzenia to niewątpliwie bezczeszczenie zwłok. Dość poważne przestępstwo. Oczywiście wiecie o tym, prawda?

Onda skinął głową.

Ushikawa ponownie głęboko westchnął.

– Wcześniej już o tym wspominałem: na wypadek gdyby w sprawę wmieszała się policja, chciałbym, byście potwierdzili, że nie zawiadomiliście mnie o śmierci Lidera. Nie chcę być o nic oskarżony.

– Nikt pana nie powiadomił o śmierci Lidera. Został pan przez nas zatrudniony jako osoba z zewnątrz, żeby odnaleźć kobietę nazwiskiem Aomame. Nie zrobił pan niczego, co byłoby niezgodne z prawem.

– Świetnie. O niczym nie wiedziałem.

– Oczywiście wolelibyśmy nie informować pana, jako osoby z zewnątrz, o śmierci Lidera. Ale to pan zbierał dla nas informacje na temat Aomame, to pan dał nam zielone światło, a więc był pan już wcześniej w tę sprawę zamieszany. Potrzebna nam jest pańska pomoc w prowadzeniu poszukiwań. Poza tym mówią, że potrafi pan być dyskretny.

– Zachowanie tajemnicy to absolutna podstawa mojej pracy. Nie musicie się martwić. Z mojej strony na pewno nie będzie przecieku.

– Gdyby doszło do przecieku i dowiedzielibyśmy się, że właśnie pan był jego źródłem, mogłoby się zdarzyć jakieś nieszczęście.

Ushikawa skierował wzrok na biurko i spojrzał na swoich dziesięć grubych palców. Miał taki wyraz twarzy, jakby zdziwiło go odkrycie, że należą do niego.

– Jakieś nieszczęście – powtórzył, podnosząc głowę.

Onda lekko zmrużył oczy.

– Musimy za wszelką cenę ukryć fakt, że Lider nie żyje. Zdarza się, że nie można przebierać w środkach.

– Ja dochowam tajemnicy. O to naprawdę proszę się nie niepokoić. Dotąd nasza współpraca dobrze się układała. Załatwiłem dla was za kulisami kilka spraw, które trudno byłoby wam oficjalnie przeprowadzić. Czasami nie było łatwo, ale dostałem sowite wynagrodzenie. Będę trzymał gębę na podwójną kłódkę. Nie jestem w ogóle religijny, lecz zmarły Lider osobiście okazał mi życzliwość. Dlatego wkładam wszystkie siły w próby odnalezienia Aomame. Staram się dowiedzieć, co się za tym wszystkim kryje. I mam już niezłe wyniki. Tylko chciałbym prosić jeszcze o odrobinę cierpliwości. Powinienem niebawem mieć dla was dobre wieści.

Onda lekko poprawił się na krześle. Jakby w odpowiedzi Kucyk przy drzwiach przeniósł ciężar ciała z jednej nogi na drugą.

– A dziś nic więcej nie może pan nam powiedzieć? – zapytał Onda.

Ushikawa zamyślił się na chwilę.

– Tak jak wcześniej mówiłem, Aomame dzwoniła dwukrotnie do komisariatu w Shinjuku. Kilka razy ktoś dzwonił też stamtąd do niej. Nie znam jeszcze nazwiska tej osoby. Przecież chodzi o policjanta, więc nie powiedzą mi po prostu, jak normalnie zapytam. Ale zaświtało w tej mojej łysej pale, że coś mi się kojarzy z wydziałem ruchu drogowego komisariatu w Shinjuku. Coś mi się tam kołacze w mrokach mojej beznadziejnej pamięci. Przypomnienie sobie tego zajęło mi dość dużo czasu. Naprawdę okropne, że człowiek się tak starzeje. Jak przybywa lat, szufladki pamięci zaczynają się zacinać. Dawniej wszystko od razu potrafiłem sobie przypomnieć. W każdym razie chyba z tydzień temu w końcu uzmysłowiłem sobie, o co chodzi.

Ushikawa zamilkł, przywołał na twarz sztuczny uśmiech i przez pewien czas patrzył na Rekruta. Ten cierpliwie czekał na dalszy ciąg.

– W sierpniu tego roku młoda policjantka z wydziału ruchu drogowego komisariatu w Shinjuku została uduszona w love hotelu w okolicy Maruyamachō w Shibuya. Była zupełnie naga i zakuta w policyjne kajdanki. Oczywiście zrobił się z tego mały skandal. A tych kilka rozmów, które prowadziła Aomame z kimś z komisariatu, miało miejsce w ciągu kilku miesięcy przed wypadkiem. Po nim rozmowy ustały. No jak? Nie uważacie, że tego nie da się uznać za zbieg okoliczności?

Onda milczał przez chwilę. Potem powiedział:

– To znaczy, że Aomame mogła się kontaktować z tą zamordowaną później policjantką, tak?

– Nazywała się Ayumi Nakano. Miała dwadzieścia sześć lat i śliczną buzię. Pochodziła z policyjnej rodziny, bo ojciec i starszy brat byli policjantami. Podobno miała też znakomite wyniki. Oczywiście policja prowadzi bardzo wnikliwe śledztwo, ale na razie sprawca jest ciągle nieznany. Pewnie niegrzecznie z mojej strony o to pytać, ale może przypadkiem coś na ten temat wiecie?

Onda spojrzał na Ushikawę oczami tak zimnymi, jakby zostały przed chwilą wykute z bryły lodu.

– Nie bardzo rozumiem, o czym pan mówi – powiedział. – Czyżby myślał pan, panie Ushikawa, że mieliśmy z tym wypadkiem coś wspólnego? Że ktoś od nas zabrał tę policjantkę do jakiegoś podejrzanego hotelu, zakuł w kajdanki i udusił?

Ushikawa wydął wargi i potrząsnął głową.

– Nie, nie, skądże znowu! Żartuje pan! Coś takiego nawet mi nie postało w głowie. Ja tylko pytam, czy nic się wam w związku z tym wypadkiem nie kojarzy. Obojętne co. Każda najdrobniejsza wskazówka byłaby dla mnie bezcenna. Jeśli nic nie wiem, to choćbym rozmyślał do upadłego i tak nie wymyślę, jaki może być związek między morderstwem policjantki w love hotelu w Shibuya i zabiciem Lidera.

Onda przez chwilę mierzył Ushikawę wzrokiem, jakby coś kalkulował. Potem powoli wypuścił powietrze.

– Rozumiem. Przekażę tę informację przełożonym.

Następnie wyciągnął notes i zapisał, głośno powtarzając:

– Ayumi Nakano. Dwadzieścia sześć lat. Wydział ruchu drogowego komisariatu w Shinjuku. Mogła być związana z Aomame.

– Zgadza się.

– Coś jeszcze?

– Jest jeszcze jedna rzecz, o którą koniecznie chcę zapytać. Ktoś w sekcie musiał wam wspomnieć o Aomame. Że w Tokio jest instruktorka, która doskonale robi masaż rozciągający. I jak sam pan przed chwilą powiedział, zwrócono się do mnie o zebranie informacji na jej temat. Zrobiłem to jak zawsze porządnie i dogłębnie – nie mówię tego tylko po to, żeby się usprawiedliwiać – lecz nie znalazłem nic dziwnego ani podejrzanego. Była całkowicie czysta. Wezwaliście ją więc do apartamentu w hotelu Okura. Wie pan, co było potem. Kto wam ją właściwie polecił jako pierwszy?

– Nie wiem.

– Nie wie pan? – Ushikawa zrobił minę dziecka, które nie bardzo rozumie, co usłyszało. – To znaczy, że chociaż ktoś z waszej sekty musiał ją polecić, nikt nie pamięta, kto to był? O to panu chodzi?

Onda nie zmienił wyrazu twarzy.

– Zgadza się.

– Przedziwna sprawa – powiedział Ushikawa bardzo podejrzliwie.

Onda milczał.

– To niepojęte. Jej nazwisko pojawiło się nie wiadomo kiedy i nie wiadomo skąd, nikt jej nie polecał, ale jakoś doszło do tego, że ją zatrudniono. Tak pan twierdzi?

– Prawdę mówiąc, sam Lider z największym zapałem to popychał – powiedział Onda, starannie dobierając słowa. – W zarządzie niektórzy byli zdania, że niebezpiecznie oddawać się w ręce jakiejś nieznanej osoby. My, jako ochrona, oczywiście podzielaliśmy ten pogląd. Ale on się tym nie przejmował. Raczej sam usilnie nalegał, żeby to zorganizować.

Ushikawa znów wziął do ręki zapalniczkę, otworzył, zapalił, jakby sprawdzał, czy działa. Potem od razu zamknął.

– Sądziłem, że Lider był człowiekiem nadzwyczaj ostrożnym – powiedział.

– Ma pan rację. Był wyjątkowo ostrożny.

Zapadło głębokie milczenie.

– Chciałbym jeszcze o coś zapytać – odezwał się Ushikawa. – O Tengo Kawanę. Był związany ze starszą od siebie mężatką, Kyōko Yasudą. Przychodziła do niego raz w tygodniu. I spędzali razem intymne chwile. No, młody jest, więc takie rzeczy się zdarzają. Ale pewnego dnia zadzwonił jej mąż i przekazał mu, że żona została utracona i nie będzie mogła więcej go odwiedzać. Od tego czasu kontakt z nią się urwał.

Onda zmarszczył brwi.

– Nie bardzo rozumiem, jaki to ma związek z poprzednim tematem. Chodzi o to, że Tengo Kawana ma jakiś związek ze sprawą Aomame?

– Na razie nie wiem. Ale ta kwestia od pewnego czasu nie daje mi spokoju. Przecież bez względu na okoliczności trudno sobie wyobrazić, żeby ta kobieta nie mogła nawet do niego zadzwonić. Byli przecież tak blisko ze sobą związani. A ona po prostu zniknęła bez słowa. Bez śladu. Nie lubię, jak tak coś mi nie gra, więc pytam na wszelki wypadek. Niczego się nie domyślacie?

– Przynajmniej ja nic nie wiem o tej kobiecie – powiedział Onda bezbarwnym głosem. – Kyōko Yasuda. Była związana z Tengo Kawaną.

– Starsza o dziesięć lat, mężatka.

Onda zapisał nazwisko.

– To też na wszelki wypadek przekażę przełożonym.

– Świetnie – powiedział Ushikawa. – Nawiasem mówiąc, czy odkryto miejsce pobytu Eriko Fukady?

Onda podniósł głowę i spojrzał na Ushikawę, jakby patrzył na przekrzywiony obraz.

– A skąd mielibyśmy wiedzieć, gdzie jest Eriko Fukada?

– Nie interesuje was, gdzie jest?

Onda potrząsnął głową.

– Nie obchodzi nas, dokąd poszła i gdzie jest. To jej sprawa.

– Tengo Kawana też was nie interesuje?

– To ktoś, kto nie ma z nami związku.

– Miałem wrażenie, że przez pewien czas tych dwoje bardzo was interesowało – powiedział Ushikawa.

Onda przymknął na chwilę oczy. Potem się odezwał:

– W tej chwili nasze zainteresowanie skupiło się na Aomame.

– Obiekt waszego zainteresowania zmienia się z dnia na dzień?

Onda leciutko wykrzywił wargi. Nie odpowiedział.

– Czy pan czytał Powietrzną poczwarkę, powieść Eriko Fukady?

– Nie. W sekcie zabronione jest czytanie książek, które nie są związane z naszą religią. Nie wolno ich nawet brać do ręki.

– Słyszał pan o Little People?

– Nie słyszałem – odpowiedział natychmiast Onda.

– Świetnie.

Na tym rozmowa się skończyła. Onda powoli wstał z krzesła, poprawił kołnierz marynarki. Kucyk też odsunął się od ściany i zrobił krok do przodu.

– Panie Ushikawa, tak jak wcześniej mówiłem, w tej sprawie liczy się każda minuta – powiedział Onda, patrząc z góry na Ushikawę, który wciąż siedział. – Musimy jak najszybciej ustalić miejsce pobytu Aomame. My oczywiście zrobimy wszystko, co w naszej mocy, ale pan sam też musi nad tym pracować. Jeżeli nie znajdziemy Aomame, i my, i pan możemy mieć kłopoty. No bo jest pan w końcu jednym z ludzi znających tę wielką tajemnicę.

– A poznanie wielkiej tajemnicy oznacza wielką odpowiedzialność.

– Zgadza się – powiedział Onda tonem pozbawionym uczuć. Potem odwrócił się na pięcie i wyszedł. Po Rekrucie wyszedł Kucyk i bezszelestnie zamknął za sobą drzwi.

Po ich odejściu Ushikawa otworzył szufladę i wyłączył magnetofon. Podniósł pokrywę, wyjął taśmę, napisał na etykiecie datę i godzinę. Piękny charakter pisma Ushikawy zaskakiwał w zestawieniu z jego wyglądem. Następnie wyciągnął z szuflady paczkę sevenstarów, wyjął papierosa, wsunął między wargi i zapalił zapalniczką. Głęboko się zaciągnął i podniósłszy głowę, powoli wypuścił dym w stronę sufitu. Potem, nie opuszczając głowy, przymknął na chwilę oczy. Wkrótce znów je otworzył i spojrzał na zegar ścienny. Wskazywał pół do trzeciej. Co za nieprzyjemni faceci, pomyślał ponownie.

Rekrut powiedział: Jeżeli nie znajdziemy Aomame, i my, i pan możemy mieć kłopoty.

Ushikawa dwukrotnie był w siedzibie Sakigake w górach prefektury Yamanashi. Przy tej okazji widział zainstalowany w zagajniku za zabudowaniami niezwykle duży piec. Służył do palenia śmieci i odpadków, ale ponieważ spalanie odbywało się w bardzo wysokich temperaturach, gdyby wrzucić tam zwłoki, nie zostałaby nawet jedna kostka. Wiedział, że rzeczywiście wrzucono tam zwłoki paru osób. Prawdopodobnie także zwłoki Lidera. Z całą pewnością Ushikawa nie chciał, żeby i jego to spotkało. Prędzej czy później będzie musiał umrzeć, ale wolałby w miarę możliwości trochę spokojniejszą śmierć.

Oczywiście o kilku rzeczach im nie powiedział. Nie miał zwyczaju odkrywać wszystkich kart. Wystarczyło dać im zerknąć na blotki, lecz te wyższe trzymać blisko przy piersi. Poza tym zawsze należy się zabezpieczyć. Na przykład w tajemnicy nagrywając poufną rozmowę. Ushikawa był ekspertem w takich grach. Górował doświadczeniem nad tymi młodymi ochroniarzami.

Zdobył nazwiska osób, z którymi Aomame prowadziła prywatne treningi. Jeżeli człowiek nie szczędzi wysiłku i ma opanowane odpowiednie metody, może się prawie wszystkiego dowiedzieć. Zebrał informacje na temat dwunastu osób. Osiem kobiet i czterej mężczyźni – mieli wysoką pozycję społeczną i byli dobrze sytuowani. Nie dostrzegł nikogo, kto mógłby współdziałać w morderstwie. Lecz znajdowała się wśród nich majętna pani po siedemdziesiątce, prowadząca schronisko dla kobiet, które uciekły przed przemocą w rodzinie. Przygarniała te nieszczęsne osoby i umieszczała w piętrowym domu z kilkoma mieszkaniami, który stał na posesji sąsiadującej z jej rozległą posiadłością.

Taka działalność sama w sobie zdawała się godna podziwu. Nie było w niej nic podejrzanego. Ale coś na granicy podświadomości nie dawało mu jednak spokoju. A kiedy coś kołatało mu się na granicy podświadomości, Ushikawa zawsze chciał dociec, co to takiego. Miał psi węch i całkowicie polegał na swoim nosie. Dzięki temu już wielokrotnie w różnych sytuacjach uszedł z życiem. Być może „przemoc” była tutaj kluczowym słowem. Ta kobieta musiała być świadoma przejawów przemocy, dlatego chętnie chroniła jej ofiary.

Ushikawa poszedł na własne oczy zobaczyć to schronisko. Drewniany budynek stał na wzniesieniu w eleganckiej dzielnicy Azabu. Był stary, ale stylowy. Przez bramę mógł dostrzec piękny klomb przed wejściem, za nim rozciągał się ogród z trawnikiem. Wielki dąb rzucał na niego cień. W drzwiach wejściowych znajdowały się małe szybki. Ostatnio coraz trudniej było znaleźć takie domy.

Mimo spokojnego charakteru budynku ochrona była nadzwyczaj staranna. Zbudowano wysoki mur, nad nim przeciągnięto drut kolczasty. Solidną metalową bramę zamknięto na cztery spusty, za nią, gdy tylko ktoś się zbliżał, ujadał owczarek niemiecki. Zainstalowano też kilka kamer przeciwwłamaniowych. Ponieważ ulicą przy posesji prawie nikt nie chodził, Ushikawa nie mógł tam długo stać. Była to spokojna dzielnica, w okolicy mieściło się kilka ambasad. Gdyby włóczył się tam człowiek wyglądający tak podejrzanie jak Ushikawa, zaraz ktoś by zaczął wypytywać.

Ale ta ochrona wydawała się zbyt ścisła. Niby to schronisko dla ofiar przemocy, ale jednak nie trzeba było go aż tak pilnować. Muszę się dowiedzieć o tym miejscu, ile się da, pomyślał. Muszę jakoś przebić się przez ochronę, choćby nie wiem jak dokładną. A raczej im jest ściślejsza, tym bardziej muszę się przez nią przebić. Powinienem w tym celu ułożyć jakiś przemyślny plan. Trochę nad nim pogłówkować.

Potem przypomniał sobie rozmowę z Ondą na temat Little People.

„Słyszał pan o Little People? – Nie słyszałem”.

Odrobinę za szybko odpowiedział. Gdyby nigdy wcześniej nie zetknął się z tą nazwą, powinien był zareagować dopiero po chwili. Little People? Powtórzyłby to sobie w myślach. Dopiero potem by odpowiedział. Taka byłaby normalna reakcja.

Musiał już kiedyś słyszeć o Little People, pomyślał Ushikawa. Nie mam pojęcia, czy wie, kim są i jakie mają znaczenie. Ale w każdym razie słyszał te słowa nie po raz pierwszy.

Ushikawa zgasił papierosa, który zrobił się już bardzo krótki, zatopił się na pewien czas w myślach, a kiedy doszedł do pewnego etapu, zapalił nowego. Już dawno postanowił, że nie będzie się zadręczał możliwością zachorowania na raka płuc. Nikotyna potrzebna mu była, żeby się skupić. Przecież nie wiadomo, co los przyniesie za dwa, trzy dni. Nie ma co się martwić o własne zdrowie za piętnaście lat.

Paląc trzeciego sevenstara, wpadł na pewien pomysł. To się może udać, pomyślał.

Rozdział drugi – Aomame

Jestem sama, ale nie samotna

Gdy się ściemnia, siada na krześle na balkonie i wpatruje się w niewielki plac zabaw po drugiej stronie ulicy. To staje się najważniejszym punktem jej rozkładu dnia, osią jej życia. Nie przerywa obserwacji, bez względu na to czy jest piękna pogoda, zachmurzenie czy deszcz. Nadchodzi październik, robi się coraz chłodniej. W zimne wieczory Aomame wkłada na siebie kilka warstw, przykrywa czymś kolana i pije ciepłe kakao. Obserwuje zjeżdżalnię do pół do jedenastej, potem powoli rozgrzewa się w kąpieli i idzie spać.

Oczywiście nie jest wykluczone, że Tengo przyjdzie tu w biały dzień, myśli. Ale to raczej mało prawdopodobne. Prędzej pokaże się na tym placu zabaw po zapadnięciu zmroku, w porze, gdy zabłyśnie rtęciowa latarnia, a na niebie wyraźnie ukaże się księżyc. Aomame szybko zjada kolację, ubiera się tak, by móc w każdej chwili wybiec z domu, czesze włosy, siada na krześle na balkonie ze wzrokiem wbitym w zjeżdżalnię. Pod ręką ma zawsze pistolet automatyczny i niewielką lornetkę firmy Nikon. Nie pije nic prócz gorącego kakao, bojąc się, że Tengo może się zjawić, gdy ona będzie w toalecie.

Prowadzi obserwację każdego dnia, bez wyjątku. Nie czyta, nie słucha muzyki, cały czas wytęża tylko słuch i patrzy na plac zabaw, łowiąc dobiegające stamtąd odgłosy. Prawie nie zmienia pozycji. Tylko czasem podnosi głowę i jeżeli noc jest pogodna, spogląda na niebo i upewnia się, że unoszą się na nim dwa księżyce. Potem szybko znów kieruje wzrok w to samo miejsce. Aomame obserwuje plac zabaw, księżyce obserwują Aomame.

Jednak Tengo się nie pokazuje.

Niewiele osób przychodzi na ten plac wieczorami. Czasami pojawiają się zakochani. Siadają na ławce i trzymając się za ręce, wymieniają nerwowe, szybkie pocałunki. Wyglądają jak ptaszki dotykające się dziobkami. Plac zabaw jest jednak zbyt mały, zbyt dobrze oświetlony. Po pewnym czasie robią się niespokojni i idą gdzieś indziej. Są też ludzie, którzy chcą skorzystać z toalety publicznej, a gdy odkrywają, że jest zamknięta, odchodzą rozczarowani (albo wściekli). Pojawia się też od czasu do czasu ktoś wyglądający na pracownika firmy w drodze do domu. Siada na ławce ze zwieszoną głową i tkwi tam nieruchomo, prawdopodobnie próbując wytrzeźwieć. A może po prostu nie ma jeszcze ochoty wracać? W nocy przychodzi także samotny staruszek wyprowadzający psa na spacer. Pies, tak jak jego pan, jest milczący i wygląda, jakby stracił wszelką nadzieję.

Lecz na ogół na placu zabaw nie ma nikogo. Nie pojawia się nawet żaden kot. Tylko bezosobowe światło rtęciowej latarni oświetla huśtawki, zjeżdżalnię, piaskownicę i zamkniętą toaletę. Kiedy Aomame wpatruje się długo w ten krajobraz, czasami odnosi wrażenie, że została porzucona na jakiejś bezludnej planecie. Zupełnie jak w tym filmie pokazującym świat po wojnie atomowej. Jaki on miał tytuł? Ostatni brzeg.

Mimo to skupia się i dalej obserwuje teren. Jak majtek na wachcie, który wspina się na wysoki maszt i wypatruje na ogromnej połaci morza ławicy albo złowieszczego cienia peryskopu. Jej uważne oczy wypatrują jedynie Tengo Kawany.

Może Tengo mieszka w innej dzielnicy i tamtego wieczoru tylko przypadkiem tędy przechodził? Jeśli tak, to prawdopodobieństwo, że znowu odwiedzi to miejsce, jest bliskie zeru. Ale zapewne tak nie jest, myśli Aomame. W ubraniu i zachowaniu Tengo tamtego dnia było coś swobodnego, jakby wybrał się tylko na mały wieczorny spacer po okolicy. Po drodze wstąpił na plac zabaw i wszedł na zjeżdżalnię. Pewnie chciał popatrzeć na księżyc. A w takim razie musi mieszkać gdzieś niedaleko, skąd można dojść piechotą.

Niełatwo znaleźć w Kōenji miejsce, z którego widać księżyc. Teren na ogół jest płaski, a wysokich budynków niewiele. Zjeżdżalnia na pustym wieczorem placu zabaw to wcale niezłe miejsce do obserwacji. Cicho, nikt nie przeszkadza. Kiedy Tengo znów nabierze ochoty, żeby popatrzeć na księżyc, na pewno tu przyjdzie. Tak przypuszcza Aomame. Ale w następnej chwili myśli, że może nie będzie tak dobrze. Tengo mógł przecież znaleźć na dachu jakiegoś budynku miejsce, z którego lepiej niż ze zjeżdżalni widać księżyc.

Aomame zdecydowanie potrząsa głową. Za dużo myślę. Nie mam innego wyjścia. Mogę tylko spokojnie czekać, aż Tengo znowu przyjdzie na plac zabaw. Nie mogę stąd odejść – ten plac zabaw to w tej chwili jedyne, co nas łączy.

Aomame nie pociągnęła za spust.

To było na początku września. Stała w rażącym świetle porannego słońca w zatoce awaryjnej na zatłoczonej autostradzie stołecznej numer 3 z czarną lufą pistoletu Heckler und Koch w ustach. W kostiumie od Junko Shimady i pantoflach na wysokim obcasie od Charlesa Jourdana.

Ludzie wokół przyglądali jej się z samochodów, nie mając pojęcia, co się za chwilę stanie: kobieta w średnim wieku w srebrnym mercedesie coupé, opaleni kierowcy patrzący na nią z góry z kabiny ciężarówki. Aomame zamierzała na ich oczach roztrzaskać sobie mózg dziewięciomilimetrową kulą. Nie było sposobu na wydostanie się z roku 1Q84 prócz odebrania sobie życia. Mogła za cenę swojego życia uratować życie Tengo. A przynajmniej Lider jej to obiecał. Przysiągł, że jeśli jemu Aomame ofiaruje śmierć, Tengo ocaleje.

Aomame bardzo żałowała, że musi umrzeć. Pewnie zostało to postanowione, kiedy wciągnięto mnie do świata roku 1Q84, myślała. Ja tylko postępuję zgodnie z wcześniej ustaloną fabułą. Po co samotna miałabym żyć w świecie, w którym na niebie unoszą się dwa księżyce: mały i duży, w świecie nieznającym logiki, gdzie o ludzkim losie decydują jacyś Little People?

Jednak w końcu nie pociągnęła za spust. W ostatniej chwili odsunęła wskazujący palec prawej dłoni, wyjęła z ust lufę. I jak człowiek, który pod długim czasie wynurzył się z morskiej toni, zrobiła głęboki wdech i wydech. Jakby wymieniała całe powietrze w płucach.

Postanowiła nie umierać, ponieważ usłyszała daleki głos. W tamtej chwili znajdowała się w całkowitej ciszy. W momencie, gdy zaczęła naciskać spust, otaczający ją hałas bez śladu gdzieś przepadł. Znalazła się w ciszy przypominającej tę na dnie basenu. Tam śmierć nie była ponura ani przerażająca. Wydawała jej się czymś naturalnym jak wody płodowe dla płodu, czymś oczywistym. To wcale niezłe, pomyślała wówczas Aomame. Nieomal się uśmiechnęła. I wtedy usłyszała głos.

Ten głos zdawał się dobiegać z daleka, z odległego czasu. Nie rozpoznała go, ponieważ przebył wiele zakrętów, stracił oryginalną barwę i charakter. Pozostało jedynie puste echo odarte ze znaczenia. Mimo to w jego brzmieniu Aomame udało się dosłyszeć wytęsknione ciepło. Zdawało się, że woła ją, wymawia jej nazwisko.

Aomame rozluźniła palec na spuście, zmrużyła oczy i wytężyła słuch. Chciała uchwycić słowa wypowiadane przez głos. Z trudem udało jej się wyłowić – a przynajmniej sądziła, że jej się udało – jedynie własne nazwisko. Poza tym słychać było tylko wycie wiatru w jaskini. Niebawem głos się oddalił, jeszcze bardziej utracił znaczenie i został wessany w ciszę. Zniknęła spowijająca Aomame pustka, hałas wokół powrócił w jednej chwili, jakby ktoś gdzieś wyciągnął korek. Zorientowała się, że nie czuje już determinacji, by umrzeć.

Być może uda mi się jeszcze raz zobaczyć Tengo i spotkać się z nim na tym niewielkim placu zabaw, pomyślała Aomame. Umrzeć mogę potem. Jeszcze raz dam sobie szansę. Życie – nieumieranie – to możliwość spotkania z Tengo. Wyraźnie poczuła, że chce żyć. Było to przedziwne uczucie. Chyba nigdy przedtem go nie doznała.

Zwolniła kurek, zabezpieczyła pistolet i schowała go do torby. Potem wyprostowała się, włożyła okulary przeciwsłoneczne i wróciła do swojej taksówki. Ludzie w milczeniu przyglądali się kobiecie idącej autostradą dużymi krokami w pantoflach na wysokich obcasach. Nie musiała daleko iść. Mimo korka taksówka posunęła się trochę naprzód i znajdowała się teraz w pobliżu Aomame.

Zapukała w szybę po stronie kierowcy, a on otworzył.

– Zabierze mnie pan jeszcze raz?

Kierowca się zawahał.

– Ale… pani tam chyba włożyła sobie pistolet do ust?

– Uhm.

– Prawdziwy?

– Żartuje pan – powiedziała Aomame, krzywiąc wargi.

Kierowca otworzył przyciskiem drzwi z tyłu, a Aomame wsiadła. Położyła torbę obok siebie, wytarła usta chusteczką do nosa. Czuła w nich smak metalu i smaru.

– I znalazła pani te schody awaryjne? – zapytał kierowca.

Aomame pokręciła głową.

– No właśnie. Nigdy nie słyszałem, żeby tam były schody awaryjne – powiedział kierowca. – To co? Mam zjechać z autostrady w Ikejiri, tak jak pani przedtem planowała?

– Tak, niech pan zjedzie.

Kierowca otworzył okno, dał znak ręką i przejechał na prawy pas przed dużym autokarem. Na liczniku była ta sama suma co w chwili, kiedy Aomame wysiadła z taksówki.

Oparła się o siedzenie, oddychając cicho, spojrzała na dobrze jej już znaną reklamę Esso. Uśmiechnięty tygrys odwrócony profilem do niej trzymał wąż dystrybutora. Napis głosił: „Do baku wpuść tygrysa”.

– Do baku wpuść tygrysa – wyszeptała.

– Słucham? – zapytał kierowca, spoglądając na nią w lusterku.

– Nic, nic. Mówiłam do siebie.

Pożyję tu jeszcze trochę i zobaczę, co się stanie, pomyślała. Umrzeć zawsze mogę później. Prawdopodobnie.

Kiedy Tamaru dzwoni do niej w dzień po tym, jak zrezygnowała z samobójstwa, Aomame powiadamia go, że jej plany się zmieniły. Postanowiła się stąd nie ruszać. Nie zmieni nazwiska, nie podda się operacji plastycznej.

Tamaru milczy po drugiej stronie słuchawki. Prawdopodobnie rozważa w myślach kilka scenariuszy.

– To znaczy, że nie chcesz się przenieść w inne miejsce.

– Uhm – odpowiada zwięźle Aomame. – Chcę przez pewien czas zostać tutaj.

– To miejsce nie nadaje się na długoterminową kryjówkę.

