YRSA SIGURÐARDÓTTIR

STATEK
ŚMIERCI

- FRAGMENT -

Tytuł oryginału: Brakið

Projekt okładki: Piotr Bogusławski

Redakcja: Elżbieta Ptaszyńska-Sadowska

Redakcja techniczna: Zbigniew Katafiasz

Konwersja do formatu elektronicznego: Robert Fritzkowski

Korekta: Redaktornia.com

© 2011 by Yrsa Sigurðardóttir

Published by agreement with Veröld Publishing, Reykjavik, Iceland.

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2013

© for the Polish translation by Małgorzata Bochwic-Ivanovska

ISBN 978-83-7758-428-6

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

Warszawa 2013

Wydanie I

Tę książkę poświęcam mojemu dziadkowi Þorsteinnowi Eyjólfssonowi, który był kapitanem (1906–2007).

Szczególne podziękowania kieruję do Michaela Sheehana, który wyjaśnił mi wiele spraw związanych z jachtami i żeglugą morską, Örnowi Haukurowi Evarssonowi, sternikowi, za wyjaśnienia dotyczące komunikowania się na morzu, urządzeń sterowniczych i innych zagadnień nawigacji, a także Kristjánowi B. Thorlaciusowi, adwokatowi w Sądzie Najwyższym, za informacje na temat prawnej strony przypadków zaginięć. Wszelką odpowiedzialność za ewentualne błędy we wszystkich tych dziedzinach ponoszę ja osobiście.

Yrsa

OSOBY DRAMATU

Thora Gudmundsdottir: Reykjavik, adwokat i samotna matka

Matthias Reich: przyjaciel Thory z Niemiec

Soley i Gylfi: dzieci Thory

Sigga: przyjaciółka Gylfiego

Orri: kilkuletni wnuk Thory

Bragi: partner Thory w kancelarii

Bella: ich sekretarka

na jachcie:

Egir: przedstawiciel komisji likwidacyjnej banku

Lára: jego żona

Arna: ich córka

Bylgja: jej siostra bliźniaczka

Þráinn: kapitan

Hallthór (Halli): mechanik pokładowy

Loftur: sternik

inne osoby:

Sigríður i Margeir: rodzice Egira

Sigga Dögg: ich mała wnuczka

Snævar: marynarz, który miał wypadek

Fannar: kolega Egira z pracy

Karítas: poprzednia właścicielka jachtu

Begga: jej matka

Aldís: asystentka Karítas

PROLOG

Wieczór był lodowaty i Brynjar szczelniej otulił się kurtką. Cieszył się, że niebawem wróci do budki strażników, a właściwie żałował, że w ogóle wyszedł. To najlepszy dowód, jak nudna jest jego praca – korzystał z każdej okazji, by choć przez chwilę zająć się czym innym, nawet jeśli narażało go to na walkę z wichrem i przemarznięcie do szpiku kości. Jak zwykle późnym wieczorem i nocą port, którego pilnował, robił wrażenie wymarłego i Brynjar nagle uświadomił sobie, że nawet nie pamięta, jak przystań wygląda w świetle dziennym. Unikał tego miejsca za dnia, gdy tętniło życiem, bo lubił widok czarnej tafli wody i opustoszałych pokładów. Nie chciał patrzeć, jak port budzi się ze snu bez jego udziału, ani wiedzieć, że koniec końców jego osoba tak niewiele znaczy.

Teraz obserwował starsze małżeństwo prowadzące za rękę małą dziewczynkę. Byli na molo. Tuż za nimi kuśtykał o kulach młody mężczyzna, który wydał mu się dziwny. Brynjar rzucił okiem na zegarek. Zbliżała się północ. Nie miał dzieci, ale wiedział, że to zupełnie nietypowa pora na spacer dla dwulatki. Może zamierzali zrobić to samo co on: mimo zimna przyszli zobaczyć słynny jacht, którego spodziewano się lada moment. Im dłużej się nad tym zastanawiał, tym bardziej był pewien, że chcieli powitać kogoś z załogi lub któregoś z pasażerów. Brynjar pomyślał, że w takim razie nie będzie do nich podchodził. Znaleźli się tu z konkretnego powodu, a nim kierowała tylko czysta ciekawość. Oczywiście mógłby opowiedzieć jakąś bajeczkę, ale nie umiał kłamać i obawiał się, że tylko by się zaplątał.

Nie chciał tak bezczynnie stać, więc podszedł do niewielkiej furgonetki należącej do urzędu celnego. Samochód wjechał na teren portu pół godziny wcześniej i zatrzymał się w miejscu, skąd roztaczał się widok na całą przystań. Może celnicy zaproszą go do środka, żeby się ogrzał. Zapukał w szybę kierowcy i zdziwił się, widząc, że w aucie siedzi ich trzech. Zazwyczaj był tylko jeden, najwyżej dwóch. Opuszczana szyba zgrzytnęła, pewnie do mechanizmu dostało się trochę piasku.

– Dobry wieczór – powiedział Brynjar.

– Dobry – odrzekł mężczyzna za kierownicą. Pozostali z uwagą obserwowali port.

– Jesteście tu w związku z tym jachtem? – zapytał Brynjar i od razu pożałował, że do nich podszedł, stracił też nadzieję, że wpuszczą go do środka.

– Tak. – Kierowca odwrócił wzrok od Brynjara i zaczął się gapić na portową przystań. – Nie przyjechaliśmy tu dla pięknych widoków.

– Ale dlaczego jest was aż trzech? – Z ust Brynjara wydobywały się obłoczki pary. Mężczyźni nie zwracali na niego uwagi.

– Bo coś jest nie tak. Mamy nadzieję, że to nic poważnego, ale kazali nam tu czekać. – Kierowca zapiął kurtkę pod samą szyję. – Ci z jachtu nie reagowali na wezwania przez radio. Może zepsuł im się sprzęt, nigdy nie wiadomo…

Brynjar wskazał na ludzi czekających na molo. Starszy pan wziął dziecko na ręce, a mężczyzna o kulach oparł się o poler do cumowania łodzi.

– Myślę, że chcą powitać załogę. Może podejdę i się dowiem? – zaproponował.

– Jak pan chce. – Najwidoczniej kierowcy było wszystko jedno, co zrobi Brynjar, byle tylko przestał zawracać mu głowę. – Raczej nie przyszli tu po odbiór kontrabandy. To pewnie krewni kogoś z załogi…

Brynjar cofnął rękę z okna i stanął prosto.

– Przejdę się tam. Co mi szkodzi.

Na pożegnanie usłyszał tylko zgrzyt zasuwanej szyby. Postawił kołnierz. Myślał, że celnicy, choć nie mogli go zaprosić do ciepłego auta, będą nieco sympatyczniejsi. Samotna mewa siedząca na zepsutej latarni z piskiem wzbiła się do lotu. Brynjar przyspieszył kroku. Obserwował mewę, dopóki nie zniknęła. Poleciała w stronę sali koncertowej Harpa.

– Dobry wieczór – odezwał się. Stojący na przystani bez przekonania odpowiedzieli na jego pozdrowienie. – Jestem strażnikiem portowym. Czekają państwo na kogoś?

Mimo ciemności na twarzach starszych państwa wyraźnie dało się zauważyć ulgę.

– Tak, lada moment ma przybić statek z naszym synem i jego rodziną. To nasza najmłodsza wnuczka. Jest bardzo przejęta, że mama i tata wracają do domu. Postanowiliśmy zrobić im niespodziankę i wyjść po nich. – Starszy pan uśmiechnął się z zakłopotaniem. – Można, prawda?

– Ależ oczywiście. – Brynjar uśmiechnął się do małej, która spoglądała nieśmiało spod kolorowej wełnianej czapki, tuląc się do dziadka. – Państwa syn ma przypłynąć jachtem motorowym?

– Tak – odpowiedziała kobieta zdziwiona. – Skąd pan wie?

– Bo dziś już nic innego nie przypłynie. – Brynjar zwrócił się do młodego mężczyzny: – Pan też czeka na kogoś?

Mężczyzna się wyprostował. Najwyraźniej był zadowolony, że włączono go do rozmowy, i przykuśtykał bliżej.

– Mój przyjaciel jest mechanikiem pokładowym. Mam go odwieźć do domu. Ale gdybym wiedział, że jest tak zimno jak w psiarni, musiałby wziąć taksówkę. – I z tymi słowy naciągnął czarną czapkę na uszy.

– No to będzie miał u pana dług wdzięczności. – Brynjar zauważył, że drzwi samochodu celników otwierają się, i spojrzał na morze. – Teraz to już nie potrwa długo.

Z zachwytem obserwował zgrabnego białego stevena, który właśnie pojawił się w kanale portowym. Nie było cienia przesady w tym, co o jachcie opowiadali koledzy z pierwszej zmiany. Ukazał się w całej swej krasie. Naprawdę nie trzeba było mieć wielkiego pojęcia o jachtach, by wiedzieć, że ten jest absolutnie nadzwyczajny, w każdym razie jak na islandzkie warunki.

– O rany! – wyrwało mu się. Dobrze, że był już z dala od celników.

Chyba ze trzy piętra wznosiły się nad lustrem wody, wyglądało na to, że jacht ma co najmniej cztery pokłady. Brynjar widywał wprawdzie większe, ale nie było ich zbyt wiele. Ten prezentował się znacznie okazalej niż wszystkie inne, które kiedykolwiek przywiało do Islandii. Z całą pewnością nie zbudowano go po to, by cumował w porcie w Reykjaviku czy w ogóle wypuszczał się na północne wody. Pasował raczej do ciepłych krajów i lazurowego morza.

– Nieźle.

Nagle Brynjar zamknął usta i uniósł brwi. Czy ten sternik jest pijany? Jacht z dużą prędkością przepłynął niebezpiecznie blisko nabrzeża i zanim Brynjar zdołał cokolwiek pomyśleć, rozległ się ogłuszający huk. Długo rozchodził się echem, w końcu przebrzmiał zupełnie.

– A to co, u diabła? – Młody mężczyzna o kulach ze zdumieniem gapił się na jacht, który zbliżył się do nabrzeża, potem odbił od niego i popłynął dalej. Celnicy ruszyli biegiem. Starsi państwo obserwowali tę scenę oniemiali.

Przez wszystkie lata stróżowania w porcie Brynjar nigdy czegoś podobnego nie widział.

Pokład był zupełnie pusty. Za szybami mostka kapitańskiego nikt się nie pojawił, nigdzie nikogo nie było widać.

Brynjar puścił się pędem przed siebie, rzucił w pośpiechu do stojących obok, żeby na niego zaczekali. Spojrzał na dziewczynkę. Wydawała się niewypowiedzianie smutna.

Kiedy dotarł wreszcie do drugiego końca kanału portowego, jacht właśnie zatrzymywał się przy nabrzeżu. Widział już oczami wyobraźni długą noc poświęconą na pisanie raportu, gdy nagle ciężka stal z hukiem uderzyła o beton. Z oddali dotarł do niego krzyk. Zrobiło mu się żal tamtych ludzi, przecież na pokładzie była ich najbliższa rodzina i przyjaciel. Co tu się dzieje, do diabła? Celnik mówił o jakimś problemie technicznym, ale przecież nawet uszkodzonym jachtem na pewno można jakoś manewrować. A jeśli nie, dlaczego kapitan wpadł na pomysł cumowania przy nabrzeżu? Przecież mógł zrzucić kotwicę przed kanałem portu i zaczekać na pomoc.

Trzej celnicy, równie przejęci jak Brynjar, ruszyli biegiem w stronę jachtu.

– Co się dzieje? – zawołał strażnik i złapał któregoś za ramię.

– Skąd mam wiedzieć, do jasnej cholery? – Głos mężczyzny brzmiał niepewnie, co ostro kontrastowało z jego słowami. – Kapitan musiał się spić. Albo naćpać.

Dotarli do końca pomostu. Dziób jachtu nie był już zgrabny ani lśniący, tylko wgnieciony i porysowany. Nadal nikt nie odpowiadał na nawoływania celników. Jeden z nich rozmawiał szorstkim tonem z policją. Potem zaczął wpatrywać się w potężny górujący nad nimi kadłub.

– Wchodzimy na pokład. Policja już jedzie, ale nie będziemy na nich czekać. Coś mi się tu nie podoba. Przynieś drabinę, Stebbi – rozkazał.

Stebbi bez entuzjazmu przyjął polecenie. Odwrócił się i bez słowa pobiegł z powrotem do samochodu. Przez chwilę nikt nic nie mówił. Potem zaczęli nawoływać załogę – bez skutku. Ich krzyki pobrzmiewające w ciszy miały w sobie coś złowieszczego, więc Brynjar ucieszył się, kiedy Stebbi wrócił z drabiną.

Najpierw na pokład wspiął się najstarszy celnik, potem pozostali. Brynjar miał trzymać drabinę. Stał przy niej nawet wtedy, gdy trzej mężczyźni zniknęli już w ciemności i kiedy pojawiła się policja. Wyjaśnił policjantom, kim jest. Nagle któryś z celników wychylił się przez reling i krzyknął zdenerwowany:

– Na pokładzie nikogo nie ma!

– Co takiego? – odkrzyknął jeden z policjantów i zaczął się wspinać po drabinie. – To wykluczone!

– Mówię przecież. Nikogo tu nie ma, ani żywej duszy!

Policjant stanął na czwartym szczeblu. Pochylił się i spojrzał celnikowi prosto w twarz.

– Jak to możliwe?

– Nie wiem. Ale tu nikogo nie ma. Jacht jest pusty.

Zapadła cisza. Brynjar spojrzał w kierunku portu i zobaczył, że starsi państwo, dziewczynka i mężczyzna o kulach zmierzają ku niemu. Nie chcieli czekać po drugiej stronie basenu portowego, to zrozumiałe. Policjanci w ogóle nie zwrócili na nich uwagi. Brynjar przyspieszył kroku. Lepiej, żeby na razie trzymali się z dala od jachtu, mimo że cała ta sytuacja właśnie ich najbardziej dotyczyła. Ale policja musi spokojnie wykonać swoją pracę.

– Proszę się nie zbliżać! Pomost grozi zawaleniem! – krzyknął do nich, chociaż było to dość nieprawdopodobne. Nie przyszło mu jednak do głowy nic lepszego.

– Co się stało? Dlaczego ten pan powiedział, że nikogo nie ma na pokładzie? – Głos kobiety drżał. – Oczywiście, że są na pokładzie! Egir, Lára i bliźniaczki muszą być na pokładzie. Trzeba ich poszukać!

– Proszę za mną! – Brynjar nie wiedział, dokąd powinien z nimi pójść, lecz tutaj w żadnym razie nie mógł ich zostawić. – To na pewno jakieś nieporozumienie, proszę się uspokoić. – Zastanawiał się, czy tyle osób zmieści się w budce strażników. Będzie ciasno, ale przynajmniej ma tam kawę. – Jestem przekonany, że wszyscy są cali i zdrowi.

Młody mężczyzna o kulach patrzył Brynjarowi w oczy. Kiedy się odezwał, głos drżał mu prawie tak samo jak starszej pani.

