Nick Spalding

Miłość…
z obu stron

– fragment –

Tytuł oryginału: Love… From Both Sides

Projekt okładki: Paweł Panczakiewicz/PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN

Redaktor prowadzący: Ewa Orzeszek-Szmytko

Redakcja techniczna i skład wersji elektronicznej:

Robert Fritzkowski

Korekta: Dorota Jakubowska

Zdjęcie na okładce

© Mayer George/Shutterstock

© 2011, 2012 by Nick Spalding

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2013

© for the Polish translation by Jerzy Wołk-Łaniewski

ISBN 978-83-7758-543-6

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

Warszawa 2013

Wydanie I

Od Autora

– Powinieneś napisać coś o randkowaniu – powiedziała moja narzeczona, gdy pewnego wieczoru kończyłem pracę nad książką pod tytułem Life… On A High.

– Nie mogę – odparłem. – Wszystkie znane mi zabawne anegdotki wykorzystałem już w tej książce.

– Spalding, nie tobie jednemu na randkach zdarzały się katastrofy – zauważyła. – Sama mam na koncie parę takich historii, które mógłbyś opisać. I jestem pewna, że jak popytasz znajomych, zbierze się ich całkiem sporo.

Okazuje się, że miała rację. Po kilku podlewanych winem rozmowach z bandą degeneratów, nazywanych przeze mnie moimi przyjaciółmi, zgromadziłem tyle materiału, że wystarczyło na nową książkę. A w rzeczywistości nawet na więcej.

Najwyraźniej jeśli chcemy znaleźć miłość naszego życia, czeka na nas więcej problemów, pułapek i potrzasków, niż mi się na początku wydawało. Wnosząc po opowieściach, których wysłuchałem przez ostatnich parę miesięcy, zakrawa na cud, że w ogóle komukolwiek udaje się stworzyć jakiś związek.

Jamie i Laura są postaciami fikcyjnymi, lecz trudności i tarapaty, w które się pakują na stronach tej opowieści, zostały wzięte z życia.

Książkę tę dedykuję wszystkim, którzy przeszli piekło randek, starając się przy tym zachować uśmiech na twarzy, a także dziewczynie, dzięki której w moim przypadku cała ta gra okazała się jak najbardziej warta świeczki.

Moja śliczna, kocham cię z całego serca.

Nick

BLOG JAMIEGO
NIEDZIELA, DZIEWIĄTY STYCZNIA

Boże, wali jej z gęby jak z piekielnych czeluści…

Taka była pierwsza myśl, która przyszła mi do głowy, gdy w czwartkowy wieczór spotkałem się z Isobel pod miejscowym pubem z sieci Wetherspoon’s. Drugą myśl poświęciłem Jackie, poprzysięgając zamordować ją zaraz po przyjściu do biura w poniedziałek rano.

– Powinieneś się umówić z moją znajomą Isobel – przed kilkoma tygodniami zasugerowała mi przy automacie do kawy ta zła i kłamliwa wiedźma. – To urocza dziewczyna. Moim zdaniem powinno między wami raz-dwa zaiskrzyć!

A ja, jak ten idiota, uwierzyłem.

Jackie znana jest z niestrawnego wręcz optymizmu i entuzjazmu wobec niemalże wszystkiego, toteż powinienem był przewidzieć, że jej ocena charakteru Isobel okaże się grubo przesadzona. Jackie zapewne umiałaby się dogadać i z Hitlerem, o ile tylko w rozmowie nie skupiałby się zbytnio na temacie Żydów, a mówił na przykład o trójkątach miłosnych między celebrytami.

Postanowiłem jednak zignorować ostrzeżenia głosu wewnętrznego. Już od dwóch lat jestem singlem, a w takich okolicznościach desperacja zawsze potrafi zagłuszyć przebłyski zdrowego rozsądku.

Od dwóch lat…

Wciąż nie mogę w to uwierzyć. Jeszcze nigdy tak długo nie byłem sam. Liczba pochłoniętych przeze mnie w tym czasie gotowych dań z supermarketu szła pewnie w tysiące. Zarazem trzeba przyznać, że po związku z Carlą na dobre odeszła mi ochota na randki. Po przejściach, jakie zafundowała mi moja demoniczna była, doszedłem do wniosku, że skoro uwolniłem się wreszcie od jej czarciego uroku, przez najbliższych kilka miesięcy najlepiej będzie w nic nowego się nie wikłać.

Lecz po pewnym czasie mężczyzna zaczyna łaknąć pociechy w postaci zacnej kobiety u swego boku.

Rzecz jasna, gdy piszę o „zacnej kobiecie”, chodzi mi o to, by miała temperament, a nie miała chorób skóry, zaś przez „u swego boku” rozumiem „dosiadającej go nago”. Wstrząs po paskudnym rozstaniu z Carlą zraził mnie do randek w ujęciu emocjonalnym tudzież intelektualnym, ale nie wiem, jak mam to wyjaśnić mojemu durnemu członkowi.

Szczerze rzecz ujmując, nawet gdyby Jackie powiedziała, że Isobel w miejscu waginy ma sidła na niedźwiedzie, pewnie i tak rozważyłbym pójście z nią na randkę w ciemno.

I mimo że z jamy ustnej Isobel zionie rychłą apokalipsą, postanawiam dać jej szansę – o ile tylko uda mi się usiąść na zawietrznej.

Jej przerażający dech czuć na pół metra, toteż powitalny całus w policzek okazuje się złym pomysłem, muszę się bowiem w tym celu zbliżyć do bram Hadesu. Wstrzymuję oddech i udaje mi się jakoś to przeżyć.

Isobel nie jest zupełnie nieatrakcyjna, aczkolwiek swe mysiego koloru włosy zebrała w kucyk tak ciasny, że podziałał on jak chałupniczy lifting. Na samą myśl o tym oczy zaczynają mi łzawić. Jej cycki, które wyglądają ze stanika Wonderbra za małego o co najmniej jeden rozmiar, przedstawiają się całkiem sympatycznie. Wybrana na ten wieczór czarna bluzka jest nader frywolna, zaś w brązowej spódnicy do kolan jej kanciasty tyłek nie prezentuje się zbyt korzystnie, ale do wyboru mam spędzenie godziny w pubie w jej towarzystwie lub powrót do siebie na kolejną sesję masturbacji w samotności i konsumpcji opakowania pringlesów o smaku barbecue.

Z westchnieniem rezygnacji otwieram drzwi do pubu i przepuszczam ją przodem.

– Fielkie cięki. Ale z ciebie dżentelmen – zauważa Isobel. Siła jej nieświeżego oddechu jest najwidoczniej tak wielka, że uniemożliwia jej wymowę niektórych głosek.

– Cała przyjemność po mojej stronie – odpowiadam, siląc się na uśmiech.

Kiedy idzie przede mną w stronę baru, wbrew logice spoglądam na jej kanciasty tyłek z poczuciem przygnębienia. Uświadamiam sobie, że jego pudełkowaty kształt w pewnym sensie symbolizuje moją całkowitą i dojmującą niezdolność stworzenia ostatnimi czasy dobrze funkcjonującego związku z kobietą.

– Czego się napijesz? – pytam, gdy podchodzimy do na oko dość zatłuszczonej lady, z nadzieją, że zamówi pół litra płynu do płukania ust.

– Dawaj pan podwójną wódkę z red bullem.

Chryste Panie.

Mija pięć minut i oto Jamie Newman i jego urocza randka w ciemno sadowią się w jednej z obskurnych lóż rozmieszczonych wzdłuż tylnej ściany lokalu. Stół, przy którym siedzimy, jest nawet mało poplamiony, za to na jednym z jego rogów ktoś wyrył misternie napis „Peter wali konia”. Jakość wykonania inskrypcji sugeruje, że jej sporządzenie zajęło autorowi dobrą godzinę.

Niektórzy twierdzą, że weekend zaczyna się w czwartek, ale żaden z nich nie stawił się tego wieczoru w pubie. Atmosfera jak na stypie. Wraz z zionącym bazyliszkiem jesteśmy jedynymi klientami, jeśli nie liczyć wysuszonego staruszka w zielonej wiatrówce, sączącego małe piwo przy barze, oraz dwóch grubych gości w nieokreślonym wieku, którzy stoją przy jednorękim bandycie i moneta po monecie skarmiają maszynę swoimi zasiłkami dla bezrobotnych z zacięciem odzwierciedlającym prawdziwy tryumf bezrozumnego optymizmu nad trzeźwą i beznamiętną rzeczywistością.

– Jacks mówiła, że podobno dziennikarzysz – zauważa Isobel, popijając drinka i przy każdym łyku nieudolnie powstrzymując się przed beknięciem.

– Yyy… tak. Można tak powiedzieć.

W istocie jestem niezależnym doradcą od public relations i copywriterem, obecnie pomagającym miejscowej gazecie w zmianie wizerunku, lecz aby wyjaśnić to Isobel, potrzebowałbym tablicy konferencyjnej tudzież niewyczerpanych pokładów cierpliwości, więc nie rozwijam tematu.

– Lubisz to?

– No… tak. Tak sądzę. Uwielbiam pisać, a w tej robocie mam po temu mnóstwo okazji, więc w sumie mogłoby być gorzej.

– Serio? – Isobel uśmiecha się szyderczo. – Ja tam nie znoszę pisaniny.

Jakby mnie to dziwiło.

– Musisz uważać na tę całą gramaturę, co nie?

W rzeczy samej.

Kiedy ślęczę nad wyjątkowo trudnym kawałkiem tekstu reklamowego, cały czas muszę się pilnować, by nie przekroczyć dopuszczalnej gramatury znaków przestankowych.

– Wiem od Jackie, że jesteś fryzjerką – mówię, usiłując zmienić temat.

– No tak. Mam własny salon. Nieźle, co?

Założę się, że się nazywa Daj Się Pociąć.

– Nazywa się W Ząbek Czesany!

Niech to szlag.

– Idzie mi naprawdę świetnie. Mam teraz całą masę klientów. W przyszłym miesiącu robię sobie tydzień wolnego i wyskoczę na Minorkę.

Zabijcie mnie. Proszę, zabijcie mnie.

– Aa… to wspaniale – stwierdzam, biorąc duży łyk ciepławego stella artois.

– A ty gdzieś jedziesz na wakacje, Jake?

– Jamie – poprawiam. – Być może. Mam znajomych w Kanadzie i jeśli trafi się okazja, może odwiedzę ich jakoś w tym roku.

– Mnie tam Kanad jakoś nigdy nie interesował – przyznaje Isobel, radośnie masakrując nazwę drugiego największego państwa świata. – Wiem tyle, że mówią tam po francusku. – Milknie na chwilę i przekrzywia głowę na bok. – Czyli ten Kanad to gdzieś niedaleko Francji?

Oj, to już pewne. Ukatrupię Jackie, nie ma co do tego wątpliwości…

À propos wątpliwości, otwarcie przyznam, że pójście tej nocy z Isobel do łóżka było zapewne nierozważne.

Zarazem jednak wspomniany powyżej spory łyk ciepławego piwa był pierwszym z wielu tego wieczoru, czym broniłem się przed pogrążeniem w druzgoczącej depresji. A wszyscy wiemy, że gdy się przesadzi z alkoholem, sytuacja całkiem niedobra w mgnieniu oka może przeistoczyć się w zupełnie koszmarną.