– Jeżeli się tu zamknę i nie będę wychodziła, nie powinni mnie znaleźć.

– Lepiej ich nie lekceważyć. Prawdopodobnie wszystkiego się dowiedzą, pójdą twoim śladem. Niebezpieczeństwo grozi nie tylko tobie, ale też innym. Jeśli coś się stanie, będę w trudnej sytuacji.

– Bardzo mi przykro z tego powodu. Ale potrzebuję jeszcze trochę czasu.

– „Jeszcze trochę” to niezbyt precyzyjne określenie.

– Przepraszam, ale inaczej nie umiem tego nazwać.

Tamaru przez pewien czas rozważa coś w milczeniu. Chyba po jej tonie poznał, że ta decyzja jest nieodwołalna.

– Dla mnie najważniejsze jest, w jakiej mnie to stawia sytuacji. Prawie najważniejsze. Zdajesz sobie z tego sprawę, prawda?

– Sądzę, że tak.

Tamaru znów milknie na chwilę.

– Dobra. Chciałem tylko uniknąć nieporozumień. Skoro nalegasz, pewnie masz swoje powody?

– Mam powody.

Tamaru krótko chrząka.

– Jak ci wcześniej mówiłem, my wszystko zaplanowaliśmy i przygotowaliśmy. Należało przenieść cię w bezpieczne miejsce daleko stąd, zatrzeć ślady, zmienić ci twarz i nazwisko. Stworzyć nową osobę na tyle, na ile to możliwe. Doszliśmy w tej kwestii do porozumienia.

– Wiem, oczywiście. Samemu planowi nie mam nic do zarzucenia. Ale spotkało mnie coś nieprzewidywalnego. I dlatego muszę tu zostać trochę dłużej.

– Nie mogę sam podjąć decyzji i odpowiedzieć tak lub nie – mówi Tamaru. Z jego gardła dobiega cichy dźwięk. – Będziesz musiała trochę poczekać na odpowiedź.

– Nigdzie się stąd nie ruszam – mówi Aomame.

– I tak trzymaj – odpowiada Tamaru. Potem się rozłącza.

Następnego dnia przed dziewiątą rano telefon dzwoni trzy razy, milknie i znów dzwoni. To musi być Tamaru. Nie witając się, przechodzi od razu do rzeczy.

– Madame także niepokoi to, że masz tam tak długo przebywać. Nie można ci zapewnić odpowiedniej ochrony. To tylko tymczasowa kryjówka. Mówi, że chciałaby jak najszybciej przenieść cię w bezpieczne miejsce daleko stąd. Więc jesteśmy oboje tego samego zdania. Rozumiesz?

– Bardzo dobrze rozumiem.

– Ale jesteś trzeźwo myślącą, ostrożną osobą. Nie popełniasz głupich błędów, jesteś opanowana. Zasadniczo w pełni ci ufamy.

– Dziękuję.

– Skoro nalegasz, żeby jeszcze trochę zostać w tym mieszkaniu, na pewno masz jakiś powód. Nie wiemy, co to za powód, ale z pewnością nie chodzi o zwykły kaprys. Dlatego madame uważa, że powinniśmy w miarę możliwości spełnić twoją prośbę.

Aomame słucha uważnie, nie odzywając się.

Tamaru ciągnie dalej:

– Możesz tam zostać do końca roku. Ale nie dłużej.

– To znaczy na początku nowego roku muszę się przenieść gdzie indziej?

– Z naszego punktu widzenia postępujemy zgodnie z twoim życzeniem na tyle, na ile to dla nas możliwe.

– Dobrze – mówi Aomame. – Do końca roku będę tutaj, potem przeniosę się gdzieś indziej.

Nie są to jej prawdziwe intencje. Nie ma zamiaru ruszyć się na krok z tego mieszkania, dopóki nie uda jej się znów zobaczyć Tengo i spotkać się z nim. Ale gdyby teraz to powiedziała, sytuacja stałaby się kłopotliwa. Do końca roku ma jeszcze trochę czasu. Nad tym, co będzie potem, będzie musiała zastanowić się później.

– Dobra – mówi Tamaru. – Będziemy ci raz w tygodniu dostarczać jedzenie i przedmioty codziennego użytku. W każdy wtorek o pierwszej pojawią się zaopatrzeniowcy. Będą mieli klucz, więc po prostu wejdą. Ale tylko do kuchni, nie do innych pomieszczeń. W tym czasie idź do sypialni i zamknij drzwi na klucz. Nie pokazuj się. Nie odzywaj. Wychodząc, zadzwonią raz do drzwi. Wtedy będziesz mogła wyjść z sypialni. Jeśli coś ci jest potrzebne, coś specjalnego, powiedz mi teraz. Dołączę to do następnej dostawy.

– Byłabym bardzo wdzięczna za jakieś urządzenia do ćwiczenia mięśni – mówi Aomame. – Bo gimnastyka i rozciąganie mięśni bez przyrządów są skuteczne tylko do pewnego stopnia.

– Nie mogę ci dostarczyć takich prawdziwych, jakie mają w siłowniach, ale jeśli mogą być takie do użytku domowego, to proszę bardzo.

– Mogą być – mówi Aomame.

– Rower treningowy i kilka przyrządów wzmacniających mięśnie. Tyle ci wystarczy?

– Wystarczy. I gdybyś mógł, poproszę jeszcze o metalową pałkę do softballu.

Tamaru milczy przez kilka sekund.

– Pałki można użyć do różnych celów – mówi Aomame. – Będę spokojniejsza, mając ją pod ręką. Bo można powiedzieć, że dorastałam z taką pałką.

– Dobra. Jak ci jeszcze coś przyjdzie do głowy, napisz na kartce i połóż na blacie w kuchni. Dostarczymy ci przy kolejnej dostawie.

– Dziękuję. Ale w tej chwili niczego mi specjalnie nie brakuje.

– Książki, filmy wideo, takie rzeczy?

– Żaden konkretny tytuł nie przychodzi mi do głowy.

– A co powiesz na W poszukiwaniu straconego czasu Prousta? – pyta Tamaru. – Jeśli jeszcze nie czytałaś, to może być dobra okazja do przeczytania całości.

– A ty czytałeś?