– Miałem być na pokładzie tego jachtu.

Chciał powiedzieć coś jeszcze, ale zamilkł, bo zobaczył, że dziewczynka łowi uważnie ich każde słowo.

– Mój Boże… – jęknął tylko.

– Proszę iść ze mną. – Brynjar musiał podać ramię starszemu panu, który z rozpaczą wpatrywał się w uszkodzony dziób jachtu. – Proszę pomyśleć o dziecku. – Brynjar skinął w stronę dziewczynki. – Musimy ją stąd czym prędzej zabrać. Mam nadzieję, że wszystko się prędko wyjaśni.

Ale było za późno.

– Mama umarła! – Jasny dziecięcy głosik brzmiał z przenikliwą wyrazistością. – Tata umarł! Adda umarła, Bygga umarła! – Dziecko jęknęło i objęło nogę babci. – Wszyscy umarli!

I płakało, wstrząsane cichym szlochem.

ROZDZIAŁ 1

Konserwator drapał się w głowę z karcącym i zarazem zdumionym wyrazem twarzy.

– Proszę mi jeszcze raz powiedzieć, co się właściwie stało. – Stuknął małym kluczem w pokrywę kserokopiarki. – Niejedno już widziałem, ale to naprawdę coś nowego.

Thora uśmiechnęła się niewyraźnie.

– Wiem. Już pan to mówił. Może pan ją naprawić czy nie?

Mimo odoru dochodzącego z maszyny oparła się pokusie zatkania nosa. Wprawdzie zorganizowanie w kancelarii przyjęcia dla współpracowników było dosyć ryzykownym pomysłem, ale nigdy nie przyszłoby jej do głowy, że ktoś może zwymiotować na płytę, a następnie starannie zamknąć pokrywę.

– Może lepiej by było, gdyby wziął pan ją do warsztatu i tam naprawił – zaproponowała.

– Szkoda, że nie sprowadziła mnie pani od razu zamiast czekać z tym przez cały weekend – odparł konserwator.

Thora była coraz bardziej zła. Wystarczył jej ten ohydny zapach. Nie potrzebowała jeszcze pouczeń jakiegoś obcego faceta.

– Nie zrobiłam tego specjalnie, proszę mi wierzyć – powiedziała i natychmiast pożałowała tych słów; niepotrzebne dyskusje tylko opóźniały całą sprawę. – Czy nie może pan po prostu zabrać tej kopiarki i naprawić jej gdzie indziej? W tym smrodzie nie da się pracować.

Obrzydliwy zapach uderzył ich od razu tego szarego poranka. Właściwie aż trudno uwierzyć, że nikt nie poczuł go już w piątkowy wieczór, ale świadczyło to o stanie pracowników kancelarii, z Thorą włącznie.

– To naprawdę byłoby najlepsze rozwiązanie. Przez dzień czy dwa możemy się spokojnie obejść bez kserowania – dodała.

Co prawda była to jedyna kopiarka i główna drukarka całej kancelarii, ale w tym momencie Thora była gotowa ponieść taką ofiarę, byle pozbyć się urządzenia razem z jego smrodem. A także pozbyć się konserwatora.

– Ale z pani optymistka. To potrwa dłużej niż kilka dni. Może będę musiał zamówić części zamienne, a wtedy naprawa zajmie kilka tygodni.

– Części zamienne? – Thora miała ochotę wrzasnąć. – Po co części zamienne? Przecież nie jest popsuta. Trzeba ją tylko wyczyścić.

– To pani tak uważa. – Mężczyzna patrzył na kopiarkę, grzebiąc kluczem w zaschniętych wymiocinach. – Nie wiadomo, jakie szkody spowodował kwas żołądkowy. Dostał się do środka, a to delikatne urządzenie, droga pani.

Thora przeliczyła w myślach ostatnie obroty kancelarii, zastanawiając się, czy nie powinna po prostu zainwestować w nową kopiarkę. Przez ostatnie pół roku mieli wiele lukratywnych zleceń, więc wraz z pracownikami – tymczasem już pięcioma poza nią i jej wspólnikiem Bragim – właśnie w piątek wznieśli toast za kolejne sukcesy.

– Ile kosztuje nowa kopiarka?

Konserwator podał jakąś sumę. Równie dobrze mogła to być cena firmy, w której pracował. Wprawdzie interesy szły dobrze, ale Thora nie była gotowa wydać tyle pieniędzy tylko po to, by kupić sobie spokój.

Mężczyzna jakby czytał w jej myślach.

– Głupio kupować nowe urządzenie przez coś takiego. – Włożył klucz z powrotem do skrzynki z narzędziami. – Jeśli ma pani ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej, może pokryje koszty naprawy.

– Jak to? – Thora nie całkiem rozumiała, do czego on zmierza. – Kopiarka jest własnością kancelarii.

– Nie, nie o to mi chodziło – uśmiechnął się, a wokół jego ust pojawiły się zmarszczki mimiczne. – No, wie pani, wymiociny. Ubezpieczenie może pokryć szkodę, którą wyrządziła pani pod wpływem… no, rozumie pani…

Thora zrobiła się czerwona jak burak.

– Ja? – Skrzyżowała ramiona na piersiach. – A skąd pomysł, że to ja? Nawet się nie zbliżyłam do tej maszyny!

Jak mogło mu przyjść do głowy coś takiego? Nic, co powiedziała, nie wskazywało, że miała cokolwiek wspólnego z tą sprawą. Jak na razie żaden z jej kolegów też nie przyznał się do winy i prawdopodobnie już się nie przyzna.

Mężczyzna wyglądał na zdumionego.

– Nie? W takim razie musiałem źle zrozumieć. Recepcjonistka wspominała o pani. Ale może się przesłyszałem.

Thora poczuła się zażenowana: właściwie powinna była się tego domyślić. Bella! Oczywiście.

– Ach tak? – Tylko to przyszło jej do głowy. Nie chciała się kłócić z konserwatorem, najwyraźniej świetnie poinformowanym przez znienawidzoną panienkę z recepcji. Przywołała więc na usta uprzejmy uśmiech i stłumiła w sobie chęć natychmiastowego uduszenia Belli. – Jej nie można traktować całkiem poważnie, jest trochę opóźniona, no wie pan. Nie po raz pierwszy coś się pomieszało biedaczce.

Sądząc po wyrazie jego twarzy, uznał je obie za niespełna rozumu.

– To może ja już pójdę, a potem przyślę kogoś po kopiarkę. Tak chyba będzie najlepiej – powiedział i sięgnął po skrzynkę z narzędziami.

Thora odprowadziła mężczyznę do wyjścia. Bella z uśmiechem na twarzy siedziała za kontuarem recepcji. Thora rzuciła jej niechętne spojrzenie z nadzieją, że ta właściwie je odczyta, nie dostrzegła jednak w jej twarzy najdrobniejszego śladu obawy czy skruchy.

– Aha, Bello, zapomniałam ci przekazać. Przed chwilą dzwonili z apteki. Mają już woreczek na stomię wydalniczą, który zamawiałaś. Rozmiar XXL.

Konserwator potknął się o próg i niemal przewrócił starszych państwa stojących za drzwiami. Wyglądali na zdenerwowanych i od razu zaczęli przepraszać, jakby to była ich wina. Jeszcze przez chwilę niepewnie stali w wejściu – może obawiali się, że znowu ktoś na nich wpadnie, a może po prostu byli onieśmieleni. Gdyby Thora natychmiast nie przeprosiła ich za to zderzenie, pewnie skorzystaliby z okazji i uciekli. Dobrze znała ten wyraz twarzy: tak wygląda wielu klientów, którzy przychodzą do kancelarii po raz pierwszy. Mieszanina zdumienia, że w ogóle potrzebują adwokata, i strachu, że będą musieli wyjść zażenowani, kiedy dojdzie do rozmowy o kosztach. Całkiem zwykli ludzie w niezwykłych okolicznościach.

Kiedy konserwator już wyszedł, Thora zapytała, czym może służyć. Przesunęła się przy tym kilka kroków w bok, żeby zasłonić kontuar, za którym siedziała Bella w czarnym podkoszulku z motywem szatana i ordynarnym angielskim przekleństwem widniejącym na piersi.

– Chcielibyśmy porozmawiać z adwokatem – odezwał się mężczyzna.

Jego głos był równie niepozorny jak wygląd i jeśli nawet mężczyzna poczuł obrzydliwy odór, nie dał tego po sobie poznać. Oboje wyglądali na emerytów. Kobieta kurczowo ściskała torebkę z popękanej sztucznej skóry brunatnego koloru. Mankiety koszuli wystające spod kurtki mężczyzny też były sfatygowane.

– Próbowaliśmy się dodzwonić, ale nikt nie odbierał. Czy biuro jest w ogóle czynne?

Najwyraźniej Bella uważała, że telefon w recepcji nie służy do tego, by go odbierać, ale by godzinami paplać z koleżankami, które – sądząc z rachunków – często przebywały za granicą. A w przerwach między prywatnymi rozmowami po prostu ignorowała dzwonek, aby w spokoju surfować po Internecie.

– Ależ tak, pracujemy normalnie. Nasza telefonistka niestety zachorowała i dlatego nikt nie odbiera – odrzekła Thora. W tym kłamstwie tkwiło ziarno prawdy. Nikt przecież nie może powiedzieć, że Bella jest zupełnie zdrowa na umyśle – brak piątej klepki to u niej stan naturalny. – Dobrze, że państwo przyszli. Nazywam się Thora Gudmundsdottir i jestem adwokatem. Chętnie od razu z państwem porozmawiam.

Wyciągnęła do nich rękę. Niepewnie odwzajemnili uścisk. Starszy pan nazywał się Margeir Karelsson, a jego towarzyszka – Sigríður Veturliðadóttir. Idąc z nimi do gabinetu, Thora zauważyła, że oboje sprawiają wrażenie lekko wstawionych. I chociaż nie poczuła ani cienia zapachu, uznała, że ich wygląd może wskazywać na problem z alkoholem. Jednak nie obchodziło jej to zupełnie – na razie.

Nie chcieli kawy, tylko od razu przeszli do rzeczy.

– Tyle że my nie do końca wiemy, dlaczego tu przyszliśmy – odezwał się mężczyzna.

– Często się tak zdarza – skłamała Thora, żeby trochę uspokoić starszych państwa. Najczęściej klienci wiedzą aż nazbyt dobrze, czego od niej chcą, przy czym ich oczekiwania nie mają najmniejszego związku z rzeczywistością. – Czy ktoś nas państwu polecił?

– Właściwie tak. Nasz przyjaciel jest dostawcą kawy do firm i mówił nam o pani. Nie chcieliśmy iść do żadnej z tych wielkich, eleganckich kancelarii. Oni na pewno są o wiele za drodzy. Mówił, że państwo będą chyba trochę tańsi.

Thora zmusiła się do uprzejmego uśmiechu. Najwyraźniej wystrój kancelarii niespecjalnie zachwycił dostawcę kawy, a ona mogłaby się założyć, że w całej sprawie maczała palce Bella.

– To prawda, jesteśmy tańsi niż wielkie kancelarie. Ale czy nie zechcieliby państwo najpierw powiedzieć, na czym polega problem? Wtedy będę mogła określić, co możemy zrobić i ile to będzie kosztowało.

Oboje wpatrywali się w nią bez słowa. Wreszcie kobieta przejęła inicjatywę i przycisnąwszy torebkę do podołka, zaczęła mówić:

– Nasz syn zniknął. Razem z żoną i ich bliźniaczkami. Potrzebujemy pomocy w załatwieniu formalności, z którymi po prostu nie jesteśmy w stanie sobie poradzić. Ledwo starcza nam sił, by jakoś przetrwać dzień. Oni mają jeszcze dwuletnią córeczkę, która jest u nas i…

Nie byli alkoholikami. To z innego powodu mieli zaczerwienione i napuchnięte twarze.

– Rozumiem.

Thorze zdawało się, że wie, o co chodzi, chociaż nie śledziła regularnie wiadomości. Przez ostatnie dwa dni w mediach mówiono o tajemniczym zniknięciu załogi i pasażerów jachtu motorowego, który wpłynął do portu w Reykjaviku. Na pokładzie była pewna rodzina, małżeństwo z dwiema córkami. Cały kraj śledził doniesienia o tym zdarzeniu. Mimo to Thora nie wiedziała zbyt dużo o sprawie – tylko tyle, że ma związek z komisją likwidacyjną z ramienia jednego ze starych banków. Bank skonfiskował luksusową jednostkę, ponieważ właściciel nie miał z czego spłacać kredytu. Jacht podobno przypłynął z jakiegoś europejskiego portu do Islandii, a potem planowano wystawić go na sprzedaż na międzynarodowym rynku. Teraz wszystko się przeciągało. Potrzebna była naprawa, bo jacht bez załogi uderzył o nabrzeże. Nie wiadomo, co stało się z ludźmi na pokładzie. Zniknięcie siedmiu osób wzbudzało tym większe zainteresowanie, że zbankrutowany właściciel jachtu był żonaty z młodą Islandką, która często pojawiała się na stronach plotkarskich czasopism. Dziennikarze chyba nie mieli zbyt wielu informacji, co jednak nie przeszkadzało im w formułowaniu rozmaitych teorii na temat wypadku. Na razie krążyły plotki, że pasażerowie wypadli za burtę w czasie burzy.

– Czy państwa syn był na pokładzie jachtu? Płynął nim z ramienia komisji likwidacyjnej? – zapytała Thora.

– Tak – odrzekła kobieta i przełknęła ślinę. Chyba nie miała ochoty wdawać się w szczegóły, wzięła się jednak w garść i mówiła dalej: – Proszę nie sądzić, że straciliśmy wszelką nadzieję na znalezienie ich żywych, ale mamy jej coraz mniej, a te strzępy informacji, które do nas docierają na temat śledztwa, nie dają powodu do optymizmu.

– Rozumiem.

Thora nie wiedziała, czy wypada wyrazić współczucie, skoro oboje mają jeszcze nadzieję, że ich rodzina odnajdzie się cała i zdrowa.

– Nasza kancelaria nie specjalizuje się w prawie morskim, nie mamy też osoby zajmującej się regulacją szkód zaistniałych na morzu. Nie wiem, czy będę mogła wiele dla państwa zrobić.

Mężczyzna pokręcił głową i powiedział:

– Nie po to tu przyszliśmy. Potrzebujemy wsparcia w innych sprawach, między innymi musimy napisać list po angielsku. Języki obce nie są naszą mocną stroną, więc lepiej, żeby zrobił to za nas ktoś, kto zna angielski i potrafi załatwić różne formalności. Potrzebujemy też pomocy w kontaktach z urzędami. Chodzi o naszą wnuczkę. Po prostu nie poradzimy sobie z tym wszystkim.

– Chcą państwu odebrać dziecko?

– Tak, wiele na to wskazuje. Na razie się powstrzymują, póki sprawa nie jest do końca wyjaśniona. My nadal chcemy zajmować się małą, jak to było uzgodnione przed wyjazdem z jej rodzicami. Ale urzędnicy są czujni i boimy się, że w każdej chwili mogą zapukać do drzwi z jakimiś papierami. – Mężczyzna zamilkł. – Egir to nasze jedyne dziecko. Teraz została nam tylko Sigga Dögg.

Z trudem przyszło jej powiedzieć starszym państwu, że pewnie nie będą mogli zatrzymać dziewczynki, bo są za starzy i prawdopodobnie niewystarczająco dobrze sytuowani.

– Nie chciałabym niepokoić państwa jeszcze bardziej, ale nie radzę robić sobie zbyt wielkich nadziei na zatrzymanie wnuczki, jeśli miałoby się okazać, że syn i synowa nie żyją. Jest bardzo mało prawdopodobne, że uzyskają państwo prawo do opieki. – Widząc, że oboje nie dopuszczają do siebie takiej myśli, Thora dodała szybko: – Ale na razie za wcześnie na ten temat spekulować. Mieszkają państwo w Reykjaviku?

– Tak, niedaleko stąd. Przyszliśmy piechotą.

To niesłychane, co ludzie mówią, kiedy główny temat staje się dla nich nieprzyjemny. Jakby grali na zwłokę, jakby chcieli zrobić sobie przerwę na zaczerpnięcie oddechu:

– Ciągle jeszcze jest bardzo zimno, chociaż świeci słońce – odezwała się kobieta.

Thora nie dała się wciągnąć w pogawędkę o pogodzie i zapytała:

– A dziecko? Czy państwa syn i jego żona także mieszkali w Reykjaviku? – Oboje tylko skinęli głowami, więc Thora mówiła dalej: – To istotne dla decyzji urzędu do spraw nieletnich. Jeśli państwo chcą, mogę pomóc w uzyskaniu prawa do kontaktów z wnuczką lub, o ile to naprawdę okaże się najlepsze dla dziecka, do pełnej opieki nad nią. Ale powtarzam, że to drugie będzie bardzo, bardzo trudne.

Margeir i Sigríður siedzieli jak skamieniali.

– Jeśli mogę coś doradzić, to na państwa miejscu spróbowałabym na razie się tym nie zajmować. Dla małej w tej chwili najważniejsze jest, żeby państwo zachowywali spokój i na bieżąco rozwiązywali codzienne problemy.

– Tak. – Mężczyzna spojrzał na nią. – Oczywiście, wiemy o tym.

– Wspominali państwo o jakimś liście po angielsku. O co chodzi? – spytała Thora z nadzieją, że to będzie mniej bolesny temat.

– Mój syn i jego żona mieli ubezpieczenie na życie w zagranicznej firmie. Egir przed wyjazdem przekazał nam te papiery i wyjaśnił, co musimy zrobić, gdyby coś się stało. Niewiele z tego rozumiemy, ale w przypadku śmierci musimy natychmiast zawiadomić ubezpieczyciela. Chcielibyśmy panią prosić o napisanie listu z taką informacją.

Thora zastanawiała się przez chwilę. Po co ten pośpiech?

– Zakładam, że takie zawiadomienie trzeba przesłać dopiero po zakończeniu śledztwa. A państwa syn i jego żona nadal są uważani za zaginionych.

– Wiem. Pewnie pani sądzi, że zaślepia nas chciwość, skoro od razu myślimy o wypłacie ubezpieczenia – powiedział Margeir, patrząc prosto w oczy Thorze, która rzeczywiście tak właśnie uważała. – Ale tak nie jest. Chodzi tylko o to, że będziemy mieć szansę zatrzymać Siggę Dögg, jeśli udowodnimy, że mamy zaplecze finansowe. A to może nam się udać jedynie dzięki wypłacie ubezpieczenia. Mój cały dochód to emerytura, a Sigríður pracuje na pół etatu w stołówce. Nie byłoby nam łatwo utrzymać dziecko. Te pieniądze poprawiłyby naszą pozycję w rozmowach z urzędnikami.

– Mają państwo przy sobie dokumenty ubezpieczeniowe?

Kobieta sięgnęła do torebki, wyjęła z niej przezroczystą foliową koszulkę wypchaną papierami i podała Thorze.

– To oryginały. Są nam potrzebne. Może zrobi pani sobie kopię? – powiedziała.

– Niestety… w tej chwili nie mogę. Nasza kopiarka się zepsuła. Może później.

Thora lekko się zaczerwieniła i prędko zagłębiła w lekturze papierów. Miała przed sobą dwie umowy: ubezpieczenie na życie syna Egira oraz drugie – synowej Láry. Beneficjentem ubezpieczenia Egira była Lára, i odwrotnie. W razie śmierci pierwszego uposażonego świadczenia mieli otrzymać rodzice Egira. Obie polisy zawarto na jednakową kwotę – na jej widok Thora zrobiła wielkie oczy. Mąż i żona ubezpieczyli się łącznie na dwa miliony euro. Takie pieniądze spokojnie wystarczyłyby na wychowanie dziecka. Chrząknęła.

– Czy mogę o coś zapytać? – I nie czekając na odpowiedź, mówiła: – Dlaczego państwa syn i synowa ubezpieczyli się na tak wysoką sumę? Mieli długi?

– Chyba wszyscy je mają, prawda? – Sigríður spojrzała na męża. – Wiesz coś o tym?

– Nie. Kupili segment, który cały czas spłacają. Nie mam pojęcia, ile jeszcze tego zostało, ale wątpię, żeby obciążenia przekraczały wartość domu. Mój syn nie jest utracjuszem. Choć oczywiście nigdy nic nie wiadomo, może cała kwota z ubezpieczenia poszłaby na pokrycie straty po sprzedaży domu. Żyjemy w dziwnych czasach.

– Czy państwo zdają sobie sprawę, że dwa miliony euro to około trzystu milionów koron? Bardzo mało prawdopodobne, żeby aż tyle trzeba było zapłacić za segment.

– Co takiego? – spytali jednocześnie. Margeir wpatrywał się w Thorę zdumiony. Potem pokręcił głową. – Powiedziała pani trzysta milionów koron? Z moich obliczeń wynikało coś około trzydziestu.

– Zgubił pan jedno zero.

Thora pochyliła się nad masywnym kalkulatorem i jeszcze raz szybko przeliczyła. Potem przysunęła go do nich, by mogli zobaczyć długi szereg zer. Pewnie teraz wstaną i pójdą do którejś z dużych kancelarii. Na razie jednak wpatrywali się w cyfry na wyświetlaczu.

– To ogromna kwota.

Po wybuchu tej bomby nie zdarzyło się już nic ważnego. Starsi państwo byli w szoku. Załatwili formalności związane z przekazaniem sprawy Thorze, a ona, mimo wielkiego majątku, który być może dostaną, zaoferowała im najkorzystniejszą stawkę. Pieniądze przydadzą się na wykształcenie małej dziewczynki. Poza tym zlecenie zapowiadało się całkiem ciekawie. Zanim jej nowi klienci wyszli, zadała im jeszcze jedno pytanie. Nie miała pojęcia, czy będą umieli na nie odpowiedzieć.

– Nie wiedzą państwo przypadkiem, dlaczego to państwo są beneficjentami ubezpieczenia? Dlaczego syn i jego żona pominęli córki?

Małżonkowie wymienili między sobą spojrzenia. W końcu Margeir odpowiedział:

– To w zasadzie żadna tajemnica, ale zawsze trochę nieprzyjemnie rozmawiać o takich sprawach z obcymi.

– Wszystko zostanie między nami.

– Młodszy brat Láry pije i ciągle potrzebuje pieniędzy na finansowanie swojego próżniaczego stylu życia. Egir obawiał się, że będzie wywierać presję na dziewczynkach albo wyłudzać od nich pieniądze, jeśli to one je dostaną. Albo że nawet będzie grał rolę administratora ich majątku. Może to brzmi absurdalnie, ale brat Láry jest zdolny do wszystkiego. Egir wiedział, że nam może ufać i że zachowamy pieniądze dla dzieci. Nas ten pijak nie wyprowadzi w pole, jednak z rodzicami Láry sprawa ma się inaczej. Oddaliby za syna ostatnią koszulę. Więc Egir nie chciał, żeby oni decydowali o tych pieniądzach.

– Rozumiem. Zdaje się, że to rozsądna decyzja.

Thora odprowadziła nowych klientów do wyjścia i poprosiła, aby niezwłocznie się odezwali, gdyby cokolwiek się wydarzyło. Tymczasem chciała sprawdzić fakty związane z ubezpieczeniem.

Gdy stali w drzwiach, pojawiło się dwóch mężczyzn z wózkiem, na którym stała kopiarka. Smród wymiocin zdawał się jeszcze silniejszy niż wcześniej.

– Czy byliby państwo tak mili i skopiowali dla mnie polisy ubezpieczeniowe w punkcie ksero? Nasza kopiarka właśnie idzie do naprawy. Jutro rano mogę wpaść i je odebrać, jeśli to państwu odpowiada – poprosiła Thora.

– Tak, oczywiście. Ma pani nasz adres i numer telefonu. Lepiej wcześniej zadzwonić, ale właściwie cały czas jesteśmy w domu.

Starsi państwo pożegnali się i wyszli pospiesznie, aby kopiarka nie zablokowała im drogi. Thora stała jeszcze przez chwilę w zadumie. Nagle konserwator poklepał ją po ramieniu, przez co gwałtownie wróciła do rzeczywistości.

– Pewnie chciałaby to pani dostać z powrotem. – Podał jej kartkę formatu A4. – Było w kopiarce.

Posłał Thorze uśmieszek i mrugnął do niej, a potem odwrócił się, by pomóc koledze. Thora spojrzała na papier. Chociaż kartka była niemal zupełnie czarna, kobieta wyraźnie widziała, co się na niej odbiło. Osoba, która zwymiotowała, oparła się o urządzenie i we właściwym momencie nacisnęła „Start”. Thora przyglądała się z uwagą nieostremu odbiciu. Bella! Oczywiście! Któż by inny? Ruszyła natychmiast, chcąc dopaść sekretarkę, ale ta zniknęła bez śladu.

Z materiałem dowodowym w dłoni Thora triumfalnie wpadła do swojego gabinetu. Jedno było jasne: kiedy Bella wróci, dostanie za swoje. Choć Thora miała co robić, nie potrafiła skupić się na obowiązkach. Cała ta historia z jachtem przedstawiała się niezwykle dziwnie, a z powodu wysokiej sumy ubezpieczenia wydawała się jeszcze bardziej zagadkowa. Ciężkie krople deszczu uderzały w okno i Thora próbowała sobie wyobrazić, jakie to uczucie, gdy jest się uwięzionym na statku w czasie sztormu. Poczuła, jak jeżą jej się włoski na rękach. Człowiek skacze za burtę i walczy, by nie utonąć, chociaż wie, że nie ma szansy na żadną pomoc. Miała nadzieję, że ci ludzie znajdą się jeszcze gdzieś na morzu w łodzi ratunkowej, cali i zdrowi. Jeżeli nie, to znaczy, że umarli w okropny sposób.

Zerknęła na ekran komputera. Inne zlecenia mogły pół godziny zaczekać. Chciała jeszcze raz sprawdzić doniesienia na temat jachtu. Gdy surfowała po Internecie, przyszło jej na myśl, że zapomniała spytać rodziców Egira o coś ważnego: dlaczego ich syn w ogóle popłynął w ten rejs, a do tego jeszcze zabrał ze sobą rodzinę? Przecież jest zima i wycieczki po morzu o tej porze roku nie należą do największych przyjemności, nawet na luksusowych jachtach. I dlaczego komisja likwidacyjna pozwoliła, by jej pracownik na koszt banku zrobił sobie urlop z żoną i dziećmi? Coś tu się nie zgadzało.

ROZDZIAŁ 2

W czasie podróży Egir nie po raz pierwszy miał poczucie, że urodził się w złym miejscu – to chyba jakaś pomyłka, że przez większość życia musi zmagać się z islandzkim zimnem. Chociaż w Lizbonie panował chłód, daleko mu było do zimy na Islandii. Egir rozkoszował się więc spacerami po ulicach ubrany tylko w lekki płaszcz. Pod stopami miał białe kamienie bruku. Z zaskoczeniem stwierdził, że stąpanie po nierównym podłożu nawet sprawia mu przyjemność, w przeciwieństwie do jego żony Láry, która potykała się na obcasach, usiłując utrzymać równowagę. Spacerowali po wąskich i stromych uliczkach starego miasta, które powstało na długo przed erą samochodów. Mało brakowało, a by się zgubili, wiedzieli jednak, że miejsce, którego szukają, jest położone w dole nad rzeką. Musieli tylko zejść ze zbocza.

– Szybciej, dziewczynki! Spóźnimy się. Jestem umówiony z tym panem za dziesięć minut.

Obie córki przyspieszyły kroku, ale dla ośmioletnich panienek dziesięć minut to cała wieczność, nie widziały więc powodu do specjalnego pośpiechu. Jak zwykle ton nadawała Arna – to ona pierwsza się urodziła. Wprawdzie kolejność, w jakiej bliźniaki przychodzą na świat, jest dziełem przypadku, jednak Egir często odnosił wrażenie, że jego córki porozumiały się co do tego już w łonie matki. Arna na ogół parła do przodu dziarsko i z ciekawością świata, Bylgja zaś była zamknięta w sobie i nieśmiała. Często wolała zaczekać, analizując sytuację z każdej strony, by nie narazić się na niebezpieczeństwo, że wpadnie w takie same tarapaty jak siostra. Z wyglądu były jednak podobne do siebie jak dwie krople wody i gdyby Bylgja nie nosiła okularów, nikt obcy nie byłby w stanie odróżnić ich od siebie.

– Ile kamieni jest w tym chodniku, tatusiu? – spytała Bylgja, patrząc na ziemię i próbując dotrzymać kroku siostrze.

– Nie wiem, kochanie. Całe mnóstwo. Pewnie około miliona.

Żałował, że wspomniał o tej masie kamieni, kiedy wychodzili z hotelu. Powinien był przewidzieć, że jego córka nie da za wygraną. Nie pomyślał jednak, że naprawdę będzie liczyć małe kostki brukowe.

– O, to na pewno tu! – Lára wskazała boczną uliczkę. – Przecież nie może być tylu dużych placów w jednym mieście.

Dziewczynki pobiegły przodem, jakby tylko czekały na tę chwilę. Obie do złudzenia przypominały matkę. Miały ciemne kręcone włosy, zielonkawe oczy, duże przednie zęby. Były niczym mniejsze, delikatniejsze wydanie Láry.

Egira nagle ogarnął smutek – smutek wywołany czymś nieuchwytnym, czymś, co czaiło się za najbliższym rogiem ulicy albo na wspaniałym placu u jej wylotu. A może to tylko pewność, że właśnie w tym momencie życie jest doskonałe, że nie może stać się jeszcze lepsze i że od tej pory będzie już tylko gorzej. Chciał, by ta chwila nigdy się nie skończyła.

– Czy nie powinniśmy po prostu zapomnieć o całej sprawie? – zapytał.

– Co takiego? – odparła Lára, nie kryjąc zdumienia. – Co masz na myśli?

Egir już zdążył pożałować swego pytania.

– Chodzi mi o to, czy nie powinniśmy najzwyczajniej w świecie przedłużyć urlopu, posiedzieć tu jeszcze kilka dni i nie zawracać sobie głowy tym rejsem. Tak naprawdę oni mnie wcale nie potrzebują. A problem załogi można też rozwiązać inaczej.

Jego głos brzmiał dziwnie. Egir sam nie wiedział, skąd wziął mu się ten ton. Jeszcze kilka minut temu cieszył się na tę wyprawę i uważał ją za dar nieba, teraz jednak pragnął pozostać na lądzie. Choć jacht należał do bardzo luksusowych, na pokładzie nie było wcale dużo miejsca. Tutaj zaś czuli się doskonale, wszędzie czekały na nich restauracyjki i kawiarenki oraz niezliczone rozrywki. A co właściwie można robić na łodzi? Grać w karty? Nie chciał opuszczać tego jasnego miasta, które zdawało się lśnić wewnętrznym światłem. Gdziekolwiek się spojrzało, wszędzie widać było wesołe kolory, które wprawiały w dobry nastrój. I te fasady domów w pastelowych barwach, jakich nigdzie dotąd nie widział. Tutaj po prostu wszystko musiało człowiekowi się podobać. A tam, na morzu… możliwe, że cały czas będą cierpieć na chorobę morską i wisieć przez reling. Co on sobie wyobrażał, kiedy zaproponował, że zastąpi członka załogi, który nie może popłynąć? Dlaczego nie odmówił i nie poleciał do domu samolotem, jak początkowo planowali?

Żona i córki przyglądały mu się z uwagą. Miał wrażenie, że w oczach Bylgji pojawił się cień zrozumienia, ale szkła jej okularów były jak zwykle tak zamazane, że nie mógł brać tego błysku poważnie. Córka odwróciła wzrok, znów spojrzała na chodnik i zaczęła liczyć kamienie.

– Nie chcesz płynąć, tatusiu? – zapytała Arna, kręcąc nosem. – Powiedziałam już koleżankom, że wracamy do domu statkiem.

Jakby to był wystarczający powód, żeby nie zmieniać planów!

– Ja… tak tylko – mruknął w odpowiedzi.

Może obawiał się spotkania z kapitanem. Ich wczorajsza rozmowa telefoniczna nie przebiegła zbyt dobrze, ponieważ Egir okazał czujność na wiadomość, że koszty transportu jachtu na Islandię mają być dużo wyższe, niż planowano. Był za to odpowiedzialny i nie chciał informować swojego szefa, że teraz na domiar złego trzeba jeszcze zatrudnić znacznie droższego miejscowego członka załogi. Zdenerwował się, słysząc o ewentualnych oczekiwaniach finansowych kandydatów, ale kapitan dał mu jasno do zrozumienia, że ludzie w Portugalii nie stoją w kolejce, by popłynąć w rejs gdzieś na północ, gdzie diabeł mówi dobranoc. Nie pamiętał już, w którym momencie rozmowy zaproponował, że w takim razie on sam popłynie. Wcale się jednak nie spodziewał, że będą trzymać go za słowo, chociaż miał nadzieję, że tak. Kapitan od razu uczepił się karty sternika, którą Egir posiadał, i potem wszelkie próby wymigania się już nic nie dały. Uważał za absolutnie drugorzędny fakt, że do tej pory Egir pływał tylko po zatoce Nauthólsvík u wybrzeży Reykjaviku. Potrzebny jest po prostu ktokolwiek – twierdził – by stało się zadość przepisom dotyczącym liczebności załogi. W gruncie rzeczy karta sternika nie ma w ogóle żadnego znaczenia, brak doświadczenia też nie. W końcu Egir nie będzie kapitanem ani sternikiem czy mechanikiem.

Kiedy Egir męczył się przed laty na kursie żeglarskim, nawet mu się nie śniło, że kiedyś zastąpi członka załogi jachtu motorowego. Za to już od dawna marzył, by kupić sobie niewielką żaglówkę. To jednak musiało poczekać, gdyż ich pensji starczało zawsze tylko do końca miesiąca. Wprawdzie udało im się co nieco zaoszczędzić, ale wszystko poszło na spontaniczny rodzinny zimowy urlop w Lizbonie. Tyle że wtedy nie było jeszcze mowy o żadnym rejsie.

Kapitana ogarnęły wątpliwości na wiadomość, że Egir jest z rodziną. Ale on zdążył się już zapalić do projektu. Uważał bowiem, że taka okazja raczej się nie powtórzy, że tylko teraz może sobie popłynąć morzami świata na luksusowym jachcie. Poza tym ten rejs rozwiązywał pewne problemy, których się obawiał. Dlatego też jako pełnomocnik nowego właściciela jachtu po prostu oznajmił kapitanowi, że tak ma być i już.

Egir dał znać swojemu szefowi, że on sam pomoże odtransportować łódź do domu. Szef był nieco rozkojarzony, gdy dawał mu zielone światło, nie poruszył też wcale kwestii finansowych. Inna rzecz, że nawykł do operowania znacznie większymi kwotami. Rozmawiali ze sobą tylko przez kilka minut – najwidoczniej na pryncypała czekały inne, bardziej naglące sprawy. Pewnie w ogóle odebrał telefon tylko dlatego, że chciał wiedzieć, czy udało się przerejestrować jacht. W końcu przerwał Egirowi w środku zdania i bąknął jeszcze, że zobaczą się po jego powrocie z Hiszpanii – czyli nie wiedział nawet, skąd jacht wyruszy. Nie mówiąc już o tym, że Egir chce zabrać ze sobą żonę i córki.

Kiedy Egir rozmyślał o tym niedoinformowaniu szefa, jego dziwny lęk przed podróżą wzmógł się jeszcze bardziej. Właściwie powinien się cieszyć na ten rejs jak Arna. Wczoraj wieczorem oni oboje przyjęli nowinę z wielkim przejęciem, podczas gdy Lára i Bylgja z pewnym dystansem. Lára martwiła się, że nie umie dobrze pływać, a Bylgja nie chciała zdradzić, co sądzi o tym pomyśle. Jednak w końcu żona Egira dała się zarazić entuzjazmem i teraz ona była siłą napędową przygotowań do wyjazdu. Czułaby się bardzo rozczarowana, gdyby nic z tego nie wyszło. Egir musiał więc przezwyciężyć obawy, zwłaszcza teraz, kiedy miał stanąć twarzą w twarz z samym kapitanem. Wziął się w garść.

– Szybciej. Kapitan na pewno już czeka – powiedział, na co żona i córki obdarzyły go kolejnym spojrzeniem pełnym zdumienia, że tak szybko zmienia zdanie. Nic jednak nie powiedziały, tylko przyspieszyły kroku.

Gdy zbliżyli się do pięknego placu uważanego – jak Egir wyczytał – za największy w Europie, powitał ich ciepły powiew wiatru. Przypominał o wiośnie, która tutaj miała nadejść już niedługo. Niedaleko przed nimi lśniło nieskazitelnie spokojne morze, zdające się przyrzekać, że wszystko będzie dobrze. Bo i cóż mogłoby się stać? Egir mimo woli się uśmiechnął – co za myśli przychodzą mu do głowy? Zapowiada się wielka przygoda, a z takimi furiatami jak kapitan radził sobie przecież już nie raz. W banku uważano go za dobrego pośrednika i dlatego to jego tu wysłano, by załatwił sprawę jachtu. Ostatnie dwa dni spędził w różnych portugalskich biurach, gdzie wnosił opłaty portowe, uzyskiwał pozwolenia i przekazywał dokumenty potwierdzające zmianę właściciela.

Po drugiej stronie rzeki Jezus Chrystus rozpościerał ramiona nad miastem. Była to kopia pomnika z Rio i choć nie dorównywała rozmiarem pierwowzorowi, dzięki temu, że umieszczono ją na wysokim postumencie, robiła duże wrażenie.

– Popatrz, tatusiu! Tu znowu jest Pan Jezus – krzyknęła Arna, wskazując na statuę.

Bylgja przysłoniła oczy dłonią i w milczeniu przyglądała się dziełu sztuki. Zafascynowała ją opowieść mamy o tym, że Jezus czuwa nad ludźmi i zwierzętami w tym mieście. Egir właściwie nie wiedział, czy jego córki wierzą w Boga. Lára i on nie byli specjalnie religijni i w domu nigdy nie mówiło się o sprawach wiary. Jego rodzice z kolei byli bardzo pobożni, miał więc nadzieję, że rozmawiają z dziewczynkami na te tematy.

– Dlaczego nie mamy Jezusa, który czuwałby nad Reykjavikiem? – Arna pociągnęła ojca za rękaw, domagając się odpowiedzi. – Czy to nie głupie?

– Tak, oczywiście – odpowiedział Egir bez zastanowienia, rozglądał się bowiem za kawiarnią, którą kapitan zaproponował na miejsce spotkania.

W małym lokalu było ciemno, toteż potrzebowali chwili, by przyzwyczaić się do mroku. Kapitan siedział przy stoliku sam. Na ich widok wstał i przedstawił się jako Þráinn. Miał szorstkie dłonie. Trzymał rękę Egira tylko tak długo, jak było to absolutnie konieczne, by nie wydać się niegrzecznym.

Gdy Lára odeszła z dziewczynkami do baru, żeby zamówić dla nich lemoniadę, Þráinn zapytał:

– Czy papiery są już w porządku? – Jego głos pasował do uścisku dłoni: był szorstki i dosyć surowy. – Jeśli tylko się da, chciałbym wypłynąć jeszcze dziś wieczorem. Im szybciej opuścimy port, tym prędzej będziemy w domu.

– Nic nas nie zatrzymuje. Załatwiłem wszystkie niezbędne sprawy. Jeśli czegoś brakuje, i tak już nic na to nie poradzimy.

Egir przysunął swoje krzesło bliżej stołu. Jedna z metalowych nóżek, na której brakowało plastikowej nakładki, zaskrzypiała na wyłożonej kafelkami podłodze.

– Czy możecie być na pokładzie o szóstej? – Kapitan wciąż jeszcze nie spojrzał Egirowi w oczy. – To dobra pora, chciałbym wypłynąć za dnia. Między siódmą a ósmą robi się ciemno.

– W porządku – odparł Egir, próbując się uśmiechnąć do mężczyzny. Sprawa była prostsza, niż się spodziewał. Nawet jeśli kapitan miał zamiar nadal się z nim kłócić, najwidoczniej zrezygnował z tego. Może też nie chciał im psuć rejsu ze względu na dziewczynki.

– Musimy jeszcze tylko kupić prowiant. Poza tym wszystko gotowe. – Þráinn nic nie odpowiedział, więc Egir mówił dalej. Lára właśnie płaciła za lemoniadę. – A więc nie masz nic przeciwko temu, że moja żona i córki też popłyną?

Wyraz twarzy kapitana nic nie zdradził. Mężczyzna wpatrywał się w coś za plecami Egira.

– Powiedziałem ci, co o tym myślę. Wcale mi się nie podoba, że na takiej trasie będę miał dzieci na pokładzie. Nigdy nie wiadomo, co im strzeli do głowy. Lepiej bym zrobił, zatrudniając kogoś stąd.

Lára i dziewczynki podeszły do stolika. Bliźniaczki uśmiechały się, uważając, żeby nie rozlać lemoniady.

– Wiem, będziemy ich pilnować. Dziewczynki będą pod naszą kontrolą. A więc w porządku, tak? – dodał Egir.

Mężczyzna prychnął.

– A jest jakaś inna możliwość? – odpowiedział.

– Nie. W zasadzie nie.

Egir wziął od Bylgji szklankę z lemoniadą i postawił ją na stoliku. Arna potrąciła swoją i na blacie utworzyła się mała pomarańczowa kałuża. Na szczęście Lára od razu ją wytarła, jakby na potwierdzenie obietnicy, że w podróży córki będą się zachowywać przyzwoicie.

– Czy na jachcie starczy dla nas miejsca, Þráinn? – zwróciła się do kapitana z przyjacielskim uśmiechem. Egir nie zdobył się wcześniej na to, by powiedzieć jej o spięciu między nimi dwoma. – Jeszcze go nie widziałam, ale Egir mówił, że to wyjątkowy okaz.

– Tak, tak, jest dość wolnych kajut. Właściwie to raczej apartamenty. Chłopcy i ja z przyzwyczajenia zajęliśmy kajuty dla załogi, więc macie duży wybór. Niczego wam nie zabraknie.

– To na pokładzie są chłopcy? – spytała Arna z niezadowoloną miną, a słomka wysunęła jej się z ust.

– Dla mnie to chłopcy, dla ciebie pewnie mężczyźni – odpowiedział kapitan, puszczając oko do Arny. Egirowi kamień spadł z serca. Pierwsze koty za płoty. Na pewno wszystko się ułoży, kiedy już znajdą się na wodzie.

– Jest ich cały zastęp – zażartował kapitan i znowu mrugnął do Arny. – I nie mają specjalnie dużo oleju w głowie.

– Ojej – Arna zachichotała. – A jak się nazywają?

– Na jednego mówią Halli, chyba od Hallthóra, a drugi ma na imię Loftur. Pewnie od luftu.

Arna nie zrozumiała dowcipu i zmarszczyła czoło.

– Pan kapitan żartuje, kochanie – powiedział Egir, obejmując córkę ramieniem. – Loftur to po prostu Loftur i tak naprawdę ani on, ani Halli nie są pozbawieni oleju w głowie.

Nie miał jednak pojęcia, czy to rzeczywiście tylko żarty. Może ci chłopcy faktycznie są półgłówkami, chociaż wątpił, by bank zatrudniał takich ludzi. W każdym razie Þráinn podobno miał znakomite referencje. Egir co prawda ich nie widział, ponieważ nie zajmował się kwestiami personalnymi, ale na rejs tak drogim jachtem nie zatrudniono by przecież kogoś bez doświadczenia.

– A jak się czuje ranny? – zapytał.

Kapitan znowu zrobił poważną minę i odpowiedział:

– Raczej do bani. Cholerny dupek. Złamał nogę. Pewnie po pijanemu, chociaż jego kumpel Halli gorliwie temu zaprzecza. Jak tylko te typy znajdą się za granicą, od razu upijają się do nieprzytomności. Z tego, co wiem, jest w drodze do domu, a ty masz go zastąpić. – Uśmiechnął się ironicznie. – Ty i cały ten front, który za tobą stoi.

– Miałeś szczęście. – Egir opanował się i nie powiedział nic więcej. Nie chciał kłótni przy dziewczynkach, nawet gdyby miało się skończyć na aluzjach.

Bylgja siedziała bez słowa wpatrzona w kapitana. Jedyny odgłos, jaki wydawała, to siorbanie lemoniady przez słomkę. Egir chciałby znać jej myśli. Miała nosa do ludzi. Ale to musiało poczekać.

* * *

koniec darmowego fragmentu
- zapraszamy do zakupu pełnej wersji -

MUZA SA

ul. Marszałkowska 8

00-590 Warszawa

tel. 22 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: 22 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Konwersja do formatu EPUB: MAGRAF s.c., Bydgoszcz