Projekt okładki: Paweł Panczakiewicz/PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN

Redakcja: Marzena Cieśla

Redakcja techniczna: Anna Sawicka-Banaszkiewicz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Elżbieta Steglińska, Renata Kuk

Zdjęcia na okładce

© Lena Okuneva/Trevillion Images

© marchello74/Shutterstock

© for the text by Anna Bednarska-Stec

© for this edition by MUZA SA, Warszawa 2015

ISBN 978-83-287-0057-4

Wydawnictwo Akurat

Warszawa 2015

Wydanie I

FRAGMENT

Maćkowi,
który jest moją właściwą gałęzią

Spis treści

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Podziękowania

Rozdział 1

Na klatce schodowej unosi się zapach sobotniego podniecenia i pośpiechu. Mijają mnie sąsiedzi, którzy dzisiaj spocą się, upiją do nieprzytomności i narobią hałasu, wracając około trzeciej nad ranem do domu. Jak ja. To znaczy: mój stan nietrzeźwości utrzyma się w granicach rozsądku, będę się zachowywać cicho i przy odrobinie szczęścia w ogóle się nie spocę.

Idąc do sklepu po wino na dzisiaj i pieczywo na jutro, nie spieszę się. Bo przed wyjściem do Majki i Rafała chcę jedynie wreszcie przeczytać do końca poradnik Jak żyć z trudnym mężczyzną, który Majka mi wcisnęła trzy tygodnie temu. Majka wciska go każdej osobie płci żeńskiej ze swojego otoczenia i twierdzi, że nie może postępować inaczej, skoro każdy mężczyzna jest trudny. Nawet ten, który nie wydaje się trudny. Zostało mi niecałe trzydzieści stron.

Kiedy dzwoni telefon, łapię się na myśli, że to Adam. Odbieram, już wiedząc, że to Majka. Majka chce coś powiedzieć, ale Rafał wyrywa jej telefon i zaczyna krzyczeć. Nie jest zły, po prostu rzadko mówi tak jak inni ludzie. Jak inni ludzie, to znaczy: spokojnie i cicho.

Rafał pyta o Adama. Nie mam zbyt wiele do powiedzenia na jego temat, więc cieszę się, że Majka odzyskuje swój telefon i pyta o Elizę:

– Żadnych zmian?

– Żadnych – mówię, potwierdzając tym samym, że Eliza wciąż wybiera się na dzisiejszą imprezę z Alkiem. Majka jeszcze go nie poznała i domyślam się, że nadal zadaje sobie w myślach pytanie: „Jak to się stało?”. Tak się składa, że znam na nie odpowiedź. Ostatnio była tak zajęta sprzedażą trzech domów, w tym jednego z grzybem na ścianach, a drugiego z perspektywą poszerzania ulicy tuż obok niego, że nie miała czasu pomyśleć o swoim życiu towarzyskim. Majka często mówi: „Niedługo rzucę to w cholerę i znajdę jakąś normalną pracę”. Ale jestem dziwnie pewna, że to się nigdy nie zdarzy. Bo w chwili, gdy Majce w końcu udaje się sprzedać jakąś nieruchomość, jej niebieskie oczy zaczynają świecić jak neony, a ciało mówi wszystkim dookoła: To nie jest zwykły sukces, to jest jak zwycięski powrót w jednym kawałku z wielkiej bitwy.

– Przyjdź wcześniej – odzywa się Majka i ma na myśli dokładnie tyle co: Przyjdź przed wszystkimi. – Potem nie będzie warunków do gadania.

– Nie przesadzaj.

– Nie przesadzam. Rafał zaprosił jakichś nowych ludzi. Naprawdę nie będzie warunków – mówi i wyczuwam w jej głosie zniechęcenie. Zupełnie zrozumiałe zniechęcenie, bo podejmowane przez Rafała próby włączenia nowych osób do naszego kręgu już od jakiegoś czasu, to znaczy od kilku lat, nie przynoszą nikomu satysfakcji.

Dziesięć minut później stoję między półkami z alkoholem, trzymając w rękach czerwone hiszpańskie wino, i zastanawiam się, czy nie wypadałoby kupić wódki dla Rafała. Właśnie wtedy dzwoni Adam.

– Mogę przyjechać? – pyta od razu. Mój oddech nieznacznie przyspiesza. Myślę: Naprawdę?

Zdążyłam się przyzwyczaić do myśli, że ten weekend, jak wiele innych i jak większość dni w tygodniu, spędzę bez Adama. Powinnam skakać pod sufit z powodu tego nagłego zwrotu akcji. Ale widocznie to nie jest takie proste, skoro stoję, jakby ktoś przyśrubował mnie do podłogi.

To pierwszy etap. Za kilkanaście minut nadejdzie kolejny: ekscytacja.

– Przywiozę wódkę dla Rafała – mówi Adam i wiem, że się uśmiecha. – I jeszcze jedno: zostanę do poniedziałku.

Jak zawsze obliczam w myślach, ile to oznacza wspólnie spędzonych godzin. Niewiele. Tak to już jest, że w moich nerwowych kalkulacjach (choć trzeba przyznać, dużo mniej nerwowych niż jeszcze choćby rok temu) bardzo rzadko jednostką są dni.

Na wszelki wypadek biorę jeszcze jedno wino i wracam do domu, przypominając sobie, że od naszego ostatniego spotkania minęły już trzy tygodnie, w tym jeden bez zamienienia ze sobą nawet słowa.

Majka, w obcisłej krótkiej sukience, która w pełni eksponuje jej długie nogi, wpuszcza mnie do środka i od razu mówi, że Rafał musiał skoczyć na chwilę do pracy. Rafał z właściwą sobie przesadą powtarza: „Tam jest tak – albo zapierdalasz, albo wypierdalasz!”. Nie mówi tego, żeby się poskarżyć, bo nawet gdyby była to prawda, jemu by to nie przeszkadzało. Podobnie jak Majce. Adam kiedyś powiedział: „Majka za długo była sama, dlatego są razem”. Majka kiedyś powiedziała: „Ja go nie kocham, ja go bardzo lubię”. Prawda jest taka: Majka zawsze patrzy na Rafała z zadowoleniem. Za godzinę, kiedy Rafał będzie wszystkich przekrzykiwał i wlewał w siebie kolejne pięćdziesiątki wódki, to się nie zmieni.

– Miałaś przyjść wcześniej – mruczy pod nosem Majka z wyraźnym wyrzutem. Chciałabym jej powiedzieć, że spóźniłam się, bo kończyłam czytać Jak żyć z trudnym mężczyzną, ale prawda jest taka, że telefon od Adama wiele zmienił. Zamierzałam przyjść w pierwszych lepszych dżinsach, prawdopodobnie bez makijażu i w związanych włosach, żeby nie tracić czasu na ich układanie. A przyszłam w czarnej, krótkiej luźnej sukience, która odsłania ramiona i kawałek pleców, z tuszem na rzęsach i szminką na ustach, i burzą włosów na głowie. I choć w określeniu „burza” jest przesada, to właśnie ta część przygotowań zajęła mi najwięcej czasu.

Właśnie tak podziałał na mnie telefon od Adama.

– Adam jednak przyjedzie – mówię szybko, zakładając, że to wyjaśnienie wystarczy.

– No tak. – Majka przygląda mi się uważniej i widzę, że już dostrzega tę różnicę. – Twój wygląd mówi dokładnie to, co ten drań powinien usłyszeć – uśmiecha się. Nie dopytuję się co.

Eliza wita się, mocno mnie przytulając, ale niewiele mówiąc. Jej strój – bardzo krótka czerwona spódnica i kremowa bluzka bez rękawów z dużym dekoltem – krzyczy: Przyszłam z mężczyzną. Eliza chce jak najszybciej zająć miejsce przy stole, przy którym ma zamiar napić się wódki, bo po niej będzie mniej spięta. Mniej spięta, to znaczy: przestanie pilnować wzrokiem Alka. Wódka jest dobra, kiedy przychodzi się z mężczyzną, który jest niewiadomą. Niewiadoma oznacza podejrzenie, że jedyne, co można się o nim dowiedzieć, to złe rzeczy lub bardzo złe rzeczy. Alek chce zrobić dobre wrażenie, ale nie stara się tak jak Eliza. Eliza zawsze stara się bardziej. Majka uważa, że to nawyk z pracy. Eliza sprzedaje ludziom kredyty, ludziom, którzy są kapryśni, zmęczeni i zestresowani. A Eliza ma być uprzejmą, ale i energiczną skałą, o którą ich nastroje i kłopoty uderzą i się rozbiją. Eliza pod koniec tygodnia często mówi: „Praca z klientem to najtrudniejsza praca na świecie”. Ale ja jestem pewna, że staranie się Elizy przy kliencie i przy mężczyźnie to dwa różne starania.

Nie ma jeszcze Rafała, więc bar z mocnymi alkoholami, w których Majka nie gustuje, jest zamknięty. Dlatego Eliza będzie musiała zacisnąć zęby i poczekać na wódkę.

– Cieszę się, że w końcu mamy szansę lepiej cię poznać – odzywam się, zwracając się do Alka, który jest wyraźnie zaskoczony, a może i zdegustowany moimi słowami. Okazuje się, że nie tylko on.

– Brzmisz, jakbyś była moją matką – mówi Eliza.

Chciałam jedynie osłodzić chwile napięcia. Chciałam pomóc Elizie znieść stan trzeźwości. Jednym słowem, chciałam dobrze. Majka nic nie mówi, zajęta ustawianiem na stole przekąsek, ale widzę, że uśmiecha się pod nosem.

Kilkanaście minut później pojawia się Rafał. Ma twarz wypoczętego pracoholika, którym jest tylko pozornie. Pozornie, bo spędzanie czasu w pracy wiąże się dla niego z wieloma przerwami robionymi pod bardzo różnymi pretekstami. Rafał zwykle nosi niedopięte, wypuszczone ze spodni koszule, w niezamierzony sposób bardziej hołdując stylowi eleganckiego menela niż człowieka korporacji. Majka czasami próbuje ingerować w jego odzieżowe wybory. Gdyby jej słuchał, na co dzień nosiłby garnitury i krawaty.

– Jak tam w pracy? – pyta Majka, bo wie, co usłyszy.

– Wszystko okej – odpowiada Rafał i zabiera się do tego, co teraz, po sobotniej dawce pracy, może z czystym sumieniem zacząć robić. Nalewa wódki sobie, Elizie i Alkowi, nie poświęcając zbyt wiele uwagi chłopakowi Elizy. Wydaje się nawet, że nie zauważył jego obecności, a jedynie jego kieliszek. Ale to stan przejściowy: pobudzenie do granic możliwości, które występuje u Rafała zwłaszcza wtedy, gdy z pracy wkracza bezpośrednio w zabawę.

– Będzie Adam? – pyta jak zwykle, zwracając się do mnie. A ja, trzymając kieliszek, do którego Majka kilka minut temu nalała czerwonego wina, i czując, że mam wciąż podwyższony puls z powodu niespodziewanego przyjazdu Adama, odpowiadam:

– Spóźni się.

– Są korki jak kurwa mać – stwierdza Rafał.

– Wiezie dla ciebie wódkę. – Mrugam do niego i myślę: Tak łatwo poprawić mu humor.

Eliza wypija kieliszek, po czym niespodziewanie wstaje i daje mi znak, żebyśmy obie wyszły z pokoju.

Przymyka drzwi do dużej kuchni, w której zmieścił się nawet pełnowymiarowy stół, i staje, opierając się tyłem o krawędź solidnego mahoniowego blatu, dumy Majki i Rafała sprzed dwóch lat.

– Chcę za niego wyjść i nie mogę mu tego powiedzieć, bo ucieknie – mówi trochę gorączkowo, zaciągając się papierosem. – Nie wiem, co robić.

Nie wiem, co powiedzieć. Eliza ma dwadzieścia dziewięć lat i potworną nerwicę. Boi się, że będzie jedną z tych kobiet, którym się nie uda. Cztery miesiące temu zaczęła palić, paczka przestaje jej wystarczać na dwa dni. Półtora miesiąca temu poznała Alka. Poznała go, kiedy zaprowadziła do weterynarza Aldę. Tym weterynarzem był właśnie Alek. Otworzył w jej bloku lecznicę. Kiedy Alek przyglądał się wysypce na brzuchu Aldy, Eliza przyglądała się Alkowi.

– Co o nim myślisz? – pyta.

– Nie wiem. Powiedział ci już coś… – Zastanawiam się, jak to ująć, i w końcu ujmuję to najkrócej, jak potrafię. – Coś ważnego?

– Nie. Ale mało pije.

Myślę: Mężczyzna, który mało pije, jest jak samochód, który mało pali. Można sobie po nim wiele obiecywać.

– Zdradza cię? – pytam mało delikatnie, właściwie zupełnie nie na miejscu, ale to silniejsze ode mnie.

– Nie możesz sobie odpuścić? Jak w jakimś teleturnieju. – Eliza cicho wzdycha, a potem zaciąga się papierosem. Podchodzę do okna i otwieram je na całą szerokość. Też mam ochotę zapalić, ale powstrzymuję się. Po co mi nowy-stary nałóg? Moje życie i bez tego nie należy do najhigieniczniejszych.

– Przepraszam. – Przytulam ją. – Nie wiem, dlaczego przyszło mi to do głowy.

Oczywiście wiem, dlaczego przyszło mi do głowy to pytanie; przychodzi mi zawsze do głowy, gdy poznaję jakąś parę. „To pytanie jest twoją obsesją”, powiedziała kiedyś Majka.

Kiedy wracamy do pokoju, Eliza wydaje się spokojniejsza. Alek uśmiecha się do niej i szepcze jej coś do ucha.

– A gdzie nowi? – pytam Rafała, nagle przypominając sobie zapowiedź Majki.

– Raczej poznacie ich następnym razem – mówi, jak na niego, bardzo cicho.

– Wykręcili się? – uśmiecham się. Tak, jestem złośliwa. I wiem, że za chwilę Majka też będzie złośliwa.

– Olga, mają swoje życie, które na razie nie jest kompatybilne z naszym – odpowiada niecierpliwie.

– Na razie? – odzywa się Majka. – Już ich polubiłam. Nawet jeśli nigdy się nie pojawią. – Śmieje się, a Rafał chce czymś rzucić w naszym kierunku, ale nie ma nic pod ręką, więc tylko głośno przeklina i bierze duży łyk wódki. Czasami martwię się, że za dużo pije. Ale to akurat nie jest ten moment. Nie pół godziny przed przyjazdem Adama.

Kiedy rozlega się dzwonek do drzwi, nikt się nie podnosi. Wszyscy wiedzą, że będę chciała otworzyć i mieć chwilę prywatności na korytarzu. Adam wyciąga mnie na klatkę schodową. Wkładam dłonie pod jego grafitową koszulę, pogniecioną od długiej jazdy samochodem.

– Rafał nie mógł się ciebie doczekać – mówię, patrząc w jego brązowe oczy. – Nie odzywałeś się przez tydzień. – Nie mogę uwierzyć, że wyartykułowałam tę pretensję tak od razu, bez żadnych zahamowań, kilka sekund po tym, jak go zobaczyłam. Nie mogę uwierzyć, że w ogóle wyartykułowałam pretensję.

– Byłaś zajęta.

Myślę: Tak jak każdy. Ale wciąż miałam czas na przeczytanie esemesa i mejla, a nawet rozmowę telefoniczną i tego typu rzeczy, nasze jedyne formy kontaktu przez większość wspólnego życia. I przeczytałam niejeden esemes i niejeden mejl i niejeden raz odebrałam telefon, tyle że nie od Adama.

– Chodź do środka – mówię, żeby nie psuć wieczoru i weekendu, skoro tak niewiele czasu mamy dla siebie. Jak zawsze czuję, że to droga na skróty, zła droga, ale czuję też, że nie mam wyboru, jeśli chcę tego, czego chcę.

Adam jeszcze przez chwilę mnie przytrzymuje. Całuje mnie. Wkłada rękę pod sukienkę.

– Jestem ci oddany, nawet jeśli nie piszę cholernych esemesów – szepcze mi do ucha.

Prowadzę Adama do pokoju, mimowolnie gładząc go po plecach. Adam to bez wątpienia nagroda. Dla Rafała, za ciężko przepracowany tydzień. Dla Elizy i Majki, które uwielbiają opowieści o warszawsko-pisarskich mechanizmach. I dla mnie, przede wszystkim dla mnie.

Eliza wita się z Adamem wylewnie, jak zawsze. Majka jest zdystansowana, jak zawsze. Rafał już zdążył nalać mu wódki i podaje kieliszek, ciesząc się jak dziecko. I w końcu Adam wita się z Alkiem, nie bardzo kojarząc, z kim ma do czynienia, choć z pewnością wspominałam mu kilka razy o nowym chłopaku Elizy.

– Adam, gdzie spędzacie sylwestra? – pyta Rafał jakiś czas później, kiedy wszyscy czują już mniej lub bardziej obecność alkoholu w krwiobiegu.

– Jest czerwiec, Rafał – odpowiada spokojnie.

– Ja zabieram Maję do Barcelony!

Majka nie słyszy Rafała. Alek właśnie opowiada jej o dużych psach, które leczył: wodołazach, dogach i bernardynach. Eliza siedzi obok, jest spięta. Rafał opowiada o sylwestrze w Hiszpanii i widzę wyraźnie, że świecą mu się oczy.

– Mam zajebistą pracę, załatwiają mi sylwestra. I nazywają to wyjazdem motywacyjnym! Nie mam nic przeciwko motywowaniu mnie w Barcelonie!

A potem zwraca się nieoczekiwanie do chłopaka Elizy:

– Alek, weterynarzy też motywują?!

Alek nie wie, o czym Rafał mówi, a Rafałowi nie zależy, żeby Alek wiedział.

Wychodzę z Majką do kuchni, bo chce zapalić. Pytam, jak ocenia Alka.

– Może być. – Kiwa głową. – Eliza go pilnuje. Co robicie w sylwestra?

– Nie wiem. Stanowczo za wcześnie na to.

– Wiem, ale w tym roku nawet nie muszę o tym myśleć.

– To dobrze – mówię, myśląc: Ja nawet nie mogę o tym myśleć. Na pocieszenie przypominam sobie słowa Adama: „Jestem ci oddany”.

– Szczerze mówiąc, nienawidzę sylwestra. – Majka gasi nerwowo papierosa, którego nie wypaliła nawet do połowy. To dla niej chwila słabości, którą przemilczam. Na jej własne życzenie. Kiedyś powiedziała: „Nigdy nie komentuj tego, co mówię, kiedy jestem zdołowana”.

Adam jest pijany. Mimo to dopija resztkę wódki, która została u mnie po niezapowiedzianej wizycie Rafała w zeszły weekend. Po dwóch godzinach dołączyła do nas Majka, ale piętnaście minut później zasnęła na siedząco, więc kontynuowaliśmy bez niej.

– Już prawie czwarta. – Siadam obok Adama na malinowej sofie, która kosztowała o co najmniej tysiąc złotych za dużo, ale uległam pod wpływem perswazji Majki. Na tle mojego trzydziestodwumetrowego mieszkania, na które składają się wielofunkcyjny pokój, ciasna łazienka oraz mikroskopijny korytarz, sofa wydaje się znacznie większa, niż jest w rzeczywistości. – Nie jesteś zmęczony?

– Trochę. – Głaszcze mnie po udzie, zahacza palcami o majtki. – Jak ci idzie wymyślanie snów? – Nie sposób nie docenić pytania Adama, który bardzo rzadko porusza temat snów. Zawsze twierdził, że nic mu się nigdy nie śni i dziękuje za to Bogu. I choć tego nie powiedział, wiem, że wolałby, żeby sprawy snów tak samo wyglądały w moim przypadku.

– Nie wymyślam.

– Każą wam wymyślać, żeby było bardziej prawdziwie – uśmiecha się Adam. – Każą wam wymyślać, bo tylko wymyślone sny nie są bełkotem.

Adam zna mechanizmy mojej pracy lepiej, niż ja znam jego. Mechanizmy pracy w portalu Magia życia są proste. Adam wie, że listy do redakcji przychodzą naprawdę i że analiza snów czytelników to bajkopisarstwo. Że horoskopy są wymyślone. Że porady psychologiczne są zdroworozsądkowe. I że jedynie porady z zakresu savoir-vivre’u są konsultowane nie tylko z wyszukiwarką internetową, ale też z fachową literaturą. Przynajmniej od czasu do czasu.

Przypominam sobie, że jest czwarta nad ranem. Przypominam sobie, że kiedy przyjeżdża Adam, czas przestaje płynąć, a zaczyna przelatywać przez palce.

– Niedługo wynajmę lepsze mieszkanie – odzywa się Adam.

Patrzę mu w oczy. Zawsze fascynował mnie ich odcień brązu, który bez większego trudu przechodzi w zieleń. Z naszego pierwszego spotkania zapamiętałam przede wszystkim te oczy. Znak firmowy Adama. I bez wątpienia przynęta dla kobiet.

– Może się przeniesiesz? – słyszę swój głos, a właściwie głos pijanej dziewczyny, która chciałaby mieć nieco więcej kontroli nad własnym życiem, i jestem na siebie wściekła, że po raz kolejny nie zdążyłam się powstrzymać, mimo że doskonale znam odpowiedź na własne pytanie. W zamian dostaję jasny sygnał: ręka Adama gładząca moje udo nieruchomieje.

– Jeszcze nie teraz. Muszę być całkowicie dostępny. To jeszcze nie pora na dyktowanie jakichkolwiek warunków.

Powtarzam w myślach: Całkowicie dostępny.

– Jestem zmęczona – mówię zgodnie z prawdą. Jestem zmęczona, choć niekoniecznie tym długim wieczorem, który przeciąga się do rana. Raczej rytmem naszego życia, które wyznacza błyskotliwa kariera Adama. Ale nie na tyle błyskotliwa, żeby mógł zacząć stawiać jakiekolwiek warunki.

– To idź. – Wypuszcza mnie. – Zaraz przyjdę.

Kiedy stoję pod prysznicem, do łazienki wchodzi Adam. Przez zaparowaną szybę widzę, jak się rozbiera. Budzi się we mnie dziewczyna, która nie widziała go trzy tygodnie.

– O tej porze, z tą ilością alkoholu we krwi, trudno skakać pod sufit, wiesz? – mówi Adam, przywierając do mnie całym ciałem.

– Wiem.

– To dobrze – mruczy mi do ucha. – To bardzo dobrze. Przeprowadzę się tutaj, wiesz? Wiesz?

– Wiem.

– Ale teraz cię przelecę, dobrze?

– Dobrze.

Rozdział 2

Wychodzę z pracy znacznie później, niż zamierzałam, dokładnie wtedy, gdy Noel Gallagher kończy śpiewać Wrong Beach. Do tej pory powstały dwie teorie na jego temat, obie bardzo zwięzłe. Teoria Zuzy mówi: „To facet, dzięki któremu można się zebrać do kupy”, natomiast teoria Adrianny idzie o krok dalej: „To facet, dzięki któremu można wytrzymać w pracy do dwudziestej”. Zuza pokłada niemałą wiarę w horoskopach i zupełnie nie przeszkadza jej w tym fakt, że sama jest ich autorką albo że składa specjalne zamówienie u mnie. Zuza wierzy, że kiedy coś zostanie napisane, znacznie zwiększa się szansę. Tak jakby wszechświat musiał zostać poinformowany pisemnie. Adrianna wierzy tylko w to, że jest blisko chwili, w której pozna mężczyznę swojego życia.

Dziesięć minut później żałuję, że nie wyszłam wcześniej z redakcji. Bo gdybym wyszła wcześniej, nie zobaczyłabym, jak na środku ulicy ręka Rafała prześlizguje się po czarno-białej sukience roześmianej rudowłosej kobiety, która nie jest Majką.

Mimo że mój oddech przyspieszył i poczułam bolesny ucisk w żołądku, wołam go. I nie wiem, kim w tym momencie jestem bardziej: sadystką czy masochistką. Rafał odwraca się, zatrzymuje, jakby nigdy nic, i przedstawia mi Weronikę, znajomą z pracy. Potem, jakby nigdy nic, pyta o Adama, i ponieważ słyszy, że Adam być może przyjedzie w weekend, zaprasza nas do siebie.

– Najlepiej w sobotę – mówi i szybko dodaje, tracąc na chwilę pewność siebie. – Czyli jak zwykle.

Przez chwilę chce mi się śmiać. Myślę: Cały Rafał. Zapomniał o swoich urodzinach, które wypadają właśnie w sobotę. Imprezę urządza Majka i zdążyła mi zdradzić jeden szczegół: klientka poleciła jej niedrogą firmę cateringową, specjalizującą się w kuchni azjatyckiej. Ten jeden szczegół powiedział mi, że Majka zamierza uczynić z przyjęcia urodzinowego Rafała swoją dumę.

– Zadzwonię. Pozdrów Majkę – mówię głośno i wyraźnie.

Rafał przytakuje. Widzę, że na razie nie obchodzi go nic z rzeczy, które zdecydowanie powinny go obchodzić. Spieszy się. To oczywiste, że bardzo się spieszy. To oczywiste, że nie pierwszy raz tak się razem z tą nie-Majką spieszą. To oczywiste, że zaklęcie „Pozdrów Majkę” nie mogło mieć w tej sytuacji wielkiej mocy. Nie mogło ich zawrócić z jasnej, prostej drogi tego pospiesznego spaceru w stronę jej mieszkania.

Zamykam za sobą drzwi i od razu włączam komputer, żeby sprawdzić pocztę. Nie jestem zaskoczona, że nie ściągnęła się żadna wiadomość od Adama. Nie jestem zaskoczona, ale jestem rozczarowana. Próbuję się uspokoić. Robię sobie herbatę, biorę prysznic, rzucam na łóżko poradnik Jak żyć z trudnym mężczyzną, otwieram wino i decyduję się na wypicie jednej lampki. Otwieram torebkę ze zdrowymi przekąskami, będącymi czymś pomiędzy sucharkami i chipsami, i wreszcie kładę się, żeby zapomnieć o spotkaniu z Rafałem, pijąc, przegryzając i czytając.

Kiedy godzinę później dzwoni telefon, myślę: Adam, ale poprawiam się: Rafał.

– Powiedz coś – mówi i czeka. To jest jedna z nielicznych chwil, kiedy Rafał nie wydziera się do słuchawki.

– Nie będę się do tego mieszać – stwierdzam, powstrzymując się przed wybuchem złości.

– Staram się być w porządku.

Wierzę mu, ale wiem też, że on tylko chciałby się starać, a nie: stara się. Po prostu nie widzi różnicy między jednym i drugim.

– Staram się być w porządku – powtarza cicho.

– Jesteś bardzo daleko od bycia w porządku.

– Pieprz się! – Głos Rafała wraca do życia.

– Sam się pieprz! – mówię i w tym samym momencie wybuchamy śmiechem.

Dzwonię do Adama, ale nie po to, żeby powiedzieć mu o ręce Rafała na biało-czarnej sukience Weroniki. Bo cztery lata temu dowiedziałam się czegoś o Adamie. Dowiedziałam się, że Adam nie traktuje takich informacji poważnie. Gdy był trzeźwy, wzruszał ramionami i mówił, że to nie są nasze sprawy. A gdy był pijany, a kiedyś zdarzało mu się upijać często i bardzo, mówił, albo uroczo bełkotał, że w niektórych związkach zdrada jest jak puzzel, bez którego nie można dokończyć układanki. Raz zapytałam, co ma na myśli, ale machnął ręką i udał się do łazienki, gdzie zwymiotował. Choć było to tylko pijackie bredzenie, przez długi czas nie mogłam się pozbyć z głowy tych słów i pytania: Czy żyję w komforcie niewiedzy?

Nagle z dnia na dzień poczułam wstydliwy, zwłaszcza dla osoby doradzającej w kwestii savoir-vivre’u, przymus, który czasami ze mną wygrywał, pytania innych o zdradę.

Niecały rok później w moim życiu nastąpiła gwałtowna zmiana: komfort niewiedzy nagle został zastąpiony dyskomfortem wiedzy. To nie była kwestia jednego puzzla; nigdy się nie dowiem, ilu dokładnie. I być może właśnie dlatego czytanie poradnika Jak żyć z trudnym mężczyzną nie idzie mi tak szybko, jak życzyłaby sobie tego Majka. Powiedzieć, że Adam jest trudnym mężczyzną, to jak powiedzieć, że fizyka jądrowa jest trochę bardziej skomplikowana niż zbudowanie wieży z klocków Lego. O takich mężczyznach jak Adam nie pisze się poradników typu: To się da naprawić, powiemy ci jak. O takich mężczyznach pisze się poradniki: Czego należy bezwzględnie unikać, jeśli chcesz przeżyć swoje życie w jednym kawałku. Zabawne jest jednak to, że mimo wszystko nam się udało. Każdy, kto na nas patrzy, widzi wielką różową mydlaną bańkę – aż tak słabo dostrzegalne są ślady przeszłości. W czasach, gdy musiałam się zderzyć z dyskomfortem wiedzy, Adam powtarzał, że jesteśmy jedną z tych nielicznych par, która jest w stanie przetrwać wszystko. Wierzyłam w to. Prawdopodobnie każda dwudziestopięcioletnia dziewczyna, która była z jednym mężczyzną i w niebie, i w piekle, uwierzyłaby w to.

Adam odbiera po pięciu sygnałach, kiedy już chcę zakończyć połączenie.

– Jestem w trakcie spotkania – mówi.

– Przyjedziesz w piątek? – pytam, nie chcąc tracić czasu.

– Może w sobotę.

– Może – powtarzam za nim, a potem przypominam, bo już wiem, że zapomniał: – Rafał ma urodziny.

– Kurwa. Nie wiem, Olga, czy mi się uda.

– Postaraj się.

– W czwartek powinienem wiedzieć.

– Wiesz, jakie to ważne dla Rafała – mówię. Nie dodaję: I dla mnie.

– Wiem. Muszę kończyć.

Odkładam telefon i wracam do swojego życia. To znaczy do ostatniego łyka wina, kończącego się opakowania chipsopodobnych przekąsek i poradnika Jak żyć z trudnym mężczyzną.

Myślę: Złość jest nie na miejscu. Złość nigdy nie jest na miejscu, gdy chodzi o warszawsko-pisarskie mechanizmy, które nie pozwalają Adamowi dotrzymywać obietnic ani niczego zaplanować. Wszyscy wokół zawsze je rozumieli. Eliza kiedyś powiedziała, znajdując argument przeciw mojej złości, której wydostawanie się na światło dziennie starannie kontrolowałam: „Pisarzem się jest dwadzieścia cztery godziny na dobę”. Majka stwierdziła: „Trudno się teraz przebić i trzeba być zawsze w zasięgu”. Rafał nigdy nic nie powiedział, ale tylko dlatego, że słuchanie złych rzeczy o Adamie zawsze było ponad jego siły. Kiedy tylko domyślał się, że rozmowa może zejść na taki temat, wycofywał się z pokoju i włączał telewizor.

Kiedyś, gdy Majka się dowiedziała, że Adam w ostatniej chwili odwołał swój przyjazd, wzruszyła ramionami i stwierdziła:

– Przynajmniej sobie odpoczniesz.

– Nie jestem zmęczona – powiedziałam, pozwalając sobie na jeden z ostatnich momentów słabości, a potem zmieniłam temat. Wiele razy byłam o krok od krzyknięcia: „Dlaczego obiecujesz mi takie rzeczy?! Zbierasz dobre recenzje w opiniotwórczej prasie, a zachowujesz się jak pięciolatek!”. Ale nigdy tego nie zrobiłam.

I w końcu stało się to, co nieuniknione: znalazłam sposób na Adama, na nasz układ, wierząc, że wcześniej czy później każdy musi jakiś znaleźć. Przypieczętowałam to pożyczeniem kwestii Majki. Rozmawiając przez telefon z mamą o Adamie, powiedziałam: „Przynajmniej sobie odpocznę”, a ona, choć bez przekonania, przytaknęła mi.

Przypominam sobie przedostatnią niedzielę. Zamówiliśmy pizzę i oglądaliśmy telewizję, jak typowa para zbliżająca się do trzydziestki, mająca za sobą już kilka wspólnie przeżytych lat. Myślałam: Jest dokładnie tak, jak powinno być. Odpoczywałam od cudzych i własnych snów i wymyślania pomyślnych horoskopów.

– Wszystko u ciebie w porządku? – Dopiero wtedy, dzień po przyjeździe Adama, odważyłam się zadać to pytanie: pytanie, które chroni mnie przed wniknięciem do mojego ciasnego, oswojonego do granic możliwości mieszkania zbyt dużej ilości tamtego obcego świata. Adam nie jest typem mężczyzny, który dzieli się wrażeniami. Co nie znaczy, że nie dzieli się nimi w spektakularny sposób. Ale wybiera tylko te, które mu pasują. Dlatego pewność, że nie usłyszy z moich ust żadnego niewygodnego pytania, bardzo mu pasuje. To tak jakby wiedział, że nawet nie będzie musiał kłamać. Naprawdę ciężko sobie zapracowałam na to, żeby myślał: Ona daje mi wolność.

– W najlepszym. Wszystko zmierza we właściwym kierunku – odpowiedział, wpatrując się w ekran telewizora, na którym ktoś właśnie maczetą odcinał komuś głowę. Adam nie dał się namówić na powtórne oglądanie Piano Baru, bo według niego „ten naiwny film ma fatalną konstrukcję”. Rafał też uważa, że Piano Bar to bardzo nieudany film. Uważa tak, bo kiedyś znalazł w internecie recenzję. Jak tylko ją przeczytał, zadzwonił i powiedział: „Teraz już mniej cię rozumiem”. Rafał nie potrafi zrozumieć, jak mogę się przywiązać do filmu, o którym wyraźnie napisano, że jest zły.

– Wyjedziemy gdzieś w lipcu? – spytałam po chwili, nie mogąc się powstrzymać.

– Nie wiem.

Dwie sekundy później Adam zorientował się, jak fatalnie zabrzmiała jego spontaniczna odpowiedź, więc dodał:

– Bardzo chcę. Ale mam zlecenia i na razie muszę być na miejscu, żeby niczego nie przegapić.

– Świat tylko czyha, aż wyjedziesz gdzieś ze mną na tydzień – powiedziałam, nie uśmiechając się. I pomyślałam: Nie powinno się mówić takich rzeczy bez uśmiechu, nie w takim związku. Ale zanim zdążyłam wpaść w jakąś niewielką czarną dziurę, którą ludzie nazywają dołem, Adam przytulił mnie i powiedział:

– Pomyślę o tym, zgoda? – uśmiechnął się. – Może pojedziemy do Hiszpanii? Uprzedzimy Rafała.

Odkładam na bok książkę Jak żyć z trudnym mężczyzną i układam sobie na nogach laptopa. Otwieram nowy plik. Biel aż razi mnie w oczy. Będąc od pięciu lat w związku z pisarzem, czasami w ukryciu tworzę nowe pliki, które mam nadzieję zapełnić czymś innym niż poradami typu: komu pierwszemu podać rękę na powitanie albo jak kulturalnie zjeść talerz zupy, fikcyjnymi horoskopami i omówieniami cudzych pokręconych snów. I mimo że wiem, że nie powinno się to odbywać ukradkiem, pomiędzy różnymi czynnościami, przy okazji, zawsze dokładnie tak się odbywa. Jakby to była wstydliwa tajemnica. Po pół godzinie usuwam plik, myśląc: Adam to Adam, ja to ja.

Chwilę później dzwoni Eliza i mówi zupełnie bezbarwnym głosem, który może oznaczać wyłącznie stan szoku:

– Alda nie żyje.

Nie odzywam się.

– Słyszysz, co do ciebie mówię?! – krzyczy Eliza. – Alda zdechła!

– Słyszę.

– Wiem, że słyszysz.

Po kilku minutach milczenia przerywanego krótkimi zdaniami niemającymi większego sensu wreszcie dowiaduję się, że Alda zdechła niespodziewanie, na zawał serca, a Alek ma pomóc ją pochować za miastem. Zna pewne miejsce. Myślę: Mało pije i zna pewne miejsce, gdzie można z godnością pochować cudownego psa. To już naprawdę coś. I widzę, co robię: za wszelką cenę próbuję przekonać siebie do niego, bo wiem, że Eliza się załamie, tym razem naprawdę się załamie, jeśli Alek nie wypali.

Rozdział 3

Adam przyjechał dopiero po południu. W czwartek wciąż nie wiedział, czy będzie mógł spędzić weekend poza Warszawą. Dlatego w pośpiechu próbujemy zapakować prezent dla Rafała – półkę i pierwsze trzy książki, które będzie mógł na niej postawić. Wszystkie trzy są poradnikami: Być dżentelmenem. Savoir-vivre nowoczesnego mężczyzny, Co każdy duży chłopiec powinien wiedzieć i Tajemnice męskiej elegancji.

W księgarni, do której wpadliśmy spoceni, zanosiliśmy się ze śmiechu.

– Po prostu przywiąż – mówię. Adam obwiązuje wstążką książki, przymocowując je do półki. Potem chce, żebym założyła czarną sukienkę na ramiączkach, którą kupił mi zeszłej wiosny. Z przyjemnością ulegam tej prośbie. Bo ten przyjemny ucisk w środku, który teraz czuję, to jest właśnie przyjemność dziewczyny pożeranej wzrokiem przez swojego utalentowanego, przystojnego i bardzo rzadko widywanego mężczyznę.

Dla tej przyjemności warto zrezygnować z bawełnianych majtek na rzecz koronkowej, mocno wyciętej i koszmarnie niewygodnej bielizny.

Wychodzimy z mieszkania, szamocząc się z półką, i wsiadamy do taksówki, która wiezie nas do Rafała i Majki. Taksówkarz zabawia nas rozmową o pogodzie, ale tylko ja się odzywam. Nie dlatego, że mam ochotę. Myślę: Jestem zakładniczką pieprzonego savoir-vivre’u. Wolałabym patrzeć przez okno jak Adam i nic nie mówić. Widzę, że Adam dokładnie wie, o czym myślę, konwersując z kierowcą, i uśmiecha się pod nosem. Potem wsuwa dłoń między moje uda, co sprawia, że robi mi się gorąco i coraz mniej słów wydobywa się z moich ust.

Rafał otwiera nam drzwi i od razu gwiżdże na mój widok, a potem łapczywie przejmuje prezent z rąk Adama. Odwiązuje książki i śmiejąc się, pyta:

– Co to, kurwa, ma być?

Nie mija kilkanaście sekund, a już dostrzegam, że Rafał jest bardziej podekscytowany niż zwykle. Kładzie poradniki na komodzie, a półkę zostawia opartą o ścianę.

Kiedy wreszcie przedostajemy się z korytarza do pokoju, wszystko staje się jasne: w obszernym salonie poza kilkoma znajomymi osobami są dwie nowe twarze. Obok kanapy stoi para wyglądająca na znacznie starszą od nas, z pewnością o jakieś dwie dekady.

Do tej pory wiele osób trafiło do naszego życia przez Rafała, zwykle na czas trwania jednej imprezy. Między innymi: kilku mężczyzn, z którymi Eliza wiązała duże nadzieje, a którzy ostatecznie robili z nią, co chcieli. Do tych osób zalicza się też Adam. Pewnego dnia Rafał przyprowadził go na imprezę i powiedział, doskonale wiedząc, czego potrzebuję:

– Masz pisarza.

Dwa tygodnie później zaczęło się ostatnie pięć lat.

Tym razem Rafał jest wyjątkowo zadowolony z siebie. Widzę po jego minie, że gdyby tylko mógł, wykrzyczałby nam w twarz, jaki jest genialny, że sprowadził na swoją imprezę urodzinową naprawdę wyjątkowych ludzi.

Dostrzegam obrączki na ich palcach i myślę: Są nie tylko starsi, są też małżeństwem, a to już dwie rzeczy, które ich od nas odróżniają.

Ale jest coś jeszcze. W nim. I nie ma to nic wspólnego z faktem, że jest przystojnym mężczyzną, z ciemnymi, lekko falującymi włosami, ciemną karnacją, jakby w jego żyłach płynęła cygańska krew, i sportową sylwetką. Chodzi o coś nieokreślonego, co zwraca uwagę i przez długą chwilę nie pozwala mi odwrócić wzroku.

Nowi uśmiechają się, przyjaźnie wyciągają ręce w naszym kierunku, przedstawiają się: Alicja i Piotr.

Alicja ma długie ciemne włosy; w beżowej sukience i szpilkach prezentuje się dostojnie, choć z jakiegoś powodu jestem pewna, że ta dostojność niebawem zniknie, i przyczyni się do tego alkohol, prawdopodobnie nie tylko alkohol, ale też jakieś tabletki lub proszek. Dzięki Rafałowi, choć nigdy go o to nie prosiłam i z pewnością mu za to nie podziękuję, umiem rozpoznawać osoby z zasobami nielegalnych substancji w kieszeni lub torebce.

Kiedy Piotr, ubrany jakby w kontraście do Alicji, w ciemne dżinsy i polo, podaje mi rękę, przychodzi mi do głowy dziwna myśl: Ten facet nie zniknie z naszego życia wraz z ostatnim łykiem wódki wypitym na urodzinowej imprezie Rafała. A ściślej rzecz biorąc: przede wszystkim z mojego życia. Może to kwestia mojej nagle uruchomionej chorej, wybujałej wyobraźni, ale jestem prawie pewna, że on też to wie. Te myśli zadziwiają mnie, bo nie jestem osobą, która tworzy dziwne teorie na temat nowo poznanych ludzi, którymi nie wypada się dzielić nawet ze znajomymi, i dopatruje się rzeczy, których nie ma. Nie, nie jestem taką osobą. Nawet jeśli kiedyś nią byłam.

– A gdzie jest Radek? – pyta Rafał, rozglądając się nerwowo. Po chwili dociera do mnie, że nowych jest aż troje, i myślę: Rafał zaliczył naprawdę udane łowy.

– Wyszedł zapalić – odpowiada Piotr. – Trudno go oderwać od papierosa.

Po tych słowach mój wzrok jak na zawołanie wędruje w kierunku otwartych drzwi balkonowych. Dostrzegam mężczyznę w ciemnym podkoszulku. Stoi odwrócony tyłem, opierając się o barierkę. Myślę: Więc to jest Radek. Myślę jeszcze: Zachowuje się, jakby był zupełnie nieświadomy, że jest na czyjejś imprezie urodzinowej.

– Niech pali – wzdycha Rafał, prawie dramatycznie, i zaczyna rozlewać alkohol.

Majka kręci się po pokoju z kieliszkiem czerwonego wina w dłoni; sprawia wrażenie ożywionej i jednocześnie trochę nieobecnej. Dlatego czuję ulgę, kiedy w końcu zbliża się do mnie i mówi, kręcąc głową:

– On nawet nie wie, ile lat dzisiaj kończy.

– Wiem. – Zaczynam się śmiać.

– Powiem mu, jak wszyscy pójdą do domu.

– Zdziwi się. Zrób mu zdjęcie, kiedy się dowie.

Właściwie nie wiem, dlaczego nagle zaczynamy się śmiać tak bardzo, że nie mamy wyjścia: musimy się oprzeć o ścianę.

– Dlaczego nie masz kieliszka? – pyta Majka, sapiąc z wyczerpania.

– Mnie pytasz?

– Rafał! Olga nie ma kieliszka! – woła. Rafał odwraca się w naszą stronę i kiwa głową z dezaprobatą. Zawracamy mu głowę. Jak zawsze.

– Olga, proszę cię, obsłuż się sama albo poproś swoją przyjaciółkę – mówi Rafał i wraca do rozmowy z Piotrem, Alicją i Adamem. Zamierzam skorzystać z pierwszej opcji, więc idę w stronę stołu. Po kilku krokach, prawdopodobnie dwóch, zatrzymuję się. Nie jestem pewna dlaczego: dlaczego pojawienie się w drzwiach balkonowych Radka ma tak duży wpływ na moje nogi.

Wchodząc do mieszkania, rozgląda się, jakby czegoś szukał, czegoś, co go zajmie. Robi to, dopóki jego spojrzenie, pełne zaskoczenia i przeszywające, nie zderza się z moim.

Nie jestem przygotowana ani na falę gorąca, która przechodzi przez moje ciało, ani na przyjemny skurcz w brzuchu.

Myślę: Daleko mu do pięćdziesiątki. Z pewnością nie przekroczył czterdziestki. Możliwe, że nie obchodził jeszcze trzydziestych urodzin. Patrzę w jego zielone, szkliste oczy i jest mi wszystko jedno, że w tym samym mieszkaniu jakby nigdy nic doskonale bawi się Adam, pijąc kolejne pięćdziesiątki wódki. Nie widzę go, ale słyszę jego donośny śmiech.

Nagle uświadamiam sobie, że wciąż przypatruję się Radkowi, choć on już na mnie nie patrzy, i że wciąż nie dotarłam do stołu, żeby nalać sobie wina. Majka gdzieś zniknęła, Radek znajduje swoje miejsce przy Piotrze, Alicji i Adamie, a ja napełniam szybko kieliszek i wychodzę na korytarz.

Dokładnie w tym momencie rozlega się dzwonek do drzwi, więc otwieram. Eliza wygląda olśniewająco w kwiecistej letniej sukience. Z ulgą dostrzegam, że Alek trzyma ją za rękę. Myślę: Mało pije, zna pewne miejsce, gdzie można z godnością pochować cudownego psa, i trzyma ją za rękę. To już coś. I wtedy uderza mnie kolejna fala gorąca, kiedy uświadamiam sobie, że trudno byłoby to samo powiedzieć o Adamie. Ale nie mogę teraz myśleć o Adamie.

Na korytarzu pojawia się Rafał, spragniony życzeń i prezentów, a ja się ulatniam. Przymykam drzwi do kuchni, a potem otwieram okno i zaczynam wdychać świeże chłodne powietrze jak narkotyk, który ma sprawić, że zapomnę o tym dziwnym, zresztą z pewnością wymyślonym, incydencie. O tym co się stało, gdy Radek na mnie spojrzał. Myślę: Muszę zapomnieć. Muszę. I mam na to nie więcej niż kilka minut, bo ta kuchnia od zawsze ma to do siebie, że nigdy nie jest się w niej samemu dłużej niż kilkadziesiąt sekund. I proszę, kilka wdechów i słyszę, jak ktoś wchodzi.

Odwracam się gwałtownie. Zbyt gwałtownie.

Przechodzą mnie dreszcze.

– Nie chciałem cię przestraszyć – mówi Radek zachrypniętym głosem, uśmiechając się prawie niezauważalnie.

Teraz, gdy widzę go z bliska, na pewno nie dałabym mu nawet trzydziestu lat. Ale może to wina przetartych luźnych dżinsów i tego naprawdę porządnie spranego podkoszulka? Może to wina jasnych, gęstych i trochę zmierzwionych włosów, na tyle długich, że można by za nie chwycić? Myślę: Dlaczego tracę czas na ocenę jego wieku i dlaczego sposób, w jaki włożył paczkę papierosów do przedniej kieszeni spodni, wydaje mi się taki seksowny?

– Nie przestraszyłeś – odzywam się, odkrywając, że mój głos lekko drży. Ostatnią rzeczą, jakiej życzyłabym sobie w takim momencie, jest utrata zimnej krwi. Na co dzień całkiem dobrze sobie radzę, prowadząc rozmowy z ludźmi, nawet te dziwne, ale teraz ciało odmawia mi posłuszeństwa. Chcę natychmiast uciec. I chcę przedłużyć tę chwilę.

– Ale coś ci zrobiłem – mówi, a ja zaczynam się zastanawiać, co właściwie się dzieje i jak to się stało, że znalazłam się sama w kuchni z tym chłopakiem?

– Na przykład co? – pytam.

– Podniosłem ci ciśnienie – mówi cicho. – W dobrym sensie.

Wiem, że teraz powinnam wyjść, czyli postąpić w sposób właściwy dla każdej rozważnej dziewczyny, która czuje, że sprawy wymykają się spod kontroli. Ale wciąż stoję w miejscu, w którym stałam, i w dodatku otwieram usta, żeby spytać:

– A ja tobie?

Po twarzy Radka prześlizguje się cień uśmiechu.

– Dziwne, że o to pytasz.

– Dziwne?

– Dziwne – powtarza za mną, wciąż odważnie patrząc mi w oczy.

– Nie jestem zainteresowana droczeniem się – mówię szorstko i czuję ulgę: wreszcie zachowuję się tak, jak powinnam. Jak czyjaś dziewczyna, niemająca zamiaru z nikim flirtować. Jak czyjaś dziewczyna kończąca rozmowę, której kierunek wydaje się niebezpieczny.

Jest tylko jeden problem: Radek zdaje się zupełnie ignorować moją szorstkość. Nie spuszcza ze mnie wzroku, wyciąga rękę i wypowiada swoje imię, które zdążyłam od czasu przyjścia na tę imprezę usłyszeć kilka razy i z jakiegoś powodu więcej niż kilka razy powtórzyć w myślach, odkąd zobaczyłam jego sylwetkę na balkonie.

– Olga – mówię i boję się momentu, kiedy nasze dłonie się zetkną. Radek ujmuje moją rękę delikatnie, ale zdecydowanie, i szybko ją puszcza.

– Tylko tyle chciałem wiedzieć – uśmiecha się. – Ja też nie jestem zainteresowany droczeniem się – dodaje, a potem odwraca się i wychodzi.

Myślę: Co jest, do cholery?

Myślę: Muszę ochłonąć i stworzyć dobry plan na resztę tej imprezy. Dobry plan na resztę tej imprezy oznacza trzymanie się blisko Adama.

Kiedy po kilku minutach wracam do pokoju, okazuje się, że impreza wciąż trwa i nikt nie zauważył mojej nieobecności. Nikt niczego nie zauważył. Adam jest w swoim żywiole, opowiada o realiach pracy pisarza, korzystając z tego, że wszyscy, dosłownie wszyscy ludzie lubią tego słuchać. Jestem wyjątkiem i czasami mam z tego powodu poczucie winy.

Eliza rozmawia z kobietą w bordowej bluzce bez pleców. Nie od razu kojarzę fakty, ale kilkadziesiąt sekund później jestem pewna, że to Weronika. Mam ochotę podejść do Rafała i trzasnąć go w twarz, a potem podejść do Majki i powiedzieć jej, żeby pierdoliła ten biznes. Bo nie może być dziewczyną, która zamiast jakiegoś przedmiotu daje Rafałowi w prezencie na dwudzieste dziewiąte urodziny takie przyjęcie: przyjęcie all inclusive. Ale kim ja właściwie jestem, żeby robić te wszystkie rzeczy?

Nalewam sobie wina i odkrywam, że po pierwsze, nigdzie nie widzę Radka, po drugie, Piotr i Alicja zachowują się tak, jakby zawsze spotykali się z nami w weekendy, a po trzecie nagła zmiana tematu na politykę sprawiła, że Rafał odpadł z gry. Polityka zawsze śmiertelnie go nudziła. Podchodzi do mnie i szepcze mi do ucha albo raczej wydaje mu się, że szepcze:

– Chcesz wiedzieć, skąd ich wytrzasnąłem? Wpakowali się po pijaku w mój samochód! Wiesz, załatwili wszystko jak trzeba, dali kasę, a zaraz potem zaprosili mnie na wino. Jak miałem ich nie polubić? – pyta retorycznie.

– A ten trzeci? – pytam, udając obojętność. Chociaż to niepotrzebny wysiłek, bo Rafał prawdopodobnie nie zauważyłby, nawet gdybym się śliniła przy wspominaniu o Radku. To znaczy: pewnie by zauważył, że się ślinię, ale nie byłby w stanie stwierdzić przyczyny i nie dociekałby, gdybym rzuciła mu jakiekolwiek, nawet najbardziej bezsensowne, wyjaśnienie.

– Radek? Pracują razem. Chyba. – Takie szczegóły nigdy Rafała nie interesowały, więc nie jestem zdziwiona jego odpowiedzią i nawet nie zamierzam drążyć, o jaką pracę chodzi, bo mało prawdopodobne, by był w stanie powiedzieć. – Chciałbym w wieku pięćdziesięciu lat być taki jak Piotrek – mówi nagle Rafał i jest zupełnie poważny. Piotr nie wygląda na pięćdziesiąt lat, więc nie dziwię się życzeniu Rafała.

Rafał dawno w nikogo nie był tak wpatrzony jak w tę dziwną parę, ale wiem, że nigdy, przenigdy nie będzie w nikogo bardziej wpatrzony niż w Adama. Adam stał się dla niego kimś więcej niż dobrym kumplem od dobrego picia. Stał się namiastką brata. Rafał, tak jak reszta z nas, jest jedynakiem i, tak jak reszta z nas, nigdy nie wspomina o swoim żalu. Ale w przeciwieństwie do nas potrafi go skuteczniej łagodzić.

Właśnie dlatego nie zniósłby, gdybym powiedziała choć jedno złe słowo o Adamie.

– Gdzie Weronika? – pytam, chociaż nie powinnam.

Rafał ogarnia leniwym spojrzeniem pokój.

– Nie wiem.

Rozglądam się za Elizą. Alek stoi obok dwóch znajomych Rafała i bardzo głośno opowiada o swojej pracy, nie pomijając drastycznych szczegółów. Słuchacze reagują niezdrowym entuzjazmem. Stwierdzenie Elizy, że Alek mało pije, zaczyna mi się wydawać mało trafne.

Znajduję ją w kuchni. Siedzi przy stole, trzymając w dłoni pusty kieliszek. Od czasu, gdy pochowała Aldę, prawie o niej nie wspomina. Widzę, że drży jej warga, i nie wiem, czy z powodu Aldy, czy Alka. Ale wiem, że Alda nie żyje, a Alek wciąż jest niewiadomą.

– Powinnaś dać sobie z nim spokój – mówię, mimo że lepiej by było, gdybym się nie wtrącała. Nie w taki sposób. Nie w tym momencie.

– Ma prawo dobrze się bawić – stwierdza cicho takim tonem, że sama zaczynam jej wierzyć. Nagle pogodnieje. To może oznaczać tylko jedno: zaraz wstanie, pójdzie do pokoju i usiądzie obok Alka.

Wracamy razem do salonu. Majka właśnie opowiada Alicji o poradniku Jak żyć z trudnym mężczyzną, przyjmując pozę profesjonalistki i osoby dogłębnie wtajemniczonej w sprawy damsko-męskie. Dwudziestoośmioletnia Majka kontra pięćdziesięcioletnia Alicja.

Eliza, zamiast dołączyć do Alka, niespodziewanie ciągnie mnie na balkon, mówiąc, że ma ochotę zapalić. Czuję, jak narastająca panika zaczyna przewracać moje wnętrzności, ale za późno na dyskretną albo chociaż elegancką ucieczkę.

– Wyszłyśmy zapalić – oznajmia Eliza. Radek odwraca się w naszą stronę, cofa pod ścianę i opiera o nią plecami.

Zupełnie nie wiem, co ze sobą zrobić, więc biorę od Elizy papierosa, ignorując jej zdziwione spojrzenie. Radek niemal doskakuje do mnie z zapalniczką, bliżej niż to konieczne.

– Dziękuję – mówię cicho i odwracam się w stronę barierki. Wiem, że Eliza czeka na swoją kolej.

– Wygląda na to, że palisz więcej niż ja – słyszę za sobą sztucznie rozbawiony głos Elizy.

– Palę więcej niż większość ludzi.

– Opowiedz nam coś o sobie…

– W moim przypadku lepiej wiedzieć mniej niż więcej.

Zaciągam się mocno, jak palaczka, której zbyt długo odmawiano papierosa. Zaciągam się, bo chcę wyeliminować skutki uboczne przebywania w pobliżu Radka: dyskretne drżenie całego ciała, przyspieszony oddech, tylko trochę bolesne zaciskanie się wnętrzności.

Nie muszę patrzeć na Elizę, żeby wiedzieć, że jest zafascynowana tym, co przed chwilą usłyszała.

– Ja zawsze wolę wiedzieć mniej – mówię i wiem, że Radek się uśmiecha. Wciąż stoję tyłem do niego, pozwalając i jemu, i sobie na coś, co nawet nie jest flirtem. Nie mam pojęcia, czym jest, bo od pięciu lat moje życie prywatne wypełnia wyłącznie Adam. A przed Adamem byłam po prostu dziewczyną, która czekała na prawdziwą wielką miłość, potykając się od czasu do czasu, przeważnie zupełnie platonicznie, o nic nieznaczących mężczyzn.

– Tutaj jesteś – słyszę za sobą głos Adama i zamieram. Czuję jego dłoń na swoim biodrze. Myślę: Wiadomość została dostarczona, i mówię miękko:

– Daruj sobie komentarze na temat tego papierosa.

– Wypalę go za ciebie do końca. – Adam staje obok mnie i zabiera mi papierosa. Odwracam się i od razu zderzam się ze spojrzeniem Radka. Chłodnym. A może tylko wydaje mi się, że chłodnym? Nie powinno mnie to obchodzić. Powinnam patrzeć na Adama, więc patrzę. Na Adama, który bez wątpienia ma wysoki poziom alkoholu we krwi.

– Kiedy możemy się spodziewać twojej powieści? – zwraca się do niego Eliza.

– Za kilka tygodni – odpowiada, gasząc papierosa o balustradę, a ja staram się uciec wzrokiem przed Radkiem, co jakoś mi się nie udaje i zdaje się, że to wyłącznie moja wina.

– To prawda, że piszesz scenariusz z Tomkowskim? – pyta Eliza, zaskakując mnie tą informacją. Wygląda na to, że Majka miała rację, gdy niedawno mimochodem wspomniała, że Eliza za pomocą internetu prześwietla życiorys Adama.

– Prawdą jest, że prawdopodobnie będziemy razem pisać scenariusz – odpowiada cierpliwie.

– O czym będzie? – odzywa się Radek.

– Chcemy, żeby wreszcie powstał dobry polski film o bardzo popieprzonej miłości. – Adam uśmiecha się, zadowolony z siebie, jakby właśnie stworzył doskonały slogan reklamowy. Znam go na tyle, żeby wiedzieć, że to hasło z pewnością nie powstało przed chwilą.

– Czyli? – dopytuje się Eliza i zapala kolejnego papierosa.

– Mężczyzna uwięziony między co najmniej dwiema kobietami.

Zaczynam kręcić głową, zanim dociera do mnie, co robię, i mówię, na szczęście cicho, zanim jestem w stanie się powstrzymać:

– Co najmniej.

Odwracam się tyłem do wszystkich i znowu opieram się rękami o balustradę, mając nadzieję tylko na jedno: że nikt nie zauważył, jak bardzo dotknął mnie błyskotliwy zarys przyszłego doskonałego scenariusza Adama. Po kilku sekundach jestem pewna, że nikt nie zauważył; Eliza zadaje kolejne pytania, a Adam cierpliwie na nie odpowiada.

– Olga, przynieść ci coś do picia? – słyszę za sobą głos Radka.

Czy on naprawdę to powiedział? Czy on naprawdę powiedział to przy Adamie?

Adam urywa w pół zdania swoją opowieść o tym, jak wiele napięcia towarzyszy pracy pisarza, zwłaszcza w takim kraju jak Polska. Jego ręka wędruje po moich plecach. Prostuję się, staję przodem do Radka i mówię:

– Nie, dziękuję. – Chcę zrozumieć. Ale jego oczy odmawiają składania wyjaśnień. Gasi papierosa.

– Mnie możesz przynieść trochę wódki – odzywa się Eliza. – Albo nie, sama pójdę. W końcu muszę znaleźć swojego faceta. – Wzdycha i wchodzi do mieszkania, a za nią bez słowa podąża Radek.

Czuję ulgę. I rozczarowanie. Ale wiem, że to minie. Jedno i drugie.

– Dobrze się bawisz? – pyta Adam.

– Jasne – odpowiadam.

– Jeśli nie masz nic przeciwko, chciałbym cię już zabrać do domu – uśmiecha się lekko.

– Ja nie mam, ale Rafał będzie miał.

– Zajmę się tym.

Mimo starań Adama Rafał jest rozczarowany.

– Są moje urodziny – marudzi, wciąż siedząc. Zerkam w stronę Radka: nie patrzy na mnie, jest zajęty rozmową z Alicją.

– Nawet nie wiesz które – odzywam się, posyłając mu złośliwy uśmiech.

– Zamknij się, Olga – odpowiada zupełnie spokojnie na moją zaczepkę.

– Zdzwonimy się jutro – mówi Adam.

– Byle nie przed dwunastą. – Rafał wstaje i idzie za nami na korytarz. Przytulam się do niego mocniej, niżby sobie tego życzył, całuję go w czoło i wychodzę na klatkę schodową, licząc, że na zewnątrz moje ciało i umysł uwolnią się od Radka i wszystko będzie jak dawniej.

Wsiadając do taksówki, uświadamiam sobie, że od momentu, kiedy Radek zaproponował przyniesienie mi czegoś do picia, cała uwaga Adama skupiła się na mnie. Kiedy nagle bez słowa zaczyna mnie całować, z przyjemnością poddaję się jego językowi i wprawnym, doskonałym dłoniom, myśląc: Naprawdę nie ma się czym martwić.

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Wydawnictwo Akurat

imprint MUZA SA

ul. Marszałkowska 8

00-590 Warszawa

tel. 22 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: 22 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz