SYLVIA DAY

ROZKOSZE
NOCY

- FRAGMENT -

Tytuł oryginału: Pleasures of the Night

Projekt okładki: Irina Pozniak

Redakcja: Monika Kiersnowska

Redakcja techniczna: Zbigniew Katafiasz

Konwersja do formatu elektronicznego: Zbigniew Katafiasz

Korekta: Elżbieta Górnaś, Anna Rogowska

Copyright © 2007 by Sylvia Day

Published by arrangement with HarperCollins Publishers.

All rights reserved.

For the cover illustration © iStockphoto.com/AptTone

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2013

© for the Polish translation by Małgorzata Miłosz

ISBN 978-83-7758-541-2

Wydawnictwo Akurat

Warszawa 2013

Wydanie I

Książkę dedykuję superagentkom

– Pameli Harty i Deidre Knight.

Wspaniale wypełniły misję i doprowadziły mnie tam,

dokąd pragnęłam dotrzeć. I robią to nadal,

w miarę jak moje cele stają się coraz bardziej ambitne.

Pamelo i Deidre, bardzo Wam dziękuję.

Uściski

Prolog

Kobieta leżąca pod Aidanem Crossem była o krok od orgazmu. Jej gardłowe jęki wypełniały przestrzeń i zachęcały publiczność do podejścia bliżej.

Wieki zgłębiania sztuki miłosnej sprawiły, że Aidan doskonale odczytywał oznaki nadchodzącego wybuchu i odpowiednio dostosowywał ruchy bioder. Poruszał się niestrudzenie, umiejętnie penetrując jej wilgotną głębię. Kochanka zachłysnęła się powietrzem, wbiła paznokcie w jego skórę, po czym wyprężyła ciało jak strunę.

– O tak, tak, tak…

Uśmiechnął się, słysząc jej zawodzenie, a zbliżająca się eksplozja orgazmu rozświetliła pomieszczenie blaskiem, widocznym jedynie dla niego. Na skraju Zmierzchu, gdzie lśnienie jej rozkoszy mieszało się z mrokiem jej wewnętrznych strachów, czaiły się rozochocone Koszmary. Ale trzymał je na dystans.

Zajmie się nimi za chwilę.

Wsunął dłonie pod jej pośladki i uniósł jej biodra pod takim kątem, żeby z każdym pchnięciem stymulować łechtaczkę. Doszła z krzykiem, jej cipka ekstatycznie pulsowała wokół jego twardego penisa. Ciałem kobiety wstrząsały dzikie spazmy totalnego zapomnienia, na jakie nigdy nie pozwalała sobie na jawie.

Trzymał ją, zawieszoną w ekstazie, wchłaniając energię, którą kreował sen. Wzmacniał ją, potęgował i wysyłał do niej z powrotem. Zaczęła osuwać się w głębszą, bardziej kojącą fazę snu, z dala od Zmierzchu, tam gdzie była najbardziej bezbronna.

– Brad… – jęknęła, zanim odpłynęła w sen.

Aidan doskonale zdawał sobie sprawę, że ich stosunek był zaledwie fantazją, połączeniem umysłów. Ich ciała zetknęły się jedynie w podświadomości. Chociaż w jej odczuciu seks był jak najbardziej rzeczywisty.

Gdy upewnił się, że jest bezpieczna, wysunął się z niej i zrzucił z siebie skórę jej fantazji. Spod fasady Brada Pitta wyłoniło się jego prawdziwe ciało – stał się wyższy, szerszy w ramionach, z krótko obciętymi, czarnymi jak atrament włosami, a tęczówki jego oczu pociemniały do naturalnego intensywnego szafiru.

Koszmary wiły się w oczekiwaniu, ich eteryczne ciała kłębiły się na skraju świadomości śniącej. Było ich kilka, a on tylko jeden. Z nieukrywaną radością sięgnął po miecz. Lubił, gdy wróg miał przewagę liczebną. Stulecia walk potęgowały u Aidana nienawiść i mężczyzna cieszył się z każdej okazji do pognębienia przeciwnika.

Z wystudiowaną gracją prostował i zginał rękę, w której trzymał miecz, wykorzystując jego ciężar, żeby przemienić seksualne napięcie mięśni w zwinność wojownika. W snach mógł ulepszać niektóre zdolności, ale stawienie czoła kilku napastnikom naraz wymagało wypracowanych umiejętności.

Gdy był gotowy, krzyknął:

– Zaczynamy? – I zadał pierwszy śmiertelny cios.

– Miałeś udaną noc, kapitanie Cross?

Aidan wzruszył ramionami, nie przerywając marszu w stronę Świątyni Starszyzny, a przy każdym długim kroku czarne szaty oplatały mu kostki.

– Jak zwykle.

Aidan machnął na pożegnanie strażnikowi, który go zaczepił, i przeszedł pod ogromną bramą torii na główny dziedziniec. Bose stopy niosły go bezgłośnie po chłodnej kamiennej posadzce, a delikatna bryza mierzwiła mu włosy i pobudzała zmysły zapachami. Był tak naładowany energią, że mógłby znacznie dłużej zostać na polu walki, ale Starszyzna mu zabroniła.

Od jakichś stu lat nalegali, żeby każdy Strażnik regularnie odwiedzał świątynię. Twierdzili, że w ten sposób zapewniają im wypoczynek, ale Aidan wiedział, że nie był to jedyny powód. Strażnicy nie potrzebowali długiego odpoczynku. To arkada górująca nad nim była prawdziwym powodem ich ciągłych powrotów. Ogromna, pomalowana na jaskrawoczerwony kolor była tak okazała, że żaden Strażnik nie mógł jej przeoczyć i nie dostrzec ostrzeżenia wyrytego w starożytnym języku: Strzeż się Klucza, który otworzy drzwi.

Wobec braku dowodów Aidan zaczął wątpić w istnienie Klucza. Podejrzewał, że legenda miała na celu podsycanie strachu, żeby trzymać Strażników w szrankach i nie dopuścić do rozluźnienia dyscypliny.

– Witaj, kapitanie.

Odwrócił głowę i spojrzał w ciemne oczy Morgan należącej do grupy Rozrywkowych Strażników, którzy występowali w snach o surfowaniu na plaży, o weselach i innych niezliczonych radosnych okazjach. Zwolnił i poszedł w stronę koleżanki kryjącej się za alabastrową kolumną.

– Co robisz? – zapytał z pobłażliwym uśmiechem.

– Starszyzna nas szuka.

– Tak? – Uniósł brwi. Wezwanie do świątyni nigdy nie wróżyło nic dobrego. – Chowasz się tu? Bardzo mądrze.

– Chodź ze mną nad strumyk – zaproponowała zalotnym szeptem – to powiem ci, co słyszałam.

Nie trzeba mu było dwa razy powtarzać, Aidan zgodził się bez wahania. Kiedy urocza zabaweczka była w nastroju do figli, nie zamierzał odrzucać propozycji.

Wymknęli się chyłkiem. Zeszli z marmurowej platformy na trawę. Podtrzymywał Morgan, kiedy szli krętą ścieżką w kierunku gorącego strumyka przepływającego przez dolinę. Aidan rozkoszował się nieskażonym pięknem budzącego się dnia, panoramą zielonych wzgórz, bulgoczącej wody i rozszalałych wodospadów. Na jednym ze wzniesień stał jego dom. Oczami wyobraźni zobaczył przesuwane drzwi sho–ji i rozłożone na drewnianej podłodze maty tatami. Nie miał zbyt wielu mebli i wybrał neutralne kolory, by zapewnić sobie ciszę i spokój. Mały i intymny dom był jego ostoją – chociaż czasami bardzo samotną.

Ruchem ręki uciszył wodę i zapanowała absolutna cisza. Nie miał ochoty wytężać słuchu ani krzyczeć.

Zdjęli szaty, które świadczyły o ich pozycji – jego czarne, przypisane wysokiej randze, jej kolorowe, wskazujące na frywolność zajęcia – i zanurzyli się nadzy w parującej wodzie. Aidan usiadł na małym skalnym gzymsie, zamknął oczy i przyciągnął do siebie towarzyszkę.

– Jakiś dziwny tu dziś spokój – powiedział.

– To przez Dillona. – Morgan przylgnęła do jego boku, a jej drobne piersi cudownie ocierały się o jego skórę. – Twierdzi, że znalazł Klucz.

Wiadomość nie zrobiła na nim wielkiego wrażenia. Co kilka wieków jakiś Strażnik padał ofiarą idei przeżycia legendy. Nic nowego, chociaż Starszyzna poważnie traktowała każde fałszywe odkrycie.

– O której wskazówce zapomniał? – zapytał, przekonany, że jemu nie umknąłby żaden szczegół. Czasami Śniący przejawiali jakieś zdolności, ale nigdy wszystkie naraz. Gdyby tak było, zabiłby taką osobę bez zbędnych pytań.

– W przeciwieństwie do tego, co myślał Dillon, Śniąca nie była w stanie dostrzec go pod prawdziwą postacią. Okazało się jedynie, że jej fantazja była bardzo zbliżona do jego rzeczywistego wyglądu.

– Ach tak. – Najbardziej powszechny błąd, który na dodatek Strażnicy popełniali coraz częściej. Śniący nie mają zdolności, żeby zajrzeć do Zmierzchu, więc nie mogą zobaczyć, jak naprawdę wyglądają Strażnicy przychodzący do ich snów. Jedynie mityczny Klucz potrafi rozpoznać ich rzeczywistą postać. – Ale inne wskazówki się zgadzały? Nazwała go po imieniu?

– Tak.

– Kontrolowała sen?

– Tak

– Koszmary wydawały się zagubione i zdezorientowane?

– Tak… – Odwróciła głowę i polizała jego sutek, po czym otoczyła udami jego biodra.

Złapał ją w talii i przysunął do siebie. Był rozkojarzony i jego ruchami kierowała raczej rutyna niż namiętność. Żywienie głębszych uczuć do kogoś było luksusem, na który Mistrzowie Miecza nie mogli sobie pozwolić. Świadczyło to o ich słabości i odwracało uwagę od walki.

– A co to ma wspólnego z nami?

Morgan przejechała mokrymi palcami po jego włosach.

– Starszyzna jest podbudowana tą wiadomością. Fakt, że znajdujemy tyle umiejętności u coraz większej liczby śmiertelników, jest dowodem na to, że nadszedł czas.

– I?

– Postanowili wysłać Mistrzów Miecza, takich jak ty, do snów opierających się nam Śniących. Ja będę współpracować z Pocieszycielami, żeby ich wspierać, kiedy uda ci się sforsować drogę do Śniących.

Aidan westchnął żałośnie, odchylił głowę i oparł ją o skałę. Niektórzy Śniący tak skutecznie odcinają się od pewnych części swojej podświadomości, że nie dopuszczają do siebie nawet Strażników. Często skrywają traumatyczne przeżycia, do których zablokowali dostęp, albo mają tak ogromne poczucie winy za zachowania z przeszłości, że wymazali o nich wszelkie wspomnienia. Ochrona Śniących przed tego typu koszmarami jest najtrudniejszym zadaniem. Bez pełnego zrozumienia Śniących, ich wewnętrznego cierpienia, Strażnicy mają bardzo ograniczone możliwości niesienia pomocy.

A okropieństwa, które widział w ich umysłach…

Na wspomnienie obrazów, które prześladowały go przez wieki – wojny, choroby, wymyślne tortury – przeszył go zimny dreszcz, pomimo iż siedział zanurzony w ciepłej wodzie.

Walka, akcja… to mógł znieść. Seks z błogim zapomnieniem orgazmu… poszukiwał tego niemal z desperacją.

Był zmysłowym mężczyzną o nienasyconym popędzie, doskonałym kochankiem i wojownikiem i wiedział, że Starszyzna nie zawaha się, żeby wykorzystać go do własnych celów. Wprawdzie był świadomy swoich mocnych stron, to przecież z niego Śniący czerpali siłę, kiedy ich odwiedzał, ale pomysł, żeby przydzielić jego oddział wyłącznie do tych najtrudniejszych przypadków… to było czyste piekło, nie tylko dla niego, ale także dla jego ludzi.

– Musisz być podekscytowany – wymruczała Morgan, błędnie interpretując jego nagle przyspieszony oddech. – Mistrzowie lubują się w porządnej walce.

Wziął głęboki oddech. Jeśli przytłaczał go ciężar jego powołania, zachowa to dla siebie. Kiedyś, myśląc o pracy, czuł niewyczerpany entuzjazm, ale brak postępów potrafi zniechęcić nawet największych optymistów.

Żadne starożytne legendy ani podania nie wspominały, że jego praca w końcu dobiegnie końca. Strażnicy potrafili trzymać Koszmary pod kontrolą, ale nie mogli ich całkowicie wyeliminować. Co noc tysiące śmiertelników pozostawało w bezlitosnych szponach złych snów, z których nie mogło się obudzić. Aidan doskonale zdawał sobie sprawę, że znalazł się w sytuacji bez wyjścia. Z natury był człowiekiem dążącym do wytyczonych celów, problem jednak polegał na tym, że od stuleci nie mógł ich osiągnąć.

Morgan wyczuła, że jej kochanek błądzi gdzieś myślami, więc wprawnie otoczyła palcami jego penis. Aidan wykrzywił usta w uśmiechu, który obiecywał spełnienie jej każdej żądzy. Da jej to, czego pragnęła. I jeszcze więcej.

Koncentrując się na niej, mógł choć na chwilę się zapomnieć.

– Jak zaczniemy, kochanie? Ostro i szybko? Czy powoli i spokojnie?

Drżąc z oczekiwania, Morgan przesunęła stwardniałymi sutkami po jego piersi.

– Wiesz, czego potrzebuję – wyszeptała.

Seks był jedyną formą bliskości, na jaką mógł sobie pozwolić, ale zaspokajał jedynie fizyczny głód. Aidan pragnął czegoś więcej. Mimo iż spotykał tyle Śniących i współpracował z niezliczoną liczbą Strażników, czuł się samotny.

I tak już zostanie na całą wieczność.

– Tak myślałem, że cię tu znajdę – zabrzmiał niski głos.

Nie przerywając ćwiczeń, Aidan odwrócił się w stronę najlepszego przyjaciela. Stali na polanie na tyłach jego domu, w wysokich po kolana dzikich trawach, skąpani w fioletowawym blasku, który zapowiadał nadchodzący wieczór. Po godzinnym wymachiwaniu mieczem Aidanowi spływał pot po skroniach, ale on sam nie odczuwał zmęczenia.

– Nie pomyliłeś się.

– Wieść o naszym nowym zadaniu szybko rozchodzi się wśród oddziałów. – Connor Bruce zatrzymał się kilka kroków od Aidana i skrzyżował ręce na piersi, prezentując ogromne bicepsy i muskularne przedramiona. Złotowłosy olbrzym nie miał szybkości ani sprawności Aidana, ale rekompensował to niezwykłą siłą.

– Wiem. – Aidan naparł na wyimaginowanego przeciwnika, wyrzucając miecz w symulowanym, śmiertelnym ciosie.

Aidan i Connor byli przyjaciółmi od stuleci, odkąd dzielili pokój w akademii. Spędzali dni na treningach, a noce w ramionach kobiet, więc szybko nawiązali przyjaźń, która przetrwała próbę czasu. W akademii panował niezwykły rygor i w trudnych chwilach mężczyźni dodawali sobie otuchy, żeby się nie poddać. Spośród dwudziestu studentów, którzy rozpoczęli szkolenie, tylko troje dotrwało do końca.

Ci, którzy nie zaliczyli kursu, wybierali inne powołania. Zostawali Uzdrowicielami albo Strażnikami Rozrywki. Inni zaczynali uczyć, co było szlachetnym przedsięwzięciem. Mentor Aidana, Mistrz Sheron, był znaczącą postacią w jego życiu i nawet po tylu latach Strażnik wspominał go z podziwem i rozrzewnieniem.

– Widzę, że nie jesteś zadowolony z decyzji Starszyzny – stwierdził Connor. – Ale ostatnio wszystko, co robią, nie znajduje twojej aprobaty.

Aidan zatrzymał się i opuścił miecz.

– Może dlatego, że ich nie rozumiem.

– Znów masz ten wyraz twarzy – stwierdził Connor.

– Jaki?

– Jakbyś chciał zadać setki pytań.

W ten sam sposób Mistrz Sheron opisywał Aidana, kiedy ów popadał w zamyślenie. To jedna z wielu rzeczy, którą zapamiętali z czasów nauki pod okiem przyszłego członka Starszyzny.

Aidanowi brakowało godzin spędzonych z mentorem przy kamiennym stole pod drzewem na dziedzińcu akademii. Młody Strażnik pytał bez końca, a Sheron objaśniał mu wszystko z niewyczerpaną cierpliwością. Krótko po ukończeniu akademii Mistrz przeszedł Inicjację i został prawowitym członkiem Starszyzny, a Aidan nigdy więcej nie spotkał się z nim sam na sam.

Aidan podniósł rękę i dotknął kamiennego medalika, który dostał od Sherona na koniec nauki. Zawsze go nosił, na wspomnienie tamtych dni i gorliwego młodzieńca, jakim niegdyś był.

– Zastanawiałeś się kiedyś, czemu ktoś przystępuje do Starszyzny? – zapytał Connora.

Możliwość znalezienia odpowiedzi była kusząca, tym bardziej że Inicjacja zmieniała Strażników. Kiedyś Sheron miał młodzieńczy wygląd i śniadą cerę, ciemne włosy i oczy. Teraz wyglądał jak pozostali Starcy – siwy, z wyblakłą skórą i oczami. Dla ich długowiecznej rasy taka zmiana musiała mieć ogromne znaczenie i Aidan był pewien, że nie było to nic dobrego.

– Nie, nie zastanawiałem się. Interesuje mnie jedynie kolejna walka.

– A nie chciałbyś wiedzieć, o co walczymy?

– Cholera, Cross. O to samo, o co zawsze walczyliśmy. Chcemy powstrzymać Koszmary i znaleźć Klucz. Dobrze wiesz, że stanowimy jedyną barierę pomiędzy nimi i śmiertelnikami. Skoro popełniliśmy błąd i wpuściliśmy Koszmary, musimy walczyć, aż znajdziemy sposób, aby je powstrzymać.

Aidan wypuścił powietrze. Koszmary były jak pasożyty, które wyniszczają organizm żywiciela, doprowadzając swoją ofiarę do śmierci. Pozostawienie Śniących bez ochrony spowodowałoby zagładę ludzkości.

Potrafił sobie to wyobrazić. Ludzie nękani niekończącymi się Koszmarami, zbyt przerażeni, żeby zasnąć, niezdolni do pracy, do funkcjonowania. Całe gatunki dziesiątkowane przez strach i zmęczenie, popadające w obłęd.

– Okej. – Aidan skierował się w stronę domu, a Connor podążył za nim. – Więc mówiąc hipotetycznie, co by było, gdyby Klucz nie istniał?

– Gdyby nie było Klucza? Wtedy wszystko byłoby bez sensu, bo to jedyna rzecz, która pozwala mi funkcjonować. To wiedza, że na końcu tunelu tli się światełko. – Connor spojrzał na niego z ukosa. – Do czego zmierzasz?

– Chcę powiedzieć, że istnieje prawdopodobieństwo, że legenda o Kluczu jest zmyślona. Być może wpajają ją nam z powodów, o których wspomniałeś, żeby dać nadzieję i nas zmotywować, bo nasze zadania wydają się nie mieć końca. – Aidan rozsunął prowadzące do salonu drzwi i zdjął ze ściany pochwę na miecz.

– Jeśli to prawda, nieźle namieszamy Śniącym w głowach tym nowym zadaniem. Zamiast chronić ich przed Koszmarami, połowa Strażników będzie tracić czas, poszukując cudu, który nie istnieje.

– Facet, radziłbym ci poszukać kobiety – odrzekł Connor, mijając go w drodze do kuchni – ale spędziłeś poranek z Morgan, więc nie to cię gryzie.

– Nie podoba mi się pomysł pozostawienia Śniących bez dostatecznej ochrony i wkurza mnie fakt, że Starszyzna ukrywa powód, dla którego to robimy. Trudno mi uwierzyć w coś, czego nie mogę zobaczyć.

– Ale wybrałeś walkę z Koszmarami – parsknął Connor i zniknął za ścianą. Chwilę później wrócił z dwoma piwami. – Nasz sukces uzależniony jest wyłącznie od czynników, których nie widzimy.

– Tak, wiem. Dzięki. – Aidan wziął piwo i zaczął łapczywie pić, a potem podszedł do drewnianego krzesła. – To nie nasze miecze zabijają Koszmary, ale siła naszej determinacji, która wzbudza strach. Jesteśmy tacy jak nasz odwieczny wróg: zabijamy, wzbudzając przerażenie.

To właśnie leżało u podstaw jego niesnasek z rodzicami. Nie mogli zrozumieć, dlaczego wybrał takie powołanie, i zadręczali go nieustannymi pytaniami. Nie potrafił wytłumaczyć, czemu czuł potrzebę przeciwstawienia się Koszmarom, zamiast pomagać Śniącym radzić sobie z konsekwencjami ich wizyt. Ponieważ rodzice go nie rozumieli, pozostało mu tylko jedno duchowe wsparcie – Connor. Mężczyzna, którego kochał i szanował jak brata.

– Więc jak wytłumaczysz fakt, że żyjemy w tym wymiarze, jeśli Klucz nie istnieje? – zapytał Connor, siadając na krześle naprzeciwko niego.

Według legendy Koszmary odnalazły Klucz do starego świata, którego Aidan nie pamiętał, bo był zbyt młody, a następnie rozprzestrzeniły się, zabijając wszystko po drodze. Starszyzna zdołała zrobić szczelinę w zredukowanej przestrzeni, by umożliwić im ucieczkę w wymiar znajdujący się pomiędzy światem ludzkim a tym, który Strażnicy musieli opuścić. Aidan potrzebował dużo czasu, aby zrozumieć ideę mnogości płaszczyzn istnienia i czasoprzestrzeni – ta pierwsza należała do sfery metafizyki, druga była konceptem fizyki. Ale pomysł, że indywidualna istota – Klucz – może do woli tworzyć przejścia pomiędzy płaszczyznami, mieszając jedną ideę z drugą, był dla niego zbyt abstrakcyjny.

Wierzył w rzeczy, które można udowodnić, jak na przykład zmiany psychologiczne, które zaszły w jego gatunku. Teraz wszyscy byli długowieczni, niemal nieśmiertelni, i efemeryczni jak Koszmary. W nowym świecie Strażnicy stali się dla nich godnym przeciwnikiem.

– Starszyzna wprowadziła nas w szczelinę bez pomocy Klucza – zauważył Aidan. – Jestem pewny, że Koszmary potrafią zrobić to samo.

– A więc odrzucasz powszechnie przyjętą odpowiedź i zastępujesz ją przypuszczeniem? – Connor zgniótł pustą puszkę po piwie. – Wino, kobiety i walka, Cross. Życie Mistrzów Miecza. Ciesz się nim. Czegóż więcej możesz pragnąć?

– Odpowiedzi. Mam dosyć zagadkowych wymówek Starszyzny. Chcę usłyszeć prawdę, całą prawdę.

Connor parsknął.

– Nigdy się nie poddajesz. Wytrwałość czyni z ciebie świetnego wojownika, ale sprawia również, że trudno z tobą wytrzymać. Ważne są dla ciebie dwa słowa: „Potrzebuję wiedzieć”. Ile było takich misji, w których tylko ty wiedziałeś, o co w tym wszystkim chodzi?

– To nie to samo – zaoponował Aidan. – Co innego czasowe wstrzymywanie informacji, co innego permanentne ich zatajanie.

– Byłeś najbardziej przepełnioną ideałami osobą, jaką znałem. Co się stało ze studentem, który przysięgał, że będzie Strażnikiem, aby znaleźć i zabić Klucz?

– To były przechwałki nastolatka. Dzieciak dojrzał i jest zmęczony.

– Fajnie było być nastolatkiem. Mogłem pieprzyć się przez całą noc i siekać Koszmary następnego dnia. Teraz muszę wybrać jedno albo drugie.

Rozumiał, że jego przyjaciel humorem próbuje rozładować napięcie, ale Aidan nie potrafił dłużej ukrywać wątpliwości. Connor był jedyną osobą, z którą mógł się nimi podzielić i znał go na tyle dobrze, żeby wyczuć jego determinację.

– Słuchaj. – Strażnik oparł łokcie na kolanach i spojrzał na Aidana. – Mówię ci to jako przyjaciel, nie twój porucznik. Musisz zapomnieć o wątpliwościach i zebrać oddziały.

– Marnujemy cenne zasoby.

– Stary, już nie mogę się doczekać, aż zacznie się coś dziać! To, co robiliśmy dotychczas nie przynosiło rezultatów, więc spróbujemy nowej taktyki. Na tym polega postęp. To ty tkwisz w miejscu. Weź się w garść i dołącz do programu.

Aidan pokręcił głową i wstał z krzesła.

– Przemyśl moje słowa.

– Przemyślałem. To bzdury. Koniec tematu.

– Ładnie pachnie?

– Co?

– Tak głęboko chowasz głowę w zadku, że musi tam śmierdzieć.

– Przerzuciłeś się na słowną walkę? – Connor wstał.

– Jak możesz coś tak po prostu odrzucić, bez chwili zastanowienia?

Mierzyli się wzrokiem przez dłuższą chwilę, gotując się wewnętrznie.

– O co ci, u diabła, chodzi?! – ryknął Connor. – Co się z tobą dzieje?!

– Chciałbym, żebyś rozważył możliwość, że Starszyzna coś przed nami ukrywa.

– W porządku. Pod warunkiem że ty rozważysz możliwość, że tak nie jest.

– Zgoda. – Aidan przejechał dłonią po spoconych włosach i głośno westchnął. – Idę pod prysznic.

Connor skrzyżował ręce na piersi.

– I co dalej?

– Nie wiem. Wymyśl coś.

– Za każdym razem, gdy coś planuję, pakujemy się w kłopoty. To dlatego ty jesteś kapitanem.

– Nie, jestem kapitanem, bo jestem od ciebie lepszy.

Connor odchylił do tyłu głowę i wybuchnął gromkim, wibrującym śmiechem, który przebił się przez panujące pomiędzy nimi napięcie jak przez gęstą mgłę.

– Zostało w tobie jeszcze trochę buty.

Aidan potrzebował każdego możliwego wsparcia, żeby poradzić sobie z czekającymi go zadaniami. Zadaniami, na które wewnętrznie się nie godził.

Rozdział pierwszy

Lyssa Bates spojrzała na wiszący na ścianie zegar w kształcie kota z tykającym ogonem i wąsami. Wreszcie dochodziła piąta, pora zacząć weekend. Nie mogła się już doczekać.

Wykończona, przejechała palcami po swych długich włosach i ziewnęła. Obojętnie, jak długo odpoczywała, stale odczuwała zmęczenie, a jej dni upływały pod znakiem rozkopanej pościeli i hektolitrów kawy. Im więcej czasu spędzała w łóżku, tym uboższe stawało się jej życie towarzyskie. Nie pomagały żadne leki na bezsenność. Zresztą, nie chodziło o to, że nie mogła spać. Problem polegał na tym, że nie mogła się dobudzić, nie czuła się wyspana i była wiecznie zmęczona.

Wstała, uniosła w górę ramiona i przeciągnęła się. Każdy mięsień jej ciała zaprotestował bólem. Zapalone świeczki o zapachu słodkich ciasteczek, rozstawione na metalowych szafkach w klinice, skutecznie maskowały odór lekarstw unoszący się w powietrzu. Jednak nawet ten smakowity aromat nie wzbudzał jej apetytu, traciła na wadze i stawała się coraz słabsza. Lekarz planował wysłać ją do kliniki snu na monitoring fazy REM i zamierzała się zgodzić. Twierdził, że ta niezdolność do zapamiętywania snów jest oznaką choroby, której nie udaje mu się zdiagnozować. Lyssa była po prostu wdzięczna, że nie ubrał jej jeszcze w kaftan bezpieczeństwa.

– To był twój ostatni pacjent, możesz już iść do domu.

Lyssa odwróciła się i uśmiechnęła do stojącej w drzwiach recepcjonistki, Stacey.

– Kiepsko wyglądasz, doktorku. Jesteś chora?

– Skąd mam wiedzieć? – zamruczała Lyssa. – Już od miesiąca dziwnie się czuję.

Właściwie to była chorowita przez całe życie, dlatego zainteresowała się medycyną. A teraz spędzała tyle czasu, na ile starczało jej energii, w swojej klinice o podłogach z kremowego marmuru i wiktoriańskim wystroju. Rozciągający się za plecami Stacey korytarz wyłożony boazerią prowadził do poczekalni, w której rozwieszono antyczne klatki z kanarkami. Lyssa lubiła te przytulne, ciepłe pomieszczenia. Gdyby tylko nie była tak potwornie zmęczona.

Stacey oparła się o framugę i zmarszczyła nos. Ubrana w fartuch upstrzony rysunkowymi zwierzakami wyglądała słodko i promiennie, co doskonale pasowało do jej osobowości.

– Boże, nienawidzę chorować. Mam nadzieję, że wkrótce poczujesz się lepiej. Twoim pierwszym pacjentem w poniedziałek będzie labrador. Przychodzi na szczepienie. Jak chcesz, umówię ich na inny termin. Zyskasz godzinę i zdecydujesz, czy czujesz się wystarczająco dobrze, żeby pojawić się w pracy.

– Kocham cię – powiedziała Lyssa z szerokim uśmiechem.

– Niee, po prostu potrzebujesz kogoś, kto się o ciebie zatroszczy. Na przykład faceta. Gdy widzę, jak na ciebie patrzą ci wszyscy mężczyźni… – gwizdnęła – czasami myślę, że kupili psy tylko po to, żeby do ciebie przyjść.

– Czyż nie powiedziałaś przed chwilą, że kiepsko wyglądam?

– Babskie gadanie. Nawet na łożu śmierci wyglądałabyś lepiej niż większość kobiet. Wierz mi, ci faceci pamiętają o wizytach kontrolnych nie dlatego, że wysyłamy im przypomnienia.

Lyssa wzniosła w górę oczy.

– Właśnie dałam ci podwyżkę. Czego jeszcze chcesz?

– Chcę, żebyś poszła do domu. Zamknę razem z Mikiem.

– Nie będę protestować. – Ledwo trzymała się na nogach. Mimo iż klinikę wypełniała kojąca kakofonia odgłosów poszczekujących psów, narzędzi Mike’a oraz gadających ptaków, czuło się nadchodzący wieczór. – Poukładam te karty i…

– Nie ma mowy. Jeśli pozwolę ci wykonywać moją pracę, nie będę ci potrzebna. – Stacey podeszła do mahoniowego biurka, zebrała karty i wyszła na korytarz. – Do zobaczenia w poniedziałek, doktorku.

Lyssa z uśmiechem potrząsnęła głową, chwyciła torebkę i wyjęła kluczyki, po czym wyszła tylnym wyjściem na parking dla pracowników. Jej bmw roadster stało na prawie pustym placu. Był piękny dzień, słoneczny i ciepły, więc zanim ruszyła do domu, opuściła dach. Podczas dwudziestominutowej podróży dopiła zimną kawę i przy głośnej muzyce płynącej z radia próbowała nie zasnąć i nie zabić siebie ani żadnego innego użytkownika drogi.

Jej elegancki samochód sunął przez małe kalifornijskie miasteczko. Kupiła roadstera pod wpływem impulsu, gdy wreszcie zrozumiała, że umrze młodo. Nigdy nie żałowała tego kroku.

Podczas kolejnych czterech lat podjęła kilka równie radykalnych decyzji. Przeprowadziła się do Temecula Valley i zrezygnowała z prężnie działającej praktyki weterynaryjnej w San Diego, ponieważ myślała, że jej chroniczne zmęczenie było spowodowane długimi godzinami stresującej pracy i wysokimi kosztami życia, i faktycznie, przez pierwsze lata po przeprowadzce czuła się o wiele lepiej. Jednak ostatnio jej stan znacznie się pogorszył.

Seria badań wykluczyła wiele chorób, jak toczeń rumieniowaty układowy czy stwardnienie rozsiane. Z powodu podejrzeń o fibromialgię i nocny bezdech nałykała się niepotrzebnie tabletek i nosiła niewygodne maski, które uniemożliwiały zaśnięcie. Najnowsza diagnoza – narkolepsja – była przygnębiająca, bo oznaczała, że nie ma lekarstwa na zmęczenie rujnujące jej organizm.

Lyssa musiała ograniczyć godziny pracy i zaczynała powoli tracić zmysły.

Otworzyła metalową bramę i wjechała na teren osiedla. Minęła basen, z którego jeszcze nigdy nie korzystała, i otworzyła pilotem drzwi garażu.

Zaparkowała z niezwykłą precyzją, powtórnie nacisnęła przycisk pilota i zanim zamknęły się drzwi garażu, znalazła się w kuchni wyłożonej granitowymi blatami. Rzuciła torebkę na barek śniadaniowy i zdjęła kremową jedwabną bluzkę i niebieskie spodnie, po czym opadła na sofę.

Zasnęła, nim jej głowa dotknęła poduszki.

- koniec darmowego fragmentu -
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Wydawnictwo Akurat

imprint MUZA SA

ul. Marszałkowska 8

00-590 Warszawa

tel. 22 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: 22 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Konwersja do formatu EPUB: MAGRAF s.c., Bydgoszcz