Kiedy Isobel opowiada mi ze szczegółami, jak to jej brat właśnie wyszedł z więzienia, gdzie odsiedział sześciomiesięczny wyrok za włamanie, w które „wrobili go ci cholerni gliniarze”, jestem już w połowie piwa numer pięć, a tyłek Isobel nie wydaje się tak znowu bardzo kanciasty.

Przy piwie numer siedem moja ręka ląduje na jej udzie, ona zaś masuje mi pod stołem genitalia. Masuje… choć należałoby raczej powiedzieć ugniata. Jeśli któregoś dnia Isobel postanowi przekształcić salon fryzjerski w piekarnię, to ruchy i technikę wyrabiania ciasta ma już perfekcyjnie opanowane.

A mimo to dostaję erekcji – co tylko dowodzi, że gdy od dwóch lat nie uprawiasz seksu, fakt, że ktoś miętosi ci zawartość gaci niczym ciasto na wypieki, niekoniecznie uniemożliwi ci osiągnięcie podniecenia.

– Włóż mi rękę pod spódnicę – szepcze mi do ucha.

Z pijackim posłuszeństwem spełniam polecenie, ładując rękę między nogi Isobel z gracją i delikatnością, jakiej należy się spodziewać po kimś o takim stężeniu etanolu we krwi. Czuję się jak rzeźnik, który przygotowuje się do nadziewania świątecznego indyka.

Mój mały palec niechcący zahacza o jej podwiązkę, przez co boleśnie się wygina, a kciuk w tym samym momencie dźga ją między wargi sromu. Lecz wygląda na to, że Isobel nie ma nic przeciwko temu. Łypie na mnie pożądliwie niczym przestępca seksualny i nachyla się do pocałunku. Jedną dłonią miażdży mi jądra w morderczym uścisku, drugą zaś rękę owija wokół mojego przedramienia, przytrzymując moją dokładnie tam, gdzie chce – to jest tuż nad jej futrzakiem.

Z wielką dumą przyznam, że zdołałem się nie zrzygać.

I to nawet w chwili, gdy moje nozdrza znów atakuje przerażający fetor dobywający się z jej ust – na tym etapie cudownie wymieszany z wonią siedmiu podwójnych wódek z red bullem. Jej język nurkuje w moim gardle, jak gdyby postawiła sobie za cel polizać mnie po nerkach. Czuję się jak John Hurt w Obcym.

Po trzydziestu sekundach, które trwały ze dwie godziny, Isobel daje mi złapać oddech, ja zaś usiłuję nie puścić pawia. Zdaje się, że mam do czynienia z jedną z najgorszych sytuacji w moim życiu, lecz gdy spoglądam w dół, odkrywam, że mój pokiereszowany penis jest zgoła innego zdania i doprasza się o jeszcze.

Isobel ponownie wsysa się we mnie, jednocześnie rozpinając mi rozporek w imponującym akcie podzielności uwagi, pewnikiem wyćwiczonej dzięki latom praktyki. Długie paznokcie zagłębiają się w mych spodniach i chwytają zdobycz. To, co następuje potem, w pełni zrozumieć mogą jedynie dojne krowy.

Zarazem jednak dzięki tej zmianie chwytu jestem w stanie wycofać rękę z wilgotnego sekskociołka, jaki bulgocze pod jej spódnicą.

Wyrywam się z wywracającego bebechy pocałunku, łapię kufel z końcówką siódmego piwa i dopijam drania jednym łykiem, starając się powstrzymać łzy upokorzenia.

– Chcę cię przerżnąć – gulgocze mi do ucha Isobel.

Istotnie? Sam bym się nie domyślił… co prawda… praktycznie walisz mi konia w miejscu publicznym, a spódnicę masz tak podciągniętą, że widzę twoje stringi ze sklepu osiedlowego…

– No dobra – bąkam, przerażony, że za chwilę wytrysnę jej na rękę, tym samym niwecząc jej odrażające zamiary co do mojej osoby; bez wątpienia chce je wprowadzić w czyn w czeluściach pieczary, którą zowie domem.

Po krótkiej, acz traumatycznej przejażdżce taksówką z zaskoczeniem stwierdzam, że pieczara okazuje się całkiem ładną połówką bliźniaka z trzema sypialniami, położoną w dzielnicy, gdzie dilerzy narkotyków mają na tyle przyzwoitości, że nie wychodzą z towarem na ulicę.

– Chałupa mojej mamci – wyjaśnia Isobel. – Mieszkam tu tylko do końca swojego rozwodu.

Naprawdę zamorduję Jackie.

Mamci Isobel dzięki Bogu nie ma w domu. Jeśli choć po części przypomina swoją córkę, skończyłoby się to trójkątem, który wpędziłby mnie przedwcześnie do grobu. Ledwie zdążyły się domknąć drzwi wejściowe, a Isobel już ląduje na kolanach i ponownie rozpina mi spodnie. Wyciąga mój zmaltretowany członek, który na tym etapie zaczyna wyglądać jak maczuga jaskiniowca.

Kolejny punkt programu akuratnie może sobie odtworzyć każdy czytający to dżentelmen. Paniom pozostaje zdać się na własną wyobraźnię. Należy po prostu zlokalizować najbliższy odkurzacz, włączyć go i wsadzić swój interes w rurę ssącą. Jeśli w okolicy zdołacie znaleźć jaka usiłującego wykrztusić nader pokaźny kłąb sierści, zapewni to również odpowiednie wrażenia akustyczne.

Nie żebym się skarżył. A przynajmniej nie w głos. Po raz pierwszy od dwóch lat ktoś mi zrobił lodzika – od dwóch lat, to jest odkąd Carla uznała, że jej szef stanowi pewniejszą gwarancję doczekania się zdrowych dzieci oraz zbilansowanego stanu konta, i czym prędzej mnie zostawiła. Wtedy byłem tą decyzją zaskoczony, ale z perspektywy czasu powinienem był się tego spodziewać. Zwłaszcza biorąc pod uwagę nasze życie erotyczne. Z codziennych seksmaratonów na początku znajomości po czterech latach pozostał jeden w miesiącu wieczorny seans, który mało satysfakcjonujący punkt kulminacyjny osiągał zazwyczaj przed napisami końcowymi.

Należy zaznaczyć, że Carla nigdy nie była w stanie pomieścić w ustach obydwu moich jąder. Isobel to pod tym względem dziewczę zdecydowanie bardziej utalentowane. W pewnym momencie przestaje udawać fokę na cyrkowym występie i wstaje z klęczek ze zwierzęco agresywnym spojrzeniem, a ja zaczynam żałować, że nie powiedziałem moim bliskim, dokąd się tego wieczoru wybieram.

– Na górę, chłoptasiu – rozkazuje. – Zaraz się we mnie wgryziesz.

Domyślam się, że chce przez to powiedzieć, że ma ochotę na cunnilingus, nie zaś na poddanie się kanibalizmowi. Stuprocentowej pewności jednak nie mam.

Isobel wciąga mnie za pasek po schodach na górę i prowadzi do swej sypialni, podczas gdy mój członek fajta się radośnie na wolności. Na drzwiach pokoju figuruje dziecięca plakietka z imieniem „Isobel” wypisanym na różowo w odcieniu właściwym gumie do żucia. Po obu stronach imienia przysiadły ubrane w baletowe spódniczki wróżki o głupawych uśmieszkach na cherubinowych liczkach. Nagle zdaję sobie sprawę, że jestem o krok od odbycia stosunku z agresywną seksualnie rozwódką w jej pokoiku z dzieciństwa.

Kiedy jesteśmy już w środku, Isobel w mgnieniu oka ściąga spódniczkę, pozwalając mi nacieszyć oko (powiedzmy) widokiem jej kanciastego tyłka. Następna leci bluzka, a spod niej wyłaniają się owe atrakcyjne piersi, o których już wspominałem.

Skup się na cyckach, Jamie, powtarzam sobie. Skup się na cyckach i potem już pójdzie.

Isobel kładzie się na łóżku, ściąga swoje tanie stringi i rozkłada nogi.

– Bierz się do roboty – brzmi rozkaz.

Na tym etapie już nawet mój członek zaczyna mieć pewne wątpliwości co do tego nieszczęsnego przedsięwzięcia i traci swój dotychczas radosny nastrój. Skoro już jednak zabrnąłem tak daleko, istotnie muszę „wziąć się do roboty” najlepiej, jak tylko potrafię.

Na całe szczęście trapiące Isobel problemy z higieną ograniczają się jedynie do jamy ustnej, w innym bowiem wypadku wypite przeze mnie siedem piw zapewne w tym właśnie momencie powróciłoby na scenę z tryumfalnym bisem.

Isobel łapie mnie za uszy i wciska moją głowę w swoje łono tak mocno, że przypomina to puszczaną od tyłu scenę porodu. Ja chłepczę językiem jak porażony artretyzmem pies, starając się jak najlepiej zaspokoić jej żądze, cały czas boleśnie świadom, że w najbliższej przyszłości nadejdzie moment, gdy będę musiał wsunąć w Isobel mój, obecnie sflaczały, członek.

Cała scena z obiektywnego punktu widzenia przedstawia się teraz tak żałośnie, że dorosłego mężczyznę mogłaby doprowadzić do płaczu. Oto bowiem kucam na podłodze obok jednoosobowego łóżka Isobel, po pijaku zaspokajając ją oralnie, a zarazem młócę bezmyślnie penisa w rozpaczliwej próbie osiągnięcia erekcji na tyle silnej, by móc tę żarłoczną seksualnie fryzjerkę spenetrować. Isobel natomiast ściska mnie nogami za szyję, swą głowę odrzucając do tyłu w orgiastycznym geście cielesnej rozkoszy.

– Zerżnij mnie wreszcie! – skrzeczy niczym nabuzowany sierżant na placu apelowym.

– Robi się! – krzyczę służalczo i wstaję, wciąż szarpiąc wacka jak opętany. Na szczęście stoi mi akurat na tyle, bym mógł go wsunąć w jej mroczną domenę.

Jakbym cisnął parówką do czteropasmowego tunelu.

Nie dane mi było poznać już niebawem byłego męża Isobel, lecz w jego kodzie genetycznym pewnikiem można znaleźć DNA rumaka.

Choć sam obwodem nie imponuję, a do tego borykam się z awarią ciał jamistych, Isobel najwyraźniej bawi się doskonale i wyrzuca z siebie wiązanki takich bezeceństw, że aż żałuję, że nie wziąłem ze sobą krucyfiksu.

– Oo, taaak… rżnij tę rozgrzaną cipkę, napalony draniu!

Robi się, proszę pani! Tylko proszę mnie nie krzywdzić!

– Jesteś taki duży!

Jestem całkiem pewien, że jest inaczej, ale dzięki za wotum zaufania.

– Zaoraj mnie, skurwielu. Zaoraj mnie!

I jeszcze może palik prosto w serce i trochę wody święconej? Czemu nie?

– Spuść mi się na twarz! Chcę to poczuć w ustach!

Czyli być może właśnie poznaliście przyczynę tak potwornego oddechu.

W tym momencie chcę już tylko dojść… i wyjść. Nic nie sprawiłoby mi większej przyjemności niż wyrwanie się z tej piekielnej sekskapady i odwrót ku ciszy i spokojowi mojego jednoosobowego domu. Przez trzydzieści jeden lat życia na tej ziemi nigdy nie czułem się aż tak bezradny.

Isobel niespodziewanie przestaje się ciskać niczym flądra wyrzucona na ląd i spogląda mi prosto w oczy.

– Skończyłam. Wyciągnij go i spuść się na mnie.

