JAMES CRAIG

MILCZ NAWET
PO ŚMIERCI

- fragment -

Tytuł oryginału: Never Apologise, Never Explain

Redakcja: Beata Słama

Redakcja techniczna: Zbigniew Katafiasz

Konwersja do formatu elektronicznego: Robert Fritzkowski

Korekta: Elżbieta Jaroszuk, Grażyna Muszyńska

Copyright NEVER APOLOGISE, NEVER EXPLAIN © James Craig 2012

All rights reserved.

First published in the UK by Robinson, an imprint of Constable & Robinson.

Cover design © JoeRoberts.co.uk

Cover illustration © Roy Bishop/Arcangel Images, Dawn Bowery/Arcangel Images

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2013

© for the Polish translation by Janusz Ochab

ISBN 978-83-7758-525-2

Wydawnictwo Akurat

Warszawa 2013

Wydanie I

1

Przekonawszy się, że znów nie zdążył przed zamknięciem do schroniska Parker House, Walter Poonoosamy, pijaczyna znany powszechnie jako Pies, przeszedł za róg, na Drury Lane, i ruszył na północ. Zmierzał do labiryntu uliczek wokół British Museum. Obszar ten przyciągał wielu turystów, którzy stołowali się w licznych restauracjach sprzedających posiłki typu „jedz, ile chcesz”, więc zwykle jedzenia tam nie brakowało.

Big Ben wybił właśnie pierwszą, gdy Pies skręcił w Great Russell Street. O tej porze ulica była pusta, co bardzo mu odpowiadało. Spojrzał na czarne worki ze śmieciami, czekające na bohaterskich śmieciarzy z Camden. Pierwsza śmieciarka przyjeżdżała koło siódmej rano. Do tej pory większość worków była już rozdarta, a ich zawartość rozwleczona po całym chodniku. Pies wiedział z doświadczenia, że resztkami mogą się najeść tylko ci, którzy przychodzą pierwsi. Pomimo przyjemnego stanu upojenia alkoholowego coraz wyraźniej odczuwał dokuczliwy głód, musiał się więc pospieszyć, by uprzedzić konkurencję, czyli kloszardów z Tottenham Court Road i Russell Square. Właśnie teraz mógł liczyć na najcenniejsze łupy w postaci resztek jedzenia, ubrań i innych przydatnych rzeczy, które wyrzucali okoliczni mieszkańcy.

Rozważywszy różne opcje, Pies podszedł do sterty worków ze śmieciami ułożonych przy latarni po wschodniej stronie ulicy, przed hinduską restauracją o nazwie Sitaaray. Wyjął z kieszeni nóż do wykładzin, pochylił się i ostrożnie rozciął najbliższy worek. Po kilku minutach poszukiwań znalazł całkiem przyzwoite resztki: jagnięce shaami i kurczaka z masalą oraz parę chlebków naan. Taki posiłek z pewnością przewyższał wszystko, co dostałby w schronisku, a przy tym doskonale pasował do resztki z dwóch litrów cydru Diamond White, które zachował na taką właśnie chwilę. Rozejrzał się po ulicy, a gdy był już pewny, że nikt go nie podgląda, odmówił krótką modlitwę dziękczynną za obfitość dóbr, jakimi obdarowało go miasto. Potem wycofał się w mrok pobliskiej alejki na tyłach olbrzymiej kamienicy, by rozpocząć nocną ucztę.

2

Agatha Mills nie mogła zasnąć. Wciąż ubrana, stała przy oknie i patrzyła na podświetloną fasadę British Museum. Ten widok był największą zaletą jej mieszkania, szczególnie w nocy: często kontemplowała jońskie kolumny i rzeźby na frontonie nad głównym wejściem, obrazujące Postęp cywilizacji.

Ładny mi postęp, pomyślała ze smutkiem, kręcąc głową.

To widok sprawił, że zakochała się w tym mieszkaniu, gdy zobaczyli je po raz pierwszy prawie czterdzieści lat temu. Wierciła Henry’emu dziurę w brzuchu, by natychmiast je kupił, choć nie było ich na nie stać. Zrobił to, ale potem przez długi czas chodził naburmuszony, co nawet teraz przywoływało uśmiech na usta Agathy. Jednak w miarę upływu lat, gdy okazało się, że ich mieszkanie to jedyna rozsądna inwestycja, jaką poczynili w ciągu całego życia, jej mąż pogodził się z tym zakupem i łaskawie przyznał, że miała rację.

Jednak dla Agathy radość z tego, że mieszka przy Great Russell Street, zawsze zaprawiona była odrobiną smutku. Od pierwszej wizyty w nim marzyła, że będzie zabierała swoje dzieci na drugą stronę ulicy, do muzeum. Wyobrażała sobie pikniki na dziedzińcu, popołudnia spędzone pośród egipskich mumii i rzymskich skarbów. Gdyby wtedy wiedziała, że nie będzie miała dzieci, byłaby zdruzgotana. Nawet teraz czuła ukłucie żalu i zdawała sobie sprawę, że to uczucie nigdy nie minie.