– Nie. Nigdy nie siedziałem w więzieniu ani nigdy się nigdzie długo nie ukrywałem. Ludzie mówią, że jak się nie ma takiej okazji, to W poszukiwaniu straconego czasu trudno w całości przeczytać.

– A znasz kogoś, kto przeczytał?

– Znam osoby, które spędziły długi czas w więzieniu, ale to nie są chyba ludzie, których interesowałby Proust.

– Spróbuję. Jak gdzieś trafisz na tę książkę, dołącz ją do następnej dostawy.

– Prawdę mówiąc, już ją przygotowałem – mówi Tamaru.

We wtorek z wybiciem pierwszej przychodzą „zaopatrzeniowcy”. Zgodnie z zaleceniem Aomame idzie do sypialni, zamyka drzwi na klucz i wstrzymuje oddech. Słyszy, jak otwierają się drzwi wejściowe, jacyś ludzie wchodzą do środka. Nie wie, kim są ci „zaopatrzeniowcy”. Sądząc po dźwiękach i ogólnym wrażeniu, orientuje się, że przyszły dwie osoby, ale nie słyszy żadnej rozmowy. Wnoszą kilka paczek, bez słowa segregują przyniesione rzeczy. Słyszy, jak myją nad zlewem produkty żywnościowe i chowają do lodówki. Prawdopodobnie wcześniej uzgodnili podział pracy. Odpakowują coś. Aomame słyszy, że składają papier i kartony. Chyba wynoszą z kuchni śmieci. Ona nie może wychodzić do śmietnika na dole, dlatego ktoś inny musi to zrobić.

Pracują szybko i efektywnie. Nie robią niepotrzebnego hałasu, stąpają cicho. Po dwudziestu minutach kończą pracę, otwierają drzwi i wychodzą. Aomame słyszy, jak przekręcają klucz. Tak jak ustalono, dają sygnał, przyciskając dzwonek. Na wszelki wypadek Aomame odczekuje jeszcze piętnaście minut. Potem wychodzi z sypialni, upewnia się, że nikogo nie ma, zamyka drzwi wejściowe na zasuwę.

W dużej lodówce jest zapas jedzenia na tydzień. Tym razem nie są to błyskawiczne potrawy do podgrzania w kuchence mikrofalowej, lecz głównie świeże produkty. Różne warzywa i owoce. Ryby i mięso. Tofu, wodorosty wakame i natto¹. Mleko, sery, sok pomarańczowy. Tuzin jajek. Aby zmniejszyć ilość śmieci, wszystko zostało wyjęte z opakowań i zręcznie owinięte przezroczystą folią. Całkiem trafnie odgadli, jakiego rodzaju produkty będą jej na co dzień potrzebne. Skąd mogą to wiedzieć?

Przy oknie ustawiono rower treningowy. Jest niewielki, ale najwyższej jakości. Na ekranie pokazuje się szybkość jazdy, przejechana odległość i liczba spalonych kalorii. Można monitorować liczbę obrotów na minutę i tętno. Jest też maszyna do trenowania mięśni brzucha, pleców i mięśni trójgłowych. Można ją łatwo złożyć i rozebrać na części dołączonym metalowym kluczem. Aomame dobrze wie, jak z niej korzystać. To najnowszy model, maszyna ma prostą konstrukcję, lecz na pewno jest wystarczająco skuteczna. Te dwa urządzenia pozwolą jej utrzymać ciało w dobrej kondycji.

Jest również metalowa pałka w miękkim pokrowcu. Aomame wyjmuje ją, robi kilka zamachów. Lśniąca srebrem nowa pałka ze świstem przecina powietrze. Jej dobrze znany ciężar uspokaja Aomame. Gdy trzyma ją w dłoniach, wraca myślami do dni okresu dorastania spędzonych z Tamaki Ōtsuka.

Na stole leży stos tomów W poszukiwaniu straconego czasu. Nie jest to nowe wydanie, ale książki nie noszą śladów czytania. Łącznie pięć tomów. Aomame podnosi jedną i przerzuca kartki. Jest też kilka czasopism. Tygodniki i miesięczniki. Pięć filmów wideo, jeszcze nieotwartych. Nie wie, kto je wybrał, ale to same nowe filmy, których jeszcze nie widziała. Aomame nie ma zwyczaju chodzić do kina, więc nigdy nie brakuje filmów, których jeszcze nie oglądała.

W dużej torbie z domu towarowego są trzy nowe swetry. Cienki, średni i gruby. Dwie grube flanelowe koszule, cztery podkoszulki z długimi rękawami. Wszystkie gładkie, o prostym kroju. Rozmiary też odpowiednie. Są też grube skarpetki i rajstopy. Jeśli ma być tutaj do grudnia, te rzeczy będą jej potrzebne. Są bardzo zapobiegliwi.

Niesie ubrania do sypialni, układa w szufladach, wiesza na wieszakach. Wraca do kuchni i kiedy pije kawę, rozlega się dzwonek telefonu. Trzy razy, przerwa i znowu zaczyna dzwonić.

– Przyszła dostawa? – pyta Tamaru.

– Dziękuję. Myślę, że jest wszystko, czego mi potrzeba. Te urządzenia treningowe też są odpowiednie. Teraz pozostaje tylko zabrać się do Prousta.

– Jeśli o czymś zapomnieliśmy, nie krępuj się i powiedz.

– Dobrze. Chociaż chyba trudno będzie znaleźć coś, o czym zapomnieliście.

Tamaru chrząka.

– Może nie muszę ci tego mówić, ale chciałem cię w pewnej sprawie ostrzec. Mogę?

– Oczywiście, że możesz.

– Kiedy człowiek siedzi sam w zamknięciu, w niewielkim mieszkaniu, kiedy się z nikim nie spotyka, z nikim nie rozmawia, w rzeczywistości nie jest mu wcale łatwo. Nawet twardziele dość szybko wymiękają. Szczególnie, jeśli jeszcze ktoś cię ściga.

– Moje poprzednie mieszkanie wcale nie było większe.

– Dzięki temu może będzie ci łatwiej. Ale i tak musisz uważać. Kiedy człowiek długo żyje w ciągłym napięciu, sam nie wie, kiedy nerwy napinają mu się do ostateczności, a potem robią się jak zbyt rozciągnięta guma. A jak raz się rozciągną, już nie wrócą do normy.

– Będę uważać.

– Chyba już wcześniej ci mówiłem, że jesteś z natury ostrożna. Praktyczna i wytrzymała. Nie przeceniasz się. Ale kiedy człowiek przestaje być skupiony, nawet ktoś bardzo ostrożny zawsze popełni błąd lub dwa. Samotność przeżera człowieka na wylot jak kwas.

– Sądzę, że nie jestem samotna – oznajmia Aomame. Mówi częściowo do Tamaru, częściowo do siebie. – Jestem sama, ale nie samotna.

Po drugiej stronie słuchawki zapada na kilka chwil cisza. Prawdopodobnie odbywa się tam rozważanie różnicy między byciem samym i samotnym.

– W każdym razie postaram się być jeszcze ostrożniejsza niż dotąd. Dziękuję za ostrzeżenie – mówi Aomame.

– Chciałbym, żebyś jedną rzecz zrozumiała. Będziemy cię wspierać, na ile tylko możemy. Ale jeżeli tam zdarzy się jakaś nagła sytuacja – nie wiem jaka – być może będziesz musiała sama sobie poradzić. Choćbym gnał do ciebie najszybciej jak potrafię, mogę zwyczajnie nie zdążyć. Albo w zależności od okoliczności mogę nie móc od razu przybiec. Na przykład gdybym ocenił, że byłoby dla nas niepożądane mieć z tobą jakieś powiązania.

– Zdaję sobie z tego sprawę. Zostaję tu na własne życzenie, więc jestem przygotowana na to, żeby sama się bronić. Metalową pałką i tą rzeczą od ciebie.

– Żyjemy w świecie dla twardzieli.

– Kto się karmi nadzieją, musi przechodzić próby – mówi Aomame.

Tamaru znów milknie na parę chwil. Potem mówi:

– Słyszałaś o ostatniej próbie, której poddawani byli oficerowie śledczy tajnej policji w okresie stalinowskim?

– Chyba nie.

– Wsadzano ich do kwadratowego pokoju. Było w nim jedno zwyczajne drewniane krzesło. I przełożony wydawał im następujący rozkaz: „Zmuś to krzesło do przyznania się i spisz protokół zeznań. Do tego czasu nie ruszaj się na krok z tego pokoju”.

– To dość surrealistyczna historia.

– Nie, to wcale nie jest surrealistyczna historia. Jest całkowicie realistyczna. Stalin naprawdę stworzył taki paranoiczny system, a kiedy był u władzy, zamordował około dziesięciu milionów ludzi. W większości swoich popleczników. My naprawdę żyjemy w takim świecie. Lepiej to sobie dobrze wbić do głowy.

– Znasz dużo historii, od których aż się ciepło robi na sercu.

– Nie tak dużo. Tylko staram się je gromadzić. Nigdy nie odebrałem systematycznego wykształcenia, więc potrzebne informacje mogę tylko zbierać po jednej i przyswajać. „Kto się karmi nadzieją, musi przechodzić próby”. Masz rację. Nie da się zaprzeczyć. Tylko nadzieje są nieliczne i w większości abstrakcyjne, a prób tyle, że się odechciewa, i w większości są konkretne. To jedna z rzeczy, których nauczyło mnie życie.

– I jakie zeznania wydobyli z krzeseł oficerowie śledczy?

– To kwestia warta zastanowienia – mówi Tamaru. – Jak koan, zagadka w zen.

– Zen stalinizmu.

Tamaru po chwili odkłada słuchawkę.

Tego popołudnia ćwiczy na rowerze i tym drugim urządzeniu. Cieszy ją dawno nieodczuwany wysiłek, którego te ćwiczenia wymagają. Potem bierze prysznic i spłukuje z siebie pot. Słuchając stacji FM, przyrządza sobie coś do jedzenia. Sprawdza popołudniowe wiadomości w telewizji (żadna z informacji jej nie zainteresowała). Gdy słońce zachodzi, siada na balkonie i obserwuje plac zabaw. Cienki koc na kolanach, lornetka i pistolet. Pięknie lśniąca nowa metalowa pałka.

Do końca tego pełnego zagadek roku 1Q84 będę wiodła w tym zakątku Kōenji takie właśnie monotonne życie. Oczywiście pod warunkiem, że Tengo wkrótce nie pokaże się na placu zabaw. Gotując, ćwicząc, sprawdzając wiadomości i odwracając kartki dzieła Prousta, będę czekała na pojawienie się Tengo. Czekanie na niego stanie się treścią mojej egzystencji, myśli. W tej chwili tylko ta cienka nić łączy mnie z życiem. Jak tego pająka, którego widziałam, schodząc po schodach awaryjnych z autostrady. Małego czarnego pająka, który utkał nędzną pajęczynę między brudnymi metalowymi prętami i siedział w niej przyczajony. Pajęczyna, targana wiatrem świszczącym między przęsłami wiaduktu, była porozrywana i pełna paprochów. Na ten widok zrobiło mi się żal. Ale teraz znalazłam się prawie w takiej samej sytuacji jak ten pająk, pomyślała.

Muszę zdobyć kasetę z Sinfoniettą Janáčka, myśli. Będzie mi potrzebna podczas ćwiczeń. Ta muzyka łączy mnie z czymś, z jakimś nieokreślonym miejscem. Gdzieś mnie prowadzi. Muszę ją dodać do listy zaopatrzenia dla Tamaru.

Jest październik, do końca roku zostały jej niecałe trzy miesiące. Zegar nieubłaganie odmierza czas. Skulona na krześle obserwuje zza plastikowej osłony plac zabaw i zjeżdżalnię. Rtęciowa latarnia zalewa tę scenę bladoniebieskim światłem. Plac przypomina jej puste korytarze nocą w akwarium. Niewidzialne wyimaginowane ryby bezszelestnie przemykają między drzewami. Nie przerywają swego bezgłośnego pływania. Na niebie unoszą się dwa księżyce, pragnąc jej aprobaty.

Tengo, szepcze Aomame. Gdzie teraz jesteś?

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Potrawa ze sfermentowanej fasoli sojowej bogata w białko i witaminy (wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki). [↵]

MUZA SA

00-590 Warszawa

ul. Marszałkowska 8

tel. 22 6297624, 22 6296524

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: 22 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Konwersja do formatu EPUB: MAGRAF s.c., Bydgoszcz