Amelie Nothomb

Zabić ojca

- fragment -

Tytuł oryginału: Tuer le père

Projekt okładki: Karolina Michałowska-Filipowicz

Redakcja: Maria Braunstein

Redakcja techniczna: Zbigniew Katafiasz

Konwersja do formatu EPUB: Robert Fritzkowski

Korekta: Janina Zgrzembska

© Éditions Albin Michel – Paris 2011

All rights reserved

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2013

© for the Polish translation by Joanna Polachowska

ISBN 978-83-7758-359-3

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

Warszawa 2013

Wydanie I

Upór jest sprzeczny z naturą, sprzeczny z życiem.
Jedyni prawdziwie uparci to zmarli.

Aldous Huxley

Szóstego października 2010 roku Nielegal świętował swoje dziesiąte urodziny. Żeby dostać się na tę uroczystość, na którą nie zostałam zaproszona, uciekłam się do podstępu.

Tej nocy do klubu zjechali iluzjoniści z całego świata. Paryż nie był już stolicą magii, lecz nostalgia za nią pozostawała żywa. Bywalcy dzielili się wspomnieniami.

– Udatne to pani przebranie za Amélie Nothomb – powiedział ktoś.

Skinęłam głową z uśmiechem, żeby nie rozpoznał mojego głosu. W klubie iluzjonistów wielki kapelusz bynajmniej nie zapewniał incognito.

Nie chciałam podpatrywać tych, którzy demonstrowali swoje nowe numery, i z kieliszkiem szampana udałam się w głąb sali.

Dla większości iluzjonistów gra w pokera bez szachrowania przypomina trochę wakacje. Dla nich zdanie się na przypadek jest trochę jak zadawanie się z półświatkiem; siedzący przy tym stoliku wyglądali na odprężonych. Oprócz jednego, który się nie odzywał ani nie śmiał i wygrywał.

Obserwowałam go. Mógł mieć ze trzydzieści lat. Z jego twarzy nie schodził wyraz powagi. W lokalu wpatrywali się w niego wszyscy z wyjątkiem mężczyzny stojącego przy barze. Miał jakieś pięćdziesiąt lat, był bardzo przystojny. Skąd u mnie to wrażenie, że stał tam, żeby rzucić wyzwanie, żeby zakłócić spokój?

Dołączyłam do pijących i zasięgnęłam języka. Dowiedziałam się, że ten, który wygrywa w pokera, to Joe Whip, a ten, który omija go spojrzeniem – Norman Terence. Obaj byli wielkimi amerykańskimi sztukmistrzami.

– Mają ze sobą na pieńku? – zapytałam.

– To długa historia – powiedział ktoś i zaczął opowiadać.

Reno w Nevadzie, rok 1994. Joe Whip ma czternaście lat. Jego matka Cassandra handluje rowerami. Na pytanie Joego, gdzie jest jego ojciec, odpowiada:

– Zostawił mnie, kiedy się urodziłeś. Tacy są mężczyźni.

Nie chce wyjawić jego nazwiska. Joe wie, że matka kłamie. Prawda jest taka, że nigdy nie ustaliła, z kim zaszła w ciążę. Tylu już mężczyzn przewinęło się przez ich dom. Głównym powodem, dla którego odchodzą, jest to, że Cassandra zapomina albo myli ich imiona.

Ale w tej sprawie czuje się oszukana.

– Spójrz na mnie, Joe. Czyż nie jestem piękną kobietą?

– Jesteś, mamo.

– No to mi powiedz, dlaczego żaden ze mną nie zostaje?

Joe milczy. Ale mógłby podać wiele powodów. Przede wszystkim ta sprawa z imionami. Poza tym jej przesiąknięty nikotyną i alkoholem oddech. I wreszcie to, co sam ujmuje tak: „Ja też bym cię opuścił, mamo. Bo jesteś egoistką. Bo tak głośno mówisz. Bo ciągle się skarżysz”.

Któregoś wieczoru Cassandra przyprowadza nowego faceta. „Kolejny!”, wzdycha w duchu Joe. Matka jak zwykle dokonuje prezentacji:

– Joe, przedstawiam ci mojego syna Joego. Joe, to jest Joe.

– Nie będzie łatwo – zauważa starszy Joe.

- koniec darmowego fragmentu -
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

00-590 Warszawa

ul. Marszałkowska 8

tel. 22 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: 22 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Konwersja do formatu EPUB: MAGRAF s.c., Bydgoszcz