Jednak domem Millsów rządził stoicki pragmatyzm: musisz żyć z tym, co cię boli. Tak też postępowali, a życie toczyło się dalej. Znaleźli sobie inne zajęcia, które wypełniały im czas i absorbowały emocje. Czasami zastanawiała się, czy Henry jest równie rozczarowany jak ona – z mężczyznami różnie bywa – ale w sumie nie miało to większego znaczenia. Nie zamierzali przecież pokazywać sobie nawzajem, które bardziej cierpi.

Uśmiechnęła się na myśl o mężu leżącym teraz w ich małżeńskim łóżku. Był dobrym człowiekiem, wziął na siebie jej problemy i sam się z nimi zmagał. Po latach zrozumiała, że jest naprawdę niezwykłym towarzyszem, i że miała szczęście, wiążąc się właśnie z nim.

Dostrzegła jakiś ruch na ulicy. Podeszła do okna i zobaczyła kloszarda, który grzebał w śmieciach, szukając czegoś do jedzenia albo ubrania. Takie widoki były dla Agathy codziennością i nie wywoływały właściwie żadnej reakcji prócz odrobiny niezdrowej przyjemności, jaką jest podglądanie innych. Pracowała przez wiele lat w znacznie biedniejszych krajach, więc przywykła do ludzkiej nędzy. Poza tym w porównaniu z wieloma innymi miastami Londyn miał naprawdę sporo do zaoferowania tym, dla których śmietnik był głównym źródłem zaopatrzenia. Agatha zauważyła jednak, że ma już mniej zrozumienia dla niedoli innych. Może po prostu się starzeje, a może to miasto tak na nią działa.

Podobnie jak inni mieszkańcy Ridgemount Mansions, była wściekła, gdy rano ulicę zaścielały śmieci. Nie po to przecież starannie je sortowali i układali w workach, by potem rozrzucały je bezdomne duchy włóczące się nocą po okolicy. Czasami ktoś dzwonił po policję, ale nie miało to najmniejszego sensu: jeśli policjanci przyjeżdżali na miejsce – co nie zdarzało się często – nawet nie kryli braku zainteresowania tak błahą sprawą i wykonywali tylko podstawowe czynności, które miały na jakiś czas odstraszyć winowajców.

Agatha obserwowała, jak mężczyzna wyjmuje kilka rzeczy z worka wystawionego przed pobliską restaurację, a potem znika w mroku. Wiatr rozsypał po ulicy kilka pustych plastikowych pojemników. Poza tym na dole nic się nie działo.

Odsunęła się od okna i usłyszała jakiś hałas w kuchni. Henry najwyraźniej znów nie mógł zasnąć. Do niedawna nie zdarzało mu się wstawać w nocy, ale ostatnio dochodziło do tego coraz częściej. Im był starszy, tym bardziej robił się niespokojny.

– Henry? – Wyszła z salonu i spojrzała na korytarz. W kuchni paliło się światło. – Wszystko w porządku?

Hałas w kuchni ucichł, ale nie doczekała się odpowiedzi. Pomyślała, że mąż z dnia na dzień coraz gorzej słyszy. Oboje się starzeją. To kolejny problem związany z brakiem dzieci: kto się nimi zaopiekuje, gdy sami już nie będą dawali sobie rady? Matka Agathy zmarła w domu opieki, który przypominał raczej zakład dla obłąkanych. Poczucie winy i wstyd związane z tym, że ją tam zostawiła, bywały dokuczliwe, ale nie mogły się równać z determinacją, z jaką walczyła o to, by podobny koniec nie spotkał jej ani Henry’ego. Ojciec zmarł na zawał, kiedy pewnego dnia wyszedł do sklepu po chleb. Wtedy było to dla nich strasznym szokiem, ale patrząc z perspektywy czasu, Agatha doszła do wniosku, że to znacznie lepsze wyjście niż dogorywanie w domu wariatów.

– Henry! – powtórzyła ostro, zirytowana tymi ponurymi rozmyślaniami. – Co ty robisz? Jest już naprawdę późno.

Weszła do kuchni i ściągnęła brwi. Nie było tam nikogo. Kiedy odwracała się z westchnieniem, by zgasić światło, kątem oka dojrzała jakiś ruch.

– Co, u diab…

Pierwszy cios trafił ją w ramię, a nie w głowę, to jednak wystarczyło, by runęła na podłogę.

– Henry! – jęknęła Agatha, próbując się podnieść. Była już na kolanach, gdy dosięgło ją drugie uderzenie. Tym razem cios był celniejszy – trafiona w tył głowy, Agatha osunęła się w ciemność.

3

„Policja w Chile aresztowała tancerkę, która kilkakrotnie zrobiła striptiz w metrze w Santiago. Montserrat Morilles została nazwana La Diosa del Metro, Boginią Metra. Morilles powiedziała dziennikarzom: «Chile to wciąż kraj dla nieśmiałych. Ludzie wstydzą się bawić i okazywać uczucia. Chcemy się tym zająć i uczynić z Chile szczęśliwsze państwo»”.

Carlyle wysunął głowę spod kołdry i wyłączył radiobudzik. Przetarł zaspane oczy i spojrzał na żonę, która właśnie się ubierała. Stała po swojej stronie łóżka, odwrócona do niego plecami. Rzuciła na podłogę bawełnianą koszulkę i sięgnęła po perłowy biustonosz wiszący na krześle. Włożyła go i odruchowo zerknęła do lustra na drzwiach szafy. Carlyle obserwował, jak drgają jej pośladki, i też poczuł przyjemne drgnięcie.

Jedną z wielu rzeczy, za które kochał żonę, był jej piękny tyłek. Naprawdę śliczny tyłeczek: jędrny, kształtny, gładki i nie do końca symetryczny. Ogarnęła go nagle fala entuzjazmu, miał ochotę wyskoczyć z łóżka i złapać ją za pupę. Kolejne drgnięcie. Podrapał się energicznie, by potwierdzić to, co i tak już wiedział: jego poranna erekcja jest tego dnia po prostu spektakularna.

Ile mają czasu? Usłyszał, że w salonie włączył się telewizor. Przed pójściem do szkoły Alice przez piętnaście minut będzie jadła śniadanie i oglądała jakieś bzdury. Wystarczy. Najpierw jednak musi się wysikać. Już miał opuścić nogi na podłogę, gdy Helen odwróciła się do niego i obdarzyła go jednym z tych swoich strapionych uśmiechów. Oprócz biustonosza, przez który wyraźnie przebijały sutki, Helen była naga. Najwyraźniej nieświadoma swojego prowokacyjnego wyglądu, spytała od niechcenia:

– Przyjąłeś kiedyś upominek w pracy?

– Dzień dobry, ja też się cieszę, że już wstałaś.

Carlyle schował się pod kołdrę. Ostatnią rzeczą, na jaką miał teraz ochotę, był powrót do rozmowy z poprzedniego wieczoru. Helen przeczytała w niedzielnym wydaniu jednej z gazet historię o inspektorze z komisariatu Harrow, który został aresztowany podczas nalotu na miejscowy burdel. Autor artykułu podejrzewał, że policjant zapewniał temu przybytkowi ochronę w zamian za pieniądze i usługi. Helen zaczęła głośno rozmyślać o nieodpartych pokusach, na jakie wystawieni są policjanci. Zamiast nie zdradzać się ze swoimi poglądmi, Carlyle jak ostatni idiota próbował bronić kolegów po fachu, a tym samym siebie.

Zerkając na jego krocze, Helen uniosła brwi.

– No więc?

– Zdefiniuj „upominek”.

– Dobrze wiesz. – Oparła ręce na biodrach, prowokując go i się z nim drażniąc.

– Czy kiedykolwiek spałeś z… dziwką?

„Dziwka”. Określenie wybrane nieprzypadkowo. Obraźliwe i oskarżycielskie zarazem.

Carlyle zamrugał i wbił wzrok w sufit. Czuł, jak jego erekcja powoli słabnie. Fatalnie zaczął się dla niego ten poniedziałkowy poranek – jego własna żona wypytuje go o jego historię seksualną i standardy etyczne. Poczuł się jak w pracy: nie musiał być winny, by czuć się winnym.

Zastanawiał się przez moment nad swoją sytuacją, świadomy, że ma mało czasu. W końcu usiadł prosto i zrobił obojętną minę, co o tej porze dnia nie było zbyt trudne.

– Nie.

Helen włożyła wyblakłe figi, które nie pasowały do biustonosza.

– Jesteś pewny? Bo większość mężczyzn to robiła. To nic wielkiego.

Carlyle ani przez moment nie wierzył w to ostatnie zdanie. Dobrze wiedział, że sprawa jest śmiertelnie poważna. Podrapał się po głowie i udał, że ziewa, by zyskać na czasie. Musi to rozegrać bardzo delikatnie. Przestał udawać obojętność, uśmiechnął się od ucha do ucha i spytał:

– Co masz na myśli? Pytasz o to, czy przypadkiem nie zapomniałem, że dmuchnąłem kiedyś dziwkę, czy nie jesteś pewna, czy mówię ci prawdę?

– Jedno i drugie.

Helen włożyła jasnobrązowy sweter i sięgnęła po czarne dżinsy.

Uznawszy, że najlepszą formą obrony jest atak, Carlyle odrzucił kołdrę i wstał z łóżka. Drapiąc się po jądrach, podszedł do żony i delikatnie pocałował ją w czoło.

– Nie sądzę… to znaczy, na pewno bym pamiętał.

Helen odsunęła się od niego i zapięła dżinsy. Carlyle złapał się za penisa i ścisnął go lekko, a potem znów podrapał z błogością po jądrach. Teraz naprawdę chciało mu się sikać, ale nie mógł wyjść z pokoju zbyt szybko, bo wyglądałoby to na ucieczkę.

– Więc jesteś pewny?

Obok jego dżinsów leżały bokserki, które nosił poprzedniego dnia. Podniósł je i szybko powąchał – nie jest źle, wytrzymają jeszcze jeden dzień.

– Posłuchaj – zaczął, wkładając bieliznę – są dziwki i dziwki. Wiem z doświadczenia, że przeciętna kokainistka nie przypomina Julii Roberts z Pretty Woman.

Helen zmierzyła go wzrokiem, przypominając – choć wcale tego nie potrzebował – że częścią małżeństwa jest również nieustanne ocenianie się nawzajem.

– Więc gdyby były ładniejsze albo czystsze…

No tak, w tym momencie odwrót był już niemożliwy. Znów spróbował uśmiechnąć się szelmowsko.

– Julia Roberts nie jest w moim typie.

– Ale gdyby wyglądały jak… hm, powiedzmy, ta dziewczyna Bonda, Eva Green?

Eva Green?

– Nie, nie wyglądają tak.

Helen zaczęła szczotkować włosy.

– Ale gdyby jednak wyglądały? I gdybyś musiał tylko wręczyć jej pieniądze?

Tym razem uśmiech Carlyle’a był szczery.

– Policjanci nie muszą płacić. Dostajemy „upominki”, nie pamiętasz? I dobrze, biorąc pod uwagę, ile mam – a raczej, ile nie mam – pieniędzy w kieszeni.

Helen uśmiechnęła się triumfalnie.

– Więc zrobiłbyś to? A może już zrobiłeś?

I po żartach. Carlyle przestał się uśmiechać i opuścił ramiona.

– Muszę się wysikać – powiedział cicho.

4

Inspektor siedział przed Il Buffone i napawał się łagodnym porannym słońcem. Maleńka włoska kawiarnia w stylu lat pięćdziesiątych znajdowała się naprzeciwko jego apartamentowca, po drugiej stronie Macklin Street, na rogu Drury Lane w północno-wschodniej części Covent Garden. W środku był tylko bar i dwa małe boksy, które mogły pomieścić najwyżej po sześć osób. Goście lokalu mogli zaryzykować i jeść w towarzystwie obcych ludzi albo usiąść przy jednym z małych stolików na ulicy, gdzie raczej nikt by im nie przeszkadzał. Poza tym mogli się za darmo nawdychać spalin.

Choć Carlyle wolał jadać śniadania sam, zwykle siedział w środku, pod plakatem zwycięskiej drużyny Juventusu z 1984 roku. Plakat był stary i wyblakły, posklejany w kilku miejscach taśmą samoprzylepną. Marcello już kilkakrotnie próbował go wymienić, ostatnio na plakat drużyny, która w 2006 roku zdobyła mistrzostwo świata. Zawsze jednak, po protestach Carlyle’a i kilku innych bywalców znających się na piłce, zmuszony był powiesić zdjęcie zespołu Trapattoniego i Platiniego.

Dziś jednak Carlyle trafił na poranną godzinę szczytu, więc oba boksy w kawiarni były zajęte. Przyjrzał się gościom i stwierdził, że żaden z nich nie wygląda tak, jakby miał za chwilę wyjść. Wciąż stojąc w drzwiach, spojrzał błagalnie na Marcella, właściciela, który skinął tylko głową i powiedział:

– Przyniosę.

Gdy tylko inspektor usiadł, pojawił się przy nim Marcello i postawił na stoliku podwójne macchiato i kawałek wyjątkowo apetycznego ciasta z wiśniami, które wprost prosiło się o to, by je zjeść.

Carlyle spojrzał na ciasto i poczuł, jak ślinka napływa mu do ust. Potem zerknął na Marcella z miną, która miała wyrażać pokorną wdzięczność.

– Wiedziałem, że ci się spodoba – powiedział z uśmiechem Marcello, który wracał już do środka. – Widzisz? To będzie dobry dzień.

Carlyle wypił łyk macchiato, pozwalając, by kawa sparzyła mu gardło. Kiedy wypił wszystko, wziął do ręki nóż i podzielił ciasto na cztery części. Wziął do ręki największą, zamknął oczy i przez moment rozkoszował się myślą o czekającej go uczcie.

– Hej!

Zamierzał właśnie wziąć do ust pierwszy kęs, gdy usłyszał klakson, a potem pisk opon. Jakaś kobieta zaczęła krzyczeć. Podniósł wzrok i zobaczył starszego mężczyznę w kremowym płaszczu przeciwdeszczowym, który leżał na ulicy przed białą furgonetką dostawczą z owocami i warzywami, obok przejścia dla pieszych przed pubem Sun przy Drury Lane, niecałe dwadzieścia metrów dalej. Carlyle spojrzał na kawałek ciasta i odłożył go na talerz. Ignorując burczenie w brzuchu, wstał od stołu i ruszył na miejsce wypadku, pokazując Marcellowi – który nie okazał najmniejszego zainteresowania minidramatem rozgrywającym się tuż obok jego lokalu – że będzie potrzebował jeszcze jednej kawy.

Drury Lane była stosunkowo spokojną jednokierunkową ulicą, biegnącą z południa na północ. Można nią było przejechać z Aldwych aż do High Holborn, unikając bardziej zatłoczonych ulic. Żeby dotrzeć nieco szybciej do świateł po północnej stronie ulicy, wielu kierowców wciskało pedał gazu w podłogę i pędziło tak szybko, jak się dało. Nie miało to większego sensu, jako że wszystkie pojazdy w centrum Londynu zmuszone były poruszać się ze średnią prędkością piętnastu kilometrów na godzinę, a więc mniej więcej z taką samą, z jaką sto lat temu jeździły dorożki. Carlyle, który nie miał samochodu, nie mógł zrozumieć, dlaczego kierowcy pokonują te dwieście metrów, gnając na złamanie karku tylko po to, by potem dłużej stać na światłach. Może było to uwarunkowane genetycznie, a może – co bardziej prawdopodobne – ci kierowcy byli po prostu dupkami. Tak czy inaczej, należało uznać za cud to, że do takich wypadków nie dochodziło częściej.

Przednie koła furgonetki zatrzymały się na pasach, trudno było jednak powiedzieć, czy pieszy rzeczywiście został potrącony. Kierowca wychylał się przez okno i kłócił z kobietą stojącą na skraju chodnika.

– Tu jest przejście dla pieszych! – wrzeszczała, nie zauważywszy przybycia Carlyle’a.

– Ten stary pierdziel wszedł mi prosto pod koła – warknął kierowca z taką miną, jakby miał ochotę złapać kobietę za gardło. Zwiększył obroty, ale nie mógł pojechać dalej, bo na ulicy wciąż leżał staruszek w kremowym płaszczu. Za furgonetką zatrzymała się taksówka, a jej kierowca trąbił przez kilka sekund, na wypadek gdyby ktoś nie zauważył, że tam stoi.

– Nie doszłoby do tego, gdyby pan nie jechał tak szybko – tłumaczyła kobieta.

– Pilnuj swoich spraw, głupia suko – odparował mężczyzna, po czym spojrzał na Carlyle’a, który zapisywał właśnie jego numer rejestracyjny.

– Hej, kutafonie! – Kierowca wychylił się jeszcze bardziej. – Co ty, kurwa, robisz?

Na jego ogolonej głowie lśniły krople potu. Miał na sobie koszulkę Tottenhamu ze stylizowanym numerem. Carlyle pomyślał, że chętnie aresztowałby go tylko za to. Pohamował się jednak i pokazał mu legitymację, a potem kazał zgasić silnik. Spotkało się to z niezadowoleniem taksówkarza, który dał temu wyraz, znów naciskając klakson. Carlyle nie zwracał na niego uwagi. Korek, który utworzył się za furgonetką, sięgał już Great Queen Street, ale to nie był jego problem. Mogą poczekać. Inspektor odwrócił się do staruszka i pomógł mu wstać.

– Wszystko w porządku, Harry? – spytał.

Harry Ripley otrzepał płaszcz i uśmiechnął się smutno jak człowiek, który pogodził się z tym, że co jakiś czas musi wylądować pod kołami samochodu.

– Cześć, inspektorze.

– Potrącił cię?

Mężczyzna spuścił wzrok.

– Nie. Nic mi nie jest.

– To była jego wina?

– Powiedziałbym raczej, że pół na pół.

Carlyle wskazał głową kawiarnię.

– Piję właśnie kawę w Il Buffone. Może się do mnie przyłączysz?

Staruszek skinął głową, wszedł na chodnik i ruszył powoli w stronę kawiarni. Kierowca uznał, że to zamyka sprawę, i uruchomił silnik. Jednak Carlyle stanął przed furgonetką i podniósł rękę jak policjant z drogówki.

– Nie tak szybko, słoneczko. Wstrzymaj konie.

Korek liczył już kilkadziesiąt samochodów, a kakofonia klaksonów z każdą chwilą przybierała na sile. Kobieta, która kłóciła się z kierowcą, stała teraz na chodniku przed Sun, jakby nie wiedziała, czy ma pójść, czy zostać. Carlyle uśmiechnął się do niej, co wprawiło ją w jeszcze większe zakłopotanie.

– Proszę się nie martwić. Już po wszystkim. Poradzę sobie z tym.

– Nie chce pan, żebym złożyła zeznania? – spytała.

W żadnym wypadku, pomyślał Carlyle. Musiałby się zająć papierkową robotą, a dzień skończyłby się, nim jeszcze na dobre się zaczął. Dlaczego ludzie chcą pomagać policji tylko wtedy, kiedy nie jest to potrzebne?

– Nie, to nie będzie konieczne – odparł, starając się, by w jego słowach zabrzmiała nuta wdzięczności. – Dam sobie radę. Dziękuję pani bardzo.

– Jest pan pewny?

– Cóż… – Carlyle spuścił wzrok, skrywając uśmiech. „Jest pan pewny?”. Ile razy w ciągu jego kariery zadawano mu to pytanie. Jest policjantem. Oczywiście, że jest pewny. – Jestem pewny.

– Gdyby zmienił pan zdanie, pracuję w pralni na drugim końcu Betterton Street – powiedziała kobieta, wskazując za siebie. – Tam mnie pan znajdzie.

– Wiem – odrzekł, co było prawdą. Kiedy kilka miesięcy temu pralka rodziny Carlyle’ów eksplodowała, regularnie bywał w tym zakładzie. – Dziękuję.

Kobieta odwróciła się z ociąganiem i odeszła, zostawiając Carlyle’a sam na sam z kierowcą furgonetki. Inspektor podszedł do drzwi samochodu.

– Nazwisko?

Mężczyzna miał tak zbolałą minę, jakby spodziewał się, że lada moment ktoś wsadzi mu w tyłek rozżarzony do czerwoności pręt.

– Smith.

Carlyle uniósł brwi.

– Naprawdę – zarzekał się mężczyzna, sięgając do tylnej kieszeni dżinsów po portfel. – Nazywam się Smith. Dennis Smith. – Wyjął z portfela prawo jazdy i przyłożył je do szyby.

– No dobrze, Dennis, wygląda na to, że złamałeś kilka przepisów, a do tego zachowywałeś się w sposób, który można śmiało podciągnąć pod zakłócanie spokoju. – Carlyle wiedział, że gada bzdury, ale przynajmniej miał pewność, że kierowca będzie go uważnie słuchał. – A nie wspominałem jeszcze o uszkodzeniu ciała ofiary. Ani o tym, że nazwałeś mnie kutafonem.

– Ale właśnie odesłał go pan na kawę – protestował Smith. – Nic mu się nie stało. Poza tym to była jego wina.

Carlyle przyglądał się przez chwilę wnętrzu furgonetki.

– Często tu bywasz?

Smith poprawił się nerwowo na fotelu.

– Czasami.

– A widzisz, za to ja jestem tutaj codziennie i nie chcę więcej oglądać rajdowych popisów… – Przechylił głowę, by spojrzeć na nazwę wypisaną na burcie furgonetki: Fred’s Fabulous Fruit’n’Veg.

– Ale…

– Żadnych „ale”. Jeśli zobaczę, że ta furgonetka jedzie po Drury Lane szybciej niż trzydzieści na godzinę, trafisz do komisariatu, a twój szef dowie się o wszystkim. A teraz wypierdalaj stąd i jedź ostrożnie. I postaraj się nie potrącić już dzisiaj żadnego emeryta.

Krzywiąc się i mamrocząc coś pod nosem, Smith wrzucił pierwszy bieg, dodał gazu i odjechał. Carlyle wrócił na chodnik, odprowadzany gwizdami kierowców, którzy utknęli w korku. Kiedy szedł do kawiarni, zerknął przypadkiem na okna wystawowe pobliskiego sklepu, w którym odbijały się samochody i kierowcy wykonujący obraźliwe gesty, postanowił to jednak zignorować. Gdy tylko dotarł do stolika, pojawił się Marcello z drugą macchiato i z kubkiem herbaty dla Harry’ego Ripleya. Carlyle usiadł bez słowa, wypił kawę i powoli zjadł ćwiartki ciastka, jedną po drugiej.

Harry mieszkał trzy piętra pod rodziną Carlyle’ów w Winter Garden House. Był niegdyś bliskim przyjacielem nieżyjącego już teścia Carlyle’a i znał Helen od dnia jej narodzin. Dobiegający osiemdziesiątki Harry służył w 1952 roku w Korei, w Londyńskim Pułku Królewskich Fizylierów, za co otrzymał odznaczenia brytyjskie i koreańskie. Choć Carlyle nie miał pojęcia, co jego sąsiad robił w Korei, kilkakrotnie miał okazję podziwiać jego medale. Po dwudziestu latach służby w wojsku Harry został listonoszem w sortowni Mount Pleasant przy Farringdon Road, niedaleko King’s Cross. Już od prawie piętnastu lat był emerytem, a od ponad dziesięciu wdowcem. Nie miał dzieci ani bliskiej rodziny. Teraz chciał tylko umrzeć – „dopóki mam jeszcze zdrowie”, jak to ujmował. Wiele razy mówił przy kuflu chiswick bitter w Sun, że marzy mu się śmierć podczas meczu, w którym Arsenal zdobywa mistrzostwo Anglii, dlatego w pubie nazywano go Zawałowiec Harry.

Carlyle miał ogromną ochotę zjeść jeszcze jeden kawałek ciasta, jednak oparł się pokusie.

– Co to właściwie było, Harry? – spytał swobodnym tonem.

Mężczyzna siorbnął herbatę i zapatrzył się w dal.

– Facet powinien był się zatrzymać. Jechał za szybko.

– Dobrze, że nie szybciej. – Carlyle westchnął. – Poza tym to był kibic Tottenhamu, więc powinieneś był się domyślić, że nie trafi.

Harry zachichotał.

– To nie jest zabawne. Próbowałeś już kiedyś zrobić coś takiego?

– Nie.

– To więcej nie próbuj, bo cię zabiję.

Harry spojrzał na niego żałośnie.

– To był wypadek.

– Bzdura, Harry, zrobiłeś to celowo. Nieźle nastraszyłeś tego faceta, choć i tak był z niego dupek. Nie możesz się tak zachowywać. – Podniósł wzrok na błękitne niebo. Temperatura dawno już przekroczyła dwadzieścia stopni, to zdecydowanie nie była londyńska pogoda. Zapowiadał się naprawdę gorący dzień. – A po co ci ten płaszcz?

Harry wzruszył ramionami.

– Nigdy nie wiadomo, kiedy będzie padać.

Carlyle zerknął na zegarek. Powinien już iść do komisariatu.

– Cholera, dzisiaj ma być około trzydziestu stopni. Najgorętszy dzień roku. A ty nie rób więcej takich głupot. Nic ci nie jest. Najprawdopodobniej to ja wcześniej kopnę w kalendarz niż ty. Założę się o dwadzieścia funtów, że bez problemu dożyjesz setki. Gwarantuję ci, że dostaniesz telegram od królowej – mówił inspektor, zastanawiając się, czy telegramy jeszcze w ogóle istnieją. Miał nadzieję, że tak. Harry był równie żarliwym monarchistą, jak on republikaninem, i jeśli nie mogła pocieszyć go myśl o wiadomości: Dobra robota, przesłanej z pałacu Buckingham, to chyba nic innego nie byłoby w stanie tego zrobić.

Choć wydawało się to niemożliwe, Harry zrobił jeszcze bardziej żałosną minę.

– Tego się nie dostaje tak po prostu.

– Czego?

– Telegramu od Jej Wysokości.

– Tak? – Carlyle uświadomił sobie, że nie powinien był poruszać tego tematu.

– Ktoś musi ją o to poprosić.

W porównaniu z tym starym pierdołą, Carlyle był niepoprawnym optymistą. Odetchnął głęboko i postanowił mimo wszystko nie tracić dobrego humoru.

– Dobrze przynajmniej, że nie każą ci za to płacić – powiedział, zastanawiając się, czy może jednak każą.

– I musisz udowodnić, że naprawdę masz tyle lat – dodał Harry.

– Więc daj Helen swój akt urodzenia – warknął Carlyle, straciwszy w końcu cierpliwość. – W odpowiednim czasie wyśle go, komu trzeba.

– Ona nie będzie już wtedy żyła.

– Kto? – zaniepokoił się inspektor. – Helen?

– Nie – Harry pokręcił głową. – Królowa. Jest starsza ode mnie.

Carlyle odetchnął z ulgą i irytacją jednocześnie.

– Nieważne. Tak czy inaczej, będzie dobrze.

– Daj spokój… – żachnął się Harry, a w jego głosie pojawiła się gniewna nuta. – Nie próbuj mnie oszukiwać. Dobrze przeżyłem swoje życie, ale nie muszę go na siłę przeciągać. „Kończ, kiedy jeszcze wygrywasz”, mawiał mój tata i miał świętą rację. Nie chcę zostawiać tego na później, żeby zamienić się w warzywo i trafić do jakiegoś okropnego domu opieki. Albo dogorywać na wózku inwalidzkim na szpitalnym korytarzu. Nie mam rodziny, więc to powinien być mój wybór. Nazywają to samobójstwem wspomaganym. To teraz bardzo modne. Niedawno w telewizji pokazywali, jak umierał jakiś facet.

Carlyle jęknął w duchu. Wiedział, o którym programie mówi Harry. Sama myśl o tej historii wpędzała go w depresję. Kiedy Helen upierała się, żeby to oglądać, on położył się do łóżka z książką. Nawet teraz wzdrygał się na wspomnienie tego okropieństwa.

– No więc ten facet w telewizji był nieuleczalnie chory. Zapłacił trzy tysiące, żeby wyjechać do Szwajcarii i żeby tam zabili go w jakiejś alpejskiej klinice.

Carlyle spojrzał na Harry’ego.

– No tak, a co najmniej następne siedem musiał wydać, żeby sprowadzili go z powrotem do kraju i urządzili mu pogrzeb. Masz dziesięć patyków?

– Nie.

– Więc nie możesz umrzeć, prawda? – Inspektor się uśmiechnął.

– Są inne sposoby – wyjaśnił spokojnie Harry. – Nie trzeba jechać do Szwajcarii. Jakiś gliniarz, zdaje się w Walii, wszedł na górę z butelką whisky i zamarzł tam na śmierć.

Carlyle pamiętał i tę historię, bo swego czasu był to główny temat rozmów w komisariacie.

– No tak, Walia to dobre miejsce na taką śmierć. Mają tam mnóstwo gór – stwierdził.

Z zalanej światłem ulicy nadeszło wybawienie w postaci anioła. Z Drury Lane wyłoniła się właśnie ładna blondyneczka w bardzo krótkiej spódnicy i szła powoli po drugiej stronie Macklin Street, rozmawiając przez komórkę. Miała bardzo długie i zgrabne nogi, a pod pachą trzymała portfolio. Carlyle przypuszczał, że szuka agencji modelek, która mieści się przecznicę dalej, przy Parker Street. Jak powiedział kiedyś Keats: Rzecz piękna jest radością wieczną. Było to najlepsze znane mu lekarstwo na depresję.

Harry zobaczył, na co patrzy Carlyle, i uśmiechnął się znacząco.

– Za młoda dla mnie.

Carlyle milczał, obserwując, jak dziewczyna zawraca i znika w Drury Lane.

– Dla ciebie też za młoda.

– Harry…

– Czytałem o tym w gazecie. – Harry wrócił do swojego ulubionego tematu.

– O czym?

– O tym policjancie, który wszedł na górę, żeby się zabić.

– A tak… – Gdyby Keats żył w dzisiejszych czasach, rzecz piękna byłaby radością przez jakieś dziesięć sekund, pomyślał gorzko Carlyle.

– Miał skomplikowane życie erotyczne czy coś takiego.

– Musiało być cholernie skomplikowane, skoro się zabił. – Carlyle sięgnął do kieszeni po portfel i jęknął głucho, gdy zobaczył, ile ma gotówki. Ledwie starczyło mu na rachunek. – Posłuchaj, Harry, muszę lecieć.

– Nie znałeś go, prawda?

– Nie. Może to dziwne, ale był jednym ze stu czterdziestu tysięcy policjantów w tym kraju, których nie znam osobiście.

Jak na zawołanie pojawił się Marcello i sprzątnął ze stolika ich kubki i filiżanki. Carlyle dał mu dziesiątaka, pokazał, że nie chce reszty i wstał od stołu.

– W gazecie pisali, że miał poważne problemy z kobietami. – Harry również podniósł się z krzesła.

– A któż ich nie ma? – Carlyle był zadowolony, że wreszcie rozmawiają o czymś innym niż śmierć.

– Nie – Harry pokręcił głową. – On nie był pantoflarzem, jak ty. Chodziło o to, że rżnął ich za dużo, o wiele za dużo. Nie mógł utrzymać fiuta w spodniach.

Inspektor spojrzał zmrużonymi oczami na bezczelnego staruszka. Pantoflarz? Zastanawiał się, czy powinien na to zareagować, ale dał sobie spokój. Pomachał Marcellowi na pożegnanie i spojrzał na Harry’ego.

– Do zobaczenia wkrótce. Wpadnij kiedyś do Helen i Alice, na pewno się ucieszą. I nie rób więcej problemów. To rozkaz.

– Inaczej mogę trafić do aresztu?

– Tak.

Harry nagle się rozpromienił.

– Mógłbym umrzeć w areszcie. Spaść ze schodów.

Carlyle parsknął śmiechem i ruszył w drogę.

– Nigdy nie wiadomo, Harry. Nigdy nie wiadomo.

- koniec darmowego fragmentu -
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Wydawnictwo Akurat

imprint MUZA SA

ul. Marszałkowska 8

00-590 Warszawa

tel. 22 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: 22 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Konwersja do formatu EPUB: MAGRAF s.c., Bydgoszcz