Pewnego razu przeczytałem, że Wszechświat jest miejscem zupełnych przeciwieństw: dobra i zła, światła i ciemności, miłości i nienawiści – i tym podobnych zestawień. Jeśli istnieje na świecie miejsce symbolizujące miłość, romantyzm i namiętność… to sypialnia tej kobiety w ową czwartkową styczniową noc stanowi bez wątpienia jego całkowite przeciwieństwo.

Isobel rozwiera paszczę tak szeroko, że czuję się, jakbym miał wytrysnąć do kubła na śmieci.

Z ponurym stęknięciem spuszczam się na moją randkę w ciemno, trafiając ją między innymi w oko. Sperma bryzga też na jej piersi i twarz, gdzie wraz z nasieniem lądują resztki mojej godności. Wiem, że choć nie zostałem właśnie zgwałcony, bez wątpienia było to doświadczenie pokrewne.

Upycham małego z powrotem w gacie i spoglądam na Isobel. Wraz z plemnikami pozbyłem się też resztek pozorów.

– Mogę już iść? – pytam markotnie.

Wyraz seksualnego zaspokojenia na twarzy Isobel ustępuje miejsca odrazie.

– Aleś ty uroczy! Ja ci robię dobrze, a ty od razu chcesz się zmyć?

Zaczynam mówić, że jedyną osobą w tym pokoju, której było dobrze, jest ona, lecz nie jestem w stanie zmobilizować się do obrony, więc tylko z rezygnacją kiwam głową.

Isobel zrywa się na równe nogi.

– No to spieprzaj! – krzyczy i wskazuje palcem w stronę drzwi.

Na dłoni wciąż ma nieco mojego „produktu”, który w tym momencie gwałtownie odrywa się od palca, przelatuje przez pokój i rozbryzguje się na kiepsko namalowanym obrazku Jezusa, zawieszonym powyżej toaletki. Jeśli ktoś by mi powiedział, że na koniec wieczoru moje nasienie spłynie po policzku Pana Naszego Jedynego, zapewne zostałbym w domu i pograł w Gran Turismo.

Może i Isobel jest spragnioną mężczyzn wariatką o apetycie seksualnym porównywalnym z paliwożernym bolidem Formuły 1, ale okazuje się też świrem religijnym.

Wydaje z siebie pełen boleści ryk, podbiega do obrazka i zaczyna przecierać go bluzką. To obraz akrylowy, toteż gorączkowe próby usunięcia mojej męskiej marynaty prowadzą jedynie do rozmazania policzka Pana. Isobel wybucha szlochem.

– Przepraszam! – mówię płaczliwie, jak gdybym to rzeczywiście ja sam podszedł i umyślnie spuścił się na święte oblicze.

– Po prostu spieprzaj! – rozkazuje Isobel, a ja tym razem z rozkoszą stosuję się do jej polecenia.

– No to… na razie! – rzucam, macham niepewnie na pożegnanie i czym prędzej się ulatniam.

Przeskakując po dwa stopnie, docieram na parter w trzy sekundy – akurat w porę, by zobaczyć wchodzącą do domu matkę Isobel. „Dobry wieczór pani, dopiero co spenetrowałem pani córkę i umaiłem spermą oblicze Pana” nie wydaje się najlepszą formułką powitalną, więc raz jeszcze macham niepewnie dłonią, dokładając do tego iście obłąkańczy uśmiech.

Uznaję, że najlepiej będzie nie czekać na reakcję, toteż ile sił w moich krótkich nóżkach biegnę frontową ścieżką, żywiąc nadzieję, że mama Izzy nie napatrzyła się na mnie wystarczająco dobrze, by móc dokładnie opisać mnie policji.

Trudno w to uwierzyć, ale następnego dnia dostaję od Isobel wiadomość:

To była dziwna noc. Ale fajny jesteś. Masz ochotę na powtórkę? Jak chcesz, możesz mnie wziąć od tyłu. Buziaki.

Jak na razie powstrzymałem się od odpowiedzi.

PAMIĘTNIK LAURY
2 II, ŚRODA

Droga Mamo!

Twoja córka to zakała rodzaju ludzkiego. Wszelką możliwość odkupienia swych win bezpowrotnie zaprzepaściłam minionej nocy aktem tak obmierzłym, że prawdopodobnie nigdy już się po nim nie pozbieram. Na swoje wytłumaczenie mogę jedynie powiedzieć, że zrobiłam to, ponieważ, tak czy inaczej, muszę „wrócić do gry” – a zaspokojenie Briana dłonią na naszej pierwszej randce z jakiegoś powodu wydało mi się odpowiednim ku temu sposobem.

Konkretny powód, dla którego uznałam walenie konia dwudziestodziewięcioletniemu zezowatemu agentowi nieruchomości za najbardziej adekwatną metodę powrotu do randkowania, wciąż wymyka się mojej percepcji.

Był to uczynek zupełnie do mnie niepodobny.

Koniec końców nie na taką dziewczynkę mnie wychowałaś. Dotychczas nie zdarzyło mi się nawet pocałować gościa przed trzecią randką. Ale oto siedziałam na fotelu pasażera w vectrze z 2002 roku i bawiłam się w dojarkę, wyglądając przy tym przez okno i zachodząc w głowę, jak też znalazłam się w tym punkcie życia.

Wiesz, że kiepsko ze mną było po rozstaniu z Mikiem – ale chyba dopiero wpatrując się w penisa Briana, podczas gdy jego właściciel zezował i zaczynał się ślinić, sama zdałam sobie sprawę, jak potężny był to cios dla mojej samooceny.

Wcale nie chciałam iść na tę randkę. To Tim mnie namówił.

– Dalej, Loz, będzie dobrze – przekonywał nad swym cappuccino z nutką migdałów. – Dan twierdzi, że Brian to bardzo fajny chłopak. Chodzą razem na siłownię. Podobno nie jest jakoś wyjątkowo hojnie wyposażony, ale poza tym ciało ma wspaniałe.

– No nie wiem, Tim. Jakoś nigdy nie układało mi się z facetami poznanymi na randkach w ciemno. Chyba pamiętasz jeszcze tego gościa od gatek? Ja jak najbardziej pamiętam. Wciąż jeszcze pojawia się w moich koszmarach.

– Nie możesz już dłużej czekać bezczynnie na pojawienie się księcia z bajki, moja mała. Wiesz, że na horyzoncie majaczy już ta upiorna trzydziestka!

– Tak, tak. Wiem.

I wiem to aż za dobrze. Obawiam się, że lata oglądania niewłaściwych filmów i czytania niewłaściwych czasopism przekonały mnie (podobnie jak milion innych kobiet), że jeśli w chwili osiągnięcia trzydziestki nie żyje się w udanym związku, to jest się w sytuacji gorszej niż zakażenie trądem. Gdybym zawczasu wiedziała, że mnie to spotka, to unikałabym wszelkich filmów z Jennifer Aniston, a zamiast tego czytałabym magazyn „Mój Camper”.

Na twarzy Tima pojawia się uśmieszek, który ani trochę mi się nie podoba.

– Dan pokazał Brianowi twoje zdjęcie na Facebooku – mówi z błyskiem w oku. – Podobno naprawdę mu się spodobałaś.

– Jasna cholera, Tim! Mogłeś mnie uprzedzić. W dalszym ciągu jako zdjęcie profilowe mam to w kostiumie narzeczonej Frankensteina z zeszłorocznej imprezy halloweenowej.

– Nie martw się, Dan na pewno nie skupił się akurat na twoim stroju. Jestem pewien, że przeszedł od razu do sesji w bikini na plażach Goa.

– Wcale nie jestem przekonana, że tamte zdjęcia są dużo lepsze.

– Daj spokój! Z opalonymi cyckami wyglądasz fantastycznie.

– Cudownie. Dziewczę z klasą, nie ma co.

– Loz, w randkach nie chodzi przecież o klasę. Heteroseksualny facet zawsze poleci na cycki. Brian naprawdę ma ochotę się z tobą spotkać.

Wyjrzałam przez okno Starbucksa mniej więcej w taki sam sposób, w jaki parę dni później miałam wyglądać przez okno samochodu Briana.

– No dobra. Jakoś to będzie.

– Świetnie. Powiem Danowi, żeby dał mu twój numer. Czekaj na telefon!

I tak oto, Mamusiu, umówiłam się na randkę. Zawsze mówiłaś, że Tim wywiera na mnie negatywny wpływ i że przez niego wpakuję się w tarapaty.

Wiem, to koszmarny stereotyp, że samotna dziewczyna ma przyjaciela geja, ale Tim zawsze w przeszłości udzielał mi słusznych rad – jak choćby wtedy, gdy w ostatniej klasie wyperswadował mi wytatuowanie sobie na tyłku portretu Robbiego Williamsa, czy kiedy kazał rzucić tego świra Mitchella Niuchacza – zaledwie trzy tygodnie później policja aresztowała go za obnażanie się w miejscu publicznym. Nigdy nie podzielałam Twoich obaw co do konsekwencji mojej znajomości z Timem, toteż z tą randką w ciemno również musiałam mu zaufać – bezwarunkowo.

Pięć dni po wspomnianej pogawędce z Timem stoję przed lustrem i zastanawiam się, co, u diabła, włożyć, by zrobić wrażenie na agencie nieruchomości, co prawda niezbyt hojnie wyposażonym, ale mającym cudowne ciało.

Podjęcie decyzji nie jest łatwe. Mam wrażenie, że ktoś najwyraźniej włamał się do mojego mieszkania i okradł mnie z wszelkich wieczorowych kreacji, w których nie wyglądam jak prostytutka bądź jak babcia z rodziny amiszów. Moja garderoba pęka w szwach, lecz wszystko, co w niej mam, jest w równym stopniu okropne. Za każdym razem, gdy wybieram się na ciuchy, ogarnia mnie dziwaczna schizofrenia: jakaś zupełnie obca kobieta wciela się we mnie i dokonuje zakupu mnóstwa szajsu, którego nikt przy zdrowych zmysłach nigdy by na siebie nie włożył.

Przypominam sobie, jak wybierałam w H&M ten łososiowy kombinezon, uznając, że będzie ładnie współgrał z moją karnacją. Pamiętam wręcz, jak podchodziłam do kasy i za niego płaciłam, zadowolona, że trafiła mi się wspaniała okazja. Teraz jednak, gdy wpatruję się w ten kostium, widzę coś, w co na wieczór mogłaby się ubrać jedynie niepełnosprawna umysłowo daltonistka. Po trzydziestu sekundach spędzonych przed lustrem zaczynają mnie brać mdłości. Już sam kolor kreacji upodabnia mnie do oferty stoiska rybnego.

Nie takie skojarzenie chciałabym wywołać na pierwszej randce z Brianem.

Mój kontakt z posiadaczem Poza Tym Cudownego Ciała ograniczył się jak na razie do jednej rozmowy przez telefon, z mojej strony prowadzonej w alejce z owocami w Tesco. Kiedy ściskałam mango, starając się znaleźć owoc, który nie byłby nazbyt dojrzały, odezwał się dzwonek komórki. Odebrałam i usłyszałam głos Briana – brzmiał, jakby jego właściciel był cholernie spięty. Po paru zwyczajowych uprzejmościach zaprosił mnie do baru w śródmieściu pod nazwą Fluid. To jeden z lokali uczęszczanych przez mężczyzn w podrabianych garniturach Armaniego, jeżdżących porsche boxsterami – w towarzystwie panien, którym widok jednego i drugiego automatycznie rozluźnia gumkę w majtkach. To, że Brian wybrał Fluid na naszą pierwszą randkę, nie wróżyło zbyt dobrze. Osobiście wolałabym spokojniejsze miejsce z wystrojem niebazującym na kilku tonach chromu i aluminium na wysoki połysk.

Zarazem jednak, jak raczył mi przypomnieć Tim, trzydziestka zbliża się wielkimi krokami, ja zaś dojrzewam szybciej niż mango z supermarketu. Umówiłam się z Brianem we Fluidzie nazajutrz o dwudziestej i zakończyłam rozmowę. Rzeczonego „nazajutrz” serdecznie pożałowałam podjętej decyzji, wpatrując się w zawartość szafy z absolutną pewnością, że nie mam co na siebie włożyć.

Jedynym strojem, który choćby sprawiał wrażenie modnego, była czarna sukienka koktajlowa. Miałam ją na sobie jeden raz z okazji przyjęcia urodzinowego w zeszłym roku. Od tamtej pory nie wkładałam jej, jest bowiem zbyt krótka i odsłania moje kostropate kolana. Aby zamaskować ich koszmarny, zdeformowany kształt, byłam zmuszona wspomóc się rajstopami. Kiedy przed paroma miesiącami leniwie przeglądałam jakiś album w poczekalni, z przerażeniem zauważyłam, że powierzchnia Księżyca widoczna na zdjęciu bardziej niż trochę przypominała właśnie moje kolana.

Niestety, jedyną sukienką nadającą się na randkę była czerwona kupiona z myślą o Mike’u na naszą trzecią rocznicę. Jest niesamowicie obcisła i prezentuje moje piersi niczym towar na ladzie w sklepie mięsnym. Bardziej bezpośredniego przekazu nie zapewniłaby mi nawet koszulka z nadrukiem „wagina do wynajęcia”.

A więc albo czarna sukienka koktajlowa, albo dzwonię do Briana i mówię, że dopadł mnie wirus „niechcemisiozy” i nie dam rady.

Za każdym razem, gdy otwierałam klapkę mojej stareńkiej nokii, w myślach pojawiał mi się pełen dezaprobaty wyraz twarzy Tima, toteż włożyłam rajstopy i wciągnęłam sukienkę przez głowę, przyjemnie usatysfakcjonowana, gdy tkanina bez trudu prześlizgnęła się po moich biodrach. Tym samym dowiodłam, że czekoladowa wyżerka sprzed paru tygodni nie miała większego wpływu na moją sylwetkę. Jeśli chodzi o bieliznę, zdecydowałam się na zwykłe czarne majtki biodrówki z pasującym do nich biustonoszem. Nie było sensu wkładać czegokolwiek seksownego, bo rajstopy i tak zupełnie rujnowały efekt estetyczny. Przedstawiały się mniej więcej tak zmysłowo, jak kurzajki w miejscach intymnych.

A zresztą nawet jeśli Brian miał naprawdę cudowne ciało, w żadnym razie nie planowałam wpuszczania go tej nocy w moje krzaczki, więc nad czym tu się zastanawiać?

Włosy związałam w koński ogon, jako że nie starczyło mi czasu, by je umyć. Postanowiłam też przyoszczędzić na makijażu. Z mojego wyglądu bił wręcz komunikat „Nie jestem pewna, czy to dobry pomysł”, co mi w sumie nie przeszkadzało. Jeśli Brian okazałby się pobudzający w każdym tego słowa znaczeniu, koronkowe stringi, farbę do włosów oraz karminową szminkę mogłam wyciągnąć przy okazji naszej kolejnej randki. Na takie rzadkie okazje trzymam wszystko przygotowane na dnie szafy w szufladzie, podpisanej „dziwkapitalne”.

Wsunąwszy na stopy koturny, za które zdecydowanie przepłaciłam na wyprzedaży w House of Fraser, wyszłam chwiejnym krokiem z sypialni, gotowa do boju…

Godzinę później rozważam już możliwość odwrotu na z góry upatrzoną pozycję. Nie żeby Brian od razu okazał się zły – po prostu zbyt łatwo można by go uznać za najnowszy towar w dziale tapet sklepu wnętrzarskiego.

Gdyby był kolorem, byłby beżem. Gdyby był krajem, byłby Szwajcarią. Gdyby był członkiem Take That, byłby Howardem. Jestem pewna, że świetnie pasowałby do podobnej mu kobiety, tyle tylko, że ja szukam kogoś jasnoniebieskiego, przypominającego Brazylię i Robbiego, toteż randka nie idzie nam za dobrze. Jakby tego było mało, rajstopy sprawiają, że pocą mi się uda.

Pamiętasz, Mamo, jak zawsze wpajałaś mi, że powinnam być uprzejma? Po raz pierwszy Twoja rada okazała się chybiona. Gdybym nie była taka uprzejma, zapewne w chwili, gdy Brian zaczął opowiadać trzecią anegdotkę dotyczącą drużyny krykietowej, powiedziałabym, że wychodzę, nim z nudów dostanę wylewu krwi do mózgu.

Tymczasem jednak grzecznie popijałam swoje pinot grigio, starając się przywołać na twarz uprzejmy uśmiech za każdym razem, kiedy Brian puszczał żarcik na temat jakiejś niespodziewanej zagrywki albo ustawienia najbliższego łapacza. Podczas gdy on tłumaczył mi co subtelniejsze zagadnienia rozgrywek krajowych, ja odpływałam myślami i rozglądałam się po barze w poszukiwaniu osób, które mogły się czuć jeszcze gorzej ode mnie. To zresztą coś zupełnie naturalnego. Nieszczęścia chodzą parami, jak zwykli najczęściej mawiać ludzie nieszczęśliwi, szukający jakiegoś wsparcia.

Tego wieczoru klub w większości wypełniają zadowoleni z siebie dziani idioci, jednak dostrzegam jedną kobietę, siedzącą obok grubasa w podrabianym garniturze Armaniego i wyglądającą, jakby chciała zabić najpierw jego, a potem samą siebie. Nasze spojrzenia przecinają salę i przez chwilę porozumiewawczo na siebie zerkamy, wyczuwając wzajemnie swój ból.

Jestem na randce w ciemno z kimś, kto uważa, że tłumaczenie reguł krykieta to świetny temat do rozmowy, zdaje się mówić mój wyraz twarzy.

Naprawdę? No to prawdziwy miesiąc miodowy, złotko, odpowiada, choć między nami nie pada ani słowo. Ja jestem żoną tego kretyna od dwunastu lat i ośmiu dziurek w pasku. Właśnie opowiada mi, jak to portfel akcyjny zapewni nam dostatnią starość, błogo nieświadomy, że w przyszłym tygodniu rozwiodę się z nim, bo wiem, że mnie zdradza, i puszczę go w skarpetkach.

Nie do końca rozumiem, jak z przewrócenia oczami i przelotnego grymasu udaje mi się to wszystko odczytać, lecz jestem pewna, że to właśnie sobie myśli.

Wzdycham i zwracam się z powrotem ku Brianowi, który właśnie opowiada, jak należy wkładać ochraniacze do krykieta. Może Cię, Mamo, zastanawiać, jak z takiego stanu rzeczy przeszłam do zaspokajania Briana na siedzeniu jego vectry. A czy może pamiętasz, jak miałam osiemnaście lat i wróciłam do domu o trzeciej nad ranem, a Ty dałaś mi szlaban, bo byłam dokumentnie ubzdryngolona? Pamiętasz, jak zawołałaś z dołu schodów „Takie są konsekwencje przeholowania z alkoholem!”, podczas gdy ja wypluwałam z siebie wnętrzności?

Grzeczne łyczki pinot grigio przeradzają się w łapczywe łyki, gdy Brian opowiada, jak to w zeszłym tygodniu urwał mu się kolektor spalin, kiedy jechał vectrą na comiesięczne spotkanie swego klubu gier planszowych. Nawet hausty wina nie pomagają, gdy zdradza, jak fascynująco przedstawia się obecnie sytuacja na rynku kapitałowym – a kiedy opisuje wspaniałą retro tapetę w stylu lat siedemdziesiątych, jaką w zeszłym tygodniu matka pozwoliła mu wykleić jego sypialnię, żałuję, że wino nie wpływa mi bezpośrednio do krwiobiegu. Moja towarzyszka niedoli zdążyła już wyjść ze swym tłustym małżonkiem, toteż nawet z jej strony nie mogę liczyć na niemą pociechę. Nie, teraz sama muszę stawić czoła Brianowi i jego anegdotkom. Nudziarz z niego, lecz niestety pinot podpowiada mi, że jest przy tym całkiem przystojny.

Lecz wino kłamie. Wino to zdradziecka, podstępna substancja, gotowa zawieść młode dziewczę ciemnymi i krętymi ścieżkami w miejsca, dokąd nie powinno się udawać.

Brian spogląda na zegarek.

– Laura, robi się całkiem późno. Czy mam cię podwieźć do domu?

Cóż, Brian, pomyślmy… Albo ty mnie podwieziesz, albo będę musiała wybulić dwadzieścia funtów na taksówkę.

Jestem już całkiem wcięta, a do tego mam na sobie rajstopy, przez co nogi pocą mi się jak cholera, więc zaryzykuję śmierć mózgową od twojej kolejnej anegdoty, o ile tylko dzięki temu zyskam darmową podwózkę i czym prędzej wrócę do domu.

– Chętnie, bardzo miło z twojej strony – odpowiadam i dopijam resztki piątego już sporego kieliszka wina.

Jakimś cudem, nie łamiąc nóg na dziesięciocentymetrowych koturnach, docieram do siedzenia pasażera w jego vectrze zaparkowanej na opustoszałym placu na tyłach klubu.

On siada za kierownicą i spogląda na mnie. Spogląda tym spojrzeniem. Spojrzeniem, które mówi: Tego wieczoru wydałem na ciebie co najmniej trzydzieści funtów, więc mam nadzieję, że coś z tego będę miał.

Mogłabym wszak po prostu się uśmiechnąć i powiedzieć mu, by ruszał. Nie sprawia wrażenia typka, który gotów jest rzucić się z łapami na kobietę, jeśli nie dostanie tego, czego oczekiwał. Lecz krążące w żyłach wino podpowiada mi co innego. Mówi, bym siedziała spokojnie i czekała na rozwój wydarzeń.

Brian nachyla się w moją stronę.

– Naprawdę dobrze się dziś bawiłem – mówi. – Łatwo się z tobą rozmawia.

Szczerze jestem tym zaskoczona, nigdy bowiem nie grałam w krykieta, nie rozpoznałabym figurki czarodzieja orków, nawet gdyby takowy ugryzł mnie w zadek, a do tego wprost nie znoszę lat siedemdziesiątych.

– Dzięki.

Nachyla się nieco bliżej.

Jak wiesz, Mamusiu, od pięciu lat nie całowałam się z nikim poza Mikiem. Może to i prawda, że nasz związek koniec końców rozpadł się na ostre i boleśnie raniące kawałki, ale wciąż pamiętam, jaki prąd przechodził mnie po czubki palców za każdym razem, gdy drań dotykał moich ust swoimi ustami. W owym czasie nie przeszło mi nawet przez myśl, że kiedykolwiek pozwolę się pocałować innemu facetowi, toteż w tej dziedzinie jestem podrdzewiała niczym blaszany kogucik na dachu.

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

MUZA SA

ul. Marszałkowska 8

00-590 Warszawa

tel. 22 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: 22 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Konwersja do formatu EPUB: MAGRAF s.c., Bydgoszcz