Tytuł oryginału: The Steady Running of the Hour

Projekt okładki: Paweł Panczakiewicz/PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN

Redaktor prowadzący: Ewa Orzeszek-Szmytko

Redakcja: Beata Kaczmarczyk

Redakcja techniczna: Karolina Bendykowska

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Elżbieta Steglińska

Zdjęcia wykorzystane na okładce

© Tim Robinson/Trevillion Images

© CollaborationJS/Arcangel Images

© 2014 by Twyning and Hooper Inc.

All rights reserved

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2015

© for the Polish translation by Jan Dzierzgowski

ISBN 978-83-7758-737-9

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

Warszawa 2015

Wydanie I

FRAGMENT

Moim rodzicom

„Mój dziwny druhu”, rzekłem, „po cóż tu rozpaczać?”.

„Żadnej przyczyny”, odparł, „oprócz lat straconych,

Prócz beznadziei. Bowiem wszelkie twe nadzieje

Były i w moim życiu; ruszyłem na łowy,

Aby zdobyć najdzikszą piękność w całym świecie.

Nie znajdziesz jej w łagodnych oczach ni splecionych włosach,

Ona wykpiwa wciąż miarowy bieg godziny,

Gdy zaś rozpacza, rozpacz jej większa niż tutaj”.

Wilfred Owen, Strange Meeting

FORTUNA

List został doręczony przez kuriera w zeszłym tygodniu.

Gdy tylko dotknąłem koperty, wiedziałem, że papeteria jest pierwszorzędnej jakości, poczułem porowatą fakturę papieru bawełnianego, a kiedy wyjąłem list i spojrzałem pod światło, dostrzegłem przeświecający przez niego znak wodny. Teraz leży w torbie upchniętej w schowku na bagaż nad moją głową, ale wciąż mam przed oczami jego kremowe włókna i tłoczony nagłówek: Twyning & Hooper, Kancelaria notarialna, Bedford Row 11, Londyn.

Kurier zapukał do moich drzwi z przesyłką i podkładką w ręku. Zapytał mnie o nazwisko.

– Usługa specjalna – wyjaśnił. – Nadawca zażądał sprawdzenia dokumentu tożsamości.

Pokazałem kurierowi prawo jazdy i podpisałem pokwitowanie. Wręczył mi list. Na blacie kuchennym odpiąłem plastikowe zapięcie koperty ekspresowej. W środku była mniejsza, kremowa koperta.

Stałem nad zlewem i czytałem list.

Szanowny Panie Campbell,

piszę do Pana jako powiernik majątku spadkowego, którego znaczna część nie została jeszcze rozdzielona. W ostatnim czasie wypłynęły na światło dzienne informacje, świadczące o powiązaniach między Panem a osobą wymienioną w testamencie w charakterze beneficjenta. Jako że nie mogliśmy znaleźć Pańskiego aktualnego numeru telefonu, wysyłamy niniejszy list na adres z książki telefonicznej z prośbą o nawiązanie pilnego kontaktu.

Chciałbym podkreślić z całą mocą, że właściwe rozwiązanie sprawy, o której piszę, jest przedmiotem naszej najwyższej troski. Będę tedy nadzwyczaj zobowiązany, jeśli zadzwoni Pan do mnie przy pierwszej dogodnej okazji, na koszt abonenta. Numer telefonu znajdzie Pan powyżej.

W Pańskim interesie leży zachowanie niniejszej sprawy w ścisłej tajemnicy do czasu naszej rozmowy.

Z poważaniem

J.F. Prichard

Notariusz – Obsługa klientów prywatnych

W imieniu Twyning & Hooper LLP

Poszedłem do budki telefonicznej cztery przecznice wzdłuż Valencia Street. Ktoś ułamał część plastikowej słuchawki, ale gdy przyłożyłem ją do ucha, usłyszałem sygnał. Pierwsza telefonistka przekazała mnie kolejnej i tak dalej, aż w końcu dodzwoniłem się do Anglii.

W kancelarii odebrała sekretarka. Okazało się, że Prichard jest poza swoim gabinetem, ale mogę rozmawiać z panem Geoffreyem Khanem. Khan brzmiał, jak gdyby brakowało mu tchu.

– A więc pan istnieje. Mój Boże! James będzie zachwycony, na pewno za chwilę podejdzie do aparatu. Czy mogę dostać pana obecny numer telefonu, w razie gdyby połączenie zostało przerwane? Już samo znalezienie pańskiego adresu było niełatwe…

– Nie mam teraz telefonu.

– Rozumiem. Proszę się zatem nie rozłączać, James za moment podejdzie. Proszę powiedzieć, czy pańska babka…

W słuchawce odezwał się drugi męski głos. Brzmiał starzej. Jego właściciel wymawiał słowa z osobliwą precyzją.

– Mówi James Prichard. Geoffreyu, pozwolisz, że przejmę rozmowę.

Khan pożegnał się, usłyszałem kliknięcie w słuchawce.

– Panie Campbell – zaczął Prichard. – Przede wszystkim pragnę podziękować za telefon. Proszę wybaczyć, ale czy mógłby pan odpowiedzieć na kilka prostych pytań, abyśmy mogli potwierdzić, że rozmawiamy z właściwą osobą? To na wypadek pomyłki.

Wcisnąłem stalowy guzik telefonu, żeby zwiększyć głośność.

– Jasne.

– Wyśmienicie. Powinienem dodać, że nie prowadzimy, rzecz jasna, żadnego oficjalnego dochodzenia i nie ma pan obowiązku z nami rozmawiać, choć rozmowa leży w pańskim interesie. Oczywiście wszelkie przekazane przez pana informacje posłużą wyłącznie do rozwiązania sprawy i zachowane zostaną w najściślejszej tajemnicy. Czy mógłby mi pan podać pełne nazwisko swej matki?

– Elizabeth Marie Campbell.

– Nazwisko panieńskie?

– Martel.

– Miejsce urodzenia?

– San Francisco.

– Dziękuję. A imię babci?

Zawahałem się przez moment.

– Charlotte Grafton. Nie wiem, czy miała drugie imię…

– W porządku. Czy zna pan miejsce jej urodzenia?

– Gdzieś w Anglii.

– Naturalnie. Dziękuję za udzielenie odpowiedzi na moje pytania. Jeśli wolno, chciałbym wyjaśnić pokrótce, skąd to całe zamieszanie. Blisko osiemdziesiąt lat temu naszej kancelarii powierzono zadanie przygotowania cokolwiek osobliwego testamentu. Niedługo potem testator zmarł. Jednak główny beneficjent nigdy nie wystąpił o potwierdzenie swoich praw do należnego mu majątku. Co nawet bardziej niezwykłe, w testamencie ustanowiono zarząd powierniczy, sprawujący nadzór nad owym majątkiem do czasu, gdy zostanie on przekazany głównemu spadkobiercy bądź jego bezpośrednim potomkom. Z najróżniejszych powodów przekazanie majątku nigdy nie było jednak możliwe.

Notariusz przerwał. Gdzieś w tle usłyszałem kobiecy głos. Prichard zasłonił słuchawkę i coś odpowiedział.

– Proszę wybaczyć – rzucił i na nowo podjął wątek naszej rozmowy. – Ostatnio w moje ręce trafił dokument, który sugeruje, że może pan być spokrewniony z osobą wymienioną w testamencie. Nie chcę rozbudzać w panu próżnych nadziei, ale długo czekaliśmy, by wypełnić wolę naszego klienta, teraz zaś po raz pierwszy od dziesięcioleci wpadliśmy na istotny trop. Wszystko to, podkreślam, musi zostać utrzymane w najściślejszej tajemnicy dla naszego, a przede wszystkim pańskiego dobra. Niepożądane zainteresowanie sprawą może stanąć na przeszkodzie pańskich potencjalnych roszczeń.

Powiedziałem Prichardowi, że rozumiem.

– Oczywiście – ciągnął – niełatwo przyswoić sobie taką dawkę informacji naraz, zwłaszcza gdy przychodzą one z drugiej strony Atlantyku. Sugeruję, by sprawdził pan naszą firmę i przekonał się o wiarygodności kancelarii Twyning and Hooper. Poza tym mam jeszcze jedno pytanie: nie wie pan przypadkiem, czy istnieją akta stanu cywilnego pańskiej rodziny? Czy zachowały się i ma pan do nich dostęp?

– Nie jestem pewien.

– Chodzi mi w szczególności nie tylko o pański akt urodzenia i tym podobne, lecz również o dokumenty dotyczące pańskiej matki i przede wszystkim babki.

– Wątpię, ale mogę poszukać. Nie wydaje mi się, żebyśmy mieli cokolwiek na temat babci.

– Będę zobowiązany, jeśli zechce się pan rozejrzeć. Geoffrey przekaże panu wykaz dokumentów, które szczególnie by nas interesowały.

Ulicą przejechał wóz strażacki, za moimi plecami rozległo się wycie syreny.

– Ależ harmider – skomentował Prichard. – Czy jest pan poza domem?

– Tak, w budce telefonicznej.

– Ach – westchnął Prichard. – Nic dziwnego, że Geoffrey nie mógł znaleźć pańskiego numeru. Cóż, chciałbym wspomnieć o jeszcze jednej rzeczy. Nie spodziewam się oczywiście odpowiedzi w tym momencie, ale czy byłaby szansa, by odwiedził pan w najbliższym czasie Londyn, na nasz koszt? Czas odgrywa dużą rolę, a pańska obecność tutaj pozwoliłaby przyspieszyć sprawy.

– Nie wiem. Może mi się uda.

– Niezmiernie ucieszyłby mnie pański przyjazd. O ile mi wiadomo, jest pan studentem?

– Właśnie skończyłem studia.

– Proszę przyjąć gratulacje. W takim razie może zdoła pan odłożyć wejście do świata ludzi pracujących na czas krótkiego wypadu do Anglii?

– Może…

– Proszę to rozważyć. Przełączę pana z powrotem do Geoffreya, abyście mogli omówić pewne kwestie administracyjne, w tym naszą politykę poufności oraz pańską ewentualną wizytę. Geoffrey jest do pańskiej dyspozycji, jeśli chodzi o wszelkie szczegóły. W razie potrzeby proszę nie wahać się i telefonować do mnie, aczkolwiek Geoffreya z reguły łatwiej złapać.

Prichard wziął oddech i na moment zawiesił głos.

– Panie Campbell – kontynuował po chwili – muszę zalecić, aby nie wspominał pan swej rodzinie o naszej rozmowie, dopóki nie wyrobi pan sobie jasnego stanowiska. Nie namawiam do kłamstw. Jeśli jednak rzeczywiście jest pan spadkobiercą majątku, to ze strony rodziny pańskiej matki. Jedynym spadkobiercą. Ani pański ojciec, ani macocha, ani przyrodnie rodzeństwo nie mają podstaw do jakichkolwiek roszczeń. Zalecam więc dyskrecję.

– Rozumiem.

– Łączę pana z Geoffreyem. I pozwolę sobie wyrazić nadzieję, że następną rozmowę odbędziemy w Londynie.

To było cztery dni temu. Cztery długie dni. Dziś rano, wchodząc wreszcie na pokład samolotu, czułem się wspaniale. Nigdy wcześniej nie podróżowałem klasą biznesową. Stewardesy co chwilę proponowały mi jedzenie, szampana albo kawę, aż wreszcie zgasły światła i wszyscy opuścili oparcia siedzeń. Od godziny leżę pod kocem i nie potrafię zasnąć. Wreszcie włączam lampkę do czytania i wyjmuję notatnik.

15 sierpnia, lot British Airways z San Francisco do Londynu

Ostatniej nocy prawie nie spałem. Ale teraz też nie mogę zasnąć. Wszystkie te plany i czekanie na właściwy moment – i nagle coś się dzieje, i siedzę w samolocie do Londynu. Bo nie miałem wyboru, mogłem tylko zostać albo ruszyć w drogę. Niezła lekcja.

Jutro spotykam się z prawnikami. Nie znalazłem nic, co warto by im pokazać, ale i tak chcieli, żebym przyleciał. Dlaczego?

Nieważne. Za cztery godziny będę w Londynie. To wszystko, co wiem. I to mi wystarczy.

Zamykam notatnik i opieram głowę o chłodną szybę okna.

Budzę się wśród różowego zachodu słońca, światło wlewa się przez podwójną szybę. Na zewnętrznej stronie okna utworzyły się kryształki lodu – kalifornijska rosa zamarzła na kamień w rozrzedzonym powietrzu. Między wiszącymi niżej kłębiastymi chmurami widzę postrzępione czarne wybrzeże, a potem łąki o barwie najgłębszej zieleni. Potężny błękitnobiały lodowiec opada ku morzu. Islandia. Jestem u bram Europy.

Przed wyjazdem zadałem Geoffreyowi Khanowi jedno pytanie.

– Czemu zostawiać pieniądze osobie, która nawet się po nie nie pofatygowała?

Khan westchnął.

– Nawet gdybym znał odpowiedź, nie mógłbym jej panu zdradzić. Informacje na temat naszego klienta mogą być udzielane wyłącznie za zgodą powierników. Proszę zapytać Jamesa, gdy już pan przyjedzie, ale nie gwarantuję, czy i on będzie umiał zaspokoić pańską ciekawość.

– Rozumiem.

– Niemniej, jeśli mogę, powiem jedno. Sądzę, że to na tyle oczywiste, iż nie stanowi naruszenia tajemnicy.

– Proszę mówić.

– To było w roku tysiąc dziewięćset dwudziestym czwartym. Mówimy o ludziach innych niż pan czy ja.

KSIĘGA PIERWSZA

ALBION

Synu bogini, dokąd los nas ciągnie

I dokąd spycha nas, idźmy. Cokolwiek

Stanie się, wszelką dolę się zwycięża

Cierpieniem.

Wergiliusz, Eneida, księga V, 709–710

przeł. Zygmunt Kubiak

RADCY PRAWNI

Z bezbarwnego londyńskiego nieba pada łagodny deszcz. Przebijam się przez tłum przy High Holborn, spoglądając na mapę, którą trzymam w dłoni. Kingsway. Procter Street. Woda deszczowa zbiera się w ciemnych kałużach. Odbijają się w nich białe furgonetki, kruczoczarne taksówki i autobusy czerwone jak cukierki.

Skręcam w lewo w Sandland Street i dochodzę do Bedford Row. Stoi tam rząd trzypiętrowych ceglanych kamienic w stylu georgiańskim. Obok drzwi pod numerem jedenastym widzę mosiężną tabliczkę: TWYNING & HOOPER, KANCELARIA NOTARIALNA. Lekko oszołomiony i rozedrgany naciskam przycisk domofonu. Na śniadanie wypiłem dwa kubki kawy, ale niewiele to pomogło. Patrzę w obiektyw kamery nad wejściem. Białe kolumny w drzwiach mają jońskie kapitele.

– Dzień dobry, czym mogę panu służyć?

– Nazywam się Tristan Campbell. Jestem umówiony z Jamesem Prichardem.

Recepcjonistka wpuszcza mnie do środka. Bierze ode mnie kurtkę i prowadzi do poczekalni na miękką skórzaną kanapę.

– Geoffrey zaraz podejdzie.

Kilka minut później recepcjonistka wraca, niosąc na tacy porcelanowy serwis do herbaty. Herbata parzy mnie w język, dolewam więc mleka. Podnoszę wzrok i widzę, że recepcjonistka przygląda mi się zza biurka. Nasze spojrzenia spotykają się, kobieta uśmiecha się. Sięgam po leżący na stoliku egzemplarz „Financial Timesa” i kartkuję go, ale nawet nie próbuję się weń wczytać. Dopijam herbatę i odwracam filiżankę dnem do góry. PORCELANA SPODE COPELAND, ANGLIA.

– Panie Campbell, jakże się cieszę, że wreszcie się spotykamy.

Khan podchodzi żwawym krokiem i ściska mi dłoń. W dopasowanym granatowym garniturze wygląda szczupło. Blask wypucowanych półbutów robi wrażenie.

– Gotów na spotkanie z Jamesem?

Prowadzi mnie po wysokich drewnianych schodach. Ściany i sufit udekorowane są potężnymi freskami: król na koniu otoczony przez anioły, młoda Brytania z tarczą i trójzębem odbiera hołd całego świata.

Na schodach mijają nas dwaj młodzi mężczyźni w krawatach, niosący pod pachą kasztanowe aktówki. Pozdrawiają nas skinieniem głowy. Przez moment przyglądam się swoim ubraniom z second-handu. Pognieciona koszula i para starych spodni.

– Czuję się niezbyt elegancko.

Khan uśmiecha się.

– Nonsens. Pan jest klientem, my jesteśmy prawnikami.

Idziemy korytarzem ku podwójnym drzwiom. Khan przystaje i zwraca się do mnie cichym głosem:

– Jedna uwaga, zanim wejdziemy. Oczywiście może się pan zwracać do Jamesa po imieniu, konwenanse nie grają dla niego większej roli. Pozwolę sobie jednak zasugerować, by odpowiadał pan na wszystkie pytania… – Khan zawiesza głos – tak szczerze, jak pan potrafi. Z doświadczenia wiem, że ogólnikowość w rozmowie z Jamesem na niewiele się zda. Potrafi przejrzeć każdy unik. Niech pan więc będzie szczery do bólu, a on zachowa się tak samo wobec pana. Odpowiada to panu?

– Absolutnie.

Khan uśmiecha się ciepło, a potem puka do drzwi i zaprasza mnie do środka. Gabinet jest duży, lecz niewiele w nim mebli. Biurko z nogami w kształcie lwich łap, na blacie skrzętnie poukładane papiery. Skórzana kanapa i fotele klubowe. Ogromny perski dywan. Prichard stoi za biurkiem, wpatrując się w dokument, który trzyma tuż przy twarzy. Ma srebrne włosy, krawat, kamizelkę i koszulę z prostymi mankietami. Pozdrawia nas gestem dłoni i nie odrywając wzroku od dokumentu, drepcze przez chwilę między oknem a kominkiem. W końcu kładzie papier na biurku, podpisuje go i wzywa sekretarkę. Spogląda na nas z promiennym uśmiechem.

– „Jeśli nieubłaganą minutę wypełnisz sześćdziesięcioma sekundami biegu…” – cytuje i wyciąga do mnie dłoń. – James Prichard. Przepraszam, że musiał pan czekać. Mam nadzieję, że londyńska pogoda nie zawiodła pańskich oczekiwań?

Zaprasza mnie na jeden z foteli, sam zaś siada obok Khana na kanapie naprzeciwko. W identyczny sposób zakładają nogę na nogę. Na ścianie za ich plecami wiszą fotografie. Nad ramieniem Khana widzę czarno-białe zdjęcie przedstawiające grupkę mężczyzn w trzyczęściowych garniturach, stojących sztywno wokół łysego dżentelmena z białym wąsem. Dżentelmen trzyma w dłoni fajkę, a jego głowa jest lekko pochylona w stronę fotografa.

– Czy to Clement Attlee?

Prichard spogląda na mnie.

– Zgadza się, był naszym klientem.

Wskazuję na wysokiego jasnowłosego młodzieńca na zdjęciu.

– A to zapewne pan?

Prichard kiwa głową, choć nawet nie spogląda na fotografię.

– Nie zajmowałem się w zasadzie majątkiem pana Attlee. To zadanie przypadło najstarszym radcom. Pozwolili mi jednak uczestniczyć w kilku zebraniach ku pamięci przyszłych pokoleń. – Prichard milczy przez chwilę. – Zmieniając temat, jak upłynęła panu podróż? Proszę nie zrażać się do Londynu z powodu Heathrow. Ani British Airways, jeśli już o tym mowa. Nasze uroki skrywamy gdzie indziej. W którym hotelu został pan umieszczony?

– Brown’s.

– Wyśmienicie. Miał pan już okazję pozwiedzać?

– Przyleciałem wczoraj w nocy.

– Przed powrotem koniecznie powinien się pan pokręcić po mieście. Tower, Regent’s Park, British Museum.

Prichard spogląda na Khana.

– Umowa o poufności – przypomina Khan.

– Oczywiście – mówi Prichard. – Przeczytał ją pan starannie?

– Tak.

– Geoffrey mówił, że nie korzysta pan z usług pełnomocnika prawnego.

– Zgadza się.

Siwowłosy notariusz kiwa głową.

– Jak pan zapewne zauważył, umowa zabrania panu ujawniania jakichkolwiek szczegółów na temat sprawy osobom postronnym, co skądinąd wyklucza możliwość wynajęcia prawnika. Czy zgadza się pan podpisać umowę? Bez tego nie będę mógł panu przekazać żadnych szczegółowych informacji.

Khan kładzie wielostronicowy dokument na stoliku między nami i podsuwa mi wieczne pióro. Szybko znajduję ostatnią stronę i wydrapuję niekształtny podpis. Khan wzywa młodą kobietę, by go poświadczyła.

– Wszystko, co zostanie powiedziane od tego momentu – przestrzega Prichard – ma ściśle poufny charakter. Geoffreyu, twoja obecność nie będzie potrzebna.

Khan i dziewczyna wychodzą, zamykając za sobą drzwi. Prichard przygląda mi się przez moment, jak gdyby czekał, aż coś powiem. Potem uśmiecha się lekko.

– Nie spodziewam się co prawda twierdzącej odpowiedzi, ale czy są panu znane dzieje wypraw na Mount Everest w latach dwudziestych ubiegłego stulecia?

– Wypraw?

– Proszę wybaczyć. Geoffrey wspomniał, że studiował pan historię, jednak jakiż uniwersytet zajmowałby się czymś podobnym w dzisiejszych czasach. Przejdźmy, proszę, do mojego biurka, obawiam się, że potrzebuję notatek, by wszystko wyjaśnić.

Prichard przystawia mi krzesło do biurka i siada naprzeciwko. Przekartkowuje plik dokumentów. Niektóre są drukowane, inne pisane ręcznie.

– Porządkowałem papiery cały tydzień. Ostrzegam, wszystko to może przyprawić o ból głowy. Postaram się nie zarzucać pana detalami, ale zależy mi, by pojął pan, na czym polega „problem” z majątkiem Walsinghama. Im szybciej, tym lepiej, ponieważ czas nas goni. Większość z tego, co pan usłyszy, pochodzi z relacji Petera Twyninga, wykonawcy testamentu. Na szczęście skrupulatnie wszystko zanotował. Sprawa była od początku zupełnie beznadziejna i Twyning doskonale o tym wiedział.

Prichard zakłada okulary w szylkretowych oprawkach i czyta przez moment dokument, który trzyma w dłoni.

– Naszym klientem był niejaki Ashley Walsingham. W wieku siedemnastu lat Walsingham odziedziczył niemały majątek po swym wujecznym dziadku, George’u Risleyu, który założył nadzwyczaj dochodową linię żeglugową. Był rok tysiąc dziewięćset trzynasty. Risley nie miał dzieci, a gdy zmarł ojciec Walsinghama, traktował Ashleya jak swego wnuka. Po jego śmierci Ashley odziedziczył większość majątku. Peter Twyning był jego zarządcą, później zaś stał się wykonawcą testamentu Walsinghama. Ashley podjął studia w Magdalene College w Cambridge w semestrze jesiennym tysiąc dziewięćset czternastego roku. Niefortunny moment, jak się pan zapewne domyśla. W sierpniu wybuchła wojna, Ashley, rzecz jasna, wstąpił do armii. Latem tysiąc dziewięćset szesnastego roku wysłano go na front. W ostatnim tygodniu, zanim wyruszył do Francji, poznał kobietę nazwiskiem Imogen Soames-Andersson.

Prichard spogląda na mnie uważnie.

– Czy to nazwisko coś panu mówi?

– Nie.

– Wielka szkoda, miałem nadzieję, że będzie inaczej. Widzi pan, Imogen była siostrą pańskiej prababki, Eleanor.

Kręcę głową.

– Nigdy o nich nie słyszałem. Soames…

– Soames-Andersson. Nazwisko angielsko-szwedzkie, bardzo niezwykła rodzina. Twyning pozostawił wiele notatek na ich temat. Ojciec był dyplomatą, pierwszym zastępcą ambasadora Szwecji w Londynie. Matka, Angielka, ponoć uznaną rzeźbiarką. Mieli dwie córki, Imogen i Eleanor. Soamesowie byli rodziną artystów, córki również zostały wychowane w duchu bohemy. Eleanor wyrosła na malarkę.

– Moja prababcia?

Prichard marszczy brwi.

– Tak, za chwilę do tego dojdziemy. Jak mówiłem, Ashley poznał młodszą siostrę Eleanor, Imogen, w sierpniu tysiąc dziewięćset szesnastego roku. Przez tydzień łączył ich jakiegoś rodzaju romans, po czym Ashley został wysłany do Francji. Sądzimy, że utrzymywali z Imogen kontakt. W listopadzie odniósł ciężką ranę pod koniec walk w bitwie nad Sommą. Omyłkowo uznano go za zmarłego. Imogen została poinformowana przez naszą kancelarię o śmierci Ashleya, jednak tydzień później pomyłka wyszła na jaw. Na tę wieść Imogen natychmiast wyruszyła do Francji. Odnalazła Ashleya w szpitalu w Albert, nieopodal linii frontu. Ich krótkie spotkanie zakończyła, jak się wydaje, kłótnia. Tak przynajmniej Ashley powiedział Twyningowi. A potem Imogen zniknęła. O ile nam wiadomo, nigdy nie wróciła do Anglii i nikt jej więcej nie widział.

– Co się z nią stało?

Prichard zdejmuje okulary.

– Nie wiemy. I chyba nigdy się nie dowiemy. Panna Soames-Andersson miała, przynajmniej w opinii Twyninga, reputację osoby cokolwiek impulsywnej, jeśli mogę tak to ująć. Z jego notatek wnioskuję, że uważał ją za kobietę dość nieprzewidywalną. Z pewnością wolał, aby ścieżki jej i Ashleya nigdy się nie przecięły. Czyniono wiele spekulacji na temat jej zniknięcia, ale niczego nie udało się dowieść. Ashley jednak trwał w przekonaniu, że Imogen żyje. Wiele razy zapewniał o tym Twyninga.

Prichard spogląda na zegarek i znów zakłada okulary.

– Pominąłem najistotniejszą informację. Wspinaczka. W Charterhouse jednym z nauczycieli Ashleya był Hugh Price, słynny alpinista. Wspinali się razem w Walii, w sezonach letnich zaś urządzali wyprawy w Alpy. W roku tysiąc dziewięćset piętnastym Ashleya wybrano na członka Alpine Club, na początku lat dwudziestych uchodził już za jednego z najlepszych wspinaczy w Wielkiej Brytanii. W roku tysiąc dziewięćset dwudziestym czwartym zagwarantował sobie udział w trzeciej brytyjskiej ekspedycji na Mount Everest. Zanim popłynął do Indii, skąd wyruszali do Tybetu, zjawił się w naszej kancelarii i zażądał zmiany testamentu. Wcześniej główną spadkobierczynią miała być jego matka. Teraz jednak Ashley kazał Twyningowi zapisać, że większość majątku odziedziczy Imogen.

– Myślałem, że Imogen zniknęła…

– Owszem, od siedmiu lat jej los był nieznany.

– Można zostawić pieniądze osobie uznanej za zaginioną?

– Dlaczegóż by nie? Prawo tego nie zabrania. To po prostu bardzo kiepski pomysł. Twyning, rzecz jasna, próbował odwieść Ashleya od tych zamiarów, Ashley jednak postawił na swoim. Pieniądze zostały przekazane w zarząd powierniczy, do czasu gdy Imogen lub jej bezpośredni potomkowie nie wystąpią z roszczeniem. Zgodnie z wolą Ashleya powiernictwo zostało ustanowione na osiemdziesiąt lat. Gdyby przez ten czas nikt się nie zgłosił, majątek miał zostać podzielony między liczne instytucje oraz organizacje dobroczynne: Ashmolean Museum, Alpine Club, kilka wiejskich kościółków w Berkshire. Ten zapis uniemożliwiał komukolwiek uprzedzenie roszczenia Imogen w wyobrażalnym czasie trwania jej życia lub też przejęcie majątku przez Koronę.

Prichard przerzuca kilka dokumentów leżących na biurku.

– Siódmego czerwca tysiąc dziewięćset dwudziestego czwartego roku Ashley Walsingham zginął na Mount Evereście w burzy śnieżnej podczas próby zdobycia szczytu. Matka dostała należną jej część majątku, lecz Imogen nigdy się nie odnalazła. Przez wiele dziesięcioleci spodziewaliśmy się, że gdy przyjdzie czas, po prostu rozdzielimy całą resztę zgodnie z testamentem. Przygotowaliśmy już nawet stosowne dokumenty. Aż nagle, w zeszłym miesiącu, wszystko się zmieniło.

Notariusz spogląda na mnie znad okularów.

– Otóż, panie Campbell, w ostatnich kilku latach interesowano się malarstwem Eleanor, choć jeśli dobrze rozumiem, nie tyle jej twórczością, ile powiązaniami artystycznymi. Najwyraźniej Eleanor utrzymywała bliskie kontakty z Camden Town Group oraz z kilkoma uznanymi malarzami z Francji. W zeszłym miesiącu pewna studentka przeglądała listy Eleanor w British Library. Natrafiła na coś, co przykuło jej uwagę. Ostatecznie list trafił w nasze ręce. Sądzimy, że dotyczy Imogen.

Prichard podnosi z biurka kserokopię.

– List ten może wyjaśniać, czemu pan Walsingham zostawił pieniądze Imogen lub jej bezpośredniemu potomkowi. Nie jej siostrze, nie rodzicom Imogen, ale potomkowi.

Podaje mi kartkę.

– Oto list napisany w roku tysiąc dziewięćset dwudziestym piątym przez Eleanor do jej męża. C., o której mowa, to oczywiście pańska babka. W tamtym czasie miała osiem lat i najwyraźniej sprawiała kłopoty w szkole.

Kserokopia przedstawia ostatnią stronę listu. Pismo jest zamaszyste, ale czytelne.

Francis uważa, że uda mi się otrzymać przynajmniej 8 tysięcy franków za portret Smythe’a. Jeśli nie został uszkodzony podczas transportu – a obawiam się, że tak mogło się stać, biorąc pod uwagę nietypowy format i typowo nieudolny zapakunek. Zdaniem Francisa Broginart będzie chciał dokonać zakupu, gdy tylko zobaczy dzieło. Osobiście nie jestem co do tego przekonana.

Martwi mnie, rzecz jasna, wiadomość, że C. swoją krnąbrnością raz jeszcze zaszkodziła swym dobrze pojętym interesom. Owszem, panna Evans jest dość tępa, a w dodatku nieprzychylnie nastawiona do C., niepodobna jednak zaprzeczyć, że dziewczynka ma porywczy charakter i nie potrafi skupić uwagi. Staraliśmy się wychować ją wedle tego, co uznawaliśmy dla niej za najlepsze, ale zarazem na wiele jej pozwalaliśmy i zapewne zawsze już tak będzie. Z każdym dniem staje się bardziej podobna do swej matki, zarówno pod względem aparycji, jak i temperamentu.

Ogarnia mnie śmiech, gdy zastanawiam się, co pomyślałaby sobie I. Bez wątpienia uznałaby za zrządzenie losu lub palec boży to, że C. jest odporna na nasze zabiegi wychowawcze i pozostaje taką, jaka się urodziła. Przyznam, mnie samą cieszy czasem nieustępliwość C. – tak wiele lat upłynęło mi już bez I. Przede wszystkim jednak martwię się, że spotka ją ten sam los co jej matkę.

Muszę kończyć – konsjerżka zapowiedziała właśnie przybycie dzielnej madame Boudin. Znowu.

Spal ten list.

Z miłością

Eleanor

Prichard zdejmuje okulary, gdy oddaję mu list, i odchyla się na krześle.

– Zdaje pan sobie sprawę, co to oznacza?

– Moja babcia była córką Imogen, nie Eleanor.

Prichard kiwa głową.

– A pan jest jej jedynym żyjącym potomkiem. List przetrwał, jak sądzę, wyłącznie za sprawą przypadku. Z prawnego punktu widzenia nie przedstawia większej wartości. Imogen nie zostaje nawet wymieniona z imienia.

– Mnie wydaje się jasne…

– Jeśli to prawda. Ale z wielu powodów tak być nie musi. Dlatego właśnie prawo nie uznaje podobnych listów. Potrzebujemy o wiele bardziej przekonujących dowodów.

– Na przykład?

– Na przykład oficjalnych dokumentów łączących pańską babkę z Imogen. Biorąc pod uwagę wysiłek, jaki włożono w zatajenie, kto naprawdę był matką pańskiej babki, trudno oczekiwać, by takie dokumenty się zachowały. Stąd muszą nam wystarczyć inne dowody podobne do tego. Potrzebujemy ich jednak znacznie więcej.

Przez chwilę zastanawiam się nad sytuacją.

– To znaczy, że ten Walsingham był ojcem?

– Prawdopodobnie. To by wiele wyjaśniało.

– Nie rozumiem. Sądzi pan, że mogę wyszukać coś na ten temat?

Prichard wstaje i zaczyna przechadzać się po gabinecie.

– Znaleźliśmy się w impasie. Powiernictwo Walsinghama zostało ustanowione z dużym naciskiem na poufność, określono ścisłe zasady, jakimi muszą się kierować powiernicy, prowadząc dochodzenie. Pan Walsingham sądził, że Imogen zgłosi się sama, a ponadto nie chciał, by ktokolwiek węszył w ich prywatnym życiu. Na podstawie tego listu możemy domyślać się dlaczego. Jednym słowem, zasady powiernictwa wykluczają pomoc osób postronnych. Przez osiemdziesiąt lat nie zaangażowaliśmy ani jednego detektywa, ani jednego genealoga-researchera. Nikogo.

Prichard staje przed wysokim oknem i kręci głową.

– Łagodnie mówiąc, nieznośna sprawa. Ciągnęła się przez całą moją karierę. Pan Twyning zawsze twierdził, że majątek Walsinghama znajdzie prędzej czy później właściciela, że po tak ogromne pieniądze na pewno zgłosi się w końcu prawowity dziedzic. Ale nic podobnego się nie stało. Jest pan pierwszą osobą, której możemy ujawnić informacje na temat powiernictwa. Niełatwo było osiągnąć nawet tyle. Ponadto, jako potencjalny spadkobierca, zobowiązany jest pan dochować tajemnicy, toteż panu także nie wolno zwrócić się do nikogo o pomoc. Nie brzmi to, jak mniemam, zbyt zachęcająco. Ale kto wie, może dowody okażą się łatwe do znalezienia. My, powiernicy, zawsze mieliśmy związane ręce. Wiemy, że istnieje wyjaśnienie, nigdy jednak nie pozwolono nam go szukać.

Notariusz spogląda w moją stronę.

– Pan będzie miał okazję wykazać się większą rzutkością.

Ponownie odwraca się do okna. Deszcz przybrał na sile i spływa teraz po szybie strugami. Widzę mężczyznę biegnącego ulicą w poszukiwaniu schronienia.

– Sprawą Walsinghama nasza firma zajmowała się, jeszcze zanim podjąłem tu pracę, a w marcu upłynęło czterdzieści jeden lat od tamtego czasu. Liczę, że nim przejdę na emeryturę, uda się wreszcie wypełnić wolę naszego klienta. Nie chodziło mu przecież o pozostawienie pieniędzy jakiemuś kościołowi czy muzeum. Jak zatem może się pan domyślać, niezmiernie ucieszyła mnie wiadomość o tym liście i o pańskim istnieniu. Powiedzmy, że uważam tę sprawę za część mej zawodowej spuścizny i nie chciałbym, by zakończyła się porażką.

– Nie wiedziałbym nawet, od czego zacząć.

Prichard kiwa głową.

– Pozwoli pan, że coś mu doradzę. Jeśli istnieje dowód pańskiego pokrewieństwa z Imogen, nie znajdzie się go raczej w archiwach państwowych. Oczywiście, może pan próbować, ale Geoffrey już się tym zajął, gromadząc dane na temat pańskiej matki, jako że powiernikom pozwolono przeglądać dokumentację urzędów stanu cywilnego. Po roku tysiąc dziewięćset szesnastym wszelkie tego rodzaju informacje na temat Imogen się urywają. Przeszukaliśmy najważniejsze archiwa, bez powodzenia.

Notariusz stuka palcem w leżącą na biurku kserokopię listu.

– Ten list to przełom. To trop, którym powinien pan podążać. Nowy dowód nierzadko otwiera nowe drzwi. Przez osiem dekad nikt nie miał dostępu do tej wiedzy ani też takiej swobody działania jak pan. Czy wyrażam się jasno?

– To niesamowite.

– Trafnie powiedziane. Niesamowity bałagan. Ufam, że zdoła pan to wszystko uporządkować. Proszę się wstrzymać z podziękowaniami, bo nie przekazałem panu jeszcze najgorszej wiadomości. Dziś mamy szesnasty sierpnia, zgadza się?

Prichard siada za biurkiem i bierze do ręki kolejny dokument.

– Ashley Walsingham zginął siódmego czerwca tysiąc dziewięćset dwudziestego czwartego roku. Dwudziestego pierwszego wiadomość o tym pojawiła się w brytyjskich gazetach. Twyning, gdy tylko się dowiedział, podjął próby skontaktowania się z Imogen, oczywiście bezskuteczne. Siódmego października tysiąc dziewięćset dwudziestego czwartego roku majątek Walsinghama został więc przekazany w powiernictwo. Jak mówiłem wcześniej, po osiemdziesięciu latach…

– To za dwa miesiące.

Prichard mierzy mnie wzrokiem.

– Mniej więcej. Jeśli nikt nie wystąpi z roszczeniem, siódmego października majątek zostanie przekazany spadkobiercom rezerwowym. Daje to panu około siedmiu tygodni. Teraz rozumie pan, czemu nalegałem na pańską bezzwłoczną wizytę w Londynie. Przyznaję, to doprawdy parszywe szczęście, że tak późno dowiedział się pan o liście, proszę sobie jednak wyobrazić, co by było, gdybyśmy odkryli go za dwa miesiące. Tak, wszystko zależy od punktu widzenia. Pesymista zwróciłby uwagę, że ma pan zaledwie siedem tygodni na znalezienie tego, czego nie udało się znaleźć przez osiemdziesiąt lat…

Prichard nachyla się ku mnie. Na jego twarzy pojawia się cierpki uśmiech.

– Panie Campbell, pozwoli pan, że o coś go spytam. Nie jest pan pesymistą, prawda?

Waham się przez chwilę.

– Nie jestem pewien.

– Słowa godne prawdziwego Anglika. Ze swej strony jestem przekonany, że do października uda się panu wiele osiągnąć. Nie obiecuję, że znajdzie pan ostateczny dowód, nie mamy bowiem pewności, czy taki dowód w ogóle się zachował. Niemniej powinien pan ustalić wszystko, co jest do ustalenia.

Notariusz wciska guzik na telefonie i zaprasza Khana z powrotem.

– Geoffrey jak zwykle przekaże panu wszelkie detale. W sprawach szczegółowych będzie do pańskiej dyspozycji. Powodzenia.

Prichard wstaje, ja również podnoszę się niezgrabnie z krzesła i daję się odprowadzić do drzwi. Notariusz ściska moją dłoń.

– Proszę dzwonić, jeśli tylko będzie panu potrzebna jakakolwiek pomoc z mojej strony – mówi.

11 kwietnia 1914,

Hotel Gorphwysfa

Snowdonia, północno-zachodnia Walia

Jest czwarta rano, wszyscy prócz Price’a śpią. Price położył się zaraz po kąpieli. Nie zaciągnął zasłon i co kilka godzin wygląda przez okno, śledząc księżyc nad wzgórzami. Przewodnicy z Chamonix nigdy nie korzystają z budzika, gdy mają wyruszyć wczesnym rankiem. On też nie zamierza.

Pianino na dole umilkło dobrze po północy, rozmowy trwały nawet dłużej. Price wiedział, kto je prowadził, mógł się im więc mimowolnie przysłuchiwać. Czasem słowa przerywane były głuchym łomotem lub wybuchami śmiechu. W końcu rozmowy przeszły w szept, a Price zasnął. Niemal od razu zaczął śnić. Wszedł do domu ojca w Cheshire, na nogach miał jednak buty wspinaczkowe nabijane ćwiekami, które rysowały klepkę podłogową. W jadalni zastał całą rodzinę przy stole: rodziców, brata, nawet swą siostrę Beryl, nieżyjącą od sześciu lat. Matka w sukni, ojciec w białym krawacie. Price miał na sobie ciężki strój górski, kurtkę i ośnieżony filcowy kapelusz. Zaprosili go, by usiadł z nimi do posiłku, ale Price spojrzał na Beryl, która otworzyła usta i już chciała coś powiedzieć. Obudził się.

Price nie włącza lampy. Chce, by jego źrenice pozostały rozszerzone, gdy zaczną wspinaczkę. Okręca owijacze wokół łydek i po omacku znajduje linę rozpiętą między słupkami łóżka. Len wciąż jest wilgotny. Price zwija linę i zarzuca ją sobie na ramię. Cicho, w samych skarpetkach, wychodzi na korytarz i kieruje się do sypialni obok.

Ashley śpi na boku z otwartymi ustami. Zmierzwiona grzywka opada mu na czoło. Price potrząsa nim łagodnie, ale Ashley tylko odwraca głowę na poduszce. Price ściąga z niego koc. Ashley zwija się w kłębek. Jest całkowicie ubrany, ma na sobie pumpy sięgające za kolana i gruby sweter z szetlandzkiej wełny.

– Przygotowałeś ekwipunek przed snem?

Ashley chwyta koc, wciąż nie otwierając oczu.

– Zawsze chcesz się zbierać cholernie wcześnie.

– Tak jak słońce.

Price idzie po swój plecak i chwilę później obaj mężczyźni spotykają się w holu na parterze. Na podłodze z klepką w szachownicę stoi mnóstwo butów, Ashley bierze do ręki jeden po drugim i przygląda się z bliska skórzanym podeszwom. Oprócz rozmieszczenia ćwieków wszystkie wyglądają tak samo.

– Niech to licho. Dwa lewe buty. Nie wiem nawet, który jest mój…

– Pewnie żaden.

Price zapala świeczkę i po chwili znajdują swoje buty. Ashley wkłada marynarkę norfolk, a Price zdefasonowany kapelusz. Gdy otwierają drzwi, do środka wpada podmuch lodowatego powietrza.

– Najzimniejsza pora nocy – stwierdza Price.

Rusza górniczą ścieżką z białych kamieni, wijącą się wśród brązowo-zielonych wzgórz. Ashley idzie kilka kroków za nim, owijając szyję grubym ciepłym szalem. Mijają wąskie jezioro; woda lśni srebrzyście pod ponurym niebem. Price spogląda na Ashleya.

– Kto się położył ostatni?

– Fraser i kuzyn David, jak sądzę. Kiedy wychodziłem, Fraser miał już nieźle w czubie.

– Nadal masz ochotę na trawers?

– Naturalnie.

Mijają kolejne jezioro i wchodzą na stromą ścieżkę wiodącą szerokim zboczem góry. Znad grani na wschodzie wyłania się słońce, ale wielki północny klif przed nimi wciąż spowija cień. Price schodzi ze szlaku i droga staje się jeszcze bardziej stroma, aż w końcu zatrzymują się na wschodniej krawędzi wysokiego na tysiąc stóp klifu o dwóch wierzchołkach. Zamierzają trawersować całą jego szerokość.

– Zostały resztki śniegu – mruczy Price.

Rozwija zesztywniałą od chłodu linę. Gołymi dłońmi, bez rękawic rozprostowuje jej pozwijane kawałki, po czym wiąże linę wokół pasa. Ashley robi węzeł i zakotwicza linę wokół głazu. Następnie luzuje ją, podczas gdy Price opuszcza się w dół gładkiego żlebu, zmiatając stopami śnieg i kamyki z każdego gzymsu, nim oprze się na nim całym ciężarem.

Milczą; Price posuwa się płynnymi, rytmicznymi ruchami po ścianie mlecznego kwarcu. Od czasu do czasu woła coś do Ashleya.

– W tym miejscu niezgorszy gzyms, trochę wilgotny…

– Przeraźliwie oblodzone. Omiń niższą półkę…

– Na miłość boską, Ashley, poluzuj!

Ashley prowadzi przez następny odcinek. Idą na zmianę, jeden asekuruje, jeden posuwa się na zachód wzdłuż klifu. Skała jest zimna, połacie lodu topią się w słońcu. Żaden z nich nie ma rękawic. Od czasu do czasu zatrzymują się, by rozetrzeć zbielałe dłonie i zapewnić im dopływ krwi.

Odpoczywają na wystającej półce kwarcu. Price zapala fajkę. Dokoła wyje wiatr, ganiając mgłę wokół zapierającej dech w piersiach doliny. Nagle słońce wschodzi nad Snowdonem, wąski promień światła przelewa się ponad szczytem. Obaj wspinacze wzdychają.

– Oto i ona – mruczy Price. – Czasem myślę sobie, że jesteśmy głupcami, łażąc po obcych szczytach, skoro u siebie mamy góry takie jak ta. Chcesz coś do jedzenia?

Price otwiera plecak. Wyciąga scyzoryk i rozsmarowuje pastę z sardeli na dwóch herbatnikach.

– Co sądzisz o widoku, Ashley? Piękno czy smutek?

– Obawa.

Price wręcza Ashleyowi herbatnika.

– Niedobrze mówić takie rzeczy podczas wspinaczki.

– W takim razie smutek. Jeśli chodzi o brytyjskie góry, zawsze smutek.

– Dlaczego?

Ashley przygląda się swym butom.

– Nie wiem. Wszystkie te wrzosowiska i ciemne skały, i chmury. Jak sądzę, wszystko to zostało stworzone dla nas…

– Albo też nas stworzyło.

Price wstaje i zapina plecak.

– Sądzę, że teraz ty możesz poprowadzić.

Ashley przesuwa się wzdłuż rozłupanych skał. Czasem ociera się policzkiem o oszroniony mech. Półka staje się coraz węższa, aż w końcu Ashley może oprzeć się tylko czubkiem buta. Patrzy w dół na postrzępione rumowisko pięćset stóp niżej, na łagodny opal wód jeziora. Zahacza linę o wystającą skałę i, niczym pająk, idzie dalej na zachód. Price ubezpiecza go, wciąż trzymając w zębach fajkę.

Pół godziny później stoją u stóp gładkiej skały wyżłobionej jak wnętrze komina, szerokiej na cztery stopy i niemal pionowej. Ścieka po niej struga wody.

– Będzie ślisko – mówi Ashley.

– Damy radę.

Price staje w wąskim kominie: o jedną ścianę opiera plecy, a o drugą – buty. Posuwa się coraz wyżej, pomagając sobie nogami i plecami. Rąk używa tylko jako zabezpieczenia. Dziesięć minut później jest już na górze i zaczepia linę do asekuracji o wystającą skałkę.

– Twoja kolej.

Ashley wchodzi w głąb komina i zaczyna wspinaczkę, starając się przenosić ciężar całego ciała na nogi. Ale wszystkie podpórki są śliskie i małe jak paznokieć.

– Wszedłeś za głęboko! – woła Price. – Cofnij się bliżej krawędzi.

Ashley nie słucha. Posuwa się do góry, czując, że traci siłę w ramionach. Ćwieki butów ślizgają się na mokrym kamieniu. Komin jest coraz bardziej stromy, aż w końcu Ashley dociera do wystającej skały, która blokuje mu drogę. Price jest tylko osiem stóp wyżej, trzyma naprężoną linę i wpatruje się w Ashleya.

– Punkt oparcia po prawej.

– Za daleko.

– Trzymaj się szczeliny! Po lewej zbyt ślisko!

Lewy but szuka podparcia, ale Ashley za bardzo wyciągnął prawą rękę i przenosi ciężar ciała na stopę, zanim dostrzeże mały kamyk na półce. Stopa ześlizguje się i Ashley zjeżdża w dół, obijając się o skałę. Price mocniej chwyta linę, ale ta nie zdąży się naprężyć, gdy Ashley zapiera się porządnie ramionami i nogami.

– W porządku?

Łokcie Ashleya płoną z bólu. Ashley przenosi ciężar ciała na plecy i odpoczywa przez moment. Potem zaczyna wspinaczkę prawą stroną komina, zgodnie z radą Price’a. Dociera na górę i przez chwilę spogląda na swe zakrwawione knykcie i pęknięty paznokieć. Ma mokre, brudne kolana i zdartą skórę na lewym łokciu.

– Cóż, z technicznego punktu widzenia twój wariant był chyba lepszy…

Price kręci głową.

– Przeklęty głupiec.

Kończą wyprawę godzinę później na zachodniej grani i szybko schodzą. Wczesnym popołudniem są z powrotem w hotelu. Kilku wspinaczy pali fajki na ławce z tyłu, biały dach budynku spowija zbierająca się mgła.

– To was dwóch widziałem jak trawersowaliście? Niech to, Walsy, tyś wyskoczył w górę jak pstrąg?

Pozostali mężczyźni wybuchają śmiechem.

– Szliśmy po zachodniej grani i zobaczyliśmy, że ktoś wystrzelił w górę i legł plackiem jak pstrąg wyskakujący z wody. Prawie się nie ruszał, po prostu gapił się w niebo. To na pewno Walsy, powiedziałem…

– Uważam się raczej za łososia niż pstrąga – przerywa mu Ashley.

Price wskazuje palcem nowego forda, zaparkowanego przed hotelem. Czarny lakier pochlapany jest błotem.

– Kogoś się dziś spodziewamy?

– Przejezdni – odpowiada wspinacz. – Gość z Climber’s Club i dwie siostry. Jakże on ma na nazwisko…

– Grafton.

Price i Ashley wchodzą do hotelu. W holu panuje osobliwa cisza. Buty stoją teraz starannie poustawiane w rządkach, mgła przygnała wspinaczy do środka. Podchodzą do drzwi palarni i słyszą łagodne dźwięki pianina.

– Dziwne – mówi Price. – Tego kawałka z pewnością nie ma w śpiewniku.

Otwiera drzwi i raptem staje jak wryty. Unosi rękę, nakazując innym milczenie. Ashley, wyciągając szyję, spogląda mu przez ramię.

Wokół pianina zebrała się niemała grupka. Wspinacze siedzą po turecku, niektórzy podpierają się dłońmi, inni palą fajki. Zapach taniego ciętego tytoniu pełza po podłodze. W głębi pokoju ustawiono rząd krzeseł, kilka z nich zajmują kobiety. Ashley widzi pianistkę od tyłu. Kremowa bluzka, długa ciemna spódnica. Dziewczyna ma delikatne dłonie i srebrną opaskę wokół nadgarstka.

Ashley i Price słuchają, wciąż stojąc w drzwiach. Utwór znów wraca do głównej linii melodycznej, rozbrzmiewa poruszająca kaskada nut. Potem muzyka zwalnia, aż w końcu cichnie. Dziewczyna zdejmuje dłonie z klawiatury, rozlegają się brawa i okrzyki.

– Bis, bis!

Dziewczyna obraca się na taborecie, zaskoczona reakcją. Jest szczupła, ciemne włosy ma upięte do góry. Policzki pod niebieskimi oczami pokryte są ledwo dostrzegalnymi piegami.

– To nic wielkiego – mówi.

– Wspaniałe! – woła Price. – Bis!

Dziewczyna uśmiecha się i schyla głowę w delikatnym ukłonie. Kartkuje śpiewnik, ale towarzysząca jej para – ciemnowłosa kobieta i mężczyzna w kombinezonie automobilisty – wstaje. Choć aplauz trwa, dziewczyna również podnosi się ze swojego miejsca i raz jeszcze kłania się nieśmiało. Price, bijąc brawo, zwraca się do Ashleya.

– Nigdy nie zapomni tego hotelu.

Dziewczyna i jej towarzysze wychodzą wśród niesłabnących oklasków. Młody chłopak z fajką w zębach zasiada do pianina i zaczyna grać żwawą melodię, śpiewając tekst, który ułożono wczorajszej nocy. Publiczność wtóruje mu w refrenie. Price klepie Ashleya w ramię.

– Posłuchaj no, Ashley, próbuję cię tylko naprowadzić na właściwą ścieżkę. Niejeden wspinacz zaczyna jak połykacz ognia, co próbuje przełknąć za dużo naraz. Nie inaczej było ze mną. Musisz jednak nauczyć się korzystać z doświadczeń starszych, w przeciwnym razie sprowadzisz na siebie nieszczęście. Talent się nie liczy. Wskazałem ci bezpieczne podejście, ale ty wybrałeś inną drogę. No i spadłeś.

– Wyhamowałem.

– Ledwo. Prawdziwy alpinista nie pozostawia nic przypadkowi.

Price zabiera dłoń z ramienia Ashleya.

– Pozwól, że cię o coś spytam. Jak sądzisz, co pozwala człowiekowi zajść najdalej: talent, trafność osądu czy wytrwałość?

Ashley zastanawia się przez chwilę.

– Odparłbym, że łosoś ma wszystkie te trzy cechy. A po niestrudzonej pracy wraca tam, skąd wyruszył, i umiera.

– Bądźże poważny.

– W takim razie nie wiem. Jak brzmi odpowiedź?

Price bierze linę od Ashleya i przerzuca ją sobie przez ramię, po czym kręcąc głową, rusza w stronę schodów.

– Dobre pytanie.

RÓD

Wychodzę z kamienicy i ruszam w stronę High Holborn, trzymając w ręku tekturową teczkę z pieczątką firmy Twyning & Hooper. W środku znajdują się dokumenty, które dla mnie przygotowano, dowód tego, co zobaczyłem i co usłyszałem. Kancelaria istnieje naprawdę. Spadek również.

High Holborn trudno nazwać piękną ulicą. Budynki ze szkła i kamienia. Tłumek bladych biznesmenów w ciemnych garniturach i jaskrawych krawatach zawiązanych w węzeł windsorski. Nic nie wiedzą o fortunie. Kobieta wpatrzona w ekran swojego telefonu komórkowego potrąca mnie ramieniem.

– Przepraszam – mówię.

Kobieta mija mnie i skręca w Holborn Station, chyba mnie nie usłyszała. Przeciągam dłonią po wypolerowanej ścianie budynku, by uspokoić nerwy.

Chciałem pojechać do Londynu od chwili, gdy Prichard to zasugerował. Nie podjąłem jednak tego tematu. Po naszej pierwszej rozmowie spędziłem popołudnie w Dolores Park, obserwując chmury wiszące nisko nad wieżowcami w centrum miasta. Myślałem o Londynie, Rzymie i Paryżu, miastach, o których czytałem i które dotąd były dla mnie tylko nazwami, ciemnymi wielokątami na mapie. Trudno było myśleć o majątku, jeszcze trudniej zaś powiązać go z moją babcią. W parku zerwał się wiatr, wróciłem więc piechotą do mieszkania. Przy rogu Dwudziestej Czwartej Ulicy i Capp minąłem budkę telefoniczną. Przystanąłem i wpatrywałem się w nią przez dłuższą chwilę. Potem podniosłem słuchawkę i zadzwoniłem do Khana.

– Przyjadę do Londynu. Tylko najpierw muszę pogrzebać w papierach rodzinnych.

– Wyśmienicie – odparł Khan. – Da pan radę dotrzeć tu przed poniedziałkiem?

Godzinę później Khan przysłał mi plan podróży. Ja zaś udałem się do domu ojca i przetrząsnąłem garaż od podłogi do sufitu, szukając czegoś, co miałoby związek z babcią. Rzeczy matki leżały wciąż w kartonowych pudłach, do których nie zaglądałem od pogrzebu. Wziąłem drabinę i zniosłem wszystkie pudła na dół. Wkrótce wszędzie walały się wyciągi bankowe, zdjęcia i stare listy. Siedziałem na betonowej podłodze pokrytej starymi plamami oleju i przeglądałem każdy świstek. W jednym z pudeł znalazłem szkolną księgę pamiątkową mojej matki z roku 1968; przeczytałem odręczne dedykacje na końcu, ale tylko popsuły mi nastrój. Zamknąłem księgę i wróciłem do pudeł. Przerzucałem starą pościel i ubrania z poliestru. Wszystko pachniało naftaliną. Ani śladu pamiątek po babci.

Na najwyższej półce znalazłem szkatułkę z biżuterią. Była wyściełana jedwabiem i zamykana na zatrzaski z kości słoniowej przypominające kształtem małe kły. Część jej zawartości mogła niegdyś należeć do babci – stare brosze, długie sznury sztucznych pereł – ale na tym moje odkrycia się skończyły. Nie było żadnych dokumentów.

Mój ojciec, wszedłszy do garażu, rzucił okiem na bałagan i gwizdnął przeciągle.

– Przeszukujesz rzeczy mamy?

Zamknąłem szkatułkę, ale nie odpowiedziałem.

– Słuchaj – zaczął ojciec – to ja wszystko tu przyniosłem i wiem, gdzie co jest. Czego szukasz?

– Rzeczy babci. Czegokolwiek. Czy mamy jej akt urodzenia?

– Akt urodzenia? Jezu, nie sądzę. Po co?

– Staram się o stypendium na studiach drugiego stopnia. Trzeba wykazać, że miało się przodków z Wielkiej Brytanii.

Ojciec pokręcił głową.

– Nigdy nie widziałem tu nic, co by należało do Charlotte. W każdym razie nie przypominam sobie żadnych papierów. Nie mieliśmy ze sobą wiele do czynienia.

Ojciec podniósł jeden z listów i spojrzał na kopertę. Zauważyłem na niej jego charakter pisma. Zmarszczył brwi, po czym rzucił list z powrotem na plik papierów.

– Dlaczego? – spytałem.

Ojciec wzruszył ramionami.

– Matka mogłaby ci więcej powiedzieć. Kiedy spotkałem Charlotte, była jedną z tych kobiet, które są już tak długo po rozwodzie, że stają się całkowicie niezależne. Chciała, by jej własna córka zwracała się do niej per Charlotte, co powinno dać ci do myślenia. Nie sądzę, by zobowiązania rodzinne miały dla niej jakiekolwiek znaczenie. Ba, zobowiązania w ogóle. Może na swój sposób kochała twoją mamę, ale nie potrafiły ze sobą wytrzymać więcej niż kilka godzin.

– Była na waszym ślubie?

– Tak, przyleciała sama. Nie pamiętam, gdzie wtedy mieszkała… Nie w Anglii… W Holandii? W każdym razie na weselu był niezły szampan, Charlotte sporo go w siebie wlała i trochę się rozluźniła. Pamiętam, jak żartowała, że klapy mojego smokingu są za szerokie. Sam rozumiesz, lata siedemdziesiąte. Ona była z innego pokolenia.

– Pamiętasz coś więcej?

Ojciec ukląkł przy szkatułce z biżuterią. Podniósł wieko, spojrzał na perły, po czym odwrócił się w moją stronę.

– Na weselu zatańczyłem z nią zaraz po pierwszym tańcu z twoją mamą. Chyba była zaskoczona, że daję sobie radę. Powiedziała mi: „Znałam tylko jednego mężczyznę, który tańczył lepiej od ciebie”. Oczywiście zapytałem, kto to taki, ale nie odpowiedziała. Stwierdziła tylko, że jestem dobrym tancerzem i że mnie i twoją matkę czeka długie i szczęśliwe małżeństwo. Pamiętam jej słowa: „Wy, Amerykanie, nie wierzycie w smutek. Dlatego właśnie jesteście tacy czarujący”.

– Co miała na myśli?

Ojciec znów wzruszył ramionami.

– Nie mam pojęcia. Chyba nie wiodło jej się w życiu. Często przenosiła się z miejsca na miejsce. Facet, za którego chciała wyjść, zginął podczas wojny gdzieś w Afryce Północnej. Wzięła więc ślub z pewnym Amerykaninem, ale jak już wiesz, małżeństwo szybko się rozpadło. Skończyłeś z tymi pudłami? Nic tu nie należy do Charlotte, na sto procent.

Zaczęliśmy wkładać papiery z powrotem do pudeł.

– Słuchaj – powiedział ojciec – nie wspominałeś, że kontynuujesz studia, a teraz z dnia na dzień wybierasz się do Europy. Co się dzieje?

Spojrzałem na ojca. Stał na drabinie, układając pudła z powrotem pod sufitem. Było popołudnie, jednak ojciec wciąż miał na sobie spodnie od piżamy.

– Wszystko w porządku – odpowiedziałem.

Przynajmniej nie zapytał o matkę. Minęły trzy lata; przez cały ten czas, gdy tylko ojciec wyczuwał, że coś jest nie tak, zakładał, że chodzi o nią. Nie chciałem, by cokolwiek przypominało mi o matce. Dużo czasu zajęło mi oddzielenie jej życia od jej śmierci, aż wreszcie nauczyłem się myśleć o jednym bez myślenia o drugim, aż wreszcie udało mi się wydobywać na powierzchnię drobne, proste wspomnienia, których nie musiałem spychać z powrotem na dno.

Dałem sobie zgodę, by pamiętać. Matka odwożąca mnie wczesnym rankiem na szkołę letnią. Matka dająca mi na Gwiazdkę książki w twardych oprawach, opakowane w złoty papier. Pierwsze spotkanie matki z moją dziewczyną z liceum. Najpierw nie wiedziała, jak ma się ubrać na kolację. Potem obie były aż nazbyt uprzejme i nieśmiałe, rozmawiając przy stole.

Inne wspomnienia nie mogły przynieść nic dobrego. Matka w szpitalu, talerz z nietkniętym jedzeniem stojący od wielu godzin na stoliku koło łóżka, nasze twarze zwrócone w stronę okna. Zanim zachorowała, mogliśmy rozmawiać o wszystkim. W szpitalu nigdy jednak nie wiedziałem, co powiedzieć. Siedziałem przy oknie, z którego rozciągał się widok na Divisadero Street, i mówiłem tak długo, jak umiałem, robiąc pauzę, gdy pielęgniarka przychodziła opróżnić worek na mocz.

Po wyjściu pielęgniarki matka spoglądała na mnie.

– Nie musisz milknąć za każdym razem, kiedy przychodzi. Po prostu mów dalej.

– O czym?

– O czymkolwiek. Chcę tylko słyszeć twój głos.

Opowiadałem o nowym mieszkaniu, o podróży przez pustynię Mojave, którą odbyłem podczas ferii zimowych. Jasnozielone oczy matki zamykały się, ale gdy tylko przestawałem mówić, znów je otwierała. Ciągnąłem więc swoją opowieść, aż matka odwracała głowę i znów zamykała powieki.

W szpitalu jedna tylko rzecz przywoływała z powrotem uśmiech na jej twarz: proste słowa, które wypowiadała tonem wyznania.

– Mój ty jedyny – mówiła; ponieważ byłem jedynakiem, ponieważ po jej śmierci tylko ja miałem po niej pozostać. Nie wiedziałem, jakie wiązała ze mną nadzieje. Nigdy mi tego nie powiedziała. Gdy byłem młodszy, liczyła, że zostanę lekarzem. Pod koniec jednak nienawidziła lekarzy, niewykluczone więc, że zmieniła zdanie.

Różniliśmy się od siebie jak dzień i noc. Matka nie interesowała się historią ani sztuką, wierzyła, zapewne słusznie, że najwięcej szczęścia daje praktyczny zawód. Całe życie spędziła w Kalifornii – kochała Kalifornię tak mocno, jak mocno nie znosiła jej Charlotte. Sama myśl o zimnych krajach działała na matkę odstraszająco. Nie pociągały jej kamienne zamki, pola dawnych bitew, obrazy olejne niszczejące w starych pałacach. Fakt, że ja kochałem wszystkie te rzeczy, choć nigdy nie widziałem ich na własne oczy, matka uważała za dziwactwo.

Prawie nigdy nie wspominała babci. Z jednym wyjątkiem. Były ferie wiosenne, jechaliśmy szosą numer 1 do Mendocino w odwiedziny do przyjaciół matki. Kręta droga sprawiła, że matkę nagle zemdliło (prawdziwą przyczynę mieliśmy poznać dopiero dwa miesiące później). Słońce właśnie zaszło. Matka zjechała na stację benzynową i poszła do toalety. Wysiadłem i sfotografowałem podświetlony neon Texaco. Gdy wróciła, wyglądała na zmęczoną.

– Tris, może teraz ty przez chwilę poprowadzisz.

Zapaliłem silnik i wróciliśmy na szosę. Matka odwróciła się do mnie.

– Jak tam studia? Twój ojciec mówi, że chodzisz na zajęcia z architektury.

– Tak, z architektury średniowiecznej. Fajny kurs. W poniedziałek byliśmy w katedrze Łaski Bożej, mają tam na podłodze labirynt będący kopią tego z Chartres. Podobno średniowieczni pielgrzymi pokonywali go na kolanach, co miało symbolizować ich drogę do Świętego Miasta.

Matka znów na mnie spojrzała.

– Chartres – powtórzyła. – Od lat nie słyszałam tego słowa. Charlotte często mówiła o tamtejszej katedrze, potrafiła godzinami opisywać witraże. Te okrągłe okna, jak one się nazywają…

– Rozety.

Matka skinęła głową. Objechaliśmy półwysep i przed sobą widzieliśmy światła samochodów, żółty szlak ciągnący się wzdłuż wybrzeża. Matka zwróciła wzrok ku ciemnej wodzie.

– To był jej pomysł, by nazwać cię Tristanem. Ja wolałam Michaela. Ale Charlotte zawsze kochała imię Tristan, a sama nigdy nie miała syna…

– Czy jestem podobny do babci?

Matka opuściła oparcie fotela i zamknęła oczy.

– Nie. Ani trochę jej nie przypominasz.

Lot do Londynu miałem o wczesnej godzinie, ale ojciec uparł się, że odwiezie mnie na lotnisko. Wstałem przed świtem i przepakowałem bagaż, by upewnić się, że o niczym nie zapomniałem. Zabierałem ze sobą mój stary kempingowy plecak, wyblakły i poprzecierany podczas wędrówek po Sierra Nevada. Ograniczyłem się tylko do najpotrzebniejszych rzeczy, na wypadek gdybym z Londynu miał jechać dalej.

W plecaku znalazły się więc ciepły śpiwór, chroniący nawet przed śniegiem, upakowany tak ciasno, że zabierał tyle miejsca co bochenek chleba, zrolowane ubrania, czarny notatnik w twardej okładce, który wraz z paszportem włożyłem do niewielkiej plastikowej teczki na wypadek wilgoci. Do kieszeni na klapie plecaka powędrowała LED-owa czołówka zasilana trzema małymi bateriami oraz kieszonkowa mapa Londynu.

Ojciec zapukał i wszedł do pokoju. Spojrzał na plecak.

– Nic więcej nie bierzesz? A palto?

– Zapowiadają, że przez cały tydzień będzie kilkanaście stopni, co najmniej dziesięć.

– No dobra, wiesz, co robisz. Zbierajmy się.

Wsiedliśmy do samochodu. Słońce zaczęło wschodzić, nim przekroczyliśmy Bay Bridge. Na szosie ojciec ściszył radio.

– Widziałeś się wczoraj z Adamem?

Zawahałem się przez moment.

– Nie wiedziałem, że już wrócił.

– Wrócił w piątek, ale był u Lizzie. Powiedziałem mu, że wyjeżdżasz, mówił, że spróbuje się jakoś z tobą skontaktować. Pewnego dnia będziesz musiał mi wytłumaczyć, jak ktoś w twoim wieku może prowadzić życie towarzyskie bez telefonu komórkowego…

– A jak ty sobie dawałeś radę?

Ojciec spojrzał na mnie z uśmiechem.

– Słuszna uwaga. Ale czasy się zmieniły. Wiesz, ile miałem lat, gdy po raz pierwszy pojechałem do Europy? Dwadzieścia dziewięć, byłem dużo starszy niż ty. No, ale ty chyba marzyłeś o tej podróży od kołyski. Jakie to uczucie wiedzieć, że marzenie wreszcie się spełni?

– Trochę surrealistyczne.

Ojciec skinął głową.

– Nie pozwól, by wszystko to cię ominęło. Zasłużyłeś na trochę luzu. Spróbuj nie przejmować się całą tą szkołą, do której chcesz się dostać. Po prostu naciesz się, jak tylko można. W końcu pierwszy raz w Europie już się nie powtórzy.

Gdy dotarliśmy na lotnisko, ojciec podjechał do terminalu odlotów międzynarodowych i zatrzymał auto przy krawężniku. Miał dziwną minę. Spojrzał w lusterko wsteczne i pociągnął dźwignię otwierającą bagażnik.

– Zaczekaj – powiedział. – Zajrzyj do bagażnika.

– Mój plecak jest na tylnym siedzeniu.

– Wiem. Ale zajrzyj do bagażnika.

Wysiedliśmy. Ojciec podniósł klapę, uśmiechając się pod nosem. Moim oczom ukazała się stara brązowa płócienna torba na ramię.

– Nie zdążyłeś naprawić tego swojego nikona, prawda?

– Nie.

– I miałeś zamiar pojechać do Europy bez aparatu?

– Tak jakby.

– No to będziesz musiał zmienić plany.

Ojciec otworzył torbę i wyciągnął aparat. Czarna oksyda była nieco pościerana na krawędziach, gdzieniegdzie przebijały plamki mosiądzu. Logo też już się przetarło, litery jednak nadal pozostawały wyraźne. ERNST LEITZ GMBH WETZLAR GERMANY. Ojciec spojrzał przez wizjer, gwizdnął i wręczył mi aparat. Poczułem w dłoni jego ciężar.

– Tak sobie pomyślałem – powiedział ojciec – że po co ma leżeć w szafie. Zamierzałem dać ci go jako prezent z okazji ukończenia studiów, ale wcześniej chciałem naprawić tubus dziewięćdziesiątki, a jakoś nie mogłem się do tego zabrać. Używaj po prostu pięćdziesiątki, to ostry i szybki obiektyw. Poza tym mniej waży, a jeśli go zgubisz, mniejsza strata. Potrafisz zmieniać film?

– Jasne.

– Musisz wyciągnąć szpulkę, inaczej licznik się nie zresetuje…

– Wiem.

Przeciągnąłem palcem po lekkim wgnieceniu w podstawie.

– Co mu się stało?

– Upadł na ziemię.

– Ty go upuściłeś?

– Tego nie powiedziałem.

Uśmiechnąłem się.

– Ktoś musiał go upuścić.

– Owszem. Na ulicy w Da Nang w tysiąc dziewięćset sześćdziesiątym dziewiątym. Byłem wtedy młodszy niż ty teraz. Co oznacza, że ten aparat jest od ciebie dużo, dużo starszy. Nie zgub go.

Ojciec schował aparat z powrotem do futerału. Potem pokazał mi całą zawartość płóciennej torby: obiektywy, których nie potrzebowałem, światłomierz i zapasowy film oraz ściereczki do soczewek.

– Wiesz co, Tris? Ten aparat zawsze przynosił szczęście. Kupiłem ci po pięć rolek filmów Tri-X i Velvia. Nie byłem pewien, czy robisz zdjęcia na celuloidzie…

Ojciec zawiesił głos i spojrzał na mnie, mrużąc oczy w słońcu.

– Sądzę, że w Europie zrobisz nim sporo dobrych zdjęć. Zawsze miałeś niezłe oko.

– Postaram się.

– Jeszcze jedno. Strasznie spieszyło ci się do wyjazdu. Ale zapomniałeś powiedzieć, kiedy wracasz.

– Nie jestem pewien. Wszystko zależy od tego, czy…

Ojciec uśmiechnął się i pokręcił głową.

– Tylko sobie żartuję. Wracaj, kiedy będziesz gotów.

Podaliśmy sobie ręce. Wszedłem do hali odlotów, zastanawiając się, czy kiedykolwiek wcześniej wymieniliśmy z ojcem uścisk dłoni. Podczas lotu cały czas trzymałem aparat na kolanach, choć nawet nie założyłem filmu.

Przed wyjazdem sporządziłem listę miejsc, które chciałem zobaczyć w Londynie. Ostatecznie znalazły się na niej trzydzieści dwie pozycje: muzea i pałace, ale też puby działające od kilkuset lat, zaułki o dziwnych nazwach, tak wąskie, że idąc, można było dotykać ścian po obu stronach, domy zamieszkiwane niegdyś przez szpiegów, poetów i premierów, upamiętnianych niebieskimi tabliczkami. Pierwszego wieczoru nie miałem siły na zwiedzanie, a gdy wyszedłem z kancelarii, było już za późno, by zaczynać moje śledztwo, uznałem więc, że zajmę się nim następnego dnia.

Siedzę więc na Trafalgar Square, wśród rzeźb i kamiennych lwów, otoczony przez turystów i gołębie. Zdejmuję zaślepkę z obiektywu i próbuję złapać w kadrze kolumnę Nelsona, ale jest zbyt wysoka. Przyglądam się turystom, licząc, że któryś zrobi coś interesującego. Wszyscy jednak tylko fotografują się nawzajem. Idę więc za róg do National Portrait Gallery. Olejne portrety martwych Brytyjczyków pasują do mojego nastroju.

Zaczynam od Tudorów, oglądam obrazy Holbeina, które wcześniej znałem tylko z reprodukcji w książkach historycznych. Teraz mam przed sobą oryginały, oprawione w złote ramy, wiszące w przestronnej galerii. Sir Thomas More ze złotym łańcuchem na szyi i z listem w dłoni. Miniatura w srebrnej okrągłej oprawie przedstawiająca Katarzynę Aragońską, portret tak mały, że mógłbym go ukryć w dłoni. Korpulentny Thomas Cromwell, hrabia Essex, siedzący ze złowrogim spojrzeniem na tle granatowego adamaszku.

Idę dalej. Teraz epoka elżbietańska, damy o śnieżnej cerze i wysokich czołach, arystokraci w kryzach wokół szyi. Wyobrażam sobie całą procesję tych obcych ludzi, ojców i synów, matek i córek, a na końcu ja, ostatni w linii i jedyny dziedzic. No i majątek. Długi ciąg zer na wyciągu z zagranicznego banku? A może stara posiadłość, której nigdy wcześniej nie widziałem, pokoje pełne pokrytych kurzem skarbów, moich, a zarazem nie moich. Życie inne od tego, które znam. Kompletnie nierealna perspektywa.

W następnej galerii wiszą portrety Stuartów. Epoka angielskiej wojny domowej, mężczyźni z falującymi włosami i w stalowych napierśnikach. Próbuję skupić się na obrazach, ale mój umysł wciąż wraca do Pricharda i Khana, do Walsinghama i Soames-Andersson, do historii, którą potrafię złożyć w całość, póki nie docieram do fragmentu układanki związanego ze mną. Wtedy wszystko się rozpada.

Obok wejścia na schody wisi mapa muzeum. Teraz jestem w epoce georgiańskiej. Potem epoka regencji, epoka wiktoriańska i wreszcie, wiele sal dalej, edwardiańska.

Liczy się jedynie dowód. Kawałek papieru, który potwierdzi, że Imogen Soames-Andersson była moją prababcią. Wszystko inne to tylko strata czasu. Powtarzam to sobie, idąc, ale z każdym rzędem obrazów wracam myślą do zagadki, której nie umiem nawet sformułować.

– Mój ty jedyny – mówiła matka.

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszam do zakupu pełnej wersji

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

ul. Marszałkowska 8

00-590 Warszawa

tel. 22 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: 22 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz