Tytuł oryginału: Skinner

Projekt okładki: Paweł Panczakiewicz/PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN

Redakcja: Dorota Kielczyk

Redakcja techniczna: Robert Fritzkowski

Korekta: Elżbieta Steglińska, Renata Kuk

Copyright © 2013 by Charlie Huston

All rights reserved.

Zdjęcie na okładce © Tim Robinson/Arcangel Images

© for this edition by MUZA SA, Warszawa 2015

© for the Polish translation by Janusz Ochab

ISBN 978-83-7758-973-1

Wydawnictwo Akurat

Warszawa 2015

Wydanie I

FRAGMENT

Być może więc za sprawą wyjątkowej ironii losu dotarliśmy do takiego punktu w tej historii, gdzie bezpieczeństwo będzie krzepkim dzieckiem grozy, a przetrwanie bliźniaczym bratem zniszczenia.

Winston Churchill

PROLOG
grawitacja słońca

CIMETIÈRE MONTMARTRE

Skinner wpatruje się w nagrobek, a właściwie w wyryte na nim wyrazy.

Reistroff Guenard Spy.

Nikt go nie słyszy. Wypowiada je na głos. Po francusku mówi z obcym akcentem i taką intonacją jak na taśmie do nauki języka dla zaawansowanych.

Robi krótką przerwę – dodaje niewidzialny przecinek.

– Reistroff Guenard, spy. Szpieg.

Zamienia ostatnie słowo na nazwę zawodu. Uśmiecha się do siebie.

Sto pięćdziesiąt metrów dalej, przy Avenue de la Croix w kwaterze 28, znajduje mauzoleum rodziny Łazarzy. Nazwisko wyryte w granicie strzelistym gotykiem: Łazarz. Dla jednych skojarzenie zbyt pociągające, żeby mu się oprzeć. Twórca dzieła. Dla innych – zbyt oczywiste. Skinner w zasadzie nie musi otwierać drzwi grobowca, żeby wiedzieć, co zobaczy w środku. Utwierdza się w tym przekonaniu, gdy sięga do kamiennej urny na stopniu, a tam nie ma klucza, który być powinien. Przypomina sobie jedną ze swoich ulubionych metafor, aż zbyt dobrze obrazującą jego życie. Kot Schroedingera. Dopóki on, Skinner, nie otworzy drzwi, jego zamknięty w grobowcu cel jest zarazem żywy i martwy. Kusi go, żeby zawrócić i odejść, pozwolić, żeby mężczyzna po drugiej stronie, niewidoczny, na zawsze pozostał w stanie zawieszenia, wiecznej niepewności. Ale nie to ma w kontrakcie. Otwiera więc bramę, otwiera drzwi – a za nimi ciało, które już nigdy nie wstanie. Właściwie teraz warunki umowy są wypełnione. Były wypełnione w chwili, gdy obiekt został zastrzelony. Tyle że kontrakt Skinnera ma dodatkowe klauzule. Niewidzialne kodycyle. Ale znane wszystkim.

Ogląda więc ciało.

Ktoś działał bezpośrednio i profesjonalnie. A zatem anonimowo. Dwie pierwsze kule w piersi, duży cel przy strzałach z odległości ponad dwudziestu metrów, i ostatnia kula w głowie, cel mały, w który można trafić bez problemu z maksymalnie pięciu metrów. Dwa strzały, żeby powalić obiekt na ziemię szybko, z większej odległości, trzeci po zmniejszeniu tego dystansu, dla świętego spokoju.

Jeśli tak to można ująć.

Skinner patrzy na prostokąt światła, który prowadzi poza mauzoleum, zaprasza do obserwacji z zewnątrz, zachęca obserwatora. On sam tkwi teraz w tym prostokącie, ani martwy, ani żywy. Przejdzie definitywnie w jeden z tych stanów, gdy znajdzie się po drugiej stronie prostokąta.

Facet strzela w pierś. Stare zasady. Podchodzi bliżej, żeby strzelić w głowę.

Skinner zastanawia się jeszcze przez moment, po czym wychodzi w blask słońca. Przystaje na stopniu przed drzwiami, mocniej zaciska pasek trencza koloru khaki. Wybrał dziś takie ubranie, bo zapewnia anonimowość w mieście, gdzie wiosną podobny płaszcz nosi niemal co drugi mężczyzna. Wciska ręce w kieszenie – pierwsza kula uderza go w pierś, wpycha z powrotem w ciemność grobowca, druga trafia piętnaście centymetrów obok, zanim jeszcze górna część ciała opadnie całkiem w cień. Strzały są wytłumione, ale dźwięczne, przypominają kaszel dużego dzikiego kota (Skinner wie, że to wyświechtane określenie jest bliskie prawdy, bo miał okazję słyszeć kaszel dużego kota). Z pobliskiego kasztana zrywają się gołębie, po chwili znów przysiadają na gałęziach. Nogi Skinnera wystające z grobowca leżą nieruchomo, każdy może teraz bez przeszkód obejrzeć nieco przytarte podeszwy jego brązowych skórzanych butów z wysokimi cholewami.

Mężczyzna, który się wynurza z liczącej sto dwanaście lat szopy na narzędzia, położonej dwadzieścia siedem metrów dalej przy de la Croix, kroczy z pewnością właściwą również metodom jego działania. Prosto przed siebie, broń ułożona wzdłuż uda – nie zauważy jej żaden turysta wracający od strony grobowca Truffauta – wzrok wbity w stopy Skinnera, wyczulony na każdy gwałtowny ruch.

Skinner nie potrafi wyczytać niczego z twarzy mężczyzny. Patrząc z mrocznego wnętrza grobowca na zalaną słońcem alejkę, widzi jedynie ciemną sylwetkę, jej krawędzie lekko się rozmazują w rytm pulsującego bólu w piersi.

Dwa metry od stóp Skinnera postać podnosi pistolet. Skinner przypuszcza, że zabójca jest już na tyle blisko, by w ciemnościach mauzoleum widzieć blady owal twarzy swojej ofiary. Cel dla ostatniej kuli. Jest też na tyle blisko, żeby zauważyć, że na trenczu rozprutym przez dwa poprzednie pociski nie ma śladów krwi. Czy Skinner rzeczywiście dostrzega, jak zabójca wzdryga się lekko, zaskoczony tym odkryciem? Wątpliwe. Tak czy inaczej, trudno to rozstrzygnąć, bo jeśli umysł zamachowca rejestruje ten szczegół, to dzieje się to dokładnie w tej samej chwili, gdy jego oczy widzą rozbłysk z lufy pistoletu Bersa Concealed Carry, w prawej dłoni Skinnera. Ułamek sekundy później od ścian grobowca odbija się odgłos wystrzału, a wszelkie myśli napastnika ucina poddźwiękowy pocisk kaliber .380, który ciągnie za sobą fale światła i dźwięku.

Skinner też wyznaje stare zasady w sprawach zawodowych – czego dowodzi kamizelka kuloodporna BAE Systems ukryta pod płaszczem – dlatego docenia wartość rozstrzygającego strzału w głowę z małej odległości, jeśli tylko warunki na taki strzał pozwalają. Siada prosto, gdy facet zaczyna upadać. Mierzy w zmasakrowaną twarz. Czeka, aż ciało uderzy o ziemię, i po raz drugi pociąga za spust.

Pewność to podstawa.

Wychodzi w światło i spogląda na zabitego. Jeśli ten ma jakieś dokumenty, to i tak są bezużyteczne, a nawet gorzej, bo zrobione tylko po to, żeby wprowadzać w błąd. To nie ma znaczenia. Pociski zniekształciły twarz, ale Skinner go rozpoznaje. Nazywał się Lentz. Kolega po fachu, którego przedstawił mu przyjaciel.

Niedawno.

Wiatr porusza gałęziami kasztana, promienie słońca łaskoczą w uszy. Skinner uświadamia sobie nagle, że ktoś go obserwuje. Wie o tym, niemal czuje to jako zwiększone ciśnienie atmosferyczne. Podnosi wzrok. Kilka kwater dalej przy de la Croix widzi mężczyznę w średnim wieku. Facet nagle zastyga w bezruchu, dzielą ich rzędy nagrobków. Nieznajomy zamyka usta i rzuca się do ucieczki. Skinner doskonale zdaje sobie sprawę, że stojąc między dwoma trupami, lada moment może stać się bohaterem historii rodem z powieści Erica Amblera[1]. Tajemniczy mężczyzna biegnie między grobami, ścigany przez żandarmów, którzy odcinają po kolei wszystkie drogi ucieczki.

Skinner wrzuca bersę do mauzoleum, zostawia za sobą zmarłych, zarówno tych w grobie, jak i poza nim, po czym rusza na północ, w stronę muru wzdłuż Rue Etex. Po drodze ściąga podziurawiony płaszcz i rozpina paski kamizelki kuloodpornej. Ta spada z głuchym odgłosem na ziemię, dzięki czemu staje się prawie dwa kilogramy lżejszy. Teraz ma na sobie spodnie i koszulę z kołnierzykiem, który wystaje znad wycięcia ciemnego swetra. Jest mu chłodno, więc owija szyję szkarłatnym szalem, który nosił pod płaszczem. Szal jest cały, co najwyżej może się wydawać lekko przypalony popiołem zbyt niedbale trzymanego papierosa.

W chwili gdy w oddali rozlega się wycie syren, jego oczom ukazuje się Hôpital Bretonneau stojący za cmentarnym murem. Robi kilka szybkich kroków i skacze, mocno chwyta się zielonych pnączy, a czubki butów wbija w szczeliny między granitowymi blokami. Podciąga się, zarzuca nogi na mur, kładzie się na górze. Cicha uliczka. Wczesne popołudnie, jasne słońce, Francuzi siedzą w kafejkach, których tu nie ma. Wciąż boli go pierś tam, gdzie w kamizelkę wbiły się kule. Myśli o ryzyku, jakie podjął – wyszedł na światło dzienne, wierząc, że facet na zewnątrz postrzeli go w to samo miejsce, w które postrzelił poprzedni cel. Wierząc, że tamten jest rzeczywiście tak dobrym strzelcem, jak wskazywałyby na to dowody.

Kiedy zaczął wierzyć w takie rzeczy? Kiedy zaczął wierzyć w cokolwiek?

Umrzeć w grobie Łazarza.

To byłoby głupie.

Uśmiecha się do tej myśli, zeskakuje z muru i odchodzi. Później, gdy detektywi z Brigade Criminelle będą przeszukiwać teren, pacjent ze szpitala Bretonneau, staruszek, który całymi dniami patrzy na cmentarz tak, jakby zaglądał w swoją przyszłość, powie im, że widział mężczyznę: wiek bliżej nieokreślony, średnia budowa ciała, nijakie włosy, szare albo niebieskie, a może i czarne spodnie i podobny do nich sweter. Facet wskoczył na mur i położył się tam, tak jakby chciał uciąć sobie drzemkę. Potem zsunął się na chodnik, trochę niepewnie, może ranny, i ruszył w głąb ulicy, po chwili zniknął za rogiem. Jedyną cechą charakterystyczną, jaką świadek zapamiętał, była smuga czerwieni wokół szyi nieznajomego, podniesiona nagłym porywem wiatru, długa i wąska niczym strumień krwi.

Detektywi uznają, że taki opis do niczego im się nie przyda, choć akurat jest całkiem trafny.

To dar Skinnera, umiejętność sprawiania, że jest postrzegany tylko tak, jak on chce. Umiejętność doskonalona przez długie dzieciństwo spędzone za szybą, pod obserwacją oczu, które nigdy nie dostrzegły, że wychowują mordercę. Albo że wychowują na mordercę.

Chwilę później, gdy wychodzi ze stacji metra przy Saint-Paul, obok kiosku z gazetami na wysepce między Rue de Rivoli a Rue Saint-Antoine, i patrzy na błękitne paryskie niebo poprzecinane śladami odrzutowców lecących na lotnisko de Gaulle’a albo z lotniska, wraca do niego wspomnienie z odległej przeszłości: nieskończona kopuła nieba, którą zobaczył po raz pierwszy w wieku dwunastu lat, gdy policjant z obyczajówki w towarzystwie kilku zastępców szeryfa zabrał go z domu rodziców. To był szok – zetknięcie się z tym ogromem błękitu po przeszło dziesięciu latach życia w samotności i zamknięciu. Niebo. Wcześniej widział tylko kawałek plastiku, a za nim sufit niewykończonej piwnicy, arkusze izolacji, różowej wełny mineralnej ułożonej między belkami. Niebo Skinnera. Zamknięty w uścisku obcego – a obcym był każdy oprócz jego matki i ojca – wił się i wyrywał, przekonany, że spada, tyle że w górę, gdzie spali go ta mała, oślepiająco jasna kula światła.

Zamiera w bezruchu, z podniesioną głową, twarzą wystawioną do słońca.

Wkrótce będzie musiał zabić wielu ludzi. Ktoś zabrał jego obiekt, a on będzie musiał wytropić i zabić wszystkich, którzy mieli coś wspólnego z tą pomyłką. Wymaga tego wierność maksymie Skinnera: Obiekt może być bezpieczny tylko wtedy, jeśli dopilnujesz, by koszt jego nabycia był wyższy niż jego wartość.

Skinner nie potrafi określić wartości utraconego obiektu – człowieka zabitego przez Lentza w grobowcu. Wie tylko, że musiała przekroczyć cenę żądaną przez niego samego wcześniej. Myśli o rzeczach, które robił w przeszłości, o dokonaniach, które ustaliły jego reputację w branży. Myśli o palcach. O skalpach. Niewinnych członkach rodziny. Cienkim stalowym pręcie rozgrzanym do białości. Przypomina sobie magazyn w pobliżu ostatnich zachowanych do tej pory fragmentów muru berlińskiego. Nagłówek na pierwszej stronie „Bild am Sonntag” po tym, jak policja znalazła to, co tam zostawił. Schlachthaus[2].

Zastanawia się, dlaczego ludzie, którzy stali za tym zadziwiająco nieudolnym zamachem na jego życie, nie mogli darować sobie i nie brać jego obiektu. Wtedy oszczędziliby wszystkim kolejnej rzezi.

Zdobywanie przychodziło mu łatwiej. Kryteria sukcesu i porażki były tu jednoznaczne. Albo zdobyłeś obiekt, albo nie. Ochrona nigdy nie daje całkowitej pewności. Dopóki nie dojdzie do otwartej próby zdobycia, nie wiesz, czy podjęte środki ostrożności były wystarczające. Nie próbują ci odebrać tego, co chronisz, bo uważają, że im się nie uda, czy też po prostu im nie zależy?

W końcu jednak okazało się, że zdobywanie nie jest dla niego. Kwestia usposobienia. Jakiś niuans jednostkowego uwarunkowania. Okruch moralności, jak sądził. Z czasem zaczęło go to irytować, drobny kamyk, który uwierał w jakiś bliżej nieokreślony obszar mózgu. To miało swoje konsekwencje. Emocje. Bardzo silne. Wykraczające daleko poza granice jego uwarunkowania. Nie miał narzędzi, które pozwalałyby odczuwać te rzeczy i przeżyć. Rezygnacja ze zdobywania była jedynym wyjściem. Ale co zrobić ze swoimi umiejętnościami? Bardzo specyficznym zestawem umiejętności, dzięki którym czuł się zrealizowany, tak jak wszyscy utalentowani ludzie realizujący się dzięki temu, co robią lepiej od innych.

Odpowiedzią była ochrona.

Mógł wrócić do swojego rzemiosła, robić rzeczy, do których czuł się stworzony, i nie mieć przy tym żadnych skrupułów. Aby ukoić podrażnioną wrażliwość, którą ukształtowało w nim niedoskonałe warunkowanie, musiał się tylko trochę ograniczyć i korzystać ze swoich zabójczych talentów jedynie w imię ochrony innych.

Nie obyło się bez komplikacji. Znaki rozpoznawcze jego dotychczasowej kariery, ciała, które jak gdyby materializowały się wokół pocisków czekających na nie w powietrzu, całe grupy, które znikały bez śladu w pochmurne dni – te przelotne śmierci okazały się niewystarczające. Musiał pokazać, że jest wierny maksymie. Wiele razy. Jednak z czasem prawda, którą starał się wpoić swojej branży, wymagała tylko sporadycznego przypomnienia. Mimo to siły rynkowe sektora ochrony dawały pewność, że zawsze znajdzie się ktoś, kto zechce sprawdzić zasięg i aktualność maksymy. Jego nazwisko stanowiło gwarancję, że jego obiekty zawsze będą bardzo cenne dla kogoś, kto da się skusić i zaryzykuje przegraną. Skinner nie był doskonały – nie wszystkie jego obiekty przeżyły. Jednak ci, którzy odważyli się po nie sięgnąć, zawsze w dłuższej perspektywie tracili więcej.

W ciągu swojej kariery sam Skinner stracił trzy palce u lewej stopy. Jego plecy miały fakturę jak stężały wosk, pozostałość po oparzeniach trzeciego stopnia i umiarkowanie udanych przeszczepach skóry. Usunięcie czubka ostrza noża bojowego Gryphon M30A1, który złamał się między siódmym a szóstym żebrem po lewej stronie, wymagało ryzykownej operacji. Metal zaczął obrastać wapniem i wrósł w klatkę piersiową. Choć czasami uwierał, Skinner postanowił zostawić go w spokoju. Ostrze w kościach. Siwizna we włosach.

A teraz Montmartre.

Lentz.

Został mu przedstawiony zaledwie kilka tygodni wcześniej przez przyjaciela.

Jakaś kobieta, atrakcyjna, równie paryska jak to niebo, wychodzi po schodach za Skinnerem, widzi skonsternowaną minę na jego zwróconej ku słońcu twarzy. Uśmiecha się, obchodząc go z boku. Liczy, że zdoła ściągnąć na siebie spojrzenie tego intrygującego mężczyzny, ale nic z tego. Skinner jest zajęty układaniem w myśli listy przyszłych zmarłych. Tych, których musi zabić, żeby zapewnić bezpieczeństwo tym, których chroni. Najbardziej zniechęcające jest to, że ofiarami będą jego obecni pracodawcy.

I jego przyjaciel. Ten przyjaciel. Jedyny przyjaciel Skinnera.

Nagle piekielnie chce zachować swojego przyjaciela przy życiu.

Potyka się i wyraźnie czuje przyciąganie nieba – jak gdyby to był przedmiot zamknięty w jego piersi. Aby się od niego uwolnić, musi tylko zaczerpnąć powietrza, ale to doznanie jest tak szokujące, jakby siła ciążenia słońca wyrwała mu serce.

W skrzyni życie było o wiele prostsze – myśli.

Mruga gwałtownie, oślepiony promieniami, schodzi na ostatni stopień, czuje, że nie jest obserwowany, więc miesza się z tłumem na chodnikach. Wciąż spogląda w górę, obiera kurs wyznaczony przez jeden ze śladów odrzutowców przecinających błękitne niebo.

Dopiero gdy mija kilka dni i nie ginie nikt z ludzi zamieszanych w incydent na Montmartrze, uświadamiają sobie prawdę.

Skinner zniknął.

To nie daje spokoju żadnemu z nich.

CZĘŚĆ I

chłopiec z piłką

Radż marzy jedynie o tym, żeby wyjść na dwór i pograć w piłkę z innymi chłopcami. Kopie piłkę, przesuwa ją czubkiem stopy w stronę drzwi, centymetr po centymetrze. Tak jakby tylko szedł jej śladem. Nowa, biała skóra piłki lśni, odbija się w niej kolorowe światło przefiltrowane przez zasłony, które jego matka zrobiła ze znoszonego sari. Kolory się zmieniają, gdy znów przetacza piłkę. Skóra już nigdy nie będzie taka jasna. Na zewnątrz w suche miesiące pokryje ją kurz, błoto w czasie deszczy i łajno o każdej porze. Będzie otarta, podrapana, połatana, po tym jak wcześniej czy później uderzy w ostrą zardzewiałą stal wystającą z dachu baraku albo wpadnie między odłamki rozbitego niedawno szkła, których nikt jeszcze nie zdążył zabrać.

Tylko teraz jest nowa i czysta. Tylko teraz może ją z dumą wynieść na zewnątrz i pochwalić się chłopakom. Zobaczyć w ich oczach błysk równie jasny jak lśnienie piłki.

Piłka odbija się od drzwi, mahoniowych desek, które jego ojciec wyciął z blatu stołu znalezionego w centrum miasta, ponownie połączył, wynalazł jakieś zawiasy i powiesił. Drzwi. W Dharavi[3] to prawdziwy luksus. Teraz są otwarte tylko do połowy, blokują je półki na ścianach przeznaczone na rośliny i naczynia matki. W jednoizbowym domu drzwi otwierające się na całą szerokość to niedopuszczalne marnotrawstwo przestrzeni.

Mężczyźni i kobiety zgromadzeni w ich domu, wokół małego stolika, nie podnoszą wzroku, nie przerywają rozmowy. Jego ojciec pokazuje im coś na monitorze swojego laptopa. To Acer Aspire z gumowymi osłonami, wyciętymi ze starych opon samochodowych i sklejonych na rogach żywicą, które mają chronić sprzęt przed skutkami upadków. Na monitorze widnieje jakiś wykres, schemat elektryczny. Kolorowe linie biegną równolegle do siebie, gwałtownie zakręcają pod kątem prostym, łączą się ze sobą, rozdzielają, przechodzą na następną stronę. Ojciec bawił się z nim, korzystając z takich właśnie schematów.

„Idź za zieloną linią, Radżiw, przesuwaj po niej palcem, sprawdź, gdzie się kończy. Tak, właśnie tak. Och! Ale tutaj są dwie zielone linie. Która z nich to ta właściwa? Szukaj dalej”.

Kiedy skończył pięć lat, zabawa zamieniła się w lekcje. Plus, minus, erg, wat, napięcie, natężenie. Teraz ma dwanaście lat i wystarczy, że rzuci okiem na schemat, którego nigdy wcześniej nie widział, i określi jego przeznaczenie. Czasami nie udaje się za pierwszym razem, potrzebuje drugiej próby, rzadziej trzeciej. Potrafi też sam naprawić albo wymienić instalację elektryczną w skrzynce bezpieczników każdego domu w slumsach. Ewentualnie z niewielką pomocą ojca. Schemat na monitorze laptopa to coś dużego. Fragment jakiejś ogromnej instalacji. Kolorowe linie przyciągają go prawie z taką samą siłą jak piłka. Prawie. Ale widział je już wcześniej. Obserwował, jak ojciec projektuje ten labirynt obwodów za pomocą oprogramowania zainstalowanego w laptopie. Starocie. Piłka jest nowa.

Znów ją kopie i odbija od drzwi. I znów nikt na niego nie patrzy.

Matka klęczy obok jasnopomarańczowego piecyka kuchennego Envirofit. To przedmiot zazdrości sąsiadek. W dolnej części żarzą się kawałki drewna, na płycie grzeje się woda, bliska już wrzenia. Wkrótce będzie herbata. Kobieta ustawia filiżanki na cynowej tacy.

Znów kopnięcie. Głuchy odgłos piłki uderzającej w drewno.

Tylko jedna para oczu zwraca się w tę stronę. Oczy malutkiej Tadżmy. Dziewczynka leży w jakimś starym sari matki, w nogach łóżka, na którym śpi ze swoją matką i ojcem. Radż jest już za duży, nie mieści się w łóżku, więc ma matę i koc. Mówi, że dla niego to nie problem. Mata i koc to i tak więcej niż ma większość chłopców w jego wieku.

Niemowlę wpatruje się w piłkę. Radż kopie ją raz jeszcze, dziewczynka wodzi za nią oczami, otwiera buzię ze zdumienia, gdy piłka odbija się od drzwi.

Leci tam, a potem w drugą stronę!

Tadżma czeka na więcej.

Radż uderza troszkę mocniej, lekko zmienia kąt kopnięcia. Piłka zatrzymuje się przy futrynie, w połowie oblana blaskiem słońca.

Oczy Tadż robią się jeszcze większe, usta układają się w duże O.

Na zewnątrz widać garb wielkiej magistrali wodociągowej, do połowy przykryty warstwą twardej, ubitej ziemi. Nasyp ciągnie się środkiem wąskiej drogi między barakami, mozaiką pustaków, blachy falistej, kawałków drewna i tektury. W oddali widać grupę chłopców. Biegają w tę i z powrotem w miejscu, gdzie ulica otwiera się na plac przed olbrzymią halą, przestrzenią produkcyjną licznych biznesów Dharavi Nagar, w sercu dzielnicy slumsów Dharavi.

Radż wodzi spojrzeniem od chłopaków do piłki u jego stóp. Rysuje dużym palcem po ziemi, tuż za krawędzią podłogi, którą jego matka utrzymuje w nieskazitelnej czystości. Walka z błotem i brudem, niekończąca się praca, tak jak karmienie rodziny. Radż cofa stopę. Wystarczy jedno kopnięcie, przypadek, a piłka wyleci. Nie będzie miał wyjścia, musi za nią pobiec. A kiedy już znajdzie się na zewnątrz… Cóż, później będzie myślał o konsekwencjach nieposłuszeństwa. Kiedy już wróci, bohater podwórka. Właściciel piłki.

– Radżiw?

Na głos ojca odwraca się gwałtownie, uderza przy tym palcem o płytkę.

– Zamknij drzwi.

Podnosi obolałą stopę, podskakuje na jednej nodze.

Ojciec pstryka palcami.

– No już.

Wciąż na jednej nodze, Radżiw pochyla się nisko i podnosi piłkę. Przez tę krótką chwilę promienie słońca padają na jego twarz, wyraźnie słyszy krzyki dzieciaków.

– Do środka, Radżiw.

Mama wsadza palec za kołnierz jego spranej koszulki z Transformerami, wciąga go dalej do pokoju i zamyka drzwi, na zasuwkę.

– Usiądź ze swoją siostrą.

Radż spogląda tęsknie na drzwi, mocno przyciska piłkę do brzucha.

Mama znów ciągnie go za kołnierz.

– Później, później. Siadaj.

Radż odchodzi od progu, utykając lekko. Wystarczy osiem kroków, żeby przemierzyć całe pomieszczenie, lecz dziś ta krótka wędrówka jest trudniejsza niż zwykle, bo wszyscy goście muszą się przesunąć, ścisnąć, gdy mija mały stolik obstawiony dokoła różnymi krzesłami i stołkami, na których zasiadają najważniejsi i najbardziej szanowani goście.

Ojciec łapie go za rękę.

– Chodź, zobacz.

– Aasif… – Matka kręci głową. Pobrzękują filiżanki ustawione na tacy, którą trzyma w rękach.

Ojciec podnosi na nią wzrok.

– Chcę, żeby zobaczył.

– Daj mu się pobawić z Tadż.

Ojciec nie wypuszcza z uścisku jego ręki.

– Powinien zobaczyć. Przecież to dla niego. Powinien zobaczyć.

Matka stawia tacę na brzegu stołu, jeden z gości odsuwa laptopa, robi więcej miejsca.

– Tak, tak. Dla niego. – Nie nalewa herbaty, idzie i bierze na ręce Tadż. – Dla niej też. – Aasif wyciąga ramiona.

– Dla niej też, tak, Damini. Chodź z nią tutaj.

Jeden z mężczyzn przy stole patrzy na Radża. Ten, który dał mu piłkę. Przyniósł też pluszowego tygrysa dla Tadż, prawie tak dużego jak ona. I torbę aavakaaya dla jego matki. Marynowane mango ze swojego domu na wschodzie, w dzielnicy Gadchiroli, teraz wsypane do miseczki na tacy z herbatą. Jest drobny, ma ciemne, krótko przycięte włosy. Jego dłonie pokrywa gruba, stwardniała skóra, mocno zarysowane mięśnie sugerują, że przez długie lata pracował młotem albo siekierą, ale ma też wyraźny brzuszek. Mówi hindi z akcentem z lasu. Czasami nazywają go Naxalite, ale Radż wie, że naprawdę nazywa się Sudhir.

– Tak jak piłka, mały. Dla ciebie.

Podnosi ręce, gotów łapać. Radż rzuca piłkę, mężczyzna ją chwyta. Obraca w dłoniach.

– Ktoś ci powie, że nie jest prawdziwa. Powiedzą: „Tu nie ma hologramu, Radżiw. Jak ona może być prawdziwa, skoro nie ma hologramu”. Tak jakby to naklejka decydowała, czy coś jest prawdziwe, czy nie. Hologram z napisem FIFA. Nie wierz im. Ta piłka jest prawdziwa. Zrobiły ją prawdziwe ręce. Dotknij.

Rzuca piłkę, mocno, obiema rękami, aż chłopca cofa o krok, gdy ją łapie.

– Prawdziwa?

Radż kiwa głową.

Mężczyzna sięga po dzbanek z herbatą, chwyta go za ucho przez czystą szmatkę, żeby się nie poparzyć. Zaczyna nalewać, napełnia filiżanki jedną po drugiej, potem odstawia dzbanek, dodaje cukru i mleka, które też przyniósł, przyrządza gęsty czaj i podaje filiżanki pozostałym, najpierw matce Radża. Wokół stołu słychać pomruki starców z nagar panchayat[4], miejscowej nieformalnej rady i lokalnych arbitrów: Czy to nie oni powinni najpierw zostać poczęstowani i czy nie powinna robić tego gospodyni, a nie ten komunista z dżungli?

Jednak Sudhir sprawia wrażenie, że tego nie zauważa. Nalewa herbatę, tak jakby był chai-wallahem[5] w biurze. Podaje filiżanki kobietom ze Stowarzyszenia do Walki z Chorobami Społecznymi, przedstawicielowi rady organizacji Rozwój Biznesu Dharavi, szefowi zrzeszenia elektryków, którego ojciec Radża zna od wielu lat, człowiekowi z Rady Miejskiej Bombaju, który ma coś wspólnego z uzdatnianiem wody, szefom cechów garncarzy i garbarzy, wypowiadającym się także w imieniu spawaczy i śmieciarzy, szefowi miejscowego gangu, kobiecie z muzułmańskiego mikrobanku i młodemu policjantowi. Wszyscy ci ludzie, wraz z jeszcze kilkoma dygnitarzami i szumowinami ze slumsów, siedzą w domu Radża i przyjmują herbatę z rąk tego człowieka z zewnątrz, zwanego Naxalite. Nie ma tu nikogo z osób zarządzających wodą ani ludzi z partii Śiw Sena[6] i Kongresu Narodowego. Ludzie od wody powiedzieli, że nie będą współpracować, jeśli nie dostaną pieniędzy, i to nieprzyzwoicie dużych pieniędzy. Próbowano rozmawiać z przedstawicielami Seny, ale kontakt się urwał. A ci z Kongresu Narodowego wolą chyba udawać, że nic się nie dzieje.

Radż widział ich przy takiej czy innej okazji, ale nie wszystkich naraz. Dzieją się jakieś ważne rzeczy, ekscytujące rzeczy, ale on chce tylko wyjść i pograć swoją nową piłką.

Sudhir rozdaje filiżanki, sporo ich gospodarze pożyczyli od sąsiadów, żeby obsłużyć tak liczne zgromadzenie.

– Ludzie będą ci przez całe życie mówić, co jest prawdziwe, a co nie, Radż. W co możesz wierzyć, a w co nie. Nie pozwól, żeby mówili: „To coś innego, niż myślisz. Nie rozumiesz, nie potrafiłbyś zrozumieć”. To jest właśnie to, co myślisz. I rozumiesz. Uwierz mi. – Uśmiecha się do niego. – Albo mi nie wierz. Sam zdecyduj.

Pociąga łyk herbaty.

– Radżiw.

Szept.

– Radżiw, jak ci powiem, że twój ojciec to bardzo bogaty człowiek, uwierzysz mi?

Radż spogląda na ojca, wykształconego wyrzutka Dharavi. Fanatyka prądu. Opętanego ideą bezpiecznego doprowadzenia prądu do każdego domu w nagar. Jego rodzinie nie brakuje niczego, co można mieć w slumsach, ale czy jest bogaty?

Radż kręci głową.

Naxalite kładzie dłoń na ramieniu ojca chłopca.

– Ale on jest bogaty. Ma zamek, Radżiwie, w tej bogatej krainie.

Obejmuje gestem ich dom wraz z zawartością, wzbudzając zarówno śmiech, jak i irytację zebranych. Przyszli tu w poważnej sprawie, a nie dla zabawy.

Aasif strąca dłoń Sudhira ze swojego ramienia.

– Nie mieszaj mu w głowie.

Mężczyzna wpatruje się w Radża brązowymi oczami, w których kryje się zieleń dżungli.

– Nie mieszam. Przepowiadam przyszłość.

Ojciec Radża wbija wzrok w herbatę.

– To jest jego przyszłość. Jeśli są tu jakieś bogactwa, nie należą do mnie.

Sięga do kieszeni na piersi swojej luźnej pomarańczowej koszuli z krótkimi rękawami i wyjmuje z niej nokię 1100 – niezniszczalny telefon slumsów. Spogląda na ekran laptopa, jednocześnie naciskając kciukiem gumowane klawisze komórki. Spogląda na mały wyświetlacz, porusza wargami, gdy czyta coś po cichu, raz, drugi i trzeci.

– Tak. Zgadza się. – Waży telefon na dłoni, rozgląda się po pokoju. – Teraz. I potem. Nie wiem.

Niektórzy kiwają głowami, niektórzy siedzą w bezruchu.

Ojciec Radża patrzy na swoją żonę, malutką córeczkę, na syna.

– Radżiw. – Podaje mu nokię. – Weź.

Radż wkłada piłkę pod pachę i bierze aparat od ojca. Patrzy na ekran. Rządek liter, cyfr i symboli. Próbuje odnaleźć w tym coś, co ma znaczenie. Jakiś dłuższy odpowiednik „lol” albo ;(. Widzi tylko przypadkowy ciąg znaków. Podnosi wzrok na ludzi w pokoju. Niektórzy poruszają ustami w cichej modlitwie do jednego z wielu bogów. Spogląda na tego, którego nazywają Naxalite, widzi w jego oczach las. Drzewa, wysokie i zielone, kołysane wiatrem, kroki wygłuszone warstwą mierzwy i liści, stopy ustawione gęsiego, w ciężkich butach. Karabiny.

Zerka na matkę i siostrę, na ojca. Na rodzinę, którą będzie musiał kiedyś utrzymać.

Ojciec dotyka jego ramienia, naciska lekko, potem cofa rękę.

– Wyślij to, Radżiwie.

Radż kładzie kciuk na dużym klawiszu z poziomą zieloną linią. Na ekranie widnieje podświetlony napis „Wyślij”. Czeka na sygnał. Naciska, słyszy ciche kliknięcie, dźwięk solidnej prostej technologii. Czuje, jak klawisz lekko ustępuje pod jego palcem. Wiadomość na ekranie migoce, wyskakuje pusty pasek, który szybko wypełnia się szarością.

„Wiadomość wysłana”.

Pokój wypełnia się głośnymi westchnieniami, jedni dalej się modlą, inni śmieją, ktoś płacze.

Ojciec bierze od niego komórkę i wsuwa ją do kieszeni.

Sudhir zaciera dłonie, szeleści, tak jakby tarł drewnem o drewno.

– Będą mówić, że to nie jest przyszłość, Radżiwie. Ale nie wierz im. To właśnie jest przyszłość. Dotknąłeś jej własnymi rękami. Stworzyłeś ją.

Aasif kładzie dłoń na głowie syna, pcha go lekko.

– Idź, pograj swoją nową piłką.

Radż się odwraca, robi pięć kroków w stronę drzwi, ale matka znów go zatrzymuje palcem, pochyla się i całuje w policzek.

– Idź się bawić, Radżiw.

Otwiera drzwi, a on wybiega sprintem w blask słońca, ściska piłkę w rękach, uderza bosymi stopami o wypukłą metalową osłonę magistrali wodnej. Chłopcy dostrzegają go z daleka, widzą piłkę, wykrzykują jego imię. Biegnie ku chwale, wysoko podnosi swój skarb, tak jakby przyszłość, o której mówił mężczyzna nazywany Naxalite, należała już do niego.

patrioci

Wiedzą, kiedy się ich okłamuje – upomina się w duchu Terrence. Są bardzo inteligentni. Wiedzą, kiedy się ich okłamuje. Uczono ich tego.

I zaczyna kłamać.

– Jestem trochę zaskoczony. Po co mnie tutaj poprosiliście?

Cross lekko wzdycha przez nos – to szpiegowski odpowiednik pełnego zdumienia parsknięcia. Powstrzymuje się jednak od komentarzy. Siedzi za czarnym, lśniącym i gładkim jak lustro biurkiem: cztery niewiele grubsze od ołówka nogi i blat o grubości i kształcie iPada. Żadnych szuflad, trochę dokumentów, pióro z tego samego grafitowego materiału co biurko; myszka, monitor i klawiatura, nie widać kabli, nawet zasilającego. Biurko, które ma mówić o swoim właścicielu to samo, co dawniej masywny dębowy kloc.

Cross delikatnie odchyla się na czarne plecione oparcie perfekcyjnie wyważonego fotela obrotowego, spogląda na Havena, który siedzi na sofie z czarnej skóry i chromu pod przeciwległą ścianą gabinetu.

– On chce wiedzieć, dlaczego go tutaj poproszono.

Haven lekko pociąga za materiał pod pachą marynarki uszytej tak, żeby skrywała kaburę z pistoletem.

– Stare czasy?

Cross spogląda na Havena, potem znów odwraca się do Terrence’a.

– Nie, nie ze względu na stare czasy. Haven chciał tylko zażartować.

Terrence zerka na Havena, na jego świeżo przycięte, krótkie włosy i bladą szyję. Gdzie ostatnio bywał, skoro nosił włosy sięgające do kołnierza? Gdzie tak mocno opalił sobie czoło i nos? Gdzie musiał ciągle nosić ciemne okulary, które zostawiły białe obwódki wokół oczu? Jego policzki i podbródek są równie blade jak szyja, tak jakby jeszcze do niedawna osłaniała je gęsta broda. Długowłosy, brodaty, stale w ciemnych okularach. Terrence też bywał kiedyś na tych pustyniach. Spodnie khaki, jasnoniebieska koszula, buty pustynne z wysokimi sznurowanymi cholewami i mokra od potu bejsbolówka z okrętu USS „Ronald Reagan”, jego uniwersytecka wersja lokalnej mody paramilitarnej. Jednoznaczny sygnał, że nie zamierza brać udziału w akcji odbicia jeńców z Nurestanu[7]. Sądząc po nieobecnym spojrzeniu Havena, jego umysł wciąż jest na pustyni, choć ciało wróciło już tutaj. Teraz siedzi ubrane w marynarkę przeznaczoną do noszenia broni, choć pod spodem nie ma żadnej broni. Znów adaptuje się do pracy w biurze i skrywa tatuaże pod warstwą granatowej wełny.

Mało prawdopodobne, żeby próbował żartować. Terrence wie, że poczucie humoru Havena jest bardzo ograniczone.

– Więc czego chcecie?

Cross kiwa głową zadowolony, że w końcu przeszli do konkretów.

– Interesuje nas zbadanie pewnej drogi, Terrence.

Haven spogląda na sufit.

– Drogi.

Terrence dotyka karty magnetycznej, przypiętej klipsem do kieszeni marynarki. Dostał ten kawałek plastiku w dwupiętrowym atrium, gdzie się przyjmuje i kontroluje wszystkich gości, zanim wejdą do kampusu Kestrel Dynamics.

Atrium zostało zaprojektowane tak, żeby imponować wyglądem, a także by w razie potrzeby służyć jako gniazdo ogniowe dla snajperów, którzy zajęliby stanowiska na balkonach drugiego piętra, gdyby na terenie firmy znalazły się wrogie jednostki. Bez względu na to, czy byliby nimi terroryści, czy też urzędnicy grożący cięciami budżetowymi dla dziesiątek kontrahentów Departamentu Bezpieczeństwa.

Jeszcze siedem lat temu Terrence nie potrzebował przepustki dla gości. Miał tutaj gabinet. A dokładnie: ten gabinet. Ale czasy się zmieniają. Teraz siedzą tu razem. Trudno uwierzyć, że znów się spotykają.

– Drogi do czego?

Cross patrzy na tarcze chronometru wiszącego nad drzwiami. To starocie, ocalone z Cheyenne Mountain Directorate, stanowiska dowodzenia armii USA, podczas remontu NORAD, dowództwa obrony północnoamerykańskiej przestrzeni powietrznej. W czasach gdy Terrence miał zarezerwowane miejsce parkingowe najbliżej drzwi, kupił go Crossowi w internetowym domu aukcyjnym, specjalizującym się w pamiątkach z czasów zimnej wojny. Aktualny czas w najważniejszych miejscach ery atomowej. Prezent urodzinowy dla jego protegowanego. Wzrok Crossa zatrzymuje się na zegarze po prawej, z napisem „Moskwa” na tabliczce.

– Jaka jest różnica między Rosją a Ukrainą? Mam na myśli strefy czasowe.

Haven wpatruje się w jedno z pięciu wąskich okien wypełnionych szkłem kuloodpornym, w ścianie za plecami Crossa; gruba szyba zniekształca obraz kampusu Kestrela.

– Strefy czasowe.

Terrence wskazuje na zegar.

– Kijów jest godzinę za Moskwą. Czas uniwersalny plus dwie godziny.

Haven zaciska usta, pozostała część jego twarzy pozostaje nieruchoma.

– Kijów. Herbata. W Kijowie piją herbatę, prawda? W szklankach. Pora na herbatę dla hakerów w Kijowie.

– Teraz piją pewnie kawę ze Starbucksa.

Cross dotyka małego sześcianu przezroczystego szkła akrylowego, który stoi na biurku. W środku tkwi zwój drutu i bateria, detonator z miny pułapki, rozbrojony przez kontrahenta Kestrela w prowincji Al-Anbar.

– Jeśli pracują dla rządu, dostają modafinil. I zastrzyki z witaminą B₁₂.

Haven uśmiecha się lekko, rozbawiony.

– Rządowi hakerzy. Ukraińscy rządowi hakerzy.

Terrence podnosi rękę i kreśli palcem w powietrzu bliżej nieokreślony zawijas.

– Incydent? Powiązany z Ukrainą? To potwierdzone?

Cross wbija wzrok w przezroczysty sześcian, jakby miał ochotę wysadzić coś w powietrze.

– Niestety tak.

Zorientują się, że kłamiesz.

– A wy potrzebujecie dojścia.

Cross obraca kostkę o kilka stopni, wywołując feerię barw zamiast eksplozji materiałów wybuchowych.

– Potrzebujemy. Tak.

Terrence kiwa głową i dotyka guzika marynarki, ubrania z czasów, gdy przynależność do CIA pozwalała naśladować styl dziekana prestiżowej uczelni. Czasów jeszcze sprzed jego kadencji. Romantycznych.

Głupi. Niemądry. Romantyczny. Zabójca. Zrobisz to czy nie? Zorientują się. A może już wiedzą?

– Cyberatak. Z Ukrainy.

Cross unosi sześcian, potem wypuszcza go z dłoni. Szkło kilka razy przetacza się po blacie jak kostka do gry.

– Brawo. Zawsze potrafisz tak szybko wyciągać wnioski z równie enigmatycznych strzępów informacji jak moje pytanie o strefy czasowe i wzmianka Havena o hakerach?

Terrence sięga do wewnętrznej kieszeni marynarki, wyciąga długopis i notes. Terrence zawsze notuje. I pali. Przedmiot żartów zarówno w CIA, jak i w Kestrelu – nawyk, który każe mu ciągle zapisywać, a potem palić własne notatki. Każdy skrawek papieru, który wpadnie mu w ręce, najpierw zapełni ściśle tajnymi informacjami, a potem spali. Ze względów bezpieczeństwa.

O czym zapomniałem? Robisz to? Zorientują się. Już wiedzą. Muszą wiedzieć.

– Szczegóły?

Haven przygląda się swoim pantoflom. Jego stopy zastanawiają się na pewno, gdzie – do diabła – podziały się pustynne buty.

– Chodziło o zakłócenie SCADA, systemu nadzorującego. Atak na infrastrukturę. Kinetyczny. Z Ukrainy. Miał wywołać reakcję łańcuchową we wschodniej sieci. Tak sądzimy. Ale udało im się tylko przerwać dostawy prądu w Ohio i Pensylwanii. Media nawet nie zwróciły na to uwagi. Ale generator o mocy dwustu megawatów nie nadaje się do naprawy. Zadziałało tak jak Stuxnet. Robak komputerowy, o który wściekali się Irańczycy. Uszkodził ich elektrownię atomową. Podobny, ale nie taki sam. Zatrzymał pompę z olejem smarowym. W parę sekund rozwaliło turbinę. Można z tym powiązać kilka śmiertelnych wypadków. Kraksa drogowa, gdy wysiadła sygnalizacja świetlna w Scranton. Gdzie indziej facet spadł ze schodów, skręcił sobie kark. W sumie co najmniej pięć ofiar.

Terrence wciska guzik na końcu długopisu. Lubi ten długopis. Jest ciężki. Masywny. Kupił go kilka tygodni temu w Sztokholmie. Czekając na kogoś w sklepie papierniczym. Pstryka trzykrotnie.

– Ukraina?

Cross unosi rękę znad biurka i zaraz znów ją opuszcza.

– Na to wygląda.

Terrence zapisuje cyfrę pięć na marginesie notesu.

– Kto jeszcze nad tym pracuje?

Haven szczerzy zęby w uśmiechu, drapie się w kark, kręci głową.

– Kto.

Cross naciska czubkiem palca na przegrodę nosa.

– Terrence, daj spokój. Wszyscy nad tym pracują. Wszyscy.

Oczywiście. Cyberatak. Wszyscy kontrahenci i wszystkie agencje, wojsko, prywatni producenci programów antywirusowych, wszyscy. Wszyscy będą próbowali się dowiedzieć, kto wtargnął do amerykańskiej sieci energetycznej i doprowadził do śmierci co najmniej pięciorga ludzi.

Właśnie o to chodzi, prawda?

Terrence wykreśla cyfrę pięć zapisaną na marginesie.

– Tylko głośno myślałem. Tak, wszyscy. Kestrel, Hann-Aoki, TripleCanopy, XO, Symantec, NSA, CIA, DynCorp, Aegis, lotnictwo, armia, Departament Bezpieczeństwa.

Spogląda na Crossa.

– Ktoś znalazł już trop?

Cross stuka palcami w klawiaturę.

– Właśnie tego szukamy.

Drukarka po drugiej stronie gabinetu ożywa, mruczy cicho, bzyczy krótkimi seriami, wyrzuca z siebie kartki.

Cross wskazuje na nią palcem.

– Kontrakt.

Ostatnia kartka ląduje na plastikowej tacce, drukarka cichnie.

– Umowa-zlecenie. Gwarantowane trzy miesiące, pracodawca może ją przedłużyć na kolejny rok.

Terrence podchodzi do drukarki, spogląda na kartkę leżącą na wierzchu cienkiego pliku.

– Umowa na czas określony z firmą, którą założyłem. Co za ironia losu.

Cross wyjmuje pióro ze stojaka na biurku.

– To już historia, Terrence. Stare żale, o których powinieneś w końcu zapomnieć. Czy pora teraz na takie sentymenty? Kiedy nasz kraj jest obiektem ataku?

Terrence bierze kartkę z wierzchu pliku, spogląda na liczby.

– Cóż, minęło sporo czasu, odkąd trzymałem was za jaja. Nie wiadomo, kiedy znów będę miał taką szansę, więc powinienem korzystać, póki mogę.

Cross celuje w Terrence’a piórem niczym strzałką do tarczy.

– O ile dobrze pamiętam, zwerbowałeś mnie, bo szukałeś kogoś, kto „lubi rzucać się do gardła”. Popełniałeś błędy w wielu innych sprawach, ale tutaj dostałeś dokładnie to, czego chciałeś.

Terrence rozgląda się po gabinecie, kiwa głową.

– Ty też.

Cross wskazuje na dokument w dłoni Terrence’a.

– Chcesz wreszcie zmienić coś w swoim życiu? Masz teraz okazję.

Terrence patrzy na kontrakt. Na logo u góry strony. Kestrel – amerykańska pustułka, ptak z rodziny sokołów, smukły, szybki i sprytny, atakuje zdobycz znienacka, pikuje na nią z góry. Zaprojektował to logo, jak jeszcze pracował w CIA. Ucieleśnienie jego marzeń o wywiadzie po zakończeniu zimnej wojny. Tak, dobrze, że podjął decyzję i odszedł z agencji właśnie wtedy, wykorzystując swoją legendarną umiejętność wyszukiwania talentów w sektorze prywatnym. Nieograniczony nieznośną biurokracją, mógł wreszcie swobodnie współpracować z wolnymi strzelcami, których agencja nigdy by nie tolerowała. Miał fantastyczne osiągnięcia. Jednym z nich był Cross. Pozbawiony skrupułów człowiek sukcesu, który na bezpieczeństwo narodowe patrzył trzeźwo, bez sentymentów. Idealna osoba do pilnowania szczegółów, w czasie gdy Terrence teoretyzował, projektował, rozważał opcje i szukał talentów. Stopniowo dobrowolnie przekazywał władzę temu młodemu mężczyźnie, który zasiądzie w jego gabinecie i będzie ostrzył swój umysł na bezlitosnej wizji przyszłości Terrence’a.

Aż kilka głupich błędów związanych z incydentem na Montmartrze pozwoliły Crossowi wnieść tu swoje złowieszcze biurko.

Zorientują się, że kłamiesz.

Podnosi wzrok.

– Czego chcecie?

Cross kiwa głową, jakby przyjmował do wiadomości, że Terrence zgadza się na jego warunki.

– Chcę Jae.

Terrence spogląda na swój otwarty notes.

– Nie będzie dla was pracować.

– Tak. Ale będzie pracować dla ciebie. Gdyby nie to, w ogóle bym cię tu nie wzywał, Terrence.

Haven prostuje kolana, zakłada nogę na nogę i krzyżuje ręce na piersi.

– Więc o to chodzi.

Terrence spogląda na Havena, po raz pierwszy podczas tej wizyty patrzy mu prosto w oczy.

Haven mruga, celowo powoli zamyka i unosi powieki.

– Trochę za późno na wzajemne żale, staruszku.

Terrence zachowuje spokój.

– Nic nie mówiłem.

Haven unosi rękę z sofy i opuszcza ją.

– Mój błąd. Myślałem, że rozdrapujemy stare rany.

Terrence spogląda na Crossa.

– Jae nie będzie dla ciebie pracować. I nie będzie pracować z nim. Podaj jakieś inne nazwisko.

Cross kręci głową.

– Nie ma innych nazwisk. Nie udawaj, nie masz nikogo innego. Wszyscy są w Kestrelu. Masz Jae. I właśnie w tym rzecz, nie rozumiesz? Terrence. Nie rozumiesz? Muszę to powiedzieć wyraźniej?

Terrence nie reaguje.

Cross wstaje i pochyla się lekko.

– Muszę. Masz Jae. Tylko ją. Jak długo by z tobą została, gdyby się dowiedziała, że to ty wysłałeś Havena do Iraku?

Terrence przypomina sobie pierwszą doroczną Konferencję Bezpieczeństwa XXI wieku. Rok 2000. Wtedy pierwszy raz zobaczył Crossa. Siedział w pierwszym rzędzie podczas panelu zatytułowanego „Bezpieczeństwo narodowe a zmiana klimatu”. Terrence, zmęczony podejmowaniem gości, którzy mogli zapewnić kontrakty jego raczkującej firmie, zabrał głos w dyskusji na temat zalet prosa rózgowego jako zamiennika paliw kopalnianych: „Wszyscy znamy ostateczne rozwiązanie i używam tych słów w pełni świadom ich implikacji – wszyscy wiemy, że ostatecznym rozwiązaniem pieprzonego problemu zmiany klimatu jest radykalne zmniejszenie pieprzonej populacji Ziemi”. Cisza, jaka zapadła po tym oświadczeniu, zażenowane miny i odwrócone głowy sugerowały, że Terrence właśnie okropnie się zapaskudził, ale każdy chętnie o tym zapomni, jeśli tylko facet dyskretnie opuści salę i pójdzie się umyć do łazienki. Terrence rzeczywiście poszedł do łazienki. Gdy obmywał twarz i kark zimną wodą, znalazł go tam Cross i spytał, czy może mu postawić drinka. Trzy wódki z tonikiem później Terrence zaproponował mu pracę, zadowolony jak nigdy, że taki talent sam wpadł mu w ręce.

Haven też tam był. Jeden z tych, którzy wierzyli w Terrence’a i wraz z nim odeszli z agencji. Podsumował Crossa jak to on – krótko i zwięźle: „Temu facetowi coś chodzi po głowie”.

Teraz im wszystkim coś chodziło po głowie. Przeszłość.

Terrence cofa się o krok.

– Co dla niej masz?

Cross przesuwa dłońmi po blacie biurka. Wszystko przewidział, na wszystko przygotował odpowiedź.

– Pieniądze. Mam dla niej pieniądze.

– Ona nie potrzebuje pieniędzy.

Haven dotyka czubka głowy.

– Nie potrzebuje pieniędzy.

Cross niedbale macha ręką w zachodnią stronę.

– Jeździ po pustyni czterdziestoletnim land roverem, żyje na amfetaminie i halucynogenach, bawi się robotami i od czasu do czasu podpełza na skraj cywilizacji, żeby zrobić jakąś analizę wizualną, którą uda ci się dla niej załatwić. – Ściąga brwi i zaciska usta. – Tak to właśnie wygląda. – Szuka właściwych słów, by to opisać, w końcu je znajduje i wyrzuca z siebie. – Niewykorzystane źródło. Nie ma gorszego grzechu. – Wypuszcza głośno powietrze i spogląda na sufit. Wygląda na to, że chce się uśmiechnąć, ale tego nie robi. – Jae jest tym, co możesz nam zaoferować, Terrence. – Opuszcza wzrok. – Musisz ją namówić, żeby opuściła swoje miasto zagłady i pojechała na Haiti. Albo ją przekonasz, albo nie mamy o czym gadać.

Terrence myśli o Haiti. Walizka Peli[8] pełna pieniędzy. Była bardzo ciężka.

– Na Haiti można było uratować paru ludzi.

Cross nie zaprzecza.

– A teraz nie można? – pyta.

Terrence wie, że można. I to bardzo wielu ludzi.

Czy oni wiedzą?

Wciąż trzymając pierwszą stronę kontraktu, który zaproponował Cross, Terrence składa kartkę na pół i przeciąga kciukiem wzdłuż krawędzi zgięcia.

– Jeśli uda mi się ją przekonać, pozostanie kwestia bezpieczeństwa. – Zerka na Havena, potem znów na kartkę. – Jak już mówiłem. Nie będzie pracowała z nim. To pewne.

Cross kręci głową.

– Haven ma już obiekt.

Terrence nie patrzy na Havena.

– Masz obiekt.

Haven podnosi palec.

– Mam kogoś innego dla Jae.

Terence raz jeszcze składa kartkę na pół.

– Rosalind?

Cross zaprzecza ruchem głowy.

– Nie nadaje się do tego. Zbyt ekscentryczna. Jae powinna podróżować z kimś, kto będzie działał na nią kojąco.

Haven podnosi trzy palce.

– Mam zespół.

Terrence przeciąga kciukiem po drugim zagięciu.

– Zespół.

– Sloan. Nowy facet. Wszyscy chcą z nim pracować. I dwóch innych. Będzie ze wsparciem. Obiekt o wyjątkowej wartości. Sloan i jego ludzie są naprawdę dobrzy.

Terrence patrzy na Crossa.

– Jae nie zechce nikogo z Kestrela.

Cross zerka na zegar nad drzwiami.

– Masz kogoś nowego, Terrence? Chcesz kogoś wciągnąć w tę robotę? Wziąć prowizję od obiektu i od ochrony?

Terrence patrzy na kartkę, którą trzyma w dłoni. Nie zdradza najmniejszego drżenia, ani śladu tego, co kryje w sercu. Nie jest jeszcze za późno, żeby się wycofać – mówi sobie w duchu. Ale jest za późno. I nie wycofałby się, nawet gdyby mógł.

Pod jego stopami otwiera się otchłań. Wchodzi w nią, wypowiadając jedno słowo.

– Skinner.

To nazwisko raptownie zmienia atmosferę w pomieszczeniu.

Gęsta jak wata cisza zatyka uszy.

Zegar wybija piątą.

Cross dotyka jakiegoś guzika na klawiaturze. Terrence wie, że wszystkie urządzenia, które do tej pory nagrywały ich rozmowę, właśnie się wyłączyły.

Cross patrzy na blat czarnego biurka, magiczne lustro równie mrocznej przyszłości.

– Skinner odszedł. Twoje słowa. Na zawsze. Twoje słowa. – Podnosi wzrok. – To nie była prawda?

– Nigdy nie powiedziałem, że nie żyje.

Po raz pierwszy podczas tej rozmowy Cross wstaje, czubki jego palców robią się białe, gdy wciska je w blat biurka.

– Gdyby nie żył, byłoby super, co? Lista ludzi niezadowolonych z tego byłaby bardzo krótka. Kurwa, Terrence. Gdyby on nie żył, ty być może nadal szefowałbyś w tej firmie.

Terrence uśmiecha się lekko.

– Bardzo wątpliwe.

Cross jakby dopiero teraz zauważył, że stoi. Odrywa ręce od biurka, krew ponownie barwi palce na różowo.

– To absurdalny pomysł. Nierealny. Nie.

Terrence spogląda na dywan u swoich stóp, kiwa głową.

– Jak już wspomniałem, prawdopodobnie nie będę miał następnej okazji, żeby złapać was za jaja. Więc sprawa jest prosta. Nie ma Skinnera, nie ma Jae.

Cross patrzy na ustawione w szeregu tarcze zegarów.

– Skinner nie wchodzi w grę.

Terrence również spogląda na zegary, patrzy, jak uciekają kolejne sekundy czasu Crossa.

– Jae może komuś przekazać dojście do tych, którzy zaatakowali elektrownię West-Tebrum. Kiedy rozejdzie się wieść, że pracuje dla was, będą chcieli ją dopaść. Musi mieć najlepszą ochronę. Więc albo ona będzie miała Skinnera. Albo wy nie dostaniecie jej.

Cross stuka paznokciem kciuka w zęby, uświadamia sobie, co robi, przestaje.

– Ostro grasz, Terrence. Nie dajesz pomyśleć. – Znów spogląda na zegary. – Nie wiem, czy Skinner potrafi się skupić na teraźniejszości.

Terrence wciąż trzyma złożoną stronę kontraktu. Otwiera ją, zagląda do środka, zamyka.

– Gdyby chciał coś zrobić z Montmartre’em, już dawno by to zrobił. A ciebie by tutaj nie było.

Cross przenosi wzrok na niego.

– Nie byłoby tu żadnego z nas. – Siada i przesuwa szarą kopertę na środek biurka. Anachroniczny luksus. Otwiera ją.

W środku jest pendrive, przyklejony do papieru taśmą. Terrence widzi też jakiś ocenzurowany dokument, czarne linie zakrywają siedemdziesiąt procent tekstu.

– Czego będzie chciał?

– Pieniędzy.

– Tak. I?

Terrence stara się nie zwracać uwagi na to, jak ostentacyjnie Haven na niego nie patrzy. Chowa kontrakt do kieszeni.

– Obiektu. Nigdy nie chciał niczego więcej.

Cross zamyka kopertę.

– Taki prosty człowiek. – Przesuwa kopertę po blacie. – Szczegóły. Dla Jae. I zgoda. – Raz jeszcze zerka na zegary, czas jest jego wrogiem. – Możesz sobie wziąć Skinnera.

Haven wstaje, podnosi się jednym płynnym ruchem, rozprostowując jednocześnie nogi i ręce, tak jakby jakaś niewidzialna siła pociągnęła go do góry.

– Rozmawiamy o tym?

Cross patrzy na niego, kładzie palec na guziku, który wcisnął przed momentem.

– Cały czas o tym rozmawialiśmy, Haven. – Naciska guzik: nagrywanie włączone. – A teraz już skończyliśmy o tym rozmawiać.

Haven dotyka przystrzyżonych niedawno włosów.

– Sprzeciw. – Lekko podnosi głos, mówi do ścian. – Żeby nie było wątpliwości.

Cross pisze coś szybko na klawiaturze.

– Czas nas goni, Terrence. Muszę wyjechać do Europy. Relacjonujesz sytuację na bieżąco. Stawką jest życie Amerykanów. Zróbmy, co w naszej mocy, żeby je ochronić. Jesteśmy patriotami.

Teraz Haven patrzy już na Terrence’a, otwarcie się w niego wpatruje.

– Patriotami, Terrence. Nie zapomnij powtórzyć tego Skinnerowi.

Idąc przez atrium, Terrence ściska między kciukiem a palcem wskazującym pendrive’a z koperty. Cross i Haven wiedzą, że skłamał, jest tego pewien. Ale znają tylko kłamstwa, które pozwolił im poznać. Nie wyłapali innego kłamstwa, tego kłamstwa. Nie mieli szans, tak jak nie mieli szans, żeby przyłapać go na błędzie.

Są tacy sprytni. Są doskonałymi kłamcami, wiedzą, kiedy się ich okłamuje.

Ale to ja nauczyłem ich tak dobrze kłamać.

Godzinę później wysyła e-mail z kafejki internetowej w Georgetown, przyzywając Skinnera na powrót do świata.

A kiedy już przywołał potwora, szykuje się powoli na śmierć, wkrótce siedzi w samolocie do Kolonii, który wiezie go na spotkanie z nieuniknionym.

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

[1] Eric Clifford Ambler (1909–1998), pseud. Eliot Reed – angielski pisarz kryminałów, powieści szpiegowskich, thrillerów (wszystkie przypisy pochodzą od redakcji).

[2] Schlachthaus (niem.) – rzeźnia.

[3] Dharavi – slumsy w Bombaju, największe i jedne z najstarszych w południowej Azji.

[4] Nagar panchayat – rada miasta w Indiach.

[5] Chai-wallah – młody mężczyzna lub chłopiec serwujący herbatę.

[6] Śiw Sena – nacjonalistyczno-prawicowa partia hinduistyczna założona w 1966 roku.

[7] Nurestan – kraina w północno-wschodnim Afganistanie.

[8] Walizki Peli (Pelican) – skrzynki transportowe, wodoszczelne, pancerne, używane w najcięższych warunkach; jako jedyne wpisane na stan wyposażenia wojsk NATO na całym świecie.

Wydawnictwo Akurat

imprint MUZA SA

ul. Marszałkowska 8

00-590 Warszawa

tel. 22 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: 22 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz